Concise Personal Instructions on the Cakrasaṃvara Empowerment

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སཾ་བ་ར་ཥེ་ཀ་པྲ་ཀྲི་ཡ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དབང་གི་བྱ་བ་མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཁོར་ལོ་རིམ་གསུམ་རྣལ་འབྱོར་ཉིད། ། གང་གི་སེམས་ཅན་ཁམས་གསུམ་གནས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གནས་ཐོབ་པའི། ། དབང་བསྐུར་ཆོ་གའི་རིམ་པ་བཤད། ། དབང་བསྐུར་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་འགྲོ་བར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བཤད་པ་སྟེ། ། འོན་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རང་བཞིན། ། ཅི་ཡིན་དེ་ནི་འདི་ལྟར་བཤད། ། རི་མོ་གནས་པའི་ལས་དང་ནི། ། ཐིག་ལས་ཚོན་དགྱེའི་རིམ་པས་བསྟན། ། འགྲོ་བ་འདི་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས། ། གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་ འཁོར་གཉིས་མེད་པའོ། ། བཅོས་མ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་། ། དེ་ནི་གདུལ་བྱའི་དབང་ལས་འདོད། ། མཁས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་མིན་ཏེ། ། ཡང་དག་དོན་མཐོང་གྲོལ་ཕྱིར་རོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུབ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་གྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡི་ དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་རིམ། ། ཅི་ནས་མ་གྲུབ་ཡང་གྲུབ་བྱེད། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་མི་ཤེས་རྣམས། ། སྣོད་དུ་བྱ་བར་བཞེད་པ་སྟེ། ། དབང་བསྐུར་སོགས་རིམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། ། མངོན་སུམ་དུ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ། ། སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་རྣམ་པ་ བཞིར་བཤད་དེ། ། ཆུ་ཡི་དབང་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། བཞི་པོ་དེས་ནི་བཅུ་བཞིའོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་འཁོར་ལོ་གསུམ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རང་། ། དེ་ནས་སློབ་མ་བདག་འདྲར་བསམ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་བུ་ཁྱོད་བདུད་རྩི་སྟེ། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvara-ekaprakriyopadeśa-nāma. In the language of Tibet: Dpal ’khor lo sdom pa’i dbang gi bya ba mdor bsdus pa zhes bya ba (The Concise Ritual for the Empowerment of Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Vajrasattva! The yoga of the three successive wheels, by which sentient beings dwelling in the three realms attain the state of the Vajra-holder—this sequence of the empowerment ritual is now explained. Vajradhara taught that the maṇḍala is the prerequisite for empowerment; however, as for the nature of that maṇḍala, it is explained as follows: The maṇḍala is taught through the sequence of drawing the lines, applying the colors, and the ritual actions of the painted image. Yet, this very world is by its very nature the spontaneously accomplished, non-dual maṇḍala. Whatever is of an artificial nature is asserted to be for the sake of those to be trained. It is not the object of accomplishment for the wise, for they are liberated by seeing the authentic reality. The maṇḍala of the three wheels is accomplished, and the deities of the maṇḍala are accomplished. Through the sequence of empowerment and so forth, even that which is not yet accomplished is brought to accomplishment. For those who do not know its nature, the sequence of empowerment and so forth is intended to make them into suitable vessels. The practitioner accomplishes the sequence of empowerment and so forth conventionally, through direct perception. The empowerments are explained as being of four types, distinguished by the categories of the ācārya and so forth. Through the distinctions of the water empowerment and the others, those four become fourteen. First, for a moment, one should visualize oneself as the Vajra Master of the three wheels, and then the disciple as being like oneself. Then, everything should be accomplished. "O child, this is your nectar..."

མ་བསྲུངས་སྲེག་པར་བྱེད་པས་དུག། བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་འགྱུར་བ་སྟེ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུས་གྲུབ་པའོ། ། ཨོཾ་པཉྩ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཨུ་ད་ཀ་ཋ་ཧཱུཾ། ཐོད་པར་གནས་པ་དེ་ལ་སྦྱིན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྨད་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། དམ་ཚིག་དང་འགལ་མི་བྱ་སྟེ། ། དམྱལ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ དབབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་ལ་འདི་ཡི་རིམ་པ་ནི། ། བཤང་གཅི་སོགས་པས་ཡང་དག་སྦགས། ། ཟླ་མཚན་ལྡན་པ་མདོམས་དཀྲིས་རས། ། བྱི་ལའི་བྲུན་གྱིས་སྦགས་པ་ཡི། ། གུ་གུལ་དང་ནི་བསྲེས་ཏེ་བརྟགས། ། ཡི་དྭགས་མེ་ནི་རབ་བླངས་ལ། ། དེ་ནི་པདྨའི་སྣོད་གཞག་བྱས། ། དེར་ནི་དེ་དག་ ཐམས་ཅད་དེ། ། རྐང་པ་གཡོན་བརྐྱང་ལ་གནས་པས། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་བདག་ཁྲོ་བོ་འབེབས། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་བདག་དེ་མདུན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ལྡན་པས་བསྲེག་དེ་ནས། ། བདུགས་ཏེ་འབབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཏིཥྛ་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀཱ་ཡི་བིད་མ་བིད་མ་ཧེ་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཡ། དྷི་ མ་ཧེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་དཔའ་བོ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དག་པའི་བདག། ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་དབང་པོའི་གནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་བུ་ཁྱོད་ལྟོས། ། དེ་ནས་གནས་དང་ཉེ་གནས་སོགས། ། བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ལུས་དཀྱིལ་འཁོར། ། ལ་གནས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས། ། སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་རང་བཞིན་ཏེ། ། རྩ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོ། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་དཀྱིལ་འཁོར་པའོ། ། དཔལ་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ནི། ། ཡན་ལག་ཉིང་ལག་ཉེར་བསྟན་བྱ། །

If not guarded, it burns and is thus poison; if guarded, it becomes an accomplishment, perfected by the water of the five nectars. OṂ PAÑCA AMṚTA UDAKA ṬHA HŪṂ. Give that which resides in the skull-cup. You must not disparage it, nor should you violate the samaya; otherwise, you will go to the hells and so forth. Then, the descent [of the deity] should be performed. The sequence for this is as follows: thoroughly smear [the area] with excrement, urine, and so forth. Take a cloth from the waist of a woman in her menses, smear it with cat dung, and mix it with guggulu incense. Having taken a fire of the hungry ghosts (preta), place it in a lotus vessel. Standing there with the left leg extended, the Lord of the Three Cakras brings down the wrathful deities. In front of that Lord of the Three Cakras, one possessing the vajra burns [the substances] and fumigates them; then, without a doubt, the descent occurs. TIṢṬHA MAHĀKRODHA ĀVEŚAYA HŪṂ. ŚRĪ HERUKĀYA VIDMAHĀ HE VIDYĀRĀJĀYA DHIMAHĀ HE SVĀHĀ. With this mantra, the hero should be invoked. Then, the maṇḍala should be shown: "O son, look at the maṇḍala, the abode of the heroes and heroines, the senses, the self which is pure by nature, the stainless nature of the body. Then, the places, the secondary places, and so forth—the maṇḍala of the body is the maṇḍala of the self. The thirty-seven factors of awakening are its nature; the thirty-seven channels are the deities of the maṇḍala-cakra. The glorious Heruka’s limbs and minor members are to be shown."

དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཀུན་བཏུད་དེ། ། བླ་མ་ མགོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། ཆོས་བདེན་བདག་ཉིད་བསམ་མི་ཁྱབ། ། བདག་ལ་དབང་ནི་བསྐུར་བར་མཛོད། ། སློབ་མས་གསོལ་བ་བཏབ་མ་ཐག། རྣམ་རྒྱལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་བླང་། ། པདྨའི་སྣོད་ལ་གནས་པའི་ཆུ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། སློབ་ དཔོན་གྱིས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གྱི། ། ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བརྩོན། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་རབ་མཆོག་ཆུ་བླང་བྱ། ། དེ་ཉིད་མི་བསྐྱོད་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ། ། བརྩེ་ཆེན་སྟོན་པ་དཔའ་བོ་ཡི། ། དབང་ བསྐུར་འདི་ནི་སྤྱི་བོར་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ཙཀྲ་བཱི་ར་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཡ་མི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཆུའིའོ། ། བྲིས་པ་ལ་སོགས་དབུ་རྒྱན་ཡང་། ། འདི་ལྟར་རིན་ཆེན་འཛིན་ས་བོན། ། ཨཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཞེས། ། བཤད་པར་བསྒྲུབ་ཅིང་ཡང་དག་མཆོད། ། དེ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། དེ་ཉིད་དབུ་རྒྱན་རྣམ་པ་སྟེ། ། འདི་ ནི་ཚོར་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། བསམས་ཤིང་བསྒྲུབས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་སྤྱི་བོར་ཏེ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་གཞན་ཡང་བརྗོད་དོ། ། དབུ་རྒྱན་ནོ། ། ཛྲིཾ་པད་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ། ། འདུ་ཤེས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ནི། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་རྡོ་རྗེར་བསྒྲུབ། ། ཡང་དག་གཟུང་བས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ལག་པ་གཡས་དང་སྙིང་གར་རོ། །

Then, bowing down completely, one should supplicate the Guru, the Protector: "O Dharma, the truth, the inconceivable self, please bestow the empowerment upon me." As soon as the disciple has made this supplication, the Master should take the victory vase and the others. The water residing in the lotus vessel, arisen from the syllable HŪṂ and the vajra, should be visualized by the Master as Akṣobhya. Through the light rays of the seed syllable, which is the nature of the wisdom-being (jñānasattva), one should diligently invoke and cause that very wisdom to enter. Likewise, one should take the supreme water. That very water, in the form of Akṣobhya, is the essence of the aggregate of consciousness. This empowerment of the Great Compassionate Teacher, the Hero, is bestowed upon the crown of the head. "OṂ CAKRAVĪRA TVAM ABHIṢIÑCAYAMI"—this is the water empowerment. The crown, such as the painted image and so forth, is likewise produced from the seed syllable of the Jewel-Holder, AṂ, as the Vajra Sun. Having accomplished and perfectly worshipped it, it is as before. That very crown is the form of the aggregate of feeling. Having contemplated and accomplished it, the Vajra-holder, the Vajra Ḍākinī, is placed upon the crown. Recite the mantra: "OṂ SARVA BUDDHA ḌĀKINĪYE VAJRAVARNANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ," and likewise recite other mantras. This is the crown empowerment. From the syllable JRĪṂ and the lotus-vajra, the Tathāgata of perception, Amitābha, is accomplished as the Vajra. Having correctly grasped it, it should be bestowed. It is placed on the right hand and at the heart.

ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཋ་ཏྭཾ་བཱི་ར་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་དྷི་བི། ཨེ་ད་རུད་སརྦ་བུདྡྷ་ཏྭཱཾ་གྲྀཧྞ་བཛྲ་སུ་བི་དྷ་ཡེ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཁཾ་ཡིག་རལ་གྲི་ཡང་དག་བྱུང་། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་ པའི་གཟུགས་ཅན་ཏེ། ། འདུ་བྱེད་ངོ་བོ་དྲིལ་བུ་ནི། ། ལག་པ་གཡོན་པར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་གྱི། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཀུན་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བས་བཞེད། ། དཔའ་བོའི་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ། ། གཟུང་ངོ་འཁོར་ ལོ་གསུམ་གྱི་བདག། རང་བཞིན་གྱིས་མཛེས་དགའ་བ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། བདག་པོའོ། ། སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་ལག་པ་སྦྱིན། ། བྷྲཱུཾ་ལས་རྣམ་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གཟུགས་ཕུང་ངོ་བོ། ། མིང་གི་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་པ་ ཏི་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་བཱི་ར་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཡ་མི། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱའོ། ། མིང་ངོ་། ། དབང་བསྐུར་ལྔ་ཐོབ་རྒྱུད་ལས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་དག། མ་རིག་པ་དང་བྲལ་བ་ལས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་སྔགས་ཀྱིས། ། སྔགས་ཀྱི་དབང་ བསྐུར་དེ་ནས་སྦྱིན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷ་རཱ་ཡ་མི་ཨོཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧཱི། རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ་ལྷུང་བཟེད་དག།

Adhipatitvam abhiṣiñca tvaṃ vīra śrīherukādhipa | edarud sarvabuddhatvaṃ gṛhṇa vajrasuvidhaye vajraḥ || The syllable Khaṃ arises as a sword; it is the form of Amoghasiddhi. The bell, the essence of formations, should be placed in the left hand. This is explained as the resonance of the bell that follows all yoginīs. You yourself must always hold it; the Victors intend it for supreme awakening. In the hand of the hero, the vajra and bell are to be grasped, O Lord of the Three Wheels. The naturally beautiful joy is blessed as the Mahāmudrā. The Lord places his hand upon the crown of the disciple’s head. From Bhrūṃ arises the form of Vairocana, the essence of the aggregate of form, the Vajra-holder. The name empowerment should be conferred: Oṃ śrīcakrādhipati śrīheruka vīra tvaṃ abhiṣiñcayāmi. "You are the Vajra [Name]," thus is the name. Through the attainment of the five empowerments, these five Buddhas, by being freed from ignorance, cause the five wisdoms to be attained. Then, with the twenty-two-syllable mantra, the mantra empowerment is bestowed: "This is held in the hand of all the Buddhas, the glorious Śrī Heruka. You too must always hold it; be firm in the conduct of the glorious Śrī Heruka." Oṃ sarvatathāgatasiddhi vajrasamaya tiṣṭha eṣa tvaṃ dhārayāmi oṃ ha ha ha hī. This is the Vajra Conduct. The khaṭvāṅga, hand-drum, and alms bowl...

དཔའ་བོས་བྱིན་པ་བླངས་ནས་ནི། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཡང་དག་པ། ། རྡོར་བཅས་ལག་པ་གཡོན་པ་ཡིས། ། ཆོས་གོས་གྲྭ་ནས་བཟུང་ནས་སུ། ། གཡས་པས་མི་འཇིགས་སྦྱིན་བྱས་ལ། ། སློབ་མ་དབུགས་དབྱུང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འདི་ལྟར་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཁྱོད། ། རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀུན་རང་བཞིན། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷིཿས་མ་ཡ་ ཏྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་སྲིད་ཆེ། ། དཔལ་ལྡན་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་གནས། ། བདུད་སོགས་ཀུན་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཞིང་། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན། ། ལུང་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་ཆེ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། འགྲོ་བ་མཚན་མ་མེད་བྱེད་པ། ། དེ་ནི་ད་འདིར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་བདག་པོ། ། སྟོན་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱིས། ། ཡང་དག་བསྐུལ་བར་རིམ་གྱིས་ནི། ། བཀུག་སྟེ་དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་ རྣམས། ། མཆོད་དང་བསྙེན་བཀུར་བཟང་པོ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཆུས་གང་བའི། ། བུམ་གནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་དེ་དག། རྡོ་རྗེ་འཆང་དབང་དབང་བསྐུར་བར། ། དཔའ་བོ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་གསུམ་གྱི། ། དཔའ་བོ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་གནས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པས་མཆོད་པར་བྱ། ། གནས་ལས་བྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། །

Having taken the [vase] bestowed by the Hero, this mudrā of glorious Heruka, which is perfectly both outer and inner, with the left hand together with the vajra, one should grasp the corner of the dharma robe and, with the right hand, grant the gesture of fearlessness, thereby bestowing encouragement upon the disciple. Thus I prophesy: "You, the nature of the three cakras, are yourself the nature of all Buddhas; you are the Tathāgata known as Śrī Heruka." ŚRĪ HERUKA ḌĀKINĪNĀMAḤ SARVA TATHĀGATA SIDDHIḤ SAMAYA TVAM BHUR BHUVAḤ SVAḤ. "The great sovereignty of the three realms, the source of glorious qualities, victorious over all Māras and the like—you have entered the supreme city." This is the prophecy. Then, one should again make this supplication: "Great irreversible empowerment, O Great Hero, grant it to me! Please perform here and now that which makes beings signless." Then, the Lord of the three cakras, the Teacher, the Wisdom Being, is gradually and perfectly exhorted by the seed syllable at one's own heart. Having summoned the heroes and heroines, one should visualize those Tathāgatas residing in the vases filled with the water of wisdom, bestowing the empowerment of the Lord Vajradhara. To the great vajra empowerment, which is prostrated to by the inhabitants of the three realms, the heroes are the abode of the yoga of the three secrets of all Buddhas. One should make offerings as desired and bestow the [empowerment] arising from the [vase] location.

སྔགས་ཀྱང་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་དབུ་རྒྱན་དུ་བྱས་ཏེ། དཔའ་བོ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་དེ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲེ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་མཆོད་དོ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་བཀའ་ནོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ པས། ། མི་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད། ། དེ་ཉིད་ཤེས་ནས་དེ་ནས་ནི། ། དཔའ་བོས་འདོད་པ་ལྔ་སྤྱོད་དོ། ། བདག་ཉིད་དཔའ་བོ་ཀུན་གྱི་དངོས། ། བདག་ཉིད་ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་དངོས། ། དེ་ཕྱིར་བདག་གིས་ཐམས་ཅད་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀ་མཆོད་བྱ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་ཆོས་ཅན། ། སེམས་ ཅན་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཁམས་གསུམ་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཉམ་མེད་བྱོས། ། བྱ་བ་བྱས་པའི་སློབ་མ་ཡིས། ། དེ་ནས་གཙོ་ལ་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། ། སྐྱེ་བོ་དམ་པ་འདུས་པ་ལ། ། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་བསྟོད་ཕྱག་བྱ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའོ། ། འཁོར་ལོ་མདུན་དུ་ བྱ་བ་བྱས། ། འཁོར་ལོའི་སྤྱན་ནི་བླ་མ་ཆེ། ། དཔའ་བོ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དེ་ནས་གསང་སྟོན་དོན་གཉེར་བྱ། ། སྐྱོབ་མེད་སྐྱོབ་པ་སྐྱབས་མེད་སྐྱབས། ། དཔལ་ནི་འཁོར་ལོ་བདེ་བའི་མཆོག། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེ། ། མགོན་མེད་བདག་གི་མགོན་མཛོད་ཅིག། བདག་ཉིད་ཆེ་ ཁྱོད་ཇི་ལྟ་བར། ། གཙོ་བོས་བདག་ཀྱང་དེ་འདྲར་མཛོད། ། འཁོར་བའི་འདམ་གྱི་ཚོགས་སུ་ནི། ། བྱིང་བ་བདག་ལ་སྐྱབས་མཛོད་ཅིག།

One should also recite the mantra. Then, having placed Akṣobhya as the crown ornament, the heroes and goddesses should be firmly established therein. Recite: OṂ SUPRATIṢṬHA VAJRE SVĀHĀ. Then, one should make offerings from all sides with various kinds of offerings, such as flowers and so forth. The great heroes and yoginīs will act according to their desires. Then, one should receive the command of the Vajra-holder: "For the yogin who knows reality, There is nothing whatsoever that should not be done. Having known that reality, the hero Then enjoys the five objects of desire. I am the essence of all heroes, I am the essence of all goddesses. Therefore, I shall do everything; I myself shall worship Heruka. All phenomena are dependently originated; Sentient beings are of the nature of an illusion. Having known the three realms in this way, Perform the peerless benefit for sentient beings." The disciple who has completed the tasks then offers a fee to the Lord. To the assembly of sublime beings, one should offer praise and prostrations with one's whole being. This is the stage of non-retrogression. Having performed the activities before the wheel, one prostrates to the Great Guru, the eye of the wheel, that very hero. Then, one should seek the secret instruction: "O Protector of the unprotected, refuge of the refugeless, Glorious Cakrasaṃvara, Great compassion without cause, Be the protector of me, the protectorless! Just as you are, O Great Being, O Lord, make me also like that. In the mire of saṃsāra, Please grant me protection for one who is sinking."

དེ་ལ་འདིར་ཕྱག་རྒྱའི་རིམ་པ་ནི་ས་བོན་ལྔའི་རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ཆོས་དང་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་བུད་མེད་ དུ་འདོད་པའོ། ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དཔལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས། མཚན་མོ་ཆེན་མོ་ལ་གནས་ཁང་དབེན་པར་གང་ཡང་རུང་བའི་མངོན་པར་གསང་བའི་ལྷ་མོ་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྙེད་པ་ནི། སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་འདུས། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་ཕྲད། ། ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གསང་བ་གང་ཡིན་དེ་དབང་བསྐུར། ། འདི་དེའི་དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་རྣམས། ། དམ་ཚིག་རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཁམས་ལྔ་ལྡན་པ་རོ་རྟོགས་བྱེད། ། བདེ་བ་དེ་གང་མྱང་ བར་བྱ། ། པདྨར་གནས་ཏེ་ཡང་དག་སྤྱད། ། ཀྱེ་མ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས། ། སྟོན་པ་ལ་ནི་ཞུ་ཞིང་བརྗོད། ། སློབ་མས་ཀྱང་ནི་རྟོག་པ་བཅོམ། ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་སོགས་ཀྱིས། ། སྔོན་ཆད་སྲས་ནི་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བཟང་པོས་བུ་ ཁྱོད་དབང་བསྐུར་རོ། ། གསང་བའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིག་མའམ། གཞན་གྱི་གཞུང་ལྟར་གཞན་ཡང་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྟོན་པས་བྱིན་ཏེ། དེ་ཡིས་དམ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། ལྷ་མོ་འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། མཐའ་ཡས་བདེ་བ་སྦྱིན་པ་མོ། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ ཕྱག་རྒྱ་ལོང་། ། བུ་ཡིས་བླ་མེད་མཆོད་པ་གྱིས། ། ཤེས་རབ་པོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་དེས། དཔའ་བོ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་བཀའ་གསོལ་བར་བྱེད་དེ། དཔའ་བོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བཟའ་བར། །

In this regard, the sequence of the mudrās is as follows: from the mudrās that are the nature of the five seed-family purities, all dharmas, the great, and the samayas are asserted to be women. Thus, by the power of the glorious Vajrācārya’s great compassion, if one finds a mudrā who is a secret goddess endowed with samaya and resides in a secluded dwelling during the great night, then through entering into union, whatever arises is the nature of non-arising: "All heroes are perfectly assembled; All goddesses meet in equality. The secret conventional bodhicitta— That which is secret, grant that empowerment. This is the samaya of the heroes and goddesses, The great and marvelous samaya. It realizes the taste of the five elements; One should experience that bliss. Abiding in the lotus, practice perfectly. 'Oh, Great Bliss!' Thus one should address and request the Teacher. The disciple also destroys conceptualization. Just as Vajradhara and the others Previously empowered their sons, So too, with the excellent bodhicitta, I empower you, my son." This is the secret. Following that, there is the consort of self-consecration, or according to other sources, "another as well." Thus, the Teacher bestows her, and by that, one accomplishes the sublime. "This goddess is the Great Mudrā, The giver of infinite bliss. Take the mudrā in every way; Son, perform the unsurpassed offering." This is the Wisdom [Empowerment]. Then, that goddess requests the unsurpassed hero: "O Hero, in order to consume the bodhicitta..."

ཁྱོད་ནི་སྤྲོ་བ་ཡིན་ནམ་ཅི། ། རིགས་ལྔ་ལས་ནི་རབ་འབྱུང་བ། ། རིག་མ་མཆོད་པ་ལ་གུས་སམ། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་སྟོབས་དང་ཁྲག། སོགས་བཟའ་ད་ལྟ་ཡིད་ཆེས་སམ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་སྨྲ་དམ་ཚིག་བཟང་། ། ཇི་ལྟར་དགའ་བ་སྨྲོས་ཤིག་བུ། ། འདི་ལྟར་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་སོགས། ། ལྷ་མོ་བདག་ནི་ཅིས་མི་སྤྲོ། ། བུད་མེད་རྟག་གུས་ཅིས་མི་བྱ། ། པདྨ་མཆོད་པར་ཅིས་མི་བགྱིད། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་དེ་དགའ་སྟེ། ། སྐྲ་ནི་གྲོལ་ཞིང་གོས་དང་བྲལ། ། པདྨ་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་ནི། ། བསྟན་ཏེ་བྷཉྩ་པདྨ་ཧོ། ། པདྨའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྩ། ། བདེ་བ་འབབ་པ་བསྟན་བྱ་སྟེ། ། སོར་མོས་སོ་སོར་བསྐུལ་བ་དང་། ། ལྕེ་ཡི་རོ་མྱང་ལ་གནས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་ནི། ། ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་བྱེད། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མཆོག་དགའ་བ། ། འབྱུང་སྟེ་དེ་ཡི་བདེ་བ་མྱོང་། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དེ་དགའ་བ་སྟོན་ཅིང་ཟབ་པ་སྔགས་སྨྲ་བ་མོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། རྗེས་སུ་གནས་པར་ལུང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེང་ནས་བཟུང་ སྟེ་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས། ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར། ། རྨི་འདྲར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དོན་ནི་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱི་གྱིས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པོ་དེའི་བླ་མ། ། མན་ངག་གིས་ནི་འདིར་ཤེས་བྱ། ། འདི་ནི་རང་ཉིད་མཛེས་པ་སྟེ། ། ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ནི་ སྤངས་པའོ། ། རིགས་འདི་བོར་ནས་དེ་ནས་ནི། ། གཞན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་མེད། ། རིག་མ་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་ཅིག་བུ། ། བརྟུལ་ཞུགས་རྣམས་ཀྱི་བླ་མའི་བླ། ། རིག་མ་ཡི་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། །

"Are you joyful? Are you devoted to the offering of the consorts who arise from the five families? Do you now have faith in eating the great scent, the urine, the strength, the blood, and so forth? Son, speak of your joy in the excellent samaya of concordant speech." "O Goddess, how could I not be joyful at these spoken samayas and the like? Why should I not always be devoted to women? Why should I not perform the offering to the lotus?" Then that goddess, being joyful, loosened her hair and removed her garments. Having opened her lotus, she showed it, saying: "Bhaja padma ho!" She showed the channel situated in the center of the lotus, where bliss flows. By stimulating it individually with her fingers and remaining in the tasting of the flavor with her tongue, she spoke of the accomplishment of that very reality, which produces coemergent bliss. The supreme joy of experience arises, and one experiences that bliss. Then the Blessed Lady, showing her joy and speaking the profound mantra, placed her left hand upon [his] head and gave the prophecy of abiding in accordance [with the path]: "From this day forward, my son, until you reach the heart of awakening, act for the benefit of all sentient beings, who are like dreams, by means of yourself." This is the wisdom of primordial wisdom. The guru of these three stages should be understood here through the pith instructions. This is one's own beauty; external objects are abandoned. Leaving this family, there is no buddhahood through any other means. "Son, practice the conduct of the consort; the conduct of the consort is the supreme of all conducts."

ཆུ་སོགས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཐའ། ། སློབ་དཔོན་དབང་དུ་བཤད་པ་སྟེ། ། འདི་དག་ཕྱི་རོལ་བསྟན་པ་གང་། ། ཐམས་ཅད་ནང་དུ་གནས་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཀུན་སྤྱོད་རིམ་ཕྱེ་བ། ། མན་ངག་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་བཞི་བོ་བསྟན་པ་རྣམས། ། གང་ཚེ་བརྟུལ་ཞུགས་དབང་བསྐུར་འགྱུར། ། བསམ་མེད་ཆོས་ནི་ཐོབ་ཕྱིར་ཏེ། ། དེ་ཚེ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་འདི། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཡང་དག་བཤད། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་རང་བཞིན་བཤད། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅེས་བཤད་དེ། ། སྣང་མེད་རབ་རྫོགས་གནས་མེད་པ། ། དེ་ཉིད་ལྔ་པ་རྫོགས་པའི་རིམ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མི་ཟད་པ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་མཐའ་ཡས་ སོགས། ། དེ་ནི་བརྟན་གཡོ་འགྲོ་བདག་ཉིད། ། བདག་མེད་ཀྱིས་ནི་བདག་ཏུ་གནས། ། དཔའ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟོགས། ། འདི་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་མན་ངག་གོ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གི་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་རིམ་པ་མདོར་བསྡུས་པ། སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་པའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་ སོ། ། ། ། ཤྲཱི་ཕ་ན་ཕི་གུ་བའི་བརྒྱུད་པ་མ་ནོར་བའི་བཤད་པའོ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་ཀྲིཥྞཱ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The limit of non-returning, such as water and so forth, is explained as the master empowerment. Whatever is taught externally, all of it abides internally. The stages of the conduct of the heroes are to be understood through the oral instructions themselves. When the four empowerments are taught, and the empowerment of the ascetic observance occurs, it is for the sake of attaining the inconceivable dharma; at that time, this is called "reality" (tattva), which is correctly explained as both outer and inner. The nature of the outer and inner is explained as the essence of all phenomena; it is described as "inconceivable." Without appearance, perfectly complete, and without location, that is the fifth stage, the completion stage. The coemergent is inexhaustible, inconceivable, and infinite. It is the nature of the moving and the stable, the self of beings; through selflessness, it abides as the self. The hero realizes great bliss; this is the oral instruction of reality. The Brief Stages of the Empowerment of the Glorious Cakrasaṃvara, composed by the master Vajraghaṇṭāpāda, is complete. This is the unerring explanation of the lineage of Śrī Phaṇipāda. Translated by the Indian abbot and paṇḍita Kṛṣṇa and the Tibetan translator, the monk Chos kyi shes rab.