An Explanation of the Great King of Tantras called “The Glorious Vajraḍāka”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱ་མ་མ་ཧཱ་ཏནྟྲ་རཱ་ཛ་སྱ་བི་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ། བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མཁའ་ལས་ཤར་བའི་ཟླ་བ་ལྟར། ། མི་ཤེས་སེལ་བའི་འོད་བྱེད་ཅིང་། ། དངོས་གྲུབ་བདུད་རྩི་འཛག་པ་ ཡི། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྐུ་ལ་འདུད། ། གསེར་དང་རིན་ཆེན་རང་བཞིན་ལས། ། བསྒྲུབས་པས་རི་རྒྱལ་ལྷུན་པོ་ལྟར། ། རྒྱུད་འདིའི་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བ། ། ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་འབའ་ཞིག་ སྐུས། ། རྒྱུད་འདི་ཡི་ནི་དོན་ཆེན་རྣམས། ། གང་ཡིན་གསལ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། ། གློག་ལྟར་ཚིམ་བྱེད་ལྗགས་བསྐྱོད་ནས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་གསལ་མཛད་པ། ། གང་ཡིན་དེ་འདིར་བདག་གིས་ནི། ། བླ་མས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་རྣམས། ། བློ་ཡིས་ཇི་ལྟར་དྲན་པ་བཞིན། ། གསལ་བར་བྱ་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྒྱུད་དུ་སྦས་པའི་དོན་ཆེན་རྣམས། ། མན་ངག་ལས་རྙེད་མ་ལུས་པར། ། བདག་གིས་བྲི་བར་མི་ནུས་ ཀྱང་། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་བྲི་བར་བྱ། ། འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་རྣམས་སུ་ཡང་གང་དུ་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་དག་ཀྱང་དང་པོར་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་མ་ གཏོགས་པར་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་། འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བས་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་དེ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ ཏེ།

In the language of India: Śrīvajraḍākināma-mahātantrarājasya-vivṛtti. In the language of Tibet: A Detailed Explanation of the Great King of Tantras called the Glorious Vajraḍāka. Homage to the Blessed One, the Great Compassionate One, the Noble Avalokiteśvara. I bow to the body of Vajraḍāka, which, like the moon risen from the sky, radiates light that dispels ignorance and drips with the nectar of accomplishments. Just as Mount Meru is fashioned from the nature of gold and jewels, so too do all the branches arising from this tantra consist solely of the essential heart. With an intellect that clarifies whatever great meanings this tantra contains, I shall speak here in order to make clear those points as they were shown by my guru and as they are remembered by my mind, moving my tongue like lightning to illuminate them in an instant. Although I am unable to write down every great meaning hidden in the tantra without exception—having found them through the pith instructions—I shall write just a small portion. In this regard, those who proceed without first investigating the subject matter to be expressed and so forth will not engage in anything at all. Furthermore, since these matters do not become manifest except through verbal expression, those who seek the result and engage in the sādhana must accomplish it through methods that accord with the result they themselves desire.

གཞན་དུ་ན་གལ་ཏེ་དེ་དག་བདག་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཉམས་སུ་བླང་བར་མི་ནུས་པ་ནི་མཐོ་རིས་འདོད་པ་རྣམས་ར་སྐྱེས་དཀར་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་སངས་རྒྱས་པ་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་འདོད་པའི་ ཐབས་མ་ཡིན་པ་དང་། གལ་ཏེ་ར་སྐྱེས་དཀར་པོ་བསད་པའི་མཆོད་པས་མཐོ་རིས་ཐོབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཚིག་ ཏུ་བརྗོད་པ་མ་གཏོགས་པར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བས་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གསང་བ་མཆོག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མཁའ་ འགྲོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་གྱི་ཚིག་རྣམས་དང་པོར་སྡུད་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཅིག་པུ་ཉིད་གར་མཁན་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བའི་ཕྱིར་འཆད་པ་པོ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ དང་། འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་བ་དང་། གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དང་། དངོས་གྲུབ་དང་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་འཛིན་པར་མཛད་དེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་འཆད་པ་པོ་ལ་སོགས་པར་གནས་མོད་ཀྱི། ལས་དང་པོ་ པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་གཟུགས་སུ་ཐ་དད་པར་བསྟན་ནས། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསང་བ་མཆོག་གིས་དགྱེས་པར་བཞུགས་ནས།

Otherwise, if these were not the desired results for oneself and were impossible to practice, then for those who desire the higher realms, the practice based on the white goat would not be the desired method of the compassionate Buddhists. Even if the higher realms were attained through the offering of killing the white goat, it would not be the desired result for the compassionate ones. Apart from expressing these distinctions through words such as "the subject matter" and so forth, people would not engage [in the practice]. Therefore, in order to teach the subject matter and so forth by way of describing the excellence of the location and other factors, [the text begins] from "The Supreme Secret" up to "Vajraḍāka, the Supreme Bliss, in union with all ḍākinīs." These intermediate words were spoken by Vajravārāhī, the compiler. Furthermore, the Blessed One alone, like a dancer, in order to discipline sentient beings, assumes the roles of the expositor and the compiler, as well as the retinue—the members of the maṇḍala—and the principal—the maṇḍala itself—thereby maintaining the nature of the subject matter such as the accomplishments and the sādhana. In this way, although the Blessed One himself abides as the expositor and so forth, for the sake of engaging beginners, he manifests himself in the distinct form of the Blessed Lady and speaks the words beginning with "The Joy of the Supreme Secret." Having dwelt in the joy of the supreme secret,

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ དང་སྦྱར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ཚིག་གི་གཞུང་རྣམས་གསུངས་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཟོ་སྤོང་བར་མཛད་ཅིང་འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཐོས་ནས་རྒྱུད་བསྡུས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ དགོངས་སོ། ། གསང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུངས་པས་གསང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། དེར་བཞུགས་པ་ནི་དེར་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁང་པ་བརྩེགས་པར་གནས་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ གསང་བ་ཞེ་ན། གསུངས་པ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་ན་མཆོག་གོ། ། དགྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་སོ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ པས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དེ་གསང་བའོ། ། ཡང་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་པས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དོ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བྱ་ལ། དེའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གར་ཡང་མ་བཞུད་པའོ། །

The phrase "spoken by the Blessed One" is to be connected with what follows below. The expression "and so forth" refers to the fact that the Blessed One himself spoke the source texts of the subject matter and so on previously explained; it is intended to show that the Blessed Lady Vajravārāhī, in order to avoid her own fabrication, compiled the tantra after hearing it from the Blessed One. The term "secret" (guhya) refers to the all-pervading dharmadhātu (expanse of phenomena), for since all tathāgatas are born from it, the secret is the source of phenomena (dharmodaya). To "dwell" there means to reside in the palatial mansion atop Mount Meru. If one asks what kind of secret it is, it is called "supreme" (parama), because it is the object of sublime primordial wisdom (jñāna). It is called "joyful" (rati), because it is the object that generates supreme bliss. It is called "the nature of all" (sarvātmaka), because it is the nature of all tathāgatas; thus it is the secret of the nature of all. Alternatively, it is the nature of all because it is the nature of the mirror-like wisdom and the others. Or, the word "all" refers to the Vajradhara, and that which is his very nature is so called. By these, the excellence of the place is shown. By the phrase "dwelling eternally," the specific excellence of the Teacher is shown. By his nature as the manifold, he has not gone anywhere since beginningless time.

དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་ད་ལྟར་ བྱུང་བ་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་རྒྱུད་རྒྱུན་ཆགས་པར་འདིར་བཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་སྒྲས་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་ལ་བྱ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་ བཞིན་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་དངོས་སོ། ། འདིས་འདི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་གྱི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བ་ལ་གསུངས་སོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ནི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཡིན་ལ། མི་ཤེས་པའི་རི་བོ་བཅོམ་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། མི་ཤེས་པ་ཡང་འདིར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་རྣམས་ལ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེས་ ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཤེས་རབ་བོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་འགྲོ་བས་ན་མཁའ་འགྲོའོ། ། སྤྲུལ་པ་ཡང་མཁའ་འགྲོ་མའི་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བས་ཐབས་ དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་མཁའ་འགྲོ་ཡང་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་སྟེ་སྙིང་རྗེ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Furthermore, the meaning is that he dwells here in a continuous, natural stream, always appearing in the present through forms such as the dharmakāya. If one asks, "What is the Blessed One like?" it is said, "The actuality of all ḍākinīs," and so forth. By the term "all ḍākinīs," one refers to goddesses such as Caṇḍākṣī and the rest; that which possesses their nature is the "actuality of all ḍākinīs." By this, it is shown that the Blessed One spoke while surrounded by a retinue of all the ḍākinīs; thus, the excellence of the retinue is demonstrated. Because that very Blessed One possesses the power to benefit sentient beings, he is a "sattva" (heroic being), and because he has destroyed the mountain of ignorance, he is a "vajra." Here, "ignorance" refers to the cognitive obscuration, which is the clinging to the objects of knowledge—the aggregates, elements, and sense bases—as being graspable and so forth. Therefore, non-dual wisdom is the "vajra," which is insight. Because the emanations called "ḍākinīs" travel throughout the entirety of space, they are "ḍākinīs." These emanations are also the actual entities of the ḍākinī forms. Thus, by the term "Vajraḍāka," the Blessed One is shown to be the embodiment of method and insight. Since he is both the vajra and the ḍākinī, he is "Vajraḍāka," which means the nature of bodhicitta, the inseparability of compassion and emptiness.

བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། བདེ་བ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། འདིར་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཟག་པ་དང་ བཅས་པ་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཟག་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདེ་བའི་དོན་དུ་ཐབས་སྣ་ཚོགས་དོན་དུ་གཉེར་བས་བདེ་བ་ལས་གཞན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཇི་སྙེད་དུ་བདེ་བ་མིན་པ་དེ་སྙེད་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཡང་བྱིས་པ་ རྣམས་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བདེ་བ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་འདི་ནི་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། བདེ་བས་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བདེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟག་པ་མེད་ པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྟག་ཏུ་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བདེ་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་བར་འདིས་སྟོན་པ་པོའི་ཁྱད་པར་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཉིད་དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རང་བྱུང་ ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་ཞེས་པ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་དང་དེ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱུང་ཞེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་ཞིང་གསལ་བར་མཛད་པས་ན་རང་བྱུང་ངོ་། ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ནི། རྣམ་པ་ལྔ་རུ་མཚོན་ པ་ཡིན། །

In order to show that the Blessed One is of the nature of bliss, he is called "Supreme." Bliss is the uncontaminated great bliss, which is the ultimate goal to be accomplished. Here, for the beings of the six realms, that which is to be accomplished is bliss itself. For the childish, this is with defilement, whereas for the noble ones (ārya), it is without defilement. Nevertheless, because they strive for bliss through various means, there is no goal to be accomplished other than bliss. To the extent that something is not bliss, it is the naturally pure nature; yet, because the childish are attached to things as they appear, it is called "with defilement." This very nature of that bliss is what is meant by "this." Furthermore, it is said: "One should accomplish bliss through bliss." "Through bliss" refers to the Vajra Holder (Vajradhara). "Bliss" refers to the uncontaminated. Thus, from the words "always abiding" up to "supreme bliss," the excellence of the Teacher in fulfilling the welfare of self and others is shown. As for "this," it is the very perfection of the welfare of self and others. If one asks what that is like, it is called "self-arisen" (svayambhū). "Self" (rang) refers to the respective natures of those to be trained, for the sake of training them. "Arisen" (byung) means that he has appeared and made manifest in emanated forms such as Vairocana and so forth; therefore, he is "self-arisen." Furthermore: "That very single sentient being is indicated in five aspects."

ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པས་སོ། ། ལྷག་པ་ནི་ལྷ་གཅིག་པུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ལུས་ལྷག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་ལྷག་པ་ཡིན་ལ། ཅི་རང་ གི་རྐྱེན་ཅན་དུ་བྱས་པས་གསལ་ཞིང་རིག་པ་དང་སྤྲུལ་པ་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ན་ལྷ་སྟེ། ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བྱུང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཅིག་པུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ པ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བླ་མར་གྱུར་པས་ལྷག་པའི་དོན་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་ཚིག་གིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རང་བྱུང་ངོ་། ། དེ་ཡང་རང་སྟེ་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་ སུམ་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་ཞིང་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཚུལ་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་འབྱུང་ གནས་སྒྲ་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པས་ན་འབྱུང་གནས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་སེམས་སོ། ། འབྱུང་གནས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དོན་གྱི་ལྔ་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པ་ལས་ངེས་ འབྱུང་རྣམས་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན།

Thus it is said: "Mind" refers to the Great Vajradhara. "The Blessed One" (Bhagavān) refers to that very same one who possesses the six perfections of fortune. "Exalted" (adhideva) means that because the body is specially blessed, it is "exalted"; and because it is made to depend on its own conditions, it is "divine" (deva) in that it clarifies awareness and extensively manifests emanations. One should understand the appearance of faces, hands, and so forth to be the conventional truth. "Solely" (eka) refers to the ultimate truth, the nature of the dharmadhātu. Thus, because the nature of the inseparability of the conventional and the ultimate is the supreme teacher of all Tathāgatas, it should be viewed as the very meaning of "exalted." Alternatively, according to the words of all the ḍākinīs, it refers to Vairocana and the others; by that very fact, it is "self-arisen." Furthermore, "self" means that for the sake of the perfect welfare of oneself and others, it appears in the forms of Vairocana and the rest, and in the manner of the two truths, the Blessed One acts as the teacher. The remainder is as before. Now, wishing to teach the manner of the generation stage, the Blessed One spoke the words beginning with "the source of sounds" (ākara-śabda). Here, because all phenomena are analyzed and taught, it is the "source" (ākara), which is the mind of the inseparability of emptiness and compassion. "From the source" (ākara-tas) is the fifth case in the sense of a cause; it is connected to the phrase "the definitive emergences" (niḥsaraṇa), meaning that they emerge from the stabilization of bodhicitta. If one asks what those are:

སྒྲ་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་ནི་སྒྲར་གྲག་པའི་རང་བཞིན་གང་དག་ཡིན་པ་རྣམས་ཏེ། ཨ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཀ་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞན་ཡང་སྔགས་རྣམས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སོ། ། སྤྱོད་ པ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། སྤྱོད་ཡུལ་ནི་མཚན་མའོ། ། དེ་དག་ངེས་པར་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། འདིས་འདི་སྐད་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་བླ་མའི་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ འདི་ལྟར། འགྲོ་ཀུན་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་སྟེ། ། སེམས་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་ལ། ཨ་ནུཏྤནྣ་སརྦ་དྷརྨཿཔྲ་ཀྲྀ་ཏི་པྲ་བྷཱ་སྭ་རཿསརྦ་དྷརྨྨཿ ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ནས། སེམས་དེ་ ཉིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཾ་ཀ་རོ་མི། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཨ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཞུགས་པར་བསྒོམས་ལ་ཡང་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་སྐར་མདའ་འཕྲོ་བའི་ཚུལ་དུ་ཞུགས་པར་བསྒོམས་ནས་སླར་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་བསྒོམས་ཏེ། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤ་ད་ཡཱ་མི། ཞེས་བྱའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེར་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་དེ་བཞིན་ བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་བདག་ཉིད་ས་བོན་ལས་མཚན་མའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ཏེ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

It is said, "The manner of sound," and so forth. "Sound" refers to those things that have the nature of being audible, such as the vowels beginning with a, the consonants beginning with ka, and furthermore, the mantras. "Samaya" refers to the two moons. "Conduct" is the seed-syllable. "Sphere of activity" is the sign. These should be connected with the phrase "definitively emerge," meaning they emerge in various ways, up to the point of "meditation and recitation." This teaches the following: preceded by making offerings to the Buddhas and the Guru, one should bring to mind the meaning of this [verse]: "All wandering beings are emanations of the mind; they do not exist apart from the mind." Having meditated on all phenomena as being without self, one should recite the mantra: anutpannāḥ sarvadharmāḥ prakṛtiprabhāsvarāḥ sarvadharmāḥ. Then, one should meditate on that very mind in the form of a moon maṇḍala and recite the mantra: oṃ cittaprativedhaṃ karomi. Then, one should meditate that the qualities of all the Buddhas enter that moon maṇḍala in the form of the letters beginning with a. Having invoked them with light rays, one meditates that the hosts of Tathāgatas enter in the manner of shooting stars. Then, one should again meditate on a second moon maṇḍala and recite the mantra: oṃ bodhicittam utpādayāmi. Then, one should visualize the letters beginning with ka there, and upon that, meditate on oneself in the form of the sign arising from the seed-syllable, and recite: oṃ tiṣṭha vajra.

དེ་ནས་སླར་ཡང་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་ང་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ གྱུར་པ་ལས་རང་གི་ལྷར་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་ཡ་ཐཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏསྟ་ཐཱ་ཨ་ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པ་འདི་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུར་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ཏོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྙེད་དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། གང་ནས་ཤེ་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནས་ཏེ། སེང་གེ་དང་འཕྲོག་བྱེད་དང་། དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་གཞན་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས། དེ་ཡང་སེང་གེ་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕྲོག་བྱེད་སེམས་ཞེས་ བྱ་བར་གྲགས། ། ཚངས་པ་གྲོལ་བ་རབ་ཏུ་བཤད། ། འདི་དག་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཕོའི་དོན་ལ་མ་ནིང་གི་རྟགས་སུ་གསུངས་པ་ནི་ལུང་སྟེ། འཛེམ་པ་མེད་པས་སོ། ། ཡང་ན། བུད་མེད་ཆགས་པ་སྐྱེས་པ་སྡང་། ། གཉིས་ཀ་སྤངས་པ་ གཏི་མུག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་པོ་འདི་དང་སྦྱར་ཏེ། འདིའི་དོན་ནི། ཆགས་པ་རྣམ་དག་བུད་མེད་དེ། ། སྡང་བ་དེ་བཞིན་སྐྱེས་པ་ཡིན། ། གཉིས་ཀ་སྤངས་པ་གཏི་མུག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བས་བཤད་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སེམས་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་། ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་ལྡན་པ་ཡི། ། སེམས་ནི་འདོད་པར་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སེམས་ནི་བལྟ་བར་བྱ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་ནོ། །

Then, once again, preceded by the radiation and reabsorption [of light], one should assume the divine pride (ahaṃkāra) by reciting: oṃ vajrātmako ’ham. Meditating on oneself as one’s own deity through the complete transformation of the moon and so forth, one recites: oṃ yathā sarvatathāgatas tathāhaṃ. This teaches the accomplishment of the body of the Blessed One through the five aspects of manifest awakening. Regarding the phrase "difficult to find in the three worlds" and so forth: "difficult to find" refers to the Blessed One who has become such. If one asks from where [this is known], it is from the three worlds. Regarding the synonyms such as Siṃha, Hara, and Vasudhara, it is said: "Siṃha is called Desire (kāma); Hara is renowned as Mind (citta); Brahmā is explained as Liberation (mokṣa); These are called the 'three worlds'." The statement that the masculine sense is expressed with a neuter gender marker is a scriptural tradition, as there is no hesitation [regarding this]. Alternatively, this should be connected with the half-verse: "Women are attachment, men are aversion; That which abandons both is delusion (moha)." The meaning of this is explained as: "Purified attachment is the woman; Aversion is likewise the man; That which abandons both is delusion." A mind characterized in such a way is "Desire." As it is said: "The mind endowed with attachment, aversion, and delusion Is explained as 'Desire' (kāma)." Because such a distinguished mind is that which is to be perceived, it is the "world" (loka).

གཉིས་པ་ནི་འདིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བལྟ་ཞིང་དམིགས་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཏེ་སྙིང་རྗེའོ། ། གསུམ་པ་ནི་བཅོམ་ཞིང་ཞིག་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ན་བཅོམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་རྙེད་པར་དཀའ་བའོ་ཞེས་གོང་དུ་འདུད་པའོ། ། འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་རིག་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་ཏེ། ། དེ་ཡང་། རྟག་ཏུ་འདོད་པ་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཆུ་ཡི་མཆོག་ནི་འཐུངས་ནས་སུ། ། ཆོས་མིན་པས་ནི་ཆོས་བསྟན་བྱ། ། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་བརྟུལ་ཞུགས་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་རིམ་པ་གཞན་དུ་ བསྒྱུར་བའི་བདུན་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བཅོམ་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཏེ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། རྙེད་དཀའ་བ་ནི་སླ་བར་རྙེད་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། འདིར་སྨྲས་པ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ ཡུལ་བཅོམ་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ཇི་ལྟར་ན་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འདིར་བཅོམ་པ་ནི་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དཀའ་བའི་སྒྲས་དགག་པ་མ་ཡིན་ པའི་དཀའ་བ་ཉིད་ལ་བྱ་བར་བལྟའོ། ། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐོག་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འགག་པ་གཅིག་དང་། གཉིས་དང་། མང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་དུ་འཇུག་པ་སྟེ།

The second [meaning] is that it is the "world" (loka) because it observes and focuses upon the welfare of sentient beings; thus, it is compassion. The third is that it is the "world" because it is destroyed and disintegrated; thus, it is the dharmadhātu. If one asks how it is destroyed: here, all phenomena are devoid of intrinsic nature because they are free from being one or many. At that time, those very three worlds are difficult to find; this is the bowing mentioned above. By this, the Blessed One is shown to be mere self-awareness. Furthermore, it is said: "Always indulge in desire; Having drunk the supreme water, Teach the Dharma through non-Dharma; This is the conduct of men and women." Alternatively, in another sequence, it is the seventh [meaning]: it is the "world" because the aggregates, elements, and sense bases are destroyed; the Blessed One, who is the nature of the three [bodies] such as the Vajra Body, is that very world. "Difficult to find" means not being easily found. Here it is asked: if the objects such as form are destroyed, which is to say abandoned in every respect, how then will the Vajra-like [bodies] such as the Body be attained? It is replied: here, "destroyed" means purified, not abandoned in every respect. Therefore, the word "difficult" should be understood as a non-prohibitive difficulty. Regarding the phrase "perfectly abiding in the beginning, middle, and end": by the words "beginning" and so forth, it refers to the characteristics of birth, abiding, and cessation, as well as one, two, many, and so on, in which they occur.

དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་ པས་ན་གནས་སྐབས་གསུམ་པོ་དེ་དག་མཐར་གཏུགས་ཤིང་བསྟན་པར་གནས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་དག་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཡང་དག་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་བརྟན་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་གི་ཕྲད་དོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་དབུ་མའི་དོན་རྟོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ནི་འཁོར་བའོ། ། ཆགས་བྲལ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་དག་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དབུ་ མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་། ཆགས་བྲལ་ལས་གྲོལ་བ་ཡང་དངོས་པོར་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབུ་མའི་ལམ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་རྒྱུད་འདི་ལ་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཉིད་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བུད་མེད་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བུད་མེད་ཀུན་ནི་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་དག་གི་སྒྱུ་མ་ ནི་རང་བཞིན་ཏེ། རང་བཞིན་དེར་སྤྲུལ་པའོ། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་འདེབས་པས་ན་བརྒྱ་སྟེ། རིགས་ཀྱིས་ན་མང་པོ་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པར་ཟད་དོ། །

Because they are naturally eternal, those three states remain ultimately and are taught as such; thus, it is so called. The term "perfectly abiding" (samyak-sthita) refers to the beginning and so forth being authentic; it is a particle indicating that they are naturally stable. In order to demonstrate that the Blessed One is distinguished by his realization of the meaning of the Middle Way (madhyamaka), it is said, "neither desire," and so forth. In that context, "desire" is saṃsāra, and "freedom from desire" is nirvāṇa; these should be connected with the phrase "are not perceived." "Middle Way" means that even liberation from desire and freedom from desire is not perceived as a functional entity. By these, it is shown that the Blessed One has realized the Middle Way path; such a Blessed One, the Vajra Holder himself, is what is to be described. Now, in order to show that the insight into suchness (tattva) as realized by the Blessed One is the primary element of this tantra, and that it is to be understood through the form of a woman, it is said, "of all women," and so forth. "All women" refers to all goddesses. Their "illusion" is their nature; they are emanated as that very nature. Because they strike all beings, both stable and moving, they are "hundreds"; this is a singular form used for the plural by way of the family (kula). The phrase "this is" is merely well-known.

དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ ཉིད་བདེ་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་ཅིང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་པར་སྟོན་ཏོ། ། བུད་མེད་ཀུན་གྱི་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དབྱེར་མེད་པ་ནི་གཉིས་མེད་དེ་དེ་ཉིད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གོ། ། རྙེད་དང་བདེ་བ་ཀུན་མོས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པར་སྦྱར་ཏེ། ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཀུན་མོས་པས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་ནི་ཕུང་པོའོ། ། དེ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ། རྙེད་པ་དེ་ནི་རྙེད་པ་ ཀུན་ཏེ། དེས་ཡིད་བདེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་བདེ་བའོ། ། མོས་པ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་ཀུན་དུ་བཅིངས་པའི་རྒྱུ་ལས་གང་ཐོབ་པའི་བླ་མའི་ཡང་བླ་མར་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། ངན་པར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྨད་པས་ན་ངན་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་བདོ་བ་ནི་ངན་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གི་རང་བཞིན་ཉོན་མོངས་པ་བདོ་བ་ཡིན་ཀྱང་དེ་དག་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་ བར་འགྱུར་བའོ། ། འང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་དག་གིས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བལྟ་བར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ལམ་འདིས་སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དག་ཀྱང་ཚེགས་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །

In order to accomplish and realize that very Blessed One as the bliss of great bliss, they manifest in the form of women. That very illusory mudrā of all women, which is the inseparability of the conventional and ultimate mudrās, is non-dual; because it is the most excellent wisdom, it is called "supreme wisdom." Regarding the phrase "through devotion to all gain and bliss," it should be connected as "one will achieve [accomplishment] through gain and so forth." If one asks how it is achieved, it is said: "through devotion to all." "All" refers to the aggregates. Finding them to be of the nature of the wisdom of suchness is "all gain." The mental joy resulting from that is "bliss." "Devotion" is supreme; the intention is that one will achieve the great bliss that is the "greatest of the great," which is obtained from the cause of being thoroughly bound by the meditative union of insight and method. If one asks who [is achieved], it is said: "those of evil conduct." Because they are censured, they are "evil," which refers to the afflictions. The flourishing of those is "evil conduct." Even if the nature of a practitioner is a flourishing of afflictions, the yoginīs will grant them the accomplishment of ultimate wisdom. By the word "also," it should be understood that they also grant ultimate wisdom to the yoginīs. Thus, the intention is that by this path, both men and women will achieve accomplishment without difficulty.

ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྐབས་འབྱེད་པས་ན་ནམ་མཁའ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དྲུག་གོ། ། རྒྱུ་བ་ནི་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རིགས་ཀྱིས་ན་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་དག་ཉིད་གྲུབ་མཐར་འདྲེན་པས་ན་དངོས་གྲུབ་ཡིན་ལ་དེས་ན་མཁའ་ འགྲོ་མའོ། ། ཡང་ན་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་འགྲོ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། དེ་ནི་ནམ་མཁར་འགྲོ་མ་ཞེས། ། ཁམས་ ལས་འདིར་ནི་བརྟགས་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེས་ན་ནམ་མཁར་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་བཟློག་སྟེ། ཡང་དག་པར་འགྲོ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་གྲགས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་སྒྲ་བཤད་པ་བསྒྱུར་བ་མེད་པས་གྲགས་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་བརྡ་འདི་ནི་ཐ་མལ་པའི་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་རབ་ཏུ་གྲགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རབ་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་གྲགས་ཞེས་བྱ་བ་ཐབས་དང་བཅས་པས་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྲོ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ སྟེ། དེས་ན། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། །

In order to demonstrate suchness (tattva) by means of other designations for the goddesses, the text says, "pervading all space," and so forth. In this context, "all" (kun) refers to all the substances of accomplishment (siddhi). Because they provide the opportunity for these, they are "space" (kha). These are the six universal monarchs (cakravartin), such as Vairocana and the others. "Moving" ('gro ba) means to act together with them; thus, it is so called because they are to be accomplished by them. From the perspective of the family (kula), it should be viewed as a singular term. Because these very ones lead to the final goal, they are "accomplishments" (siddhi), and therefore they are "ḍākinīs." Alternatively, "ḍākinī" refers to those whose nature is characterized by pervading emptiness (śūnyatā); this extends up to the description of their nature as the Perfection of Insight (prajñāpāramitā). Accordingly, it is said: "She is called the one who goes in space; this is designated here from the perspective of the elements." Therefore, "one who goes in space" means to act as the very essence of emptiness. Furthermore, by turning away from the clinging to apprehended objects and so forth, that which truly goes is what is renowned as a "ḍākinī." Since the etymological explanation is not subject to change, it is a term of common renown. Some maintain that this terminology refers to ordinary women. In that case, regarding the phrase "renowned" (rab tu grags), "renowned" (rab tu) means "renowned right now." Because they proceed to accomplishment through the methods, they are so called. Thus: "They are renowned as ḍākinīs."

ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་ན་གནས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཕྱག་རྒྱས་འདེབས་པས་ན་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། དེས་འདི་སྐད་དུ་རབ་ཏུ་ གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དྲུག་གི་རིམ་གྱིས་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤགས་པ་སྟེ། ཐ་མལ་པའི་བུ་མོ་རྣམས་ལྷ་མོའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐབས་རྣམས་མ་གཏོགས་པར་མཁའ་ འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་ག་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལུས་དང་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྲུབ་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་ནས་ཤེ་ན། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ནི་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་གང་ལ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་རང་རང་གི་འཁོར་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་དང་ ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྲུབ་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། །

Thus it is said that this is the intended meaning. Regarding the phrase "various everywhere": because they seal all phenomena—the aggregates and so forth—located throughout the ten directions, they are the "various everywhere mudrās," which are the goddesses. By this, it is taught that the goddesses, such as Caṇḍālī and the others, should be visualized in the sequence of the six cakravartins. The word "ni" (then/therefore) serves as a distinction, meaning that ordinary girls are to be distinguished by the forms of the goddesses. In order to show that accomplishment will not occur through the ḍākinīs alone without the methods, the passage beginning with "various everywhere" was spoken. The phrase "by all" is connected to the statement that the yogin will achieve accomplishment through the specific rituals. If one asks how? It is "by the various," meaning that through the various enjoyments of form and so forth, the yogin’s body and mind are accomplished as great bliss. If one asks what state this is? It is expressed by "with all the ḍākinīs" and so forth. "All ḍākinīs" refers to the goddesses of the maṇḍalas of the six cakravartins. "Equal union" means being perfectly joined with them; that in which there is such equal union with the Vajraḍākinī is so called. "Vajraḍākinī" is an illustration, for others such as Vajradhara also achieve accomplishment together with their respective hosts of ḍākinīs, thereby becoming perfected in themselves.

ད་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོ་གས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པ་མེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་མེད་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་སྟོང་ པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། ། སེམས་ནི་གནས་ཏེ་གང་ལ་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ རྣལ་འབྱོར་པ་གང་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལྷ་ནི་འདོད་པའི་ལྷ་སྟེ། དེ་དམིགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་བཀོད་པའོ། ། བྱེད་པ་ནི་དེར་འདོད་པའོ། ། ཀུན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་གི་གཟུགས་དང་འདྲ་བ་གཞན་ནི་ གཟུགས་བརྙན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལུགས་མ་དང་བྲིས་པ་དང་བརྡུངས་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐྱེ་བ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའོ། ། འོ་ན་ གང་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་ སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལྷར་སྦྱོར་བའི་ཐབས་ཆེན་པོ་སྟེ། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཆེན་རྣལ་འབྱོར་རོ། །

Now, in order to demonstrate that the accomplishment of Mahāmudrā is not achieved through the rituals of the Kriyātantras, which involve external apprehension and so forth, it is said: "Without that reality, the mind..." and so on. "Reality" is, in the ultimate sense, the nature of the indivisibility of emptiness and compassion. "Without that" is the opposite of that, namely, the clinging to [objects] such as the apprehended. "Mind" refers to the locus; that which possesses the object of engagement is so called. "Yoga" is absorption, which is one-pointedness of mind. Thus, those yogis whose minds lack the absorption of reality are so described. "Deity" refers to the chosen deity; "apprehending that" is the mental construction of it. "Acting" is the desire for that. Regarding "everywhere reflected image," a reflected image is something else that resembles one's own form; this should be connected with the phrase "the yoga of its nature." What is that? It refers to cast [images] and so forth, such as cast, painted, or beaten [images]. "Not birth" means that through those [images], the accomplishment of Mahāmudrā will not be achieved. If one asks, "By what then will it be achieved?" it is said: "Bodhicitta..." and so on. The Mahāmudrā is perfected by means of the form of one's own deity. That very thing is what is called "bodhicitta"; the mind that is the indivisibility of emptiness and compassion is bodhicitta. That itself is the great method of union with the deity; this is the yoga of the great bodhicitta.

དེར་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་དབང་ཕྱུག་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ་ལྷག་པར་དབང་བས་ན་གཙོ་བོའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ གསུངས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཁོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་རྫོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ལྷའི་གཟུགས་བསྒོམ་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། ། འགྲོ་བའི་རྩ་ལག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་ལག་ལྟར་བསྟན་པ་དང་གཡོ་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་ཁྱབ་པར་སྤྲུལ་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ དེ་དང་དེས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་གུས་པ་དང་བཅས་པས་གོམས་པས་སོ། ། མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཤེས་ནས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ།

Because he is the primary [deity] therein, he is the Sovereign (Īśvara), which is non-dual wisdom; and because he possesses supreme mastery, he is the Principal. If one asks what kind [of being] he is, it is said: "one's own self." The meaning is that one should perfect oneself alone in the form of the deity, whose nature is the bodhicitta of the inseparable union of emptiness and compassion. For that very reason, it is taught that one should meditate on the form of the deity preceded by bodhicitta. To clarify that point, it is said: "Awakening" and so forth. Because he is the essence of the five wisdoms, he is the Vajra; and because he is all the Buddhas, such as Vairocana and the rest, for they are of the nature of bodhicitta, such as the mirror-like wisdom and so forth. "The kinsman of beings" means that, like a kinsman, he manifests in various emanations that pervade the various movements [of the world]; this is connected to the phrase "he should be worshipped." "Therefore" means that the Blessed One himself, through those various forms such as Vairocana and the rest, possesses the power to accomplish the welfare of both self and others. "With all effort" means through long-term familiarization with devotion. "Should be worshipped" means to be actualized. By these [explanations], it is said that the Blessed One who has become such is the subject to be expressed, and the purpose is to actualize him after having understood that subject.

དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ལས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི་དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པའོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་ བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གྲུབ་པས་ན་དཔའ་བོ་སྟེ། གང་གི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ནི་བདག་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ནས། གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ་འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་གཞན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པ་ལས་གསལ་བར་སྟོན་པར་མཛད་ལ་དེ་ཉིད་དུ་བདག་གིས་ཀྱང་སླར་བཤད་པར་བྱའོ། ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ མངོན་པར་བཞེད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྡུད་པ་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་འཆད་པ་པོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡེ་ ཤེས་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

It will be shown that the accomplishment of the perfect welfare of oneself and others, which arises from realizing that [reality] directly, is the ultimate purpose. In order to clarify that very point, the words "one's own self" and so forth are spoken. One is a "Buddha" because of having realized all phenomena; one is a "Hero" (Vīra) because of being established without error. If one asks, "Whose and what [is it]?" it is "one's own" and so forth. Thus, the meaning is that one should accomplish oneself by means of oneself. Having thereby shown the perfection of one's own welfare, the perfection of the welfare of others is taught with the words "by this" and so forth; this should be connected to the meaning that "this is the direct realization of the subject matter and so forth." The further distinctions of the meaning of these terms, such as "secret" and so forth, are clearly shown by the Blessed One himself in the forty-second chapter, and I shall explain them again in that very place. In order to show that those subjects and so forth are what the Blessed One himself intends, the compiler and so forth are spoken of; the meaning is that "he spoke those words regarding the subject matter and so forth." "Vajrasattva, the Tathāgata" indicates here that the speaker is the Vajra-holder himself, endowed with unerring primordial wisdom (jñāna). Now, in order to show the aspect of insight (prajñā) regarding the classification of the subject matter of the tantra, the words "all" and so forth are spoken.

ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེ་དག་ ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། གང་དག་གི་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའིའོ། ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ཐོགས་པར་བྱེད་པའི་རེག་བྱ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་ཡིན་པས་ན་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མིང་ཙམ་དུ་ཀུན་དུ་བཏགས་པ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ཁམས་གསུམ་པ་མ་ལུས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཆོས་གང་དག་མ་ལུས་ཤིང་ལྷག་མ་མེད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའི་དོན་གྱིས་དྲུག་པའི་རྐྱེན་ཅན་ནོ། ། ཅི་སྟེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོ་མེད་ པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འགྲོ་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱང་གཟུགས་སུ་སྣང་ཞིང་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་མོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རེག་པའི་དངོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་རྣམས་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བར་གྱུར་པས་ན་རེག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་རྣམ་པའི་དབྱེ་ བ་ཐམས་ཅད་སྣང་མོད་ཀྱི། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་སྦྱོར་བས་སྤྱད་ན་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། སྒྱུ་མ་ཇི་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་གཅིག་དང་དུ་མར་སྣང་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་པ་ལྟར། འགྲོ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་ མེད་པར་དགོངས་སོ། །

That which is called "space" refers to those things whose characteristic is the state of lacking intrinsic nature. To which things? To "all," meaning the aggregates and so forth. Just as space is merely characterized by the absence of obstructive contact and is thus without [intrinsic] characteristic, it should be viewed as being merely a conventional designation. Furthermore, this does not refer only to the aggregates and so forth, but to the entirety of the three realms without exception; whatever phenomena are without remainder or residue are so designated. The particle "’i" is a genitive suffix used in the sense of the first [case]. If the aggregates and so forth lack an essential nature, one might ask: how can they perform functions? It is said: "All beings are like an illusion." Just as an illusion, though lacking intrinsic nature, appears as form and appears to perform functions, so should it be viewed. To clarify this very point, it is said: "Seeing..." and so forth. "Seeing" refers to mere experience. What is that? It is called "the entity of contact." Since the stable and moving beings, as they are commonly known, are apprehended by the sense faculties, they are "contact." Although all their various distinctions appear, when analyzed through the reasoning of being devoid of being one or many, they are unobservable. How so? It is said: "Just like an illusion." Just as an illusion appears as one or many yet is not so in reality, one should understand that the entities of the world likewise lack intrinsic nature.

གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བླུན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཆ་ཕྲ་མོ་ཙམ་གྱིས་ཏེ། དེས་འཆིང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཆིང་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེས་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་དངོས་པོའི་ཆ་ཕྲ་མོ་ཙམ་དེས་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཆ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའོ། ། གསལ་བ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མང་པོའི་ཚིག་གོ། ། རྣམ་པར་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ དོན་གྱི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ཏེ་རྩེ་བར་མཛད་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། འདིར་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་མ་ཐག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ འདིས་སོ། ། ཕྱག་དང་ཞལ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ས་གསུམ་མ་ལུས་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་མལ་པའི་གཟུགས་བཟློག་པར་བྱ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བསམ་གཏན་འབའ་ཞིག་གིས་ཇི་ལྟར་ཡང་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་གིས་སོ། ། སྦྱོར་བ་མ་ཚང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་ལས་འདས་ པའོ། ། འདའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་དོན་ཙམ་ཡང་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའོ། །

Regarding the phrase "by whom" and so forth: "fools" refers to those possessed of the obscuration of the knowable. "By whom" refers to even a subtle portion of a functional entity; "bound by that" means they will be bound by suffering. "By that" is intended to mean by that very subtle portion of a functional entity. "The wise" refers to those free from the obscuration of the knowable, who lack attachment even to the most subtle aspects. The plural form is used because of their great clarity. "Sporting" means that for the sake of sentient beings, while fully knowing their nature, they manifest in various forms and play. "Where?" It is here, in the dharmadhātu. Regarding the phrase "by this application of the mudrā": "by this" refers to this very mudrā of emptiness just explained. That which possesses the union with the conventional mudrās of hands, faces, and so forth is described in this way. If one asks what that yogi should do: "The three worlds without exception should be consumed," which means that the ordinary forms of the body and so forth should be reversed. To show that awakening is not achieved by the meditation on emptiness alone, the passage beginning with "otherwise" is spoken. "Otherwise" means by emptiness alone. "Incomplete application" means transcending appearances. "Transcend" means to pass into nirvāṇa without even the welfare of oneself.

ཇི་ལྟ་བུར་ཞེ་ན། མར་མེ་ལྟ་བུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་མར་མེ་མར་གྱི་རྒྱུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ངོས་སུ་གསལ་ཞིང་འབར་བ་ལ། གང་གི་ཚེ་མར་གྱི་རྒྱུན་ཟད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་དུ་ཟད་ཅིང་གཏུགས་པར་ གྱུར་པ་བདག་ཉིད་ཀྱང་མི་སྣང་ན་གཞན་སྣང་བར་བྱེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དྲུག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ ཏེ། གཟུགས་ནི་འདིར་དབང་པོ་ལྔའི་དོན་རྣམས་སོ། ། ཚོར་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། འདུ་ཤེས་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། པདྨ་གར་དབང་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། འདུ་བྱེད་ནི་ཆགས་ པ་དང་། སྡང་བ་དང་གཏི་མུག་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། རྣམ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཉེ་བར་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དངོས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ རྣམས་ཏེ། དེ་དག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔར་བྱས་པ་འདི་དག་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རང་བཞིན་དུ་གྲགས་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་དག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདེ་བ་ ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་དུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེན་མོའི་རང་བཞིན་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་བདག་ཉིད་དེ།

How is this so? It is like a lamp. Just as a lamp, through the continuity of its oil, shines and blazes in the expanse of the sky, when the continuity of the oil is exhausted, it is then exhausted and spent right there; if even its own self does not appear, what need is there to mention its illuminating others? In the same way, the absorption of emptiness alone should be viewed. In order to demonstrate that very application of the illusion-like through the distinctions of the six cakravartins, it is said, "Form is..." and so forth. Here, "form" refers to the objects of the five sense faculties. "Feeling" is the nature of experiencing pleasure and so forth. "Vajra Sun" is Ratnasambhava. "Perception" is the nature of grasping at signs. "Lotus Lord of Dance" is Amitābha. "Formations" are the nature of attachment, aversion, and delusion. "Vajra King" is Amoghasiddhi. "Consciousness" is cognition, and "Vajrasattva" is Akṣobhya. The summary is stated: "These..." and so forth. "All things" refers to the five aggregates; these, having been made into the five Tathāgatas such as Vairocana and so forth, are renowned as the nature of the Vajra Ḍākinīs and are thus established. "Great Reality" means non-erroneous; it is the meaning of "coemergent." "All blisses" refers to the [four joys] such as ānanda and so forth. "The nature of the Great Illusion" is the identity of Mahāmāyā.

དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བས་ཆགས་བྲལ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་མཆོད་ཅིང་འཆོས་པས་ན་ཆགས་པའོ། ། ལྟུང་བྱེད་མ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ སའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་མོ་སྤྱན་མ་སྟེ་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གསོད་བྱེད་མ་ནི་བྱམས་པ་དང་ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཱ་མ་ཀཱི་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འགུགས་མ་ནི་དགའ་བ་དང་མེའི་ཁམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་གོས་དཀར་མོ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོར་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གར་དབང་ནི་བཏང་སྙོམས་དང་རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྒྲོལ་མ་སྟེ་འགུགས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་སྐེམ་པའི་ཕྲིན་ལས་གཉིས་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་དྲ་བ་ཅན་ཏེ། རང་ ཉིད་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྐུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འབྱུང་བ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཙོ་མོར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ ལྡན་འདས་དང་ལྷན་ཅིག་དབྱེར་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། མིག་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་དུ་ སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ་ཡིད་དོ། ། བདུན་པའི་དོན་གྱིས་ན་དང་པོའི་ཚིག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བལྟ་བར་བྱའོ། །

Because it is free from afflictions by its very nature, it is "free from attachment" (virāga); because it honors and sustains sentient beings, it is "attachment" (rāga). "The one who causes to fall" (Pātāyinī) is compassion. The goddess Locanā, whose nature is the earth element, is for the sake of taming sentient beings. "The one who kills" (Māraṇī) is Māmakī, whose nature is the water element, for the sake of rendering all phenomena devoid of intrinsic nature. "The one who summons" (Ākarṣaṇī) is Pāṇḍaravāsinī, whose nature is the fire element, for the sake of leading one to great bliss. "The Lord of Dance" (Narteśvara) is Tārā, whose nature is the wind element, for she performs the two activities of summoning and drying up the afflictions. "The Great Illusion" (Mahāmāyā) is Padmajālinī, for she travels through space together with the body of the Vajraḍāka, as indicated by the phrase "she herself travels." For that very reason, it is said, "With all the Buddhas," and so forth. The passage beginning with "the five elements" is easy to understand. "Abiding as the Vajra Mistress" means she abides inseparably together with the Bhagavān. Regarding the blessing of the eyes and so forth, it is said: "The two eyes," and so on. "Kha" refers to the tongue; the rest is easy to understand. Regarding the phrase "the union of all sense bases" (sarvāyatanasamāyoga): wherever all sense bases are joined in equality, that is the "union of all sense bases," which is the mind (manas). The first term is presented in the locative sense; there, one should visualize the Vajraḍāka.

གཟུགས་འདི་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྟོང་པའི་ཚུལ་གྱི་མིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་དམིགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། དོགས་པ་མེད་པར་ནི་གཉིས་མེད་པར་རོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་མིག་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཉེ་བར་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་ལུས་བསྐྱེད་པ་དེར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རིམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་ དགོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྡུད་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཟོ་སྤོང་བར་མཛད་དོ། ། ད་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་གོ་རིམ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་ལ་ སེམས་ཤིང་འདོད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཤེགས་ཤིང་འགྲོ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཐོགས་པ་མེད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་ནི་སྨོན་ལམ་སྟེ། དེར་དམིགས་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་མ་ལུས་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། དེའི་ཁྱད་པར་ནི་རིམ་པས་ཏེ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨོན་ལམ་ལ་ཐུགས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཛད་ ནས།

"All these forms" refers to the aggregates and so forth. "With the eye of the mode of emptiness" means with the mind that takes that as its object. "Without hesitation" means without duality. "Non-conceptual" means being free from the conceptualization of the apprehended and so forth; this is to be connected with the word "eye." The summary is stated: "In the manner of space," and so forth. In that context, having generated the body through the generation stage of Vajraḍāka, one blesses it by experiencing the aggregates and so forth as emptiness, and then one should accomplish awakening through the sequence of the maṇḍala of deities—this is the intended meaning. With the words "Thus it was said," and so forth, the compiler abandons the charge of personal fabrication. Now, in order to show the sequence of meditative concentration, he says, "Then," and so forth. "All the Tathāgatas" refers to those who are intent upon and desire awakening; they are called "Tathāgatas" because they have gone to and proceed toward suchness. "Unobstructed" means by way of the nature of mere wisdom. "Infallible" is because it is accompanied by the result. "Samaya" refers to the aspiration; the absorption that takes that as its object is "Great Bliss" because it is the cause for accomplishing great bliss for all beings without exception. Its specific sequence is as follows: having entered into meditative equipoise upon that, he spoke these words—this means that he focused his mind one-pointedly on the aspiration.

འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་སྲིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་འགྲོ་བ་ནས་འགྲོ་བ་གཞན་དག་ཏུ་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པས་ན་འཁོར་བ་སྟེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིན་ལ། གནས་དེར་གནས་པ་ ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་དེ་ལས་གར་ཡང་མི་འགྲོ་ཞིང་དེར་གནས་པར་དམ་འཆའ་བའོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན་ནམ་མཁའ་མཆོག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་སྐྱོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའོ། ། བརྩོན་ འགྲུས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། ནམ་མཁའི་གནས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ནམ་མཁའ་ཉིད་གནས་པ་སྟེ། དེའི་གནས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིན་ལ་དེའི་མཐར་གཏུགས་པ་ནི་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་དུའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ མཛད་ཅེ་ན། སྨོན་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ནི་དགོས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཏེ་དགོས་པ་ཡིན་ལ་དེ་བྱའོ་ ཞེས་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། རྟོག་པ་རྒྱས་པར་སྦྱིན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྟོག་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ན་རྟོག་པ་སྟེ་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ་རྒྱས་པ་ནི་ཚོགས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ནི་དེ་དག་ བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། ཅི་ཞིག་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཐོག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

This means: "It was spoken as follows," as will appear below. Regarding the phrase "as long as" and so forth: because one continuously enters from one state of existence to another through the power of karma and afflictions, that is saṃsāra, which consists of the five aggregates. To "abide" in that place means to vow to remain there without going anywhere else for the sake of sentient beings. Who is it? It is the "Supreme Space," the bodhisattva. That very point is expressed by the words "in that way" and so forth. "Not weary" means not turning back. "Diligence" is the practice of awakening. Regarding "until the end of the realm of space," space itself is the abode; that which exists within that abode is so described. This refers to the five aggregates, and "until the end of that" means for as long as those aggregates remain. Why act in such a way? The words "aspiration" and so forth are spoken; the purpose is the welfare of sentient beings. What is that? It is connected with the phrase "all desire"; the welfare of sentient beings is the very purification of all desire, and that is the purpose to be accomplished. Thus, one should make the aspiration. How is that to be done? It is expressed by "generosity that extensively [overcomes] conceptualization" and so forth. Because it destroys conceptualization, it is "conceptualization," which refers to the phenomena that constitute the path. "Extensively" refers to the accumulations. The intention is that "generosity" is by way of teaching those. What is to be given? It is expressed by "the beginning" and so forth.

ཐོག་མ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་ཡང་བཤད་པས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཆོས་བཤད་པའི་སྔོན་དུ་བྱུང་བའི་གཏམ་རྣམས་ གསུངས་པ། འདས་པའི་དུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་སྐྱེ་བའི་ལོ་རྒྱུས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ཆེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་མཆོད་པ་དང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པ་དང་གདན་དགོད་པའི་ མཐར་ཟླ་བ་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུས་བསྐུལ་བར་བསྒོམས་ལ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའམ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ ལྔ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞུ་བ་ལས་བསྐུལ་ནས། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་ལྡང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་དུ་ མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་དེའི་རིམ་པ་སྟེ་དེས་བྲི་བའོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་རང་གི་སྙིང་གར་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསྒོམས་ལ།

All the paths of the dharma that are without beginning and so forth are to be bestowed through explanation. Regarding the introductory narratives that precede the teaching of the dharma, it is said: "In the past," and so forth; this is the history of the birth of Vajraḍāka. The Great Vajrasattva is Vajraḍāka, and Great Bliss is Vajrasattva. The remainder is easy to understand. Because all sentient beings arise from that, it is called "the source of all sentient beings"; this teaches the generation of the deities of the maṇḍala. Then, with the words "Then," and so forth, it is shown that preceded by offerings, the confession of misdeeds, and so on, one should meditate on the construction of the celestial palace and the arrangement of the seats, and finally, from the complete transformation of the moon, the cihna (symbol), and so forth, one should meditate on being exhorted by the song beginning with "Oṃ Mahā..." and so on, and then meditate on oneself in the form of Vajraḍāka or Vajrasattva. Some say that after being exhorted by the melting of the Vajrasattva who arose from the five stages of manifest awakening (abhisambodhi), one should arise as oneself in the form of Vajraḍāka. Regarding the phrase "by means of the application of the great maṇḍala," the maṇḍala of Vajrasattva is the "great maṇḍala" because it possesses many successive levels of the maṇḍala. "Application" refers to its sequence, by which it is to be drawn. In that regard, first of all, one should meditate on the syllable HŪṂ upon a moon maṇḍala arising from the first vowel at one's own heart.

དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མདུན་དུ་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། མེ་ ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམས་ཏེ། ཨཱ་དྱ་ནུཏྤནྣ་སརྦྦ་དྷརྨཿ པྲ་ཀྲྀ་ཏི་པ་རི་ཤུདྡྷཿ སརྦྦ་དྷརྨཿཞེས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བྱས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ འོད་གསལ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཾ་ཀ་རོ་མི། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཞེས་བྱ་བའི་ སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན། ཨ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གཞུག་པར་བྱ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པར་ནི་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཞུགས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་ས་བོན་ ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལྟེ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་ པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམ་པ་ནི་ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་འཛུམ་པ་དང་བཅས་ཤིང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། རྒྱན་ཐམས་ཅད་པ་སྤྱན་གསུམ་དང་རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ། རྩ་བ་དང་གཡས་པ་དང་རྒྱབ་དང་གཡོན་ པའི་ཞལ་དཀར་པོ་དང་།

By its light rays, the guru and Vajrasattva are made to appear in the space before one. Having made perfect offerings of flowers and so forth, and preceded by the confession of misdeeds and other practices, one meditates mentally on the four brahmā abodes. Then, by reciting the mantra ādy-anutpannāḥ sarvadharmāḥ prakṛtipariśuddhāḥ sarvadharmāḥ, one establishes all phenomena as selfless. Meditating on that very mind, which is naturally luminous (ābhāsvara), in the form of a moon maṇḍala, one should mentally recite the mantra oṃ cittaprativedhaṃ karomi. Then, one should again meditate on a second moon maṇḍala there and recite the mantra oṃ bodhicittam utpādayāmi. Regarding that, into the first moon maṇḍala, the qualities of all the tathāgatas are to be inserted in the form of the vowels (a and so forth), and likewise, into the second, the consonants (ka and so forth) are to be meditated upon as having entered. Then, above that, one should visualize a white vajra arising from the seed syllable hūṃ, with its hub consecrated. Consecrating it with the mantra oṃ tiṣṭha vajra, one meditates on oneself as the essence of the vajra and recites oṃ vajrātmako ’ham. From the complete transformation of all that, one meditates on the Blessed One, moon-colored and smiling, possessing the radiance of a sun maṇḍala, with a crown of the five buddhas, adorned with all ornaments, and having three eyes and a topknot of matted hair. His faces—the root, right, back, and left—are white, and...

སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོའི་མདོག་ཅན་ཏེ། རྩ་བའི་ཞལ་ཞི་བའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། ཞལ་གཞན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་ལྡན་པས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པ་འཇིགས་པར་མཛད་པ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་ དང་ཐོད་པ་སྟེ། ཟླ་བའི་སྟེང་གི་ཐོད་པ་ལ་ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས་པ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ན་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་དང་བཅས་པར་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེར་ ཡང་སྔར་བསྟན་པའི་བདག་མེད་པའི་རྗེས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམས་ལ། དེའི་འོད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེར་ཧཱུཾ་སུཾ་ཧཱུཾ་ལས་རི་རབ་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས། དེར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་ལས་བྱུང་བ། གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ། སོ་སོའི་ཐོད་པའི་གདན་གྱིས་མནན་པར་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་བསམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ རྣལ་འབྱོར་པས་དེའི་དབུས་སུ། པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བར་གནས་པའི་ཐོད་པ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟས་ལ། དེར་ཨ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བཅུག་ནས། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཾ་ཀ་རོ་མི། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་བསམས་ལ། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ།

He is blue, yellow, and red in color; his central face has a peaceful expression, while his other faces are distorted, striking terror into the inhabitants of the Heaven of the Thirty-Three. In his right hands he holds a vajra and a sword; in his left, a bell and a skull-cup. He dwells in a dancing posture with one leg half-crossed upon a skull-cup atop a moon disc. One should meditate for a mere instant on oneself in the form of Vajrasattva, together with the deities of the maṇḍala residing within the celestial palace described below. Furthermore, following the previously explained selflessness, one should imagine that from the syllable HŪṂ arises a sun disk, upon which stands a vajra. One should contemplate that this is blessed, and by its light, the vajra fence and so forth are meditated upon. There, from HŪṂ SUṂ HŪṂ, Mount Meru arises; above it is the source of phenomena (dharmodaya). There, upon a variegated lotus and vajra, the syllable BHRŪṂ completely transforms into Vairocana, from whom the palace emerges. One should visualize a multi-storied mansion, perfectly endowed with qualities such as being square, and supported by individual skull-cup seats. In the center of that, the yogin of Vajrasattva should look upon a moon maṇḍala within a skull-cup resting on a lotus and moon. Having placed the vowels beginning with A and all the Buddhas therein, one should bless it with: OṂ CITTA-PRATIVEDHAṂ KAROMI. In that very place, one should visualize a second moon maṇḍala and bless it with: OṂ BODHICITTA-UTPĀDAYĀMI.

དེར་ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསྒོམས་ནས། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཞེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། བདག་ཉིད་ རྡོ་རྗེ་ཙམ་དུ་མོས་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། དེ་ནས། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཛ་ཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས། རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་ལངས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའི་སྐུར་བསྐྱེད་ལ། ཨོཾ་ཡ་ཐཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏསྟ་ཐཱ་ཨ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། དེ་ལྟར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔས་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་ལ། ཨོཾ་ཧ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ན་མཿཧི་ཞེས་ བྱ་བས་མགོ་བོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། ཞེས་བྱ་བས་ཁར་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག། བཽ་ཤཌ་ཧེ། ཞེས་བྱ་བས་ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ། ། ཞེས་བྱ་བས་མིག་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ། ཕཊ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་མཚོན་ཆར་རྟ་མཆོག་ བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གི་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཨོཾ་བཾ། ཞེས་བྱ་བས་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ། ཨོཾ་ཧཾ་ཡོཾ་གྱིས་སྙིང་གར་གཤིན་རྗེ་མ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་གྱིས་ཁར་རྨོངས་བྱེད་མ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་གིས་སྤྱི་ བོར་སྐྱོད་བྱེད་མ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་གིས་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་སྐྲག་བྱེད་མ། ཨོཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཀྱིས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་མཚོན་ཆར་གཏུམ་མོ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ།

There, having meditated on a vajra arising from the seed-syllable HŪṂ, its hub blessed by HŪṂ, one consecrates it with "OṂ TIṢṬHA VAJRA." Then, having resolved that one is merely the vajra, one consecrates oneself with "OṂ VAJRĀTMAKO ’HAṂ." Next, having exhorted with the mantra "OṂ MAHĀSUKHA VAJRASATTVA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SURATA STVAṂ," one arises through the mere conceptualization of one's own mind and generates the form of Vajrasattva as previously described, consecrating it with "OṂ YATHĀ SARVATATHĀGATASTATHĀ ’HAṂ." Thus, having generated the complete [deity] through the five aspects of manifest awakening, one meditates on Vajrasattva at the heart with "OṂ HA." Likewise, with "NAMAḤ HI," one meditates on Vairocana at the head; with "SVĀHĀ HU," Padmanarteśvara at the mouth; with "VAUṢAṬ HE," Heruka on the two shoulders; with "HŪṂ HŪṂ HOḤ," Vajrasūrya on the two eyes; and with "PHAṬ HAṂ," Hayagrīva as the weapon on all limbs. Their colors, hand-symbols, and so forth should be explained according to this very maṇḍala. Similarly, with "OṂ BAṂ," one meditates on Vajravārāhī at the navel; with "OṂ HAṂ YOṂ," Yamī at the heart; with "OṂ HRĪṂ MOṂ," Mohanī at the mouth; with "OṂ HRĪṂ HRĪṂ," Cālanī at the crown; with "OṂ HŪṂ HŪṂ," Saṃtrāsanī at the top of the head; and with "OṂ PHAṬ PHAṬ," Caṇḍālī as the weapon on all limbs. One should meditate on them in this way.

དེ་དག་གི་མདོག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལེའུ་གཞན་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད། ཚོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ། འདུ་ཤེས་ནི་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག འདུ་བྱེད་ནི་རྟ་མཆོག རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ མིག་ལ་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ། རྣ་བ་ལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ། སྣ་ལ་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ། ལྕེ་ལ་འདོད་ཆགས་ རྡོ་རྗེ། ལུས་ལ་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ། སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། ཡང་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་སྐྱེ་མཆེད་ཀུན་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་རོ། ། ས་ནི་སྤྱན་མ། ཆུ་ནི་མཱ་མ་ཀཱི། མེ་ནི་གོས་དཀར་མོ། ། རླུང་ནི་སྒྲོལ་མ། ནམ་མཁའ་ནི་པདྨའི་དྲ་བ་ཅན་དུ་བསམ་ མོ། ། དེ་དག་གི་མདོག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། པདྨའི་དྲ་བ་ཅན་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། རང་གི་ལུས་ཀྱི་འོད་ལས་སྤྲོས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ རྣམས་བཀུག་ནས། དེ་དག་གི་སྐུ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོ་ལག་ན་བུམ་པ་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་བས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔས་རལ་པའི་ཅོད་པན་ལ་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤར་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ་རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐོད་པའི་ཟླ་བའི་བྷྲཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཁ་དོག་དཀར་ཞིང་ཞི་བ་གཡས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་བཞིས་འཁོར་ལོ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམ་མོ།

Their colors and other attributes should also be understood from other chapters. Likewise, the aggregate of form is Vairocana; feeling is Vajrasūrya; perception is Padmanarteśvara; formations are Hayagrīva; and consciousness is Vajrasattva. All of these are the glorious Heruka. In the eyes is Mohavajrā; in the ears, Dveṣavajrā; in the nose, Mātsaryavajrā; in the tongue, Rāgavajrā; in the body, Īrṣyāvajrā; and in all the sense bases, Vajrasattva. Alternatively, consciousness is Heruka and all the sense bases are Vajrasattva. Earth is Locanā; water is Māmakī; fire is Pāṇḍaravāsinī; wind is Tārā; and space is Padmajālinī—thus one should visualize. Their colors and other attributes should also be described in this very maṇḍala. Padmajālinī is like Māmakī. Having thus blessed [the body] with the armor and so forth, the ḍākinīs emanated from the light of one’s own body summon the Tathāgatas. From their bodies, goddesses holding vases emerge and confer empowerment upon me; then, the five Tathāgatas, such as Akṣobhya and the rest, should adorn the crown of matted hair. Then, one should meditate on the assembly of deities, such as Vairocana and the others, in the locations of the east and so forth. In that regard, one should meditate on Vairocana in the eastern skull-cup moon, arisen from the syllable Bhrūṃ, white in color and peaceful, holding a wheel, a bell, a skull-cup, and a noose in his four right and left hands.

། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐོད་པའི་ཟླ་བར་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ཁ་དོག་སེར་པོ། གཡས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་བཞིས་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་ཐོད་པ་ དང་ཟླ་བའི་གདན་སྦྱར་རོ། ། ནུབ་ཏུ་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཁ་དོག་དམར་མོ་ཕྱག་བཞིས་མདའ་དང་པདྨ་དང་གཞུ་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་དུ་ཁཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྟ་མཆོག་ཁ་དོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་བཞིས་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ཐོད་པ་ བསྣམས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རལ་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ཞལ་གཅིག་པའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་བྷཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱན་མ་ཁ་དོག་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་མ་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ། ཕྱག་ བརྒྱད་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། མདའ་དང་། ཐོད་པ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མཱ་མ་ཀཱི་མདོག་སྔོན་མོ་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་པ་ཅོད་པན་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ། ཕྱག་ བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་མདའ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། གཞུ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་གོས་དཀར་མོ་མདོག་དམར་མོ་ཞལ་ ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་ལྟ་བུ་ལས་ཕྱག་བརྒྱད་ཀྱིས་མདའ་དང་། པདྨ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། གཞུ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཞགས་པ་དང་།

Likewise, in the skull-cup moon of the south is Ratnasambhava, arisen from OṂ, yellow in color, holding a jewel, a hook, a skull-cup, and a noose in his four hands, the right and so forth. In the same way, for all those appearing below, a skull-cup and moon seat are to be joined. In the west is Padmanarteśvara, arisen from HRĪḤ, red in color, holding an arrow, a lotus, a bow, and a skull-cup in his four hands. In the north is Hayagrīva, arisen from KHAṂ, green in color, holding a vajra, a hook, a bell, and a skull-cup in his four hands. All those Tathāgatas have a single face and wear a crown of matted locks. In the northeast corner is Locanā, arisen from BHŪṂ, white in color, with one face and three eyes, her hair tied in a topknot and adorned with a garland of skulls. With her eight hands, she holds a wheel, a vajra, a sword, an arrow, a skull-cup, a bell, a noose, and a bow. In the southeast corner is Māmakī, arisen from HŪṂ, blue in color, with one face and three eyes, adorned with a crown and a garland of skulls. With her twelve hands, she holds an arrow, a sword, a vajra, a wheel, a jewel, a lotus, a bow, a hook, a bell, a noose, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the southwest is Pāṇḍaravāsinī, arisen from HRĪḤ, red in color, with one face and so forth as before, holding an arrow, a lotus, a sword, a vajra, a bow, a skull-cup, and a noose in her eight hands.

དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ཏཱཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲོལ་མ་ཁ་དོག་ལྗང་གུ། ཞལ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་ ལྟ་བུ་ལས་ཕྱག་བརྒྱད་ཀྱིས་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་གཉིས་པའི་ཤར་དུ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་ཕྱག་བཞིས་མདའ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། གཞུ་དང་། ཁུ་བས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པར་བསམ་མོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཨཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་ཕྱག་བཞིས། རྡོ་རྗེ་དང་། མདུང་དང་། ཞགས་པ་དང་། ཁྲག་གིས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཨིཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ ཆགས་པ་མ་ཕྱག་བཞིས་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ཆུས་གང་བའི་ཐོད་པ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་དུ་ཨཱིཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་མོ་ཕྱག་བཞིས་གཏུན་ཤིང་དང་། བ་དན་དང་། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དང་། ཆུས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་དག་ནི་རིམ་པ་ བཞིན་དུ་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ཨུཾ་ལས་བྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་མ། ཕྱག་བཞིས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཨུཏྤལ་དང་། ཐོད་པ་དང་། རྔེའུ་ཆུང་བསྣམས་པར་བསམ་མོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ཨཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཕྱག་བཞི་ན་པདྨ་དང་། མེ་ལོང་དང་། ཚིལ་གྱིས་གང་བའི་ཐོད་པ་དང་། དགྲ་སྟ་བསྣམས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ཨཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སྒྲ་ཕྱག་བཞི་ན། བེ་ཅོན་དང་། དུང་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ཁྲག་གིས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། །

[She] holds a bell. In the wind direction, from Tāṃ arises Tārā, green in color. Her face and so forth are as before, but she holds in her eight hands a red utpala, a sword, a hook, an arrow, a wheel, a noose, a skull-cup, and a bow. Then, in the east of the second tier, from Oṃ arises Vajracaṇḍī, who holds in her four hands an arrow, a hook, a bow, and a skull-cup filled with semen. In the south, from Aṃ arises Vajrarūpā, who holds in her four hands a vajra, a spear, a noose, and a skull-cup filled with blood. In the west, from Iṃ arises Vajrarāgā, who holds in her four hands a vajra, a sword, a skull-cup filled with water, and a bell. In the north, from Īṃ arises Vajraśāntī, who holds in her four hands a pestle, a banner, a vajra-sword, and a skull-cup filled with water. These are, in order, white, yellow, red, and green in color. In the northeast, from Uṃ arises Vajrayakṣī; one should visualize her holding in her four hands a vajra, an utpala, a skull-cup, and a small drum. In the southeast, from Ūṃ arises Vajraḍākinī, who holds in her four hands a lotus, a mirror, a skull-cup filled with fat, and a battle-axe. In the southwest, from Aṃ arises Vajraśabdā, who holds in her four hands a club, a conch, a wheel, and a skull-cup filled with blood.

རླུང་མཚམས་སུ་ཨཱཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེས་ཕྱག་བཞི་ན་རྡོ་རྗེའི་རྫས་ཀྱིས་བཀང་བའི་བུམ་པ་དང་། མིའི་པགས་པས་གཡོགས་པའི་ཐོད་པ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དམར་པོ་ དང་། སྔོན་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་སྟེ་མདོག་གཉིས་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་རྀཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྒེག་མོ་ལག་པ་གཡོན་པ་དཀུར་བཙུགས་ཤིང་གཡས་པ་གར་ཐབས་སུ་བསྐྱོད་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རཱྀཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྲེང་བ་ མ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ལྀཾ་ལས་བྱུང་བའི་གླུ་མཁན་མ། མགྲིན་པ་གླུ་ཡིས་བཀང་སྟེ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཁ་འགེབས་པ་ལྟར་བྱེད་པའོ། ། བྱང་དུ་ལཱྀཾ་ལས་བྱུང་བའི་གར་མཁན་མ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་གར་བྱེད་པའོ། ། དེ་དག་ ཀྱང་རིམ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པར། ཨོཾ་ཨོོཾ་ཨེཾ་ཨེེཾ་གི་ས་བོན་རྣམས་ལས་བྱུང་བ་གླིང་བུ་མ་དང་། པི་ཝང་མ་དང་། བདུག་པ་མ་དང་། རྫ་རྔ་མའི་ལྷ་མོ་དག་རིམ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ གཉིས་རང་གི་མིང་གི་མཚན་མ་རྣམས་བསྣམས་པ་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། རིམ་པ་བཞི་པའི་སྣམ་བུའི་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པར་ལཱ་སྱ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་རིམ་བཞིན་དུ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་ མིང་གི་མཚན་མ་བསྣམས་པ་དྲག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ཅན་ནོ། །

In the intermediate direction of the wind, from the syllable Āṃ, there is a Vajra holding in his four hands a vase filled with vajra substances, a skull-cup covered with human skin, and a bell. These also possess two colors each, in order: white, yellow, yellow, red, red, blue, blue, and white. In the eastern direction of the third tier, from the syllable Ṛṃ, there is Lāsyā, with her left hand resting on her hip and her right hand moving in a dancing gesture. In the southern direction, from the syllable Ṝṃ, there is Mālā, holding a garland with both hands. In the western direction, from the syllable Ḷṃ, there is Gītā, her throat filled with song and her two hands acting as if covering her mouth. In the north, from the syllable Ḹṃ, there is Nṛtyā, performing a dance with both hands. These also possess the colors of Vajracaṇḍī and the others, in sequence. In the southeast and other intermediate directions of that same tier, from the seed-syllables Oṃ, Oṃ, Eṃ, and Eḥ, there are the goddesses Vīṇā, Vaṃśā, Dhūpā, and Mṛdaṅgā, who hold in their two hands the symbols corresponding to their names and possess the colors of Vajracaṇḍī and the others. In the southeast and other directions of the fourth tier, from the seed-syllables of the four goddesses beginning with Lāsyā, there are the four goddesses beginning with Puṣpā, who hold in their two hands the symbols corresponding to their names and possess the colors of Caṇḍī and the others, in sequence.

རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་ནས་དྲི་ཆབ་མའི་མཐར་ཐུག་པའི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ནི་རལ་པའི་ཅོད་པན་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི་ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པའི་ གར་གྱིས་བཞུགས་ཤིང་ཉི་མའི་འོད་དང་ལྷའི་ན་བཟས་བརྒྱན་པའོ། ། ལྷོ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞིའི་ཐོད་པར་རིམ་བཞིན་དུ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཡི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་མ་མདོག་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས་རྩ་བ་ དང་། གཡས་དང་། གཡོན་གྱི་ཞལ་གསུམ་སྔོ་བསངས་དང་ནག་པོ་དང་། དཀར་པོའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་དྲུག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ཞགས་པ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་དང་། དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། ཞགས་པ་མ་ནི་མདོག་དཀར་ སེར་རྩ་བ་དང་། གཡས་དང་། གཡོན་གྱི་ཞལ་དཀར་སེར་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་དྲུག་ན་ཞགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་མ་ནི་ཁ་དོག་དམར་མོ་རྩ་བ་ དང་། གཡས་དང་། གཡོན་གྱི་ཞལ་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་དྲུག་ན་ལྕགས་སྒྲོག་དང་། རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མ་ནི་ཁ་དོག་ལྗང་གུ་རྩ་བ་དང་གཡས་ དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་ལྗང་གུ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་དྲུག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། །

The goddesses, from Vajracaṇḍī up to Gandhā, wear crowns of matted hair and are adorned with all ornaments. The deities, such as Vairocana and the others, abide in the half-lotus dancing posture and are adorned with the radiance of the sun and divine garments. In the skull-cups at the four gates, starting from the south, one should meditate on the four goddesses, Aṅkuśī and the rest, who arise from the seed syllables JAḤ, HŪṂ, BAṂ, and HOḤ. Among them, Aṅkuśī is sky-blue in color; her three faces—the central, right, and left—are blue, black, and white respectively. She has six arms, holding a hook, a sword, a wheel, a noose, a threatening gesture, and a bell. Pāśī is white-yellow in color; her three faces—the central, right, and left—are white-yellow, blue, and red respectively. She has six arms, holding a noose, a vajra, a sword, a wheel, a bell, and a threatening gesture. Vajraśṛṅkhalā is red in color; her three faces—the central, right, and left—are red, blue, and white respectively. She has six arms, holding a chain, a sword, a vajra, a wheel, a bell, and a hook. Vajraghaṇṭā is green in color; her three faces—the central, right, and left—are green, blue, and white respectively. She has six arms, holding a vajra, a sword, a wheel, a bell, a hook, and a noose.

དེ་དག་ནི་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འབར་ཞིང་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ་ཉི་མའི་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་ཅན། སྟག་ལྤགས་ཀྱི་ན་བཟའ་མནབས་པ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནས་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཀའ་བསྒོ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱས་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་གོ་ཆ་གཉིས་པོ་བཀོད་ཅིང་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་བྱས་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿསུ་ར་ ཏ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་འོ། ། ཨོཾ་བྷཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཁཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་འོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ལཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿགཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་འོ། ། ཨོཾ་ཀ་ཊེ་བི་ཀ་ཊེ་ནི་ཀ་ཊེ་ཀ་ཊངྐ་ཊེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་གོས་དཀར་མོའི་འོ། ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲོལ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ ཨཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨིཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱིཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ།

These [deities] have tawny hair blazing upward and stand with the right leg extended, possessing the radiance of a sun maṇḍala, wearing tiger-skin garments, and adorned with the six mudrās. Then, by reciting "jaḥ hūṃ baṃ hoḥ," one issues commands to the Vajrāṅkuśa and the others to summon, enter, bind, and subjugate the wisdom maṇḍala. Having arranged the two types of armor upon the limbs of all the deities and conferred empowerment according to the ritual, one places the crowns of the five tathāgatas upon them all and offers praise with the collection of mantras. Regarding that: Oṃ mahāsukha vajrasattva jaḥ hūṃ baṃ hoḥ suratastvaṃ. This is for Vajrasattva. Oṃ bhūṃ svāhā. This is for Vairocana. Oṃ aṃ svāhā. This is for Ratnasambhava. Oṃ hrīḥ svāhā. This is for Amitābha. Oṃ khaṃ svāhā. This is for Amoghasiddhi. Oṃ hūṃ svāhā. This is for Akṣobhya. Oṃ āḥ laṃ haṃ svāhā. This is for Locanā. Oṃ āḥ gaṃ haṃ svāhā. This is for Māmakī. Oṃ kaṭe vikaṭe nikaṭe kaṭaṅkaṭe svāhā. This is for Pāṇḍaravāsinī. Oṃ tāre tuttāre ture svāhā. This is for Tārā. Oṃ āḥ aṃ haṃ svāhā. This is for Vajracaṇḍī. Oṃ āḥ āṃ haṃ svāhā. This is for Vajrarūpā. Oṃ āḥ iṃ haṃ svāhā. This is for Vajragandhā. Oṃ āḥ īṃ haṃ svāhā.

ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་མོའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨུཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་མོའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ ཨཱུཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨྃ་ཧྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒྲའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱྃ་ཧྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སའི་འོ། ། ཨོཾ་ལཱ་སྱེ་རྀཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་སྒེག་མོའི་འོ། ། ཨོཾ་མཱ་ལེ་རིཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་ཕྲེང་བ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་གཱི་ཏི་ལྀཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་གླུ་མཁན་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ནཾ་རི་ཏ་ལྀཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་གར་མཁན་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརྀ་ཧཱཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་མེ་ཏོག་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརཱྀ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་བདུག་པ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿལྀཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་དྲི་ཆབ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿལཱྀཾ་ཧཾ་ སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་མར་མེ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་གླིང་བུ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཨཽཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་པི་ཝང་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨེཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྔ་ཆེན་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཻཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྫ་རྔ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་པཱ་ཤ་ཧཱུཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཤྲིཾ་ཁ་ལེ་བཾ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་མའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གྷཎྚེ་ཧོཿཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མའི་འོ། ། དེ་དག་གིས་དཀྱིལ་ འཁོར་ལ་བསྟོད་ནས། བདུད་རྩི་ལྔས་མཆོད་ལ་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་ནས།

This is the mantra of Vajraśāntī. OṂ ĀḤ UṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajrayakṣī. OṂ ĀḤ ŪṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajraḍākinī. OṂ ĀḤ AṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajraśabdā. OṂ ĀḤ ĀṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajrabhūmi. OṂ LĀSYE ṚIṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Lāsyā. OṂ MĀLE RIṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Mālā. OṂ GĪTI LIṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Gītā. OṂ NAṚTI LIṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Nartī. OṂ ĀḤ ṚI HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Puṣpā. OṂ ĀḤ RĪ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Dhūpā. OṂ ĀḤ LIṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Gandhā. OṂ ĀḤ LĪ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Dīpā. OṂ ĀḤ OṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vaṃśā. OṂ ĀḤ AUṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vīṇā. OṂ ĀḤ EṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Murajā. OṂ ĀḤ AIṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Paṭahā. OṂ ĀḤ VAJRAṄKUŚA JAḤ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajrāṅkuśī. OṂ ĀḤ VAJRAPĀŚA HŪṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajrapāśī. OṂ ĀḤ VAJRAŚṚṄKHALA VAṂ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajraśṛṅkhalā. OṂ ĀḤ VAJRAGHAṆṬĀ HOḤ HAṂ SVĀHĀ. This is the mantra of Vajraghaṇṭā. Having praised the maṇḍala with these, one should offer the five nectars (amṛta) and meditate on the yoga of Caṇḍālī.

ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། འོད་ཟེར་དམར་པོ་འཁྲུགས་པ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའི་འོད་ དང་ལྡན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཕྲེང་བས་མཛེས་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལྷ་མོ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། གཡས་དཀར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀར་པོ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ་ནག་པོའོ། ། ཞི་བ་ནི་ཞི་བའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སུམ་ཅུ་གསུམ་པ་འཇིག་པར་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐྱོབ་པ་སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་མཚོན་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བདག་ཉིད་དབྱེར་མེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་བརྩེགས་པའི་ཁང་བུར་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། ཅི་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞིག་གམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་དེ་དག་རང་གི་སེམས་ རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་ཡིན་པས་འོ་མ་ལ་མར་ལྟར་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའི། ཆུ་ལ་མར་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །

The recitation of the mantra beginning with oṃ mahāsukha and so forth is the ritual for meditating on Vajrasattva. "From the swirling red light rays" means possessing the light of the sun. "Beautiful with a garland of buddhas" means being crowned by the five Tathāgatas, such as Akṣobhya and the rest. The remainder is easy to understand. "The four goddesses" refers to Locanā and the others; "buddhas" refers to Vairocana and the rest. "The right is not white" means the opposite of white, which is black. "Peaceful" means possessing a peaceful expression; the remainder refers to the transformation of the facial features. For that very reason, it is said: "He causes the thirty-three to perish." The "wheel of ḍākinīs" refers to Vajracaṇḍī and the others. "Various protectors" means that the various emanations within one's own body should be recognized as the Tathāgatas themselves, and one should meditate on the Tathāgata and oneself as inseparable. Alternatively, in an instant, one should meditate through the generation stage, visualizing oneself as the Blessed One Vajrasattva within a pavilion of stacked vajra-jewels on the peak of Mount Meru. If one asks, "Is that established by its own nature, or not?"—here, because these appear through the very purity of one's own mind, one should establish what is already established, like butter in milk; one will not succeed in establishing what is not established, like butter in water.

དེ་ཡང་ཆུའི་རྙོག་མ་ནོར་བུས་སྦྱངས་པ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་བདག་ཉིད་སྔོན་དུ་སྦྱངས་ནས་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དུ་(སྦྱད་,སྦྱང་)བ་མ་བྱས་ན་ཡང་འཁོར་བ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་འབྲས་བུ་སྤྲུལ་པར་མི་ནུས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་དག་པའང་ཆོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ དག་པས་རྣམ་པར་དག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡང་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུར་འདོད་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ན་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་ལས་སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལྟར་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི། གཞན་དུ་ ཀོ་ཏྲ་བའི་མྱུ་གུ་ལས་སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལྟར་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་དེ་དག་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་འོ་མའི་ཡོན་ཏན་དཀར་བ་ལྟར་རྣམ་པར་གྲུབ་པ་དེ་དག་ཡང་དང་ཡང་ དུ་གོམས་པས་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་བཟློག་སྟེ། གཉུག་མ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་འགྱུར་བར་དགོངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་གང་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་གྱུར་པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་ གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་དང་ལྡན་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་དམ་པའི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྡུད་པ་པོའི་རང་བཟོ་སྤོང་བའོ། །

Furthermore, just as the turbidity of water is cleared by a jewel, one should first purify oneself through the generation stage and then bring it to completion, because [the nature] is naturally pure. Otherwise, if purification is not performed, since it is [still] saṃsāra itself, one will be unable to manifest the fruit of complete purity; moreover, it is a contradiction of the nature of phenomena for that which is naturally impure to be pure. Because cause and effect must be concordant, one should understand from the pith instructions that "one must achieve purity through purity." Concordance also means following after; if the cause is concordant with what is desired as the effect, then, like a rice seed producing a rice sprout, it will undoubtedly be able to generate it. Otherwise, like a kodrava seed [producing] a rice sprout, there is no such capacity. If the effect is also concordant with what is desired as the cause, it will arise; otherwise, it would lead to an over-extension of the principle. Thus, just as the quality of milk is whiteness, by repeatedly familiarizing oneself with those established aspects, the adventitious stains are reversed, and the intention is that the innate reality itself will become manifest. If one asks how the yogi should accomplish it in that way, it is said: "With all the ḍākinīs," and so forth. The meaning is that in an instant, one abides in a tiered palace atop Mount Meru, accompanied by the assembly of Tathāgatas such as Locanā and the others. The phrase "Supreme Bliss" (Cakrasaṃvara) means it is distinguished by the aspect of sublime bliss; by saying this and so forth, the compiler avoids the charge of personal fabrication.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ། དེ་བཞིན་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ལ་དེ་གསུངས་པས་ན་གཤེགས་པ་སྟེ། དེས་གཟུང་བའི་འོས་སུ་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་དང་སྲིང་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། བ་ལང་ཤ་དང་ རྟ་ཤ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་གླང་པོ་ཆེ་དང་མི་དང་ཁྱིའི་ཤ་རྣམས་དང་གཞན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་གིས་མིག་གི་དྲི་མ་དང་བཅས་ནས་དམ་ཚིག་གི་རྫས་བཅུ་རུ་འགྱུར་རོ། ། དོགས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་གཉིས་སྤངས་པ་སྟེ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྨད་མི་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཟའ་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱངས་ཏེ་སྤྱད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལ་རྟག་གཡོན་ལ་སྤྱོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། གཡོན་གྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ ཅད་ལ་གཡོན་དུ་བཟློག་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་གང་ལས་ཤེ་ན། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཡོན་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མ་ གཏོགས་པར། ། འདི་ལྟར་ཆོས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་སྐྱེ་བོས་གཡོན་དུ་འགྱིང་བ་དང་བཅས་པས་དེ་ཉིད་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། གཡོན་གྱིས་བཟའ་ཞིང་གཡོན་མཆོད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་དང་བདག་ཉིད་བཟའ་བ་རྣམས་ གཡོན་པས་བྱའོ། །

Regarding the term tathāgata: "tathā" means unerring, and because he has gone (gata) by means of that, he is called a "Gone Thus" (tathāgata); he teaches what is worthy of being grasped. Now, in order to demonstrate the suchness (tathatā) of non-duality, he spoke of "mother, sister," and so forth, which is easy to understand. Regarding the phrase "beef, horse meat, and so forth," this refers to the meat of elephants, humans, and dogs, as well as others such as Vairocana and the rest; these, together with the impurities of the eyes, become the ten samaya substances. "Without hesitation" means having abandoned doubt, for it is said: "One should not disparage the Vajra Mind." "Should be consumed" means that they are to be utilized after being purified according to the ritual procedures that follow. Regarding the phrase "always practice the leftward conduct in the world": whatever constitutes leftward conduct is so designated; it means that all physical actions should be performed by turning to the left. If one asks why, he said "the moving and the non-moving," and so forth. "The left" is suchness (tathatā). Because everything that arises from it—the entire world of beings—is of the nature of suchness, as it is said: "Apart from the dharmadhātu, no such phenomena exist." Therefore, people should rely upon that very reality with a sense of leftward pride. "Eat with the left and offer with the left" means that the offerings to the goddesses and one's own consumption should be performed with the left hand.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཡོན་པ་བསྟེན་པ་ལ་དོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕོ་ཉ་ནི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའོ། ། ཡང་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་། ཞིང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། སྔགས་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ སུ་གང་གསུངས་པ་དེ་དག་མ་གཏོགས་པ་ནི་གཞན་ཐ་མལ་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་འདོད་པས་རྨོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བགྲོད་ན་དེ་དངོས་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་རྟག་ཞེན་ཐར་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕོ་ཉར་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་ལ་རྟག་ཏུ་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་སྤངས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདུས་པས་གནས་པ་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། སྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པའོ། ། མཆོག་ཏུ་ འབད་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བ་སྟེ། འབད་པ་ནི་དེའི་མཐར་གཏུགས་པའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་མིན་སྤངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བརྟུལ་ཞུགས་མིན་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ་དེ་དག་སྤངས་པའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་རྫོགས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ དཀའ་ཐུབ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་རྣལ་འབྱོར་ཕ་འདུས་པ་སྟེ། དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་གང་ཞིག་འདོད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཙཱ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་དང་། མཛེས་པར་ གྱུར་པ་རྣམས་བཟའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། རིགས་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་དང་།

In order to dispel doubts regarding the reliance upon the left-hand path of suchness (tattva), the text states "the messenger" (dūtī) and so forth. A messenger is one who is perfectly endowed with mantra and the like. Alternatively, excluding those described as the innate (sahaja), the field-born (kṣetra-ja), and the mantra-born (mantra-ja), others are ordinary; if one approaches them while deluded by desire and through attachment to desire, accomplishment (siddhi) will not occur. Regarding the phrase "the messenger is liberation through constant attachment," one who dwells in the wisdom that has become the messenger, having abandoned conceptualization and abiding in the gathering of great bliss, will be liberated; for it is said, "One is liberated by desire itself." If one asks how so, the text says "the practitioner" (sādhaka); a practitioner is one who accomplishes the Great Seal (mahāmudrā). "Should strive supremely" means to act for the benefit of beings, and "striving" refers to reaching the ultimate limit of that. Regarding "abandoning non-vows" and so forth, "non-vows" refers to worldly activities, which are to be abandoned. "Perfected vows" refers to the complete asceticism (tapas) that follows below. "Samaya" is the gathering of yoginīs and yogins; therein, engaging with the families of the Tathāgatas and so forth is what is intended. Together with them, one eats the "cāru"—the leftovers and the beautiful things—and that is what is meant by that term. What are those? The text says "the five families" and so forth, beginning with the Brahmin.

རྒྱལ་རིགས་དང་། རྗེའུ་རིགས་དང་དམངས་རིགས་དང་། མཐའ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སོ། ། ཀུན་སྤྱོད་ནི་མཚུངས་པར་གཅིག་ཏུ་བྱས་ ཏེ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། རིགས་གཅིག་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་མེད་ཅིང་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་ཙམ་དུ་དགོངས་སོ། ། བདུད་རྩི་ལྔའི་ངེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྦྲང་རྩི་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཁུ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དང་། ཆགས་པ་ལས་བྱུང་བས་ན་སྦྲང་རྩི་ཁྲག་སྟེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། ག་བུར་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་དག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྦྲང་རྩི་ཁྲག་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཙནྡན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དམར་པོ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེ་དག་བདུད་རྩི་ལྔར་ནི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བདུད་རྩི་རྣམས་བསྟེན་ པས་བགེགས་རྣམས་ཉེ་བར་ཞི་སྟེ་དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་འགྲུབ་པའོ། ། མཐེ་བོ་སྲིན་ལག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཞི་བའི་བཏུང་བ་བཞིན་མྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཞི་བ་ནི་ཟླ་བ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། བཏུང་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཏུང་བ་དང་། དེ་ལ་ཡང་ སྦྱིན་པ་སྟེ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འབད་པ་ལས་བྱུང་བ་པདྨའི་གནས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསང་བའི་མཛོད་ལས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ཉིད་འདི། ། བྷ་གའི་དབུས་སུ་བསྒོམ་བྱས་ལ། །

The kṣatriya, the vaiśya, the śūdra, and those born of the outcaste classes. Their conduct is practiced by making it uniform and identical. Regarding this, it is said: "One should examine them as being of a single family." Here, the intention is that the nature of the aggregates and so forth is without various distinctions and is a single unity; thus, "family" is intended as a mere name. To demonstrate the certainty of the five nectars (amṛta), it is said: "Honey," and so forth. Because it has become the seminal fluid and arises from passion, "honey" is the blood, which is Amitābha. Camphor is Amoghasiddhi. That honey-blood which has become united with those is what is so called. Sandalwood is Vairocana. Red is Ratnasambhava. Vajra-water is Akṣobhya. These become the five nectars—this is the connection. "All accomplishments" refers to mundane and supramundane accomplishments; to accomplish these, one relies upon the nectars, whereby obstacles are pacified and accomplishments are attained. "The thumb and the ring finger" is easy to understand. Regarding "taste like a peaceful drink": "peaceful" is the moon, which is bodhicitta. "Drink" means drinking it oneself and also giving it, which is the enjoyment in the lotus-abode arising from the effort of entering into meditative equipoise. Thus, from the Guhyakośa: "The yogi should meditate upon this self in the center of the bhaga."

གང་ཞིག་བདུད་རྩི་འཛག་པའི་རྩ། ། ལུས་ཀྱི་དབུས་གནས་ བལྟ་བར་བྱ། ། ཡང་ན་མི་ནུས་བག་མེད་པས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཁྱད་པར་ཅན། ། རང་གི་ལྷ་མོར་བྱས་ནས་སུ། ། འབད་པ་ལས་བྱུང་ཁུ་བ་ནི། ། བཏུང་ཞིང་འཐུང་དུ་གཞུག་པ་ཡིས། ། གདོན་མི་ཟ་བར་སངས་རྒྱས་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལས་རྣམས་ཀུན་ནི་དྲག་པོ་དང་ཞི་བ་རྣམས་སོ། ། ཐབས་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ཏེ་མངོན་པར་སྦྱང་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་ རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་འདི་ནི་སེམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བརྟུལ་ཞུགས་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ལས་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ངག་གི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ ནི་ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའོ། ། སྐྲ་ཟླ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྐྲའི་ཚོགས་ནི་སྐྲ་ཟླ་སྟེ། སོགས་ཀྱིས་ནི་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། རྗེས་དངོས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྗེས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འདྲ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་འདྲ་བ་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ དང་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཀྱིས་ཉམས་པའི་མིག་གིས་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཚོགས་མཐོང་བ་ལྟར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པའི་སེམས་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་སྣང་ངོ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

One should visualize the channel from which the nectar (amṛta) flows, situated in the center of the body. Alternatively, if one is unable to do so due to negligence, one should take an extraordinary action-seal (karmamudrā) as one’s own goddess. By drinking the fluid produced through effort and causing [the consort] to drink it, one will undoubtedly become a Buddha. Thus it is said. The phrase "these" and so forth is easy to understand. The phrase "in all activities" and so forth teaches the ascetic discipline (vrata) of engaging with sense objects. "All activities" refers to the fierce and peaceful rites. "Method" refers to the sādhana, which is the thorough purification. How so? It is through the phrase "non-conceptual" and so forth; engaging in all actions with a non-conceptual mind is the teaching of the ascetic discipline from the perspective of the mind. Furthermore, "all activities" and so forth refers to the perspective of speech. The phrase "without doubt" and so forth teaches it from the perspective of the body. Regarding "hair-moon" and so forth: "hair-moon" refers to a mass of hair; "and so forth" includes illusions and the like. Regarding "that which follows the actual": the word "following" (anuga) means "similar." For example, in the expression "he acts following Devadatta," similarity is understood; thus, things that are similar to that are so called. The meaning is that just as a person with eyes impaired by cataracts sees a mass of falling hairs in the sky even though they do not exist, the mind—agitated by the habitual tendencies of clinging to apprehended objects and so forth—appears as the reality of objects.

ཅི་སྟེ་སྐྲ་ཟླ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལྟར་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་སྣང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྨི་ལམ་ན་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་གཉིས་ཀྱི་འདོད་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་ གཉིས་སྤྲོད་པ་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་འདི་ལྟར་སད་པའི་དུས་ན་ཁུ་བ་འབྱིན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལྟར་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པའི་དབང་གིས་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་རིགས་པས་ གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་བག་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པའི་སེམས་ཙམ་པ་དེ་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བར་འབྱུང་གི་འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གསུངས་པ། འདི་དག་རྣམ་པར་ རིག་ཙམ་ཉིད། ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་དོན་སྣང་ཕྱིར། ། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་དག་གིས། ། སྐྲ་ཟླ་ལ་སོགས་མེད་མཐོང་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། སེམས་དང་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་ལས་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་དག་ དོན་དམ་པར་མེད་མོད་ཀྱི། སྐྱེ་བོ་རྣམས་འདུལ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པར་གཟུང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་ཡང་།

If it is asked: "Just as hair, a second moon, and so forth do not exist in suchness and are therefore incapable of performing a function, if objects also do not exist in suchness despite appearing, how could they perform a function?" It is not so. For instance, in a dream, when a man and a woman engage in sexual desire, even though there is no actual union, the act of emitting semen occurs at the time of waking. Likewise, there is no contradiction in performing a function despite the object not existing, due to the power of being agitated by habitual tendencies (vāsanā). Thus, because they are subverted by the reasoning that they are devoid of being one or many, they do not exist ultimately. Therefore, it is only the mind itself, agitated by habitual tendencies, that arises as the appearance of objects; there is no external object here. As the master Vasubandhu said: "These are representation-only, Because objects appear though they do not exist, Just as those with cataracts See non-existent hair, moons, and so forth." And the Blessed One also said: "O sons of the Conqueror, these three realms are mind-only." Mind and representation are synonyms, as it is said: "Mind, mentation, consciousness, and representation are synonyms." If it is asked: "If form and so forth do not exist, why did the Blessed One speak of them in the sūtras?" Although they do not exist ultimately, it should be understood that he spoke of them in order to discipline sentient beings. As it is said:

གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་ནི། ། དེས་འདུལ་བ་ཡི་སྐྱེ་བོ་ལ། ། དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། ། རྫུས་ཏེ་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདིར་ཅུང་ཟད་ཅིག་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་འདི་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་དངོས་པོར་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ངོ་བོར་བཏགས་པ་རགས་པ་གཅིག་པུ་ཞིག་ གམ་ཕྲ་བ་དུ་མར་འགྱུར་གྲངས། དེ་དག་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་གསུམ་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། ། དེ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་པུ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཡན་ལག་ཅན་འཛིན་པ་ནི་མ་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟར་བུམ་པ་དང་ སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོ་དང་མགྲིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་སྤུན་གྱི་སྣལ་མ་ལས་མ་གཏོགས་པར་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྲ་རབ་དུ་མ་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ ལྟར་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཕན་ཚུན་མ་རེག་པར་ཉེ་བའི་མཐུ་ཙམ་གྱིས་འཛིན་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་གམ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་རེག་སྟེ་འདུག་པ་ཞིག་ཡུལ་དུ་འགྱུར་གྲང་། རེག་པ་དང་མ་རེག་པ་འགལ་བས་གསུམ་པ་ནི་མི་སྲིད་ དོ། ། དེ་ལ་ཕྲ་མོ་ཕྲག་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་ནི་བསགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་ཡིན་ ནོ། །

"The existence of the sense bases such as form was taught by the power of intention for the sake of those beings to be trained by that [teaching], just like [the teaching on] spontaneously born sentient beings." Thus it was said. Nevertheless, a brief analysis should be conducted here: if these objects such as form existed as entities apart from consciousness, would they be a single coarse whole—as the Vaiśeṣikas designate the nature of a "whole" (avayavin)—or would they be many subtle [parts]? Since these are contradictory, a third possibility is impossible. In that regard, a single whole is not the object, because a whole is never perceived apart from its parts; for instance, in the case of a vase or a cloth, apart from the belly, the neck, and so forth, or the causes and the threads of the warp and weft, a whole such as a vase or a cloth is never experienced at any time. Nor are many subtle [atoms] the object, for when they become an object, would they be perceived as subtle atoms that do not touch one another but are apprehended merely by their proximity, as the Vaibhāṣikas assert, or would they become an object by being in mutual contact? Since contact and non-contact are contradictory, a third possibility is impossible. Furthermore, even those [atoms] possessing subtle parts are not the object, because ordinary perceivers do not apprehend them. The opponents themselves also accept this, as it is said: "The five collections of consciousness have as their focal object that which is accumulated."

དེ་དག་འདུས་པའང་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྫས་སུ་གྲུབ་ན་ནི་དེ་དག་སོ་སོ་ཐ་དད་པའམ། འདུས་པ་ཞིག་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་སྲིད་ན་དེ་མ་གྲུབ་ན་དཔྱད་ པ་དེ་ཉིད་ག་ལ་འཇུག། དེ་ལྟར་ཡང་། དེ་ནི་གཅིག་ནའང་ཡུལ་མིན་ལ། ། ཕྲ་རབ་རྡུལ་དུ་དུ་མའང་མིན། ། དེ་དག་འདུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་མི་འགྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་རྡུལ་རྣམས་འདུས་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ རེག་ཅིང་སྦྱར་བའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ན་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ལ་ཕྱོགས་དྲུག་ན་གནས་པའི་རྡུལ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱོར་བས་ན། ཕྱོགས་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ནས་སྦྱོར་རམ། འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་སྦྱོར། ཕྱོགས་ཐ་དད་ནས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡུལ་སྦྱོར་བ་པོའི་བྱེ་བྲག་ གིས་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཅིག་གི་གོ་གང་ཡིན་པ་དེར་གཞན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་དབུས་ན་འདུག་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོས་ལ་སྦྱར་བའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་གིས་ནོན་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཞན་ གྱི་གོ་སྐབས་མེད་པས་ཕྱོགས་གཞན་དུ་གནས་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། དེས་ན་ཆ་དྲུག་ཏུ་གྲུབ་པས་རྫས་སུ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་གོང་བུ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་རྡུལ་གཅིག་གི་གོ་གང་ཡིན་པ་དེར་དྲུག་པོ་ རྣམས་འདུ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གོ་གཅིག་པས་གོང་བུ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །

Their collection is also not an object, because it lacks substantial existence. Why is that? It is because the infinitesimal atom is not established as a substance. If the infinitesimal atom were established as a substance, then it might be possible for either the individual atoms or their collection to be an object; however, since that is not established, how could that very analysis apply? Thus it is said: "It is not an object as a single [atom], nor is it many infinitesimal atoms. Nor is it their collection, because in this way, the infinitesimal atom is not established." If one asks how it is not established: the collection of atoms is a designation for their mutual contact and conjunction. Since the atom situated in the center is conjoined with the atoms situated in the six directions, do they conjoin from distinct directions, or do they conjoin from a single direction? If you say they conjoin from distinct directions, then at that time, the central atom—by virtue of the distinctions of the conjoining agents—would have six parts to be conjoined. Why is that? Because that which is the location of one cannot be the location of another. Thus, the space occupied by a single infinitesimal atom conjoined to the directional side of the central infinitesimal atom is such that there is no room for another infinitesimal atom; therefore, it must be situated in another direction. Consequently, since it is established as having six parts, how could it exist substantially? According to the second position, the entire mass would become a mere infinitesimal atom. This is because the six [atoms] would occupy the same location as the single atom; since they share one location, the entire mass would become a mere atom.

ག་ལས་ཤེ་ན་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གོང་བུ་རི་རབ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ན། ། ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། ། དྲུག་པོ་དག་གི་གོ་གཅིག་ན། ། གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡན་ལག་ཅན་དང་ཡན་ལག་དུ་མའང་རུང་། ཅིག་ཅར་ཡུལ་ཉིད་དུ་དགག་པ་དང་། ཆོས་ ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་ལྟ་བ་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྩ་བ་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་གསུངས་པ། འདི་ལྟ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་ ཇི་སྐད་དུ། སྦྱར་བ་དང་ནི་བསྐོར་བ་འམ། ། བར་མེད་རྣམ་པར་གནས་ཀྱང་རུང་། ། དབུས་ནས་རྡུལ་ཕྲན་རྡུལ་གཅིག་ལ། ། བལྟས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། ། རྡུལ་ཕྲན་གཞན་ལ་བལྟ་བ་ཡང་། ། དེ་ཉིད་གལ་ཏེ་ཡིན་བརྗོད་ན། ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཡང་། ། ས་ཆུ་ ལ་སོགས་རྒྱས་གྱུར་རམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུ་ན་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཤར་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་བལྟས་པའི་ཆ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ལྷག་མ་ན་ གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལ་བལྟས་པ་ཡང་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཆ་དེ་ལ་བལྟས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤར་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ལྟར་ཕྱོགས་ལྷག་མ་ན་གནས་པ་རྣམས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །

Why is this? Because they are not mutually distinct. For if all atoms were not distinct, then no aggregates such as Mount Meru and so forth would ever appear. As it has been said: "When six [atoms] are joined simultaneously, The atom would have six parts. If the six were in the same location, The aggregate would be the size of a single atom." Whether it be the whole or the many parts, in order to refute their simultaneous existence as objects and to establish the view that all phenomena lack intrinsic nature, the Madhyamakālaṃkāra was composed to prove that the root of all things—the atom—is devoid of the logical grounds of being one or many. From that text, a brief explanation shall be given: "Whether joined, or surrounding, Or even if situated without intervals, Whatever is the nature of the atom As it faces one atom in the center, If it is said that the same [nature] Is also what faces the other atoms, Then in that case, how could Earth, water, and so forth ever expand?" The meaning of this is as follows: If the atom situated in the center of atoms located in the ten directions faces the atom in the eastern direction with that same part which faces the remaining directions, then because it faces those [other directions] with that same part, the atoms situated in the remaining directions would not exist as they actually do, just like the atom in the eastern direction.

དེས་ན་ཆ་ཤས་སྣ་ཚོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྒྱས་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་གཞན་ལ་བལྟ་བའི་ཆ་ཐ་དད་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། བལྟ་བར་བྱ་བའི་གྲངས་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་པོའི་ཆ་བཅུར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་གཅིག་ཉིད་མེད་པ་ལ་དུ་མའང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནི་ དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་པས་བརྟགས་པ་དང་། མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་ཚེགས་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ་དེ་ཡང་གསུངས་པ། (རྡུན་,རྡུལ་)ཕྲན་རང་བཞིན་མེད་གྲུབ་པ། ། དེ་ཕྱིར་མིག་དང་རྫས་ལ་སོགས། ། བདག་དང་གཞན་སྨྲས་མང་པོ་དག། རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལྔ་དང་། དབང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་ པ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། དེ་མེད་ན་དེ་དག་ཀྱང་མི་རུང་ངོ་། ། འདི་ལྟར་མིག་དང་གཟུགས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། དམིགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་ལྔ་ཡང་དེ་མེད་ན་ཅི་ལ་དམིགས་ཏེ་ སྐྱེ་བར་འགྱུར། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་ལྔ་མེད་ན་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དེས་(མདོན་,མངོན་)པར་བསྒྲུབ་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་དྲུག་པོ་མ་གྲུབ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་འདས་མ་ཐག་པའི་ཡིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པ་སྟེ། དྲུག་པོ་འདས་ མ་ཐག་པ་ཡི། ། རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་དེ་ཡིད་དོ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Therefore, because there are no diverse parts, how could the earth maṇḍala and so forth expand? If you argue that there are distinct parts for the purpose of viewing other [objects], then the parts of the viewer would become as many as the number of objects to be viewed. Thus, since the one does not exist, the many also do not exist—this should be applied [here], for the latter depends upon the former. In this way, because the atom is without intrinsic nature, it is established without difficulty that the "substances with parts" and so forth imagined by outsiders, as well as the eye, form, and all other [phenomena], are devoid of intrinsic nature. As it is said: "Since the atom is established as being without intrinsic nature, Therefore, the eye, substances, and so forth, The many things asserted by ourselves and others, Are clearly seen to be without intrinsic nature." In this regard, the five objects such as the eye and form, and the five faculties, are said to be aggregations of atoms; if those [atoms] do not exist, they too are untenable. Furthermore, regarding the statement, "Dependent upon the eye and forms, eye-consciousness arises," and so forth: if those [atoms] do not exist, what would the five consciousness elements that depend upon them and apprehend them be apprehending as they arise? If the five consciousness elements do not exist, it is also illogical for the mental consciousness—which is produced by them as its immediately preceding condition—to exist. Thus, if the sixfold collection is not established, the "mind" which is the consciousness that has just passed away is also not established, for it is said: "That which is the consciousness of the six That has just passed away is the mind." (Abhidharmakośa 1.17)

དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་ན་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་དེ་དང་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པས་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་མ་གྲུབ་ན་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་དག་ནི་དེ་དག་གི་གནས་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཡང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞིན་མེད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡུལ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་དང་། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་། འདེགས་པ་དང་སྡུད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་དང་། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་ གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་གསལ་བ་ཉིད་དེ། དེ་དག་ནི་དེས་དངོས་དང་རྒྱུད་དེ་བརྩམས་པ་དང་། བརྟེན་པ་དང་ཉེ་བར་བརྟེན་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་དང་བརྒྱུད་དེ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ བརྩམས་དང་། ། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་དེ་ལས་བདག། དེ་ཡི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཡང་། ། དེ་དག་དེ་དང་ལྡན་པ་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་ནམ་མཁའ་དང་དུས་དང་ཕྱོགས་དང་ཡིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་འགལ་བ་ཉིད་ དེ། ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་དག་གཅིག་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡང་ཡིན་ན་དེ་གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་དེ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །

Thus, if the nature of the mind is not established, then mental factors such as feeling and so forth are also without intrinsic nature, because they are established and exist as one with it, and are therefore dependent upon it. Likewise, if form, mind, and mental factors are not established, then the non-associated formations are also without intrinsic nature, because they are merely the states of those [three]. Non-informative form is also clearly without intrinsic nature because it is dependent upon the great elements. Similarly, it is clear that the substances of composite parts such as the dyad, the qualities such as form and sound, the actions such as lifting and collecting, and other entities imputed by others such as universals and particulars are without intrinsic nature. This is because they are related to those [entities] directly or indirectly through being composed of them, being supported by them, or being supported in proximity, and so forth. As it is said: "That which is composed of it, Its qualities, its self, Its universals and particulars— These are possessed of it." Furthermore, space, time, direction, the mind, and so forth, as imputed by others, are also contradictory in being both one and many. If the nature of a single entity that is related to a vase and so forth occupying different directions is the same as that which is related to others, then just as it is a single identity, the others would also not be distinct from it.

འོན་ཏེ་ཕྱོགས་ ཐ་དད་ན་ནི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་གཞོང་བུ་དུ་མ་ན་འདུག་པའི་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་ལྟར་གཅིག་ཉིད་མ་གྲུབ་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཐ་དད་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་བས་ན། ། ཁྱབ་རྣམས་གཅིག་པུར་ག་ལ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་གཅིག་ཉིད་མེད་ལ་དེས་ན་དུ་མ་ཉིད་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། དེ་ནི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། གང་ལ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་པ། ། དེ་ལ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད། ། ཅེས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་མ་དང་ སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་གཉི་གར་བསྟན་དུ་མེད་པའི་དངོས་བོར་ཁས་ལེན་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་དངོས་པོ་གཉིས་མེད་པར་སླ་བ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་པ་ཡིན་ན་ནི་སྔ་མ་ཞིག་ལས་རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་ པ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྔ་མ་ཉིད་མ་ཞིག་པ་དང་གཞན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་གཉི་གར་བསྟན་དུ་མེད་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པར། ། གང་ཟག་བསྟན་དུ་མི་རུང་བར། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་། ། བྲལ་བ་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ལ། ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པའི་རྟག་པའི་དངོས་ པོ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་མི་སྲིད་དོ། ། ཡང་དག་པར་ན་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

However, if the directions were distinct, that very nature would also not be connected to the others; at that time, like a jujube fruit situated in multiple bowls, its oneness would not be established. As it is said: "If connected to distinct directions, how could pervasive things be one?" Thus, since oneness does not exist, multiplicity is also contradicted, because the latter is preceded by the former. As it is also said: "That in which oneness does not exist, in that multiplicity also does not exist." Some assert that the so-called "person" (pudgala) is a functional entity that is inexpressible as either momentary or non-momentary. For them, it is easy to show that such an entity does not exist. For if it were momentary, it would be multiple because a different nature arises from the previous one having ceased. If it were not momentary, it would be a single entity because the previous one has not ceased and no other has arisen. To be inexpressible as either is to state that it is itself devoid of the nature of being one or many. As it is said: "Whether momentary or non-momentary, the person is inexpressible; it is clear that it is devoid of the nature of being one or many." Nevertheless, it should be analyzed in another way: the defining characteristic of a functional entity is the capacity to perform a function, and this is impossible for any of the permanent entities asserted by the opponent. This is because, in reality, they lack the capacity to perform a function either successively or simultaneously.

འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་རྒྱུ་རིམ་ཅན་མ་ཡིན་པས་རིམ་གྱིས་དོན་བྱེད་པར་མི་འཐད་དེ། རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཡང་འབྲས་བུ་རེས་འགའ་མི་བསྐྱེད་པ་མི་ སྲིད་ལ་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཡང་རེས་འགའ་དེ་ལས་མི་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པས་ཇི་ལྟར་རིམ་གྱིས་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡང་ན་ནི་བསྐྱེད་པར་འདོད་པའི་དུས་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་བསྐྱེད་པའམ། ཡང་ན་ནི་མི་སྐྱེད་པར་འདོད་པའི་དུས་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་མི་བསྐྱེད་པར་བལྟ་བར་ བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་རྟག་པ་གཞན་གྱིས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲང་ན་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་དང་མི་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་དུས་ རྟག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་མི་ཤོང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཅི་སྟེ་མི་འབྲང་ན་ནི་དེ་ཉིད་རྟག་པ་ཉིད་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལོག་ན་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡང་ལྡོག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དེས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚུལ་དེ་ལྟར་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་པས་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དངོས་པོ་གང་གང་རྣམས་དཔྱད་ན། ། དེ་དང་དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་མེད། ། གང་ལ་ གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་པ། ། དེ་ལ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། །

In this regard, first of all, it is untenable for a cause that is not sequential to perform a function gradually. For it is impossible that a cause possessing unimpeded capacity should sometimes fail to produce its effect, and it is impossible that an effect should sometimes not arise from a cause that is complete in all its parts. Therefore, how could it perform a function gradually? Either it must be seen as producing [the effect] at other times just as it is asserted to produce it at the desired time, or it must be seen as not producing it at other times just as it is asserted not to produce it at the desired time. This is because it is untenable for permanent entities, which cannot be enhanced by anything else, to depend upon such [external factors]. Nor is it the case that they act simultaneously. If such a nature of performing a function were to persist eternally, then because it would never be separated from the production of the effect, all effects to be produced by it would arise at all times, and thus they would not fit within the expanse of space. If, on the other hand, it does not persist, then its very permanence is undermined. Thus, when the pervading property of "capacity to perform a function" is negated, the pervaded characteristic of a "functional entity" is also necessarily negated; otherwise, it would follow that the latter is not pervaded by the former. In that manner, since all permanent and impermanent entities lack oneness, they also lack plurality, for the latter is preceded by the former. As it has been said: "When any and all entities are analyzed, in each and every one, oneness is not found. That in which oneness does not exist, in that plurality also does not exist."

དེ་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྣམ་པ་གསུམ་པ་དག་ཀྱང་མི་སྲིད་དེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་རིགས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། གཅིག་དང་དུ་མ་ མ་གཏོགས་པར། ། རྣམ་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། དངོས་པོ་མི་རུང་འདི་གཉིས་ནི། ། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ལོག་ན། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ ཚོགས་ལྡོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བཞིན་ཉིད་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཞུགས་པའམ། གཟུགས་བརྙན་གཞན་ཞིག་དེར་བྱུང་བའམ། མེ་ལོང་ལ་མིག་གི་འོད་གྲེད་ ནས་བཞིན་ཉིད་མཐོང་བའམ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་གཟུགས་གཞན་ཞིག་དེར་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཅིག་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མེ་ལོང་ལ་གྲེད་པའི་ འོད་ཀྱིས་བཞིན་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བཞིན་ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་པ་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པར་སྣང་བ་ལ། བཞིན་ཆེན་པོ་གཟུགས་བརྙན་ཆུང་ངུར་སྣང་བ་དང་། ཆུ་འགྲམ་ལ་སོགས་པའི་ལྗོན་ཤིང་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་རྩེ་མོ་ཐུར་དུ་ བལྟས་པར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་མི་མཐུན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་གི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞུགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་བརྙན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ།

Apart from these two, a third possibility is also impossible, because these two are mutually exclusive and thus pervade the entire class of functional entities. As it is said: "Apart from being one or many, No other mode of existence is possible for a functional entity, Because these two exist in mutual exclusion." Thus, when the nature of being one or many is correctly negated, the collection of the nature of functional entities is also negated, like a reflection, because that [nature] is the very essence of those entities. Even reflections and the like are not suitable to be functional entities themselves. For instance, one might consider whether the face itself has entered into the mirror, or whether another reflection has arisen there, or whether the face is seen because the light of the eye has struck the mirror, or whether it is consciousness itself. Regarding these, first of all, it is not the case that another physical form arises there, because physical objects are obstructive and it is illogical for them to occupy the same location. Nor is it the case that the face is seen by the light striking the mirror, because the face appears to be facing east while the reflection appears to face west; because a large face appears as a small reflection; and because trees on a riverbank that face upward appear with their tops facing downward, and so forth—thus appearing in a discordant manner. Nor has the face itself entered [the mirror], because all the aforementioned logical fallacies would apply, and it would then no longer be a reflection. Nor is it consciousness itself.

ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡུལ་ན་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིའི་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་འདིས་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་ པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཞལ་ནས། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སུ་སྣང་བར་འབྱུང་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པར་རིག་ནས་འཇུག་གོ། ། གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ ཅད་དུ་མེད་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་ཇི་ལྟར་གཞག་ཅེ་ན། ཆོས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། གང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་དེས་དེ་དག་མེད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་བརྗོད་དུ་ མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་འདི་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པ། ། ཆོས་བདག་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད། ། རང་སེམས་གདོད་ ནས་མ་སྐྱེས་པ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་རྣམ་བརྟགས་ལྟར། ། ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། ། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། ། དོན་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཞེས་ བྱ་བ་དང་། ཏཏྟྭ་སཾ་གྲ་ཧ་ལས་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་བུ་རང་གི་སེམས་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།

Because it is not a physical entity and does not abide in a location. The elaborations and applications of this should be sought in the Madhyamaka treatises. Thus, by demonstrating that there is no intrinsic nature and that things are merely the appearances of the mind, one enters into the selflessness of phenomena (dharmanairātmya). As Vasubandhu said: "Cognition-only (vijñaptimātra) arises appearing as phenomena such as form and so forth; one enters [into reality] by realizing that there are no phenomena whatsoever possessing the characteristics of form and so forth." If all phenomena do not exist, how can one establish cognition-only? It is not that phenomena are non-existent in every respect; rather, they do not exist in the nature of the imagined self that the foolish impute to phenomena. However, they are not non-existent in the inexpressible nature that is the domain of the Buddhas. This point is also taught in the Guhyasamāja Tantra: "Free from all entities, Abandoning the aggregates, elements, and sense bases, And the duality of subject and object— The equality of the selflessness of phenomena Is one's own mind, primordially unborn, The nature of emptiness." And from the Laṅkāvatāra Sūtra: "Just as the foolish imagine, External objects do not exist. The mind, stirred by habitual tendencies, Arises appearing as objects." And from the Tattvasaṃgraha: "Son of good family, that mind of one's own is naturally pure and luminous (ābhāsvara). In whatever way it is conceptualized, it becomes just so."

དཔེར་ན་སྣམ་བུ་དཀར་པོ་ལ་ཚོན་གྱིས་ཁ་བསྒྱུར་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་ སྤྲོས་པས་ཆོག་སྟེ། ད་ནི་གཉུག་མ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཡུལ་རྣམས་མ་ལུས་སྟེན་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དེས་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་དཀའ་ཐུབ་བོ། ། འདའ་དཀའ་བ་ནི་འདིར་གཅིག་ཏུ་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་པའོ། ། གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ཏེ། ལས་དེ་དག་ལ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བས་སྦྱར་བ་སྟེ་རྣམ་པར་དཔྱད་དེ་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་སྟོང་པའི་གནས་སུ་ སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྦྱར་བ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བདག་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་སོ། ། ཤེས་རབ་ནི་སྟོང་ པ་ཉིད་དེ་མཚུངས་པ་ནི་གསལ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། དེར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྦྱར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དོགས་མེད་ནི་འཇིགས་པ་མེད་པའོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཀུན་སྤྱོད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ་བདག་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་དཀའ་ཐུབ་བོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཏེ། དེ་མ་གཏོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སེམས་གཡོ་བའོ། ། ངེས་པ་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཅེས་བྱ་བ་དང་། སྟེར་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཉི་ག་དང་སྦྱར་རོ། །

It is said, "For example, it is like dyeing a white woolen cloth." Enough of this extensive elaboration; now the innate nature itself shall be explained. Regarding the phrase "relying on all objects without exception," this means enjoying objects in that manner; that is the austerity of singular certainty. "Difficult to transcend" here means that which is not to be transcended in a singular way. Regarding the phrase "whatever," and so forth: "all actions" refers to the actions of the body and so on. These actions are to be applied with what is called "insight"—arising from hearing, reflection, and meditation—meaning they are to be performed through analytical investigation. Furthermore, "applied to the state of emptiness" means applying the causes and so forth to emptiness; they are to be meditated upon with wisdom. "Self and other" refers to acting for the benefit of oneself and others. Regarding the phrase "non-conceptual," and so forth: "form" refers to entities. "Insight" is emptiness; "equal" means the sense of clarity. The phrase "applied by a non-conceptual mind" connects with the preceding. "Without doubt" means without fear. "Conduct" refers to the formal arrangement. "Universal conduct" refers to the maṇḍala circle; the very arrangement of the maṇḍala circle of selflessness is the austerity. "Insight and method" is the mind whose nature is emptiness and compassion. "Apart from that" means the mind wavering in another manner. "Certainty" is to be connected with both the terms "austerity" and "bestowing."

བྱང་ཆུབ་ཆེན་ པོ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བའོ། ། སྟེར་བ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པའི་དཀའ་ཐུབ་ངེས་པར་སྟེར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་དེ་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་འཐོབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དེས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཞིང་འཇུག་པའི་ངང་ཚུལ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ། མངོན་པར་བརྩོན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ ཏུ་འབད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། ཕ་རོལ་ནི་ མཐའ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་མཐའ་དེར་ཕྱིན་པ་ནི་སོན་པའོ། ། ཡང་ན་ཕ་རོལ་གྱི་སྒྲས་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་ བྱས་ཤིང་བྱུང་བས་ན་འདུས་བྱས་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཚུལ་ནི་དེའི་རྣམ་པའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་གང་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུར་རབ་ཤེས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རབ་ཤེས་ནི་ ཤེས་རབ་སྟེ་མེ་ལོང་ནི་མེ་ལོང་ཅན་ནོ། ། ལྟ་བུ་ནི་འདྲ་བ་སྟེ།

Great awakening is perfectly complete awakening, the supreme, untainted bliss. Bestowing is the certain granting of the ascetic discipline whose nature is insight and method. To show that this awakening is attained through diligence, it is said, "non-conceptual," and so forth. Being free from conceptualization, it is non-conceptual; that which possesses the disposition of following and engaging with phenomena is so described. The yogi is the practitioner who has become such. Diligence is the exertion toward awakening. "All" refers to the aggregates and so forth. "Arising" is the limit of reality, up to what is called the ultimate nature. If one asks what it is, it is the perfection of wisdom. Regarding "of insight," insight is emptiness. "The beyond" is the limit; having reached that limit of the absence of intrinsic nature is "having gone." Alternatively, the word "beyond" may be said to refer to meditative equipoise, and that itself is the meaning of "insight." Regarding "when," and so forth: "conditioned" refers to the aggregates and so forth, because they are made and produced by causes and conditions. "Manner" is their mode. "With a non-conceptual mind" refers to those whose minds are free from conceptualization. Regarding "thoroughly knowing like a mirror," "thoroughly knowing" is insight, and "mirror" refers to that which possesses a mirror. "Like" means similar.

འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན། གསལ་ཞིང་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེས་འདི་སྐད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་གང་ གིས་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཚུལ་དེ་དང་དེ་གང་ཡིན་པ་བལྟ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ནི་ཤེས་རབ་བསྟེན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤེས་རབ་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བློའོ། ། བསྟེན་པ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་སམ་ཐབས་ཡིན་པར་བལྟ་བར་ བྱ་སྟེ། བློ་དེས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཐབས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ན་བློ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་དག་དབྱེར་མེད་པར་ རྟོགས་པ་འདི་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གློག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། གློག་དང་ཆུ་བུར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྟན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མས་ནི་དངོས་སུ་སྟོན་ཏོ། ། སྨིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་དང་ཉོན་ མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། སྒྱུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ར་སྐྱེས་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་རྟ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་རྣམ་པ་དུ་མར་སྣང་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་སོ། ། འདི་དག་གི་དོན་ནི་སྔར་བསྟན་མོད་ཀྱི།

In this way, when the modes of the conditioned are analyzed with insight, they become clear and of a single taste; this is the very inseparability of the conventional and ultimate truths. This means that one should observe which specific modes of the conditioned are to be viewed by means of which mode of insight. Regarding the phrase "thereby one relies upon insight," insight is the intellect whose nature consists of hearing, reflection, and meditation. "Relying" should be viewed as the modes or methods of the conditioned; the meaning is that if one analyzes with that intellect exactly as it is, one will find the meaning exactly as it is through those methods. Thus, the intention is that all practitioners endowed with such intellect are capable of achieving their goals. To demonstrate this very realization of the inseparability of the conventional and ultimate through the use of examples, the text says "lightning," and so forth. By the terms "lightning" and "bubbles," impermanence is shown, thereby indicating the entry into emptiness, while the remainder of the passage teaches it directly. "Ripening" refers to the ālaya-vijñāna (all-ground consciousness), which serves as the basis for the latencies of karma and the afflictions. "Illusion" refers to the goats, elephants, horses, and so on, produced through the application of spells; although these appear in various forms, they do not exist ultimately. The word "similar" should be applied to all [the examples]. If one asks what [is similar], it is the modes of the conditioned. Although the meaning of these has already been explained, [it is stated here for clarity].

འདི་ལྟར་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དགག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་ཞིང་ རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་སྟེ། རབ་ཀྱི་སྒྲས་ནི་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། ། བརྟེན་པ་ནི་དེ་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པའོ། ། དེ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ པར་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། འགྲོ་བ་དེ་ལྟར་གང་གིས་མཐོང་བ་དེ་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་གསལ་བར་བྱས་པས་ན་གཙོ་བོའོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དུའང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ དག་སྟེ། དེ་དག་གང་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ཅིང་གནས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཅི་སྟེ་འདི་དག་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་འབྱུང་མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ འབྱུང་བ་སྟེ། མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དོན་དམ་པར་མེད་མོད་ཀྱི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བྱ་བ་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལོངས་སྤྱོད་ཁྱད་འཕགས་སྐྱེ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་འཕགས་པས་ཁྱད་འཕགས་ཏེ། དེ་སེམས་ཅན་ རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་སྤྱོད་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། སྐྱེ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཕྲད་ནི། དེ་འདིའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

In this way, the negation of cause and effect is also established: conditioned phenomena are, in the ultimate sense, devoid of the nature of cause and effect, and so on, up to the point of being "devoid of the characteristic of arising in dependence upon causes and conditions." "Insight" refers to the insight consisting of hearing and so forth; the prefix "pra-" (rab) signifies thorough discernment. "Dependent" means relying upon that. Regarding the phrase "is said to be the principal," one who sees the world in such a way is the "principal" because they have clarified it through knowing the object as it truly is. The phrase "that is," and so forth, is spoken as a summary; "in any" refers to both the conditioned and the unconditioned, and it is so called because there is no attachment or abiding in any of them. If one asks, "If these lack intrinsic nature, how can they perform functions?" the phrase "even though they arise in that way" means they arise like an illusion. The word "even though" (mod kyi) indicates that although the discordant conditions do not exist ultimately, they perform functions like an illusion. Regarding "superior enjoyments will arise," they are "superior" because they transcend karma and afflictions; the "enjoyment" of sentient beings is their authentic conduct. The particle in the phrase "will arise" (skye 'gyur) has the sense of a finality, meaning "this belongs to that." If one asks how they arise, it is as follows: "bliss," and so forth.

བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ལོངས་ སྤྱོད་དེས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མགྲོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བཞིན་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། འབྲས་བུ་ཁྱད་འཕགས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་དོན་དམ་པར་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལས་ བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་འབྲས་བུའི་སྙིང་པོ་ཆུ་ཤིང་ལྟར་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་འདོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་ལོངས་སྤྱོད་ཁྱད་འཕགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་བྱས་རྣམས་སོ། ། སྐྱེ་འགྱུར་བ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྐྱེ་ བ་སྟེ། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སོ། ། ཁྱད་པར་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་སྟེ་བྱེ་བྲག་གོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བདེ་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་ཕུང་པོ་ལས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབྱུང་སྟེ། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ཕུང་པོ་སྟེ། ། ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་བདག་མེད་པས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ནུས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བར་བལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱུར་རྩིའི་ཤིང་འོ་མས་བཅུ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་འབྲས་བུ་མངར་པོ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལྟར། མངོན་པར་ འདུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་པོ་མེད་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། སྒོམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཞིག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

That which invites all wandering beings as guests to the sublime enjoyment of the mode of great bliss is that which is undergoing transformation. If one asks what that is, it is the sublime fruit, the very nature of the mode of great bliss. By these [statements], it is meant: since these aggregates and so forth are ultimately without essence, why should one not desire to obtain the essence of the fruit for the benefit of oneself and others, which is like the core of a plantain tree? The meaning is that one should indeed desire it. Alternatively, "sublime enjoyment" refers to conditioned phenomena. "Undergoing transformation" means arising in accordance [with the cause], which refers to the specific fruits. "Specific" means that which is to be distinguished, or a particularity. How so? Regarding the phrase "bliss undergoing transformation": just as the aggregates of suffering arise from impure aggregates—as it is said, "Saṃsāra is the aggregate of suffering"—so too, one should view the divine form purified by selflessness as arising in the nature of great bliss capable of accomplishing the welfare of oneself and others. For example, just as a sour fruit tree, when treated with milk and so forth, produces a sweet fruit, the meaning is that a fruit characterized by sublime formative activity will be produced. To demonstrate that very lack of essence, it is said, "the entities of the stable and the moving," and so forth. Regarding the phrase, "What is the sublime meditation," and so forth:

འདི་སྙམ་དུ་གཟུགས་ལ་ སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་སྒྲུབ་ལ། དེ་ཉིད་བདག་མེད་པར་སྦྱངས་པས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། ། ཡིད་འོང་ནི་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། རྒྱུ་ནི་ཡུལ་རྣམས་ ཏེ། ། བསྒྲུབ་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་ལྷའི་རྣམ་པས་སྦྱང་བ་བྱས་པའོ། ། འབྲས་བུ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་རྒྱུར་ཉེ་བར་འགྲོ་བའོ། ། ལྷ་མོ་ནི་བོད་པའོ། ། དེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་ཏེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་ རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་སྐུ་དེ་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། མཆོད་པ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། ། དེས་ན་བདེ་བས་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་མ་གཏོགས་པར་བདེ་བ་ཉིད་མེད་པར་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཀའ་ཐུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཀའ་ཐུབ་ནི་མེ་ལྔ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་ཁ་ཟས་སྡོམ་པའོ། ། མི་བཟད་པ་ནི་རིའི་ཁ་ནས་མཆོང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་བསྐམས་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། ། སྡུག་བསྔལ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ སྡུག་བསྔལ་ཏེ། དངོས་གྲུབ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ལས་ཉམས་པའོ། ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་གསུངས་པ། ལུས་དང་སེམས་ནི་བརྟན་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

One should consider: "By clinging to form and so forth, one achieves only suffering; however, by training in the very same [objects] as being selfless, the extraordinary result of great bliss will arise—what fault is there in this?" "Charming" refers to mental bliss, while "bliss" refers to physical bliss. The "causes" are the sense objects; "cultivation" is the purification performed through the form of the selfless deity; the "result" is unsurpassed great bliss; and "seeking" is the approach toward the cause. "Goddess" is an invocation. The phrase "Therefore..." and so forth teaches the summary: the body of the Great Vajradhara, which is the nature of wisdom and method—the inseparability of emptiness and compassion—is all-pervading. "Offering" is to manifest [the deity] through the enjoyment of the five sensory qualities. Thus, bliss is achieved through bliss. To show that bliss does not exist apart from that, the passage beginning with "austerities" and so forth is spoken: "austerities" refers to the practice of the five fires and the like; "vows" refers to the restriction of food; "terrible" refers to jumping from mountain cliffs and so forth; "withering the body" is physical suffering; and "suffering" is mental suffering. "The accomplishment [of] another" means falling away from the accomplishment of the object to be fully known. This is stated by way of positive concomitance: "When body and mind have become stable," and so forth.

དེ་བདེ་བས་བརྟེན་པར་བྱས་ན་བདེ་བའི་འབྲས་བུ་ མངོན་པར་འདོད་པ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ལྡོག་པ་གསུངས་པ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཡོས་པ་ནི་བརྩམས་པའི་དོན་ལ་ཉམས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཤིན་ཏུ་འགོག་པ་སྟེ་འགོག་པའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གཞན་དུ་དུས་མིན་འཆི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐབས་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བས་གང་གི་ཚེ་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་དམ་པའི་ཆོས་ལ་བརྙས་པས་དུས་མ་ཡིན་པར་སྲོག་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ་དམྱལ་བར་སྲེག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ངེས་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྟོན་པ་པོས་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་པ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་ བདག་མེད་པའོ། ། སྣང་བ་ནི་ངེས་ཤིང་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ཡུལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཏེ། དེར་འཇུག་པ་ནི་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྟོག་པ་སྟེ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་དག་སྟོན་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཡིན་ལ་ དེ་ཉིད་དང་པོའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ་དམ་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

If one relies upon that through bliss, the desired result of bliss will become stable. Regarding the explanation of the opposite, in the passage beginning with "by suffering," "wavering" means the failure of the intended purpose. If one asks what that is, it is "complete cessation," which becomes the result of cessation. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "otherwise, untimely death," when one seeks a result through improper means and it is not accomplished, at that time, by disparaging the sublime Dharma, one's life will be exhausted prematurely and one will be burned in hell; such is the meaning. "Certainty" means without doubt. Regarding the passage beginning with "all ḍākinīs," the meaning is that the Teacher has fully taught the sequential divisions. Regarding the passage beginning with "the appearance of suchness," "supreme suchness" refers to the selflessness of phenomena and persons, which are the nature of the expression and the expressed. "Appearance" means ascertained and established. "Objects" are the objects such as form and so forth; "entering into them" means thoroughly engaging with them. "Wisdom" regarding that is conceptualization. The "sequential division" is the collection of source texts that teach those expressed meanings, and that is the first. This concludes the explanation of the first chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka, the great king of tantras. Then, the word "then" means after the wisdom that enters the object of the supreme appearance of suchness. "The queens requested" means:

ཤིན་ཏུ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར་དབྱུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་བཙུན་མོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞུ་བར་བྱའི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་སོ། ། མཆོད་པ་ནི་ཕྱི་དང་གསང་བའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་པའོ། ། ཕྱག་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ སེམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང་། ལུས་ཀྱིས་ལངས་ཏེ་ཡན་ལག་ལྔ་ས་ལ་འདུད་པ་དང་། འདུད་དོ་ཞེས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཚྭའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དོན་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གདུག་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་ན་གདུག་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་སོ་སོར་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ནི་གདུག་པ་ཅན་གྱི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྔགས་སོ། ། འདུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གསུམ་གྱིས་ནི་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་འཇོམས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། ལྷུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རང་གིས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་སྦྱར་ཞིང་བཙུད་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བ་མེད་པའོ། ། གླུ་བླངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླུའི་དོན་གྱི་སྔགས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དང་པོར་གོ་ཆའི་སྔགས་གསུངས་པ། དང་པོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ ཡི་གེ་ཨོཾ་མོ། ། དེར་ནི་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཀྱི་མཐའ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེར་ཏེ་དེའི་འོག་ཏུ་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཏེ། ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་སྟེ་ཧ་གཟུང་བར་བྱའོ། །

Because it is to be offered most excellently, the meaning that is not to be disclosed should be requested by the consort herself and not by anyone else. "Offering" refers to pleasing [the deity] through outer and secret offerings. "Prostration" follows that, performed by means of the mind holding [the deity] as supreme, the body rising and bowing with the five limbs to the ground, and the speech uttering the words "I prostrate." The term "requested" (gsol to) should be viewed as a plural form, as it relates to many meanings, such as the word for "salt" (lan tsha). The remainder is easy to understand. "The malevolent ones" (gdug pa rnams) are so called because they corrupt the body and so forth; the heart mantra (snying po) that individually subdues them is the "heart mantra of the malevolent ones," which is the mantra of Heruka. The three words beginning with "taming" ('dul ba) are to be applied to the subduing of the three—the body and so forth—that are to be accomplished. "Falling" (lhung ba) here refers to having established it for oneself, applied it, and inserted it. "Then" (de nas) means after the request has been made. "The Lord of the Vajra Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas" is an unchanging [title]. "Having sung the song" means the mantra of the song's meaning should be grasped. In that regard, first the armor mantra (go cha'i sngags) is taught: "First, Vairocana," and so forth. "Vairocana" is the syllable Oṃ. Regarding the phrase "there, the end of the classes," "there" means after that; the "classes" are the ends of all letters, and the letter Ha should be grasped.

ཏ་དང་པོའི་དྷ་བྷའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཏའི་སྡེ་ཚན་དང་པོའི་སྡེ་ཚན་གྱི་ཡི་གེ་བཞི་པ་དྷ་དང་བྷའི་ མཐའ་སྟེ་ན་དང་མ་གཟུང་བའོ། ། སའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧའོ། ། དབྱངས་ཀྱི་གསུམ་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨི་སྟེ་དེས་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ཉིད་མཐའ་སྟེ། ལྕེ་རྩ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་སའི་རིགས་གསུམ་གྱི་མཐའ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལ་སའི་དབུས་ཀྱི་སྟན་བཞུགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ས་ནི་འདིར་ཤ་སྟེ་རིགས་གཅིག་པ་ཉིད་དང་། ཨ་བ་བྷྲཾ་ཤས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཤ་དང་ལའི་དབུས་ན་གནས་པ་ཡི་གེ་ཝའོ། ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། མདའ་གཉིས་ ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྦྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མདའ་དང་ས་ར་ནི་དོར་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། ས་ནི་ཤ་སྟེ་རིགས་གཅིག་པ་དང་། ཨ་བ་བྷཾ་ཤས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཝ་ཕྱི་ནས་ས་ར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དབྱངས་གང་ཡིན་པ་དེ་མདའི་སྒྲས་བསྟན་ཏོ། ། སྦྱང་ བ་ནི་དེ་དང་སྦྱར་བའོ། ། འདིས་སྭཱ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཨ་སྟན་གནས་པ་སའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཧཱ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་ས་མཐའ་མདའ་ལྔ་བསྟན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མདའ་ལྔ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དབྱངས་ཀྱི་ལྔ་པ་ཨུ་ལ་བྱའོ། ། དེ་དག་ གིས་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། ལ་སའི་དབུས་གནས་ས་བོན་ནི་ཝའོ། ། མདའ་བཅུ་ནི་ཨཽའོ། ། དབྱངས་ནི་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པ་སྟེ། དེས་ན་ཝཽ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ས་དང་ས་ཡི་དབུས་གནས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ།

Regarding the phrase "the end of dha and bha of the first ta class": it refers to the fourth letter of the first class, ta, which is dha, and the end of bha, which is na and ma. "The end of sa" refers to the letter ha. "The third of the vowels" is the letter i; that which is adorned above by that is so called. "The end of sa" means sa itself is the end, because it is the final of the three sa-families, such as the retroflex (mūrdhanya) and so forth. Regarding "seated upon the seat between la and sa": here, sa refers to śa, because they are of the same family and are indicated by the term avabhaṃśa. Therefore, the letter va is situated between śa and la. If one asks what its specific quality is: "purified by two arrows." Here, "arrow" (sara) is a synonym for "rejection" (tyāga). Sa is śa, because they are of the same family and are indicated by avabhaṃśa. Thus, after va, it becomes śara. In that way, whatever the vowel is, it is indicated by the word "arrow." "Purified" means joined with that. By this, svā is indicated. By the phrase "the end of sa situated on the seat of a," hā is to be taken. Furthermore, regarding "the end of sa and the five arrows are shown": the "five arrows" should be understood as the fifth vowel, u, according to the manner previously explained. By those, hūṃ is indicated. The seed-syllable situated between la and sa is va. The "ten arrows" are au. The vowel is the adornment above; thus, it becomes vau. Regarding "situated between sa and sa": [the text continues].

ཤའི་གནས་སུ་ས་བསྟན་པའི་སྔར་ བཤད་པ་བཞིན་དུ་སྟེ་དེས་ན་ཤ་དང་སའི་དབུ་མ་ཥའོ། ། ཞལ་གསུམ་གྱིས་ནི་བརྒྱན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཞལ་གསུམ་པ་ནི་མདུན་དང་ལོགས་དང་རྒྱབ་སྟེ་གསུམ་ཡིན་ལ། འདིར་གསུམ་པ་རྒྱབ་ཀྱི་ཞལ་གྱིས་ཊ་གཟུང་ངོ་། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་གནས་ས་བོན་ནི་ ཧ་སྟེ། སྔགས་བཏུ་བ་ལས་རླུང་གི་མཚམས་སུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རུ་ཏྲ་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཅིག་པ་ཨེ་སྟེ་དེས་ན་ཧེ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། དབྱངས་ཀྱི་དགུ་པ་ནི་ཨོ་སྟེ། དགང་བ་ནི་དེས་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པར་བྱ་བ་ ཡིན་ལ། དེས་ན་ཧོ་ཞེས་འགྱུར་རོ། ། ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ཧ་ཡི་རྐང་པ་དགང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཧ་ཉིད་ལྷག་མ་སྟེ། ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་ལྷག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་རྐང་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐིག་ལེས་དགང་བར་བྱའོ། ། དེ་ རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་འདི་དག་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧ་ཞེས་བྱ་བས་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། ན་མཿཧི་ཞེས་པས་མགོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ་ཞེས་པས་ཁར་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག། བཽ་ཥཌ་ཧེ་ཞེས་པས་ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཞེས་པས་ མིག་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ། ཕཊ་ཧཾ་ཞེས་པས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚོན་ཆར་རྟ་མཆོག་གོ། ། དེ་ལ་བཟླས་པའི་དུས་སུ་ནི། ཨོཾ་ཧ། ན་མཿཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽ་ཥཌ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཕཊ་ཧྃ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ནི་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྔ་པའི་དབུས་ གནས་དེ་ཉིད་དེ། །

Regarding the phrase "at the place of śa, as previously explained": as stated before, the śa and the sa are the central ṣa. Regarding the phrase "adorned with three faces": the three faces are the front, the sides, and the back; here, the third, the back face, is to be taken as ṭa. The seed syllable residing in the direction of wind is ha, because it is placed in the wind quadrant in the extraction of the mantra. Rudra is the eleventh vowel, e; thus, it becomes he. Hūṃ hūṃ he is to be taken literally. The ninth vowel is o; "filling" means it is to be adorned above by that, thus it becomes ho. Phaṭ is to be taken literally. Regarding the phrase "fill the remaining ha with feet": ha itself is the remainder, because it is the remainder of the syllables. That itself is both the "foot" and the "remainder"; it is to be filled with a bindu. With these, one should generate these deities: with oṃ ha, Vajrasattva at the heart; with namaḥ hi, Vairocana at the head; with svāhā hu, Padmanarteśvara at the mouth; with vauṣaṭ he, Heruka on the two shoulders; with hūṃ hūṃ ho, Vajrasūrya in the two eyes; and with phaṭ haṃ, Hayagrīva as the weapon of all the limbs. At the time of recitation, one should recite: oṃ ha, namaḥ hi, svāhā hu, vauṣaṭ he, hūṃ hūṃ ho phaṭ haṃ svāhā. The svāhā should be understood from the oral instructions. "Residing in the center of the fifth" refers to that very [syllable].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ཚན་ལྔ་པའི་དབུས་མ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཧ་ཛོ་ཞེས་པ་ལ། ཧ་ནི་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་མཚོན་པར་བརྗོད་པའོ། ། ཡོ་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་སུ་ཛོ་ཞེས་པ་བསྟན་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་གཅིག་པ་དང་། ཨ་བ་བྷྲཾ་ཤས་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་དོན་གྱིས་ན་ཡོ་གཟུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཧ་ནི་ཧ་ར་ཤ་སྟེ་རངས་པའོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན་དེ་ལ་སྟེ། ཡོ་ཞེས་བྱ་བ་རླུང་གི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་ལའོ། ། ཡང་ན་ཛོ་ཞེས་བྱ་བ་མན་ངག་གིས་ན་ཡོ་ཞེས་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། ར་སྟན་ལ་གནས་ས་ཡི་མཐའ། ། ཨི་ཞེས་བྱ་བའི་མདའ་དང་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཧྲི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། སླར་ཡང་བྷ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐའ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མའོ། ། མདའ་ནི་སར་པས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མདའ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་དབྱངས་ལ་བྱ་ལ། སར་པ་ནི་འདིར་དགུ་པ་ལ་བྱ་སྟེ། མན་ངག་གིས་མི་མངོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ནི་མོ་ཞེས་འགྱུར་རོ། ། ས་མཐའ་དེ་ནི་ར་ཡིག་ཞོན། ། ཨེ་ཞེས་བྱ་བ་རྣ་བའི་རྒྱན། ། ཞེས་པས་ནི་ཧྲི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཨི་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཧྲི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། སླར་ ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་མགོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ཧཱུཾ་ཉིད་དོ། ། རིན་ཆེན་མཐའ་མ་ཕཊ་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་ཕཊ་ལ་བྱ་ལ། དེའི་མཐའ་མར་ཕཊ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཨོཾ་མོ། །

The phrase "so-called" refers to the middle of the fifth class [of consonants] which is to be grasped. Regarding "ha-jo": "ha" is the expression that indicates the very thing to be indicated. As for the substitution of "jo" in the place of "yo," it is as previously explained: because they share the same linguistic root and are indicated by the avabhaṃśa [rule]. Here, by implication, "yo" is to be grasped. Furthermore, "ha" is haraśa, meaning "delight." In reference to what? In reference to that; specifically, to "yo," which has become the seed-syllable of wind. Alternatively, by means of the oral instruction (upadeśa), "jo" indicates "yo." "Resting on the seat, at the end of the earth, joined with the arrow called 'i'"—this should be established as previously shown, and it becomes "hri." "Furthermore, at the end of 'bha'" refers to "ma." "The arrow is completely purified by the new" (sarpa): here, "arrow" refers to the vowel as previously shown, and "new" (sarpa) refers to the ninth [vowel, u], because it is not explicitly visible in the oral instruction. Thus, it becomes "mo." "That end of the earth is mounted by the letter 'ra'; 'e' is the ornament of the ear"—by this, it becomes "hri." By the phrase "the vowel 'i'" and so forth, it becomes "hri." "Furthermore," and so forth, it becomes "hūṃ." That very thing is called "Protector," which is also "hūṃ" itself. "The end of the jewel is adorned with phaṭ": to clarify this, "jewel" refers to phaṭ, and one should append phaṭ at its end. "Vairocana" is oṃ.

སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་སྟེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དབྱངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚིག་རྣམས་ཀུན་ལ་དགང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་སོ་སོ་ཀུན་ལ་ཨོཾ་དང་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་བྃ་གྱིས་ནི་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། ཨོཾ་ཧྃ་ཡོཾ་གྱིས་ནི་སྙིང་གར་གཤིན་རྗེ་མའོ། ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་ གྱིས་ནི་ཁར་རྨོངས་བྱེད་མའོ། ། ཨོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་གིས་ནི་སྤྱི་བོར་སྤྱོད་བྱེད་མའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་གིས་ནི་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་སྐྲག་བྱེད་མའོ། ། ཨོཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཀྱིས་ནི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚོན་ཆར་གཏུམ་མོའོ། ། བཟླས་པ་ལ་ནི། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་གདོན་པར་བྱའོ། ། དཔའ་བོ་དྲུག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔའ་བོ་དྲུག་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དྲ་བ་ནི་སྤྲུལ་པ་སྟེ། དེ་དག་སྡོམ་ཞིང་སྡུད་པས་ན་སྟོན་པ་པོ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་ མ་ལ་གནས་པས་ནི། དཔའ་བོ་དྲུག་གི་གོ་ཆའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱས་ལ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་གོ་ཆའི་སྔགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། བཟླས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་དབང་ ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རི་རབ་དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་།

"Various" refers to the drop (bindu), because it is the following vowel. "Fill all the words" means that each and every word should be adorned with Oṃ and the drop. In that regard: with Oṃ Vaṃ, Vajravārāhī is at the navel; with Oṃ Haṃ Yoṃ, Yamī is at the heart; with Oṃ Hrīṃ Moṃ, Mohanī is at the mouth; with Oṃ Hreṃ Hriṃ, Khecarī is at the crown; with Oṃ Hūṃ Hūṃ, Saṃtrāsanī is at the top of the head; and with Oṃ Phaṭ Phaṭ, Caṇḍālī is the weapon for all the limbs. For the recitation, one should chant: Oṃ Vaṃ Haṃ Yoṃ Hrīṃ Moṃ Hreṃ Hriṃ Hūṃ Hūṃ Phaṭ Phaṭ Svāhā. Regarding the phrase "the six heroes" and so forth: the ḍākinīs in union with the six heroes are Vārāhī and the others. Their "net" is an emanation; because he binds and gathers them, the Teacher is called by that name. In that context, by abiding in the yoga of Vajraḍākinī, one should recite the armor mantras of the six heroes. As for the armor mantras of the six yoginīs, one abides in the yoga of Vajravārāhī; to demonstrate the recitation, it is said, "the variegated lotus" and so forth. Here, upon the maṇḍalas of wind, fire, water, and the great earth, is Mount Meru, and upon that is the variegated lotus.

སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་དྲ་བའི་ནང་དུ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དེར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལས་བྱུང་བའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མའི་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཉི་དཀྱིལ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ནི་ར་བ་དང་དྲ་བ་བསྟན་པར་ འགྱུར་ལ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་ཟུར་གྱིས་སྟོན་ཏོ། ། འོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་འབར་བ་ལས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་འཁོར་སྤྲོ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་གྱི་དེ་ཉིད་ལས་མཁའ་ འགྲོ་མ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སྤྲོ་བའོ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་ནང་དུ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པས་རིམ་པ་ལྟར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བསྒོམ་པར་བསྟན་ཏེ། འདིས་ནི་ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཾ་ཀ་ རོ་མི། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཡ་ཐཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟ་ཐཱ་ཨ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ལྔའི་དོན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། མདུང་གི་དབྱིབས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པས་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཇིགས་ པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་འཇིགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་མཛད་པ་སྟེ།

Within the vajra fence and lattice of the viśvavajra, inside the source of phenomena (dharmodaya), upon a viśvapadma and a vajra, is a multi-storied palace arising from Vairocana. In the center of a sun maṇḍala at the hub of the viśvapadma, there is a moon maṇḍala; one should perform the practice as it appears below, through the union of the vowels and consonants and so forth. The single verse beginning with "Upon the sun of the viśvapadma" indicates the vajra fence and lattice, and it also implicitly teaches that one should meditate on a viśvapadma and a vajra within the dharmodaya. The word "o" has the meaning of "itself." The line "From the blazing of various rays of light, the retinue of ḍākinīs is emanated" means that from the reality of the seed-syllable, ḍākinīs of various forms are emanated. The passage beginning with "one face, two arms" teaches the meditation on Vajravārāhī, generated from the syllable Hrīḥ according to the stages of the sādhana within the multi-storied palace. This demonstrates the five manifest awakenings (pañcābhisambodhi) through the meaning of the five mantras: Oṃ cittaprativedhaṃ karomi; Oṃ bodhicittam utpādayāmi; Oṃ tiṣṭha vajrātmako ’haṃ; Oṃ yathā sarvatathāgata tathāham. The phrase "having the shape of a spear" refers to her abiding in the half-lotus posture. Regarding the line "She also terrifies those who are terrifying," "terrifying" refers to pleasure and so forth, and she is the one who terrifies even those.

ཕྱག་ན་གྲི་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པར་བསྒོམ་མོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་གིས་ན་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རབ་ཏུ་གཏུམ་ མོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་དཔའ་བོ་དང་བྲལ་བར་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་ལ་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་ནི་ལྟག་འོག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་ བས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྒོམ་པ་པོས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལྟ་བུར་བལྟའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྔགས་གསུངས་པ། སྔོན་བསགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔོན་ཉིད་ཡི་གེ་ཀ་སྟེ། མཐའ་ནི་དེའི་མཐར་རོ། ། མ་གཉིས་དང་ཨར་སྦྱར་བ་ནི་བརྩི་བ་མེད་པས་ཏེ་ ལུང་གི་དོན་ཏོ། ། མཐའ་དེར་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། མེ་དང་བཅས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། མེ་ནི་རའོ། ། དེས་ན་ཀ་ར་ཞེས་འགྱུར་རོ། ། ལན་གཉིས་བཟླས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདས་མ་ཐག་པའི་སྔགས་གཉིས་སུ་བཟླས་པའོ། ། དེས་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། ཐ་མལ་པའི་ཚིག་གི་ དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྔོན་བསགས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སོ། ། དེ་ཉིད་མེ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ། མེ་ལྟར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་རྩུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་མཐར་བྱེད་པ་ནི་མཐར་བྱའོ། ། ལན་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ་ཡང་ དང་ཡང་དུའོ། ། བཟླས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱོས་ཤིག་བྱོས་ཤིག་པ་སྟེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ལས་ལ་གནས་ནས་སྔོན་གྱི་ལས་མཐར་བྱ་བ་བྱོས་ཤིག་པ་སྟེ། སྨད་པར་མི་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

One should meditate on [the deity] holding a curved knife and a skull-cup in the hands. Regarding the term "ḍākinī," according to the pith instructions, this refers to Caṇḍākṣī and the others who appear below; they should be understood as the deities of the maṇḍala, even when separated from the heroes. The completion of the ritual, such as the placement of the limbs and so forth, should be consulted in the preceding and following sections. Regarding the verse: "The union with all ḍākinīs is renowned as Vajraḍākinī," this means that the practitioner meditating on Vajravārāhī should view her as being like Vajraḍākinī. Now, the mantra of Vajraḍākinī is taught: "The beginning is 'ka', and the end is at its conclusion," and so forth. The two 'ma's joined with 'ar' are not to be counted [as separate syllables]; this is the meaning of the scriptural authority. If one asks what is at that end, it is "with fire," where "fire" is 'ra'. Thus, it becomes 'kara'. "Recited twice" means that the two preceding mantras are recited twice. By that, it becomes the words of the mantra. The meaning of the ordinary words shall now be explained. "Accumulated actions of the past" refers to the five acts with immediate retribution and so forth. That itself is "with fire," because its ripening is as harsh as fire. "Bringing it to an end" means it should be brought to an end. "Twice" is an imperative verb meaning "again and again." "Recite" means "do it, do it." Having completed the action mudrā and so forth, and remaining in the state of meditative union with her, one should "bring the past actions to an end"—this is the meaning of "do not disparage."

ཡང་ན་ འདིར་བྱོས་ཤིག་བྱོས་ཤིག་ཅེས་སྦྱར་བར་མི་བྱ་སྟེ། སྔོན་བསགས་པའི་ལས་དེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སེམས་དཔའ་བྲལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀུ་རུ་ཀུ་རུའི་བཟླས་པ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དེའི་དོན་ གྱིས་ཤིག་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། སེམས་དཔའ་སྟེ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་དང་བྲལ་བར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། ཚིག་གི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་དཔའ་ནི་བོད་པའོ། ། བྲལ་བ་ནི་དབྱེ་བའོ། ། ཀུ་རུ་ནི་བྱོས་ཤིག་པ་སྟེ། ལས་ངན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཆགས་ པ་དང་བྲལ་བར་བྱོས་ཤིག་པའོ། ། རལ་པ་གྱ་གྱུ་བནྡྷ་གསལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བནྡྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་སྟེ། དེའི་དོན་ནི་བཅིངས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རལ་པ་གྱ་གྱུ་སྟེ་སྐྲའི་ཚོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྩེ་མོ་ལི་ཞིང་འཁྱིལ་པ་དང་། གསལ་བ་སྟེ་ མཐོན་པོར་བཅིངས་པ་ག་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བསྟོད་པའོ། ། ཡང་ན་རལ་པ་གསལ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། གྱ་གྱུ་ནི་གྱ་གྱུ་ཅན་སྡང་བ་རྣམས་ཆིངས་ཤིག་པའོ། ། སྔར་བཟླས་པ་ནི་ལན་གཉིས་སུ་བཟླས་པ་སྟེ། དེས་ན་བནྡྷ་བནྡྷ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཅིག་ཤོས་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རལ་པ་གྱ་གྱུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་སོ། ། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དུ་མར་སྣང་བས་ན་གྱ་གྱུ་སྟེ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། བཅིངས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་སྟེ། དོན་དམ་པར་བདག་མེད་པའི་འཁོར་ལོས་དེ་ དག་བསྡུས་ཏེ། སྟོན་པ་པོ་ཉིད་བསྟན་པའོ། །

Alternatively, one should not apply the phrase "do this, do this" here; rather, the previously accumulated karma should be shown merely as the discordant side. Regarding the phrase "Kuru kuru, free from the heroic being" (sattva-viyukta): "Kuru kuru" refers to the recitation of the mantra kuru kuru. By the meaning of those mantra words, it means "act!" If one asks what is to be done: it means "make [the mind] free from the heroic being," that is, free from the cognitions of the apprehended and so forth. The meaning of the words shall be explained: therein, "heroic being" (sattva) is an address. "Free" (viyukta) means separation. "Kuru" means "do it," which is to say, "make [the mind] free from attachment, the root of all negative actions." Regarding the phrase "Bind the matted locks, the crooked, the bandha": "Bandha" is a mantra word, and its meaning is "binding." If one asks what is to be bound: it is the "matted locks" (jaṭā), the mass of hair with inconceivable tips that are curled and twisted, and "clear" (sphuṭa), meaning that which is bound high up; that is how it is called, and it is a praise. Alternatively, "clear matted locks" is an address. "Crooked" (kuṭila) means "bind the crooked ones," the hostile ones. The previous recitation is a double recitation; therefore, it becomes "bandha bandha." The other [explanation] shall be stated: "matted locks, the crooked" refers to the assemblies of the Tathāgata family. Since they appear as a multiplicity conventionally while lacking intrinsic nature ultimately, they are shown as "crooked." "Binding" means to make them one; it is shown that the Teacher himself has gathered them together by means of the wheel of ultimate selflessness.

དེ་ལྟར་ན་རལ་པ་གྱ་གྱུ་བཅིངས་ཞེས་བྱ་བ་དམན་པའི་ཚིག་གིས་དོར་ཐབས་ཀྱི་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། ། གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རལ་པ་སྤྱི་བོའི་སྟེང་ན་གནས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་རྣམས་གུས་པ་དང་ བཅས་པས་སྤྱི་བོས་བླངས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སླར་བཟླས་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཕྱག་དང་ཞལ་ལ་སོགས་པ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམས་པས་ནི་འཁོར་ བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཟུགས་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་དང་བྲལ་བས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བྱའོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་སྐྲག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ རྣམས་ཡིད་ལ་གདུང་ཞིང་སྐྲག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན་རྫུན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཚད་མས་དཔྱད་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་འཇིག་རྟེན་སྐྲག་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན། ཡོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། དམ་པ་དེ་ནི་ ལན་གཉིས་བཟླ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྫུན་པ་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྟེ། ཕྱུགས་ལ་བྱ་ལ་ཕྱུགས་དང་འདྲ་བའི་སྐྱེ་བོ་བླུན་པོ་རྣམས་ཏྲཱ་ས་ཡ་སྟེ་སྐྲག་པར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། ལན་གཉིས་བཟླ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། ། ཞེས་བྱ་བར་ འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་སྐྲག་པར་བྱ་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ་སྡང་བ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། ཀ་ཥ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

In that way, the phrase "the matted locks are bound crookedly" is a praise by means of disparaging language. The word "clearly" (vispaṣṭam) has the sense of a qualification: it means that just as the matted locks reside upon the crown of the head, so too should the Buddhas be received upon the crown of the head with devotion and taught. "Repeatedly" means one should familiarize oneself with it again and again. If it is asked, "If the Tathāgatas are meditated upon in a manner possessing signs such as hands and faces, will that not become cyclic existence itself?" it is said here: regarding the phrase "the world" and so forth, "devoid of form" means that because they are devoid of the apprehended object and so on, they are without intrinsic nature. If it is asked, "What will happen because of that?" it says "the world is terrified." Those who are fixated on things as real entities will become mentally distressed and terrified. If it is asked, "What should be done about that?" it says "false" (mṛṣā). When analyzed by valid cognition, although there is no intrinsic nature, in order to eliminate the world's terror, it should be taught that they exist just as they appear conventionally. For that very reason, it is said: "That sublime one is repeated twice." The meaning of the words of the mantra will now be explained. "False" (mṛṣā) refers to the vowels and consonants (āli-kāli). "Terrify" (trāsaya) means to frighten those foolish beings who are like cattle. "Repeatedly" (dviruccārayet) becomes "trāsaya trāsaya." If it is asked, "How should they be terrified?" it is from being "devoid of form" up to being "devoid of aversion." Regarding the phrase "kaṣa" and so forth:

ཀ་དང་ཥ་ནི་ཀ་ཥ་སྟེ་ཀྵའོ། ། དེ་ཨོ་དང་ལྡན་པས་ཀྵོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་ཨ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁོང་ན་གནས་པ་ལྟར་རོ། ། དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། བྷ་ཡ་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བྷ་ཡ་དང་སྦྱར་བས་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གློ་ན་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གཉིས་པ་དེའི་རྩར་བཞག་པ་སྟེ། འདིར་སྡང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཞེས་བྱ་བས་དཀྲུགས་པར་བསྟན་ ཏོ། ། ཚིག་གི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཀ་ཥ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདར་ལ་བྱ་སྟེ། བདར་རྡོ་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བདར་བ་སྟེ། རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ལྟར་ཡི་གེ་ ཨོ་ཆ་གཉིས་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ཡིན་ལ། ། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། བྷ་ཡ་ཞེས་སྦྱར་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྷ་ཡ་ནི་བྷ་ག་སྟེ་ཤེས་རབ་བོ་ གློ་ན་གནས་པ་ནི་མཚུངས་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། ། འདི་ལྟར་བདར་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་གསེར་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བདར་བ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན། རྡོ་ལ་གསེར་གྱི་རི་མོ་ཆགས་པ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་མཚུངས་ཤིང་དབྱེར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཀ་ཥ་ཞེས་པ་བདར་བ་ནི་ཚད་མ་ལ་བྱ་སྟེ།

Ka and ṣa are ka-ṣa, which is kṣa. When that is joined with o, it becomes kṣo. Here, the letter a is as if residing within all of them. If one asks what that is like, it is said to be "joined with bhaya"; by joining it with bhaya, it becomes kṣobhaya. "Residing on the side" means that the second sound, kṣobhaya, is placed adjacent to it; here, it is shown that the hostile aggregates and so forth are agitated by the phrase kṣobhaya kṣobhaya. The meaning of the words shall be explained: "ka-ṣa" refers to a grindstone, which is the conventional truth (saṃvṛti-satya) like a grinding stone. If one asks what that is like, it is the grinding of the ultimate truth (paramārtha-satya), meaning it is to be analyzed. Regarding the phrase "endowed with the sound oṃ": just as the letter o consists of two parts, so too do wisdom (prajñā) and method (upāya) consist of two parts. "Sound" refers to experience; that which is endowed with that is so called. To clarify that very point, it is said: "joined with bhaya" and so forth. Bhaya is bhaga, which is wisdom. "Residing on the side" is the equal, which is the conventional truth. Thus, when the ultimate truth, which is like gold, is analyzed upon the conventional truth, which is like a grindstone, the two truths become equal and inseparable, like a gold streak appearing on a stone. Alternatively, "ka-ṣa" as grinding refers to valid cognition (pramāṇa).

ཚད་མས་རྣམ་པར་དཔྱད་ཅིང་བདར་ན་གསེར་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རི་མོ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་ཟད་ཅིང་མཐར་གཏུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་ཚད་མ་འབའ་ཞིག་གིས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨོ་སྒྲ་ལྡན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཨོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དད་པས་འཇུག་པའོ། ། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་ངོ་། ། ལྡན་པ་ནི་དེ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་སྟེ། འདིར་ལུང་དང་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་བླང་གི་དད་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། བྷ་ཡ་ནི་བྷ་ཡ་སྟེ་སྲིད་པ་ཡིན་ལ་གནས་པ་ནི་སྠེའུ་ཁྲེའུ་ ཞེས་བྱ་བས་ཟད་པར་འདྲེན་ཏེ། རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ཅིང་བདར་ན་བཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྲིད་པའི་ཞགས་པ་ཟད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སའི་མཐའ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། འོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཧྲཿཧྲཿཞེས་ བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཚིག་གི་དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔར་བསྟན་པ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་གསལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཉི་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་སྟན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། གནས་སུ་ གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སའི་མཐའ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ཅིང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། མདའ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅུ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་དང་དོན་རྣམས་སོ། ། བ་ན་ནི་ནགས་ཚལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་སོ། ། དུམ་བུ་ནི་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་སྟེ་གཅིག་དང་གཉིས་དང་མང་པོའི་བར་དུའོ། ། ཐིག་ལེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རི་མོ་སྟེ།

When analyzed and refined by valid cognition, the conventional truth, which is like gold, is exhausted and reaches its ultimate limit in the ultimate truth, which is like a drawing. Furthermore, to show that this is not taught by valid cognition alone, the syllable oṃ is spoken. Oṃ refers to engaging through faith; śabda refers to scripture; and yukta refers to analyzing that through reasoning. Thus, it means that one should adopt [the teaching] after analyzing it through scripture and reasoning, and not through faith alone. Bhaya is bhava, meaning becoming, and sthiti means to abide. By means of the term sthiti, exhaustion is induced; the meaning is that when analyzed and refined through reasoning, the snares of becoming, such as the grasped and so forth, are exhausted. Through the phrase "the limit of the earth" and so forth, hrūṃ hrūṃ is formed. Through the phrase "light" and so forth, hraḥ hraḥ is formed. The meaning of the words shall now be explained. Through the phrase "the limit of the earth" and so forth, the previously taught wisdom and method are made clear. In that context, the sun is the vajra, because it generates the light of primordial wisdom (jñāna). Its seat is the source of phenomena (dharmodaya), because it serves as the locus. The limit of the earth is the bodhicitta, because it pervades and generates the entire body. If one asks what is to be done with that, regarding the phrase "the ten arrows" and so forth: the "ten" are the sense faculties and their objects. Vana is a forest, meaning the aggregates (skandha). Khaṇḍa is a division, ranging from one and two up to many. The bindu is the drawing of emptiness (śūnyatā).

དགང་བ་ནི་དབང་པོ་དང་དོན་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་གཅིག་དང་གཉིས་དང་མང་པོར་ཕྱེ་བ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རི་མོར་བྲི་བའོ། ། འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་གནས་པའི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ནུབ་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་གྱུར་ནས། ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སླར་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་ནི་འདིར་ཀཾ་ནི་བདེ་བའོ། ། ཧི་ད་ནི་འཇུག་པ་སྟེ། བདེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་དུ་འཇུག་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཀ་ནི་ཀ་མ་ལ་སྟེ་པདྨའོ། ། སའི་མཐའ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ཧི་ད་ནི་བསྐྱོད་ཅིང་ཕབ་པའོ། ། དེས་ན་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ལ། འོད་བྱེད་ནི་ཁྲག་གོ། ། སྦྱངས་པ་ནི་དེ་དང་བཅས་པའོ། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པདྨར་ཕབ་པའོ། ། གློ་ན་གནས་པ་ནི་ཟོས་པས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱ་བ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱ་བའོ། ། ཟླ་གཞོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ ཕེ་ནི་ཡི་གེ་ཕེའོ། ། གསལ་བ་ནི། ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེས་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པའོ། ། སླར་བཟླས་པས་ནི་ཕེཾ་ཕེཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དོན་གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕེཾ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འཛིན་པ་མེད་པའོ། ། དེ་མེད་ན་དངོས་པོ་འདི་དག་གང་གིས་བཟུང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཟླ་གཞོན་ནི་ཟླ་བ་ཚེས་གཉིས་པའོ། ། ཐིགས་པ་ནི་སྐར་མའོ། ། གསལ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ།

Filling refers to the drawing of the lines of emptiness (śūnyatā) for the sense faculties, objects, aggregates, and so forth, categorized as singular, dual, or plural. This demonstrates that when the bodhicitta abides within the vajra-jewel, all conceptual natures subside and one realizes the nature of the coemergent (sahaja). Once everything has thus become empty, if one asks how it abides, it is said: "That too shall be explained again." Here, kaṃ is bliss (sukha). Hi-da is entering; thus, it is so called because one enters the path of bliss itself. Alternatively, ka is kamala, the lotus. The end of sa is the bodhicitta, and hi-da is to stir and cause it to descend. If one asks what is to be done with that, it is said: "Light," and so forth. "Light-maker" is the blood. "Purified" means together with that. "Requesting to depart" means causing it to descend into the lotus together with that. "Abiding on the side" means to be satisfied by consuming it. "Twofold" means to practice it again and again. Regarding "young moon" and so forth: phe is the syllable phe. "Clear" means adorned above with the crescent moon and the bindu. By repeating it, it becomes pheṃ pheṃ. Another meaning shall be stated: by pheṃ, there is no grasper. If that is absent, by what would these entities be grasped? For that [grasping] depends upon that [grasper]. "Young moon" is the second day of the moon. "Drop" is the star. "Clear" means making it manifest.

གཉིས་པོ་དེ་དག་གིས་རང་ཉིད་གསལ་བར་ནུས་ཀྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལྟར་དེ་དག་ཤར་དུ་ཟིན་ཀྱང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མུན་པ་དང་ བཅས་པར་མིག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་གིས་མུན་པ་གསལ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་གང་གི་ཞེ་ན་གསལ་བ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གཉི་ག་གསལ་བའི་ཟླ་བ་ཉ་གང་བ་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་ཤར་བས་སོ། ། དེས་འདི་སྐད་དུ་སྟོང་པའི་རི་མོ་བདག་ མེད་པ་ཟླ་བ་ཚེས་པ་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྐར་མ་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལྷའི་སྐུ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བདེན་པ་གཉིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་ཟླ་བ་ཉ་གང་བ་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་གིས་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་སླར་ནི་བཟླས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་ཉ་གང་བ་དང་འགྲོགས་ན་སྐར་མས་ཀྱང་མུན་པ་སེལ་བ་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་བསྒྱིངས་ཏེ། བསྒྲགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕཊ་ ནི་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་མཚོན་པའོ། ། བསྒྱིངས་པ་ནི་ཁེངས་པ་སྟེ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའོ། ། བསྒྲགས་པ་ནི་སླར་བརྗོད་པ་སྟེ། དེས་ན་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་མེད་པའོ། ། བསྒྱིངས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་ པར་གནས་པའོ། ། བརྗོད་པ་ནི་དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྔགས་བརྗོད་པ་སྟེ། སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿ་སརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་གྱི་ཤིང་། །

Those two are able to illuminate themselves, but not others. This is because, even though they have risen, all beings are seen with their own eyes to be still in darkness; therefore, they are not able to dispel the darkness. If one asks, "Then what is it that illuminates?" it is the full moon, which illuminates both itself and others, alone. Thus, it is shown that the mere "empty drawing" of selflessness, like the crescent moon, is not able to benefit beings as they truly are, nor is the mere conventional truth of the deity’s body, which is like a star. Otherwise, it is shown that it is only the body of the non-dual two truths, like the full moon, [that can do so]. Furthermore, regarding the phrase "it should be recited again": just as stars can dispel darkness when accompanied by the full moon, all activities that follow the non-dual body are likewise. Regarding the term phaṭ, which is described as "proud" and "proclaimed": phaṭ is the very symbol that symbolizes. "Proud" means haughty, which is the sound phaṭ. "Proclaimed" means to speak again; thus, it becomes phaṭ phaṭ. Alternatively, it may be explained as follows: phaṭ is selflessness. "Proud" is to abide with certainty in the philosophical tenet itself. "Proclaimed" is the recitation of the mantra that clarifies that meaning, namely: svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’ham (All phenomena are pure by nature; I am pure by nature). "The tree of all conceptualization..." [is the next line].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ད་ཧ་ད་ཧ་མཁའ་འགྲོའི་སྡོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ ལ་བོད་པའོ། ། ལྔ་སྡེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྔ་ནི་སྡེ་ཚན་ལྔ་པའོ། ། གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ཚན་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། དེས་ན་སྡེ་ཚན་གཉིས་པ་ཡི་གེ་ཙའི་སྡེའོ། ། སྡེ་གཙོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ཚན་དེ་དག་གི་གཙོ་བོ་སྟེ་པ་དང་ཙའོ། ། སླར་བཟླས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་པ་ཙ་པ་ཙ་ཞེས་བྱ་བར་ འགྱུར་རོ། ། གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལྔ་སྡེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ། ། གཉིས་ནི་སྐུ་དང་གསུང་ངོ་། ། སྡེ་གཙོ་ནི་ཐུགས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། བཟླས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྷ་ཀྵ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་དག་ནི་བྷཀྵ་ བྷཀྵ་བ་ས་རུ་དྷི་ར་ཨནྟྭ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ནི། གྲྀཧྞཱ་གྲྀཧྞ་སཔྷཱ་ལ་ག་ཏ་བྷུ་ཛཾ་ག། སརྦཾ་བཱ་ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ་ཞེས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། བ་ས་རུ་དྷི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་མོ་ལ་བསྟོད་དེ་བོད་པའོ། ། བྷཀྵ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདུད་བཟའ་བའོ། ། སཔྟ་ཞེས་ པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ས་འོག་རིམ་པ་བདུན་ལ་སོགས་པའི་སྦྲུལ་ལམ་ལྟོ་འཕྱེ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་ཚར་བཅད་ཅིང་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའོ། ། ཨ་དང་ཀའི་ཡི་གེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གསུམ་པ་ནི་སྡེ་ཚན་ གསུམ་པའོ། ། དེའི་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ནི་ཡི་གེ་ཌ་དང་དྷའོ། ། རླུང་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་ནི་ཡ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་དག་གཉིས་སྦྱར་ཏེ་གནས་པའོ། ། གཉིས་སུ་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱར་ཏེ་བཟླས་པའོ། །

This is the literal meaning. Regarding "Daha daha, the binding of the ḍākinīs," this is an address to the Blessed Lady. Regarding "the five classes," the "five" refers to the fifth class. Regarding "the two," this is to be connected with the term "class"; thus, it is the second class, the class of the letter ca. Regarding "the chief of the classes," this refers to the chiefs of those classes, which are pa and ca. By the phrase "repeated," it becomes paca paca. Another explanation is as follows: the "five classes" are the five Tathāgatas. The "two" are the Body and Speech. The "chief of the classes" is the Mind, Vajrasattva. "Repetition" means accomplishment; the meaning is that these are to be accomplished. Regarding "bhakṣa" and so forth, these are to be recited as: bhakṣa bhakṣa vasarudhirāntamālāvalambini gṛhṇa gṛhṇa sapta bhūjalagata bhujamga sarvam vātarkṣaya tarkṣaya. The phrase "vasarudhira" and so forth is a praise and address to the Goddess. "Bhakṣa" means to consume the Māra of mental conceptualization. Regarding "sapta" and so forth, the meaning is to suppress and seize these conceptualizations, such as the serpents or bhujamgas of the seven subterranean levels. "Va" means to collect. Regarding "the letters a and ka" and so forth, the "third" refers to the third class. Its third and fourth letters are ḍa and dha. Regarding "abiding in the wind," the "wind" is ya; those two are joined and abide therein. "Recite twice" means to repeat the recitation.

དེ་དག་གིས་ནི་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ། ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཚིག་གི་ དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཨ་ནི་ཨ་ཀ་ར་སྟེ་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཀ་ནི་མིད་པའོ། ། ཝརྞ་ནི་སྔགས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་དག་པ་རོ་གཅིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཏུ་ཞེ་ན། གསུམ་པ་ནི་གསུམ་པ་ལ་བྱ་བ་ལ་གསུམ་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དོ། ། གསུམ་ པ་ནི་སེམས་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། དེ་ཡང་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་སུ་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་རྣམ་པ་མེད་པའོ། ། བཟླ་བ་ནི་སྐྱོན་མཚུངས་པར་སྡུད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པ་དང་ བཅས་པའི་ལྟར་ན། རྣམ་པ་རྣམས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དེ་གཅིག་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་ལྟར་བེམས་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པ་མེད་པའི་ལྟར་ན་ཡང་ཡུལ་དང་ཤེས་པ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་རྟོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ དམ་པར་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཐ་མི་དད་པས་ཤེས་པར་རུང་གི། གཞན་དུ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། ། སེམས་དེ་གཉི་ག་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། བཞི་པ་དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། རླུང་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་ལ་ནི་འདིར་ལུང་དང་རིགས་པའོ། ། གནས་པ་ནི་ངེས་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་དེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དེས་ན་དེ་འོད་གསལ་བར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ངེས་སོ། ། སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་མེད་པའི་དོན་དམ་པ་སྟེ།

By these, it becomes "ākaḍḍhya ākaḍḍhya." The meaning of the words shall be explained: "A" is ākāra, the nature of aspect. "Ka" is swallowing. "Varṇa" is the mantra practitioner; the meaning is that one should make them pure and of one taste. If one asks what that is, the third refers to the third [category], which is body, speech, and mind. The third is the mind, which is consciousness. This is because it is said that "mind, intellect, and consciousness" are synonyms. Regarding "recite twice," the two are the aspect-possessing and the aspectless. "Recite" means to collect them into a common fault. Thus, according to the aspect-possessing view, since the aspects and that consciousness are of the same nature and one, it follows that consciousness, like the aspects, would be insentient. According to the aspectless view, because there is no connection between the object and the cognition, it follows that there would be no cognition of the object; for in the ultimate sense, it is appropriate to know [the object] because its nature is inseparable, otherwise it would lead to an over-extension. If one asks what both those minds are, the fourth [line] says "those are," meaning they are the nature of emptiness, signlessness, and wishlessness, naturally luminous. If one asks what that is like, "abiding in the wind" means that "wind" here refers to scripture and reasoning. "Abiding" is certainty; it is established by those two. "That" means that for that reason, it is certain that it is established as luminosity. "Apply" means the ultimate meaning of selflessness.

ཞལ་ དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་སྦྱར་བ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སེམས་རྣམ་པ་དང་བཅས་ཀྱང་རུང་མེད་ཀྱང་རུང་། ལུང་དང་རིགས་པས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། བདག་མེད་པ་དང་ལྷའི་སྐུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དོན་གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ན་ས་ཝ་ར་སྟེ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། ཉི་མར་གནས་པ་ནི་ཉི་མའི་གདན་ལ་ བཞུགས་པའོ། ། ཝར་ཎ་ནི་རིགས་ཏེ། རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་བདག་ཉིད་ལའོ། ། དགང་བ་ནི་བསྒྲགས་པའོ། ། སླར་བཟླས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་དང་སྦྱར་བའོ། ། ལྔ་སྡེ་མཐའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་སྟེ་མཐའ་ནི་མའོ། ། དེའི་སྟན་ ལ་གནས་པར་ཀ་དང་ཥ་གཉིས་གཞག་པའོ། ། གཉིས་སུ་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཀྃ་ནི་བདེ་བའོ། ། ཤ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་དེ་སྐད་ ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལྔ་སྡེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ནི་སྤྲོས་པ་ཡིན་ལ། སྡེ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའོ། ། མཐའ་ནི་ཟད་པ་སྟེ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་མཐར་གཏུགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། སྤྲོས་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ལ་གནས་ཤེ་ན། སྟན་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

It is joined with the aspects of the faces, hands, and so forth, and thus becomes the nature of method and insight. By these [explanations], the meaning is as follows: whether the mind possesses aspects or is without them, it is established through scripture and reasoning as being luminosity itself; one should meditate on the non-duality of selflessness and the conventional truth of the deity’s body. Regarding the phrase "the limit of the earth" and so forth, it becomes hrīṃ hrīṃ. To express another meaning: because it pervades all wandering beings, it is savar, which is Heruka. "Abiding in the sun" means sitting upon a sun seat. Varṇa refers to the family; it is the nature of all four families. "Filling" means proclaiming. "Repeating" means that because one has become the nature of method, it is joined with the portion of insight. Regarding "the limit of the five classes" and so forth: the five are the classes, and the "limit" is mā. Placing ka and ṣa upon that seat results in kṣmāṃ kṣmāṃ, which is the "twofold repetition." To express another meaning: kaṃ is bliss. Śa is the experience of that nature; thus, the self-knowing wisdom of great bliss is so called. If one asks how that is attained: "the five classes" and so forth—the five are conceptual elaborations, and the "classes" are the apprehended and the apprehender. The "limit" is exhaustion, reaching the limit of non-elaboration. As it is said: "One should make elaboration non-elaboration." Where does that abide? In what is called "the seat."

འདི་ལ་བདེ་བ་ཡོད་པས་ན་སྟན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། བཞུགས་པ་ནི་གནས་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་དུའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཨ་དང་ཐིག་ལེར་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཨ་ནི་སྣང་བའོ། ། ཐིག་ལེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། ལྡན་པ་ནི་འགལ་བ་སྤངས་ཏེ་རོ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། ། དེ་ནི་གཉིས་སུ་བཟླ་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བཟླ་བ་སྟེ། འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་མི་ཤེས་པའི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པས་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཤེས་པར་ཟད་དོ་སྙམ་དུ་དྲན་པར་བྱའོ། ། ས་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་མཐའ་ནི་ཧའོ། ། མདའ་ནི་དབྱངས་ཡིག་སྟེ། གཉིས་པ་ནི་ཨཱའོ། ། གསུམ་ནི་ཨཱིའོ། ། ལྔ་པ་ནི་ཨུའོ། ། དེ་ཀུན་ནི་ཧའོ། ། ཅོད་པན་ནི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་བསྒྱུར་བ་ནི་སླར་བཟླས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ཧཱཾ་ཧཱཾ་ཧཱིཾ་ཧཱིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སའི་མཐའ་ནི་ཧའོ། ། ནཱ་ད་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ཅན་པས་ན་མདའ་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་མདའ་གསུམ་དུ་སྦྱར་ཏེ། ཧ་དང་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་ རྣམས་སོ། ། དེས་ནི་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལ་དམིགས་པས་སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། མདའ་ལྔ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་སྟེ་དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཧའོ། ། ཡང་ན་སྔར་ཐལ་བའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་དང་ གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་དང་ཧཱུཾ་སྟེ། དེའི་གྲོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དུམ་བུ་ནི་ཡི་གེ་ཨའོ། །

Because bliss is present in this, it is the "seat," which is bodhicitta. "Abiding" means remaining in the manner of the coemergent. To demonstrate that very point, it is said, "endowed with A and the drop." A is appearance; the drop is emptiness. "Endowed" means abiding in a single taste, having abandoned contradiction. "Recite that twice" means to recite it even with mere mental conceptualization; one should reflect: "If all these beings are of the nature of great bliss, they are merely obscured by the stains of ignorance and thus fail to know that very reality." Regarding the phrase "the end of the earth" and so forth: the "end of the earth" is HA. The "arrows" are the vowels: the second is Ā, the third is Ī, and the fifth is Ū. All of these are HA. The "crown" is placed on top; "transforming into two" means reciting it again. Through these, it becomes HAṂ HAṂ HĪṂ HĪṂ HŪṂ HŪṂ. To explain it another way: the end of the earth is HA. Because it possesses the manner of two nādas, it is endowed with two arrows. That very thing is joined with three arrows: HA, the crescent moon, and the drop. Thus, it becomes HAṂ. "Likewise" means that by focusing on that, the mind becomes individually discerning. The five arrows are the five Tathāgatas, and HA is their essence. Alternatively, it is because it is the essence of the five wisdoms of the two—method and insight—as previously explained. "All of those" refers to OṂ and HŪṂ, as they are its companions. The "fragment" is the letter A.

ཐིག་ལེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དབྱངས་སོ། ། ཅོན་པན་ནི་ཟླ་བ་ཚེས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ཨཾ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་ རོ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་གནས་པའོ། ། ཀ་ས་ཙ་དང་དྷ་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན། ཀ་ཨིའི་སྒྲ་ནི་མཆོག་གི་གཟུང་བ། ། ས་ཨིའི་སྒྲ་ནི་མཆོག་གིས་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ ཏེ། འདིས་ནི་ཀི་སི་ཙི་དྷི་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ལི་ཡི་མཐའ་ནི་རེ་རེས་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ལི་བརྗོད་པའོ། ། དེ་དག་ནི་དེ་ཀུན་ནོ། ། ཡང་ཡང་བསྒྱུར་བ་ནི་ལན་གཉིས་སུ་གདོན་པ་སྟེ། ཀི་ལི་ཀི་ལི། སི་ལི་སི་ལི། ཙི་ལི་ཙི་ལི། དྷི་ལི་དྷི་ལི། ཞེས་བྱ་ བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཀཾ་ནི་བདེ་བའོ། ། ས་ཙ་ནི་ཟླུམ་པ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། དྷི་ནི་བློའོ། ། སྒྲ་ནི་དབྱངས་ཏེ། བ་ར་ནི་མཆོག་གོ། ། གཟུང་བ་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་དེས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་ན། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བློས་སྒྲའི་ མཆོག་འདོན་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཨུ་སྒྲ་ལ་ཞོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨུ་སྒྲ་ལ་ཞོན་ཞེས་བྱ་བ་ན་ཐབས་ཀྱི་ཆའོ། ། དུམ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆའོ། ། ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ ཇི་བཞིན་ནོ། ། བསྒྲུབ་པ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་མཐར་བརྗོད་པའོ། ། ཆ་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆ་མིན་ནི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེའོ། ། མང་པོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་སོ། ། དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན།

The bindu is the following vowel. The crown is the crescent moon. By these, the syllable Aṃ is indicated. It resides in the four cakras. Regarding the phrase "Ka, Sa, Ca, and Dha," and so forth, the vowels I and so on are to be applied to all of them. Thus, it becomes: "The sound Ka-I is the supreme object of apprehension; the sound Sa-I is the supreme apprehender," and so on. By this, it indicates Ki, Si, Ci, and Dhi. Regarding the phrase "The end of Li is joined to each," this means that Li is uttered at the end of all of them. These are all of them. "Repeatedly transformed" means to recite twice: Kili Kili, Sili Sili, Cili Cili, Dhili Dhili. Another explanation is as follows: Kaṃ is bliss. Sacana is circular, meaning non-dual. Dhi is the intellect. Śabda is the vowel. Vara is supreme. Grāha is the nature; therefore, when one engages in non-dual bliss, it is called "reciting the supreme sound with a perfectly pure intellect." Regarding the phrase "mounted on the sound U," and so forth, it becomes Hūṃ Hūṃ. Another explanation is as follows: "Mounted on the sound U" refers to the aspect of method. "Fragment," and so forth, refers to the aspect of insight. Phaṭ and so forth are to be taken literally. Svāhā is the final utterance of the accomplishment. "Parts" refers to A and so on. "Non-parts" refers to the letters Ka and so on. "Many" refers to the collections of mantras. If one asks what they are like:

མེ་ཏོག་ཚོགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཟིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ ཕྲེང་བས་བརྒྱུས་པ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་དུ་མ་སྤེལ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ། ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲཿཧྲཿཕེཾ་ཕེཾ་ཕཊ་ཕཊ་ད་ཧ་ད་ཧ་པ་ཙ་པ་ཙ་བཀྵ་བཀྵ་བ་ས་རུ་དྷི་ར་ཨནྟྲ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ནེ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལ་ག་ཏ་བྷུ་ཛཾ་ག་ སརྦཾ་བཱ་ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ། ཧྲིཾ་ཧྲིཾ། ཛྙཽཾ་ཛྙཽཾ་ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ་ཧཾ་ཧཾ་ཧིཾ་ཧིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཀི་ལི་ཀི་ལི། སི་ལི་སི་ལི། ཙི་ལི་ཙི་ལི། དྷི་ལི་དྷི་ལི། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཐོག་མར་ཨོཾ་སྟེ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་མ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་ཀུན་ནོ། ། དེ་དག་གི་དངོས་གྲུབ་ནི་དེ་དག་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། སྟེར་ བ་ནི་སྔགས་འདིས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་དངོས་གྲུབ་དེ་དག་བསྒྲུབ་ཅིང་བསྐྱེད་པའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་གཡོས་གྱུར་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཞིག་པའོ། ། སྐྲག་ པ་ནི་ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཚིག་གི་དོན་གྱི་འབྲས་བུའོ། །

"Seized by a garland of flower clusters" means that just as various flowers are strung together into a garland, many collections of mantras are interwoven. Thus: Oṃ kara kara kuru kuru bandha bandha trāsaya trāsaya kṣobhaya kṣobhaya hrūṃ hrūṃ hraḥ hraḥ pheṃ pheṃ phaṭ phaṭ daha daha paca paca bhañja bhañja vasarudhirāntarmālāvalambine gṛhṇa gṛhṇa saptapātālagatabhujaga-sarvaṃ vātarkṣaya tarkṣaya ākaṭṭaya ākaṭṭaya hrīṃ hrīṃ jñauṃ jñauṃ kṣmāṃ kṣmāṃ haṃ haṃ hiṃ hiṃ hūṃ hūṃ kili kili sili sili cili cili dhili dhili hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. As it is said: "Beginning with oṃ and ending with svāhā." Regarding the phrase "those" and so forth: "O Great Goddess of Illusion" is the invocation. "All" refers to the entire realm of beings, both stable and moving. Their "accomplishments" (siddhi) are the mundane accomplishments, such as binding and so forth, and the supramundane accomplishments, such as buddhahood and so forth. "Bestowing" means that by means of this mantra, those accomplishments are achieved and generated for the practitioners. The phrase "this" and so forth describes the power of the mantra: "All the world-realms are shaken" means they are analyzed by the insight of hearing and so forth. "Terrified" means the nature of phenomena (dharmatā) is directly realized. "Manifestly awakened to awakening" means the suchness (tathatā) of phenomena has become manifest. This is the result of the meaning of the words.

རི་བོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟན་ཏེ། བཏུལ་བ་ལ་སོགས་ པའི་ཚིག་གསུམ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་སྦྱར་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྒྲུབ་ཐབས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་བླ་མ་དང་རྗེ་བཙུན་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་ རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བལྟ་སྟེ། དེའི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ནས། བདུད་རྩི་ལྔའི་བར་གྱི་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། དེ་དག་གི་སྤྱན་སྔར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལན་ གསུམ་བརྗོད་པས་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས། (ཨོ་,ཨོཾ་)སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་མོས་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱ་བཛྲ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་ རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་ལ། དེར་ཡཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ལས་ བྱུང་བའི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རི་རྒྱལ་ལྷུན་པོ་བལྟས་ལ། དེར་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་།

The phrase "all mountains" and so forth teaches the result of the mantra. The three terms beginning with "subdued" are to be applied to the three [aggregates] of body and so forth; the remainder is easy to understand. Now, the sādhana of Vajraḍākinī will be described. One should visualize Vajraḍākinī together with the assembly of gurus and venerable ḍākinīs, by means of the light rays of the syllable HŪṂ situated upon a sun disk at the heart. Having perfectly worshipped her with offerings arising from that light, beginning with flowers and so forth, up to the five nectars (amṛta), one should take the vows in her presence by reciting three times the verse beginning with, "All Buddhas, please attend to me." Then, reciting oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ, one should resolve that all phenomena are selfless. Then, reciting oṃ vajraśuddhāḥ sarvadharmā vajraśuddho ’haṃ, one should do the same. Next, upon a multicolored lotus, one should meditate on a crossed vajra (viśvavajra) arising from HŪṂ. At its hub, from the light blessed by that very [syllable], one meditates on the vajra fence and so forth. There, upon a wind maṇḍala arising from the transformation of YAṂ, is a fire maṇḍala arising from RAṂ. Upon that is a water maṇḍala arising from VAṂ, and upon that is an earth maṇḍala arising from LAṂ, upon which one visualizes Mount Meru, the king of mountains. Within the source of phenomena (dharmodaya) therein, one visualizes a multicolored lotus.

རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་ འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའི་པདྨ་རིམ་པ་གསུམ་ལ་ཉི་མའི་གདན་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱིས་མནན་པ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཨ་ལ་སོགས་པ་དང་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཞུགས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ ལྟ་བར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཾ་ཀ་རོ་མི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་སྔགས་དང་སྦྱར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ མཆེ་བ་ཡིད་ཙམ་གཙིགས་ཤིང་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པ་སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོའི་མདོག་ཅན་གྱི་རྩ་བ་དང་། གཡས་དང་། རྒྱབ་དང་། གཡོན་གྱི་ཞལ་བཞི་དང་ལྡན་པ་འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། གཤོལ་དང་། མདའ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། ཐོད་པ་ དང་། གཞུ་རྣམས་བསྣམས་པའི་ཕྱག་དྲུག་གིས་བརྒྱན་ཅིང་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འབར་བ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བདུད་བཞི་གཡས་བརྐྱང་གིས་གནས་པས་མནན་ཏེ་བཞུགས་པ། ཞལ་བཞིའི་སྨིན་མཚམས་ནས་ཧཱུཾ་བཞིའི་ སྔགས་འཕྲོ་ཞིང་ཤེས་རབ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཕྱག་ན་ཟངས་གྲི་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་ལ་དགའ་བས་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པའོ། ། ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ལྟུང་བྱེད་མ་སྐུ་མདོག་སྔོ་སེར་ཕྱག་བཞི་ན་ཐོད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་།

At the hub of the vajra, one should meditate on a multi-storied palace arising from the complete transformation of Vairocana, characterized by being square and so forth, and encircled by garlands of vajras, lotuses, and wheels. Within this are three tiers of lotuses, upon which thirty-seven sun seats are arranged. In the center of these, upon the seats, are two moon maṇḍalas into which the vowels and consonants have entered. From the syllable HŪṂ, a vajra arises, and at its hub, that very syllable blesses it. From the complete transformation of these, one should meditate on Vajraḍāka. This is to be conjoined with the mantras of the five awakenings, beginning with: OṂ CITTA-PRATIVEDHAṂ KAROMI. What is the Blessed One like? His body is blue in color. His fangs are slightly bared, and he is wrathful. He possesses four faces—blue, white, yellow, and red—representing the front, right, back, and left. He is adorned with six arms holding a blazing vajra, a plow, an arrow, a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a bow. He wears a crown of garlands of skulls, his tawny hair blazes upward, and he has three eyes. He stands upon a sun maṇḍala, treading with his right leg extended upon the four Māras. From the mid-brow of his four faces, the mantra of four HŪṂs radiates forth. He is embraced with joy by Prajñā, who is red in color and holds a copper knife and a skull-cup. On the eastern petal is Pāṭanī, blue-yellow in color, with four arms holding a skull-cup, a vajra, a bell, and...

ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་དུ་གསོད་བྱེད་ མ་མདོག་ལྗང་སེར། ཕྱག་བཞི་ན་རྔེའུ་ཆུང་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་འགུགས་བྱེད་མ་མདོག་དམར་སེར་ཕྱག་བཞི་ན་མདའ་དང་། སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། གཞུ་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོར་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ མདོག་དཀར་སེར་ཕྱག་བཞི་ན་བ་དན་དང་། ཐོད་པ་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཐོད་པར་རིམ་བཞིན་དུ་གླང་པོ་ཆེ་དང་། ཁྱི་དང་མི་དང་བ་ལང་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་པ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་ འབར་ཞིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་པ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཡས་བརྐྱང་གིས་བཞུགས་ཤིང་ཉི་མའི་འོད་ཅན་ནོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་སུ་བདུད་རྩི་ལྔའི་ཐོད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རོལ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོའི་ ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་སུ་པུལླི་ར་མ་ལ་ཡར་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་གྱིས་འཁྱུད་པའོ། ། བྱང་དུ་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་གཏུམ་པའི་མིག་ཅན་མ་དང་ཀེང་རུས་ཆེན་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཨུཌྱན་དུ་འོད་ལྡན་མ་དང་ཀེང་རུས་ སོ། ། ལྷོར་ཨརྦུ་དར་སྣ་ཆེན་མ་དང་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་གོ་དཱ་བ་རིར་དཔའ་བོའི་བློ་མ་དང་ལྷའི་དགྲའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་རཱ་མེ་ཤྭ་རིར་མིའུ་ཐུང་མ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་དེ་བཱི་ཀོ་ཊིར་ལང་ ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་རྡོ་རྗེའི་འོད་དོ། །

She holds a khaṭvāṅga. In the north is Māraṇī, greenish-yellow in color, holding a small drum, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a noose in her four hands. In the west is Ākarṣaṇī, reddish-yellow in color, holding an arrow, a variegated lotus, a bow, and a skull-cup in her four hands. In the south is Nṛtyeśvarī, whitish-yellow in color, holding a banner, a skull-cup, a trident, and a jewel in her four hands. In their skull-cups, one should visualize, in order, an elephant, a dog, a human, and an ox. All of them have one face and three eyes, with tawny hair blazing upward, adorned with all ornaments, and they stand with the right leg extended upon solar maṇḍalas, possessing the radiance of the sun. In the intermediate petals, starting from the northeast, are skull-cups of the five nectars containing the bodies of the Buddhas. Outside of that, an eight-petaled lotus surrounded by a garland of blue vajras is the Mind Wheel. On its eastern spoke, at Pullīramalaya, is Caṇḍākṣī embraced by Khaṇḍakapālin. In the north, at Jālandhara, is Caṇḍanayanā and Mahākaṅkāla. In the west, at Oḍḍiyāna, is Prabhāvatī and Kaṅkāla. In the south, at Arbuda, is Mahānāsā and Vikaṭadaṃṣṭrin. In the southeast, at Godāvarī, is Vīramatī and Surāri. In the southwest, at Rāmeśvarī, is Kharvarī and Amitābha. In the northwest, at Devīkoṭa, is Laṅkeśvarī and Vajraprabha.

དབང་ལྡན་དུ་མཱ་ལ་བར་ཤིང་གྲིབ་མ་དང་རྡོ་རྗེའི་ལུས་སོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་པདྨ་དམར་པོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའི་པདྨ་དམར་པོ་ནི་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀཱ་མ་རུར་ས་སྲུང་མ་དང་མྱུ་གུ་ཅན་ནོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཨོ་ ཊེར་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་ནོ། ། ནུབ་ཏུ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེར་རླུང་ཤུགས་མ་དང་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའོ། ། ལྷོར་ཀོ་ས་ལར་ཆང་འཐུང་མ་དང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ཀ་ལིངྒར་སྔོ་བསངས་མ་དང་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ལམ་པཱ་ཀར་ཤིན་ཏུ་ བཟང་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ཀཱཉྩིར་རྟ་རྣ་མ་དང་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ཧི་མཱ་ལ་ཡར་བྱ་གདོང་མ་དང་མིག་མི་བཟང་ངོ་། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའི་པདྨ་དཀར་པོ་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེའི་ཤར་དུ་པྲེ་ཏ་པུ་རིར་ འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་སྟོབས་པོ་ཆེའོ། ། བྱང་དུ་གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏར་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེའོ། ། ནུབ་ཏུ་སཽ་རཱཥྚར་གླང་སྣ་མ་དང་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། ལྷོར་གསེར་གླིང་དུ་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ན་ག་རར་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ དང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་སིནྡྷུར་སྟོབས་ཆེན་མོ་དང་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་མ་རོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ཀུ་ལུ་ཏར་བརྩོན་ཆེན་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོ། །

In the northeast, at Mālava, are Śiṃhāṇḍā and Vajradeha. Outside of that, the red lotus encircled by a garland of red lotuses is the speech wheel (vākcakra); in its eastern direction, at Kāmarūpa, are Airāvatī and Aṅkurika. In the north, at Oḍḍiyāna, are Mahābhairavā and Vajrajaṭila. In the west, at Triśakuni, are Vāyuvegā and Mahāvīra. In the south, at Kośala, are Surābhakṣī and Vajrahuṃkāra. In the southeast, at Kaliṅga, are Śyāmādevī and Subhadra. In the southwest, at Lampāka, are Subhadrā and Vajrabhadra. In the northwest, at Kāñcī, are Hayakarṇā and Mahābhairava. In the northeast, at Himālaya, are Kākāsyā and Sunetra. Outside of that, the white lotus encircled by a garland of white wheels is the body wheel (kāyacakara); in its eastern direction, at Pretapuri, are Cakravegā and Mahābala. In the north, at Gṛhadevatā, are Khaṇḍarohā and Ratnavajra. In the west, at Saurāṣṭra, are Gajakarṇā and Hayagrīva. In the south, at Suvarṇadvīpa, are Cakravarmiṇī and Ākāśagarbha. In the southeast, at Nagara, are Mahāvīrā and Śrīheruka. In the southwest, at Sindhu, are Mahābalā and Padmanarteśvara. In the northwest, at Maru, are Cakravartinī and Vairocana. In the northeast, at Kuluta, are Mahāvīryā and Vajrasattva.

དེ་ལྟར་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་ འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ནི་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཐོད་པ་དང་ཟངས་གྲི་བསྣམས་ཤིང་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འབར་ཞིང་དྲག་པ་གཅེར་བུའོ། ། ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་པ་རལ་ པའི་ཐོར་ཚུགས་དང་དཔའ་བོའི་དར་ཐོད་ཅན། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་ནས་ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པ་ཕྱག་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་རྔེའུ་ཆུང་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པའི་གཅེར་བུའོ། ། ཡང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མགུལ་དོ་དང་། གདུ་བུ་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། རྣ་ཆ་ དང་། ཚངས་པའི་སྐུད་པ་དང་། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་དང་། རྐང་གདུབ་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་ཉི་མའི་གདན་ལ་གཡས་བརྐྱང་གིས་བཞུགས་པ་ཉི་མའི་འོད་ཅན་ནོ། ། ཤར་སྒོར་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟེན་མའོ། ། བྱང་སྒོར་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མའོ། ། ནུབ་སྒོར་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་ནོ། ། ལྷོ་སྒོར་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའོ། ། མེའི་མཚམས་སུ་ཁྭ་གདོང་མའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་འུག་གདོང་མའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ཁྱི་གདོང་མའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ཕག་གདོང་མའོ། ། དེ་དག་ནི་སྤྱན་གསུམ་པ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འབར་བ་དང་ཁ་དོག་སྔོ་བསངས་ལ་ཕྱག་ན་ཟངས་ གྲི་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་ཤིང་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་ཅན་གཅེར་བུ་ཞལ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དབུ་བརྒྱན་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའོ། ། དེ་ལ་ལུས་དང་། ཚོར་བ་དང་། ཆོས་དང་། སེམས་དྲན་པ་ཉེ་ བར་གཞག་པ་རྣམས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་ལྟུང་བྱེད་མ་དང་།

Thus, those goddesses who are the wheel-turning queens of the mind, speech, and body have one face and two hands, holding a skull-cup and a curved knife, and making the threatening gesture. They have three eyes, tawny hair blazing upward, and are wrathful and naked. The heroes, such as Khaṇḍakapālin and the rest, have one face and a topknot of matted hair, and wear the hero’s silk turban. With two hands they hold a vajra and a bell while embracing the goddesses; with their other two hands they hold a small drum and a khaṭvāṅga, and are naked. Furthermore, they are all adorned with necklaces, bracelets, armlets, earrings, the brahmin’s thread, garlands of heads, and anklets, and they sit with the right leg extended upon sun seats, possessing the radiance of the sun. At the eastern gate is Yamamathani; at the northern gate is Yamadūti; at the western gate is Yamadaṃṣṭriṇī; and at the southern gate is Yamamathani. In the southeast is Kākāsyā; in the southwest is Ulūkāsyā; in the northwest is Śvānāsyā; and in the northeast is Sūkarāsyā. These have three eyes, tawny hair blazing upward, and are dark blue in color. In their hands they hold a curved knife, a skull-cup, and a khaṭvāṅga; they are adorned with snakes, naked, with fangs bared, and their heads are crowned with garlands of skulls. All the yoginīs have one face and two hands. Among them, the applications of mindfulness of body, feeling, phenomena, and mind are, in order, Pāṭalā and...

གསོད་བྱེད་མ་དང་། འགུགས་བྱེད་མ་དང་། གར་དབང་མོ་རྣམས་སོ། ། འདུན་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་རབ་གཏུམ་མ་དང་། གཏུམ་མིག་ མ་དང་། འོད་ལྡན་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་རྣམས་སོ། ། དད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་དཔའ་བོའི་བློ་མ་དང་། མིའུ་ཐུང་མ་དང་། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། ཤིང་གྲིབ་མ་དང་། ས་སྲུང་ མ་རྣམས་སོ། ། དད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ལྔ་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དང་། རླུང་ཤུགས་མ་དང་། ཆང་འཐུང་མ་དང་། སྔོ་བསངས་ལྷ་མོ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་རྣམས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། དགའ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་རྟ་རྣ་མ་དང་། བྱ་གདོང་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་། གླང་སྣ་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་རྣམས་སོ། ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་། རྟོག་པ་དང་། ངག་དང་། ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་། འཚོ་བ་དང་། རྩོལ་བ་དང་། དྲན་པ་དག་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་སྟོབས་ཆེན་མ་དང་། འཁོར་ལོས་ སྒྱུར་མ་དང་། བརྩོན་ཆེན་མ་དང་། ཁྭ་གདོང་མ་དང་། འུག་གདོང་མ་དང་། ཁྱི་གདོང་མ་དང་། ཕག་གདོང་མ་རྣམས་སོ། ། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྐྱེད་པ་དང་།

[The goddesses] are Māraṇī, Ākarṣaṇī, and Lāsyā. The bases of miraculous power of aspiration, diligence, investigation, and mind are, in order, Caṇḍākṣī, Caṇḍamustī, Prabhāvatī, and Mahānāsā. The faculties of faith, diligence, mindfulness, absorption, and insight are, in order, Śauṇḍinī, Kharvarī, Laṅkeśvarī, Drumacchāyā, and Kālarātrī. The five powers of faith, diligence, mindfulness, absorption, and insight are, in order, Mahābhairavā, Vāyuvegā, Surābhakṣī, Śyāmādevī, and Subhadrā. The branches of awakening of absorption, diligence, joy, pliancy, discernment of phenomena, mindfulness, and equanimity are, in order, Hayakarṇā, Khagānanā, Cakravegā, Khandarohā, Gajakarṇā, Cakravarmiṇī, and Mahāvīryā. Right view, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, and right mindfulness are, in order, Mahābalā, Cakravartinī, Mahābalā, Kākāsyā, Ulūkāsyā, Śvānāsyā, and Sūkarāsyā. Right absorption is Śrī Heruka. [The application of mindfulness is] the production of virtuous phenomena not yet arisen, and...

སྐྱེས་པ་རྣམས་སྲུང་བ་དང་། མི་དགེ་བའི་ཆོས་ མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེད་པ་དང་། སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤོང་བ་དང་མི་སྐྱེད་པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་དང་། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་ལྷའི་རྣམ་པར་ དག་པ་བསྟན་པའོ། ། པུལླི་ར་མ་ལ་ཡ་ནི་སྤྱི་བོ་སྟེ། དེར་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོའོ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་སྟེ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ནི་གཏུམ་མིག་མའོ། ། ཨུ་ཌྱན་ཏེ་རྣ་བ་གཡས་པར་འོད་ལྡན་མའོ། ། ཨརྦུ་ད་སྟེ་ལྟག་པར་སྣ་ཆེན་མོ་སྟེ་གནས་པའོ། ། གོ་དཱ་བ་རི་སྟེ་རྣ་བ་གཡོན་པར་དཔའ་ བོའི་བློ་མའོ། ། རཱ་མེ་ཤྭ་རི་སྟེ་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་མིའུ་ཐུང་མའོ། ། དེ་བཱི་ཀོ་ཊི་སྟེ་མིག་གཉིས་སུ་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། མཱ་ལ་བ་སྟེ་ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་ཤིང་གྲིབ་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་གནས་སོ། ། དེ་དག་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བའོ། ། ཀཱ་མ་རུ་སྟེ་མཆན་ ཁུང་དུ་ས་སྲུང་མའོ། ། ཨོ་ཊེ་ཏེ་ནུ་མ་གཉིས་སུ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་སྟེ་ཞིང་ངོ་། ། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་སྟེ་ལྟེ་བར་རླུང་ཤུགས་མའོ། ། ཀོ་ས་ལར་ཏེ་སྣ་རྩེར་ཆང་འཐུང་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཞིང་ངོ་། ། ཀ་ལིངྒ་སྟེ་ཁར་སྔོ་བསངས་ལྷ་མོའོ། ། ལམྤཱ་ཀ་སྟེ་མགྲིན་པར་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་སྟེ་རོལ་པ་མའོ། ། ཀཱཉྩི་སྟེ་སྙིང་གར་རྟ་རྣ་མའོ། ། གངས་ཅན་ཏེ་ཆུ་སོར་བྱ་གདོང་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་རོ་ལས་སོ། ། དེ་དག་ནི་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ས་ལ་རྒྱུ་བའོ། ། པྲེ་ཏ་པུ་རི་སྟེ་མཚན་མ་ལ་འཁོར་ལོ་ཤུགས་ཅན་མའོ། །

The protection of wholesome states that have arisen, the non-arising of unwholesome states that have not yet arisen, and the abandoning and non-arising of those that have arisen are, respectively, Yamadāḍhī, Yamadūtī, Yamadaṃṣṭriṇī, and Yamamathani. These represent the purity of the thirty-seven factors of awakening in the form of deities. Pūllīramalaya is the crown of the head; there resides Caṇḍākṣī. Jālandhara is the crown protuberance; there resides Caṇḍākṣī. Oḍḍiyāna is the right ear; there resides Prabhāvatī. Arbuda is the nape of the neck; there resides Mahānāsā. These are the sthānas. Godāvarī is the left ear; there resides Śūrāmatī. Rāmeśvarī is the center of the eyebrows; there resides Kharvarī. Devīkoṭa is the two eyes; there resides Laṅkeśvarī. Mālava is the two shoulders; there resides Drumacchāyā. These are the upasthānas. These constitute the Mind Wheel, which moves through the sky. Kāmarūpa is the armpits; there resides Kālarātri. Oḍra is the two breasts; there resides Mahābhairavā. These are the kṣetras. Triśakuni is the navel; there resides Vāyuvegā. Kośala is the tip of the nose; there resides Madirāvatī. These are the upakṣetras. Kaliṅga is the mouth; there resides Śyāmādevī. Lampāka is the throat; there resides Subhadrā. These are the chandohas. Kāñcī is the heart; there resides Hayakarṇā. Himālaya is the bladder; there resides Kākāsyā. These are the upacchandohas. These constitute the Speech Wheel, which moves upon the earth. Pretapurī is the private parts; there resides Cakravegā.

གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏ་སྟེ་བཤང་ལམ་དུ་དུམ་སྐྱེས་མ་སྟེ་འདུན་སའོ། ། སཽ་རཱཥྚ་སྟེ་བརླ་གཉིས་ སུ་གླང་སྣ་མའོ། ། གསེར་གླིང་སྟེ་བྱིན་པ་གཉིས་སུ་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་འདུན་སའོ། ། ན་ག་ར་སྟེ་སོར་མོ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། སིནྡྷུ་སྟེ་རྐང་པའི་བོལ་ལ་སྟོབས་ཆེན་མ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དོ། ། མ་རོ་སྟེ་རྐང་པའི་མཐེ་བོང་དག་ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའོ། ། ཀུ་ལུ་ཏ་སྟེ་ པུས་མོ་དག་ལ་བརྩོན་ཆེན་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། དེ་དག་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ས་འོག་ན་རྒྱུ་བ་སྟེ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་འདི་དག་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་རྩ་རྣམས་སུ་བཀོད་པས་ལུས་སྦྱངས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཡོ་གི་ནཱི་ཀཱ་ཡ་བཱཀྩིཏྟ་ སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱ་བཛྲ་ཤུདྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་གོ་ཆ་གཉིས་བཅས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་ཀུན་ཁྲུས་གསོལ་བ། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དབང་བསྐུར་བ་བླངས་ལ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་བྱས་ཏེ། མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། བདུད་རྩི་མྱང་ ལ་མཐར་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་གང་འདོད་པ་གཅིག་བཟླས་ནས། བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ཏེ་ལངས་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་གཟུགས་ཀྱིས་རྒྱུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གྲུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Gṛhadevatā is the anus, where Khaṇḍarohā is the meeting place. Saurāṣṭra is the two thighs, where Gajī is. Suvarṇadvīpa is the two calves, where Cakravarmiṇī is the secondary meeting place. Nagara is the fingers, where Suvīrā is. Sindhu is the insteps of the feet, where Mahābalā is the charnel ground. Maru is the big toes, where Cakravartinī is. Kulatā is the knees, where Mahāvīryā is the secondary charnel ground. These constitute the body wheel that moves beneath the earth. By instantaneously arranging these yoginīs of the three wheels, together with their methods, within the channels, the body is purified. Then, with the blessing: Oṃ āḥ hūṃ oṃ sarvatathāgatayoginīkāyavākcitta-svabhāvātmako ’haṃ. Oṃ vajraśuddhaḥ sarvadharmā vajraśuddho ’haṃ, and having donned the two armors, one should summon, enter, bind, and subjugate the wisdom wheel. Then: "Just as at the moment of birth, All the Tathāgatas were bathed, With pure divine water, So shall I likewise bathe." Oṃ sarvatathāgatābhiṣekasamayaśriye hūṃ. With this, one receives the empowerment and dons the crowns of the five buddhas. Then, having performed the offerings, praises, and the tasting of amṛta, one should recite whichever mantra is desired, such as the eight-line verse, and finally dedicate the merit. Rising, one should move about in the form of a Vajraḍākinī. Regarding the passage beginning with "the four corners":

འོད་ཟེར་དམར་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་སྟེ། འོད་འཕྲོ་བ་ དང་བཅས་ཤིང་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ་ཞེས་མན་ངག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་རི་མོ་ཟླུམ་པོས་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་གསུམ་གྱི་ཕྱི་རོལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གང་རྩེ་མོ་ རྣོ་ལ་རིང་བ་དེ་ནི་མཆེ་བ་སྟེ་གཙིགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཕྱིར་བྱུང་བའོ། ། ཁྲོ་དང་བཅས་ཤིང་བཞད་པའི་ཞལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་རྩ་བའི་ཞལ་ཅུང་ཟད་ཁྲོ་བས་བཞད་པའི་ཞལ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རིག་པ་བཞི་ནི་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདའ་དང་གཞུ་བསྣམས་པའི་ཕྱག་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ཕྱག་དྲུག་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚམས་བཞི་ན་གནས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས་བཀང་བའི་ཐོད་པར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ སྐུས་བརྒྱན་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཚོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་སེམས་དཔའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རང་བཞིན་སྤྲོ་བས་ན་སྔོན་པོ་འབར་བའི་དངོས་སོ། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་ ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའི་འོད་དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དུར་ཁྲོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་ནི་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་སྟེ།

Regarding the phrase "great red light rays," this refers to the lotus; the pith instruction states that it is accompanied by radiating light and has eight petals. "Surrounded by an outer circular line" means that the exterior of the three lotuses is successively encircled by garlands of vajras, lotuses, and wheels. Regarding the specific feature "slightly baring the fangs," the fangs are those that are sharp and long; "bared" means they protrude slightly outward. "With a face wrathful and laughing" means that the primary face is slightly wrathful and has a laughing expression. The "four vidyās" are Pātayantī and the others. "Four arms" refers to the two arms holding the bow and arrow, excluding those; in ultimate reality, there are six arms. "Adorned with the forms of the Buddhas" means adorned by the bodies of the Buddhas residing in the skull-cups filled with the five nectars located in the four intermediate directions. "Hero" is so called because of victory in the battle against the afflictions. Because he is the nature of the sustenance for all sentient beings, he is a "Sattva" (Being). Because he emanates the nature of the Vajraḍākinī, he is the "blazing blue entity." "Possessing a red circle of light" refers to the light of the sun; if one asks what it is like, it is the "charnel ground fire," which is the fire of the time of destruction.

ཇི་ལྟར་འཇིག་པའི་དུས་སུ་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་མེ་ལྕེ་གཅིག་པུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྲེག་ པས་ན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་སྟེ། དེ་ནམ་མཁའི་ངོས་ཐམས་ཅད་དུ་མེ་ལྕེས་ཁྱབ་ཅིང་སྟེང་དུ་འབར་ལ། སོལ་བ་འབར་བ་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོད་ཀྱང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེས་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ན་དུར་ཁྲོད་དོ། ། དེ་ཉིད་སླར་ཡང་གསུངས་པ། མེ་ལྟར་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རློན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའོ། ། ས་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་གང་དུ་ནི་ཡིད་གང་དུ་དགའ་བ་རྣམས་སོ། ། ཐམས་ ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བས་ཏེ། གཙང་སྦྲའམ། གཙང་སྦྲ་མེད་པའམ། ལྷག་མ་ལ་སྤྱོད་པའང་རུང་སྟེ་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་སོ། ། ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་མེད་པས་སོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་དེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། གང་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་བཟླས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས་སོ། ། དུས་བཞི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། གོམས་ཤིང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ནས་ནི་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་མེད་པར་ཡང་འགྲུབ་བོ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བསམ་གཏན་དང་བཟླས་པ་དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན།

Just as at the time of the world’s destruction, the single tongue of fire that consumes all beings, such as the stable [mountains] and so forth, is the fire of the charnel ground because it burns all beings; and just as its flames pervade the entire expanse of space and blaze upward like a mass of glowing embers, so too should the light of the Blessed One be visualized. Alternatively, it is called a "charnel ground" because it causes destruction. This is stated again: "blazing like fire," and so forth, which is easy to understand. "Wet" refers to a garland of heads. To indicate the certainty of the location and so forth, it says "everywhere," and so forth; "everywhere" refers to wherever the mind finds joy. "All" refers to being endowed with the enjoyment of sense objects. "All" refers to the aggregates and so forth. Regarding the specific activity, it says "all," meaning in every way—whether through purity, impurity, or even the consumption of leftovers. "Always" means without any restriction of time. "Himself" refers to the practitioner himself, which connects to the phrase "will achieve accomplishment." "All ḍākinīs" is easy to understand. If one asks by what means accomplishment is achieved, it is "through the application of meditative concentration and recitation." "The four times" refers to the specific periods for prior familiarization. Once familiarized and having become specialized, one should apply the understanding that accomplishment occurs even without a restriction of time. If one asks what that meditative concentration and recitation are like:

བདེ་མཆོག་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས་སྡུད་པས་ན་བདེ་ མཆོག་སྟེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བས་ན་བླ་མ་སྟེ་དེ་བསྒོམས་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཏེ། དེ་འབུམ་དུ་བཟླས་པས་སོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་མཚུངས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ ལ་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་སྟེ། དེ་དང་མཚུངས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འཛིན་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་གྲུབ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་དང་མཚུངས་པའོ། ། མདོག་ནི་གཟུགས་མཛེས་ཤིང་ དང་བའོ། ། ན་སོ་ནི་ལང་ཚོའོ། ། སྟོབས་ནི་ལུས་ཀྱི་རྩལ་ལོ། ། རྩལ་ནི་སེམས་ཀྱིས་སྤྲོ་བའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ནི་སའི་འོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མི་ཟད་འགྲོ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་འགྲོ་བའི་དོན་ནི་འགྲོ་བའི་མངོན་པར་འདོད་པའོ། ། མི་ཟད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། གཞན་གྱིས་གཞིག་པར་མི་ནུས་པའོ། ། བྱེད་པ་ནི་གྲུབ་པའོ། ། མཐུ་ནི་སྔར་བཤད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཡང་ན་མ་བསྒྲུབས་པར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མ་ བསྒྲུབས་པར་ཡང་ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། མ་བསྒྲུབས་པ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཡང་ངོ་། ། ལན་ཅིག་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྙིང་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་སོ། །

Regarding the term Cakrasaṃvara-guru: it is called Cakrasaṃvara because it gathers the body, speech, and mind; it is the yoga of the non-duality of method and insight. Because it liberates one from saṃsāra, it is the guru, and one meditates upon it. "The great vajra" refers to the mantra beginning with kara kara and so forth; by reciting it one hundred thousand times, one becomes equal to the King of Wrathful Deities. Regarding the phrase "becomes equal to the King of Wrathful Deities," the King of Wrathful Deities is Vajraḍāka; one becomes equal to him. By what means? By the "great vajra" and so forth; the great vajra is non-dual jñāna. Possessing that retention, one's lifespan becomes equal to those of the accomplished ones. "Color" refers to a beautiful and clear form. "Age" refers to youth. "Strength" refers to physical prowess. "Skill" refers to mental enthusiasm. "Great accomplishment" refers to accomplishments such as traveling beneath the earth. "Great miraculous power" is characterized by such things as flying through the sky. Regarding "inexhaustible benefit for beings," the benefit for beings is the aspiration of beings. "Inexhaustible" means it will not perish; it cannot be destroyed by others. "Acting" means accomplishing. "Power" refers to all those qualities previously explained. Alternatively, regarding the phrase "even without practicing," it connects with the statement that one will perform one hundred activities even without practicing. "Without practicing" means even without the application of yantras and so forth. "Once" refers to the mantra whose nature is the non-duality of emptiness and compassion.

བཟླས་པ་ནི་འབུམ་དུ་བཟླས་པའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ནི་ལས་བརྒྱའོ། ། ལྟ་སྟེ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའོ། ། ངེས་པར་གནོན་པ་ནི་བརླག་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བ་ནི་ས་ལ་བསྒྱེལ་བའོ། ། བསྐྱོད་པ་ནི་འདར་བའོ། ། སྐྲག་པ་ནི་རྔམ་པ་འཐོན་པའོ། ། རྒྱ་གདབ་པ་ནི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ ལག་རེངས་པའོ། ། རྨུགས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་ཡང་ཁར་མི་ཐོན་པའོ། ། རེངས་པ་ནི་མི་གཡོ་བའོ། ། བཟློག་པ་ནི་སེམས་མེད་པ་རྣམས་དྲན་པ་ཐོབ་པའོ། ། རྨོངས་པ་ནི་འཁྲུལ་པར་བྱ་བའོ། ། བཅིང་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པའོ། ། རྒས་པ་ནི་རྨ་སྲོལ་ གདོད་པའོ། ། གཏོར་བ་ནི་གནས་སུ་མི་བྱ་བའོ། ། བརླག་པ་ནི་ཐུར་དུ་དྲངས་པའོ། ། སྨྱོ་བ་ནི་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འཆོལ་པའོ། ། གཏུབ་པ་ནི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་བཅད་པའོ། ། སྤྱུགས་པ་ནི་ཡུལ་ནས་བསྐྲད་པའོ། ། དབྱེ་བ་ནི་མཛའ་བོ་སྡང་བར་བྱ་བའོ། ། རྨེག་མེད་ པ་ནི་ནོར་དང་དབྲལ་བའོ། ། ནོར་དབྲོག་པ་ནི་ནོར་འགུགས་པའོ། ། བསྡུ་བ་ནི་ལས་གང་ཞིག་བྱས་ན་མཆི་མ་འཛག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལྐུགས་པ་ནི་བརྗོད་པ་ལས་ཉམས་པའོ། ། བཅིང་བ་ནི་གློ་བུར་དུ་ལྕགས་སྒྲོག་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པའོ། ། བདག་ཉིད་བརྡུང་བ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་གོ། ། བརྡུང་བ་ནི་བཅད་པ་སྟེ་གློ་བུར་དུ་ཡན་ལག་བཅད་པའོ། ། གསོད་དུ་གཞུག་པ་ནི་གཞན་ལ་བསྒོ་བའོ། ། ལོང་བར་བྱ་བ་ནི་མིག་དང་བྲལ་བའོ། ། ས་བོན་བྲལ་བ་ནི་འབྲས་ཀྱི་སོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིམས་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ས་ གཡོ་བ་ནི་ས་གས་ཤིང་རྨ་བའོ། །

Recitation refers to reciting one hundred thousand times. Regarding the phrase "it is as follows," this refers to the one hundred activities. "To look upon" means to demonstrate exactly as it is. "To suppress" means to destroy. "To cause to fall" means to cast down to the ground. "To shake" means to tremble. "To terrify" means to cause a gasp of fear to emerge. "To seal" means to paralyze the limbs and digits. "To stupefy" means that even with full awareness, one cannot utter a word. "To paralyze" means to become motionless. "To reverse" means for those without consciousness to regain mindfulness. "To delude" means to cause confusion. "To bind" means to be bound by ḍākinīs and so forth. "To age" means to cause the appearance of wounds and scars. "To scatter" means to cause one to no longer remain in one's place. "To ruin" means to lead one downward. "To drive mad" means to confuse what should and should not be done. "To cut" means to sever the limbs and digits. "To banish" means to expel from the country. "To separate" means to cause friends to become hostile. "To annihilate" means to deprive one of wealth. "To plunder wealth" means to summon wealth [from others]. "To collect" refers to any action performed that causes tears to flow. "To mute" means to lose the ability to speak. "To bind" means to be suddenly bound by iron shackles and so forth. Regarding the phrase "to strike oneself," "oneself" refers to the limbs. "To strike" means to cut, that is, to suddenly sever the limbs. "To cause to be killed" means to command another to do so. "To make blind" means to deprive of eyes. "To be devoid of seed" refers to things such as rice husks. "Fever and so forth" are easy to understand. "The earth shaking" means the earth cracks and splits open.

དམྱལ་བར་བཏང་བ་ནི་དམྱལ་བར་བཀྲི་བའོ། ། བྱོལ་སོང་གི་མངལ་དུ་སྤོ་བ་ནི་མི་ལས་བྱོལ་སོང་དུ་བྱའོ། ། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དུ་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་བསྒྱུར་བའོ། ། མངལ་ན་གནས་པ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། མཚོན་ བཅིང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་ཆ་ཁ་རྡལ་བ་སྟེ། འཆིང་དུ་གཞུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཡང་སྦྱར་རོ། ། བྱས་པ་ཆུད་གཟན་པ་ནི་འབད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་བྱ་བའོ། ། གཅེར་བུ་ནི་གོས་མེད་པར་བྱའོ། ། བྷ་ག་དང་བཤང་བའི་ལྕགས་སྒྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བྷ་ག་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའོ། ། བཤང་བ་ནི་བཤང་བའི་ལམ་སྟེ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་འབྱར་ནས་དབྲལ་དཀའ་བ་ནི་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། བྷ་ག་དང་བཤང་བའི་སྨྲ་བ་དང་། དགོད་དུ་གཞུག་པ་དང་། ཁྲག་དང་ཁུ་བ་དབབ་པའི་ནང་དང་གཞོམ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྨྲ་བ་དང་དགོད་དུ་གཞུག་པ་ནི་མཚན་མ་རྡོལ་བའོ། ། ཁྲག་ དང་ལུ་བ་དབབ་པ་ནི་ཚབས་ཆེར་འཛག་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ནད་དོ། ། གཞོམ་པ་ནི་བྷ་ག་ལ་སོགས་པ་ཡོན་པོར་གྱུར་པའོ། ། ཁྲག་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། མྱ་ངན་ནི་ཡིད་ཀྱི་གདུང་བའོ། ། སྡུག་བསྔལ་ནི་ལུས་ཀྱི་གདུང་བའོ། ། བཏགས་པ་ནི་དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པས་བརྡུང་ བའོ། ། བཅིང་བ་ནི་བཙོན་རར་གཞུག་པའོ། ། དུམ་བུར་བྱ་བ་ནི་རྐང་ལག་བྲེག་པའོ། ། ལུས་ཐམས་ཅད་ཕྱེ་མར་བྱ་བ་ནི་གྲུ་མོ་དང་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བརྡེག་པའོ། ། གཟེར་བ་ནི་གློ་བུར་དུ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆད་པས་གཅད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཆགས་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་དགའ་ བར་བྱ་བའོ། ། དགུག་པ་ནི་དགའ་བའི་འོག་ཏུ་མདུན་དུ་དགུག་པའོ། ། གཞུག་པ་ནི་བཀུག་གི་འོག་ཏུ་དབང་དུ་བྱ་བའོ། །

To "send to hell" means to lead one to hell. To "transfer into the womb of an animal" means to cause one to become an animal instead of a human. To "transform a man into a woman" means to change the sexual organs. The process of emerging from the womb and so forth is well known. Regarding "binding with weapons," this refers to the opening of the blades of weapons; it should also be connected with the phrase "causing to be bound." To "waste what has been done" means to render effort fruitless. To "make naked" means to deprive one of clothing. Regarding "the bhaga and the iron shackles of the anus," the bhaga refers to the vajra and the lotus. The "anus" refers to the path of excrement; when these are joined together so that they are difficult to separate, it is called an "iron shackle." Regarding "speaking and laughing at the bhaga and the anus, and the internal discharge and destruction of blood and semen," speaking and laughing refers to the bursting of the sexual organs. The "discharge of blood and semen" refers to excessive leaking, which is itself a disease. "Destruction" refers to the bhaga and so forth becoming distorted. Blood and the other terms are easy to understand. "Sorrow" is mental anguish. "Suffering" is physical anguish. "Beating" is striking with a staff and so forth. "Binding" is casting into prison. "Cutting into pieces" is amputating the limbs. "Reducing the entire body to powder" is striking with the elbows and fists. "Piercing" is being suddenly punished by a king or the like. "Causing everyone to be attached" means making people feel joy. "Summoning" means summoning them to one's presence after they have become joyful. "Entering" means bringing them under one's power after they have been summoned.

བསྐྱོད་པ་ནི་གཞན་དུ་བཀྲི་བའོ། ། གར་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། མི་རྣམས་ནི་ལྷག་པར་སྨྲ་བ་དང་བྱོལ་སོང་ལ་སོགས་པ་ལན་འགའ་སྨྲར་ གཞུག་པ་ནི་མང་དུ་སྨྲར་གཞུག་པའོ། ། ལྟས་ངན་ནི་སྔོན་མེད་པའི་མཚན་མའོ། ། བསྟན་པ་ནི་སྣང་བའོ། ། ཐོབ་པ་ནི་རྙེད་པ་སྟེ་དེ་དག་དབང་དུ་བྱ་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྱུང་པོ་ནི་ཡི་དྭགས་སོ། ། མ་མོ་ནི་ མ་མོ་བདུན་ནོ། ། འདུལ་བྱེད་ནི་འབྱུང་པོའི་གཙོ་བོའོ། ། མཆོག་སྦྱིན་ནི་ནོར་སྦྱིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི། འཁོར་བ་ལ་ ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་བའི་སྐྱོ་བ་བསལ་བ་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སྦྱར་བའོ། ། འདི་དེ་ཞེས་བྱ་ལ། འདི་ནི་ལས་བརྒྱ་པ་རྫོགས་པའོ། ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཏེ་རིམ་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་ སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡུད་པ་པོའི་རང་བཟོ་སྤོང་བའོ། ། སྒྱུ་མ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་གྲགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྱུ་མ་ཀུན་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་མཁའ་འགྲོ་མ་འདི་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་ སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་སྒྱུ་མ་ཆེན་མོའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའོ། །

"Moving" means leading elsewhere. "Dance and so forth" are well known. "Humans" refers to those who speak excessively; "animals and so forth" refers to those who are made to speak occasionally, or made to speak much. "Ill omens" are signs not previously seen. "Manifesting" means appearing. "Attaining" means obtaining; the application of these to the activity of subjugation is what is meant by that term. Regarding "all the gods" and so forth: "bhūtas" are hungry ghosts (pretas). "Mātṛs" are the seven mātṛs. "Subduers" are the chiefs of the bhūtas. "Bestowers of boons" is Vaiśravaṇa. "Performing the activity of the Omniscient One" means manifesting those various emanations such as the gods and so forth. "The freedom from desire of all the Tathāgatas" means freedom from attachment to saṃsāra. "The removal of weariness with saṃsāra by all the bodhisattvas" refers to their application to the knowledge of the path. "This is that" means this is the completion of the hundred activities. "That is thus" refers to the sequence. "This very king of mantras" refers to the mantra beginning with "kara kara" and so forth. The phrase "and so forth" is to avoid the compiler’s own fabrication. "The union with all illusions, renowned as the ḍākinī"—this refers to the Vajraḍākinī, who possesses this union with all illusions. "The ritual of all activities" refers to the performance of all activities. That itself is the miraculous manifestation of the Great Illusion, emanated by the Vajraḍākinī.

སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་དེའི་དོན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ གསུང་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། གསང་བ་བཤད་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གསོལ་བ་ བཏབ་ཀྱི་འོག་ཏུ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་བསྡུས་པའོ། ། ཇི་སྟེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དོན་ཀྱང་བསྡུས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྡོང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་ཡང་ལྗོན་ཤིང་གི་ངར་བ་འབའ་ཞིག་སྟོན་པ་མཐོང་ལ། གཞུང་རྒྱས་པས་ནི་ དོན་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཏེ་དཔེར་ན་འབྲས་བུ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། ཡལ་ག་དང་། འདབ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་རྒྱས་པར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། ། རྒྱས་པར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་བཞིན་དུ་གཞུང་ རྒྱས་པ་མ་ཡིན་པར་དགག་པའོ། ། ཡང་ན་གཞུང་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་ཡང་དོན་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། གཞན་དུ་གཞུང་བསྡུས་པ་ཡིན་ན་དོན་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་གི་གཙུག་ལག་ཐམས་ཅད་ཚེགས་ཆེ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །

The ritual of mantra is the ritual of mantra for that purpose. The collection of source texts that clarifies that meaning is the second [chapter], which is the sequential arrangement. This concludes the explanation of the second chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, because sentient beings have diverse inclinations, the ritual procedures for the various actions of mantra are taught. Regarding the phrase "Then..." and so forth: "Then" means following the mantra beginning with kara kara and so on. "The secret shall be explained" is the formal commitment. If one asks how, it is "in brief," and so forth. This should be connected to the statement that it was spoken after the request made concerning the empowerment of mantra. In that context, "in brief" means a concise text. If that were the case, the meaning would also be concise; for instance, the meaning of the word "trunk" is seen to indicate only the main stem of a tree. If the text were extensive, the meaning would be extensive, as in the example of a tree possessing fruit, flowers, branches, leaves, and so on. If one asks: "Regarding the phrase 'in brief, not extensive,' the particle ste is used for emphasis. 'Not extensive' is a negation of an extensive text in accordance with the meaning. Alternatively, it can be connected to the idea that even if the text is not extensive, the meaning is extensive. Otherwise, if the text were concise, it would be impossible to show an extensive meaning, which would lead to the absurd conclusion that all scriptural traditions are merely laborious."

དེ་བས་ན་གཞུང་ ཉུང་ལ་དོན་མང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། སྭཱི་ཏོ་དྷ་བ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྭ་ནི་ཁྱིའོ། ། ཨི་ཏོ་ནི་འདུར་བའོ། ། དྷ་ཝ་ཏི་ནི་སྐྱེས་བུ་རྒྱུག་པ་སྟེ། དོན་མང་པོ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་སྙན་ངག་མཁན་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་གཞུང་ཉུང་ངུས་ དོན་མང་པོ་སྟོན་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། སྒྱུ་མ་ཀུན་གྱི་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྱུ་མ་ཀུན་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ནི་སྒྱུ་མ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བའོ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐམས་ ཅད་ནི་རང་དང་གཞན་ནོ། ། ལས་རྣམས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་ནི་གང་གིས་ལས་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྤྲུལ་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཞེས་ཕྱིས་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱར་རོ། ། སྒྱུ་མ་ཀུན་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་སྤྲུལ་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་ནི་ཐམས་ ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ་གང་གི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པ་དེས་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གྲུབ་ཅིང་གྲགས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གསང་བ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་འཆད་པ་པོའི་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་སྡུད་པ་པོས་མཚམས་ སྦྱར་བ་གསུངས་པ། འབྱུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྱུང་པོ་ནི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་སོ། ། གདོན་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་ཆེན་མོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་སོ། ། གང་གིས་ན་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སྡུད་ཅིང་སྤྲོ་བ་ནི་ བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྟེ།

Therefore, the source text is concise yet rich in meaning, just as, for example, the term svītodhavataḥ. How so? In this case, sva means "dog," itaḥ means "running," and dhavati means "a man running"; thus, it has many meanings. Likewise, since the Blessed One is a great poet, what contradiction is there in his teaching many meanings through a concise text? Regarding the phrase "through the union with all illusions" (sarvamāyāsamāyogāt), "all illusions" refers to the yoginīs. Their perfect union is "the union with all illusions." Regarding "the manifestation of all activities" (sarvakarmavikurvaṇam), "all" refers to oneself and others. The "manifestation of activities" is that by which activities are fully emanated; these are later joined into a single compound as "the manifestation of all activities." "All illusions" refers to the emanations of gods and so forth. "Īśvara" (the Sovereign) is all-pervasive; he is the one who possesses great miraculous power and is the all-pervasive sovereign. Thus, the yogin who has attained and is renowned for such a state is so called. This is to be connected with the words "the secret shall be explained," which are the words of the speaker. Now, the compiler provides the transition, saying "bhūta" and so forth. "Bhūta" refers to living beings. "Graha" refers to Śakra and the like. Their "great knowledge" (mahāvidyā) refers to the words of mantra. By whom? By the Buddhas of the past. She who gathers and emanates them is the Blessed Lady.

སྤྲོ་བ་བསྡུ་བར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའི་རིགས་པའོ། ། དེ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔགས་སྣ་ཚོགས་བཤད་པ་ལ་ཐུགས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཛད་ནས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་ སོ། ། དེ་ཉིད་རིམ་བཞིན་དུ་གསུངས་པ། ཧི་མ་ཝནྟ་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་ཏེ་སྔགས་ཐམས་ཅད་འབུམ་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། སྔགས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཧི་མ་ཝནྟ་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁང་ཐོག་ཏུ་ བཞག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ཟའི་ཤིང་བུའོ། ། འདིར་སྦྱོར་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞིའི་ནུབ་མོ་རོ་བསྲེགས་པ་ལ་ཤ་ཟའི་ཤིང་བུས་བསྐུལ་ཞིང་བྱས་ཏེ། དེའི་རྩེ་མོའི་ཆ་སོར་བརྒྱད་ཙམ་བཟུང་ནས་བ་སེར་སྐྱའི་རྭའི་ནང་དུ་བཅུག་ སྟེ། མེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཇི་སྲིད་ཤིང་ཐལ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་རུ་བསྲེགས་ལ་དེ་བླངས་ནས་མིང་བཟུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་ལ་ལན་བདུན་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ཁང་པའི་ཕྱམ་མདུང་གི་གསེབ་ཏུ་སྦས་ན་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ་འདི་ནི་མན་ངག་གོ། ། ཡང་སྔ་མ་ ལྟར་བསྲེགས་པའི་རྭ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཤ་ཟའི་ཤིང་གི་ཚེར་མས་བཀང་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉིན་པར་ཁང་སྟེང་དུ་བཞག་ན་ཤ་ཟའི་འཚེ་བ་དང་དྲན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། བ་ས་ཧ་ཏོ་ལིའི་ས་ཏི་ཡ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཁྱུ་མཆོག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བ་ལང་གི་གདོང་ཞེས་བྱ་སྟེ།

This is the reasoning of the "emission and withdrawal" [of light]. It should be connected with the phrase "he spoke." Having thus accepted [the request], the Blessed One subsequently spoke with one-pointed mind, intending to explain the various mantras. That very [teaching] was spoken in sequence, beginning with "himavanta sa" and so forth. As previously explained, one should abide in the yoga of the Vajraḍākinī and recite all the mantras one hundred thousand times. Regarding the phrase "this mantra," it refers to "himavanta sa" and so forth. Regarding the phrase "if placed on the roof," it refers to a piece of piśāca wood. The application here is as follows: on the night of the eighth or fourteenth day of the waning moon, one should kindle a funeral pyre with piśāca wood. Taking a portion of the tip of the wood about eight finger-widths long, one should place it inside the horn of a yellowish-white cow. One should burn the horn in that very fire until the wood has turned to ash. Having taken it, one should first utter the name [of the target] and then recite the mantra seven times over it. If it is hidden among the rafters of the house, it will happen exactly as taught; this is the pith instruction. Furthermore, if one fills that same horn, which was burned as before, with the thorns of piśāca wood and places it on the roof of the house on that very day, the harm of piśācas and the loss of mindfulness will occur. The mantra beginning with "vasahatolisa tiya" is connected with the section below beginning with "the bull" and so forth. For that very reason, it is called the "bull-faced" [mantra].

གླང་གི་རྭས་བླངས་པའི་ས་དང་སྔགས་འདིའི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། ན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ན་མ་ས་པ་ར་ནཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཏདྱ་ཐཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ གཉིས་སོ། ། སྔགས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་བསྡུས་པ་སྟེ་དེས་ཞིང་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། བཀའ་ཙམ་གྱིས་སྤྲིན་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་སྔགས་ཀྱི་བཀའ་ཙམ་གྱིས་སྤྲིན་ཕྱིར་བཟློག་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨིནྡ་ས་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་འདིས་ཀྱང་སྤྲིན་ཕྱིར་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རཏྣ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་མེད་པ་སྟེ་ལུང་ཙམ་མོ། ། རཏྣ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐར་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནས་ཧྲི་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་ལ་ཀླད་དུ་ཨོཾ་ ཞེས་བྱ་བ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲ་བཛྲ་ཧྲི་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་འོག་ནས་རཏྣ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ནས་ཨོཾ་དང་བཛྲ་བརྗོད། ཧྲི་དང་ཕཊ་ནི་མཐར་སྦྱར་བ། ། སྔགས་འདི་དཔུང་ནི་འཆིང་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཨོཾ་ནི་ཀླད་དུ་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཛྲ་དང་སྦྱར་རོ། ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨོཾ་ཨ་ལི་བི་ལི་བ་ར་ཙུ་ལི་ཞེས་པ་ནི་དང་པོའོ། ། ཙོ་ར་བྷ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔགས་གཉིས་པའོ། ། སྔགས་འདིས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་གཉི་ག་གཅིག་ཏུ་བྱས་པས་སོ། ། བ་ལང་གི་གདོང་གི་ཆོ་ག་གསུངས་པ།

The intention is that one should perform the ritual application using earth taken with an ox horn and the mantra that follows. Regarding "Nama" and so forth, there are two mantras: "Namaḥ sarvabuddhabodhisattvebhyaḥ" and "Tadyathā" and so forth. The phrase "this mantra" refers to the combination of these two, by which the field will be protected. Regarding the statement "clouds will be repelled by the mere command," this refers to that by which clouds are repelled by the mere command of the mantra. The phrase "by this very [mantra]" means that clouds will also be repelled by this mantra beginning with "Indrasa" and so forth. Regarding "Ratna rati" and so forth, the term "rati" is meaningless and is merely a traditional transmission. The term "ratna" is to be joined with "vajra" twice at the end; then, having uttered "hriḥ phaṭ," one should place "oṃ" at the beginning. Thus, it becomes: "Oṃ ratna vajra vajra hriḥ phaṭ." Accordingly, it is said below: "From 'ratna vajra' and so forth, then utter 'oṃ' and 'vajra'; 'hriḥ' and 'phaṭ' are joined at the end. This mantra is the binder of the army." In that context, "oṃ" is to be uttered at the beginning, and "then" is to be joined with "vajra." The application of this should also be explained in that same place. Regarding "Oṃ ali" and so forth, "Oṃ ali bili varaculi" is the first [mantra]. "Cora bhaga" and so forth is the second mantra. The phrase "by this mantra" means by the two mantras combined into one. The ritual for the ox face is now taught.

ཁྱུ་མཆོག་གི་རྭ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀ་ར་བཱི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མ་ལ་ཚར་བཅད་པ་ལ་སོགས་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ཨིནྡ་ས་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲིས་ནས་སྤྲིན་ལ་བལྟས་ཏེ་ཀླད་ལ་བསྐོར་ན་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། བ་ལང་གི་གདོང་གི་ཆོ་ག་ཡང་འདི་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ས་ཧ་ཏོ་ལིའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་འདི་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཛཾ་བྷོ་ ལི་ཡེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་པོའོ། ། ཛི་བི་སུ་ཐི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉིས་པའོ། ། སྔགས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ན་ཡ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔགས་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏི་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་དང་། ཨོཾ་ཨ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཨོཾ་བི་ག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། ། འདི་དག་ནི་ལེའུ་སུམ་ཅུ་གསུམ་པར་གསལ་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཟླ་ཚེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡི་གེ་ཨོ་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེས་ བརྒྱན་པ་ནི་ཨོཾ་ཡིན་ལ་དེས་རྐང་པ་བརྒྱད་ཀྱི་སྔགས་ཀླད་དུ་བརྒྱན་པས་མཛེས་པར་བྱའོ། ། མཐའ་དང་མཐར་ནི་ཕཊ་མཆོག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔགས་ཀྱི་མཐར་ནི་ཕཊ་བཞག་ལ་དེའི་མཐར་ཡང་ཕཊ་བྱ་བ་ནི་བཟླས་པ་སྟེ་མཆོག་ནི་བཏུ་བའོ། ། ཡང་ན་བ་ར་ནི་ལན་གྲངས་ཏེ། སྔགས་དེ་དང་དེའི་མཐར་ཕཊ་གཉིས་གཉིས་སུ་སྦྱར་བའི་དོན་ཏོ། ། སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕཊ་ཀྱི་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བས་མཛེས་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "the horns of the bull" and so forth: concerning the phrase "karavīra" and so forth, a yogin who desires to subdue [the clouds] and so on should write the mantra beginning with "indrasa" according to the ritual procedure, look at the clouds, and circle it above his head; then it will happen exactly as described. The statement "the ritual of the ox-face is also this very one" means that this application should also be performed with the mantra beginning with "vasahatoli" and so forth. "Oṃ jambholiye" is the first mantra; "jivisuthi" and so forth is the second. The phrase "this mantra" refers to the two mantras combined into one. The remainder is easy to understand. "Nayamo" and so forth is the third mantra; in that regard, there are three: the eight-line verse beginning with "namo bhagavati," the one beginning with "oṃ ade," and the one beginning with "oṃ vigale." These should be understood clearly in the thirty-third chapter. Regarding the phrase "the crescent moon" and so forth: the letter O adorned with a crescent moon and a bindu is "oṃ"; by adorning the beginning of the eight-line mantra with that, it is made beautiful. "At the end and at the end, place the supreme phaṭ" means that one should place "phaṭ" at the end of the mantra, and then place "phaṭ" again at the end of that; this is the recitation, and "supreme" refers to the extraction [of the mantra]. Alternatively, "vāra" means times; the meaning is that two "phaṭ"s are to be joined at the end of each respective mantra. "Adorned with svāhā" means that the mantra should be beautified by placing "svāhā" at the end of the "phaṭ."

རྐང་པ་བརྒྱད་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། སྔགས་གསུམ་ཀ་ཡང་མགོ་ཞབས་ཀྱི་རྒྱན་དེ་དག་དང་སྦྱར་རོ། ། སྔགས་ ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ལ་འདིའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་གསུམ་ཀའི་འོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་ལ་གནས་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ལྷའི་བསམ་གཏན་དང་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་ལྷའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་སྔགས་ པ་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་རི་བོ་ལྷུན་པོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་སྟེ། དེའི་ནང་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ སྔགས་པ་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཞལ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པར་བཤད་པའི་ཆོ་གས་འདིར་བསྟན་པའི་མདོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། ཡན་ལག་ གི་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ནས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་སྤྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་སྤྲོ་སྟེ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། འདིས་ནི་རང་ཉིད་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དུ་བསྐྱེད་ཅིང་ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་དེ་ཉིད་ལས་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་ རྣམས་དང་། ཐོད་པ་རྣམས་བསྐྱེད་ལ་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་སུ་དགོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། །

The phrase "the eight lines" is an illustration; all three mantras should be joined with those ornaments at the beginning and end. Regarding the phrase "this king of mantras" and so forth, "this" refers to all three mantras. "This" refers to the application residing in the mind, characterized by the concentration on the deity, the drawing of the maṇḍala, and so on. In that regard, concerning the third deity concentration, the phrase "the practitioner himself" and so forth, "abiding upon the maṇḍalas of wind and fire" means a fire maṇḍala upon a wind maṇḍala, Mount Meru upon that, and a multi-storied palace upon that. Within that, one should meditate on the practitioner himself as Vajra Hūṃkāra, in accordance with the method of the sādhana that follows. That is what is taught: "four faces" and so forth; one meditates on Vajra Hūṃkāra as possessing the colors and so on taught here, according to the ritual explained in the twelfth chapter. Regarding the phrase "emanating Vajra Ḍākinīs from all parts of the limbs," one emanates the Vajra Ḍākinīs from the seed syllable of one's own body and meditates on them in their respective places. This teaches that one generates oneself as Vajra Hūṃkāra from the syllable HŪṂ, and from that very seed syllable HŪṂ, one generates the Ḍākinīs such as Pāṭanī and so forth, as well as the skull-cups, and arranges them in the cardinal and intermediate directions.

རྣལ་འབྱོར་དེས་རིག་པ་བཟླས་ནས་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བྲིའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པ་འབུམ་ དུ་བཟླས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། ཁམ་ཕོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆར་དབབ་པར་འདོད་པས་ཁམ་ཕོར་རྩ་བ་ནག་པོ་མེད་པ་གཉིས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བ་བླ་ལ་སོགས་པས་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རླུང་དང་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁམ་ཕོར་འོག་མ་ལ་ནི་རླུང་གི་ དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སྟེང་མ་ལ་ནི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེས་མཛེས་པར་བྱས་པ་ཉིད་འབར་བའོ། ། རང་རང་མཚན་མས་མཚན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་ལྟ་བུ་ལ་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་དང་། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་ལ་རྩེ་མོ་བདུན་གྱིས་ཉེ་བར་མཚན་ བའོ། ། ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབུས་སུ་བྲི་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རེ་མིག་དགུ་པར་ཏེ། རི་མོ་ཟླུམ་པོ་ལ་ཐིག་བཞི་བྲིས་པས་རེའུ་མིག་དགུར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་དོ། ། ཀླུ་རྣམས་དགོད་པ་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དབུས་ཀྱི་རེའུ་མིག་ཏུ་ཀླུ་ལྷག་མ་ཅན་གདེངས་ཀ་བདུན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་བྲི་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་གྱི་རེའུ་ཆ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིམ་བཞིན་དུ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་གདེངས་ཀ་བདུན་ ལ་སོགས་པ་ཅན་དུ་བྲིའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལག་པ་གཡས་ན་རལ་གྲི་ཐོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་གཡས་ཀྱིས་རལ་གྲི་བཟུང་ལ།

In order to show that the yogin, having recited the vidyā, should draw the yantra and so forth, the text says "Then," and so on. "Then" means after having recited the vidyā one hundred thousand times. "Clay bowls" means that one who wishes to bring down rain should take two clay bowls that are not black at the base; these are to be drawn upon with orpiment and other substances. If one asks what is to be drawn, it says "Wind and fire," and so forth. On the lower bowl is the maṇḍala of wind, and on the upper one is the maṇḍala of fire; it is "blazing" because it is made beautiful by that. "Marked with their respective signs" means that the wind maṇḍala, which is bow-shaped, is marked with banners, and the fire maṇḍala, which is triangular, is marked with seven points. "The maṇḍala of the eight nāgas" refers to what is to be drawn in the center of that. How so? It is in a nine-square grid; by drawing four lines across a circular outline, nine squares are formed, and by that very means, there are eight maṇḍalas. Regarding the placement of the nāgas, it says "In the center of the maṇḍala," and so forth. In the central square, one should draw the nāga Śeṣa, possessing seven hoods and so forth; this is easy to understand. "The outer maṇḍala" refers to the eastern square and so forth, where Ananta and the others, as they appear below, are to be drawn with seven hoods and so forth. "All hold a sword in their right hands" means that it is common to all that they hold a sword with the right hand.

གཡོན་གྱིས་གདེངས་ཀ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཀླུ་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། འདིས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ཧྲི་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་བ་ནི་རེའུ་མིག་དགུ་ལ་སོ་སོར་བསྐོར་བའོ། ། སྔགས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ནི་ལ་ཏ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྤྱན་དྲང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། མཐེ་བོ་ཁ་སྦྱར་ཏེ་བཅིངས་ལ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐེ་བོ་དང་(འཛུབ་,མཛུབ་)མོ་རྩེ་སྤྲད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་ནི་ཕྱིར་བསྟན་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཛཿཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བཞི་ནི་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཞི་དང་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ནི་ལ་ཏ་ར་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་ རོ། ། སྡོང་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་ཨརྐའི་རས་བལ་པདྨ་དཀར་པོའི་སྣལ་མས་དཀྲིས་ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་པའོ། ། ཁམ་ཕོར་དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམ་ཕོར་གྱི་སྟེང་དུའོ། ། བསྒོམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་རི་རབ་བྲི་བར་བྱ་བ་དང་། བྲིས་ནས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་གིས་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམ་ཕོར་ཁ་སྦྱར་བའི་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཚོགས་འཕྲོ་བ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སམ། རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཞི་པོ་དེ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གམ།

With his left hand, he embraces a nāga lady who possesses three hoods. Regarding the phrase "circumambulate the maṇḍala," this refers to the mantra oṃ hrīḥ. "Circumambulating the maṇḍala" means circling each of the nine squares individually. "This mantra" refers to anilatara and so forth; "invoking" refers to the completion of the mantra. "Joining the thumbs and binding" means touching the tips of the thumbs and index fingers together. "Externally" means pointing outward. The remainder is easy to understand. The four syllables beginning with jaḥ are to be applied respectively to the four activities, such as summoning. "At the end of the mantra" means at the end of anilatara. "The stalk" refers to a cotton wick from an arka tree, wrapped with a thread of white lotus and anointed with the five nectars (amṛta). "In that clay bowl" means upon the clay bowl. "Having meditated" means that one should draw Mount Meru upon it, and the meaning is that once drawn, one should visualize it. "Having meditated on the maṇḍala of the wrathful deity with the syllable hūṃ upon it" means that upon Mount Meru formed by the joined clay bowls, one meditates on Vajra-Hūṃkāra, who arises from a hūṃ situated on a sun disk and is accompanied by an emanation of the assembly of Hūṃkāras. Regarding "the mantra of Vajra-Hūṃkāra" and so forth, it refers to any one of the four mantras, such as kara kara and so forth, or the eight-line mantra and so forth.

འོན་ཏེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྤེལ་བའང་རུང་བརྒྱད་བརྒྱ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགར་བའི་བདུན་པའོ། ། གལ་ ཏེ་སྔགས་གསུམ་པོ་ཟློས་ན་ནི་ཕྱག་བཞི་པའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་དྲུག་པའི་སྦྱོར་བས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་གོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གནས་མཐོན་པོར་སྦ་བའོ། ། ཁྲོ་བོའི་ དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་བསྒོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་གཙོ་བོ་ཧཱུྃ་མཛད་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཀྱིས་ཧཱུྃ་མཛད་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། ལུས་ཀྱི་ གཟར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་བརྒྱད་བརྒྱ་བཟླས་པའི་འོག་ཏུ་ལུས་ཀྱི་ཧོམ་གཟར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་མཚན་མས་མཚན་པས། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཁམ་ཕོར་ཀྱི་སྟེང་དུ་བསྒོམས་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་ལ་འཐོར་བར་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་ཆུའི་སྦྱིན་ སྲེག་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་གནས་སུ་ཆར་བཟློག་པར་འདོད་ན་དེའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དུ་བསྒོམས་ལ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་མཛུབ་མོའི་ རྩེ་མོར་ཧཱུྃ་གཉིས་བསྒོམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

However, it is also appropriate to increase all of those and recite eight hundred [times]. The word "ni" is the seventh case used for emphasis. If one recites the three mantras, the distinction is that one should perform the application of the four-armed Vajra Hūṃkāra, and then the application of the six-armed [Vajra Hūṃkāra] beginning with "kara kara" and so forth. "One should place it according to the ritual" means that preceded by offerings and so forth, it should be concealed in a high external location. "The maṇḍala of the wrathful one" refers to the maṇḍala of Hūṃkāra that pervades the entire sky; the word "meditated upon" connects with the previous [text]. If one asks what that is, it refers to "Vajra Hūṃkāra" and so forth. By the word "and so forth," the Hūṃkāras emanated by the light from the principal Hūṃkāra are included. Regarding "the ladle of the body" and so forth: after reciting the mantra eight hundred times, with the body as the sacrificial ladle marked by the sign of Vajraḍākinī, one should imagine scattering [the offering] upon the maṇḍala of Vajrasūrya—meaning upon the collection of Vajraḍākinīs meditated upon on top of the earthen bowl. This is intended to mean that one should perform the water fire-offering (tarpaṇa) there. If one wishes to avert rain in a desired location for as long as one desires, the application for that is taught: "oneself" and so forth. One should meditate on oneself as Vajra Hūṃkāra exactly as it is. Then, if one asks what should be done, it says: "having meditated on two Hūṃs at the tips of the index fingers of the bound mudrā of Vajra Hūṃkāra," and so forth.

འདིར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྒྱབ་སྤྲད་དེ་བཅིངས་ལ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་བསྒྲོགས་ཏེ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བའོ། ། ཧཱུྃ་གཉིས་བསྒོམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེར་བཀོད་པའི་ཧཱུྃ་གཉིས་ཀྱི་འོད་ ཟེར་མེ་ལྕེ་འབར་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་འདོད་པ་ན་གནས་པའི་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་སྲེག་པར་བསྒོམ་པའོ། ། བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་བསྒོམས་པའི་བསམ་གཏན་འབའ་ཞིག་གིས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱང་རུང་བཟླའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བཟླས་པས་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། རུང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་གཞན་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་ སྒྲ་ཡང་བསྡུའོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་གོང་ནས་གོང་དུ་བཞག་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིས་ བརྟེན་ཞིང་འཛིན་པས་ན་ཕྱི་སྟེ་གཞིར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་ཡང་ཡིན་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཡིན་པས་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ལས་ཀྱི་གཞིའོ། ། ཡེ་ཤེས་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ངོ་། །

Here, the mudrā of Vajra Hūṃkāra is formed by binding the two vajra fists back-to-back at the heart, interlocking the two little fingers and extending the two index fingers. Regarding the phrase "meditating on two HŪṂs," one should meditate on the mass of blazing fire-tongues from the light rays of the two HŪṂs placed there, burning away the masses of clouds dwelling as far as the desire realm. "Contemplating" means meditating on oneself as Vajraḍākinī in that manner. To show that it is not by the concentration of meditating on oneself as Vajraḍākinī alone, it is said: "One should also recite the mantra of the glorious Vajra Hūṃkāra." The mantra of the glorious Vajra Hūṃkāra is the eight-line King of Knowledge (vidyārāja); it is called the mantra of the glorious Vajra Hūṃkāra because it is recited through the application of the glorious Vajra Hūṃkāra. The word "also" includes other sounds such as "kara kara" and so forth. To show another application, it is said: "the great maṇḍala" and so forth. The great maṇḍala refers to the maṇḍalas of wind and the other elements. Their application is their arrangement in successive layers. Regarding the "outer maṇḍala" of those applications, it is called "outer" because it is the support and the container, serving as the foundation. Thus, being both outer and a maṇḍala, it is the "outer maṇḍala," the basis of activity. The "wisdom seed" refers to the syllable HŪṂ.

བསྒོམ་པ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གིས་རྡོ་རྗེའི་ས་བཞི་དང་། ར་བ་དང་དྲ་བ་ རྣམས་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རླུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ཡི་དབུས་གྱུར་པདྨ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསྒོམ་པའོ། ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བསྟན་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྒོམ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རི་རྒྱལ་ལྷུན་པོ་དེར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་མནན་པའི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱར་ གནས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་ པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བསྒོམ་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཧྲི་ལས་བྱུང་བའི་རལ་གྲིའོ། ། འདིར་ས་བོན་ནི་ཧྲི་ཡིན་པར་བལྟ་སྟེ་འོག་ནས་ཧྲི་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའོ། ། དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཞལ་གཅིག་ ཕྱག་ནི་བཞི་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་མཛད། །

Regarding the meditation: the meaning is that one meditates on the vajra ground, the fence, and the lattice, by means of the syllable HŪṂ situated upon a sun maṇḍala. To explain the application of the great maṇḍala, it is said: "Wind and so forth," which is easy to understand. "In the center of that, a lotus" means that within the celestial palace, one meditates on a white eight-petaled lotus. "The clear maṇḍala" is the moon maṇḍala. "The union of the moon and vajra" indicates the five awakenings. Through these, one meditates on the maṇḍalas of wind, fire, water, and the great powerful earth in ascending order. Upon that is Mount Meru, the king of mountains. There, one meditates on the tiered palace—possessing the characteristics of "four-cornered, with four doors," and so forth—which rests upon the mudrā of the source of phenomena (dharmodaya) pressed down by a variegated lotus and a vajra. This is the complete transformation of Vairocana. In its center, upon the hub of an eight-petaled white lotus and a moon maṇḍala, the meditation on the five awakenings through the "union of the moon and vajra" is taught. In that context, because it is indivisible, it is a "vajra," which is a sword arising from the syllable HRĪḤ. Here, the seed syllable should be seen as HRĪḤ, because it is stated below that it "arises from HRĪḤ." "Vajra Ḍākinī" refers to the maṇḍala of the Vajra Ḍākinī. If one asks what she is like: "One face, four arms," and so forth, which is easy to understand. "She also terrifies those who are terrifying."

ཅེས་བྱ་བ་ལ། འཇིགས་པ་ལ་བརྩོན་པས་ནི་འཇིགས་པ་སྟེ་བདེ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་གང་གི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་ བྱའོ། ། གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞི་ལ་སོགས་པས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་གི་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ཡིན་ཏེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་ འཁོར་ལ་གནས་ནས་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་དུ་བཟླས་ཏེ། ཆར་དབབ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་གསུངས་པ། བླ་རེ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བླ་རེ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་དགེ་བའི་ལས་བརྩམས་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་ འཁོར་བསྟན་པའོ། ། སོགས་ཀྱིས་ནི་བསྒོམ་པ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྫིང་བུ་བྱ་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དེའི་བྱང་ཤར་གྱི་གྲྭར་ཀླུའི་གནས་རྫིང་བྱ་བར་བསྟན་ཏེ། ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དབའ་རླབས་ཆུ་གཉེར་ལ་སོགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའོ། ། ལྷ་རྣམས་དགོད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིག་པ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དགོད་པའོ། ། ཀླུ་བརྒྱད་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པའི་ཀླུའི་རྒྱལ་ པོ་བརྒྱད་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་དགོད་པའོ། ། སྒོ་བཞིར་མགོ་གཉིས་བསྣོལ་བ་ལ། །

Regarding the phrase "one who exerts effort against fear": "fear" refers to Śaṅkara and others, and that which overpowers them is so called. "One should meditate on the maṇḍala of the ḍākinīs, with four corners and four gates, and so forth" is a summary of the maṇḍalas of the supporting and supported Vajraḍākinī; this should also be applied to the painted maṇḍalas that appear below. Abiding thus in the maṇḍala of meditative concentration, one should recite the mantra one hundred thousand times. Then, the sādhana for bringing down rain is taught, beginning with "the sublime canopy" and so forth. The section from "the sublime canopy" up to "the maṇḍala, beginning the virtuous actions" teaches the maṇḍala of Vajraḍākinī and the nāgas. The word "and so forth" includes meditation, offerings, and the like. Then, regarding the phrase "one should construct a pond," this teaches that a pond—the abode of the nāgas—should be constructed in the northeast corner of that great maṇḍala. If one asks what it is like, it is endowed with the specific qualities described as "waves, ripples in the water, and so forth." The arrangement of the deities is taught with the words "then, by this ritual procedure," and so forth. "Great knowledge" refers to the maṇḍala of Vajraḍākinī, which is to be arranged as previously explained. "Arrange the eight nāgas" means to arrange the eight nāga kings, such as Ananta and the rest, in the cardinal and intermediate directions, starting with the east. "At the four gates, with two heads crossed..." [continues].

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཀླུ་ཕལ་པ་བརྒྱད་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ཅན་དུ་ར་བར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགོད་པ་བསྟན་པ་སྟེ། ཤར་ལ་སོགས་ པའི་སྒོ་བཞིར་མགོ་གཉིས་གཉིས་བསྣོལ་ཏེ་སྤུངས་ལ་གྲྭ་བཞིར་ནི་མཇུག་མ་གཉིས་གཉིས་མདུད་དེ་བསྲུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཤར་སྒོར་ནི་བཟང་པོ་དང་རྒྱལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་གདེངས་ཀ་མདུད་དེ་བསྟོད་པའོ། ། བྱང་སྒོར་ནི་དཔལ་ལྡན་དང་དགའ་བོའོ། ། ནུབ་སྒོར་ནི་ཆར་འབེབས་ དང་ཡིད་འོང་ངོ་། ། ལྷོ་སྒོར་ནི་མྱུར་བ་དང་དབྱངས་ཅན་ནོ། ། མཇུག་མས་གྲུ་བཞིར་དཀྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱལ་བ་དང་དཔལ་ལྡན་གྱི་མཇུག་མས་ནི་དབང་ལྡན་དུ་དཀྲིས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགའ་བོ་དང་། ཆར་འབེབས་པ་དང་། ཡིད་འོང་དང་། མྱུར་བ་དང་། དབྱངས་ཅན་དང་། བཟང་ པོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་དུ་མཇུག་མ་མདུད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཤར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ། ། ཀླུ་མོ་དང་ནི་བཅས་པར་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀར་ཀླུ་མོ་གདེངས་ཀ་གསུམ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཆོ་ག་སྔ་མས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ལྟར་མཐའ་ཡས་གདེངས་ཀ་བདུན་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར། ནོར་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྤྲིན་གྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོ་རྣམས། ། ཕྱོགས་བརྒྱད་ནས་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་དགོད་པ་སྟེ། དྲང་བ་ནི་དགོད་པའོ། ། དེ་ལ་ཤར་སྒོར་ནི་སྒྲ་གྲག་གོ། །

The phrase "and so forth" indicates the manner in which the eight ordinary nāgas, such as Bhadra and others, are to be arranged in the colors of Ananta and the rest. The meaning is that at the four gates, such as the eastern one, two heads are to be placed with their necks crossed, and at the four corners, two tails are to be tied together to guard the perimeter. Furthermore, at the eastern gate, Bhadra and Jaya have their hoods tied together in praise. At the northern gate are Śrīmat and Nanda. At the western gate are Varṣa and Manojña. At the southern gate are Tvarita and Sarasvatī. Regarding the line, "The tails should encircle the four corners," the tails of Jaya and Śrīmat encircle the northeast. Likewise, one should visualize Nanda, Varṣa, Manojña, Tvarita, Sarasvatī, and Bhadra with their tails tied to one another. Regarding the phrase "In the east," and so forth: on the eastern petal of the Vajraḍākinī [maṇḍala] is Ananta. Regarding the line, "He should be arranged together with the nāga ladies," one should draw nāga ladies with three hoods each on both his right and left sides. The remainder is easy to understand. Regarding the line, "They should be drawn according to the previous ritual," the meaning is that just as Ananta has seven hoods and so forth, Vasuki and the others should be drawn. The remainder is easy to understand. Regarding the line, "The kings, lords of the clouds, should be drawn from the eight directions," this means they are to be arranged in the eight cardinal and intermediate directions, such as the east; "drawing" here means arranging. Among those, at the eastern gate is Ghoṣa.

བྱང་སྒོར་ནི་རྨུགས་པའོ། ། ནུབ་སྒོར་ནི་དྲག་པོའོ། ། ལྷོ་སྒོར་ནི་འགུགས་བྱེད་དེ། དེ་དག་ནི་མཐའ་ཡས་ནས་བཟུང་སྟེ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུའི་བར་གྱིས་རིམ་བཞིན་དུ་ མདོག་ཅན་ནོ། ། ཡང་། དབང་ལྡན་དུ་ནི་གཏུམ་པོའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་འབེབས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་གང་བའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་གཡོ་བ་སྟེ། ། དེ་དག་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དུང་སྐྱོང་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་རོ་སྨད་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རོ་སྟོད་སྦྲུལ་གྱི་གདེངས་ ཀར་འདུག་པའོ། ། སྤྲིན་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་ཀླུ་ཕལ་པ་བརྒྱད་གསུངས་པ་ནི་མན་ངག་གིས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྣམ་བུ་གཉིས་པའི་སྒོ་བཞི་དང་གྲྭ་བཞིར་མགོ་བོ་གཉིས་གཉིས་དང་མཇུག་མ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་བར་བར་དུ་བཞི་བཞིར་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ས་ཆ་ རྣམས་ཀྱང་དེ་དག་གི་མདོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔར་གསུངས་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་ཀླུ་རྣམས་དང་སྤྲིན་རྣམས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། བདག་ཉིད་འཐོར་ཐུང་དང་ཉེ་རེག་བྱས་ཏེ། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ལ་ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་བཿསྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བས་བསང་གཏོར་བྱས་ནས་མེ་ཏོག་དང་ བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ཅིང་འོ་མས་བཀང་བའི་ཁམ་ཕོར་བརྒྱད་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱཀྐི་ནི་བཪྵ་བཪྵ་པ་ཡ་ཧཱུྃ་བྷུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་སོ། །

At the northern gate is Mūka; at the western gate is Rudra; and at the southern gate is Ākarṣaṇa. These are, in order, the colors of the nāgas beginning with Ananta and ending with Balāha. Furthermore, in the northeast is Caṇḍa; in the southeast is Varṣaṇa; in the southwest is Pūrṇa; and in the northwest is Cala. These are, in order, the colors of Śaṅkhapāla and the others. All of them have the lower halves of their bodies within the maṇḍala of clouds and the upper halves in the form of nāgas with hoods. Regarding the eight ordinary nāgas mentioned between the clouds, the oral instruction teaches that they should be drawn in groups of four between each pair of heads and each pair of tails at the four gates and four corners of the second tier of the maṇḍala. The areas of the directions, such as the east and so forth, should also be understood to have those same colors. Then, having performed the summoning and other rites for the nāgas and clouds using the previously mentioned mantras and mudrās, one should perform the ritual sprinkling and touching of oneself. Having consecrated all the ritual implements with the mantra oṃ bhūr bhuvaḥ svāhā, one should worship them with flowers, incense, and so forth, and also with eight clay bowls filled with milk. Furthermore, one should perform the summoning and other rites for the samaya-vajra-ḍākinīs with the wisdom-ḍākinīs using the mantra jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ. Then, one should recite: oṃ vajraḍākinī varṣa varṣaya hūṃ bhuḥ svāhā. This is the mantra of the Vajra-ḍākinī.

ཨོཾ་གྷི་ལི་གྷི་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྲིན་རྣམས་ལ་ཆར་དབབ་པར་བསྒོ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཀྱི་འོག་ཏུ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པའི་ཀླུ་རྣམས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ ཁུ་ཚུར་གྱི་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོ་བརྐྱང་ལ་མཐེ་བོའི་སྟེང་དུ་གཡས་པའི་གྲུ་མོ་བཙུགས་ཏེ། གཡས་པའི་སོར་མོ་རྣམས་སྦྲུལ་མགོ་ལྟར་བྱས་པ་འདི་ནི་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་པདྨར་བསྐོར་བར་བྱས་ནས་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་བསྟན་པ་འདི་ནི་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་གྷི་ལི་གྷི་ལི་བཪྵ་བཪྵ་པ་ཡ་ཧཱུྃ་ ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧོ་ཧོ་ཧོ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཉིས་ཀའི་སྔགས་སོ། ། ཡང་ན་ཕྱག་རྒྱ་མེད་པར་ཡང་སྔགས་འབའ་ཞིག་བཟླའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། བུད་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མིང་དང་ ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པར་ངེས་པར་ཤེས་པས་ན་མིང་སྟེ། ཤེས་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐོད་པ་སྟེ་རང་གི་རྐྱེན་ཅན་ནོ། ། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུ་གསུམ་པ་རྩེ་མོ་བདུན་པར་གཉི་ག་ལ་བྲི་བའོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་ཡི་གེ་ཀྵུཾ་དང་ཧྲི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཚམས་ཏེ། གྲུ་གསུམ་གྱི་ ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཀྵུཾ་བྲི་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གཉི་གའི་ཡང་ནང་རོལ་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་ཧྲི་བརྒྱད་དགོད་དོ་ཞེས་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བུ་མོའི་མིང་བྲིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པར་བྱ་བའི་བུ་མོའི་མིང་ཆེ་གེ་མོ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཞེས་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པར་བྲིའོ།

Oṃ gili gili and so forth is the mantra for commanding the clouds to send rain. Following the performance of the offerings, one should display the mudrā to the nāgas, such as Ananta and the others. The vajra fist of the left hand is formed with the little finger and thumb extended; the right elbow is placed upon the thumb, and the fingers of the right hand are made to resemble the heads of serpents—this is the mudrā of the nāgas. Both hands are rotated like lotuses and displayed in all directions—this is the mudrā of the clouds. Oṃ gili gili varṣa varṣāpaya hūṃ hūṃ hūṃ ho ho ho phaṭ phaṭ phaṭ svāhā. This is the mantra for both. Alternatively, one may recite the mantra alone without the mudrā. The passage beginning with "In union with all the ḍākinīs" is easy to understand. Regarding the other practice taught, "of two women" and so forth: "possessing the name" refers to the skull of a woman, which is known by its name; that which possesses such knowledge is the skull, which is its own condition. "The fire maṇḍala" refers to a triangle with seven points to be drawn on both. Regarding the syllables kṣūṃ and hrīḥ in the intermediate directions: "intermediate directions" means that kṣūṃ is to be written on the exterior of the triangle, and according to the oral instructions, one should place eight hrīḥs in the eight cardinal and intermediate directions within both maṇḍalas. In the center, one writes the name of the girl to be accomplished; this means one should write the name of the girl to be summoned, such as "So-and-so, ākarṣaya" (summon), together with the words of exhortation.

། རི་མོ་གསུམ་གྱིས་བསྐོར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་མོ་ཛའི་ས་བོན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཡི་གེ་མོ་ཛའི་རེ་ཕས་དཀྱིལ་འཁོར་གཉི་ག་སུམ་རིམ་དུ་བསྐོར་བའོ། ། སྟེང་འོག་གི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀོ་རོ་ཙ་ན་དང་ཁྲག་གིས་འདི་ནི་སྟེང་ངོ་། ། འདི་ནི་འོག་གོ། ། ཞེས་ཕྱི་རོལ་དུ་བྲི་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གནས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དབེན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་སྐྱེ་བོ་མེད་པའོ། ། མར་ནག་དང་ཚ་བས་བྱུགས་ཤིང་ཁྲུས་ཆབ་གསོལ་ནས་བསྐམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དབེན་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྲུངས་ཏེ་ལེགས་པར་བསྐམ་པའོ། ། སྔགས་བཟླས་ན་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཆར་འབེབས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པས་ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་ན་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་སྤྲིན་གསེབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་ཆར་འབེབས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བཟླས་ཤེ་ན་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྒྲུབ་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། གྲོགས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ་བཤེས་གཉེན་ཅན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་གྲོགས་ཀྱང་ཡིན་པས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཏེ། དེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆར་དབབ་པར་དམིགས་པ་ནི་ཆར་འབེབས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ བྱས་པའོ། ། ཁ་ཤར་སྟོད་དུ་བལྟས་པ་ནི་ཤར་ལས་ཅུང་ཟད་མེ་མཚམས་སུ་བལྟས་པའོ། ། མིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེར་ཆར་འབབ་པར་མ་གྱུར་ན་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་སྔགས་ཡིན་ཏེ། སྔགས་དང་ལྷ་དག་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the phrase "surrounded by three lines," this is taught by the words "the seed-syllable MO-JA," and so forth. This means that the maṇḍala is surrounded by three tiers using the letter MO-JA as the repha. "Having understood the distinction between above and below" means that one should draw on the outside, identifying: "This is the top" with saffron and blood, and "This is the bottom" with the other. The remainder is easy to understand. Regarding "a secluded place" and so forth, "secluded" means a place that is utterly devoid of people. "Having smeared it with oil and pungent substances, bathed it, and dried it" means that in a secluded place, one should protect oneself and dry it thoroughly. "If one recites the mantra, Śakra will send rain" means that if one recites the mantra beginning with "OṂ AKĀRO MUKHAṂ" while maintaining the pride of the self, the kings of the gods will enter the midst of the clouds and send down rain. If one asks how to recite it, regarding the phrase "the companion of the practice" and so forth: "practice" refers to the karmavajra; "companion" refers to one who acts in accordance with the practitioner, a spiritual friend. Because they are both a practice and a companion, they are called "the companion of the practice," and that is what it refers to. "Focusing on the descent of rain" means making the mind one-pointed on the act of sending rain. "Facing slightly northeast" means facing slightly toward the southeast from the east. Regarding the phrase "if not," and so forth: if rain does not fall there, one should recite the mantra of the glorious Vajrapāṇi. The glorious Vajrapāṇi himself is the mantra, because the mantra and the deity are inseparable.

ཡང་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྔགས་བཟླ་བ་སྟེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐུ་མདོག་སྔོ་བ་ཕྱག་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔགས་ལས་གསུངས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་སོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ན་མོ་ནཱི་ལཱཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལས་གཉིས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྲུལ་མགོ་གཉིས་པ་ནི་སྦྲུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གང་ལ་མགོ་གཉིས་ཡོད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་བཞག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ཏམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་གི་མེ་འབར་བའི་སོལ་བ་ལ་མ་ རེག་པར་སྟེང་དུ་ཁམ་ཕོར་གཉིས་བསྲོ་བའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆར་དབབ་པ་ལ་སྟེ་ཆེད་ཀྱི་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། སྔགས་བཟླས་ནས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་ཕུལ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ལ། ཁང་སྟེང་དུ་གནས་པ་ནི་བྱ་འདབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་གནས་པའོ། ། སྤྲིན་ལ་བདུག་པ་ནི་སྤྲིན་ཕྱོགས་སུ་འདུག་པའོ། ། སྔགས་ཟློས་པ་ནི་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཟློས་པའོ། ། ཁམ་ཕོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དུག་ལ་སོགས་པ་ནི་རམས་དང་ན་ག་ད་མ་ནའི་ཁུ་ བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ནི་རླུང་དང་མེ་དང་དབང་ཆེན་ནོ། ། དེའི་ས་བོན་ནི་ཡཾ་དང་རཾ་དང་ལཾ་ངོ་། ། ཆུའི་སྟེང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པའི་སྟེང་དུའོ། །

Alternatively, one should abide in the yoga of Vajrapāṇi and recite the mantra that appears below; this is to be understood literally. In that context, the yoga of Vajrapāṇi is a form consistent with what is taught in the mantra, arising from the syllable HŪṂ, blue in color, and holding a vajra and a bell in his two hands, and so forth. The mantra is OṂ NAMO NĪLĀṂ and so on. The phrase "Alternatively" and so forth indicates two activities. A "two-headed snake" is a specific type of snake that has two heads. "Placed in the sky" means that without touching the burning coals of wood such as kaṭamāla and the like, two earthen bowls are heated above them. Why is that? It is for the purpose of bringing down rain; this is the locative case of purpose. By what means? By reciting the mantra; that is, by reciting the eight-line mantra and others while endowed with the application of Vajra-Hūṃkāra. Regarding the phrase "offered to the Vajra-holder" and so forth: "staying on the roof" means staying above the eaves. "Incense for the clouds" means sitting in the direction of the clouds. "Reciting the mantra" means reciting it while endowed with the application of Hūṃkāra. Regarding the phrase "earthen bowl" and so forth: "poison and so forth" refers to indigo, the juice of nāgadamanī, and the like. The three maṇḍalas of wind and so forth are wind, fire, and the great lord (earth). Their seed syllables are YAṂ, RAṂ, and LAṂ. "Upon the water" means upon a drawn water maṇḍala generated from the syllable VAṂ.

འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཡང་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱི་སྙིང་པོ་གཟིར་བར་བྲིས་ལ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཧཱུྃ་དང་སྤེལ་བའི་ནང་དུ་མིང་བྲི་བའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའོ། ། དེས་པདྨའི་ལྟེ་བ་དང་འདབ་མའི་ས་བོན་བསྐོར་བའོ། ། ཧཱུྃ་དགུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པ་སྟེ་དོན་དུ་བཅོ་བརྒྱད་ཡིན་ནོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྔགས་ བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོ་ག་ནི་ལེའུ་བཞི་པ་ལས་འབྱུང་བའི་སྟོབས་པོ་ཆེའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་མདོག་སྔོན་པོ་དཀར་པོ་དམར་པོའི་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་ལས་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་རང་གི་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་། རལ་གྲི་དང་། པདྨ་དང་། ནོར་བུ་བསྣམས་ཤིང་ཉི་མའི་གདན་ལ་གཡས་བརྐྱང་གིས་བཞུགས་པ། ཉི་མའི་འོད་ཅན་སྤྱན་གསུམ་པ། སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འབར་ཞིང་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་ཅན་སྟག་གི་པགས་པའི་ན་བཟའ་བགོས་པའི་སྟོབས་པོ་ཆེར་བསྒོམས་ལ་ཁམ་ཕོར་ལ་བརྒྱད་བརྒྱ་བཟླས་ཏེ། མེ་ཏོག་སྔོན་ པོ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ་སྐུད་པ་སྔོན་པོས་དཀྲིས་ཏེ་མཚོར་སྦ་བར་བྱའོ། ། གཏུམ་པོའི་ས་བོན་ནི་སྐེ་ཚེའི་ས་བོན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིའི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ལ། ཀླུ་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དགུག་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

Regarding the instruction, "On the eight petals, write the heart mantras of the eight nāgas in a constricted manner," this means that the names should be written interspersed with the syllable hūṃ. The mantra of Mahābala is oṃ vajrakrodha and so forth, which appears below. This mantra encircles the seed syllables of the lotus center and petals. As for the "nine hūṃs," although spoken of as being in one direction, in actual fact there are eighteen. Regarding the instruction, "Recite the mantra according to the ritual," the ritual refers to the yoga of Mahābala as it appears in the fourth chapter. One should meditate on Mahābala, who arises from hūṃ, having three faces—blue, white, and red—and six arms. The first two hands embrace his consort of his own light; the remaining hands hold a trident, a sword, a lotus, and a jewel. He stands in the ālīḍha posture upon a solar seat, possesses the radiance of the sun, and has three eyes. His tawny hair blazes upward, he is adorned with snakes, and he wears a tiger-skin garment. Having recited the mantra eight hundred times over a clay bowl, one should worship it with blue flowers and the like, wrap it with blue thread, and bury it in a lake. The seed of the fierce one is the seed of kṛṣṇa (black mustard). The remainder is easy to understand. Now, the mantra of Vajrapāṇi is taught, beginning with oṃ namo and so forth; its benefits are easy to understand. Regarding the phrase "all nāgas" and so forth: "all nāgas" refers to those of various forms. "Summoning" refers to the characteristics of the mantras, mudrās, and so forth that draw in their hearts.

དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་ རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཁ་བསྐང་བ་དང་སྔར་མ་བཤད་པའི་ལས་རྣམས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལེའུ་བཞི་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་བསྟན་ པའི་འོག་ཏུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པའི་དོན་གྱིས་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཆོ་གས་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་ཡང་གསལ་བར་བྱས་པས་སོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་སྐད་དོ། ། མཆོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་མཆོད་ནས་སོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆར་དབབ་པ་དང་གོང་བུ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཆར་འབེབས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་སྟོན་ཅིང་གསལ་བར་མཛད་ པའི་ཕྱིར་རོ། ། གྷི་ལི་གྷི་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕལ་པའི་སྐད་དེ་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་འོག་ནས་ལེགས་པར་སྦྱར་བས་མཚོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བ་ཛ་དའི་ནི་བ་རི་ས་བ་རི་ས་ཡ་ཧཱུྃ་བྷུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའོ། ། གྷི་ལི་གྷི་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། ཐ་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་ ནི་བརྡ་ཡི་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ས་ས་ཧ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་གཉིས་ནི་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་སྭཱ་ཧཱ་གཉིས་སོ། །

This is the third chapter, the sequential division of the collection of source texts that clarifies that meaning. From the Detailed Explanation of the King of Tantras, the Glorious Vajraḍāka, this is the explanation of the third chapter. Now, in order to supplement the previously explained ritual procedures for activities and to teach the activities not previously explained, the fourth chapter is spoken, beginning with the words "Then..." and so forth. "Then" means after the collection of activities has been taught. "To the Blessed One" is the locative case used in the sense of the dative. "Again" means that the previously taught ritual procedures for activities are once more clarified. "Thus" refers to what follows below. "Having made offerings" means having worshipped with outer and inner offerings. "The collection of all activities" refers to the collection of activities such as causing rain to fall and summoning a mass of clouds. "Then" means after the request has been made. "King of Knowledge" refers to Vajrasattva, because he teaches and clarifies the knowledge of causing rain to fall and so forth. "Ghili ghili" and so forth are in the vernacular language and are to be illustrated; they are to be illustrated below by means of the Sanskrit. In that regard, "Vajradaṇi varisa varisaya hūṃ bhuḥ svāhā" is the first. "Ghili ghili" and so forth is the second. The three "tha" syllables are the symbolic "phaṭ." The two pairs of "sa sa ha ha" are the two "svāhā" of the two mantras.

ཨོཾ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཨོཾ་བཏུ་བ་བསྟན་ཏེ། ཏི་ལ་ཡ་ནི་ཐིག་ལེའོ། ། དེས་ནི་ཨོཾ་གྷི་ལི་གྷི་ལི་བཪྵ་ཡ་བཪྵ་ཡ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧོ་ཧོ་ཧོ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ་སྤྲིན་ བརྒྱད་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། དེས་ན་གསུངས་པ། དེ་ནི་ཆུ་འཛིན་བརྒྱད་ལ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟག་ཏུ་སྤྲིན་བརྒྱད་ལ་འཇུག་ཅིང་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་བཪྵ་བཪྵ་པ་ཡ་ཧཱུྃ་བྷུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཆར་དབབ་པ་དང་འབྲེལ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ ཀྱིས་ན་མཁའ་འགྲོ་མའི་རིག་སྔགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒྱུ་མ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྔགས་སོ། ། དེ་ཡང་ཕལ་པའི་སྐད་ཀྱིས་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་པས་འགྲུབ་པ་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་སྐད་ཀྱིས་འབུམ་ ཕྲག་གཉིས་བཟླས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་ནི་གཉི་ག་དང་འབྲེལ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་གོང་བུ་དགུག་པ་གསུངས་པ། ན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཨ་ནུ་ཙ་ར་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་སྟེ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ན་མ་ཞེས་ བྱ་བ་ནས་ཏདྱ་ཐཱ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་མཚམས་སྦྱར་བའི་གཞུང་སྟེ་སྔགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ་ཙ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དགུག་པའི་སྔགས་ཏེ། བསྙེན་པ་ཁྲི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། མཚན་ཕྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་དུས་གསུམ་དུའོ། ། གོང་བུ་དགུག་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ།

With "Oṃ ni" and so forth, the extraction of the oṃ is shown. Ti-la-ya is the bindu. Thus, it becomes: oṃ ghrīṃ ghrīṃ varṣaya varṣaya hūṃ hūṃ hūṃ ho ho ho phaṭ phaṭ phaṭ svāhā; this is the mantra of the eight clouds. Therefore, it is said: "It dwells in the eight water-bearers," which means it constantly enters and abides in the eight clouds. Oṃ vajraḍākinī varṣaya varṣaya pāya hūṃ bhuḥ svāhā is the mantra associated with causing rain to fall by the Vajraḍākinī. For that very reason, it is said: "The vidyāmantra of the ḍākinīs," and so forth; it is the nature of the Great Illusion. This means it is the mantra of the nature of all ḍākinīs. Furthermore, it is accomplished by reciting it one hundred thousand times in the common language, or by reciting it two hundred thousand times in the Sanskrit language. The oṃ should be understood as being connected to both. Now, the summoning of the mass is taught. In "Nama" and so forth, mahākālānucara refers to the Great God, because he moves together with Mahākāla. From "Nama" up to "tadyathā" is the introductory text and is not the mantra itself. Oṃ cala and so forth is the summoning mantra. "Perform ten thousand recitations of the approach" means by means of the Vajraḍākinī yoga. "At midnight" is an illustration; it means at the three times of day. Regarding "summoning the mass":

གོང་བུ་ནི་ལུས་ཏེ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ནས་བར་སྣང་ལས་ཅིག་ཅར་འོང་བ་ནི་གོང་བུ་དགུག་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔར་བསྙེན་པ་ཁྲི་བྱས་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། དེའི་དྲུང་དུ་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མདོག་དམར་ པོར་གནས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མདོག་དམར་པོ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་འཕྲོས་པའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་བསྐོར་བར་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཙ་ལ་པྲ་ཙ་ལ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཡ་དེ་བ་ལིདྷཾ་ལྷ་སྦྱིན་ཨཱ་ན་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སྤེལ་ཏོ། ། ཉི་མ་བདུན་ནམ་བཅུ་གསུམ་མམ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་དུས་ གསུམ་དུ་བཟླས་ན་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་ན་མཚན་ཕྱེད་ན་ཇི་སྲིད་འོང་གི་བར་དུ་བཟླའོ། ། ཨོཾ་ཙ་མུཎྜཱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་མོ་ཙ་མུཎྜཱིའི་སྔགས་སོ། ། རྡོག་པས་མནན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལིངྒ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཁུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་པས་འོང་བའོ། ། དབང་དུ་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ནོར་དང་བཅས་པར་དབང་དུ་འདུས་པའོ། ། འདིར་ཡང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྐང་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་ལ་སེན་རྩེས་རི་བོ་ལྷུན་པོ་བྲིས་ཏེ། དེའི་ནང་དུ་གྲྭ་བཞིར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿབཞི་བྲིས་ལ་དབུས་སུ་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་ཏེ་ བྲིས་ནས་རྐང་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་མནན་ལ་དུས་གསུམ་དུ་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་ལྷ་སྦྱིན་བདག་གི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྤེལ་ཏེ་བཟླས་ན་ཁུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་མངོན་སྤྱོད་གསུངས་པ།

The "mass" is the body; its arrival from space while abiding upon the wind maṇḍala is the "summoning of the mass." Thus, a yogin of the Vajraḍāka should first perform ten thousand preliminary recitations. Having fashioned an image of the Great God, one should abide before it as the red-colored Vajraḍāka. One should then visualize the object of accomplishment, also red in color, mounted upon a wind maṇḍala and encircled by the light of the mantra radiating from one's own heart. One should append the mantra: oṃ cala pracala lala lala ya devadattaṃ devadattam ānaya svāhā. It is taught that if one recites this three times a day for seven, thirteen, or twenty-one days, the deity will arrive. Alternatively, one should recite at midnight until the deity arrives. Oṃ camuṇḍī and so forth is the mantra of the goddess Camuṇḍī. The phrase "trampling with the foot" connects to the previous mention of the liṅga. "Summon" means to cause them to come by means of the feet. "To be brought under control" means to be attached to oneself, being brought under one's power along with one's wealth. In this practice as well, a yogin of the Vajraḍāka should draw Mount Meru with the nail-tips of the sole of the left foot. Within it, one should write four hrīḥ syllables in the four corners and, in the center, write the mantra words interspersed with the name of the person to be accomplished. Pressing that very foot upon the image of the Great God, one should recite the mantra words interspersed with the prayer, "May Devadatta come under my control," three times a day, and they will be summoned. Now, the rite of wrathful activity is taught:

སྐྱེས་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྟེང་གི་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ཆ་སྟེང་མ་སྟེ། འོག་གི་ཆ་ཕུར་པའི་གཟུགས་རྩེ་གཅིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྐོ་བའོ། ། གཅོང་ནད་ཆེན་པོ་ནི་ནད་ཀྱིས་འཚེ་བའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ་གནས་པ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའོ། ། འདིས་ཀྱང་སྔོན་དུ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་བསྙེན་པ་ཁྲི་བྱས་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་སྐྱེས་བུའི་བྱིན་པ་གཡོན་པའི་ཐུར་ མ་ལ་སྟེང་གི་ཆར་ཚོགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་རྫས་ཀྱི་ནང་དུ་བཙོས་ནས་སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ། གང་གི་ཁྱིམ་སྒོར་སྦས་པ་དེ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་ནད་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་གསུངས་པ་ཨོཾ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པའོ། ། ཆར་དབབ་པ་གསུངས་པ། གྲོག་མཁར་གྱི་ས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གྲོག་མཁར་གྱི་ས་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། བའི་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་བའི་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་གཅིན་དང་ལྕི་བ་རྣམས་སོ། ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མ་ནི་ཀ་ར་བཱི་རའི་ཡལ་ག་དང་འདབ་མ་དང་བཅས་པའོ། ། དཀར་ གསུམ་གྱི་གཏོར་མ་ནི་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་འབྲས་སཱ་ལུའི་གཏོར་མའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེས་ཀྱང་འདི་སྐད་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་གྲོག་མཁར་གྱི་ས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀླུ་བ་སུ་ཀ་མདོག་སེར་པོ་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བྱས་ལ་ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མས་བཀབ་སྟེ།

Regarding the phrase "of the person" and so forth: the "upper part" refers to the upper portion, which is to be made into the single-pointed form of a kīla (ritual dagger) for the lower part. "Having made" means having dug. "Great chronic illness" refers to affliction by disease. "Arising" means birth, and "abiding" means remaining for a long time. This also teaches that one should first perform ten thousand recitations of the mantra of Mahābala as a preliminary service. Following that, one should fashion the left calf of a person into a probe, making the upper part as previously described for the Lord of the Assembly (Gaṇeśvara). Having boiled it in the substances mentioned, one should recite the mantra of Mahābala one hundred and eight times. If this is buried at the door of someone's house, it is shown that a great illness will arise in that person for a long time. The mantra of Mahābala spoken is "Oṃ Vajra..." and so forth. Regarding the method for bringing down rain, it is said: "With earth from an anthill," and so forth. "Earth from an anthill" is well known. The "five products of a cow" are the milk, curd, butter, urine, and dung of a cow. The "branch of the karavīra" refers to the branch of the karavīra tree together with its leaves. The "offering cake of the three whites" is an offering cake made of milk, curd, and śāli rice. The remainder is easy to understand. By this, it is shown that a practitioner of the Vajra Hūṃkāra yoga should fashion a nāga named Vasuka, yellow in color and possessing the characteristics as described, from earth from an anthill and so forth. It should then be covered with a branch of the karavīra.

དཀར་གསུམ་གྱི་ གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཉིན་ཞག་བདུན་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གུ་གུལ་གྱི་བདུག་པས་བདུག་ཅིང་ཀ་ར་བཱི་རའི་ལོ་མས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཆུ་གཏོར་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བ་སུ་ཀའི་གཟུགས་ཁམ་ཕོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ་ཨ་ཤོ་ཀའི་ ཡལ་གས་བཀབ་སྟེ། དཀར་གསུམ་གྱི་གཏོར་མ་དུས་གསུམ་དུ་བྱིན་ལ་སྟེང་ན་གནས་པའི་བུམ་པ་བུ་ག་ཕྲ་མོ་ལས་ཆུ་རྒྱུན་འཛག་པས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཀྲུ་ཞིང་སྐབས་སྐབས་སུ་གུ་གུལ་གྱིས་བདུག་པ་དང་། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མས་ཆུ་གཏོར་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཧཱུྃ་བཞིའི་སྔགས་དེ་ལ་ཟློས་ཤིང་ ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆར་དབབ་པ་ལའོ། ། ད་ནི་ངག་བཅིང་བ་གསུངས་པ། ཨོཾ་ག་ག་ཨ་རི་ག་ག་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། ནད་པར་སྔར་གདོང་མ་བཀྲུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གདོང་མ་བཀྲུས་པ་ལས་ལངས་ཏེ་ སྔགས་འདི་ལན་བདུན་བཟླས་པའི་ཆུས་གདོང་དང་རྡེའུ་བཀྲུས་ལ་བཟླ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཡང་རུང་བའི་བུ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁུང་བུའི་བུ་གའོ། ཇི་ལྟར་གཞུག་ཅེ་ན་ཆེ་གེ་མོའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཁ་ཆིངས་ཤིག་ཅེས་ཡིད་ ཀྱིས་སམ་དངོས་སུ་བརྗོད་ནས་སོ། ། ཡང་ན་གདོང་མ་བཀྲུས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བཀྲུས་པ་ཉིད་དུ་ལས་འདི་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མུ་ཁ་ཏིཥྛནྟི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གླང་གི་ལྕི་བ་ནི་ཁྱུ་མཆོག་གི་ལྕི་བ་སྟེ། དེ་ལ་སྔགས་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །

One should offer an offering cake of the three white substances and, for seven days and nights without interruption, fumigate with guggulu incense. If one recites the eight-line mantra with karavīra leaves while continuously sprinkling water, it will occur exactly as described. Some say that one should place an image of Vasuki upon a clay bowl and cover it with an aśoka branch. One should offer the offering cake of the three white substances three times a day, and while water drips continuously from a fine hole in a vase placed on top, one should bathe [the image] without interruption, occasionally fumigating with guggulu and sprinkling water with karavīra twigs. Regarding the phrase "reciting that mantra of the four hūṃs," "that" refers to the rite for bringing down rain. Now, the binding of speech is taught: regarding "oṃ gagāri gagā svāhā" and so forth, "with this mantra" refers to the mantra just mentioned. "In the morning, without having first washed the face" means that having risen without having previously washed the face, one should recite the mantra. The meaning is that one should wash the face and a pebble with water over which this mantra has been recited seven times. "Any opening whatsoever" refers to the holes of a rat or similar creatures. If one asks how to insert [the mantra], it is by saying "Bind the mouth of so-and-so" either mentally or by speaking it aloud. Alternatively, "without having washed the face" means that this rite should be performed in a state of not having washed the face at all. Regarding "mukha tiṣṭhanti" and so forth, "cow dung" refers to the dung of a bull; this is connected with the instruction to recite the mantra over it.

འདིས་ནི་ཁྱུ་མཆོག་གི་ལྕི་བ་ ས་ལ་མ་ལྷུང་བ་ལ་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་བྱི་བའི་ཁུང་སྒོ་གནམ་དུ་བལྟས་པའི་ནང་དུ་བཅུག་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འདིར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔགས་འདིས་གདོང་མ་བཀྲུས་པར་ལས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ད་ནི་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་གནས་དབེན་ པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨ་ཀཱ་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་རྐང་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེས་ནི་ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་གཞན་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བླ་གབ་དང་བྲལ་བའི་གནས་དབེན་པར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཆར་དབབ་པའི་བློས་སྔགས་འབའ་ཞིག་བཟླས་ན་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཆར་པ་འབེབས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། བློ་ གྲོས་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལྷ་མོ་ལ་བོད་པ་སྟེ། གང་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བློ་གྲོས་ཆེན་མོ་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའོ། ། མདུན་ནས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོང་གིས་བལྟས་པ་སྟེ་སྤྲིན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གདོང་པ་བལྟས་པའོ། ། མཁར་གནས་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་ནི། ། ཆུ་ནི་རབ་ཏུ་མང་པོ་འབེབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲིན་མེད་པར་ཡང་ནམ་མཁའ་ཉིད་ལས་ཆར་འབེབས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྡེ་ཚན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ། སྡེ་ཚན་གྱི་མཐའ་མ་ནི་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ཀྱི་མཐའ་མ་སྟེ་ཧའོ། །

By means of this, if one recites the mantra seven times over the dung of a bull while it has not yet fallen to the ground and places it inside a rat hole that faces upward, it will happen exactly as described. Some say that here, a practitioner of the Vajraḍākinī yoga should perform the rite with this mantra without having washed their face. Now, the mantra taught in the third chapter for the application beginning with "in a secluded place" is stated: Akāro and so forth. The word ni is the root verse. The remainder is easy to understand. Thus, it becomes: Oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. The Oṃ should be understood from the oral instructions. The previously mentioned application is easy to understand. Furthermore, the phrase "that also" indicates another application. This should be connected as follows: in a secluded place free from cover, one who possesses the deity yoga and recites the mantra alone with the intention of bringing rain, Śakra will cause rain to fall. The term "Mahāmati" is an address to the goddess; she who possesses great intelligence is Mahāmati, the Blessed Lady. "From the front" means looking with the face, specifically looking toward the direction of the clouds. "Those dwelling in the sky will certainly cause a great deal of water to fall" means that even without clouds, rain will fall from the sky itself. Regarding the phrase "of the class" and so forth: the "end of the class" refers to the end of the eight classes, which is ha.

དབྱངས་ཡིག་བཞི་པ་ནཾ་ཨཱི་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་ཧྲཱི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཉལ་བའི་སྔགས་ ཀྱིས་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་ཆགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྐྱེས་པའམ། བུད་མེད་ཉལ་བའི་སྔས་ཀྱིས་གཞི་ལ་བྲི་བའོ། ། རང་གི་ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པ་རང་གིའོ། ། སྙིང་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧྲཱིའི་ལྟོ་བར་རོ། ། ཅི་ཞིག་བྲི་ཞེ་ན། མིང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆགས་པར་བྱ་བའི་བུ་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་ཞེ་ན། ཉལ་བའི་དུས་སུའོ། ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ཤོ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་གོ། ། བདུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་བདུག་པ་སྟེ། དེས་བདག་ཉིད་ལ་བདུག་པའོ། ། འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་ཉལ་བའི་སྔས་ཀྱི་ས་ གཞི་ལ་ཙནྡན་དང་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་དམར་པོས་བྱུགས་ནས། ཨ་ཤོ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་སྨྱུ་གུས་རང་གི་ཁྲག་གིས་ཡི་གེ་ཧྲཱི་བྲིས་ལ་དེའི་ལྟོར་ཆེ་གེ་མོ་བདག་གི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྲིས་ཏེ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་གཏོར་ལ་བདག་ཉིད་བདུག་པས་བདུག་ཅིང་ཙ་མུཎྜིའི་སྔགས་བཟླས་ན་གདུལ་ དཀའ་བ་རྣམས་ཀྱང་དབང་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་ཧཱུྃ་བསྒོམས་ཏེ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདིས་ནི་སྔར་ལེའུ་གསུམ་པར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་ འཁོར་བའི་ལུས་ཀྱི་གཟར་བུ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཐོར་བར་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ།

The fourth vowel is ṇā-ī; by these, it becomes hrīḥ. Regarding the "mantra for sleeping": "four" refers to writing on the pillow-base of a man or woman who is under the influence of passion, such as one who is intoxicated and so forth. "One's own blood" refers to the blood of the one who desires to bring [the object] under control. "In the heart-mantra" means within the belly of the syllable hrīḥ. If one asks what is to be written, it is the "name," such as that of the girl or whoever is to be made passionate. If one asks when, it is at the time of sleeping. "Red flowers" refers to flowers such as the aśoka and so forth. "Incense" refers to the incense mentioned below for the rite of magnetizing (vaśya); with that, one fumigates oneself. The summarized meaning here is as follows: having smeared the pillow-base with red fragrances such as sandalwood and saffron, one writes the syllable hrīḥ with one's own blood using a pen made of aśoka wood or the like. Within its belly, one writes: "May so-and-so be brought under my control." Then, having scattered red flowers and fumigated oneself with incense, if one recites the mantra of Cāmuṇḍī, even those who are difficult to subdue will be brought under control. Another application is taught: "Meditating on a hūṃ upon a sun disk at the heart, one should meditate on one's own chosen deity as Trailokyavijaya and so forth." This is connected to the previous statement in the third chapter: "One should imagine water emerging from the ladle of the body of the wrathful maṇḍala deities, such as Vajra-hūṃkāra, and sprinkling it upon the vajra sun maṇḍala."

འདིར་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཀོད་དེ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ རང་གི་ལྷར་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རང་གི་ལུས་ཀྱི་གཟར་བུས་ཆུ་གཏོར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སོ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སོ་ཅན་གྱི་ཁྲག་གིས་བྲིས་ལ་སྐུད་པ་དམར་པོས་དཀྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སོ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་ མོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རླུང་གི་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཡཾ་ངོ་། ། བསྐུལ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་སྐུལ་བར་བྱེད་པས་ན་བསྐུལ་ཚིག་སྟེ་མིང་ཉིད་དོ། ། ཧཱུྃ་ཊཀྐི་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ཊཀྐི་ཧཱུྃ་ཛཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་བར་གྱི་གོ་སྐབས་ སུའོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སོ་ཕག་གི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་ཕག་ཁ་སྦྱར་བའི་དབུས་སུའོ། ། བཅུག་པ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའོ། ། རླུང་མཚམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རླུང་གི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྐང་པས་མནན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་ཕག་དེ་རྐང་པས་བརྫིས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ། ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་མདོག་སྔོན་པོ་གཡས་པ་དང་རྩ་བ་དང་། གཡོན་པའི་ཞལ་དཀར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་དྲུག་ལ་དང་ པོ་གཉིས་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། །

Here, it is not the literal purpose [of the words] that is intended. The meaning of this is as follows: having placed the syllable HŪṂ upon a sun maṇḍala at the heart, one should visualize oneself as a deity such as Trailokyavijaya, and then sprinkle water using a ladle that is one's own body marked with a vajra, such as that of Vajra-Hūṃkāra. Regarding the phrase "with the vajra-teeth" and so forth, it is connected to the instruction: "one should write with the blood of the vajra-teeth and wrap it with a red thread." The "vajra-teeth" refers to the index finger, because it is called the "vajra-fang." The "seed-syllable of wind" is the syllable YAṂ. The "inciting words" are so called because they incite [the action]; they are the name itself. Regarding the phrase "between the two seed-syllables HŪṂ ṬAKKI," this refers to the space between the two mantras: OṂ ṬAKKI HŪṂ JAḤ HŪṂ. The syllable OṂ is to be understood through the oral instructions. The terms "hook" and so forth are easy to understand. "In the middle of the bricks" means in the middle of two bricks joined together. "Inserting" means placing it into the yantra. "The wind direction" should be understood as placing the object of accomplishment upon a wind maṇḍala. "Pressing with the foot" means treading upon those bricks with the foot. By these [instructions], it is said: [one should visualize] the one arisen from HŪṂ, blue in color, with a white, blue, and red face on the right, the central, and the left [sides] respectively, and with six arms, the first two of which embrace the consort of light.

ལྷག་མའི་ཕྱག་གིས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ནོར་བུ་བསྣམས་ཤིང་རོལ་པའི་གཟུགས་ཅན་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་ལ་གཡོན་བརྐྱང་གིས་བཞུགས་པ་ལྷའི་རྒྱན་ཅན་སྤྱན་གསུམ་པ། ཊཀྐི་རཱ་ཛར་བསྒོམས་ལ་གྲོ་གའམ་རས་ལ་ མཛུབ་མོའི་ཁྲག་དང་ཤིང་ཛཱ་ཏིའི་སྨྱུ་གུས་ཡི་གེ་ཡའི་དབུས་སུ་ཨོཾ་ཊཀྐི་ཛཿཧཱུྃ། ལྷ་སྦྱིན་ཨཱ་ན་ཡ་ཨོཾ་ཊཀྐི་ཛཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་བྲིས་ལ་སོ་ཕག་ཁ་སྦྱར་བའི་དབུས་སུ་བཅུག་སྟེ་སྐུད་པ་དམར་པོས་དཀྲིས་ནས་གཡོན་བརྐྱང་གི་སྟབས་ཀྱིས་གཡས་པ་མནན་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ ལ་བསྐྱོན་ཏེ། ཊཀྐི་རཱ་ཛ་སྤྲོས་ནས་མགྲིན་པ་ཞགས་པས་བཅིངས་ལ་སྙིང་ལྕགས་ཀྱུས་ཕུག་སྟེ་ཁུགས་པར་བསམས་ལ་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། ཙ་མུཎྜིའི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་དགུག་པར་བྱའོ། ། བཏོན་ནས་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་འཁྲུལ་འཁོར་མ་བཏོན་གྱི་བར་དུ་ཡུལ་དུ་གནས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རྫ་མཁན་གྱི་བུ་འཁོར་ལོ་ལན་གཅིག་བསྐོར་བའི་འཕེན་ཤུགས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལྟར་སྦྱོར་བ་ལན་གཅིག་བཟླས་པས་རྒྱུན་ཏུ་མ་བཟླས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་སླར་མི་འཁོར་ ལ་སྔགས་མ་བསྒྲུབས་པར་འཁྲུལ་འཁོར་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བསྐྲད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བུ་མོའོ། །

With his remaining hands, he holds a hook, a lasso, a sword, and a jewel. Visualize him in a playful form, standing upon a lotus on a sun disk in the posture with the left leg extended, adorned with divine ornaments and possessing three eyes. This is the meditation on Ṭakkirāja. On birch bark or cloth, using the blood of the index finger and a pen made of jāti wood, write the syllable ya, in the center of which is: oṃ ṭakkijaḥ hūṃ. Then write: devadatta ānaya oṃ ṭakkijaḥ hūṃ. Place this between two joined bricks, wrap it with red thread, and press down with the right foot in the posture with the left leg extended. Visualize the object of the rite mounted upon a wind maṇḍala; emanate Ṭakkirāja, bind the throat with the lasso, pierce the heart with the hook, and imagine them summoned. Recite that very mantra. This is what is taught. By that same application, remaining in the yoga of Vajra-Hūṃkāra, one should also summon [the target] with the mantra of Cāmuṇḍī. Regarding the phrase "having extracted," and so forth: "not otherwise" means that as long as the mechanical device (yantra) is not extracted, the target will not remain in their place. For example, just as a potter’s wheel continues to spin by the momentum of a single turn, once the application is performed, even if one does not recite continuously, the target will not return to their place. The meaning is that even by the mechanical device alone, without having previously accomplished the mantra, the expulsion will occur. Another application is taught: regarding the phrase "oneself," and so forth, "oneself" refers to the practitioner and the girl to be accomplished.

ཨོཾ་དམར་པོ་སྤྱི་བོར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཉི་གའི་སྤྱི་བོར་ཨོཾ་དམར་པོ་བསྒོམ་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བ་སྟེ་གཉི་གའི་སྙིང་གར་མྃ་དམར་པོ་དགོད་པའོ། ། བུ་མོའི་ཁ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁ་ནི་སྒོ་སྟེ་སྣའི་བུ་གའོ། ། ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྔ་པ་སྟེ། དེའི་སྣ་སྒོ་གཡོན་པ་ནས་བདག་གི་སྣ་སྒོ་གཡས་པར་འཇུག་པའོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདིའི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ལ། བདག་ཉིད་མཾ་དམར་པོ་ལས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བུ་མོའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་དེ། ཨོཾ་དང་མཾ་དམར་པོའི་ས་བོན་སྤྱི་བོ་དང་སྙིང་གར་བཀོད་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ནས་བདག་གི་སྣ་སྒོ་གཡོན་པ་ནས་འོད་ཟེར་ཕྱུང་སྟེ། དེའི་སྣ་སྒོ་གཡས་པར་ཞུགས་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་འོད་ཀྱི་གོང་བུར་བཟུང་སྟེ། སླར་བདག་གི་སྣ་སྒོ་གཡས་པ་ནས་སྤྱི་བོ་དང་སྙིང་གར་ གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་བསམས་ལ། ཨོཾ་མཾ་ཆེ་གེ་མོ་བ་ཤ་མ་ན་ཡེ་ཞེས་བཟླས་ན་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། བུད་མེད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བུད་མེད་ཀྱི་གཅི་བའི་ཤུལ་གྱི་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་དུ་གཅི་བ་བྱས་ པའི་ས་སྟེ། དེ་དང་རང་གི་གཅི་བའི་ཤུལ་གྱི་ས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ། ཆོས་འབྱུང་བའི་གཟུགས་བྱ་བའོ། །

Regarding the phrase "a red OṂ also at the crown," one should meditate on a red OṂ at the crowns of both the practitioner and the object to be accomplished. The word "also" is inclusive, meaning that a red MĀṂ should be placed at the hearts of both as well. Regarding the phrase "from the mouth of the girl," "mouth" refers to the gateway, which is the nostril. The word "from" indicates the ablative case; thus, [the mantra] enters from her left nostril into one's own right nostril. The "garland" refers to the movement of coming and going like a whirling firebrand. The remainder is easy to understand. The summarized meaning of this is as follows: Having first performed the preliminary service of the eight-line mantra while in union with Vajra-Hūṃkāra or others, one should generate oneself from a red MĀṂ into the form of a charming girl. Having placed the seed-syllables OṂ and red MĀṂ at the crown and heart, and having likewise generated the object to be accomplished, one should emit light rays from one's own left nostril, which enter her right nostril. One should then grasp her body, speech, and mind as a mass of light and cause it to enter one's own crown and heart through the right nostril. Contemplating this coming and going again and again, if one recites "OṂ MĀṂ [Name] VAŚAM ĀNAYA," she will be brought under control. Another application is taught: regarding the phrase "of a woman" and so forth, "the earth from a woman's urination site" refers to the ground where she has urinated. Having combined that with the earth from one's own urination site, one should fashion the form of a dharmodaya.

སྔགས་ལན་བདུན་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཙ་མུཎྜི་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རང་གི་མཚན་མ་ལ་ལན་བདུན་བཟླ་བའོ། ། དུས་གསུམ་དུ་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔགས་དེ་ཉིད་དེ། ། འདིར་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བྱ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཚུལ་གཞན་གསུངས་པ་སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མིང་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་ངོ་། ། སྤེལ་བར་བྱ་བའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔགས་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཙ་མུཎྜི་ལ་སོགས་ པའི་སྔགས་སོ། ། སྤེལ་བ་ནི་དགུག་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ཆེ་གེ་མོ་ཨ་ན་ཡ་ཆེ་གེ་མོ་བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་བསྐུལ་ཚིག་དང་སྤེལ་བའོ། ། ལྷའི་འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་བུ་མོ་རྣམས་སོ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་དེ་ལྟར་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི་ཆོ་གའི་རྣམ་པ་ དེས་དབང་དུ་བྱ་བ་ཡང་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དུག་དང་སྐེ་ཚེས་ཆེ་གེ་མོ་ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་ཚིག་ཧྲཱི་མ་ཝནྟ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དང་སྤེལ་ཏེ་བྲིས་ལ་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླས་ན་བསྐྲད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨོས་པ་ བསྡུ་བ་ཡིན་ཏེ་དགུག་པའི་ལས་བློ་ལ་བསྡོགས་ནས་ཡང་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་མ་སྨོས་པ་བསྡུ་བ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཐོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདིས་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། བསྐྲད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དུག་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དུག་ཅན་ནི་སྦྲུལ་ ལོ། ། གནོད་སྦྱིན་སྨྱོན་པ་ནི་ཁྱི་སྨྱོན་པའོ། །

Regarding the instruction to "recite the mantra seven times," this refers to reciting the mantra of Cāmuṇḍī and so forth seven times over one's own [symbolic] mark. The instruction to "recite the mantra one hundred and eight times during the three periods of the day" also refers to that same mantra. In this context, the practice is to be performed through the application of Vajra Hūṃkāra. The remainder is easy to understand. Regarding the other method taught, starting with the phrase "the skull of a man" and so forth: "name" refers to the name of the person to be accomplished. Regarding the phrase "the mantra to be interspersed," the "mantra" is to be connected with the "King of Knowledge" (Vidyārāja), which is the mantra of Cāmuṇḍī and so forth. "Interspersing" means adding the words of exhortation, such as "Summon so-and-so!" (ānaya amuka) or "Bring so-and-so under control!" (vaśaṃ kuru amuka). "The world of the gods" refers to the daughters of the gods (apsaras). Regarding the phrase "the ritual procedure for the action is likewise," the word "likewise" (api) indicates that it is not only the action of summoning, but that one should also perform the action of bringing [others] under control through that same ritual method. Some say that if one writes [the name] mixed with poison and mustard seeds along with the exhortation "Expel so-and-so!" (uccāṭaya amuka) and the mantra beginning with hrīḥ mā vandyaya, and then recites that very mantra, the person will be expelled. In this case, the word "likewise" (api) is used to include what was previously mentioned; having prepared the mind for the action of summoning, it is said "likewise" (api). Alternatively, it is used to include what was not mentioned: at that time, by means of this ritual procedure for the skull and so forth, actions such as expulsion are also to be performed. The ritual procedure for expulsion is taught starting with the phrase "by one possessing poison" and so forth; "possessing poison" refers to a snake. "A mad yakṣa" refers to a mad dog.

སྦ་བ་ནི་བསྐྲད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བཟླས་ཏེ་སྦ་བའོ། ། ལས་ཀྱི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྲད་པའི་ལས་ཀྱི་དུས་སུའོ། ། ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། ཁ་ཟས་ནི་སྡེར་ན་ གནས་པའོ། ། གཞུག་པ་ནི་བཟའ་བ་དང་འཕང་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། སྡེར་ན་གནས་པའི་ཁ་ཟས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་ལ། ཁ་ཟས་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ནས་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་ནས་ཆང་བུ་གཅོད་པའི་ཚེ་ཆེ་གེ་མོའི་མགོ་བཅད་ པར་བསམ་ཞིང་ཁར་འཇུག་པའི་ཚེ་ཆེ་གེ་མོའི་མགོ་ཟ་བར་བསམས་ནས་སོས་བཏབ་སྟེ་ཕྱེད་ཁར་ལྡད་ཅིང་ཕྱེད་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་འཕངས་པའི་ལས་འདི་ཉི་མ་བདུན་དུ་བྱས་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་བསད་པའི་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བཅིང་བ་གསུངས་པ། ལྕི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོག་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་འདྲ་བའི་གཟུགས་འཛིན་པའོ། ། རས་མའི་དུམ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཏཱ་ལའི་འདབ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་གཟུང་ངོ་། ། མིང་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ལི་བྷི་ལི་བྷ་ར་ཙུ་ལི་ཆེ་གེ་མོ་སྟཾ་བྷ་ན་ཀུ་རུ་ སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སྤེལ་ཏེ་བྲིའོ། ། གཏུན་ཤིང་ལ་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔགས་བཟླས་མ་ཐག་པ་དེ་ཉིད་གཏུན་ཤིང་ལ་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་ལན་བདུན་དུ་གདོང་བཙོག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

"Concealing" means to conceal after having empowered it with the expulsion mantra. "At the time of the action" means at the time of the action of expulsion. "Accompanied by wrath" means to perform the yoga of Mahākāla. "The mantra" also refers to that very mantra. "Food" refers to that which is in the bowl. "Inserting" means eating and throwing. By these [instructions], it is said: remaining in the yoga of Mahākāla, one should empower the food in the bowl with that very mantra. Having visualized that food as the form of the one to be accomplished, while being wrathful, at the time of cutting the torma (ball of food), one should visualize the head of [the target,] "so-and-so," being cut off. At the time of putting it in the mouth, one should visualize the head of "so-and-so" being eaten, and then bite down. If one performs this action—chewing half in the mouth and throwing the other half toward the direction of the target—for seven days, it will occur exactly as described. Some say this is a rite of killing. Regarding the binding, it is said: "With dung," and so forth. "An image" means a form that possesses a color and so on similar to that [of the target]. "A piece of rag" is an illustration; palm leaves and the like should also be included. "The name" is also an illustration; one should write it by adding the insertion: oṃ ali bili bharaculi amukasya stambhanaṃ kuru svāhā. "Having recited the mantra seven times over the pestle" means that the practitioner of the yoga of Vajra-Hūṃkāra, immediately after reciting the mantra, should recite it seven times over the pestle and strike the face seven times.

ཡང་ན་ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་བསྟན་པའི་ཨོཾ་ཛམྦྷ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ སྔགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡང་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔའ་བོ་གཡུལ་དུ་བསད་པའི་རས་ལ་བུ་མོ་བྲིས་ན་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དཔའ་བོ་གཡུལ་དུ་བསད་པ་ནི་དགྲའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་ཤི་བའོ། ། རས་ནི་དེའི་གོས་ཏེ་དེར་བྲི་བའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གཟུགས་བརྙན་ཏེ་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཟུགས་སོ། ། ཅིས་ཤེ་ན། རི་མོ་སྟེ་ཚོན་གྱིས་བྲི་བའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱས་པས་ཤེ་ན། བ་ལང་གི་རྡུལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བ་ལང་གི་རྡུལ་ནི་བ་ལང་གི་སྤུའོ། ། འབུ་བ་ ཏ་ལི་ནི་ཤིང་འབུ་བ་ཏ་ལི་ཞེས་གྲགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རླན་ལས་སྐྱེས་ཤིང་སྡོང་པོ་ཕྲ་ལ་ལྕུག་མ་ས་ལ་ཟུག་ཅིང་མེ་ཏོག་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པ་སྟེ། དེའི་རྩ་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བུ་མོའི་གཟུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསལ་པོར་བྲིས་ ལ་བ་ལང་གི་སྤུ་དང་། འབུ་བ་ཏ་ལའི་རྩ་བ་ལ་ཙ་མུ་ཎྜཱིའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྔོན་དུ་བཟླས་པའི་བདུག་པས་བདུགས་ན་འོངས་ནས་མདུན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། བཅིང་བ་གསུངས་པ། རས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ནི་གཤིན་རྗེའི་དགྲ་སྟེ་ བྲི་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཁ་དོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་སྟེ།

Alternatively, if one performs the practice using the mantra beginning with oṃ jambhani as taught in the sixth chapter, the result will occur exactly as described. Regarding the other application taught, beginning with the words "the hero" (vīra) and so forth: this is connected to the statement that if one draws a maiden on the cloth of a hero slain in battle, she will come. A hero slain in battle is one who has died while facing the enemy. "Cloth" refers to his garment, upon which one should draw. What is to be drawn? An image, meaning a form complete with all major and minor limbs. With what? With a painting, meaning it should be drawn with pigments. How is it to be done? Regarding the phrase "cow-dust" and so forth: "cow-dust" refers to cow hair. Vātāli is the well-known plant vātāli. It is a moisture-born plant with a slender trunk and creeping vines that take root in the earth, bearing flowers that face downward; it is the root of that plant. By these means, it is taught that if a yogin of Hūṃkāra or another deity clearly draws the image of the desired maiden exactly as she appears, and fumigates it with incense over which the Cāmuṇḍī mantra has been recited one hundred and eight times using cow hair and the root of the vātāli plant, she will come and remain before him. Regarding the binding taught, beginning with the words "on cloth" and so forth: the wrathful Yamāntaka is the "enemy of Yama," and this is connected to the word "to be drawn." "Possessing all colors" means that all colors are blended into one.

འདིར་མན་ངག་གིས་ན་རང་གི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་པིར་གྱིས་བྲི་བ་ལ་བྱའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་རྐང་པ་ གཡས་པ་མཐོ་ལྔའི་ཚད་ཙམ་དུ་བརྐྱང་སྟེ། གཡོན་པ་ཅུང་ཟད་བསྐུམ་པའོ། ། ལག་པ་གཡས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཏེ་མན་ངག་གིས་ནི་ཕྱག་དྲུག་པ་ན་ཐོ་བ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ཞགས་པ་དང་། སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་དང་། གཏུན་ཤིང་དང་དགྲ་སྟ་བསྣམས་ཤིང་གསུས་ པ་འཕྱང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲ་བཛྲ་ཧྲི་ཕཊ་ཅེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་པའི་སོལ་བས་སོ། ། སྔགས་སྤེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྔགས་ནི་བཟླས་མ་ཐག་པ་སྟེ། དེ་དང་བཅས་པའི་མིང་ངོ་། ། བཞག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་མེ་ཏོག་སེར་པོ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ་བཞག་ལ་ཡང་སྔགས་སྔ་མ་ཉིད་མིང་དང་སྤེལ་ཏོ། ། ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་ན་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐ་ན་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བྱ་བ་ཡང་། མེད་ན་ལུས་དང་ངག་གི་བྱ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་མེད་པའི་དབང་གིས་སོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་ལྷ་སྟེ་སྲོག་གོ། ། སྟོངས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཕ་རོལ་གྱི་དཔུང་གི་ཚོགས་དང་སྤེལ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྔ་མ་ལྟར་བྲིས་ཏེ་པྲ་སེ་ན་སྟམྦྷ་ནི་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །

Here, according to the pith instructions, one should draw [the deity] with a brush exactly according to its shape and color. Regarding the phrase "standing with the right leg extended": this means that on the hub of a crossed-vajra (viśvavajra) situated upon a sun disk, the right foot is extended to a height of five spans, while the left is slightly bent. Regarding the phrase "in the right hand" and so forth, these refer to the first two hands; however, according to the pith instructions, one should understand that the six hands hold a hammer, a sword, a noose, a snake-noose, a pestle, and a battle-axe, and that the belly is protruding. "Charcoal from a charnel ground" refers to charcoal from a cremated corpse; it is charcoal over which the mantra of the yogin of Vajra-Hūṃkāra has been recited one hundred and eight times, namely: oṃ ratnavajra vajra hriḥ phaṭ. Regarding the phrase "interpolating the mantra": the mantra is that which was just recited, and the name is combined with it. Regarding the phrase "having placed [it]": after that, one should worship with yellow flowers and so forth and place it, again interpolating the previous mantra with the name. If one recites it one thousand times, [the target] will be paralyzed. Regarding the phrase "even if only mentally": this means that even if it is performed mentally, what need is there to mention physical or verbal actions if [the materials] are lacking? Regarding the phrase "if": this is due to the power of negligence. Regarding the phrase "all the gods": "all" refers to sentient beings. Because it makes all of them clear, it is a "god" (deva), which is to say, the life-force (prāṇa). "Becoming empty" means becoming exhausted. Regarding the phrase "interpolating with the army of the enemy": having drawn it as before, the specific addition is the words prasena stambhani.

དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔ་མ་ལྟར་བྲིས་ཏེ། རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྩེ་མོ་ལ་བཏགས་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྟ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞོན་ཏེ་གཡུལ་དུ་ཞུགས་པ་ལ་ཕ་རོལ་གྱི་དཔུང་གི་ཚོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རི་རབ་ཀྱིས་མནན་པར་བསམས་ལ། སྔགས་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་ བ་བཞིན་དུ་བཟླས་ན་དཔུང་བཅིང་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཤིང་ལོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གཞན་ནོ། ། ཤིང་ལོ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་བསྡུ་བའོ། ། ཕྲེང་གཉིས་པའི་མཐར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་སྤེལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཨོཾ་དེ་བ་དཏྟ་སྟམྦྷ་ཧྲི་དེ་བ་དཏྟ་ཧྲི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའམ། ཡང་ན་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རེ་རེའི་མཐའ་མར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གི་ཡི་གེ་རེ་རེ་སྤེལ་བ་སྟེ། ཨོཾ་དེ་བ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ར་བ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་མི་མཉམ་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་སྤེལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་རཏྣ་ བཛྲ་བཛྲ་ཧྲི་དེ་བ་དཏྟ་སྟམྦྷ་ན་ཕཊ་ཅེས་སྤེལ་བར་བྱའོ། ། བཅིངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུད་པ་སེར་པོས་བཅིངས་པའོ། ། ཁམ་ཕོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་ནག་པོ་རི་མོ་མེད་པའོ། ། བཤང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལྟར་བྲིས་པའི་ཤིང་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཁམ་ཕོར་དུ་བཞག་སྟེ། ཆེ་གེ་མོ་བཅིང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བློས་བསམས་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་བཤང་བ་བཏང་སྟེ། ལྕི་སྐམ་གྱི་ཐལ་བས་བཀང་ལ་ཁམ་ཕོར་གཞན་གྱིས་བཀབ་སྟེ། དབུགས་ཕྱིར་མི་འབྱིན་པར་ས་འོག་ཏུ་སྦས་ལ་སས་གཡོགས་ཏེ།

By this, one should write [the mantra] as before on birch bark or similar material and attach it to the top of a victory banner. Then, the practitioner, mounted on a horse or other mount, enters the battlefield and visualizes Mount Meru, marked with a crossed vajra, pressing down upon the enemy forces. If one recites that very mantra exactly as it is, the army will be bound. Furthermore, regarding the phrase "on tree leaves" and so forth: "furthermore" refers to another application of that same mantra. "Tree leaves and so forth" is an inclusive term for birch bark and the like. "Interspersing the letters of the name of the person to be accomplished at the end of the second row" means, for example: oṃ devadatta stambha hṛ devadatta hṛ, or alternatively, interspersing each letter of the name of the person to be accomplished after each letter of the mantra, such as: oṃ deva staṃbhaya ra va staṃbhaya, and so forth. If the number of letters is unequal, then one should intersperse [the name] at the end of all [the mantra letters], such as: oṃ ratna vajra vajra hṛ devadatta staṃbhana phaṭ. "Bound" means bound with yellow thread. "Clay bowl" refers to one that is black at the base and without markings. "Excrement" and so forth are easy to understand. By these [instructions], one should place the tree leaves and so forth, written as before, inside a clay bowl. Thinking in one's mind, "I shall bind such-and-such a person," one places excrement on top of it, fills it with the ash of dried dung, covers it with another clay bowl, and buries it underground without exhaling, covering it with earth.

འཐས་པར་བརྡུང་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོན་ མི་ཟ་བར་འཆིང་བའོ། ། སྔགས་བཏུ་བ་གསུངས་པ། རཏྣ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཕྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུའོ། ། དེ་བས་ན་རཏྣ་བཛྲའི་སྔོན་དུ་མི་ཕྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཨོཾ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཧྲི་དང་ཕཊ་ནི་མཐར་སྦྱར་བར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲ་བཛྲའི་ མཐར་ནི་ཧྲི་ཡིན་ལ། དེའི་མཐར་ནི་མིང་དང་བསྐུལ་ཚིག་སྦྱར་ཞིང་དེའི་མཐར་ཕཊ་གདོན་ནོ། ། ས་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་བཅིངས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ། ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིང་བའི་ལས་ལ་ནི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་སེར་པོར་བྱས་ ལ། དབང་གི་ལས་ལ་ནི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་དང་། གོས་ལ་སོགས་པ་དམར་པོར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་གོ་རོ་ཙ་ནས། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་ཙ་མུཎྜ་སུ་ཁ་མུ་ཁི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དང་ཆེ་གེ་མོ་བ་ ཤཾ་ཀུ་རུ་སྟམྦྷ་ནི་ཧྲི་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དང་བསྐུལ་ཚིག་ཏུ་སྤེལ་བ་བྲིས་ཏེ། ཙ་མུཎྜིའི་ཁར་བཅུག་ལ་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླས་ན་ཁ་བཅིངས་ཤིང་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་དགུག་པ་གསུངས་པ། ཁམ་ཕོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་བཟླས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏི་སུ་ཁ་མུ་ཁི་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་ཏེ། འདིར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཟླ་བར་བྱའོ། །

It teaches that one should pound it until it is solid; "not otherwise" means that it will certainly bind the graha spirits. Regarding the extraction of the mantra, in the phrase "Ratnavajra" and so forth, "Vajra" means "indestructible." The word "then" (tataḥ) means "previously." Therefore, one should utter "Oṃ" before "Ratnavajra" by way of its indestructible nature. Regarding the instruction "Hrīḥ and Phaṭ should be appended at the end," "Hrīḥ" is at the end of "Oṃ Ratnavajra," and at the end of that, the name and the imperative word are joined, and "Phaṭ" is uttered at the end of that. Regarding "black earth" and so forth, "binding the mouth" is an illustration; it should also be applied to the body and so on. Regarding "offering," for the action of binding, the offering materials should be made yellow; for the action of magnetizing (vaśya), the offering materials, clothing, and so forth should be made red. The remainder is easy to understand. By these means, it is taught that through the yoga of one's own deity, one should write on birch bark or similar material with gorocanā the mantra words beginning with "Oṃ namo bhagavate camuṇḍasukhamukhi," interspersed with the name and the imperative word "Amukasya vaśaṃ kuru stambhani hrīḥ." Having placed this in the mouth of Camuṇḍī and recited that very mantra, the mouth is bound and [the subject] is brought under control. Furthermore, regarding the summoning (ākarṣaṇa) taught in the passage beginning with "clay bowl," "reciting the mantra" refers to reciting the mantra beginning with "Oṃ namo bhagavati sukhamukhi." In this context, the practitioner of the yoga of Vajra-Hūṃkāra should perform the recitation.

དེ་ཡང་གང་དང་གང་དུ་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བསྟན་པ་དེ་དང་དེར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བུད་མེད་དངོས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མལ་པའི་བུ་མོ་དངོས་ཀྱིའོ། ། མཛུབ་ཡུགས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ནིམ་པའི་ལོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་གོ། ། དགོངས་མོ་ཚང་དུ་འགྲོ་ཁ་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ཚང་དུ་འགྲོ་བའི་དུས་སུའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདིས་ཀྱང་ནིམ་པའི་ལོ་མ་ལ་དུག་ལ་སོགས་པས། ཨོཾ་མུ་ནི་ཀ་སི་མུ་ནི་བ་སི་མུ་ནི་ཧ་ཏ་ལང་ག་ལེ་ཧི་བ་དེ་ཆེ་གེ་མོ་ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སྤེལ་ཏེ་བྲིས་ལ་བག་ཟན་ལ་སོགས་པའི་ཆང་བུའི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་སྔགས་དེ་ཉིད་ཟློས་ཤིང་། ཆང་བུ་བརྒྱ་རྩ་བདུན་བྱ་རོག་ཚང་དུ་འགྲོ་ཁ་མ་ལ་སྦྱིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཉི་མ་བདུན་དུ་བྱས་ན་བསྐྲད་ པར་འགྱུར་བར་སྟོན་ཏོ། ། རྩིག་ངོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡི་གེ་ཐ་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་ལུགས་ལས་བཟློག་སྟེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དབང་དུ་འགྱུར་ཞིང་བཅིང་བས་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབང་གི་ལས་དང་བཅིང་བའི་ལས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ ཅེས་བྱ་སྟེ། གང་གིས་ཤེ་ན། བཅིང་བས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུའི་དོན་གྱིས་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། ། རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདིའི་དོན་ནི་རྩིག་ངོས་ལ་སོགས་པ་ལ་བ་བླའམ་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚོན་གྱིས་ཡི་གེ་ཀ་བྲིས་ལ།

Furthermore, it is because it is stated: "In whatever [ritual] the deity yoga of the mantra procedure is not taught, in each of those cases, one should meditate on Vajra Hūṃkāra." Regarding the phrase "of an actual woman," it refers to an actual ordinary girl. At the time of entering the nest, one should also recite that very mantra. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "nimba leaves" and so forth, "one's own blood" refers to the blood from the ring finger of the practitioner. "At the time of entering the nest in the evening" means at the time of entering the nest without returning. The remainder is easy to understand. By this, one should write [the mantra] on nimba leaves with poison and so forth, interspersed with: oṃ munika muniva munihatalaṅgalehi vade amukaṃ uccāṭaya svāhā. Having placed it inside a changbu (ball of dough) and so forth, while reciting that very mantra, one should offer one hundred and seven changbu to a crow at the time of its entering the nest. It is taught that if one does this for seven days, [the target] will be expelled. Regarding the phrase "on a wall" and so forth, the letters tha and pra and so on should be written in reverse order. Regarding the phrase "it will be brought under control and bound by binding," it is so called because it becomes an action of subjugation (vaśīkaraṇa) and an action of binding (bandhana). If one asks by what means, it is "by binding" (bandhena); the third case is used in the sense of the cause. The word "end" (ro) indicates the completion of the section. The remainder is easy to understand. The meaning of this is: on a wall and so forth, one should write the letter ka with pigments such as orpiment or saffron.

དེའི་ནང་དུ་ཝ་ཤཾ་ཀུ་རུ་སྟམྦྷ་ནི་ ཧི་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྤེལ་བའི་སྒྲུབ་བྱའི་མིང་བྲི་བའོ། ། དེ་ནས་ཀའི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཧ་བྲིས་ཏེ། ཧའི་ལྟོར་ཀ་བྲི་བའོ། ། ཧ་ཡང་ཕའི་ནང་དུ་བྲིའོ་ཧ་དེའི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེས་འཁོར་བར་བྲིའོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐའི་ལྟོར་ཆུད་པར་བྲིས་ཏེ་ཅི་ཡང་རུང་བས་ཁ་བཅད་ལ་སྔགས་དེ་ཉིད་བསྐུལ་ཚིག་དང་ བཅས་པར་བཟླའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཤི་བ་གསོ་བ་གསུངས་པ། ལྟེ་བའི་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་རོའི་སྙིང་གར་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་སུ་དེའི་མིང་གི་ཡི་གེའམ། ཡི་གེ་ཨ་དམར་པོ་བསྒོམས་ཏེ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་ལ། པདྨ་དེ་ཞགས་པས་བཅིངས་ནས་སྔགས་དེའི་འོད་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་གྱིས་བཀྲུ་བར་བསྒོམ་ཞིང་སྤྱན་གྱི་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་འདིས་ནི་བདག་གམ་གཞན་འཚོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ་ཨ་ནི་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཨ་ཉིད་སྲོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་དེ་བསྲུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེས་བཅིང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཞགས་པའི་ཚུལ་དུ་གྱུར་ནས་སྲོག་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་ནད་མེད་ པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆང་གཟུངས་སོ། །

Within that, one should write the name of the person to be accomplished, interspersed with the syllables vaśaṃ kuru stambhani hi. Then, outside of the ka, one writes a ha, and inside the belly of the ha, one writes the ka. The ha is also written inside the pha, and around the outside of that ha, one writes the vowel letters in a circle. All of these are written so as to be contained within the belly of the tha, and having sealed it with anything suitable, one should recite that very mantra together with the words of exhortation. This is what is meant. Now, the method for reviving the dead is taught. Regarding the passage beginning with "the lotus of the navel" and so forth: the meaning is that a practitioner of the yoga of Vairocana or Buddhalocanā should meditate on the name of the deceased or a red letter a in the center of an eight-petaled lotus at the heart of the corpse. This lotus is surrounded by the mantra garland of Buddhalocanā and bound with a lasso. One should then meditate on washing it with a stream of nectar from the light of that mantra, and by this ritual of reciting the mantra of Buddhalocanā, oneself or another will be restored to life. This is the meaning. Regarding the specific details taught in the passage beginning with "the a itself," it should be connected with the statement that the a itself is the life-force. "Mudrā" refers to the mudrā for protecting that [life-force], namely the mudrā of Vairocana or Buddhalocanā; it should be connected with the instruction to "bind with it." By the phrase "having become a lasso, protecting the life-force and so forth," the absence of disease and other benefits are included. Regarding the other application taught in the passage beginning with "vajra" and so forth: "the center of the vajra" refers to the handle of the vajra.

ཁ་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་ག་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། སྙིང་གའི་པདྨར་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཁ་སྦྱར་བའོ། ། གངས་ཀྱི་འོད་ལྟ་བུ་ནི་འོད་དཀར་པོ་སྟེ་ཨ་དེ་ ཡང་གཉིས་ཡིན་ནོ། ། དེའི་མཐའ་ཞགས་པས་བཅིང་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ཞགས་པས་བཅིང་བའོ། ། འདིར་ཡང་ཨ་དང་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཀྱིས་ལུས་ཐམས་ཅད་བཀྲུ་ཞིང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྲུང་བ་ནི་སྲོག་བསྲུང་བའོ། ། དམ་པ་ནི་མཆོག་གོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་ པ་སྙིང་གའི་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འོ་མའི་རྒྱུན་ལྟ་བུའི་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཉི་ག་ལས་བྱུང་བའོ། ། འདིར་ཁྲུས་ཆབ་གསོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་དུའང་སྦྱར་རོ། ། པདྨ་ཁ་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་འོག་གཞན་དག་ཏུའང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྙིང་གར་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་ གར་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་སྔགས་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཕྱུང་སྟེ་བཀྲ་ཤིས་དང་བཅས་པས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། འདིའི་དོན་ནི་སྙིང་གའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་བཾ་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པ་བཀོད་ལ་པདྨ་གཞན་དང་ཁ་སྦྱར་ཏེ་བདུད་རྩི་དཀར་པོ་འཛག་ པར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྟེ་བའི་པདྨའི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ནས་ཀྱི་འབྲུ་ཙམ་བཀོད་ལ་པདྨ་གཞན་དང་ཁ་སྦྱར་ཏེ་དེ་དག་གི་བདུད་རྩིའི་འོད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ཀྱི་ནང་ཐམས་ཅད་བཀང་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ལ། སྔ་མ་ལྟར་སྔགས་བཟླ་ བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། འཆི་བ་སླུ་བ་གསུངས་ནས།

Regarding the term "joined together" (kha sbyar ba), it is connected to the "heart" (snying ga). It refers to the two vajras joined together within the lotus of the heart. "Like the light of snow" refers to white light, which is the syllable A. That too is twofold. "Binding the edges with a noose" means binding the edges of the two vajras with a noose. Here, one should likewise bathe the entire body with the light of the A and the vajra, and recite the mantra as before. "Protection" (srung ba) means protecting the life-force (srog). "Sublime" (dam pa) means supreme. Another application is taught: regarding the phrase "the lotus of the heart," the "stream of nectar water like a flow of milk" arises from both of those. Here, "offering the bath water" should also be applied to the entire body. "The joined lotus" should also be applied to other locations, such as below the navel. Regarding "bestowing empowerment at the heart," this means that from the mantra of Buddhalocanā residing at the heart, Vairocana and the assembly of Locanā and the others are emanated, and empowerment is bestowed along with auspicious verses. The meaning of this is as follows: on the moon above the lotus of the heart, one should place the syllable BAM facing downward and join it with another lotus; then, one should visualize white nectar dripping. Likewise, on the moon of the navel lotus, one should place the syllable A the size of a grain of barley and join it with another lotus. Then, one should visualize the entire interior of the body of the person to be accomplished (sgrub bya) filled with the light of their nectar, and that they are empowered by the assembly of Vairocana and the others. Reciting the mantra as before is the method for this. Having thus explained the deception of death,

སྦྱོར་བ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཤིང་ཏཱ་ལའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ག་དང་ཨོཾ་ཁ་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏཱ་ལའི་འདབ་མ་ལ་ཚེར་མས་ཨོཾ་ག་ཆེ་གེ་མོ་སྟམྦྷ་ཧེ་ཨོཾ་ག་ཞེས་བྲི་བའོ། ། བུམ་པ་ནི་བུམ་པ་ཁ་སྦྱར་བའོ། ། སྤྲ་ཚིལ་ལ་སོགས་ པས་ནི་ལ་ཆ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། འདིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བློ་ལ་བཞག་སྟེ། དབུགས་ནང་དུ་བསྡམས་ནས་བཅིངས་པའི་སྔགས་གང་ཡང་རུང་བ་ཟློས་ཤིང་མི་གཙང་བའི་ནང་དུ་བཅུག་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་གསུངས་པ་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཨརྐ་ནི་ ཉི་མའི་ཤིང་ངོ་། ། ལག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། ། ས་བོན་ནི་ཡི་གེ་གའོ། ། འགུགས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པའོ། ། དམ་ཚིག་སྦྱིན་པ་ནི་ཨ་ཀ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པའོ། ། སྔོན་པོ་ནི་པི་པི་ལིང་ངོ་། ། སྣུན་པ་ནི་བ་རུ་རའོ། ། ཆུ་ནི་བ་ལི་ཀའོ། ། ཁྱིམ་གྱི་ཆུ་ནི་རང་སྐྱུར་ཀཉྫིའོ། ། ལྷོར་བལྟ་བ་ནི་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟ་བའོ། ། སྔགས་པ་ནི་འཆིང་བའི་སྔགས་ཟློས་པ་པོའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྲད་པ་གསུངས་པ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་རས་ནི་ཟླ་མཚན་འཛག་པའི་སྨད་དཀྲིས་སོ། ། ཤ་ཟའི་ཤིང་ནི་ཨུ་དུམྦཱ་རའམ། ས་ཀོ་ཏ་ཀའམ་བ་རུ་ཏ་ཀའི་ཤིང་ངོ་། ། རླུང་མཚམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཕྱོགས་སུ་ངེས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བཅིང་བ་ ལ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་སྦ་བར་བྱའོ། །

To teach another application, the text says "the tāla tree" and so forth. "Joining ga and oṃ" means that on a tāla leaf, one should write with a thorn: oṃ ga amukam stambhaya oṃ ga. "Vase" refers to two vases joined together. "Beeswax and so forth" includes resin and the like. Here, having kept the object of accomplishment in mind, if one holds the breath inside and recites any suitable binding mantra while placing [the object] inside an impure substance, it will happen exactly as described. Furthermore, regarding the passage beginning with "the tree," arka is the sun plant. "One should make it four-armed" refers to the hand symbols and so forth, as they appear in the non-Buddhist (tīrthika) sources. The seed syllable is the letter ga. "Summoning" is the entry of the wisdom-being (jñānasattva). "Bestowing the samaya" is the bestowing of aka and so forth. "Blue" is pippalī. "Striking" is bhallātaka. "Water" is balīka. "Household water" is sour kañjika. "Facing south" means facing the direction of Yama. "Mantra practitioner" is the one reciting the binding mantra. The remainder is easy to understand. Regarding the expulsion by the mantra of Mahābala, the text says "cotton from a charnel ground" and so forth. "Cotton from the avadhūti" is the lower garment stained by menstrual blood. "Pret-tree" is the udumbara, sakoṭaka, or barūtaka tree. "In the wind direction" and so forth indicates the determination of the directions for specific activities; for binding, one should bury it in the Ishāna corner.

དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ལུགས་སུ་འབྱུང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་བཟླ་བ་སྟེ། ཤུགས་ཀྱིས་ན་སྔར་བཟློག་སྟེ་བཟླས་པར་ཡང་བལྟའོ། ། ལྡོང་རོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རང་གི་ ལག་པ་གཡོན་པས་ལྡོང་རོས་ཀྱིས་གྲོ་ག་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྲིས་ཏེ། དེར་ལྷག་པར་མོས་ནས་སྙིང་གར་དབང་དུ་བྱེད་པའི་སྔགས་མིང་དང་སྤེལ་བ་བྲིས་ལ་སྤྲ་ཚིལ་གྱི་གོང་བུར་ཏིལ་མར་རམ་རྩི་མར་གྱི་མར་མེ་ལ་གཟུགས་བརྙན་བསྲོ་ཞིང་དུས་གསུམ་དུ་སྔགས་བཟླས་ན་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། བསྐྲད་པ་གསུངས་པ། མཎྜལ་བྱུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔགས་ནི་འདིར་ཀ་ཁ་མུ་ཁི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགུག་པ་གསུངས་པ་བགེགས་རྣམས་བསད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་ནི་འདིར་དགུག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྔགས་གང་ཡང་རུང་བ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་ གོ་སླའོ། ། གྲོང་ཁྱེར་བརྟན་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བརྡར་རྡོ་ནི་རྡོའི་ཁྱད་པར་རྣོན་པོའོ། ། རྫ་མ་ནག་པོ་ནི་ས་ནག་པོའི་རྫ་མའོ། ། རྒྱས་བཏབ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་འཇིམ་པ་ནག་པོས་བཀབ་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ལག་པས་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། སྟོང་ རྩ་བརྒྱད་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་དུ་བྱེད་པའི་སྔགས་སམ་གཞན་རྐང་པ་བརྒྱད་པའོ། ། གྲོང་ཁྱེར་བ་བྲོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་བཟླས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པའི་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་སམ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའམ། ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའོ། ། བུ་རམ་ལ་བཟླས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Therefore, it is said, "By this very ritual," and so forth. "In the forward order" means reciting in successive sequence; by implication, one should also observe the recitation in the reverse order. Regarding "orpiment" and so forth: with one's own left hand, one should draw the form of the target on birch bark using orpiment. Visualizing [the target] as being present there, one should write the mantra for subjugation at the heart, interspersed with the name. If one warms the image over a lamp of sesame oil or clarified butter in a ball of beeswax and recites the mantra three times a day, [the target] will be subjugated. Regarding the expulsion taught, "having smeared the mandala," and so forth, the mantra here is "ka kha mu khi," and so on. Regarding the summoning taught, "having slain the obstructors," and so forth, the mantra here is any appropriate mantra intended for summoning; the remainder is easy to understand. Regarding the stabilization of the city taught, "again," and so forth, "grinding stone" refers to a sharp type of stone. "Black pot" refers to a pot made of black earth. "Sealed" means covering it with black clay on top and sealing it with the hand while reciting the mantra for subjugation. "Recite one thousand and eight" refers to the mantra for subjugation or the eight-line [mantra]. Regarding "the city-dwellers flee," and so forth, "reciting the mantra" refers to the mantra of Hūṃkara for summoning, or the eight-line [mantra], or "kara kara," and so on. "Having recited over the molasses" means:

ཨོཾ་ ཨིནྡྲེ་ཧ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་སམ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་ལ་སོགས་པའོ། ། རྫ་མཁན་གྱི་ལག་པ་ཕྱིས་པའི་འཇིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ལ་གོས་པ་ཕྱིས་པ་ཡིན་གྱི་ལག་པས་བླངས་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱ་བ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཉི་ཤུའི་ ཕྱེད་ཀྱི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་གྲགས་པ་བཞི་པོ་རྡོ་རྗེའི་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ལྔ་དང་། གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པ་ལྔ་སྟེ་བཅུའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་སྐྱུག་པ་དང་བཅུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་གུར་ ཀུམ་མོ། ། འདིར་ཡང་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་སམ། དབང་དུ་བྱེད་པའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླ་བར་བྱའོ། ། མ་ལ་ཡ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཙནྡན་ནོ། ། དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་གུར་ཀུམ་མོ། ། ནད་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་རུ་རྟའོ། ། འཚོ་བྱེད་ནི་ཡུང་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྩ་སྔགས་ ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནི་འདི་སྐད་དུ། རྩ་བའི་སྔགས་འབུམ་དུ་བཟླས་ན་སྔགས་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་སྔར་མ་བཟླས་བཞིན་དུ་གྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་འོག་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མ་བཟླས་བཞིན་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མ་བཟླས་པར་ལས་རྣམས་བརྩམས་ན་དངོས་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་བས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་བརྙས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདག་ཉིད་ཚད་མར་སྟོན་ཏེ།

Oṃ. This refers to the mantra known as Indreha or the mantra of Mahābala, and so forth. Regarding the phrase "clay wiped from the potter’s hand," this means the clay adhering to the hand that has been wiped away, not merely the clay picked up by the hand. The phrase "If..." and so forth refers to the activity performed with the eight-line mantra, which is easy to understand. Regarding the "substances of half the twenty," these are the ten: the five known as Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, and Akṣobhya, together with the "vajra stains" (making five), and the five known as go, ku, da, ha, and na. Some say these are the five plus vomit, making ten. Others say it is saffron. Here, one should recite the eight-line mantra or the subjugation mantra one hundred and eight times. "Born in Malaya" refers to sandalwood. "Red" refers again to saffron. "Lord of disease" is costus. "Reviver" is turmeric. The remainder is easy to understand. The "root mantra" is the mantra beginning with kara kara, and so forth. This indicates that if the root mantra is recited one hundred thousand times, other mantras will also be accomplished even if they have not been previously recited. Regarding the statement, "Thereafter, one should begin the activities," this is the ellipsis for the phrase "even without having recited." For that very reason, it says "otherwise." "Otherwise" means that if one begins the activities without reciting the principal mantra, accomplishment will not occur, and one will come to despise the sublime Dharma. By these words, he demonstrates his own authority.

གཞན་དུ་ན་འཆད་པ་པོར་འགྱུར་རོ། ལས་ཐམས་ཅད་ནི་ཆར་ དབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཚོགས་ནི་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་གང་ནས་འབྱུང་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཆོ་ག་སྟེ་ལས་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། རྒྱས་པ་ནི་སྐད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ ཉེ་བར་གཞག་པའི་དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ཚིག་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཕྱག་བརྒྱད་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ ལས་རྒྱས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ལེའུ་ལྔ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ངེས་པའི་ལས་རྒྱས་པ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་དབུས་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གསུངས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་ པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁར་རོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རཾ་གྲུ་གསུམ་ལས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དཔག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིགས་ཀྱི་ཀླུའི་ཚོགས་སོ། ། གང་གི་འོད་ཟེར་ཀླུའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་མཚམས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་འཕྲོ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ ཅེས་བྱའོ། ། འདིས་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་སྟན་ལ་ཨ་ལ་སོགས་པ་དང་།

Otherwise, it would be the expounder. "All actions" refers to the characteristics of the sādhanas for bringing down rain and so forth. "Assembly" means an extensive collection. "Source" means birth; that from which these arise is what is so called. This is the clarification: what is it? It is the ritual, the collection of mantras for the actions. "Extensive" refers to the collection of textual passages that demonstrate the meaning established through various languages; this is the fourth chapter. This concludes the explanation of the fourth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, in order to teach the extensive actions of the yoga of the Eight-Armed Vajraḍāka, the fifth chapter is spoken. Regarding the phrase "Then," it means after the extensive actions of the yoginīs have been taught. "In the center of the expanse of space" refers to the space within the multi-storied palace gradually generated by the previously mentioned sādhana. "Sun maṇḍala" is generated from the triangular syllable RAṂ. If one asks what it is like, it is "immeasurable" and so forth; this refers to the assembly of nāgas of the [various] families. That whose light rays, in the form of nāgas, radiate and pervade the sky of the cardinal and intermediate directions is what is so called. By this, upon the sun seat above the hungry ghosts, [one places] the syllable A and so forth.

ཀ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། རང་གི་ས་བོན་མཚན་མ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དེར་ཧཱུྃ་གིས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་དེ་ཉིད་ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པའོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཉི་མ་སྟོང་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འོད་ཟེར་རྣོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀླུ་རིགས་ལྡན་གྱིས་མཚན་པའི་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཀྱི་ཚོགས་དེ་ཀླུ་དང་བཅས་པས་ན་རྣོན་པོའོ། ། བདུད་སྡེ་ནི་ ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་དང་ཕུང་པོའི་བདུད་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྲེགས་ནས་ཞུ་བ་ལས་ནི་སྐུར་བཞེངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་བསྡུས་གོང་བུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ནི་དེ་དག་སྟེ་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྡུས་པ་ནི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་བསྡུས་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ པ་སྟེ། ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་འདུས་ཤིང་ཞུ་བ་ལས་གྱུར་པ་ནི་གོང་བུའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ། རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། སྐུ་མདོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ལྷག་གེར་བཞད་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ སྟེ། ལྷག་གེར་བཞད་པ་ནི་ཧ་ཧར་བཞད་པའོ། ། བཞད་པའི་ཚེམས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་བླ་རེ་གྱེན་དུ་འདེགས་པའི་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ལྷ་མོ་དེ་གང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱུན་ཆག་ནི་ལྷ་མོ་དེ་དག་གཟུགས་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་ཡུན་རིང་ དུ་གནས་པའོ། །

It is taught that one should visualize two moon maṇḍalas, completely transformed from the syllable ka and so forth, upon which is a sun disk arising from the syllable raṃ, possessing the characteristics previously explained. Regarding the phrase "one's own seed-syllable and sign": it refers to the vajra generated there by the syllable hūṃ, the hub of which is marked by that very hūṃ. If one asks what it is like, it is described by the words "by a thousand suns" and so forth. "Sharp rays of light" refers to the mass of light radiating from the vajra sign marked by the nāga Kulika; because it is accompanied by the nāgas, it is "sharp." "The hosts of Māra" refers to the Māra of the afflictions, the Māra of the aggregates, and so forth. This is to be connected with the phrase "having incinerated them, he arises from the melting." How so? By the phrase "through the application of the condensed mass": "those" refers to the moon and so forth. "Condensed" means that the radiating rays of light are gathered and made into one. The "mass" is that which results from the moon and so forth having gathered and melted. That itself is the "application," meaning the state of having become of one taste. If one asks what it is like, it is shown by the words "body color" and so forth, which are easy to understand. Furthermore, if one asks what it is like, it is described by the words "loudly laughing" and so forth. "Loudly laughing" means laughing with the sound ha ha. At the time of laughing, the light from the teeth raises a canopy; the maṇḍala of goddesses who hold that canopy is thus described. If one asks who those goddesses are, they are Pātanī and the others. "Continuous" means that those goddesses remain for a long time in various different forms.

མཐའ་ནི་འཁོར་ལོའི་མཐའ་འམ་བླ་རེའི་མཐའ་སྟེ། དེར་གནས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདིས་ནི་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་རི་མོ་དང་འདྲ་བར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བླ་རེ་བྲེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་དང་མདོག་ལ་སོགས་པའི་ངེས་ པ་གསུངས་པ། སླར་ཡང་འོད་ལྡན་ཕྱག་བཞི་བཞི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱག་བཞི་དང་སླར་ཡང་བཞི་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱག་བརྒྱད་དོ། ། དེ་དག་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ཆེན་མོས་གང་གི་ཐོང་ཀ་མཛེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྒྱུ་མ་ཆེན་མོ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་གཟུགས་ ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ཡང་ན་སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་བཞི་བཞིས་སྒྱུ་མ་ཆེན་མོའི་ཐོང་ཀ་མཛེས་པར་བྱས་པའོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རྒྱལ་བ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྒྱལ་བ་རྣམ་པར་ གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། འདིར་རྒྱལ་བ་ནི་སྟག་གི་པགས་པ་སྟེ། ཛི་ནཱཾ་བ་ར་དྷ་རཱ་ཡ་ཞེས་སྔགས་ལ་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་དྲི་མ་སྟེ་དེ་ཉིད་འགོ་བ་ཡིན་པས་ན་དྲི་མ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མུ་ཏིག་ནི་གྲོལ་བ་སྟེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ན་གྲོལ་བའོ། ། ཧ་ར་ནི་ཕྲོགས་པ་སྟེ་དེ་དག་ནི་རྣམ་ གྲངས་སོ། ། དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆུ་བོ་གངྒཱའི་རྒྱུན་ལྟར་དྲི་མ་མེད་ཅིང་དང་བའོ། ། ཁ་བ་མཆོག་གི་ཟེར་ཚོགས་འཁྲུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁ་བ་མཆོག་གི་ཟེར་ཚོགས་དང་འདྲ་བས་ན་ཁ་བ་མཆོག་གི་ཟེར་ཚོགས་ཏེ།

The "edges" refer to the edges of the wheel or the edges of the canopy; those goddesses who abide in that manner are so called. By this, it should be understood that in the meditation as well, a canopy is to be draped over the maṇḍala just as in the painted image. Now, the certainty regarding the Blessed One’s face, color, and so forth is taught: "Furthermore, possessing light, with four and four arms," and so on. This is to be connected as "four arms and furthermore four," which makes eight arms in total. Those [goddesses] are so called because they beautify the Blessed One’s chest with Great Illusion (Mahāmāyā); Great Illusion is the Vajraḍākinī who possesses the form previously described. Alternatively, the word "furthermore" (punar) refers to a specific quality of the Blessed One: the Blessed One’s four and four arms beautify the chest of Great Illusion. Furthermore, if one asks what they are like, it says "the Victorious One, the Liberated," and so forth; here, "the Victorious One, the Liberated" is to be connected. In this context, "Victorious One" (jina) refers to a tiger skin, because in the mantra it is said, jināṃbaradhāraya. That itself is the "stain" (mala), and since it is that which covers, it is similar in nature to a stain. "Pearl" (muktā) means liberated; because it is liberated, it is "liberated" (mukta). "Seizing" (hara) means to take away; these are synonyms. If one asks what that is like, it is called a "stream"; it is stainless and clear like the stream of the river Gaṅgā. Regarding "washed by the mass of rays of supreme snow": because it is like the mass of rays of supreme snow, it is "the mass of rays of supreme snow."

མགོ་བོའི་སྟེང་ན་གནས་པའི་ཟླ་བ་ཚེས་པའོ། ། འཁྲུ་བ་ནི་དེའི་འོད་ ཆུ་ལྟར་བསིལ་བས་གསལ་བའོ། ། ཉིས་འགྱུར་ནི་འོད་དེ་དང་ཧ་ཧར་བཞད་པའི་ཚེམས་ཀྱི་འོད་འདུས་པས་གསལ་བའོ། ། ཡང་ན་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་དང་སྐར་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཟླ་བ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་གྱུར་པས་འོད་ལྷག་པར་གསལ་བའོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཞབས་ གཉིས་རི་ཆེན་ལ་བཞུགས་བསྐྱོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་རི་བོ་ཆེན་པོའི་སྟེང་དུ་གར་མཛད་པས་རི་བོ་འཁྲོག་ཅིང་ལྡེག་ལ་དེས་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་སུམ་བརྩེགས་ཀྱི་མཐའ་སྟེ། འོག་གཞིའི་བར་དུ་ཀུན་དུ་བསྐྱོད་ཅིང་འཁྲུགས་པའོ། ། རྣམ་པར་ རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པའོ། ། རྒྱུན་ནི་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བསྐྱོད་པ་དེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་ས་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པར་གྲགས་པས་ཡོངས་སུ་གང་བར་གྱུར་པའོ། ། འབྱུང་འཇུག་དབུགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ གར་མཛད་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་གསང་མཐོན་པོས་བཅོམ་པས་ས་གསུམ་པོ་རབ་ཏུ་གཡོས་པ་དང་། ཁྱད་པར་དེས་ས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་གི་སེམས་རབ་ཏུ་གཡེངས་པའོ། ། མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་འཕངས་པས་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཚོན་ཆ་འཕངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའོ། ། ཡང་ན་མཚོན་ཆ་ལྟར་བཟོད་པར་དཀའ་བས་ན་མཚོན་ཆ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུའོ། ། ད་ནི་ཞལ་གྱི་མདོག་གསུངས་པ། ། མུན་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གཏིབས་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ། གཏིབས་པ་ནི་འཐིབས་ཤིང་མཐུག་པའོ། །

The crescent moon rests upon his head. Its clarity is due to its light, which is as cool as water. Its twofold brilliance is due to the convergence of that light and the radiance of his teeth as he laughs with the sound "ha ha." Alternatively, it is because the moon and stars situated in the sky, and that very moon itself, have drawn near, making the light exceptionally clear. Furthermore, as for the description: "His two feet move upon the great mountain," and so forth. As the Blessed One performs a dance upon the great mountain, the mountain shakes and trembles; by this, the triple-tiered city of the asuras is shaken and agitated all the way down to its foundation. "Victorious" means renowned. "Continuity" refers to the process of passing from one to another; thus, by that shaking, the three worlds in their entirety are completely filled with renown as it passes from one to the next. Regarding "the sound of the entering and exiting breath": the Blessed One’s intense, secret sound of exhaling and inhaling while dancing causes the three worlds to tremble violently, and in particular, it utterly distracts the minds of the enemy forces of the beings of the three worlds. "Pervaded by the hurling of various weapons" means that the weapons hurled by the Blessed One fill the sky. Alternatively, because they are as difficult to endure as weapons, they are called "weapons"—referring to the Blessed One’s power. Now, the color of his face is described: "As if shrouded by a mass of darkness," and so forth. "Shrouded" means dense and thick.

བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདྲ་བ་སྟེ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ལྷའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞལ་ལོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོད་སྟེང་དུ་འཕྲོས་པ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ ལ་གནས་པས་ནམ་མཁའ་ན་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཏེ་གནས་གཙང་མའི་བར་དུའོ། ། འབྱུང་པོའི་བདག་པོ་ནི་བདེ་བྱེད་དོ། ། གྲིབ་མའི་མཐའ་ནི་འོད་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་རོ། ། རྐང་པ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྐང་པ་སྟེ། དེས་འོད་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་དེར་ཉེ་བར་མི་བཟོད་ཅིང་བཟོད་པར་མི་ནུས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་ བྱ་སྟེ། རང་གི་ཚིག་ལ་ཏ་ལ་དང་ན་དའི་རྐྱེན་ཅན་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྐང་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྐང་པ་སྟེ། དེའི་འོད་མུན་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གཏིབས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོད་གླིང་བཞིར་འཕྲོས་པ་གསུངས་པ། བགེགས་ཀྱི་ ཚོགས་གཞན་སྒྱུ་ཅན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྒྱུ་ཅན་ནི་སྐྱེ་བོ་གཡོན་ཅན་རྣམས་སོ། ། ལྷ་ནི་ལྷའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སོ། ། དཔག་ཚད་འབུམ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། མཐའ་ནི་རྩེ་མོ་སྟེ་འོད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ (རྩོ་,རྩེ་)མོའོ། ། ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན། རྡུལ་ལམ་དུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འོད་དེ་ནི་རྡུལ་ལམ་དུ་བའི་ཚོགས་ལྟར་བལྟ་དཀའོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱང་ཅུང་ཟད་འོད་ཀྱི་ལུས་ཅན་ཏེ། ཁ་ཅིག་ཙམ་ ཅུང་ཟད་ལམ་དུ་སྣང་བའོ། །

The term "like" (vibhinna) means "similar." To what? It should be connected with the phrase "the side of the gods," meaning the face of the eastern direction. Regarding the statement that the light of the Blessed One radiates upward, "all those who dwell in the sky" refers to the gods residing in the upper reaches of space, up to the Pure Abodes (śuddhāvāsa). The "Lord of Spirits" (bhūtapati) is Śiva. The "limit of the shadow" refers to the periphery of the light. "Feet" refers to the feet of the gods; it is so called because they are of a nature that cannot endure or tolerate that periphery of light. This is a compound formed with the suffixes tala and na. Some say that "feet" refers to the feet of the Blessed One, and it should be connected with the phrase "as if covered by a mass of darkness." Regarding the statement that the light of the Blessed One radiates across the four continents, "other hosts of obstructors, the deceitful," and so forth: "the deceitful" refers to those who are treacherous. "Gods" refers to those born in the divine realm of rebirth. "One hundred thousand leagues" is an illustration; it should be understood as many hundreds of thousands of leagues. "Limit" means the peak, the outer edge of the light. If one asks how those dwelling outside perceive it, regarding the phrase "like dust or smoke" and so forth: although they dwell at a great distance outside the maṇḍala of light, that light is difficult to behold, like a mass of dust or smoke. They themselves also possess bodies of light, and for some, a small portion of the path appears.

ཡོད་མེད་དེ་ནི་ལྷ་ཡི་ཕྱོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་ལུས་དེ་རྣམས་རི་མོར་བྲིས་པའི་ལུས་ལྟར་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྣང་བས་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། རིང་ན་གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་འཇིགས་སྐྲག་ནས་བྱ་བ་རྣམས་ལ་རྨོངས་ཏེ་ བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པས་ན་མེད་པའོ། ། ལྷའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྷ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱོགས་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་ཤར་དུ་གཟིགས་པ་དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་མིང་བཏགས་ནས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མུན་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གཏིབས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ དང་འབྲེལ་ཏོ། ། པདྨ་རཱ་ག་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་དམར་བས་ན་པདྨ་རཱ་ག་ལྟ་བུ་སྟེ། འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ནི་ཕུང་པོའོ། ། མ་ལུས་པས་ནི་ལུས་པ་མེད་པའི་ཚིག་གི་ཕྲད་དོ། ། སྲེག་པ་སྙམ་སེམས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དྲ་བ་དེ་མེ་ལྟར་བལྟ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤུངས་པ་ནི་མང་པོ་གཅིག་ཏུ་སྤུངས་པའོ། ། རིགས་གསུམ་ནི་ས་གསུམ་མོ། ། བྱུང་བ་ནི་སྐྱེས་པ་སྟེ། ཀུན་ནས་ལྷགས་པ་ནི་འདུས་པའོ། ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྨད་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འོད་གཟུགས་དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འོད་ཉིད་གཟུགས་ དེ་དག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉི་མ་སྟོང་བས་ལྷག་པ་ནི་འོད་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེས་སད་ཅིང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཕཊ་སྒྲ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Regarding the passage beginning with "Existence and non-existence are the direction of the gods," their own bodies appear slightly like figures in a painting, and thus they exist; yet, even though they remain in their distant abodes, they are terrified by the light of the Blessed One and, being deluded regarding their activities, are unable to perform them, and thus they do not exist. As for "the direction of the gods," the god is Śakra, and his direction is the east; because the Blessed One’s face is turned toward the east, that direction is designated by the name of the deity, and it is thus called "the direction of the gods." This is connected with the phrase "shrouded by masses of darkness" and so forth. Regarding "like a ruby" and so forth, it is "like a ruby" because it is extremely red; "masses of light rays" refers to the aggregates. "Without exception" is a particle meaning "leaving nothing behind." "Thinking it is burning" is because that web of the Blessed One’s light is as difficult to behold as fire. "Heaped up" means many gathered into one. "The three families" refers to the three levels. "Arisen" means born; "gathered from all sides" means assembled. "Became a marvel" means it was extraordinary. If one asks why, it is because of the phrase "by that form of light" and so forth; it is because the light itself enters into those forms. "Surpassing a thousand suns" is a distinction of that very light; it is so called because it awakens and causes realization. Regarding "the great sound of phaṭ" and so forth:

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་མེ་ལྕེ་ལྟར་སྲེག་པ་གང་ལ་ཕཊ་དང་ འདྲ་བའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་བསྒྱིངས་ཤིང་མང་པོར་གྲགས་པས་སྐྲག་པར་བྱེད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཡས་ཞལ་ནི་གཡས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞལ་ལོ། ། ཁ་བའི་སྙིང་པོ་ནི་སེར་བ་སྟེ་སྤུངས་པ་ནི་ཚོགས་སོ། ། ཤེལ་དང་བཻ་ཌཱུར་རྡོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེལ་དང་རྡོ་སྟེ་རྙོག་པ་མེད་པ་ནི་ འོད་དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གདེངས་ཀའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ན་གནས་པའི་ཀླུ་ཡུལ་གྱི་བར་དུ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དཔེ་གསུངས་པ། རང་གི་ཆུ་རྒྱུན་འབབ་པ་བཞིན་ཏེ། འོ་མའི་ཚོགས་ཀྱི་ཆུ་རྒྱུན་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ རྒྱལ་བ་སྟེ་མ་ལུས་པའི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་ནི་ཁྲོ་བོའོ། ། ཀུན་ནི་ཚོགས་སོ། ། གསལ་བ་ནི་འཕྲོ་བའོ། ། ནུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཞལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་། མུན་པའི་ཚོགས་ནི་གཏིབས་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། གསེར་བཙོས་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ སེར་བར་སྟོན་ཏོ། ། མེ་འབར་སོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕགས་ཀྱི་སེའུ་ཁ་འཚོད་པར་བྱེད་པའི་སོལ་བའི་ཕུང་པོའོ། ། ཉི་མ་འཆར་ཀའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཆར་ཀ་ནི་གསར་དུ་འཆར་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཉི་མ་གཞོན་ནུ་འཆར་བའི་འོད་རྣོ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སེར་བ་ལྟ་བུའི་མདངས་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་ སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གསལ་ཞིང་བཀྲ་བས་ན་གཟུགས་ཏེ་དྲག་པོ་ཆེན་པོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐར་མདའི་འོད་ལྟར་ལྡིང་ཞིང་འཁྲུག།

That which issues from the mouth of the Blessed One is a light that burns like a flame, accompanied by a great, resonant sound like the syllable phaṭ, which terrifies by its great renown; it is so called because it possesses these qualities. The "right face" is the face on the right side. "Hailstones" refers to ice, and "accumulation" refers to a mass. "Crystal and lapis lazuli stone" refers to crystal and stone that are free of turbidity, because the light is as clear as that. "Up to the hoods" means it is made clear as far as the realm of the nāgas dwelling below. If one asks what it is like, the analogy is given: "like the flow of its own stream," meaning it is stainless like a stream of milk. That itself is the "Victorious One" (Jina), because he has triumphed over all māras without exception. "Family" refers to the wrathful deities. "All" refers to the assembly. "Radiant" means spreading forth. "West" should be understood as the face. Here, too, it should be connected with the phrase: "like a mass of darkness gathering." "Like refined gold" indicates an extremely yellow color. "Blazing embers" refers to a heap of charcoal used for heating iron ingots. "Like the light of the rising sun": "rising" (āditya) means newly appearing; it is so called because it has the brilliance of the sharp and very yellow light of the young sun as it first rises. Regarding "form" (rūpa), it is "form" because it is clear and variegated, in order to demonstrate the Great Fierce One. "Leaping and turbulent like the light of a meteor."

ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐར་མདའ་ཐང་ལ་བབས་པའི་འོད་མང་དུ་འཕྲོ་ཞིང་འཚེར་བ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་འཁྲུག་ཅིང་བལྟ་དཀའོ། ། གཟུང་ བར་དཀའ་བ་ནི་མེ་ལྕེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་ལྕེ་གཅིག་ཏུ་འཁྱིལ་བ་ལྟར་གཟུགས་གཟུང་བར་དཀའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཞལ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བཞུགས་ཤེ་ན། དཔག་ཚད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེའི་མདའ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ ཚོགས་སོ། ། དྲ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱིར་ཆེན་པོའོ། ། བཅིངས་པ་ནི་བསྐོར་བ་སྟེ་དེ་ན་བཞུགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་ལྷའི་ཁྱད་པར་དེ་གང་ཞེ་ན། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། སོ་སོའི་བ་སྤུ་རེ་རེའི་ཁུང་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་དག་རེ་རེའི་བ་སྤུའི་ཁུང་ནས་ཏེ། བ་སྤུའི་བུ་ག་དང་ སྙིང་པོ་ལས་རི་རབ་ཀྱི་རྡུལ་དང་མཚུངས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་འཕྲོ་བ་ཡོད་པའོ། ། སྤྲོ་བ་དེ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གི་བློའི་བྱེ་བྲག་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་གསལ་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་འོད་གསལ་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། སྐུ་མི་འགྱུར་བ་མ་སྐྱེས་པ། ། གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་མཚན་མ་མེད། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་རྟོག་ལས་བྱུང་། ། ལོག་པར་བཟུང་བས་ཟིན་པ་ ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྔགས་པས་རྣམ་བསམ་བྱ། །

This means that just as the light of a falling meteor radiates and glitters intensely upon hitting the ground, it is extremely turbulent and difficult to behold. It is difficult to grasp because it is like a flame; thus, its form is difficult to grasp, like a single mass of flames swirling together at the time of universal destruction. Where does the Blessed One, who possesses such four faces, reside? Regarding the phrase "a league" and so forth: "Vajra arrows" refers to a collection of vajras. "Great net" means a vast expanse. "Bound" means encircled; he resides therein. As for the "wheel" of the specific deities, who are they? They are Kākāsyā and the others. What is their nature? Regarding the phrase "even from each and every pore," it means from the pore of each of their individual hairs. From the openings of the pores and from the heart-mantra, a wheel of ḍākinīs radiates, equal in number to the atoms of Mount Meru. What is that radiation? It is the natures of the three vajras. According to the specific capacities of their intellects, they cause the realization of the nature of phenomena (dharmatā). In this context, the "three vajras" are the body and so forth. Their nature is the absence of intrinsic nature. "Illuminating the sky" means showing them to be as luminous as space. As it is said: "The body is unchanging and unborn; Speech and mind are also signless. The vajra of space arises from conceptualization; It is seized by those who grasp it erroneously." Thus, the mantra practitioner should contemplate in this way.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པས་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་བསམས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཉི་ཤུ་བཞི་ཕྱེད་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་སྟེ། འདི་ ལྟར་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་སུ་ནི་ཁྲ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ་ ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་མདོག་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་དང་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་ཀླུ་བརྒྱད་སྔར་བསྟན་པའི་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཁྭ་གདོང་མ་ ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གདན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཀ་ར་ཀ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་ན་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྦྱོར་བ་གཞན་ཏེ། རྟ་བླ་མོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་དཀྱུས་རིང་ཞིང་མདོག་དམར་ལ་རྐང་པ་མང་བ་ཞིག་གོ། ། དེ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་རྙེད་པ་དེ་འདིར་གཟུང་ངོ་། ། རས་ཀྱིས་གཡོགས་ཏེ་བཏགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རས་ཀྱིས་གཡོགས་པ་ནི་སྐམ་པའི་དོན་ཏེ། རས་ཀྱིས་གཡོགས་ནས་ བསྐམས་ལ་བཏགས་པའོ། ། ལི་ཁྲི་དང་བསྲེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་ལི་ཁྲི་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་ཀླུའི་གཟུགས་བྱ་བའོ། །

This means that the mantra practitioner, having contemplated suchness (dharmatā) in that manner, should practice according to the sequence of the sādhana that follows. Regarding the phrase "the twenty-four ḍākinīs arranged in a half-circle," this refers to an arrangement of twelve. Thus, the Blessed One is in the center of an eight-petaled lotus; on the petals are the yoginīs such as Pātanī and the rest; at the gates of the maṇḍala, such as the east, are the owl-faced goddesses (Ulūkāsyā) and the rest; and in the intermediate directions, such as the northeast, are the Yama-stabilizing goddesses (Yamamathani) and the rest. Their colors, hand-symbols, and so forth will be shown below. In the gates of the east and so forth, and in the intermediate directions of the northeast and so forth, the eight nāgas such as Ananta, possessing the forms previously described, should be visualized as the seats for the owl-faced goddesses and the rest. The remainder is easy to understand. Thus, preceded by meditative concentration (dhyāna), if one recites the mantra beginning with "kara kara," it will occur exactly as taught. The phrase "alternatively" and so forth refers to another application. Regarding the term "horse-leech" (aśvagaṇḍā), it is a specific kind of creature that is long-bodied, red in color, and has many legs. That which is obtained without fault should be used here. Regarding the phrase "covered with cloth and tied," "covered with cloth" means for the purpose of drying; it refers to tying it after it has been dried while covered with cloth. Regarding the phrase "mixed with vermilion" and so forth, one should fashion the form of a nāga together with whatever vermilion is available.

ཀླུའི་གཟུགས་དེ་ཡང་ཟླ་བའི་གོ་རིམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་བྱས་ཏེ་དེ་ཡང་གསུངས་པ། དབྱར་ཟླ་ཐ་ཆུང་ སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ། ། སྟོན་ཟླ་ར་བ་དུང་སྐྱོང་སྟེ། ། སྟོན་ཟླ་འབྲིང་ལ་འཇོག་པོ་ཡིན། ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ནོར་རྒྱས་བུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་འབེབས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཁང་པ་ནི་གནས་ཏེ་ཚོན་སྣ་ལྔས་རྟ་བབས་མེད་པར་གྲུ་བཞི་ལ་ སོགས་པར་བྲི་བའོ། ། དེ་ཡང་ཚོན་རྩི་རྣམས་ཀླུའི་མདོག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དགྱེ་བའོ། ། ཉའི་གདོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་ཧི་ཏའི་གདོང་པའོ། ། རས་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པས་གཡོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཀླུའི་ཁ་དོག་བཞིན་དུ་གོས་ཀྱི་ཁ་དོག་ཐ་དད་པར་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཏོར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་གཏོར་མ་སྟེ། དེ་ལ་གར་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་སོ། ། གླུ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲའོ། ། སྤོས་ལ་སོགས་ པ་ནི་དྲིའོ། ། འོ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་རོའོ། ། གོས་དང་བ་དན་ལ་སོགས་པ་ནི་རེག་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་སྔགས་སྔ་མ་ཉིད་དམ། ཨོཾ་ནཱཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་སྦྱིན་ནོ། ། རིག་པ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རིག་པ་ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་དང་། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཏེ། དེ་མང་དུ་ཟློས་པའི་སྒྲུབ་པ་ པོ་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའོ། ། ས་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀླུའི་གནས་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་རོ། ། ཡང་ན་རང་གི་གནས་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་ཏེ། དེ་རླུང་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །

That form of the nāga should also be fashioned in accordance with the sequence of the months, as it is said: "In the last month of summer is Balāhaka; in the first month of autumn is Śaṅkhapāla; in the middle month of autumn is Takṣaka; in the last month of autumn is Vāsuki," and so forth, each being assigned in their respective order. Its house is the site, which should be drawn as a square and so forth, without a toraṇa archway, using five colors. Furthermore, the pigments should be applied in accordance with the colors of the nāgas. "Fish face" refers to the face of Rohita. "Covered with various colored cloths" means that the colors of the garments should be made distinct according to the colors of the nāgas corresponding to the seasons. "Mantra" refers to the mantra beginning with kara kara and so forth. Regarding "the torma of all desires," this is a torma adorned with all the objects of desire, such as forms and sounds. In that regard, dance and so forth are "form"; song and so forth are "sound"; incense and so forth are "smell"; milk and so forth are "taste"; and clothing, banners, and so forth are "tangible objects." These should be offered with the aforementioned mantra or with oṃ nāṃ phaṭ. Regarding "vidyādhara," "vidyā" refers to the mantra beginning with kara kara and the eight-line mantra; the practitioner who recites these extensively is a "vidyādhara." "Location" refers to the vicinity of the nāga's abode, or alternatively, the vicinity of one's own residence, where wind and other elements are averted. The remainder is easy to understand.

སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། ། ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགྲ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ སོ། ། འགྲན་ཟླ་ནི་སྲིད་དམ་ནོར་གཅིག་ལ་རྟོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྡང་བའི་གྲོགས་པོ་ནི་མཛའ་བཤེས་ལ་སྡང་བ་རྣམས་སོ། ། སྡང་བའི་ཕྱོགས་བྱེད་པ་ནི་དགྲ་བོའི་མཛའ་བཤེས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྟ་བླ་མོ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲིབ་མ་ལ་སྐམ་ཞིང་ལི་ཁྲི་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། ཁ་ ཅིག་ན་རེ་ནི་ཀླུའི་རྟ་བླ་མོ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཐལ་བ་དང་བསྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསྒོ་བ་ནི་དུག་དང་ནིམ་པའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒོ་བའོ། ། སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པའི་དོན་གྱིས་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་སྔགས་ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་དང་། རྐང་ པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཏེ་བསད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྤེལ་བ་ནི་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། རིག་པ་འཛིན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་དེ་ཉིད་དོ། ། ཁྲག་ནི་རང་གི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ངེས་ སོ། ། ཀླུ་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་གསད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་ངོ་། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ནི་བྱ་བ་སྤྲོས་པའོ། ། དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་ བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གླུའི་སྔགས་བཏུ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལེའུ་དྲུག་པ་གསུངས་པ།

Another application is taught: "If," and so forth. "All enemies" refers to those who are nearby and the like. "Rivals" are those who compete for the same existence or wealth. "Hateful friends" are those who are hostile toward one's kin. "Those who side with the hateful" are the friends of the enemy. The remainder is easy to understand. "That very mare" refers to the shadow-dry [substance] together with vermilion. Some say it is the very mare of the nāgas. Regarding "sprinkled with ash," "sprinkled" means infused with the juice of poison, neem leaves, and so forth. "By a man or a woman" is the genitive case used in the sense of the accusative. The "mantra of the great wrathful one" refers to kara kara and so forth, as well as the eight-line mantra for killing and the like. "Increasing" occurs just as it was described. "Vidyādhara" refers to the yogi. "Reciting one hundred and eight times" refers to that very mantra. "Blood" is the blood of one's own ring finger. The remainder is easy to understand; this refers to the fixed sequence. "Summoning all nāgas" and so forth is an illustration, as it also includes killing and the like. The "extensive ritual" is the elaboration of the activity. The collection of source texts that clarifies that meaning is the "chapter," the fifth. This concludes the explanation of the fifth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the King of Tantras. Now, in order to teach the extraction of the song-mantras and so forth, the sixth chapter is spoken.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གླུའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླུའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པའི་སྔགས་ཏེ། སྔགས་གླུར་བླངས་པའོ། ། སྒྲ་ཆེན་པོས་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། གསལ་བར་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་མ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་རྐང་པ་གསུམ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་ནི་གཤིན་རྗེའི་དགྲ་སྟེ་དེའི་ནང་ནས་མཆེ་བ་ཅན་མ་ནི་སོ་ ཅན་གྱི་སའོ། ། རུས་སྦལ་ནི་ཨུ་སྟེ། དེའི་སྟན་ལ་བཞུགས་པར་ས་གཟུང་སྟེ། བསྡུས་པ་ནི་སུ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དབུ་མ་ཡི་ནི་ཐ་མ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དབུ་མ་ནི་པའི་སྡེ་ཚན་ནོ། ། དེའི་མཐའ་མ་ནི་མ་སྟེ་དམིགས་ཀྱིས་དགར་བའི་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། བཞི་པ་ནི་སྡེ་ཚན་དབུ་ མའི་བཞི་པ་སྟེ་ཡི་གེ་བྷའོ། ། གནས་པ་ནི་དེའི་སྟེང་ན་གནས་པ་སྟེ་ཡི་གེ་མའོ། ། བསྡུས་པས་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་ནི་ཏའི་སྡེ་ཚན་ནོ། ། མཐར་གནས་པ་ནི་དེའི་མཐར་གནས་པ་སྟེ་ནའོ། ། བཟང་པོ་ཡིས་ནི་སྟེང་དུ་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟེང་དུ་ནི་དེའི་སྟེང་ དུ་སྟེ། དེར་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཨིས་བརྒྱན་པའོ། ། བསྡུས་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཤིན་རྗེའི་མཆེ་བ་ཅན་ནི་སའོ། ། རུས་སྦལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་མལ་པའི་སྐད་ལ་ནི་ཐུང་ངུ་ཡིན་ལ། ལེགས་པར་སྦྱར་བས་ནི་རིང་པོ་ཡིན་ཏེ། བསྡུས་པས་སུ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཨཾ་བ་ཞེས་བརྗོད་ཚིག་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཨ་ནི་མགྲིན་པའི་ཤུགས་ཏེ་དོན་མེད་པའོ། ། བརྗོད་པ་ཉིད་ཚིག་སྟེ། དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་སྔགས་སོ། །

Regarding the phrase "Then," and so forth, the "mantra of song" refers to a mantra taught in the form of a song; it is a mantra chanted as a song. It should be connected with the words "Please explain with a great sound," up to "Please teach clearly." The lines beginning with "Yamadamstrini herself" constitute the third verse. "Yama" is the Enemy of Death (Yamari); within that, "Damstrini" (the Fanged One) refers to the letter sa. "Kurma" (Turtle) is u; taking sa as the seat upon which he sits, when combined, it becomes su. Regarding "The very last of the middle," the "middle" is the pa class. Its last is ma, which is the sixth case used for specification. "The fourth" refers to the fourth of the middle class, the letter bha. "Abiding" means abiding upon that, which is the letter ma. When combined, it becomes sumbha. "The direction of Yama" is the ta class. "Abiding at the end" means abiding at the end of that, which is na. "Adorned above by the Excellent" means that above it, it is adorned by the "Excellent," which is i. When combined, it becomes ni. "Yama's fanged one" is sa. In the common vernacular, "Kurma" and so forth are short, but in Sanskrit they are long; when combined, they become su. Regarding "Accompanied by the word amva," a is the throat-force and is meaningless. "Utterance" is the word itself; the mantra is that which is perfectly endowed with it.

ཡང་ན་གཤིན་རྗེའི་མཆེ་བ་ཅན་ཨཾ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་རུས་སྦལ་གྱིས་བརྒྱན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། འདིར་དྲུག་པ་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཀ་ག་ཙ་ཛ་པ་བ་ལ་ཞེས་ཅན་ནི་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དང་པོ་ནི་དང་པོ་པ་སྟེ་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། མགོན་པོ་ནི་ཧའོ། ། རི་མོ་དང་རྩེས་བརྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རི་མོ་ནི་ཟླ་བ་ཚེས་པའི་ རི་མོའོ། ། རྩེ་མོ་ནི་ཐིག་ལེ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཧ་ལ་བརྒྱན་པའོ། ། བསྡུས་པས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ལན་གཉིས་བསྒྱུར་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་ལན་གཉིས་སུ་བརྗོད་པའོ། ། མགོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཏེ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མལ་ པའི་སྐད་དེ། ལེགས་པར་སྦྱར་ན་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཚིག་གིས་འབར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་དེས་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔགས་འདིའི་ཕན་ཡོན་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཡང་ཤིན་ཏུ་ བཟླས་ན་གསོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པར་བལྟའོ། ། ཁྭ་གདོང་མའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཀ་ཀི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རི་སིའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཛ་ཧི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སན་ཐི་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་མ་གཏོགས་པར་ལྷག་མ་ནི་སྔགས་ཡིན་ཏེ། དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་བརྗོད་ མང་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བློས་དམིགས་ཏེ་གཏོར་མ་བྱིན་ན་བསད་པ་དང་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དབུགས་འབྱིད་པ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Alternatively, it should be connected as "adorned with a tortoise possessing the word aṃba and the fangs of Yama." Here, the sixth [case ending] is unmanifest. Furthermore, it is as stated in the Sūtra: "The letters ka, ga, ca, ja, pa, ba, la are not clear." The first is the first [letter], which refers to the syllable oṃ; that too is unmanifest. The "Protector" (mgon po) is ha. Regarding "adorned with a line and a tip," the "line" is the crescent moon, and the "tip" is the bindu (drop); these adorn the ha. When condensed, it becomes hūṃ. "To be transformed twice" means to be recited twice. The "Protector" is the mantra, because it accomplishes the purpose of the supreme person. "Phan" is the vernacular term; in Sanskrit it is phaṭ. "Blazing with words" means made clear by those words. When all are condensed, it is oṃ sumbhani sumbha hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ. The benefits of this mantra are taught in other tantras; here too, it should be understood that if recited intensely, it performs actions such as killing. The mantra of Kākāsyā is taught: in the sequence beginning with kaki, with the exception of risi, jahi, and santhiya, the remainder is the mantra. If one performs the recitation many times during the three periods of the day, focuses the mind on the object to be accomplished, and offers the bali (offering cake), it will result in killing, expelling, and so forth. The near-heart mantra of Vajravārāhī is taught: regarding "for the relief of breath" and so forth.

དབུགས་འབྱེད་ནི་ཨོའོ། ། སའི་དབང་ཕྱུག་ནི་ཐིག་ལེའོ། ། ཟླ་བའི་ དུམ་བུ་ནི་ཟླ་བ་ཚེས་པའོ། ། དབུགས་འབྱེད་ལ་དེ་དག་གིས་བརྒྱན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ་བསྡུས་པས་ཨོཾ་ཞེས་བྱའོ། ། སླར་ཡང་དབུ་མའི་དབུ་མ་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབུ་མ་ནི་པའི་སྡེ་ཚན་ཏེ་དེའི་དབུ་མ་ཡི་གེ་བ་གཟུང་ངོ་། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་དབུ་མ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ ཕྱོགས་ནི་ཙའི་སྡེ་ཚན་ཏེ་དེའི་དབུ་མ་ནི་ཛའོ། ། ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ཉི་མར་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཉི་མ་ནི་ར་སྟེ་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ཛའི་འོག་གི་ཆ་དང་སྦྱར་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བསྡུས་པས་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། བདེན་བྲལ་ལ་ནི་སྨེ་བས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདེན་བྲལ་ན་ གནས་པས་ན་བདེན་བྲལ་ཏེ་ཡི་གེ་ཝའོ། ། སྨེ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨཻ་སྟེ། བརྒྱན་པ་ནི་མཚན་མས་མཛེས་པར་བྱ་བའོ། ། བསྡུས་པས་ཝཻ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། འབར་བ་དབུགས་པས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འབར་བ་ནི་རའོ། ། དབུགས་པ་ནི་ཨཽ་སྟེ་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། བྱང་ ཕྱོགས་གྲགས་པའི་དང་པོ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་དུ་གྲགས་པ་སྟེ། ཙའི་སྡེ་ཚན་ཡིན་ལ་དེའི་དང་པོ་ཙ་ཉིད་གཟུང་ངོ་། ། གཤིན་རྗེ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐར་གནས་པ་ནི་ཡི་གེ་ནའོ། ། ཁྱུ་མཆོག་ནི་ཡི་གེ་ཨི་སྟེ། དེ་ནའི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བསྡུས་པས་ ནི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། རླུང་ནི་ཡུགས་ས་མོ་ཡིས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་ནི་ཡའོ། ། ཡུགས་ས་མོ་ནི་ཨེ་སྟེ་དེས་བརྒྱན་པའོ། ། བསྡུས་པས་ཡེ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །

The "exhalation" is o. The "Lord of the Earth" is the bindu. The "fragment of the moon" is the crescent moon. That which is adorned with these upon the exhalation is so called; when condensed, it is oṃ. Furthermore, regarding the phrase "grasp the middle of the middle": the "middle" refers to the pa-class, and its "middle" is the letter va. Regarding the phrase "the middle of the northern direction": the northern direction is the ca-class, and its middle is ja. Regarding the phrase "the lotus of the feet endowed with the sun": the sun is ra. "The lotus of the feet" refers to the lower part of ja joined with it; thus it is so called. When condensed, it becomes vajra. Regarding the phrase "adorned with a mole in the southwest": because it resides in the southwest, it is the letter va. The "mole" is the letter ai. "Adorned" means beautified by a mark. When condensed, it becomes vai. Regarding the phrase "completely enveloped by the blazing exhalation": the blazing is ra. The exhalation is au, thus it becomes rau. Regarding the phrase "the first of the renowned northern direction": the northern direction is renowned as the ca-class; its first is ca itself, which is to be grasped. The "one residing at the end of the direction of Yama" is the letter na. The "bull" is the letter i; that which is placed above na is so called. When condensed, it becomes ni. Regarding the phrase "the wind adorned by the widow": the wind is ya. The widow is e; it is adorned by that. When condensed, it becomes ye.

གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་ནི་སའོ། ། བདེན་བྲལ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་ས་མི་མངོན་པ་ཡིན་ཏེ། བདེན་བྲལ་བའི་ཡི་གེ་བ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། གནས་པ་ནི་སྦྱར་བའོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། གཏི་མུག་གིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཏི་མུག་ནི་དབྱངས་ཡིག་གཉིས་པ་ཡིན་ལ་དེས་བརྒྱན་ཅིང་བཀླུབས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བསྡུས་པས་སྭཱ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་ཧའོ། ། གཏི་མུག་ནི་དབྱངས་ཡིག་གཉིས་པ་སྟེ། དེ་དང་སྦྱར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། ། གླུ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཡིན་ ལ། སྔགས་དང་ལྷ་དག་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་དགའ་མགུར་གྱུར་པ་སྟེ་ཚིམ་ཞིང་རངས་པར་གྱུར་པའོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེན་མོ་བཅུ་དྲུག་འདི། ། ཡི་གེ་རེ་རེར་ཀུན་ནས་ཤེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྱུ་མ་ ཆེན་མོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གྲགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཡི་གེའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཝརྞཱ་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྙིང་ པོ་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་མན་ངག་གིས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་ལེའུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །

Yama-daṃṣṭrī is sā. Regarding the phrase "residing in the Nairṛta [direction]," the sā is not explicitly shown here; rather, the letter va of the Nairṛta [direction] should be taken. "Residing" means joined. If one asks, "In what manner?" it is said: "Adorned by delusion." Delusion is the second vowel (u), and that which is adorned and enveloped by it is so called. When condensed, it becomes svā. Yamamathinī is ha. Delusion is the second vowel (u), and it is joined with that. When all are condensed, it is the mantra oṃ vajravairocanīye svāhā, which performs all the activities of the yogin. Regarding the phrase "by this mudrā of song," the mudrā is Vajravārāhī; because the mantra and the deity are inseparable, the mantra is also called by that name. "This" means that by merely reciting this, all the ḍākinīs become joyful, satisfied, and delighted. Regarding the phrase "these sixteen great illusions, know them in each letter," the "great illusions" are the yoginīs, those renowned as the sixteen yoginīs. The intention is that they abide everywhere in the form of letters. What are those sixteen letters? They are oṃ sarvabuddhavarṇanīye vajraḍākinī svāhā. This sixteen-syllable essence of Vajravārāhī should be understood through the oral instructions. Furthermore, that will be taught in the Chapter on Mantra.

ཁ་ཅིག་ནི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པོ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གཏོར་མའི་སྔགས་གསུངས་པ། དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དང་པོ་སྟེ། ཐོག་མར་ རོ། ། རུས་སྦལ་ཏེ་ཨུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། བཟང་པོ་ནི་ཨི་སྟེ་དེའི་སྟེང་དུ་གནས་པའོ། ། གང་ཞེ་ན། བྱང་གི་དང་པོ་སྟེ་ཙ་དང་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉིས་པ་ཡི་གེ་ཚ་ལྡན་པ་སྟེ་འོག་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། ། བསྡུས་པས་ཙྪི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཤིན་རྗེའི་ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་ལ། ། གཤིན་རྗེའི་ཕོ་ཉའི་ སྒྲས་ཥ་ལ་བྱའོ། ། ཆུ་ལྷ་ནི་ཆུ་ལྷའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཋ་ལ་བྱ་ལ། བཞུགས་པ་ནི་འོག་ཏུ་སྦྱར་བའོ། ། བསྡུས་པས་ཥྛ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ར་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། གཏི་མུག་བརྒྱན་པ་ནི་དེ་དང་སྦྱར་བ་སྟེ་ར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། སླར་ཡང་ཀ་ཥ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་ཅེས་བྱ་ བ་ལ་སླར་ཡང་སྟེ་དེའི་འོག་ཏུ་ཀ་དང་ཥ་འདུས་པས་ཀྵ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་ནི་ཡི་གེ་སའོ། ། བཟང་པོ་ནི་ཨི་སྟེ་སི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། མཆེ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་ནོ། ། བདེན་བྲལ་བཞུགས་པ་ནི་ཝ་དང་སྦྱར་བའོ། ། ལྷན་ཅིག་ལྡན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་དང་བཅས་པ་སྟེ་སྭཱ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུའོ། ། ས་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧའོ། ། གཏི་མུག་གིས་ནི་ལྷན་ཅིག་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱར་བ་སྟེ། ཧཱ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་ཨུ་ཙྪིཥྛ་རཀྵ་སི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་ སྔགས་སོ། །

Some say that [the mantra] should be formed from all sixteen vowels. The remainder is easy to understand. Regarding the mantra for the torma, it is said: "First," and so forth. "First" means at the beginning. "Turtle" refers to the syllable u, which should be taken. "Good" is i, which is situated above it. If one asks what that is: it is the first of the north, ca, and it is joined with its second letter, cha, which is attached below. When condensed, it becomes cchi. Regarding "messenger of Yama," the word "messenger of Yama" refers to ṣa. "Water god" refers to the letter ṭha of the direction of the water god, and "residing" is attached below. When condensed, it becomes ṭha. Ra is well known. "Adorned with delusion" means joined with that, which becomes ra. Regarding "again, it is called kṣa," "again" means after that; by the union of ka and ṣa, it becomes kṣa. "Fanged Yama" is the letter sa. "Good" is i, which becomes si. "Fanged" refers to the fanged Yama. "Residing in the direction of the Lie-Destroyer" (Nairṛti) is joined with va. "Endowed together" means together with da, which becomes svā. "There" means after that. "End of earth" is ha. "Adorned together with delusion" means joined, which becomes hā. When all are condensed, the mantra is ucchiṣṭarakṣasi svāhā.

སྲིན་མོའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ་འདིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། བུ་མོ་རྣམས་ནི་དགུག་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གྲུབ་པས་བུ་མོ་རྣམས་ཁྲིད་དེ། འོང་བར་དགོངས་སོ། ། རྨོངས་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཤར་ ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཤར་ཕྱོགས་ནི་ཀའི་སྡེ་ཚན་ཡིན་ལ་བརྒྱད་པ་ནི་ཀ་ནས་བཟུང་བའི་བརྒྱད་པ་སྟེ་ཛའོ། ། འདིར་ཡང་བ་མི་མངོན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དབུ་མའི་མཐའ་མ་བཞི་པར་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབུ་མ་ནི་པའི་སྡེ་ཚན་ཏེ། དེའི་ཐ་མ་གང་ཡིན་པ་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ ཉིད་ཀྱི་བཞི་པ་བྷ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྤྱི་བོ་ནི་སྟེང་དུ་སྟེ་དེར་ཡུགས་ས་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ཨེ་སྦྱར་བས་མྦྷེ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། སླར་ཡང་དབུ་མའི་ཐ་མ་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་མ་ཉིད་དོ། ། དབུགས་པའི་རང་བཞིན་ལྡན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་བཞིན་ནི་དངོས་པོའོ། ། ལྡན་པ་ནི་སྦྱར་བ་སྟེ་མའོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་ཧའོ། ། ཡུགས་ས་མོ་ནི་ཨེའོ། ། རྣ་ཆ་ནི་གློར་བཞག་པ་སྟེ། ཧེ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། མཐར་ནི་སྭཱ་ཧཱས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་དེའི་འོག་ཏུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་གདོན་པའོ། ། རིག་བྱེད་ཀྱིས་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རིག་བྱེད་ནི་ཚངས་པ་སྟེ། ཨོཾ་མོ། ། མཉེས་པ་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སླད་དུ་སྦྱིན་པའོ། ། བསྡུས་པས་ཨོཾ་ཛམྦྷེ་མོ་ཧེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ཐོད་པའི་དབུས་གནས་རྒྱལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐོད་པ་ནི་མགོའི་དབུས་ཏེ་དཔྲལ་བའོ། ། དབུས་གནས་ནི་དེར་སྔགས་དེ་བྲི་བའོ།

Those who desire the accomplishment of the rākṣasīs should abide in the yoga of Vajra Hūṃkāra and accomplish it by means of this. Regarding the phrase "the supreme for summoning maidens," it is intended that by accomplishing this, one will lead maidens away and they will come. The mantra for causing bewilderment is taught: "In the eastern direction," and so forth. The eastern direction is the ka-class; the eighth is the eighth starting from ka, which is ja. Here, the va is elided. "Endowed with the fourth of the middle's end": the middle is the pa-class; taking its last letter, one should join the fourth of that very class, bha. "At the crown" means above; by joining e—called the widow—there, it becomes mbhe. "Again, take the last of the middle" refers to the letter ma itself. "Endowed with the nature of the breath": "nature" means the entity; "endowed" means joined, which is ma. "Yamāntakī" is ha. "Widow" is e. "The earring" is placed on the side, becoming he. "Finally, fully adorned with svāhā" means that svāhā is to be recited after that. "Pleased by the Vedas": the Vedas are Brahmā, which is oṃ. "Pleased" means giving that for the sake of all of them. In summary, the mantra becomes oṃ jambhe mohe svāhā. "Abiding in the center of the skull, one will be victorious": the skull is the center of the head, the forehead. "Abiding in the center" means writing that mantra there.

། རྒྱལ་འགྱུར་ནི་མི་ མཐུན་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་དཔྲལ་བར་ཨེ་བསྒོམས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དེ་ཟླུམ་པོར་ཡིད་ཀྱིས་བྲིས་ལ་བལྟས་ན་གང་ལ་བལྟས་པ་དེ་རྨོངས་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ལྟར་ལྕེའི་དྲི་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔགས་གོང་མ་དེ་བཟླས་ནས་དཔྲལ་ བར་ཐིག་ལེ་བྱས་ན་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ལ། མན་ངག་གི་ཚུལ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་གཡུལ་ལ་སོགས་པར་ཞུགས་ན་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། མུ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་གཉིས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པ་ལས་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མོད་ ཀྱིས་མདོར་ཡང་བསྡུས་ནས་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་མུ་ནི་ཀ་སཱི་མུ་ནི་བ་སཱི་མུ་ནི་ཧ་ཐ་ལཾ་ག་ལ་ཧི་ཕཊ། ཆེ་གེ་མོ་མུ་ཧ་ཧ་ཐ་བནྡྷ་མི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱས་ཏེ་བཅིང་བའོ། ། ཨོཾ་ཀ་ཀ་ཧ་ཁྲ་ཀ་ཀ་རུཏྟེ་ཀཾ་བིནྡྷོ་པ་ཧ་རི་ཎི་ཆེ་གེ་མོ་བཛྲ་བི་ཏཾ་གྲིས་ཙ་ཧ་གཙྪ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་སྟེ་བསྐྲད་པའིའོ། ། འདི་དག་ གི་ཆོ་ག་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་མན་ངག་གིས་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྟག་ཏུ་བཟླས་ན་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ལས་གཉིས་པོ་འདི་ཉིད་གསུངས་པ། ཀླུ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། ལྷ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པས། སྔགས་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། གླུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གླུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཉེ་བར་མཚོན་པ་དེས་འདི་ལྟར་ཁྭ་གདོང་མའམ་གཞན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཀྱང་གླུའི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་དང་སྦྱོར་བ་བྱའོ། །

"Victorious" means becoming victorious over all adverse conditions. Thus, it is taught that if one meditates on the syllable E at the forehead and mentally draws the mantra garland in a circle above it, then whoever is looked upon will be stupefied. Likewise, if one recites the aforementioned mantra over the impurities of the tongue and so forth, and applies a drop (tilaka) to the forehead, the result will be as previously explained. By means of these very pith instructions, one will be victorious if one enters into battle and the like. The two mantras beginning with Mu Oṃ should be distinguished in the thirty-fourth chapter. Nevertheless, they are also to be distinguished here in brief: Oṃ munika sī muniba sī munihathalaṃgalahi phaṭ. [Name] muhaha thabandha mi svāhā. This is for binding. Oṃ kaka ha khra kaka ruttè kaṃ bindhopahariṇi [name] vajravitaṃ gṛtsa hacychaya thāsukhaṃ phaṭ. This is for expulsion. The ritual for these should be applied according to the pith instructions previously taught; if one recites them constantly in this way, it will happen accordingly. Regarding these two activities, it is said: "By this mudrā of the nāgas," and so forth. Here, "mudrā" refers to the deities of the mantra. Because they perform activities inseparable from the deity, the mantra is also called by that name. The mudrā that is the nature of song is the "song mudrā." By way of that illustration, one should also perform the recitation and application of the song mantra through the yoga of Kākāsyā or others.

དེ་ལ་ཁྭ་གདོང་མས་ནི་བཅིང་ བའོ། ། འུག་གདོང་མས་ནི་ཞི་བའོ། ། ཁྱི་གདོང་མས་ནི་རྒྱས་པའོ། ། ཕག་གདོང་མས་ནི་བསྐྲད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མས་ནི་བཅིང་བའོ། ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོས་ནི་ཉེ་འབྱེད་དོ། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་གྱིས་ནི་གསད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇམས་མས་ནི་བསྐྲད་པ་སྟེ། དེ་ དག་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྒྱུར་བས་ལས་གཞན་དག་ཀྱང་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ནི་དཀར་པོའོ། ། རྒྱས་པ་དང་བཅིང་བ་ལ་ནི་སེར་པོའོ། ། སྡང་བ་དང་སྤྱུགས་པ་དང་གསད་པ་ལ་ནི་ནག་པོའོ། ། དབང་དང་དགུག་པ་ལ་ནི་དམར་པོ་སྟེ། དེ་ལྟར་ ཡང་གསུངས་པ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་སྤྱན་གྱི་ཚུལ། ། རྒྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཅན། ། དབང་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གནས། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མངོན་སྤྱོད་ལའོ། ། ཞེས་སོ། ། བསམ་པ་ཡང་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གཟུང་སྟེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཞི་བ་ལ་ནི་ཞི་བའི་སེམས། ། རྒྱས་ ལ་རངས་པའི་ཡིད་དུ་བྱ། ། དབང་གི་ལས་ནི་ཚོགས་པ་སྟེ། ། དྲག་ལ་ཁྲོ་བས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། ཨོཾ་ཧིནྡེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུའི་སྔགས་ནི་ངག་བཅིང་བའོ། ། ཨོཾ་ཛམྦྷ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཅིང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གིའོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་ རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་འདི་ལས་བསྟན་པའི་སྦྱོར་བའམ། གཞན་ལས་གསུངས་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་ངོ་། ། ལས་བསྟན་པ་ནི་འདིར་བསྟན་པ་དང་གཞན་དུ་བསྟན་པ་དག་གི་ཡང་ངོ་། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཆོ་ག་སྟེ་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་ ལས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །

In that regard, Kākāsyā performs binding; Ulūkāsyā performs pacifying; Śvānāsyā performs enriching; Śūkarāsyā performs expelling; Yamadāḍhī performs binding; Yamadūtī performs separating; Yamadaṃṣṭriṇī performs killing; and Yamamathani performs expelling. Through the differentiation of their respective activities, by changing their colors and so forth, they will also perform other activities. In that regard, for pacifying, the color is white; for enriching and binding, yellow; for hatred, banishing, and killing, black; and for magnetizing and summoning, red. As it is said: "For pacifying, the manner of Locanā; For enriching, the Vajra-Padmāvatī; For magnetizing, the abiding of Vairocana; For wrathful rites, the Vajra-Krodha." The intention should also be maintained in accordance with the activity. As it is said: "For pacifying, a peaceful mind; For enriching, a joyful disposition; For the activity of magnetizing, a collected state; For the fierce, accomplish with wrath." The mantra of the song beginning with "Oṃ hinde" is for binding speech. The one beginning with "Oṃ jambhane" is common to all the bindings. Regarding the phrase "Thus, for the yogis," the "yogi" refers to one who possesses the application taught here or the application of the deity taught elsewhere. "The teaching of the activity" refers to both what is taught here and what is taught elsewhere. If one asks what that is, it is the collection of activities such as drawing [the mandala] and so forth.

དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་སྦྱར་བ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྷག་མའོ། ། ཨོཾ་ཛམྦྷ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་བཞིན་དུ་ཡང་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དཔའ་བོ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་རིལ་བུ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔའ་བོ་དེ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་གཡུལ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་པའོ། ། དེའི་རྐང་པའི་པགས་པ་དང་རྫས་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། མ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོང་རོས་ སོ། ། ཉན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལིག་བུ་མིག་གོ། ། མིག་སྨན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་མིག་སྨན་ནོ། ། རྡོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་ཟིའི་རྡོའོ། ། དམར་པོ་ནི་གུར་ཀུམ་སྟེ། དེ་དག་ཆ་མཉམ་པར་མིའི་ཁྲག་གིས་བཏགས་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་ལིག་བུ་མིག་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གུང་དུའང་བཏགས་པར་ བྱའོ། ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ། ཙནྡན་དམར་པོ་ནི་ཙནྡན་དམར་པོའི་ཆུའོ། ། ལན་མང་དུ་སྦལ་པ་ནི་རྫས་བདུན་པོ་དང་། ལིག་བུ་མིག་ལ་སོ་སོར་ལན་བདུན་བསྐམ་ཞིང་སྦལ་བའོ། ། ཨ་མྲའི་རིལ་བུར་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་བདུན་གྱི་རིལ་བུ་ཙནྡན་དམར་པོའི་ཆུས་རློན་པར་ བྱས་པའོ། ། ལིག་བུ་མིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་སྐམ་པོར་གཟུང་ངོ་། གྲིབ་མ་ལ་བསྐམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རས་ཀྱིས་གཡོགས་ནས་ཉི་མ་ལ་བསྐམས་པ་སྟེ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཞེ་ན། ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཉི་མ་ནི་ཟངས་ཏེ། མན་ ཆ་བཞི་དང་ར་ཏི་ལྔའོ། །

The phrase "in that way" refers to what was previously applied; it is to be understood as the remainder of the instruction "should be known." Regarding the mantra beginning with oṃ jambhani and so forth, the ritual action should also be observed according to the meaning of the mantra's words. The ritual action for the mantra beginning with oṃ namo and so forth has already been explained. By the words "the hero" and so forth, the preparation of the eight-ingredient pill is taught. "The hero looking in that direction" means facing the direction of the enemy's army. One should take his skin and the [other] substances together. Mana refers to realgar (manaḥśilā). Śravaṇa refers to vimalā (calamine). "Eye-salve" refers to the eye-salve called vimalā. "Stone" refers to sulfur. "Red" refers to saffron; these should be ground together in equal parts with human blood. In this way, the vimalā should also be ground in the middle with that same [blood]. Regarding the phrase "again" and so forth: "red sandalwood" refers to the water of red sandalwood. "Many times" means that each of the seven substances and the vimalā should be dried and soaked seven times [in the red sandalwood water]. "Made into mango pills" means the pills of the seven substances are moistened with red sandalwood water. Here, "vimalā" should be understood as being dried. "Dried in the shade" means covering it with cloth and drying it in the sun; this connects with the instruction "to perform the consecration." If one asks how it is to be done, regarding the phrase "the sun" and so forth: "the sun" refers to copper, [weighing] four māṣas and five ratis.

ཟླ་བ་ནི་དངུལ་ཏེ་ར་ཏི་གསུམ་དང་བཅས་པའི་མན་ཆ་གསུམ་མོ། ། སྲེག་བྱེད་ནི་གསེར་ཏེ་ར་ཏི་བདུན་ལྷག་པའི་མན་ཆ་བཞིའོ། ། དབུས་སུ་བཅུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་ནང་དུ་རིལ་བུ་གཞུག་པ་སྟེ། དང་པོར་ནི་གསེར་གྱིས་དྲིལ་ལོ། ། གཉིས་པར་ནི་དངུལ་གྱིས་ སོ། ། གསུམ་པར་ནི་ཟངས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། གསེར་དང་རི་བོང་ཅན་དང་ནི། ། འོད་བྱེད་ར་ཏི་ཐུབ་གསུམ་དམར། ། བཅས་པའི་མན་ཆ་རིགས་གསུམ་བཞིས། ། རི་ལུ་རིམ་བཞིན་དཀྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་(སར་,སྐར་)མ་རྒྱལ་ལོ། ། ལྷག་པར་གནས་པ་ནི་ བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ། རྡུལ་ཚོན་ནམ་བྲིས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། ཅི་ནུས་ཀྱིས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བཟླ་བའོ། ། ཞལ་ དུ་བཅུག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་གཞན་ལ་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་བསྒོམས་པའི་ཁར་བཅུག་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་བཀབ་སྟེ་སྔགས་བཟླའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་བྱས་པའི་རིག་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་རྐང་ པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་གསལ་བར་བཟླས་པས་ནི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ཡང་ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་གྲངས་ཀྱི་ངེས་པ་མེད་པར་བཟླས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་འབུམ་ཕྲག་ཏུ་བཟླས་ནས་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་བཟང་པོ་རྙེད་པ་དང་ཁར་བཅུག་སྟེ། བསྒྲུབས་ན་མཚན་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

The moon is silver, consisting of three māṣakas and three ratis. The burner is gold, consisting of four māṣakas and seven ratis. "Placed in the center" means that the pill should be inserted into those; first it is wrapped in gold, second in silver, and third in copper. As it is said: "Gold, the moon, and the light-maker, together with three ratis and three māṣakas of red [copper]; the pill should be wrapped in sequence with these three families." "Victorious" refers to the constellation Puṣya. "Abiding in the superior" means to consecrate. The yogi of Vajraḍāka, together with the maṇḍala deities, should properly worship with flowers and so forth in a maṇḍala of colored powders or a painted image, and then recite the eight-line mantra as much as possible. "Placed in the mouth" means that on another day, having meditated on oneself as Vajraḍāka, one places [the pill] in the mouth, covers it with the left hand, and recites the mantra. Regarding that, it is said: "As for the 'King of Knowledge,' knowledge is oneself having become Vajraḍāka; by clearly reciting the eight-line mantra while possessing the mudrā, one is the king." Furthermore, one should recite for six months without a fixed number; after that, having recited one hundred thousand times, when a good sign is found in a dream, one places it in the mouth. If practiced in this way, it will be accomplished in a single night.

ཡང་ན་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྔགས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ནི་དེས་བརྒྱན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྔགས་ཀྱིས་རིལ་བུ་བསྒྲུབས་ན་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ། ། སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རི་མོ་དཀར་ནག་དུམ་བུ་སོ་སོར་ཕྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དཀར་པོ་དང་ནག་པོ་ནི་དཀར་ནག་སྟེ་ སྦྲུལ་གྱི་ལུས་ཀྱི་རི་མོ་དཀར་ནག་གི་ཆ་རྣམས་སོ་སོར་དབྱེ་བའོ། ། དཀར་ནག་སོ་སོར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀར་ནག་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དེ་རྣམས་མ་འདྲེས་པར་སོ་སོར་ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་བྱའོ། ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཕུང་པོར་བྱ་ཞེ་ན། ཤཾ་ཁ་པུཥྤ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དུམ་ བུ་དཀར་པོའི་ཆ་དང་ཤཾ་ཁ་པུཥྤར་ལྷན་ཅིག་བྱའོ། ། ཨ་ཀ་རུ་ནག་པོ་དང་དུམ་བུ་ནག་པོར་རོ། ། དེ་ལ་ཤཾ་ཁ་པུཥྤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་གྱི་ཁྱད་པར་ཞིག་སྟེ། མེ་ཏོག་གི་མདོག་དུང་འདྲ་བས་ཤཾ་ཁ་པུཥྤ་ཞེས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་གྲགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ལེའུ་གསུམ་པར་དབང་པོ་ལག་པ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་དབང་པོ་དང་ཉེ་བ་ལག་སོར་འདྲ་བས་ན་དབང་པོའི་ལག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཁ་ཅིག་ནི་རྟའི་དཱུར་བ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། ལ་ལ་ནི་དབང་པོའི་མིག་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་གཞན་དག་ལ་ནི་མཆན་ཁུང་གི་དྲི་མ་ཞེས་གྲགས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཨ་ཀ་རུ་ནག་པོ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དེ་དེ་ དག་ཀྱང་དུམ་བུ་དག་དང་ཆ་སྙོམས་ཏེ་བཟུང་ལ། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བའི་སྔགས་བཟླ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྙིང་པོའམ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བདུག་པ་གཉིས་ལ་བཟླས་ནས་སྣམ་བུ་ལ་བདུག་གོ་ཞེས་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། །

Alternatively, "knowledge" (vidyā) refers to the mantra of Vajravārāhī. If one accomplishes the pills with the mantra of Vajraḍāka adorned by that [mantra], there is no fault. Regarding the phrase "the king of snakes" and so forth, "the white and black lines are to be distinguished separately" means that the white and black are the white and black [parts]; it refers to distinguishing the various white and black portions of the patterns on the snake's body. "The white and black should be known separately" means that those white and black parts, having been distinguished, should be made into two distinct, unmixed aggregates. If one asks with what they should be made into an aggregate, it is "śaṅkhapuṣpī" and so forth. The white portions should be combined with śaṅkhapuṣpī, and the black portions with black aloe-wood (kālāguru). In this context, śaṅkhapuṣpī is a specific medicinal herb; it is known among people as "śaṅkhapuṣpī" because its flower color resembles a conch shell. For example, in the third chapter, the term "Indra's hand" (indrahasta) refers to a specific root that is near Indra and resembles a finger; thus it is called "Indra's hand." Just as some call it "horse's dūrvā grass," some call it "Indra's eye," and others know it as "the armpit's scent." Black aloe-wood is well known. These should also be taken in equal portions with the [other] pieces. Regarding the instruction to "recite the mantra twenty-four thousand times less one," it means that through the yoga of the heart or near-heart mantra of Vajravārāhī, one should recite over the two incenses and then fumigate the cloth; this is the remainder of the explanation.

དེ་ནས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔ་མ་ལྟར་བཟླས་ནས་བདུག་པའི་དུས་སུ་ཡང་བརྒྱད་བརྒྱ་བཟླས་པའོ། ། སྣམ་བུ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། སྐར་མ་རྒྱལ་གསུམ་ལ་ཞེས་པ་སྟེ་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་རས་བལ་རྨེལ་བ་དང་། སྣལ་མ་བཀལ་བ་དང་ཐགས་བཏགས་པ་དག་བྱའོ། ། དེ་གྱོན་པའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་གསུམ་ལ་བསྒྲུབས་པ་དང་། བདུག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བདུགས་པ་དང་སྔགས་བཟླས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གྱོན་པ་ནི་ལུས་ལ་དཀྲིས་པའོ། ། སྔགས་ཁྲི་བཟླས་པ་ནི་སྔགས་སྔ་མ་ཉིད་ཡང་ཁྲི་བཟླས་པའོ། ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ ནི་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སྣམ་བུ་ཡང་དཀར་པོ་དང་ནག་པོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྣམ་བུ་དཀར་པོ་ལ་ཡར་ངོའི་དུས་སུ་བདུག་པ་དཀར་པོའི་ཆས་བདུགས་ཤིང་ཡར་ངོའི་དུས་སུ་གྱོན་ལ་བཟླ་བ་དང་། སྣམ་བུ་ནག་པོ་ལ་ཡང་ མར་ངོའི་དུས་སུ་བདུག་པ་ནག་པོའི་ཆས་བདུག་ཅིང་དུས་དེ་ཉིད་དུ་གྱོན་ལ་བཟླའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཡར་ངོ་ལ་བསྒྲུབས་པའི་སྣམ་བུ་ནི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ནག་པོ་ལ་བསྒྲུབས་པ་ནི་ནག་པོ་ཡིན་གྱི་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གང་ལ་འདོད་པ་དེ་ལ་ འདོད་པ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པའི་ཡུལ་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིའོ། །

Then, if one asks what should be done: regarding the phrase "later also" and so forth, after reciting as before, one should also recite eight hundred [times] at the time of fumigation. Regarding the explanation of the woolen cloth: "on the three Puṣya constellations" means that on the Puṣya constellation, one should card the cotton, spin the thread, and weave the cloth. Regarding "the body wearing that": "that" refers to what was prepared on the three Puṣya constellations, fumigated with the two types of incense, and over which the mantra was recited; that is what is meant by that term. "Wearing" means wrapping it around the body. "Reciting the mantra ten thousand times" means reciting the same previous mantra ten thousand times. "Will be accomplished" should be understood as becoming invisible. Furthermore, to make the woolen cloth white or black, it is said: "on the white and black sides." For a white woolen cloth, one should fumigate it with white incense during the waxing moon, wear it during the waxing moon, and recite; for a black woolen cloth, one should likewise fumigate it with black incense during the waning moon and wear it at that very time while reciting. Some say that a woolen cloth prepared during the waxing moon is called the "white side," and likewise, one prepared during the waning moon is "black," but this does not refer to changing the color. Regarding "one will enjoy whatever one desires": this applies if one follows the samaya, vows, and so forth. It means that the practitioner will enjoy the objects of their desire, such as the daughters of kings and so on. "Of that" refers to that very king of snakes.

དུ་བ་མེད་པར་ བསྲེགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོལ་བས་བསྲེགས་པའོ། ། ཞིབ་མོར་བཏགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དེ་ནས་ལིག་བུ་མིག་དལ་བུས་བླངས་ལ་ཕྱེ་མར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་ཏུ་བཟླས་ནས་མིག་ལ་བྱུགས་ན་མུན་ནག་གི་ནང་དུ་ཡང་ཐམས་ཅད་ མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཁྱིམ་གྱི་མེ་ཏོག་མཆོག་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཁྱིམ་གྱི་མེ་ཏོག་ནི་སྒྲོན་མའོ། ། མཆོག་ནི་ཟད་པ་མེད་པའོ། ། གསལ་བ་ནི་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་མཐོང་བའོ། ། རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྔགས་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་སྒྲས་དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ལྟོ་འཕྱེའི་རྒྱལ་པོ་ནི་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོའོ། ། ས་བུམ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་བུམ་པའོ། ། ཁམ་ཕོར་ནི་ཐོད་པའོ། ། གཏེར་དུ་སྦ་བ་ནི་སའི་འོག་ཏུ་གཞུག་པའོ། ། རུལ་ཞིང་ཟགས་པ་ནི་སྦྲུལ་དེའི་ལུས་རུལ་བའོ། ། ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། བཏོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲུལ་གྱི་ཐོད་པའོ། ། བདར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣོད་ཀྱི་བུམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུམ་བུའམ་སྣོད་ཀྱི་ཐོད་པ་ཉིད་ཀྱི་དུམ་བུ་དང་ཕན་ཚུན་དུ་སྡུད་པའོ། ། ཐིག་ལེ་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱེ་མས་དཔྲལ་བར་བསྐུ་བའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། གྲིབ་མའང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བའོ། ། ད་ནི་ སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་དངོས་གྲུབ་གསུངས་པ། གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་གང་གི་ལུས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །

"Without smoke, burn it" means to burn it with charcoal. "Grind it finely" means to take the ligbu mig (copper sulfate) from that [charcoal] slowly and make it into a powder. If one recites the heart mantra of Vajravārāhī and other mantras one hundred thousand times and applies it to the eyes, one will see everything even in the midst of pitch darkness. For that very reason, it is said, "like the supreme lamp of the house." The "lamp of the house" is a light; "supreme" means inexhaustible; "clear" means illumination—thus one sees. "The mantra of one's own deity" refers to the mantra of Vajravārāhī; by the term "one's own deity," it indicates that one should perform the yoga of that deity. "King of the kumbhāṇḍas" is the king of snakes. "Earth-pot" is a pot from a charnel ground. "Clay bowl" is a skull-cup. "To bury as a treasure" means to place it beneath the ground. "Rotting and leaking" refers to the rotting body of that snake. If one asks what is to be done, it says "having extracted," and so forth. "Of that" refers to the skull of the snake. "Having ground" means to join together a fragment of that very vessel-pot or a fragment of the vessel-skull itself. "To make a tilaka" means to smear its powder on the forehead. If one asks what happens by that, it says "even the shadow," and so forth, meaning one becomes invisible. Now, the accomplishment of the "seven-birth" [being] is taught, beginning with "of whom," and so forth. "From the body of whichever person" is the remainder of the sense.

སྐྲ་གཡས་སུ་འཁྱིལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྲའི་རི་མོ་གཡས་སུ་འཁྱིལ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རྩེ་མོ་འདུས་པའོ། ། ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་མཛེས་པའོ། ། གྲིབ་མ་བདུན་ ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་གྱི་ལུས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གྲིབ་མའོ། ། དྲིའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་དང་ལྡན་པའི་ལུས་ཏེ། གང་གི་ལུས་དེ་དག་གི་ལུས་ལ་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྨ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་རྨའི་སྒྲ་ནི་ནད་མེད་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ནད་མེད་པ་ཡིན་གྱི་རྨ་སྲོལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ། ། བདེན་པར་སྨྲ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པར་སྨྲ་བའོ། ། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལུས་ཀྱི་ཤ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷག་མ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ནི་ནམ་མཁར་འཕུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་མཚན་ ཉིད་དོ། ། སྐྱིད་པ་ངེས་པར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྲིན་གྱི་ཤུགས་དང་། གཙུག་ན་ནོར་བུ་དང་། བྱམས་པའི་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ ལྟར་ལུས་སྦྱིན་པར་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་འདི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་གིས་བཏང་གིས་སུ་ཇི་ལྟར་དགའ་བ་བཞིན་སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"Whose hair curls to the right" means that the patterns of the hair curl to the right and the tips meet. "Charming" means beautiful. "Seven shadows" refers to a shadow that corresponds to the body of one who has been born seven times. "Fragrant body" means a body endowed with fragrance; one whose body possesses a sweet scent is so called. Regarding "without wounds," the term "wound" refers to the absence of disease; it means being free of illness, not the absence of physical scars. "Speaking the truth" means speaking for the benefit of sentient beings. "O Goddess" is an address. "Will bring about accomplishment" is the remainder of the phrase "the flesh of his body"; "accomplishment" refers to such things as flying through the sky. "Furthermore" refers to the characteristics of one born seven times. "Abiding in certain happiness" means possessing the bliss of the body and so forth. "Like a bodhisattva" is because of possessing the equipment for the welfare of others; it is because, like the bodhisattvas Meghasyaṃha, Maṇicūḍa, Maitrībala, and others, they give away their bodies. "Great generosity" refers to the gift of the body. "Utterly giving" means: "I have given this body to all sentient beings; use it however you please." Why? For the sake of protection, that is, for the sake of benefit.

སེམས་ ཅན་རྣམས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་སྔར་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕན་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོའི་ལུས་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལུས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་འདི་ལས་བདག་གི་བསོད་ནམས་གང་འབྱུང་བ་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། མདུན་ དུ་བདར་བ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་དེ་ཉིད་ལ་དགའ་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་བུ་རྣམས་ལྷགས་ནས་མདུན་དུ་བདར་ཏེ་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆར་ཕབ་ནས་མཆོད་ཅིང་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དང་རྔ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་ དག་པར་མཆོད་པ་དང་། འདི་ལྟར་ཉི་མ་གང་ལ་ཤི་བའི་ཉི་མ་དེ་ལ་གནས་དེར་ཐོག་ལ་སོགས་པ་འབབ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་མཐུ་གཞན་ཡང་གསུངས་པ་ལྷ་མོ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ནི་རོའོ། ། གོམས་པར་བྱ་བས་ན་ཡོན་ཏན་ཏེ་འབྱུང་གནས་ ནི་དེ་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཅེ་སྤྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པའོ། ། ཆོ་ག་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་ ཤེས་ནས་སོ། །

Regarding the phrase "blessing sentient beings," it means having previously blessed them through the power of blessing, up to the point of having acted for their benefit. "Just like Śākyamuni" means that even by means of the physical form of the corpse, which is composed of the elements, he quickly passes into nirvāṇa for the sake of benefiting others. Some say that "blessing sentient beings" refers to the blessing through the power of truth, wherein one dedicates the merit arising from this gift of the body, thinking: "By whatever merit arises from this, may all sentient beings become buddhas." Regarding the phrase "surrounded and endowed with," it means that the sons of the gods from the Heaven of Joy and other realms have gathered before that very corpse, having spread out before it and rained down flowers, incense, and so forth. They make offerings and perfectly honor it with sounds such as "Victory! Victory!" and the beating of great drums. Furthermore, on the very day the person died, that place is characterized by the falling of hail and so forth; thus it is so described. Regarding the power of the "seventh-birth" [being], it is said: "That goddess..." and so forth. "That" refers to the corpse. Because it is cultivated, it is a "quality" (guṇa), and its "source" (ākarana) is that which produces those qualities. The passage beginning with "jackal" and so forth is easy to understand. "The practitioner, being perfectly composed" means the yogi whose body and so forth are strictly restrained. "Having understood the ritual in that way" means having understood that his body is for the benefit of all sentient beings.

རང་གི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པའོ། ། ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདིས་ན་སྔར་བསྟན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྔགས་སམ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ། ། ལས་འདིས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པ་ པོ་བློ་དང་ལྡན་ཞིང་དད་པ་ཅན་གྱིས་བསྒོམས་པ་དང་བཟླས་པར་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གླུའི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་སོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ་བསྒོམས་པ་དང་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དོན་དེ་གསལ་ བར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་གནས་ལ་སོགས་པར་བགྲོད་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྡ་བསྟན་པའི་ ཚེ་བརྡའི་ལན་བསྟན་པས་དེ་རྣམས་མཉེས་པར་འགྱུར་བས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལེའུ་བདུན་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། བརྡ་རྣམས་དགོས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཅི་ཞེ་ན། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། ལག་པ་བསྐྱོད་པའི་བརྡ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱི་གཙུག་ ཕྲེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་བོའི་ཙོག་ཙོག་པོའོ། །

"One's own heart mantra" refers to the heart mantra of Vajraḍāka, which consists of twenty-two syllables. By way of this illustration, there is no fault in practicing with the previously taught mantra of Vajravārāhī or the Blessed One’s near-heart mantra. Through this activity, the practitioner who possesses intelligence and faith should accomplish the practice by means of meditation and recitation. "All the mantras of the songs" refers to the collections of mantras previously taught. "Application" refers to the ritual procedures of the activities, such as meditation and recitation. The collection of source texts that clarifies that meaning is the sixth chapter. This concludes the explanation of the sixth chapter from the Commentary on the Great King of Tantras, the Glorious Vajraḍāka. When a yogi travels to sacred sites and the like, the yoginīs display signs; by showing the responses to those signs, they are pleased. Therefore, in order to understand the mudrās and so forth of the yoginīs, the hand mudrās and so forth are taught. Thus, the seventh chapter, beginning with "Then," is spoken. "Then" means after the power of the mantras and so forth have been taught. "By this" has the sense of "for which reason"; it should be connected to the statement, "Therefore, the characteristics shall be explained," because the signs are necessary. If one asks what they are, it says "hand mudrās," meaning that the very signs of moving the hands are the mudrās. "Crown and garland" refers to the top of the head.

སྐྱེ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། གལ་ཏེ་སྐྱེས་པ་ནང་གི་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་སོ་སོར་སྤྲད་ལ་སོར་མོ་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་བསྐུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། མཐིལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་པའི་མཐིལ་ལོ། ། ཉི་མ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་ན་རེ་གཞོགས་གཡས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཆུ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པས་ནམ་མཁའ་ལ་རི་མོ་གྱ་གྱུ་འདྲི་བའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་རྣམས་བརྐྱང་སྟེ་སྤྲུག་ཅིང་ནམ་མཁར་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་གི་བརྡ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། འཕྲོག་བྱེད་མ་ལ་སོགས་ པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕྲོག་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཟིན་དང་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཟིན་པ་ནི་བཟུང་བ་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཞིག་བསྟན་པའི་བརྡའོ། ། དགྲོལ་བ་ནི་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་སྟེ། ལན་བདུན་བསྟན་པའི་བརྡའོ། ། བཟུང་བའི་རྗེས་ལ་དེ་དགྲོལ་བའི་ བརྡ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཡང་ན་གཟུང་བ་དང་དགྲོལ་བ་ནི་ཟིན་པ་དང་དགྲོལ་བ་སྟེ། དེ་དག་གི་བརྡ་བསྟན་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤི་བ་དང་གསོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འབྲས་བུ་བསྟན་ཏེ་ཤི་བ་ནི་བརྒྱལ་བའོ། ། གསོ་བ་ནི་བརྡ་བསྟན་པས་སླར་བསླང་བའོ། ། གསོན་པོ་ ནི་གསོན་པོ་ཉིད་དོ། ། ནད་མེད་སྤེལ་བ་ནི་ཚེ་སྤེལ་བའོ། ། གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྡ་དང་ལན་གྱི་བརྡ་སྟེ། བསྟན་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཁྲག་གི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིམ་པས་ཁྲག་འཐུང་བ་ལྟར་བྱེད་པའོ། །

The term "place of birth" refers to the source of phenomena (dharmodaya). If it is a man who is the internal teacher, at that time one should display the mudrā in which the tips of the thumb and index finger are joined and the remaining fingers are slightly curled. The term "palm" refers to the sole of the foot. Regarding the term "sun," some say it is the right side. The term "river" refers to drawing a winding line in the sky with the hand. The term "ocean" refers to extending the fingers, shaking them, and moving them in the sky. The term "then" means after the common signs have been shown. Regarding the phrase "of Harīṇī and so forth," it refers to the yoginīs such as Harīṇī. Regarding "seizing and releasing," "seizing" means to grasp; it is the sign shown by them. "Releasing" means requesting them to depart; it is the sign shown seven times. This should be connected to the statement: "after seizing, the sign for releasing them shall be explained." Alternatively, "seizing and releasing" means "grasping and releasing," which is the display of their signs. Why is this? Because the results are shown by the terms "death and restoration" and so forth; "death" is fainting, and "restoration" is being revived by the display of the signs. "Living" means being alive. "Increasing health" means increasing the lifespan. Regarding the phrase "whichever" and so forth, these are the signs and the responses to the signs, namely the teaching and the subsequent teaching. The remainder is easy to understand. The term "abode of blood" refers to acting as if drinking blood with cupped hands.

གཅི་བ་དང་བཤང་བ་དང་ཡང་གཅི་བ་ དང་བཤང་བ་སྟེར་བའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མཁུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲམ་པ་སྟེ། ཕག་པའི་མཆེ་བའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའོ། ། ཤཀྟི་ནི་མཚོན་ཤཀྟི་སྟེ་དེའི་དབྱིབས་སོ། ། བཟློག་ཅིང་བལྟ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་པོར་བལྟ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བཟློག་སྟེ་བལྟ་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ནུ་མ་མཐོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུ་མ་མི་མཉམ་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་མཁྲང་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལྟེ་བ་ཡངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་ཁ་ཡངས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་གཏིང་རིང་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རབ་བྱེད་སྨད་ནི་རྣམ་ པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རབ་བྱེད་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། སྐྱེ་བོས་དབེན་པའི་གནས་སུ་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་རབ་བྱེད་ནི་རྣམ་པ་སྟེ། ཤིས་པ་དང་མི་ཤིས་པའི་ལས་རྣམ་པ་དུ་མ་བྱེད་པའོ། ། སྨད་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་འོག་གི་ཆ་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རི་མོ་གསུམ་པོ་ཡོངས་སུ་ཟླུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ལྟེ་བའི་འོག་ན་རི་མོ་གསུམ་སྦས་ནས་ཡོད་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ལས། རབ་བྱེད་འོག་ནི་ཀུན་དུ་འཁྱིལ། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། ལྟེ་བ་ཅུང་ཟད་འཕྱང་ཞིང་རི་མོ་གསུམ་དུ་གསལ་ལ་གཡས་ནས་ཀུན་དུ་འཁྱིལ་བ་སྟེ། རི་མོ་གསུམ་ཟླུམ་པོར་འཁྱིལ་བས་ ཀུན་དུ་བརྒྱན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཉེར་འགྲོ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་འགྲོ་བའི་དུས་སུ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་འདི་དག་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མཚན་ཉིད་དེ་དག་གང་ཞེ་ན།

[She acts] in the manner of bestowing urine, excrement, and further, urine and excrement. Now, in order to show the signs established by their very nature, it is said, "Then," and so forth. "Cheeks" refers to the jaws, which are shaped like the tusks of a boar. "Śakti" refers to the weapon śakti, and [the shape] is like that. "Looking back" means looking askance; some say it means looking in reverse. "High breasts" means the breasts are uneven; some say they are firm. "Broad navel" means the opening of the navel is wide; some say it is deep. "The lower part of the body is transformed" means that "lower part" refers to the region below the navel. Alternatively, "lower part" refers to the manner [of the navel], as it performs various types of auspicious and inauspicious actions. "The lower part is transformed" means the area below the navel is indistinct. If one asks what that is, it says, "The three lines are perfectly circular," meaning that three lines are hidden below the navel. In some versions, it appears as, "The lower part of the body is coiled," meaning the navel hangs slightly, the three lines are clear, and they coil from the right; because the three lines coil in a circle, it is adorned, and thus it is so called. "The ḍākinī is approaching" means that at the time of her coming, these characteristics that follow below should be known. What are those characteristics?

སོང་བའི་ས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་དུ་སོང་བའི་ས་དེ་ནས་ཐ་མལ་པར་སླར་མི་ ལྡོག་པའོ། ། ལྡོག་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་རྒྱུ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྒྱུ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་སྟེ་གློ་བུར་དུའོ། ། དུ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་གློ་བུར་དུ་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ཤིང་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པར་ངུས་ཤིང་གནས་དེ་ནས་ལྡོག་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེ་ དང་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྱུ་མ་ཆེན་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྟེ་དེ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འབར་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རིགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་མི་མོའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་གང་ཞིག་གིས་མཐོང་བ་དེ་ མཐའ་ཡས་པའི་བསོད་ནམས་ཐོབ་པར་གྱུར་པའམ་ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ནི་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་རེག་པའི་བརྡ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཕྲོག་བྱེད་མའི་རྟགས་ནི་ཤཀྟི་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་ མཚོན་པར་བྱ་བས་ན་མཚན་ཉིད་དོ། ། དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ཞིང་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་བརྡ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུ།

Regarding the phrase "from the ground where one has gone": it means that from whichever ground one has gone, one does not return to the state of an ordinary being. Regarding the causes for returning, the phrase "without cause" and so forth means that "without cause" refers to the absence of a reason, occurring suddenly. "Smoke" is an illustration; it means that having suddenly developed weariness and weeping with anger, one turns back from that place. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "in union with Mahāmāyā": Mahāmāyā is Vajravārāhī; she who is in union with her is Vajraḍākinī, and the ḍākinīs born from her are so called. Regarding the phrase "supreme blazing": whoever sees those ḍākinīs of her family abiding in the form of human women will obtain infinite merit, or else, by becoming like that, all accomplishments (siddhi) will be bestowed. The application of the hand mudrās refers to the signs of touching the crown of the head and so forth. The signs of the "Seizer" (Haraṇī) are the śakti and so forth. Because these very things are what characterize, they are the "characteristics." The collection of source texts that clarifies this meaning is the "chapter," the seventh. This is the explanation of the seventh chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka, the great king of tantras. Regarding the phrase "Then" and so forth: "Then" means after the signs and so forth of the sahaja (innate) and kṣetraja (field-born) yoginīs have been taught.

སྔགས་ཀྱི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ཉིད་ལྷ་མོ་སྟེ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་ མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་བརྡ་རྣམས་སོ། ། གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེའོ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་འདུད་པའོ། ། ལྟོགས་པ་ནི་བཀྲེས་པའོ། ། སོར་མོས་སོར་མོ་སྟོན་པ་ནི་སོར་མོ་ནང་ཕན་ཚུན་དུ་སྟོན་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གང་ཞིག་ཁྲོ་གཉེར་ལ་རེག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་ ལག་པ་བརྡེགས་པའོ། ། མཁའ་ལྡིང་ནི་སྣའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་པུས་མོ་གཉིས་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་གཡོབ་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་མཁའ་ལྡིང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཏོར་མ་བཟའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏོར་མ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། ངག་གི་བརྡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དག་ ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའོ། ། བརྡ་ནི་མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་བརྡར་བྱས་པའོ། ། པོ་ཏང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པོ་ཏང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ཏུ་འདོན་པའོ། ། པྲ་ཏི་པོ་ཏང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་པྲ་ཏི་སླར་བཟློག་པ་སྟེ་ལན་ནོ། ། ག་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། འོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱིན་ཅིག་པ་ནི་སློང་བའོ། ། ལོང་ཤིག་པ་ནི་ཁྱེར་ཅིག་པ་སྟེ་སྟེར་བའོ། ། དཔའ་བོ་ནི་དཔའ་བོ་ཡིན་པའོ། ། ཀུ་རུ་བ་ནི་ཤི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་བརྡ་ནི་ཀུ་རུ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀར་ནི་ཀ་བརྡ་ཡིན་གྱི་དྲིལ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། མགོ་བོ་ནི་མགོ་ ཉིད་དོ། ། སྐྲ་ནི་སྐྲ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པའོ། །

The "mantra families" are the yoginīs born from mantra. They are indeed goddesses because they appear clearly in various forms. As for "characteristics," these are the signs that indicate [the meaning]. "When" refers to the time. "Homage" is prostration. "Hungry" means starving. "Showing a finger to a finger" means pointing one finger to another. The remainder is easy to understand. "Touching the frown" means striking the middle of the eyebrows with the hand. "Garuḍa" refers to the nose. Some say that placing both knees on the ground and flapping both hands in the air like a bird is the "Garuḍa" sign. "Eat the torma" means to enjoy the torma offering. Regarding "verbal signs," "words" refers to spoken expressions. "Signs" are that which indicate; they are made into signs through verbal expression. "Potangi" refers to the utterance of the word "potangi." In "pratipotangi," "prati" means to return or a response. "Gamo" and so forth should also be understood as spoken expressions. "Coming" means "it will come." "Give" is a request. "Take" means to carry away or to bestow. "Hero" means being a hero. Regarding "kuruba" as "dead," here the sign is "kuruba." Likewise, "kara" is the sign for "hand," not a bell. "Head" is the head itself. "Hair" is well known as hair.

མནྠ་ནི་བདུད་རྩིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལ་མནྠ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བ་རྣམས་སོ། ། དུར་ཁྲོད་ནི་དུར་ཁྲོད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། བྲམ་ཟེ་ནི་བྲམ་ཟེར་གྲགས་པའོ། ། རྒྱལ་རིགས་ནི་ཐར་མཚམས་པ་རྣམས་སོ། ། དམངས་རིགས་ནི་རིགས་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། ། ཕྱུགས་ནི་ཕྱུགས་རྣམས་ཏེ་མང་པོའི་ཚིག་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདའ་ཀི་ནི་སྲིང་མོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདའ་ཀི་ནི་དང་ཏ་ལི་ཀ་དང་སྲིང་མོ་རྣམས་ནི་དོན་གཅིག་གོ། ། མེ་ཏ་ཀ་ནི་གླུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གླུམ་ནི་སྦང་མའོ། ། ལྕེ་ནི་ལྕེ་ཉིད་དོ། ། སོ་ ནི་སོ་ཉིད་དོ། ། གང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་གང་ནས་ཞེས་པའོ། ། ཆེ་གེ་མོ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ཆེ་གེ་མོ་ནས་འོངས་པའོ། ། ལམ་པོ་དར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དར་ནི་འཇིགས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལ་ལམ་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཚིམ་པ་ནི་ཚིམ་པ་ཉིད་དོ། ། དྷུ་མ་པྲི་ཡ་ནི་ཆུ་འཛིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆུ་འཛིན་པ་ནི་སྤྲིན་ནོ། ། ས་ནུ་ནི་རི་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རི་བོ་ནི་རི་རྣམས་སོ། ། ས་རི་ནི་ཆུ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ཆ་ཤས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིང་ལག་གོ། ། གདོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོང་པ་སྟེ་གདོང་པ་མི་མངོན་པའོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའོ། ། ཕྱུགས་ནི་ཕྱུགས་ཆེན་པོའོ། ། མནྡ་ལ་ནི་མཉམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མནྡ་ ལ་དང་མཉམ་པ་དང་། ན་ར་ཀ་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། ། ཕྱུགས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨ་བྱ་ཀ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་བྱ་ཀའི་སྒྲའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྠ་ཡང་སྒྲར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །

Regarding the phrase "mantha is amṛta," the meaning is that amṛta is called mantha. Ḍākinī refers to those who fly through the sky. Śmaśāna is what is called a "charnel ground." Brahmin refers to those renowned as brahmins. Kṣatriya refers to those of the warrior class. Vaiśya refers to those belonging to various classes. "Cattle" (paśu) refers to livestock; the plural marker is not explicitly shown. Regarding "sister" (bhaginī), bhaginī, tālikā, and "sister" are synonymous. Regarding "mētaka is dough" (mētaka), "dough" (mē) refers to fermented grain. "Tongue" is the tongue itself. "Teeth" are the teeth themselves. "From where" means from which location. "From such-and-such" means having come from such-and-such a location. Regarding "the path of fear" (darpaṭha), "fear" (darpa) is terror, and that itself is called the "path." "Satisfaction" is satisfaction itself. Regarding "dhūmapriya is water-bearer" (dhūmapriya), "water-bearer" (dhūma) refers to clouds. Regarding "sanu is mountain" (sanu), "mountain" (sanu) refers to mountains. Sari is the literal term for "river." "Part" (aṃśa) refers to a limb. "Face" (mukha) refers to the face; the face is not explicitly shown. "Garland" (mālā) is a flower garland. "Cattle" (paśu) refers to large livestock. Regarding "maṇḍala is equal" (maṇḍala), maṇḍala, "equal" (sama), and nāraka are synonyms. "Large livestock" (mahāpaśu) refers to elephants and so forth. Regarding "avyaka," it is the sound avyaka. Likewise, stha should also be understood as a sound. The remainder is easy to understand.

མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔགས་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ ཀྱི་བརྡ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་གི་མཚན་མའོ། ། དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ རྐང་པ་བཞི་པའི་སྔགས་དང་འབྲེལ་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཀྱི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐོག་མ་ནི་སྐྱེ་བའོ། ། ཐ་མ་ནི་འགག་པའོ། ། གང་གི་རང་བཞིན་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟེ་དོན་དམ་པར་རོ། ། གཉིས་པར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་དེ་དག་གི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་མི་མངའ་ བས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དམ་པའི་འཁོར་ལོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ སོགས་པ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་པས་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་སུ་ལ་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་བདག་པོ་སྟེ།

All ḍākinīs are those born from mantra. Their symbols are the signs of their body and speech. The collection of source texts that clarify that meaning is the eighth chapter. This is the explanation of the eighth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, the chapter on the yantras associated with the four-line mantra is taught. Regarding the passage beginning with "Then" (tataḥ): "Then" means after the symbols have been shown. "All goddesses" refers to the ḍākinīs such as Vajravārāhī and others. Regarding "the Blessed One without beginning or end": "beginning" is birth; "end" is cessation. That whose nature is truly without birth or cessation is "without beginning or end" in the ultimate sense. Alternatively, the Blessed One is "without beginning or end" in the conventional sense because, being free from afflictions and the like, he is not subject to birth and death through their influence. Regarding "the great lord of vajra yoga": "vajra" is the wheel of supreme bliss arising from the absorption (samādhi) characterized by the non-duality of method and insight, which acts for the benefit of all sentient beings. Because it is the nature of the union of emptiness and so forth, it is "yoga." Those Buddhas and Bodhisattvas who possess this are "yogins." The "lord" of those is the master.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པ་ནི་ བཀུར་སྟི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཞུས་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྐྱེད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་དམ་ པའོ། ། སྡང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། ། འདུལ་བ་ནི་འཇོམས་པའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ནི་སྔགས་རྣམས་བཀོད་པའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་གཉིས་ཁ་སྤྲད་པ་སྟེ། ལེའུ་ནི་དོན་སྟོན་པའི་གཞུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྣག་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚིག་གོ། ། བསྐྱེད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་བསྐྱེད་པའམ་ བདག་ཅག་གི་དབང་དུ་སྒྲུབ་པ་སྟེ་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་འོག་ཏུའོ། ། རིན་ཆེན་ཁ་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རིན་ཆེན་ནི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སོ། ། ཁ་སྦྱོར་ནི་སྣོད་དེ་དེ་དང་འབྲེལ་བའོ། ། གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུད་པ་པོའི་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། མདོར་བསྡུས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིགས་ལྡན་ནི་ཀླུའི་ཁྱད་པར་རོ། ། རྟ་ནི་རྟ་ཉིད་དེ་འཁྲུལ་འཁོར་གང་དུ་སྔགས་རྣམས་རིགས་ལྡན་དང་རྟའི་འགྲོས་དག་གིས་དགོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཤིན་རྗེ་ཡི་དྭགས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཤིན་རྗེ་ནི་ འཁྲུལ་འཁོར་གང་དུ་སྔགས་གཤིན་རྗེའི་དབྱུག་པ་ལྟར་བཀོད་པའོ། ། ཡི་དྭགས་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཚུལ་དུའོ། །

The Blessed One himself is the one who generates all the Tathāgatas. The request is made preceded by an act of veneration. That which was spoken begins with the words "The Blessed One," and it is connected to the phrase "Please generate [them]." If one asks what [is to be generated], it is the "Great Secret of all the Tathāgatas," which refers to the supreme heart mantra (hṛdaya). "All those who are hostile" refers to the afflictions (kleśa). "Subduing" means to destroy. "Mechanism" (yantra) refers to the two cakras joined together, upon which the mantras are arranged. "Chapter" (parivarta) refers to the source text that reveals the meaning; this is a statement that completes the intended purpose. "Please generate" means to produce the accomplishments (siddhi) or to bring them under our control, up to the point of saying "Please teach." "Then" (atha) means after the request has been made. Regarding "Jewel Union" (ratnasaṃpuṭa), "jewel" refers to the accomplishments, and "union" refers to the vessel; it is connected to that. "Spoke" is the word of the compiler. To demonstrate that very point, he said "In brief," and so forth. "Noble family" (kulika) refers to a specific type of nāga. "Horse" refers to the horse itself; that mechanism in which the mantras are arranged according to the gait of a noble family member and a horse is so called. Regarding "Likewise Yama and the hungry ghosts," "Yama" refers to the mechanism in which the mantras are arranged like the staff of Yama. "Hungry ghosts" refers to the manner of a hungry ghost.

དེ་བཞིན་དུ་རོ་ལངས་ཟུང་ནི་རོ་ལངས་ཟུང་གི་ཚུལ་དུ་བྲིས་པའོ། ། སྲིན་པོ་ནི་སྲིན་པོ་ལྟར་རྣམ་པར་གཙིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་རིམ་དང་ཕྱི་རོལ་རིམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་སྙིང་པོའི་ རི་མོ་དག་གོ། ། དེས་འཇོམས་སྒོ་དང་སྟོང་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྟོང་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་པདྨའི་རི་མོའོ། ། གྲྭ་ཡི་མཐའ་ནི་རྡོ་རྗེར་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲྭ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་ ནི་གཉིས་ཏེ། ཡི་གེའི་གནས་དང་། སྔགས་བྲི་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ཡི་གེའི་གནས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དེ་བྲི་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་ནི་ལེའུ་གཞན་ལས་གསུངས་པའི་བཅིང་བ་དང་། རྨོངས་པ་དང་། རྨུགས་ པ་དང་། གནོད་པ་དང་། གཞོམ་པ་དང་། ཉེ་འབྱེད་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། གསད་པ་དང་། ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། དགུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལས་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་བཅུ་གཉིས་ཡིན་ནོ། ། ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདིས་གཞན་དག་ཀྱང་ཤེས་ པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རིམ་པ་དེ་བཞིན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེས་སོ། ། ཡི་གེའི་གནས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་གསུངས་པ། གྲུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚད་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེའི་གྲངས་ཀྱི་ཚད་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ལྷག་ཆད་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། རེའུ་མིག་བཞི་བཅུ་དགུར་ལྡན་པ། ། ཞེས་ བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རེའུ་མིག་ནི་རེའུ་ཆའོ། །

Likewise, the pair of vetālas are drawn in the manner of a pair of vetālas. The rākṣasa is so called because he is depicted with a gaping mouth like a rākṣasa. Then, regarding the phrase "the sequence and the outer sequence," this refers to the outer and inner diagrams. Regarding the phrase "by that, the gate of destruction and the void," the "void" refers to the outer lotus diagram. Regarding the phrase "the corners are endowed with vajras," this means the corners are marked with vajras. Regarding the phrase "the mantra garland," this refers to "oṃ kara kara" and so forth. Regarding the term "distinction," there are two types of yantras: the yantra of the placement of letters and the yantra for writing the mantra. In that context, the "distinction" refers to the yantra of the placement of letters being distinguished by the writing of that mantra garland. The twelve great yantras are the twelve yantras that accomplish the activities characterized by the binding, bewildering, stupefying, harming, destroying, separating, expelling, killing, pacifying, increasing, magnetizing, and summoning, as taught in other chapters. By this illustration, others should also be understood; thus it is said, "by that very [method], the sequence is described in that way." Regarding the yantra of the placement of letters, in the passage beginning with "square," the term "endowed with measure" means it is endowed with the measure of the number of letters, being neither more nor less. For that very reason, it is said, "endowed with forty-nine squares," where "squares" refers to the grid cells.

བཞི་བཅུ་དགུ་ནི་གྲངས་ཏེ་ལྔ་བཅུར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བར་བྲི་བའོ། ། སྔགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པ་ཟློས་པ་པོའོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པ་པོ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ནོ། ། དང་པོ་ནི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེའུ་མིག་ བདུན་བདུན་པའི་ཕྲེང་བ་དང་པོ་གཉིས་སོ། ། མཆོག་ནི་ཕྲེང་བ་གསུམ་པའི་རེའུ་མིག་གཉིས་སོ། ། ཨ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དབུས་ཀྱི་རེའུ་མིག་སྟོང་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་དུ་རེའུ་མིག་གསུམ་གསུམ་བོར་བའི་དབུས་མ་ གང་ཡིན་པ་ནི་སྟོང་པའི་རེའུ་མིག་སྟེ་དེར་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཀ་ཥ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཀྵའོ། ། ཡང་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཀྵའི་དབུས་སུ་པ་བྲིའོ། ། འཁོར་ལོ་རི་མོ་གཉིས་བསྐོར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱི་རོལ་རི་མོ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ དུ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཕྱི་རོལ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞི་པ་བྲིས་ཏེ། དེ་ཡང་འོག་ནས། སླར་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྲུ་བཞི་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་རེའུ་མིག་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡི་གེ་རྣམས་དགོད་ པ་གསུངས་པ། རི་མོའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། རི་མོ་གཉིས་པོ་བསྐོར་བའི་བར་དུའོ། ། འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ནིང་གི་ཡི་གེ་བཞི་མ་གཏོགས་པ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྲི་བའོ། །

Forty-nine is the number, written as fifty minus one. "Mantra practitioner" refers to one who recites the knowledge-mantra (vidyā). "One in meditative equipoise" refers to one possessing the deity yoga. "The first two rows" refers to the first two rows of the seven-by-seven grid. "The supreme" refers to the two squares of the third row. "A and so forth" refers to the sixteen vowel letters. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "in the empty central square," this refers to the center of the grid, which is empty after leaving three squares on each of the cardinal and intermediate directions; it is connected to the instruction to "write" there. If one asks what it is, it is "ka-ṣa," which is the letter kṣa. If one asks what else, it is "pa"; one should write pa in the center of the kṣa. "The wheel is encircled by two lines" means that below that, it is surrounded by two outer lines. Outside of that is an eight-petaled lotus; thus, it says "outside of that" and so forth. Furthermore, a square with four gates is drawn on the outside, because it is said below: "Furthermore, the outside is square." Now, the arrangement of the letters outside the forty-nine squares is taught: regarding the phrase "between the lines" and so forth, it means between the two encircling lines. "Increase and so forth" means that the twelve vowel letters, excluding the four neuter vowels, are to be written in successive order.

དབང་པོར་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབང་པོའི་ཕྱོགས་ནི་དབང་པོ་སྟེ་ དབང་པོའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་ཀ་བྲི་བའོ། ། ལུས་ངན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་བྱང་ཕྱོགས་དང་ནུབ་ཕྱོགས་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཙ་དང་ཊ་དང་ཏ་རྣམས་བྲི་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་བ་ནི་དབུ་མ་སྟེ། ཀ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་བཞི་ན་གནས་པའི་དབུས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། མན་ངག་གིས་ན་སྡེ་ཚན་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡ་ར་ལ་ཝ་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དེ་རླུང་ མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་ཡའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་རའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་ནི་ལའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཝའོ། ། དེ་དག་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རླུང་དང་མེ་དང་དབང་ལྡན་ཆུ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན། འབྱུང་ བ་ཆེན་པོའི་ཁམས་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆུའི་ས་བོན་ནི་ཝའོ། ། སའི་ནི་ལའོ། ། མེའི་ནི་རའོ། ། རླུང་གི་ནི་ཡའོ། ། རླུང་དང་མེ་དང་བདུད་རྩི་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་ནི་ཧ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྲུ་བཞིའི་རླུང་མཚམས་སུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། མེ་ནི་ཤ་སྟེ་དེ་ཡང་མེ་མཚམས་སུ་དགོད་དོ། ། བདུད་རྩི་ ནི་ཥ་སྟེ་དབང་ལྡན་དུའོ། ། རོ་ནི་ས་སྟེ་བདེན་བྲལ་དུའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ལ་སོགས་ཏེ། ཤ་ཥ་ས་ཧར་བསྟན་པ་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན།

Regarding the term "Indra" (Indra), the direction of Indra is the eastern quarter; the lotus petal situated in the direction of Indra is also called by that name. "Ka" refers to the letter ka to be written there. The same should be applied to the direction of Kubera and the others; thus, the letters ca, ṭa, and ta are to be written on the petals of the northern, western, and southern directions, respectively. For that very reason, "ba" is the central [letter], because it resides in the center of the four directions occupied by ka and the others. "Ka" and so forth are illustrative; according to the oral instructions, all the classes of consonants are to be understood. Regarding the phrase "In that way, place ya, ra, la, and va": "In that way" means according to that sequence. Ya is on the petal of the wind [direction, northwest]; ra is in the southeast; la is in the northeast; and va is in the southwest. If one asks what these are, it says: "Wind, fire, [Indra] and water." These are the seed-syllables of the maṇḍalas of wind and so forth. For this very reason, it is said: "They are called the elements of the great elements." The seed-syllable of water is va; of earth, la; of fire, ra; and of wind, ya. Regarding "Wind, fire, amṛta, and taste": "Wind" is ha, which is to be written in the outer wind direction (northwest). "Fire" is śa, which is also to be placed in the southeast. "Amṛta" is ṣa, in the northeast. "Taste" is sa, in the southwest. Regarding that, it is said: "Yamamathani and so forth; place śa, ṣa, sa, and ha as taught." Here, this is not in the [usual] order. If one asks what it is then:

ཤ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའོ། ། ཥ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མའོ། ། ས་ནི་གཤིན་རྗེ་ མཆེ་བ་ཅན་མའོ། ། ཧ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་སྟེ། དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རླུང་དང་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། ཤར་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ལ་སོགས་པའི་བརྡས་བསྟན་པར་མ་ཟད་ཀྱི། རླུང་ལ་སོགས་པའི་བརྡས་ཀྱང་ ངོ་། ། རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་མ་ནིང་གི་མིང་ཅན་བཞིའོ། ། སྒོ་བཞི་རུ་ནི་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོར་གཡོན་སྐོར་གྱིས་བྲི་བའོ། ། ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟ་བུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོ་ག་ནི་ཡི་གེའི་གནས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་རེའུ་མིག་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་ནས་ གྲུ་བཞིའི་བར་གྱི་ཆོ་ག་བྱའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་དེར་ཨ་ལ་སོགས་པ་དང་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་བཀོད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་འདྲ་བ་སྟེ་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་གཉིས་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་དེ་དང་འདྲ་བར་བྲི་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དགོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ གསུངས་པ། འབུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཏུ་བ་བསྟན་ཏེ། འབུགས་པ་ནི་ཨོའོ། ། རྨི་ལམ་ནི་ཨཾ་ངོ་། ། ཟླ་ཚེས་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དེ། བསྡུས་པས་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དང་པོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་རེའུ་མིག་དང་ པོའོ། ། གཉིས་པ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་རེའུ་མིག་གཉིས་པ་སྟེ། འོག་ནས་འབྱུང་བ་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་འདི་ལྟར་བལྟའོ། །

Śa is Yamadāḍhī; ṣa is Yamadūtī; sa is Yamadaṃṣṭriṇī; and ha is Yamamathinī. The word "and" (ca) is a collective particle. If one asks what it collects, it refers to the sequence beginning with "wind and fire," meaning that these directions, such as the east, are not only indicated by the symbols of Yamamathinī and the others, but also by the symbols of wind and so forth. Ṛ, ṝ, ḷ, and ḹ are the four vowels known as the neuter. "They should be placed in the four gates" means they should be written in the gates of the east and so forth in a counter-clockwise direction. "By such an application of the ritual" means that the ritual consists of the forty-nine squares of the yantra of the letter-positions, extending from the first square up to the square of the four corners. "Application" refers to the arrangement of the forty-nine letters, beginning with a and ka, within those squares. "Such as that" means it is similar; the second mantra-yantra should also be written in exactly the same way, with the exception that the King of Mantras is to be placed [in the center]. Regarding that, it is said: "Piercing," and so forth. This teaches the extraction of Vairocana. "Piercing" is o; "dream" is aṃ; and "crescent moon" is well known [as the bindu]. When combined, it becomes oṃ. "The first" refers to the first square of the mantra-yantra. "The second" refers to the second square of the mantra-yantra; other instances appearing below should also be viewed in this manner.

བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེའི་གནས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྲུ་བཞི་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་བྱ་ སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་ཡི་གེ་ས་ཡིན་ཏེ། དེ་དེ་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཡང་འོག་ནས་འབྱུང་བ་གཞན་དག་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། རུས་སྦལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨུའོ། ། བསྡུས་པས་སུ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། རེའུ་མིག་གསུམ་པ་ལ་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་ སྔགས་ཀྱི་རེའུ་མིག་གསུམ་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དབུ་མ་ཡི་ནི་མཐའ་མ་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡི་གེ་མ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་དབུ་མའི་སྡེ་ཚན་ཏེ་དེའི་བཞི་པ་བྷའོ། ། བསྡུས་པས་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། རེའུ་མིག་བཞི་པར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་སྔ་མ་ བཞིན་ནོ། ། ལྷོ་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཏའི་སྡེ་པའི་མཐའ་མ་ནའོ། ། བཟང་པོ་ནི་ཨིའོ། ། བསྡུས་པས་ནི་ཞེས་བྱའོ། ། རེའུ་མིག་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཡང་སུ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མྦྷ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཧཱུྃ་ངོ་། ། བརྒྱད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡའོ། ། རེའུ་མིག་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེའུ་མིག་ཉིད་ཀྱི་བརྡའོ། ། དགུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དང་པོའི་གསུམ་པ་ནི་གའོ། ། མ་ནིང་གི་དང་པོ་ནི་རྀའོ། ། སྟན་དུ་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་སྦྱར་བའོ། ། བཅུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཧྞཱ་ཞེས་བྱའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་པ་སྟེ། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་དགོད་པ་ནི་བྲི་བའོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཡའོ། །

"Outside of the Nairṛta" refers to the square outside the yantra of the letter-locations in the direction of the Nairṛta; here, that is the letter sa, because it resides there. This should also be understood for other [locations] that appear below. "Turtle" refers to u. Combined, it becomes su. "Residing in the third square" means residing in the third square of the mantra. If one asks what that is: "Grasp the final of the middle," which refers to the letter ma; and "of that very" refers to the middle class [of consonants], the fourth of which is bha. Combined, it becomes sumbha. "Residing in the fourth square" is also as before. "South end" refers to na, the final of the ta-class. "Excellent" is i. Combined, it is ni. By "fifth square" and so forth, it again becomes su. By "sixth" and so forth, it becomes mbha. By "seventh" and so forth, it is hūṃ. By "eighth" and so forth, it is ya. "Residing in the square" is a code for the square itself. Regarding "ninth" and so forth: the third of the first is ga. The first of the neuter is ṛ. "To be made into a seat" means to be joined below it. By "tenth" and so forth, it is hṇā. "Twenty-first" is the letter pa; "placing in the eleventh" means to write it there. By "twelfth" and so forth, it is again ya.

བཅུ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་སླར་ཧཱུྃ་གཟུང་ངོ་། ། བཅུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། བཅོ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་པའོ། ། བཅུ་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བའོ། ། བཅུ་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནའོ། ། བཅོ་བརྒྱད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དྱའོ། ། བཅུ་དགུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ནི་རའོ། ། བརྒྱད་པ་ནི་ མཛེས་པ་སྟེར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཉི་ཤུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཧཱུྃ་ངོ་། ། ཉི་ཤུ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕའོ། ། ཉི་ཤུ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཧའོ། ། ཉི་ཤུ་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གའོ། ། ཉི་ཤུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཨ་དང་བྲལ་བའི་ཊ་སྟེ། ཡི་གེ་ཕྱེད་ཡིན་ནོ། ། ཉི་ཤུ་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཛའོ། ། ཉི་ཤུ་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕའོ། ། ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཊ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཉི་ཤུ་དགུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲྀའོ། ། སུམ་ཅུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྷའོ། ། སུམ་ཅུ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཕའོ། ། སུམ་ཅུ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཧཱུཾ་ངོ་། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། སུམ་ཅུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཊ་སྟེ་ཕའི་ཐ་མ་ ཡིན་པས་ཕྱེད་པའོ། ། སུམ་ཅུ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སུམ་ཅུ་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཨོཾ་མོ། ། སུམ་ཅུ་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཧོའོ། །

By the phrase "thirteenth" and so forth, one should again take hūṃ. Regarding the phrase "fourteenth" and so forth, "by that" means by hūṃ itself. "Fifteenth" and so forth is pa. "Sixteenth" and so forth is va. "Seventeenth" and so forth is na. "Eighteenth" and so forth is dya. "Nineteenth" and so forth is ra, which is fire. The eighth is "bestowing beauty." "Twentieth" and so forth is again hūṃ. "Twenty-first" and so forth is pha. "Twenty-second" and so forth is ha. "Twenty-third" and so forth is ga. "Twenty-fourth" and so forth is ṭa without the vowel a; it is a half-syllable. "Twenty-sixth" and so forth is ja. "Twenty-seventh" and so forth is pha. "Twenty-eighth" and so forth is again ṭa, as before. "Twenty-ninth" and so forth is gṛ. "Thirtieth" and so forth is bha. "Thirty-first" and so forth is again pha. "Thirty-second" and so forth is again hūṃ. "By that very [syllable]" means by hūṃ itself. "Thirty-fourth" and so forth is again ṭa; since it is the end of pha, it is a half-syllable. "Thirty-fifth" and so forth is easy to understand. "Thirty-sixth" and so forth is oṃ. "Thirty-seventh" and so forth is ho.

སུམ་ཅུ་བརྒྱད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཡའོ། ། སུམ་ཅུ་དགུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནའོ། ། བཞི་བཅུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨཱའོ། ། བཞི་བཅུ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཨོཾ་མོ། ། བཞི་བཅུ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲྀའོ། ། བཞི་བཅུ་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཌའོ། ། བཞི་བཅུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཕའོ། ། བཞི་བཅུ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླར་ཡང་ཧཱུྃ་ངོ་། ། བཞི་བཅུ་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཧཱུྃ་ཉིད་དོ། ། བཞི་བཅུ་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ན་ཧྞཱིའོ། ། བཞི་བཅུ་བརྒྱད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲྀའོ། ། བཞི་བཅུ་དགུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་ཡང་ཧྞཱ་སྟེ། འདི་ནི་ཀླུ་རིགས་ ལྡན་གྱི་འགྲོས་ལྟར་སྔགས་གྱ་གྱུར་བཀོད་པས་རིགས་ལྡན་གྱི་འགྲོས་ཞེས་བྱ་བའི་འཁོར་ལོའོ། ། དགྲ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཆིང་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡི་གེ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་བཀོད་པའི་དབུས་ཀྱི་རེའུ་མིག་སྟོང་པ་ལ་ལྷ་སྦྱིན་བནྡྷ་མོ་ཧ་ཡ་ཞེས་དགོད་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་ འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྣག་ཚས་གཉིས་བྲིས་ལ་ཁ་སྦྱར་ཏེ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྐུད་པས་བཅིངས་ནས་མུངྐ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་ལ་སོགས་པར་བཞག་ལ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཆོད་པས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་ དེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ང་རྒྱལ་བསྒྱིངས་ནས་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཏེ།

"Thirty-eighth" and so forth refers again to ya. "Thirty-ninth" and so forth refers to na. "Fortieth" and so forth refers to the letter ā. "Forty-first" and so forth refers to oṃ. "Forty-second" and so forth refers to gṛ. "Forty-third" and so forth refers again to ḍa. "Forty-fourth" and so forth refers again to pha. "Forty-fifth" and so forth refers again to hūṃ. "Forty-sixth" and so forth is also hūṃ itself. "Forty-seventh" and so forth is hṇī. "Forty-eighth" and so forth is gṛ. "Forty-ninth" is again hṇā; this is the nāga family. Because the mantra is arranged in a winding manner like the gait of the kulika (the lineage-holder), it is the wheel called the "Gait of the Kulika." Regarding "binding all enemies" and so forth: in the empty central square of the arrangement of the forty-eight letters, one should place devadatta bandhamoha ya. As for the wheel: Regarding "moving" and so forth: having written it twice with ink corresponding to the specific action, join the two together and bind them with a cord corresponding to the action. Place it in a charnel ground or similar location along with muṅka and other items. Perform the worship according to the ritual with offerings corresponding to the action. The yogi of Vajraḍāka, maintaining the pride [of the deity], should recite that very mantra. "Specifically" means by way of a specific intention.

སྒྲུབ་པ་པོའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕགས་ཀྱི་ཐོ་བ་ལྟར་འཇོམས་པར་ བྱེད་པས་སོ། ། ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ག་ཎ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་མང་པོའི་ཚོགས་ལ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ད་ནི་སྲིན་པོའི་གདོང་དང་གཤིན་རྗེའི་དབྱུག་པ་ལྟ་བུའི་འཁྲུལ་འཁོར་གསུངས་པ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་དག་ཀྱང་རེའུ་ མིག་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་ལ་བྲི་བ་སྟེ། རེའུ་མིག་དང་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་ཡི་གེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བ་དཏྟ་ཛམྦྷ་ཡ་པ་ཏ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལས་རྨོངས་པ་དང་། ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་བསྐུལ་བ་དང་། སྤེལ་བར་ བྲིས་ཏེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གནོན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླག་པར་བྱེད་པའོ། ། དྲི་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་སྟེ་རང་བྱུང་བའོ། ། ཡང་ན་ནི་ཀ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཆ་ཤས་མེད་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་ སླའོ། ། བསྡུས་པས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་སྟེང་ན་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནི་སྤངས་ནས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ན་ཧཱུྃ་དང་རྡོ་རྗེ་སྤངས་ལ་ཕཊ་བྲི་བའོ། ། ཕཊ་ཀྱི་གནས་སུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔ་མ་ཉིད་དེ་རྡོ་རྗེ་དང་ཧཱུྃ་བྲི་བའོ། །

It is taught that pacification and the other activities are also to be performed according to the specific intention of the practitioner. "Liberation" refers to crushing [the enemy] like an iron hammer. "Application of the ritual" refers to the application of the activity. Some say that gaṇa refers to a collection of many activities. Now, the yantra resembling the face of a rākṣasa and the staff of Yama is described: regarding the words "again" and so forth, these are also to be written in forty-nine squares. The words "in the first square" and so forth are as before. Regarding the words "that syllable in the eleventh," this refers to the incantations for activities such as bewildering and causing downfall, which appear below, such as devadattaṃ jambhaya pātaya and so forth; these should be written interspersed, and others should be viewed in the same way. Regarding the words "this" and so forth, "all types of activities" refers to pacification and the rest. "Suppressing" means to destroy. "Stainless" refers to ha, the self-arisen. Alternatively, ka-la means partless. The remainder is easy to understand. By contraction, it becomes hūṃ. Regarding the words "abiding above the vajra" and so forth, "having abandoned that" means that one may either abandon hūṃ and the vajra and write phaṭ. "Should be applied in the place of phaṭ" means that one should write the vajra and hūṃ in that very place.

འདི་དག་གིས་ནི་འདི་ སྐད་དུ་དབུས་ཀྱི་རེའུ་མིག་སྟོང་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་བྲིས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བྲིའོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་ནི་ཧཱུྃ་ངོ་། ། ཧཱུྃ་གི་ལྟེ་བར་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པར་བྲིས་ལ། དཔའ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་བར་འཁྲུལ་འཁོར་ཁ་སྦྱར་བ་བཞག་ལ་དུར་ ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཞག་སྟེ། དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལུས་སུ་བསམས་ནས་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། སྔགས་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པར་ཟློས་ཤིང་། རང་གི་ལག་པ་གཡས་པར་ཧཱུཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བར་བསམས་ནས་དེ་ལ་ཡང་དང་ ཡང་དུ་བརྡེགས་པར་བསམས་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དཔའ་བོ་འཕྲལ་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོའི་ཐོད་པ་རློན་པའོ། ། བྲམ་ཟེའི་བུམ་པ་ཡང་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པའོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་དུག་དང་ཙི་ཏྲ་ཀའི་ཁུ་བ་ལ་སོགས་པས་བྲི་བའོ། ། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གཏོར་ མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྟའི་འགྲོས་ཀྱིས་དགོད་པ་དང་གཤིན་རྗེའི་དབྱུག་པ་ལྟ་བུའི་འཁྲུལ་འཁོར་གསུངས་པ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟ་དང་མ་ཧེའི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐོད་ པ་སྟེ། དེར་ཡང་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པའི་སྔགས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གདོང་ལྟ་བུའི་འཁོར་ལོ་དགོད་པ་གསུངས་པ། འབུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་སླའོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་ནི་ལྷ་མོ་ཆེ། །

By these [verses], it is taught as follows: one should draw the image of the one to be accomplished in the empty central square and draw a vajra at its heart. At the center of that [vajra] is the syllable HŪṂ. At the center of the HŪṂ, one should write the name of the one to be accomplished together with the words of exhortation. Having placed the yantra inside a joined pair of skulls belonging to a hero or the like, one should place it in a location such as a charnel ground exactly as prescribed. Visualizing that very [yantra] as the body of the one to be accomplished, one abides in the yoga of the wrathful deity and recites the mantra together with the insertion. Visualizing a blazing vajra born from the syllable HŪṂ in one’s own right hand, if one imagines striking it again and again, [the target] will die. "Vessel of the hero" refers to the fresh skull of a hero. "Vessel of the brahmin" also refers to the skull of a brahmin. "Draw according to the ritual" means to draw [the yantra] there using substances such as poison and the juice of the ci-traka plant. "Torma for all bhūtas" should be understood as applying to all ritual actions. Now, the yantras arranged in the "horse's gait" and the "Yama’s staff" are taught, beginning with the words "Again," and so forth, which are easy to understand. Regarding the words "Goddess," and so forth, "vessels of the horse and the buffalo" refers to the skulls of those two; in those as well, one should recite the mantra together with the insertion. Now, the arrangement of the wheel resembling the face of a preta is taught, beginning with the words "Piercing," and so forth, which are also easy to understand. This wheel is the Great Goddess.

མཆོག་ཏུ་རྣོ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེའི་གནས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་ཡང་རྣོ་བ་སྟེ། ལས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇེབས་པ་ཡིན་ནོ། ། འབྱུང་པོའི་མཚན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མར་ངོའི་བཅུ་བཞི་ལའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་པ་ནི་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་པའོ། ། དུག་ལ་སོགས་པ་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་སྣག་ཚ་སྟེ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གཞན་ ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པའི་གཞི་ལ་གོ་རོ་ཙ་ན་དང་། གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བྲི་བར་བྱའོ། ། དམར་པོའམ་ནི་སྔོན་པོའི་གོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབང་དང་དགུག་པའི་ལས་ནི་གོས་དམར་པོ་བགོ་བར་བྱས་ལ་དྲག་པོའི་ལས་ནི་སྔོན་པོ་བགོའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྟེ། རྒྱས་པ་དང་བཅིངས་པ་ལ་ནི་སེར་པོ་བགོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དྲག་པོའི་ལས་ལ་གཤིན་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསད་ལ་གཤིན་རྗེའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། སྟོང་ལ་སྟོང་པའི་པདྨ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟོང་པ་ནི་ཡི་གེའི་གནས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་རོ། ། སྟོང་པའི་པདྨ་ནི་རི་མོ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་པདྨའོ། ། ངེས་པར་འཇོམས་པའི་གྲྭ་རུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངེས་པར་འཇོམས་པ་ནི་རླག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདིས་ ལས་གཞན་དག་དང་འབྲེལ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཡང་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། འཁྲུལ་འཁོར་དེ་དག་གི་གྲྭ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་སྔགས་ཕྲེང་སྟེ། ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཕྲེང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྲིའོ། །

Regarding the phrase "extremely sharp": the cakra of the syllable-locations is also sharp, as it is effective for all ritual actions. Regarding "the night of the bhūtas": this refers to the fourteenth day of the waning moon. Regarding "facing south": this means facing the direction of Yama. Regarding "poison and so forth": these are the ink for wrathful rites; for pacifying rites and the like, one should write on a base such as birch bark using substances such as gorocana and saffron, as described in other sources. Regarding "red or blue garments": for the rites of magnetizing and summoning, one should wear red garments, and for wrathful rites, one should wear blue. Regarding "specifically": this refers to the specific nature of the ritual action; it should be applied such as "one should wear yellow for enriching and binding rites," and so forth. To demonstrate the meditation on Yama and others in the manner of wrathful rites, it is said: "For killing, the King of Yama," and so forth, which is easy to understand. Regarding "with a thousand empty lotuses": "empty" refers to the yantra of the syllable-locations. "Empty lotuses" refers to the lotus outside the two lines. Regarding "at the corners of the certain destroyer": "certain destroyer" means that which destroys; by this illustration, the yantras associated with other rites should also be understood. At the corners of those yantras—that is, on the outer border—one should write the mantra garland, such as kara kara and so forth, as well as the garland of the Vajraḍāka heart mantra, the near-heart mantra, and so forth.

སྔགས་ཚིག་ བཞི་ཡིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་བཞིའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་བཅུ་གཉིས་དང་འབྲེལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་འདི་སྟེ། འཇིགས་བྱེད་མི་བཟད་ཡིན་ཞེས་ བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཞེ་ན། དྲག་པོའི་ལས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ལས་རྩུབ་མོ་ཅན་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་གསད་པར་ནི་མི་བྱའོ། ། འོན་ཀྱང་འཆི་བ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཚར་བཅད་ནས་སླར་བཟློག་པར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དུས་སུ་ཤ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡང་དག་ཆོ་ག་གང་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་མ་གཏོགས་པར། ཤ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱུགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕྱུགས་རྣམས་དག་ནི། རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་གཞོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ནི་མཚོན་ཆའོ། ། མེད་པ་ནི་དགག་པ་སྟེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སྒྲུབ་པོས་སྔར་བསྟན་ རིམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། བཅོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་རྙེད་པའོ། ། གཉིས་པར་ན་དོན་དམ་པའི་ཆ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱུགས་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་རོ། ། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གཞོམ་པ་སྟེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the phrase "adorned with the four mantra words": this refers to the four mantra words beginning with sumbha ni sumbha. Regarding "the twelve great yantras": this is according to the distinctions associated with the twelve activities. Regarding "this": this refers to the mantra, which is connected to the phrase "the terrible and fierce one." If one asks "of whom?": it refers to "all fierce activities," meaning those who perform harsh deeds that cause harm to the guru, the Buddha, and so forth. Nevertheless, one should not kill in all cases; rather, one should suppress them until they reach the point of death and then turn them back. In order to demonstrate the consumption of meat during the time of activities such as the torma offering, it is said: "By which authentic ritual..." and so forth. In order to demonstrate the procurement of meat, excluding [the actual] killing of life and so forth, it is said: "The livestock..." and so forth. This is connected to the phrase: "The livestock should be destroyed without cause." Regarding "without cause": "cause" refers to weapons. "Without" is a negation, meaning the abandonment of that which is accompanied by fault. For that very reason, it is said: "The practitioner should perform the previously taught sequence." "Destroyed" means obtained without fault. Alternatively, this is a teaching on the ultimate aspect: "livestock" is in the ultimate sense. "Cause" is an illustration; cause and effect are "destroyed," meaning they are non-existent.

དེ་ཡང་འདི་ ལྟར་ཚད་མ་དང་ལུང་གིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པར་སྔར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་རྒྱ་(ཆར་,ཆེར་)ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་པ་དང་ལུང་གིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཟློག་དཀའ་བས་ཁམས་ གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ། ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་གྱིས་ན་བྱེད་པ་དང་བྱ་བ་གསུམ་བཅོམ་ནས་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་བྱ་བ་འདི་ནི་སྒྲོལ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཕྱུགས་ རྣམས་དགུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགུག་པ་ནི་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་སྦྱར་བའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། སྒྲུབ་པ་པོས་སྔར་བསྟན་རིམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཞི་བ་དང་དྲག་པོའི་ལས་རྣམས་ཀྱིས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱུགས་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བཏུལ་ཏེ་རང་གི་བསྟན་པ་ལ་གཟུད་པར་བྱའོ། ། ཕྱུགས་རྣམས་དག་ནི་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དག་དང་། དམ་པའི་ཆོས་སྨོད་པ་རྣམས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ ཡི་གེའི་གནས་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་རོ། ། འབྱུང་བ་ནི་ཚོགས་སོ། ། དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། །

Furthermore, when analyzed through valid cognition and scripture, it has already been shown that cause and effect are not established ultimately; this should be understood in detail. Thus, although cause, effect, and so forth lack intrinsic nature when analyzed through reasoning and scripture, because experience is difficult to refute, one must undoubtedly understand that the three realms in their entirety are merely the appearances of one’s own mind. The term "reason" refers to the agent; by way of its indicative meaning, one should observe that in all rituals of liberation, the agent, the action, and the object are destroyed and rendered non-apprehensible. Regarding the phrase "summoning the beasts," "summoning" means to apply them to one’s own philosophical tenets. If one asks by what means, it is by the practitioner following the previously taught sequence; having subdued the five types of beasts and so forth that appear below through peaceful and wrathful activities, they should be led into one’s own teaching. The phrase "the beasts are of five types" refers to those who harm the guru, the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, as well as those who revile the sublime Dharma. The phrase "the rest is easy to understand" marks the completion of the explanation of the yantras. "All yantras" refers to the yantras of the syllable-positions and so forth. "Arising" means the collection. The source text that teaches this is the ninth chapter. This is the explanation of the ninth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras.

ད་ནི་རླུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ སོགས་པའི་ལེའུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚེ་སྤེལ་བ་ནི་ཚེ་བསྲིང་བའོ། ། ནད་མེད་པ་ནི་ནད་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། ཚེ་དང་ནད་མེད་པ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་དབུགས་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་ཀྱིས་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། བྱ་དང་ བྱ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། ། བྱ་མིན་ནི་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དབུགས་ནི་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པའི་རླུང་ངོ་། ། དེའི་ལས་ནི་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་ཉིད་ དེ་མཚན་ཉིད་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྐལ་ཆེན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཚན་ཉིད་དེ་གསུངས་པ་ཉི་ཁྲི་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གྲངས་ཁྲི་ཕྲག་གཉིས་དང་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་དང་། བརྒྱ་ཕྲག་དྲུག་སྟེ་བརྒྱ་ཕྲག་ དྲུག་དང་བཅས་པའི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གོ། ། ཅིའི་གྲངས་ཤེ་ན། དབུགས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། དབུགས་འབྱུང་བའི་འོ། ། ཅི་ཙམ་ཞིག་གི་ཞེ་ན་ཆུ་ཚོད་དྲུག་ཅུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆུ་ཚོད་དྲུག་ཅུ་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཉིན་མཚན་ཏེ་ཞག་གཅིག་གི་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་ན་དབུགས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་ རྒྱུ་བ་ཉིད་ལ་ཆུ་ཚོད་དྲུག་ཅུ་དང་ཉིན་མཚན་ཕྲུགས་གཅིག་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཉིན་མཚན་ཕྲུགས་གཅིག་པོ་གཅིག་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཀྱི་གཞན་དག་གི་ཡང་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལོ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Now, in order to teach the chapter on the suchness of the winds and so forth, it is said: "Life and..." and so on. "Increasing life" means prolonging life. "Freedom from illness" means the state of being free from disease. This should be connected as follows: "Listen, for I shall explain the characteristics of the activities of the breath and so forth, in order to increase life and freedom from illness." "Action and non-action" refers to the specific characteristics of the exhalation and inhalation. "Non-action" refers to the specific characteristics of the entry [of the breath]. "Application" refers to that in which there is a differentiation of the characteristics of the winds and so forth. "Breath" refers to the wind of exhalation and inhalation. Its "activity" is the very act of exhalation and inhalation. Its "characteristic" is its own nature. The term "Great Fortunate One" (Mahābhāgyā) is used because she possesses the fortune of great qualities. Regarding the statement "the characteristics are taught as twenty thousand..." and so forth: the number is twenty-one thousand six hundred. If one asks what the number of these is, it is connected with the phrase "of the breaths," meaning of the exhaled breaths. If one asks how many, it is "sixty water-measures" (ghaṭikā); these sixty water-measures constitute a day and night, a single full day. In that context, the movement of twenty-one thousand six hundred breaths is what is expressed as sixty water-measures and a single day and night. To show that this applies not only to a single day and night but to others as well, it is said: "In a year."

གཉིས་པའི་དོན་གྱིས་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལོ་ རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པའི་བར་དུ་ཡང་ཉིན་མཚན་གྱི་དབུགས་ཀྱི་གྲངས་ནི་དེ་སྐད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་དབུགས་ཕྱིར་འཕྲོའོ། ། འཇུག་པ་ནི་ནང་དུ་སྡུད་པའོ། ། འབྱུང་བའི་མཚན་མས་བགྲང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་ དུས་སུ་ཡོན་ཏན་གྱིས་བརྩི་བར་བྱའོ། ། བློ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤེས་གཉེན་ཅན་གྱིས་སོ། ། འཇུག་པ་འབྱུང་ལ་ཐིམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ལ་ཞ་བར་བྱ་བ་སྟེ། འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བ་དང་། གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་འབྱུང་བའི་མཐར་བགྲང་བའོ། ། གནས་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་གནས་བཅུ་གཉིས་ནི་ས་བཅུ་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕན་ཚུན་དུ་རིམ་པ་བཞིན་ཐིག་གཉིས་གཉིས་བཏབ་ལ་སླར་ཡང་གྲྭ་བཞིར་ཐིག་རེ་རེ་བཏབ་པས། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་མ་གཏོགས་པ་རེའུ་མིག་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྩིབས་ཏེ། དབུས་ ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རི་མོར་བྲི་བའོ། ། དེ་ལ་འཕེལ་བ་དང་ཆུ་སྲིན་ལ་ནི་ཆུ་ཚོད་གསུམ་གྱིའོ། ། གཏི་མུག་དང་རུས་སྦལ་ལ་ནི་བཞིའིའོ། ། བཟང་པོ་དང་ཁྱུ་མཆོག་ལ་ནི་ལྔའིའོ། ། ཡུགས་ས་མོ་དང་འདོད་པ་ལའང་ལྔའི་འོ། ། འབུགས་པ་དང་འཕོ་བ་ལ་ནི་དྲུག་གིའོ། སྨེ་བ་དང་རྨི་ལམ་ལ་ནི་བདུན་གྱི་སྟེ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རེའུ་ཆ་ལ་ནི་གསུམ་མོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་བཞིའོ། ། ཡང་མེ་མཚམས་སུ་ནི་ལྔའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ལྔའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་བཞིའོ། ། ཡང་བདེན་བྲལ་དུ་ནི་གསུམ་མོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་ལྔའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་བདུན་ནོ། །

The seventh [ground] is so called in the sense of the second. Regarding the term "year" (lo), it is an illustration; one should understand that even for an incalculable eon (kalpa), the number of breaths in a day and night is likewise. "Arising" ('byung ba) is the exhalation; "entering" ('jug pa) is the inhalation. "One should count by the signs of arising" means that at the time of the outward movement, one should calculate by means of the qualities. "The wise one" refers to one who has a spiritual friend (kalyāṇamitra). "The entering should dissolve into the arising" means it should be made to subside; having unified the entering and the arising, one counts at the end of the arising. Regarding the "twelve places," the twelve places are the twelve grounds (bhūmi). Thus, by drawing two lines each in successive pairs and then drawing one line in each of the four corners, there will be twelve squares, excluding the central hub. "The exterior" refers to the outer spokes, where the signs of the center and so forth are to be drawn. In that regard, for the "increase" ('phel ba) and the "makara," there are three ghaṭikā. For "delusion" (gti mug) and the "tortoise," there are four. For "excellent" (bzang po) and the "bull," there are five. For the "widow" (yugs sa mo) and "desire" ('dod pa), there are also five. For "piercing" ('bug pa) and "transference" ('pho ba), there are six. For "spots" (sme ba) and "dreams" (rmi lam), there are seven. In the eastern square, there are three. In the southeast, there are four. Again, in the southeast, there are five. In the south, there are five. In the southwest, there are four. Again, in the southwest, there are three. In the west, there are five. In the northwest, there are seven.

ཡང་རླུང་མཚམས་སུ་དྲུག་གོ། ། བྱང་དུ་ཡང་དྲུག་གོ། ། དབང་ ལྡན་དུ་བདུན་ནོ། ། ཡང་དབང་ལྡན་དུ་ལྔ་སྟེ། ཆུ་ཚོད་ཀྱི་གྲངས་དེ་དག་ཉིད་ལ་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཚེས་གྲངས་བྱེ་བྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་གྲངས་དང་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚེས་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མཐུན་པར་བརྩིའོ། ། དབྱངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ ནིང་གི་ཡི་གེ་སྤངས་པའི་ཨ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་པོ་ཉིད་གོ་རིམ་བཞིན་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པ་མིང་དུ་བརྗོད་པའོ། ། གཟའ་དང་སྐར་མ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ནི་དེ་རྣམས་སོ་སོར་རྒྱུ་བའི་རྩིས་སོ། ། དུག་གི་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུག་གི་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ བཅུ་གཉིས་སོ། ། རིམ་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་རིམ་བཞིན་དུ་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པས་ཤེས་པར་བྱ་བའམ། རྩིས་གཞན་དག་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྩིས་འདིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་ནས་བཟུང་བའི་ཟླ་བ་རྣམས་ལ་ རིམ་བཞིན་དུ་རོ་ཧི་ཏ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཉི་མ་བྱང་དུ་འགྲོ་བའི་དུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ལས་དྲུག་སྟེ་ཉེ་བར་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་ཡ་མཚམས་ནས་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་བར་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔ་དྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་ ནས་བརྩི་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འཕེལ་བའི་ཉི་མ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕེལ་བའི་ཟླ་བ་དང་། འཕེལ་བའི་ཚེས་དང་། འཕེལ་བའི་སྐད་ཅིག་དག་ལས་ཅི་སྟེ་གསུམ་ཀ་འཛོམ་པ་དང་།

Furthermore, there are six in the intermediate directions and six in the north. There are seven in the northeast, and again five in the northeast; these very numbers of ghaṭikā are described as the "increase" and so forth. The "distinction of lunar dates" refers to calculating in accordance with the divisions of the lunar dates, such as the number of the month and the increase. The "distinction of vowels" refers to the twelve vowels, beginning with a, excluding the neuter letters, which are designated by their names as the "increase" and so forth in their respective order. The "movement of the planets and stars" refers to the calculation of their individual movements. The "time of poison" refers to the twelve divisions of the time of poison, such as that of the fangs and so forth. This "sequence" means that they should be understood through the increase and so forth in their proper order, or that all other existing calculations should be understood by means of this calculation. Regarding "the middle month of spring" and so forth, one should understand the months starting from the middle month of spring as rohiṭa and so forth in sequence. The phrase "the time when the sun travels north" refers to six of the twelve months, specifically taken as the period from the latter half of the last month of spring until the middle month of autumn. The remainder is easy to understand. "In the forenoon" should be calculated starting from the time of dawn. The remainder is easy to understand. Regarding "on the day of increase," this refers to the month of increase, the lunar date of increase, and the moment of increase; if all three coincide, [the result is as follows].

མ་འཛོམ་ན་ཡང་འཕེལ་བའི་སྐད་ཅིག་གཟུང་བར་བྱའི། ཟླ་བ་དང་ཚེས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ གསུམ་ག་འཛོམ་པ་དང་། སྐད་ཅིག་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སྐད་ཅིག་དེ་ཡང་སྔར་བསྟན་པའི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་རི་མོས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཞག་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཐོ་རངས་ཀྱི་ཆུ་ཚོད་གསུམ་ནི་ འཕེལ་བའོ། ། དེ་ནས་བཞི་ནི་གཏི་མུག་གོ། ། དེའི་འོག་མ་ལྔ་ནི་བཟང་པོའོ། ། ཁྱུ་མཆོག་གི་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཞི་ནི་རུས་སྦལ་ལོ། ། དེའི་འོག་མ་གསུམ་ནི་ཆུ་སྲིན་ནོ། ། དེའི་འོག་མ་ལྔ་ནི་ཡུགས་ས་མོའོ། ། དེའི་འོག་མ་བདུན་ནི་སྨེ་བའི་འོ། ། དེའི་ འོག་མ་དྲུག་ནི་འབུགས་པའི་འོ། ། འཕྱོ་བ་ནི་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེའི་འོག་མ་བདུན་ནི་རྨི་ལམ་མོ། ། དེའི་འོག་མ་ལྔ་ནི་སའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེ་ལ་འཕེལ་བ་ནི་ལུག་གོ། ། གཏི་མུག་ནི་ཁྱུ་མཆོག་གོ། ། བཟང་པོ་ནི་འཁྲིག་པའོ། ། ཁྱུ་མཆོག་ནི་ཀརྐ་ཊའོ། ། རུས་སྦལ་ནི་སེང་གེའོ། ། ཆུ་ སྲིན་ནི་གཞོན་ནུ་མའོ། ། ཡུགས་ས་མོ་ནི་སྲང་ངོ་། ། སྨེ་བ་ནི་སྡིག་པའོ། ། འབུགས་པ་ནི་གཞུའོ། ། འཕྱོ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་ནོ། ། རྨི་ལམ་ནི་བུམ་པའོ། ། མའི་དབང་ཕྱུག་ནི་ཉའོ། ། དེ་ལ་ལུག་གི་ཆུ་ཚོད་གསུམ་ལ། ཐ་སྐར་དང་། བྲ་ཉེ་དང་། སྨིན་དྲུག་གི་བཞི་ཆ་གཅིག་སྟེ་དགུའོ། ། དེའི་ འོག་མ་ཁྱུ་མཆོག་གི་ཆུ་ཚོད་བཞི་ལ་སྨིན་དྲུག་བཞི་ཆ་གསུམ་དང་། སྣར་མ་དང་མགོའི་ཕྱེད་དོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་འཁྲིག་པའི་ཆུ་ཚོད་ལྔ་ལ་མགོའི་ཕྱེད་དང་།

Even if these do not coincide, one should grasp the moment of increase; it is not the month or the lunar date. Therefore, the conjunction of all three and that which is born from that moment constitutes the definition as previously explained, and nothing else. That moment should also be known through the previously taught diagram of the ghaṭikā (water-measures). It is as follows: in a single day, there are twelve divisions. The three ghaṭikā of dawn are "Increase" (vṛddhi). The next four are "Delusion" (moha). The next five are "Excellent" (bhadra). "Bull" (vṛṣabha) is likewise. The next four are "Tortoise" (kūrma). The next three are "Crocodile" (makara). The next five are "Widow" (vidhavā). The next seven are "Mole" (tilaka). The next six are "Piercing" (vedhana). "Leaping" (plava) is likewise. The next seven are "Dream" (svapna). The next five are "Lord of the Earth" (bhūmīśvara). Among these, "Increase" is Aries (meṣa). "Delusion" is Taurus (vṛṣabha). "Excellent" is Gemini (mithuna). "Bull" is Cancer (karkaṭa). "Tortoise" is Leo (siṃha). "Crocodile" is Virgo (kanyā). "Widow" is Libra (tulā). "Mole" is Scorpio (vṛścika). "Piercing" is Sagittarius (dhanu). "Leaping" is Capricorn (makara). "Dream" is Aquarius (kumbha). "Lord of the Earth" is Pisces (mīna). Regarding that, in the three ghaṭikā of Aries, there are nine: the constellations Aśvinī, Bharaṇī, and one-quarter of Kṛttikā. The next four ghaṭikā of Taurus consist of three-quarters of Kṛttikā, Rohiṇī, and half of Mṛgaśirā. Following that, the five ghaṭikā of Gemini consist of half of Mṛgaśirā and...

ལག་དང་ནབ་སོའི་བཞི་ཆ་གསུམ་མོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཀརྐ་ཊའི་ཆུ་ཚོད་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ་ནབ་སོའི་བཞི་ཆ་གཅིག་དང་རྒྱལ་དང་སྐག་གོ། ། དེའི་ འོག་ཏུ་སེང་གེའི་ཆུ་ཚོད་བཞི་ལ་མཆུ་དང་གྲེ་དང་དབོའི་བཞི་ཆ་གཅིག་གོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བུ་མོའི་ཆུ་ཚོད་གསུམ་ལ་དབོའི་བཞི་ཆ་གསུམ་དང་མེ་བཞི་དང་ནག་པའི་ཕྱེད་དོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སྲང་གི་ཆུ་ཚོད་ལྔ་ལ་ནག་པའི་ཕྱེད་དང་ས་ག་དང་ས་རིའི་བཞི་ཆ་གསུམ་མོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སྡིག་པའི་ཆུ་ཚོད་བདུན་ ལ་ས་གའི་བཞི་ཆ་གཅིག་དང་ལྷ་མཚམས་དང་སྣྲོན་ནོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་གཞུའི་ཆུ་ཚོད་དྲུག་ལ་སྣུབས་དང་ཆུ་སྟོད་དང་། ཆུ་སྨད་ཀྱི་བཞི་ཆ་གཅིག་གོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཆུ་སྲིན་གྱི་ཆུ་ཚོད་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ་ཆུ་སྨད་ཀྱི་བཞི་ཆ་གསུམ་དང་གྲོ་བཞིན་དང་། མོན་གྲུའི་ཕྱེད་དོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བུམ་པའི་ཆུ་ཚོད་ བདུན་ལ་མོན་གྲུའི་ཕྱེད་དང་མོན་གྲེ་དང་ཁྲུམས་སྟོད་ཀྱི་ཆ་གསུམ་མོ། ། དེ་ནས་ཉའི་ཆུ་ཚོད་ལྔ་ལ་ཁྲུམས་སྟོད་ཀྱི་ཆ་གཅིག་དང་ཁྲུམས་སྨད་དང་ནམ་གྲུའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ལུག་ལ་སོགས་པའི་ཉི་མ་རྣམས་ནི་སྐར་མ་གསུམ་གསུམ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཤི་ཆད་དུ་མ་གྱུར་ན་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆད་པ་ནི་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་སྟེ། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་ལོ་དགུའི་བར་དུ་ཤི་ཆད་དུ་མ་གྱུར་ནའོ། ། ཕྱུག་ཅིང་སྐལ་བ་བཟང་པོ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་འདི་དག་ཀྱང་འཕེལ་བའི་ཆུ་ཚོད་དང་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་རོ། །

The three-quarters of the nakṣatra Hasta and the nakṣatra Citrā. Below that, the ghaṭī of Cancer is similar, consisting of one-quarter of Citrā, Svāti, and Viśākhā. Below that, the four ghaṭī of Leo consist of Mṛgaśirā, Ārdrā, and one-quarter of Punarvasu. Below that, the three ghaṭī of Virgo consist of three-quarters of Punarvasu, Puṣya, and half of Aśleṣā. Below that, the five ghaṭī of Libra consist of the remaining half of Aśleṣā, Maghā, and three-quarters of Pūrvaphalgunī. Below that, the seven ghaṭī of Scorpio consist of one-quarter of Pūrvaphalgunī, Uttaraphalgunī, and Hasta. Below that, the six ghaṭī of Sagittarius consist of Citrā, Svāti, and one-quarter of Viśākhā. Below that, the ghaṭī of Capricorn is similar, consisting of three-quarters of Viśākhā, Anurādhā, and half of Jyeṣṭhā. Below that, the seven ghaṭī of Aquarius consist of the remaining half of Jyeṣṭhā, Mūla, and three-quarters of Pūrvāṣāḍhā. Then, the five ghaṭī of Pisces consist of one-quarter of Pūrvāṣāḍhā, Uttarāṣāḍhā, and Abhijit. In this way, the suns of Aries and the other signs should be understood to traverse three nakṣatras each. Regarding the phrase "if death does not occur," "death" refers to untimely death; it means if death does not occur within nine years from the sun, the moon, or the year. Regarding the characteristics described as "wealthy and of good fortune," these do not apply to the first ghaṭī of increase, but should be understood as being fully complete in the second and third. This should be applied to all that follows below.

ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སའི་དབང་ཕྱུག་གི་ཉི་མ་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལོ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་བཟླས་ནས་སའི་དབང་ཕྱུག་གི་ཟླ་བ་དང་ཚེས་དང་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་ བལྟའོ། ། སའི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའོ། ། འདིས་ནི་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པ་གཡོན་སྐོར་དུ་དགོད་པའོ། ། ཡང་ན་གཡོན་སྐོར་དུ་བརྩི་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ནི་མཐོ་རིས་དང་། བྱང་གྲོལ་གྱི་རྒྱུ་སྟེ་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ཆོས་སོ། ། ཤེས་ པ་ནི་བྱེད་པའོ། ། མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་གེ་དང་ལུང་ཤེས་པའོ། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའོ། ། བཟོ་ཤེས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོའི་སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པའོ། ། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པའོ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ནི་བདེན་པའོ། ། ཉི་མ་བཞིའམ་ལྔའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤི་ཆད་དུ་མ་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཚིག་རྩུབ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་བརླང་པོ་ སྨྲ་བ་སྟེ། གང་གིས་བརླང་པོ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྡིག་པའི་ལས་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྣབ་སེམས་དང་གནོད་སེམས་དང་། ལོག་པར་ལྟ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། འཕྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་དཔྱད་པར་བྱེད་པའོ། ། སེང་གེ་དང་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོན་པོ་ ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དང་།

The remainder is easy to understand. Regarding the statement, "One will die on the Āditya day of the month of Īśvara": after eighty-one years have passed, one will die on the month, lunar date, and moment of the month of Īśvara; this should be understood in the same way for all [cases]. "Īśvara" refers to the desire realm. By this, the increase and so forth are arranged in a counter-clockwise direction, or alternatively, they are calculated in a counter-clockwise direction. The remainder is easy to understand. Regarding "one who knows the dharma": "dharma" refers to the cause of higher realms and liberation, which is merit. "Knowing" refers to the agent. "Learned" refers to one who knows logic and scripture. "Practicing celibacy" refers to abandoning alcohol, women, and so forth. "Knowing the arts" refers to being skilled in the application of song, dance, and music. Regarding "all treatises will flourish": "all treatises" refers to the treatises on grammar and so forth. "Flourishing" refers to being skilled in their application. "Without doubt" means the truth. Regarding "four or five days" and so forth, this is connected to the phrase "if death has not occurred." "Speaking harsh words" refers to speaking with coarse language; one who speaks with such coarseness is so called. "Diligently engaging in sinful actions" refers to being endowed with the perfection of covetousness, malice, and wrong views. "Mocking" refers to acting without investigation. "Like a lion" refers to relying upon the high [status].

རང་གིས་བསྒྲུབ་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། སྡུག་བསྔལ་མང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་དབུལ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་བའོ། ། ཡོ་བྱད་འཕེལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚེ་སྨད་ལ་ཕྱུག་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་ནོར་དང་ཕྱུགས་མང་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནོར་རྣམས་ དང་ཕྱུགས་རྣམས་ཞེས་ཟླས་ཕྱེ་ནས་ཕྱིས་མང་བ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱར་བའམ། ཡང་ན་ནོར་ཕྱུགས་མང་བ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ཁྲོ་ཞིང་སྐད་ཅིག་གིས་ཞི་བའོ། ། ང་རྒྱལ་ཆེ་བ་ནི་ཁེངས་སེམས་ཆེ་བའོ། ། དགྲ་རྣམས་ལ་འཇིགས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགྲ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིགས་པ་སྟེ། ཁོང་སྡར་བའོ། ། ཁེ་སྤོགས་ཀྱིས་འཚོ་བ་ནི་ཚོང་གིས་འཚོ་བའོ། ། རྨོངས་པ་དང་སྡིག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨོངས་པ་ནི་སྨྲ་མི་མཁས་པའོ། ། སྡིག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་བྱ་བ་ངན་པ་ལ་འཇུག་པའི་བསམ་པ་ཅན་ནོ། ། ངང་ཚུལ་ངན་པ་ནི་སྤྲོ་ཐུང་བའོ། རང་གི་ རིགས་བསྟོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་མཐོན་པོར་སྐྱེ་བའོ། ། བསྟན་བཅོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། བཟོ་སྣ་ཚོགས་རིག་པ་ནི་གར་ལ་སོགས་པའི་བཟོ་སྣ་ཚོགས་ལ་མཁས་པའོ། ། གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཡོ་དང་སྒྱུ་ནི་གཡོ་སྒྱུ་སྟེ། དེ་ སུ་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་སོ་ཅོག་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའོ། ། བདེ་བར་འཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་བདེ་བ་རྙེད་པའོ། །

One enjoys the requisites one has acquired for oneself. "Abounding in suffering" means being poor and miserable at the beginning. "Increasing in requisites" means becoming wealthy in the latter part of that time; this is what is meant by "having much wealth and livestock." Here, "wealth" and "livestock" are separated and then later joined as "much," or alternatively, they should be compounded as the specific term "much wealth and livestock." "Becoming angry at the slightest thing" means becoming angry in an instant and then pacifying in an instant. "Great pride" means having a great sense of arrogance. "Fear of enemies" means being terrified of enemies; it refers to being cowardly. "Living by profit" means living by trade. "Possessing a deluded and sinful disposition" means that "deluded" refers to being unskilled in speech, while "possessing a sinful disposition" means having the intention to engage in evil deeds. "Bad character" means being short-tempered. "Praising one's own family" means being born into a high lineage. "Perfect treatises" refers to the excellence of treatises on systems such as royal law. "Knowledge of various crafts" means being skilled in various arts such as dance. "Deceitful" means possessing deceit and guile; one who has these is so called. "Light in all activities" means accomplishing whatever is necessary quickly. "Living in comfort" means finding happiness with only a little.

རྒྱལ་པོའི་ཆད་པས་གཅོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཁྲིམས་ལས་འདའ་ཞིང་ཆད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། ། དོར་ཐབས་ཀྱི་བཟོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རོལ་མོ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བཟོའོ། ། རྟག་ཏུ་སེམས་ཁྲལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་གཞན་གྱི་ཆེད་ལ་ཞུགས་པའོ། ། བུ་དང་ཆུང་མ་གསོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུང་མ་བླངས་པ་དང་བུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མྱུར་དུ་འཆི་བར་འགྱུར་ཞིང་རིང་དུ་མི་འཚོ་བའོ། ། སེམས་ཆུང་བ་ནི་སེམས་སྲབ་པའོ། ། བསམ་པ་ངན་པ་ ནི་རྟག་ཏུ་སེམས་སྡུག་པའོ། ། འཕེལ་བའི་ཉི་མ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐད་ཅིག་གང་ལ་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་དགེ་བ་དང་སྡིག་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དུག་བཟློག་པ་བཤད་པར་བཞེད་ནས་གསུངས་པ། གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་གི་མཆེ་བས་མངོན་ཟིན་ན། ། འཆི་བདག་ དང་ནི་མཉམ་པར་འགྲོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོར་མི་རུང་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་རྭ་ཅན་བཞི་ལ་ཟིན་པ་དག་འཆི་བདག་གིས་སྒོར་གཞོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སོ། ། ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བཀྲ་ཤིས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཚེ་ དང་ནད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཚེ་ནི་སྲོག་གོ། ། སྤེལ་བ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་འཚོ་བའོ། ། གཞན་ལ་ཞེས་པ་ནི་གསོར་རུང་བ་སྟེ་བརྒྱད་པོ་དག་ལའོ། ། དུག་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལ་དུག་བསྡུ་བ་ནི་དུག་དབྲོག་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་(མཆན་,མཚན་)ཉིད་དོ། །

Regarding the phrase "subject to the king's punishment," it means to transgress the king's laws and fall into a state of being subject to punishment. "The craft of deception" refers to the craft of mechanical devices such as musical instruments and the like. "Constantly anxious" means being perpetually occupied with the affairs of others. "Killing children and wives" means that once a wife is taken and children are born, they will die quickly and not live long. "Small-minded" means having a thin or weak mind. "Evil intention" means a mind that is constantly distressed. Regarding the phrase "on the increasing sun" and so forth, this teaches the characteristics of virtue and non-virtue at the moment one is seized by illness; it is easy to understand. Desiring to explain the reversal of poison, he said: "Whose [fangs] have clearly seized [him], he shall associate with the Lord of Death." This teaches that [the bite] is incurable; the meaning is that those seized by the four-horned [serpents] will be led to the door of the Lord of Death. "Those" refers to the yogis. "How will it be accomplished?" means how it will become auspicious. He explained that very point: "Life and health," and so forth. "Life" is the vital breath. "Increasing" means living for a long time. "To others" refers to those who are curable, namely the eight [types of bites]. This connects to the question of how to apply the ritual procedure for the collection of poison. In that context, "collection of poison" means to extract the poison. "Application" is the characteristic of meditative absorption (samādhi).

དེ་དག་གིས་ནི་འདི་ སྐད་དུ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཚེ་དང་ནད་མེད་པ་སྤེལ་བ་དང་། ། དུག་གིས་ཟིན་པ་གསོར་རུང་བ་གཞན་དག་ལ་དུག་བསྡུ་བའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་སྟོན་ཏོ། ། བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆུའི་སྦྱིན་སྲེག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆུར་མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཆོ་ག་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ གསུངས་པ། སའི་ཆ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་དོག་དཀར་པོའི་དྲི་ནི་ཙནྡན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱུག་པ་ནི་ཁྲུ་བཞི་ཙམ་དུ་ཡངས་པར་གྲུ་བཞི་པར་བྱུག་པ་སྟེ། གྲུ་བཞི་ཤིན་ཏུ་ཡངས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྩ་བ་ནག་པོ་ར་རི་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཞབས་བརྟན་ཞིང་རི་མོ་སྔོན་པོ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དོན་ གྱིས་ན་བུམ་པ་རྣམས་དཀར་པོ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། སོགས་ཀྱིས་ནི་ལྟོ་ཆེ་བ་དང་མཆུ་འཕྱང་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཀྱིས་ན་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་ན་བུམ་པ་དགུར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཆུ་ཡིས་བཀང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱོགས་མཚམས་ཀྱི་བུམ་པ་བརྒྱད་ནི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བཀང་ལ་དབུས་ ཀྱི་བུམ་པ་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་གི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ལས་བྱས་པའི་བུམ་པ་ནི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་དང་འོ་མར་བསྲེས་པས་དགང་ངོ་། ། ཆུ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཤིང་གི་ལོ་མས་ཁ་བརྒྱན་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། དྲི་ཡི་ཆུས་ནི་རབ་བཀང་ཞིང་། ། ཤིང་ལོས་ཁ་ནི་བརྒྱན་པ་ཡི། ། བུམ་པ་བརྒྱད་ནི་བཤམས་ནས་ སུ། ། ཕྱོགས་བརྒྱད་དག་ཏུ་གཞག་པར་བྱ། ། དྲི་ཆུ་འོ་མར་བསྲེས་པ་ཡི། །

These [verses] demonstrate the request: "How should the ritual for gathering poison be performed for others who have been afflicted by poison, in order to increase the accomplishments of auspiciousness, long life, and health?" Regarding the words "He replied" and so forth: "water homa" refers to performing an offering in water; the remainder of the text is the ritual for performing that. That very [ritual] is taught: regarding the words "a portion of the earth" and so forth, "white-colored scent" refers to white sandalwood and the like. "Anointing" means to smear [the ground] into a square measuring about four cubits in width, for it is said: "One should make it a very wide square." "Roots that are not black or streaked" means the bases are stable and free from blue markings; in effect, the vases should be made white. By the word "and so forth," one should include having large bellies, hanging lips, and so on. The term "vases" is used in the singular by way of the family (genus), but in actuality, nine vases are to be understood. Regarding "filled with water": the eight vases of the cardinal and intermediate directions are filled with fragrant water, while the central vase—which is shaped like a peaceful homa hearth—is to be filled with a mixture of fragrant water and milk. "Water" is used as an illustration; one should also include adorning the mouths with tree leaves and so forth. As it is also said: "Having arranged eight vases filled with fragrant water, Adorned with tree leaves at their mouths, One should place them in the eight directions. With fragrant water mixed with milk..."

བུམ་པ་དགུ་པ་དབུས་སུའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་དང་ཤར་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུའོ། ། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། པདྨའི་ཕྲེང་བས་མཛེས་ པར་བྱས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགྲིན་པར་པདྨའི་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བའོ། ། གངས་དང་ཀུནྡ་ཟླ་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་སྟེ་བསམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྒྲུབ་ཐབས་ ཀྱི་རིམ་གྱིས་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མར་བྱས་ནས་དབུས་ཀྱི་བུམ་པའི་སྣོད་ལ། ཨོཾ་ཀ་མ་ལ་བྷེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ལག་པ་གཡས་གཡོན་པདྨར་བསྐོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པས་དེའི་ནང་དུ་པདྨའི་གདན་བསྐྱེད་ལ་དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པའི་ ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མ་མདོག་དཀར་མོ་ཕྱག་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་དབྱུག་པ་བསྣམས་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་སྟེང་ན་གདུགས་དཀར་པོ་ལྡིང་བ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ་བསྒོམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཅུག་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ཏེ་རྒྱབ་སྤྲད་ལ་མཛུབ་མོ་ གཉིས་ལྕགས་སྒྲོག་ལྟར་བཅིངས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཞིང་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་བུམ་པར་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ས་བོན་སུཾ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །

"The ninth vase is in the center," it is said. "In the center" refers to the interior of the central and the eastern and other vases. "Goddesses" refers to the Wisdom Ḍākinī, the Vajra Ḍākinī, and so forth. "Adorned with a garland of lotuses" means that a garland of lotuses hangs from their necks. "Like snow, jasmine, and the moon" refers to the color of the goddesses, which is to be visualized. "The wheel of Ḍākinīs" refers to the deities of the maṇḍala, such as the Vajra Ḍākinī and others. By means of these, the sādhana proceeds as follows: having transformed oneself into the Wisdom Ḍākinī through the stages of the practice, one recites the mantra oṃ kamalabhe svāhā over the vessel of the central vase. By displaying the mudrā of circling the lotus with the right and left hands, one generates a lotus seat within it. Upon that, on a moon maṇḍala, one meditates on the Wisdom Ḍākinī generated from the seed-syllable hūṃ. She is white in color, holds a staff marked with a vajra in her two hands, is adorned with all ornaments, has a white parasol hovering above her, and sits in the vajra posture. Having invited the wisdom-being (jñānasattva) to enter, one should display the samaya-mudrā by forming the fists of both hands, joining the backs, and binding the two index fingers like an iron chain, while reciting the mantra samaya tiṣṭha hūṃ phaṭ. In the eastern vase, the Vajra Ḍākinī is to be generated from the seed-syllable suṃ.

བྱང་དུ་ནི་དྲག་མོ་སྟེ་ས་བོན་ཀྵུཾ་གིས་བསྐྱེད་དོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རོ་ལངས་མ་སྟེ་ས་བོན་ཡུཾ་གིས་བསྐྱེད་དོ། ། ལྷོར་ནི་གཏུམ་མོ་སྟེ་ས་བོན་ཧཱུྃ་གིས་བསྐྱེད་དོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་སེང་གེ་མ་སྟེ་ས་བོན་སྨྼྻུཾ་གིས་བསྐྱེད་དོ། ། མེ་མཚམས་སུ་སྟག་མོ་སྟེ་ས་བོན་ཧྨྼྻུཾ་གིས་བསྐྱེད་དོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཅེ་སྤྱང་མོ་སྟེ་ས་བོན་ཡྨྼྻུཾ་གིས་བསྐྱེད་དོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་འུག་པ་མོ་སྟེ་ས་བོན་ཀྵྨྼྻུཾ་གིས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྔ་མ་ལྟར་ མདོག་དཀར་ཞིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་སོ་སོར་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་གན་རྐྱལ་དུ་བཞག་ལ། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་དེ་ནི་ཐུན་མོང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཛུཾ་ཧཱུྃ་ སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། སྔགས་འདིས་ནི་སྔོན་དུ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་ལས་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་མན་ངག་ལས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཉེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དཀར་པོའི་ནང་དུ་དཱུར་བ་སར་པའི་རྩ་བ་བཙུགས་ལ་ སྔར་བསྟན་པའི་ཆུ་སྣོད་དུ་བསྒོམས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མའི་རྡོ་རྗེ་དབུ་རྒྱན་གྱི་རྩེ་མོར་བསྣུན་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཁྲིས་ནི་ཚེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ནཱ་ག་གེ་སར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་བྱས་ན་ཡུལ་ཕྱོགས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །

In the north is Caṇḍākṣī, generated by the seed syllable KṢŪṂ. In the west is Vetālī, generated by the seed syllable YŪṂ. In the south is Caṇḍālī, generated by the seed syllable HŪṂ. In the northeast is Siṃhī, generated by the seed syllable SṂR̥ŪṂ. In the southeast is Vyāghrī, generated by the seed syllable HṂR̥ŪṂ. In the southwest is Śrgālī, generated by the seed syllable YṂR̥ŪṂ. In the northwest is Ulūkā, generated by the seed syllable KṢṂR̥ŪṂ. All of these should be meditated upon as before, white in color and adorned with all ornaments. Then, the respective mudrās should be shown: place the left fist face up at the heart, and place the right fist on top of it; this is the common samaya-mudrā. Recite the mantra: OṂ JŪṂ HŪṂ SVĀHĀ. According to the oral instructions, one should perform the preliminary service of three hundred thousand recitations of this mantra before beginning the ritual activities. Then, having offered the subsidiary enjoyments, the torma, and so forth, one should place the roots of fresh dūrvā grass into white flowers. If one performs the homa by striking the tip of the vajra crown of the Wisdom Ḍākinī meditated upon in the previously described water vessel, it will result in enrichment and other benefits. By performing ten thousand homas, life will be increased. By performing ten thousand homas of nagakesara flowers, the region will be pacified.

ཐབ་ཁུང་དེར་ཡེ་ཤེས་ མཁའ་འགྲོ་མ་དེ་ཉིད་བསྒོམས་ནས་ཆུ་སྐྱོར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་རྒྱུན་དུ་ཕུལ་ན་ཡང་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དུས་གཞོམ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་བདུད་རྩི་ཆུ་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔོན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་བསྒོམས་ཏེ་དུག་གིས་ཟིན་པའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལ་མཁའ་འགྲོ་མའི་ས་ བོན་བརྒྱད་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མགོ་བོར་ནི་ཀྵུཾ། རྣ་བ་དང་སྣ་དག་ལ་ནི་ཡུཾ། མིག་གཉིས་ལ་ནི་ཧཱུཾ། ལྐོག་མར་ནི་སུཾ། མགྲིན་པར་ནི་སྨྼྻུཾ་། ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་ནི་ཧྨྼྻུཾ། སྙིང་གར་ནི་ཡྨྼྻུཾ། ལྟེ་བར་ནི་ཀྵྨྼྻུཾ་བསྒོམ་ཏེ། ས་བོན་དེ་དག་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དུག་བསྡུ་བའི་སྐབས་སུ་ནི་ ཐམས་ཅད་དཀར་པོར་བསམས་ལ་འོད་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བཀྲུས་ཏེ་དུག་སེལ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྒྲུབ་པ་པོས་དུག་ནི་རང་གི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་བསམས་ནས་དེའི་སྙིང་གར་པདྨ་དཀར་པོའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་ འཛག་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ཆུ་དང་འོ་མ་བསྲེས་པས་བཀང་བའི་ནང་དུ་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ས་བོན་སུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་མདོག་དཀར་མོ་གདུགས་དཀར་མོ་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཕྱག་གཉིས་ན་ཁ་ཏྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་ཤིང་པདྨ་འདབ་མ་ བརྒྱད་ལ་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་གནས་པའི་མགོ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་འོག་ཏུ་བཅུག་ནས་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་ཤར་དུ་ནི་ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་དཀར་པོའོ། །

In that hearth, having meditated upon that very ḍākinī, if one continuously offers one hundred and eight handfuls of water, it will also increase. Now, regarding the ritual for destroying [poison] at the proper time, known as the "Stream of Amṛta Water" and so forth: first, one should meditate on the one to be accomplished as Vajraḍākinī and place the eight seed-syllables of the ḍākinī upon the eight limbs of the one afflicted by poison. In that regard, one should meditate on KṢŪṂ at the head, YŪṂ on the ears and nose, HŪṂ on the two eyes, SŪṂ on the throat, SṂṜŪṂ on the neck, HṂṜŪṂ on the two shoulders, YṂṜŪṂ at the heart, and KṢṂṜŪṂ at the navel. Although those seed-syllables are of various colors, at the time of gathering the poison, one should visualize them all as white and imagine the body of the one to be accomplished being washed by a stream of amṛta water from the light, thereby clearing the poison. Then, the practitioner should contemplate that the poison is merely one's own conceptual construction. In the heart of that [person], upon a white lotus, one should meditate on a stream of amṛta water dripping from the syllable HŪṂ. Then, inside a vessel filled with a mixture of water and milk, upon an eight-petaled white lotus and a moon maṇḍala, from the seed-syllable SŪṂ, one should meditate on Vajraḍākinī, white in color, holding a white parasol, adorned with all ornaments, and holding a khaṭvāṅga and a skull-cup in her two hands. On the eight petals of the lotus, the eight great nāgas are situated; their heads are placed beneath the moon maṇḍala seat, and she is seated in the sattvaparyaṅka posture. In that regard, in the east is the white Vāsuki.

བྱང་དུ་ནི་འཇོག་པོ་སེར་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དམར་པོའོ། ། ལྷོར་ནི་པདྨ་སྔོན་པོའོ། ། དབང་ལྡན་ དུ་ནི་པདྨ་ཆེན་པོ་དཀར་སེར་རོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་དུང་སྐྱོང་སེར་ནག་གོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་རིགས་ལྡན་དམར་ནག་གོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་ཧུ་ལུན་ད་སེར་དམར་ཏེ་དེར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་རྨ་བྱའི་སྒྲོའི་ཆུན་པོ་ལ། ཨོཾ་ཧྲི་ཏ་ཌནྡ་ར་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདི་མངོན་པར་ བཟླས་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་མགོ་ནས་རྐང་པའི་བར་དུ་བྱབ་ཅིང་བུམ་པའི་ཆུར་སྤྲུག་གོ། ། སྔགས་འདིས་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་སུམ་འབུམ་བྱས་ནས་ལས་བརྩམ་མོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་དུག་ལ་བྱབ་པའི་ཚེ་ནི་མིང་དང་སྤེལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བ་སུ་ཀི་ཧྲི་ཏ་ཌནྡ་ར་ཆེ་གེ་མོ་ནིརྦི་ཤཾ་ཀུ་རུ་ ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བཟླས་ཤིང་བྱབ་པོ། ། དེ་ལྟར་ཀླུ་གཞན་གང་དག་གི་སྔགས་སྤེལ་བ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅི་སྟེ་འོ་མ་ནག་པོར་གྱུར་ན། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་ཡུངས་ཀར་དཀར་པོ་དང་། ཙནྡན་དཀར་པོ་ལ་སྔགས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བཟླས་ནས་ སྙིང་གར་བརྡེག་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་བདུག་པས་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནས་དབབ་པའི་ཕྱིར་ཡུངས་ཀར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པས་བདུག་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བདུགས་ན་འདར་ཞིང་ཡན་ལག་བསྐྱོད་ལ་མིག་འབྱེད་པར་གྱུར་པ་དང་། དེ་ནས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྡམས་ན་དུག་མེད་པར་འགྱུར་ རོ། ། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་སོགས་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བའོ། །

In the north is yellow Takṣaka. In the west is red Karkoṭaka. In the south is blue Padma. In the northeast is yellowish-white Mahāpadma. In the southeast is yellowish-black Śaṅkhapāla. In the southwest is reddish-black Kulika. In the northwest is yellowish-red Hulunda. Having performed the offerings and so forth to these, one should recite the mantra: Oṃ hṛt ṭaṇḍara hūṃ phaṭ svāhā. Having empowered a bundle of peacock feathers with this mantra, one should sweep them from the head to the feet of the person to be treated and shake them into the water of the vase. It is taught that one should begin the ritual action only after first performing three hundred thousand recitations of this mantra as a preliminary service (sevā). Then, when sweeping away poison, one should insert the name of the victim: Oṃ vasuki hṛt ṭaṇḍara [Name] nirviṣaṃ kuru hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ svāhā. Reciting this, one should sweep. One should observe that the mantras of the other nāgas are to be inserted in the same way. Then, if the milk turns black, one should empower white flowers, white mustard seeds, and white sandalwood with all the mantras and strike the heart [of the victim] with them. Regarding the phrase "one should also fumigate": if one fumigates with those very substances, such as white mustard seeds, in order to cause the spirit to descend, it will tremble, its limbs will move, and its eyes will open. Then, by binding the consciousness with the syllable Hūṃ, the poison will be eliminated. Regarding the phrase "in the middle month of spring and so forth, in sequence": this refers to the application of the sequence of waxing and so forth, starting from the middle month of spring and so on.

ཉི་མ་བྱང་དུ་འགྲོ་བའི་ཚེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་དེ་ཉིད་ནས་བརྩམས་ནས་ཉི་མ་བྱང་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ནི་ལོའི་དང་པོ་དང་དུས་ཀྱི་མཆོག་ གོ། ། ཇི་ལྟའི་དུས་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔྱིད་དང་། སོས་ཀ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཏེ། དེ་དག་ཏུ་འཕེལ་བ་དང་འབྲི་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། མཚན་མ་ནི་གྲངས་ཀྱི་རི་མོའོ། ། རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ནས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ནས་ཟླ་བར་ཆུ་ཚོད་རིམ་གྱིས་འཕེལ་ཞིང་འབྲི་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ གསུངས་པ། ཉིན་མོ་ཡི་ནི་ཆུ་ཚོད་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཟླ་བ་དང་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉིན་མོའི་ཆུ་ཚོད་ནི་བཞི་དང་བཅུ་གཉིས་བསྒྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅུ་ཕྲག་གཉིས་དང་བཞི་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་བརྩིའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དབུས་ཀྱི་བི་ཤུ་གཉི་གར་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཟླ་བའི་མགོ་ལ་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའི་ཆུ་ཚོད་མཉམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བི་ཤུ་གཉིས་པ་ཡང་། དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་དང་པོ་ལ་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་མཉམ་པའོ། ། ཆུ་ཚོད་གཅིག་གི་དབུགས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱི་ངེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ གསུངས་ཏེ། དབུགས་འབྱུང་བ་དྲུག་ཅུ་དང་བཅས་པའི་སུམ་བརྒྱའོ། ། དུས་རྣམས་འདའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ཚོད་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆུ་ཚོད་དྲུག་ཅུ་པོ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆུ་ཚོད་དབུགས་ནི་རྫོགས་དང་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆུ་ཚོད་ཀྱི་ དབུགས་རྫོགས་པ་ནི་གྲངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བ་ཡིན་ནོ། །

"When the sun goes north" means that starting from the middle month of spring, the sun begins its northern course; this is the first month of the year and the supreme season. Regarding "the four seasons," these are the seasons of spring, summer, and so forth, in which the increase and decrease are to be applied. "Signs" refers to the numerical figures. "Gradually, gradually" means that from day to day and month to month, the ghaṭikās (hours) gradually increase and decrease. This is stated as: "The ghaṭikās of the day," and so forth. Regarding "the ghaṭikās of the day of that first month are multiplied by four and twelve," this is calculated as twenty-four, being two tens and four. The remainder is easy to understand. "The middle viṣu is applied to both" means that at the beginning of the middle month of spring, the ghaṭikās of day and night are equal. Likewise, the second viṣu is when day and night are equal at the beginning of the middle month of winter. To show the certainty of the number of breaths in one ghaṭikā, it is said "three hundred and sixty," and so forth; this refers to three hundred and sixty exhalations. "The times pass" means that just as it is for one ghaṭikā, the same should be applied to the other sixty ghaṭikās of day and night. Regarding "the breaths of the ghaṭikā are complete at the beginning," the completion of the breaths of the ghaṭikā is the full completion according to the number, and that itself is the gradual increase.

དང་པོ་ནི་མཆོག་སྟེ་དགེ་བའི་མཚན་མའོ། ། རིམ་གྱིས་འབྲི་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། དབུགས་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་ལས་བྲི་ཞིང་འཆད་པ་ཡིན་ནོ། ། ལས་དང་ལས་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་སྲོག་གནས་པ་དང་འགག་པའོ། ། ཡང་ན་རིམ་གྱིས་འཕེལ་ཞིང་འབྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལས་ཅིག་ཤོས་བྲི་བ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་ཅིག་ཤོས་འཕེལ་བ་སྟེ། ། དེས་ལས་དང་ལས་མིན་ཞེས་བྱ་བ་དགེ་བ་དང་སྡིག་པའི་མཚན་མར་བྱ་བའོ། ། བྱེ་བྲག་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་ཚེས་དང་ཟླ་ བ་དང་ལོའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དབུགས་ནི་རིམ་གྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་དེ་དག་གི་རིམ་པ་(ཇི་བ་,ཇི་)བཞིན་དུ་གཟུང་བ་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་དག་ནི་འོག་ནས་སྟོན་མོད་ཀྱི་འདིར་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཕན་ཚུན་དུ་ཐིག་གཉིས་གཉིས་བྲིས་པས་རེའུ་མིག་ དགུར་འགྱུར་ལ་དེ་ནས་ཡང་མཚམས་ཀྱི་རེའུ་མིག་བཞི་ལ་ཐིག་རེ་རེ་བྲིས་པས་རེའུ་མིག་བཅུ་གསུམ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་ཀུན་དུ་བསྐོར་བས་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་དུ་བྱས་ལ་དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིམ་པའི་རེའུ་མིག་དང་པོ་ལ་གྲངས་ལྔའི་མཚན་མ་བྲིའོ། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་བཅུའོ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་བཅོ་ལྔའོ། ། བཞི་པ་ལ་ནི་ཉི་ཤུའོ། ། ལྔ་པ་ལ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའོ། ། དྲུག་པ་ལ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་གོ། ། བདུན་པ་ལ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ནོ། ། བརྒྱད་པ་ལ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་དོ། ། དགུ་པ་ལ་ཡང་རྩ་དགུའོ། ། བཅུ་པ་ལ་ནི་སུམ་ཅུའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་གོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དབུས་སུ་ནི་སུམ་ཅུ་གསུམ་མོ། །

The first is the supreme, the sign of virtue. Gradual decrease is the opposite of that; it is the diminishing and ceasing of the breath as previously described. Regarding "action and non-action," these refer to the abiding and the cessation of the vital breath. Alternatively, "gradually increasing and decreasing" means that while one remains as it is, the other decreases, and that very same one increases. Thus, "action and non-action" should be understood as the signs of virtue and non-virtue. "According to the distinctions" refers to the distinctions of the lunar day, the month, and the year. "The breath should be grasped gradually" means it should be understood and grasped according to the sequence of those very distinctions. Although these will be shown below, a brief explanation is given here: by drawing two lines across each other, a nine-square grid is formed. Then, by drawing one line in each of the four corner squares, it becomes a thirteen-square grid. Then, by surrounding it on all sides, a three-tiered wheel is made. In the first square of the outer tier, the sign for the number five is written. In the second, ten. In the third, fifteen. In the fourth, twenty. In the fifth, twenty-five. In the sixth, twenty-six. In the seventh, twenty-seven. In the eighth, twenty-eight. In the ninth, twenty-nine. In the tenth, thirty. In the eleventh, thirty-one. In the twelfth, thirty-two. In the center, thirty-three.

རིམ་པ་གཉིས་པའི་རེའུ་ཆ་དང་པོ་ལ་གསུམ་མོ། ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་སོ། ། གསུམ་པ་ལ་གཅིག་གོ། ། བཞི་པ་ལ་དྲུག་གོ། ། ལྔ་པ་ལ་ཡང་གསུམ་མོ། ། དྲུག་པ་ལ་ཡང་གཉིས་སོ། ། བདུན་པ་ལ་ ཡང་གཅིག་གོ། ། བརྒྱད་པ་ལ་ཡང་བཅོ་ལྔའོ། ། དགུ་པ་ལ་ཡང་བཅུའོ། ། བཅུ་པ་ལ་ལྔའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་ཡང་གསུམ་མོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་གཉིས་སོ། ། དབུས་སུ་ནི་གཅིག་གོ། ། དེ་ལ་ཉི་མ་ལྔར་རླུང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་ན་ལོ་གསུམ་ན་འཆིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཉི་མ་ བཅུས་ནི་ལོ་གཉིས་ན་འཆིའོ། ། ཉི་མ་བཅོ་ལྔས་ནི་ལོ་གཅིག་ན་འཆིའོ། ། ཉི་མ་ཉི་ཤུས་ནི་ཟླ་བ་དྲུག་ན་འཆིའོ། ། ཉི་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔས་ནི་ཟླ་བ་གསུམ་གྱིས་འཆིའོ། ། ཉི་མ་ཉི་ཤུ་དྲུག་གིས་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱིས་འཆིའོ། ། ཉི་མ་ཉི་ཤུ་བདུན་གྱིས་ནི་ཟླ་གཅིག་ན་འཆིའོ། ། ཉི་ མ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་འཆིའོ། ། ཉི་མ་ཉི་ཤུ་དགུ་ཡིས་ནི་ཉི་མ་བཅུ་ཡིས་འཆིའོ། ། ཉི་མ་སུམ་ཅུས་ནི་ཉི་མ་ལྔ་ན་འཆིའོ། ། ཉི་མ་སུམ་ཅུ་གཅིག་གིས་ནི་ཉི་མ་གསུམ་ན་འཆིའོ། ། ཉི་མ་སུམ་ཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉི་མ་གཉིས་ན་འཆིའོ། ། ཉི་མ་སུམ་ཅུ་གསུམ་གྱིས་ནི་ཉི་མ་གཅིག་ན་སྟེ། འདི་དག་གི་དོན་ཡང་ལྔ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འོག་ནས་བསྟན་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བར་བར་གྱི་ཉི་མ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་བལྟའོ། ། ད་ནི་ལོའི་དབུགས་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་ཀྱི་ངེས་པ་གསུངས་པ། མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་ཞེས་པ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། ག་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་ཕྲག་གཉིས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དུས་ཚིགས་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

In the first square of the second stage, there are three. In the second, there are two. In the third, there is one. In the fourth, there are six. In the fifth, there are also three. In the sixth, there are also two. In the seventh, there is also one. In the eighth, there are fifteen. In the ninth, there are ten. In the tenth, there are five. In the eleventh, there are also three. In the twelfth, there are also two. In the center, there is one. In that regard, if the winds flow in a reversed manner for five days, death occurs in three years. Likewise, in ten days, death occurs in two years. In fifteen days, death occurs in one year. In twenty days, death occurs in six months. In twenty-five days, death occurs in three months. In twenty-six days, death occurs in two months. In twenty-seven days, death occurs in one month. In twenty-eight days, death occurs in half a month. In twenty-nine days, death occurs in ten days. In thirty days, death occurs in five days. In thirty-one days, death occurs in three days. In thirty-two days, death occurs in two days. In thirty-three days, death occurs in one day. The meaning of these is also taught below by the passage beginning with "five and," and should be understood there. The intervening days should also be viewed in that same manner. Now, the certainty of the number of breaths and so forth for a year is taught: regarding the passage beginning with "Ḍākinī," the syllable kha represents twenty-four. The syllable ga represents two sets of six. That very point is stated as "two seasons."

དུས་དྲུག་པོ་གཉིས་སུ་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་དྲུག་ཕྲག་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བགྲོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི་པོ་དང་། དྲུག་ཕྲག་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་དག་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་མཚན་མ་བྱ་བའོ། ། གཉིས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་སླར་བཅོ་བརྒྱད་པ་ཕྲག་གཉིས་སུ་བགོས་ཏེ་མཚན་མ་བྱ་བའོ། ། བཅུ་རུ་བསྒྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པོ་དེ་དག་བཅུ་བཅུར་བསྒྱུར་བ་བརྩིས་ཏེ། བརྒྱ་བརྒྱ་བཅུ་ཕྲག་ གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་བརྒྱ་ཕྲག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཏེ་ཉིས་བརྒྱའི་མཚན་མ་བྱ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྲག་བརྒྱད་པ་གཉིས་ལས་བཅུའི་མཚན་མ་དང་དྲུག་གི་མཚན་མ་སོ་སོར་བྱས་ལ་བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་མ་བྱའོ། ། དེའི་རྩར་ཐིག་ལེ་གཉིས་བཞག་པས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱར་ འགྱུར་ཏེ། ལོའི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་གྲངས་ཀྱི་མཚན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་མཚན་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་མཚན་གྱི་དབུགས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་དྲུག་བརྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ཀུན་བཟང་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདྲི་བ་པོའི་ ངག་གི་ཡི་གེའི་གྲངས་ཇི་སྙེད་ཡོད་པའི་མཚན་མ་བྱ་བ་སྟེ། དྲུག་འགྱུར་དུ་ནི་བཞག་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེས་ནི་ངག་གི་ཡི་གེ་དེ་རྣམས་དྲུག་འགྱུར་དུ་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། ། ལྔ་པ་དེ་ནི་སུམ་འགྱུར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་ཆ་ལྔ་པོ་ཉིད་སུམ་འགྱུར་དུ་བྱ་བའོ། ། སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུས་བསྲེས་ནས་སུ། །

The six periods are to be made into two. This means that the signs of the twenty-four and the two sets of six are to be made. "Indicated by the two movements" means that the twenty-four and the signs of the two sets of six are combined into one to make the signs of the thirty-six. "The two" means that those are further divided into two sets of eighteen to make the signs. "Multiplied by ten" means that those two are calculated by multiplying them by ten each, becoming two hundred. There, the two hundreds are combined into one to make the sign of two hundred. From the two sets of eight sixteen, the signs of ten and the signs of six are made separately, and the signs of sixteen are made. By placing two drops at the base of that, it becomes twenty-one thousand six hundred, which becomes the sign for the number of water-measures (ghaṭikā) in a year. By that very sign, the sign for the number of breaths in a day and night is also shown, which becomes twenty-one thousand six hundred. Regarding the phrase "From the Lord of Speech, Samantabhadra," it refers to making the sign for however many syllables of the speech of the questioner there are. This is to be connected with what appears below, starting with "Having placed it as a sixfold [multiplication]," and so forth. By that, it shows that those syllables of speech are to be made sixfold. "The fifth is to be made threefold" means that the five parts of the sixth are themselves to be made threefold. "Having added three hundred and sixty,"...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་དེ་སྙེད་ལྷག་པར་བསྣན་པའོ། ། ས་བཞིན་དུ་ནི་བཅད་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་བཅུ་གཉིས་བཅུ་གཉིས་སུ་བཅད་པའོ། ། ལྷག་མ་བཟུང་བ་ནི་དེའི་ལྷག་མའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་ འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་དེ་སུམ་འགྱུར་དུ་བྱའི་སྔ་མ་ལྟར་དྲུག་འགྱུར་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དྲུག་འགྱུར་དུ་བྱ་བ་ནི་བཅུ་གཉིས་སུ་བཅད་པའི་ཁ་བསྐང་བའོ། ། སའི་དབང་ཕྱུག་ཀུན་དུ་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ལས་ནི་རེའུ་མིག་བཅུ་གཉིས་སོ། ། དབང་ ཕྱུག་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་ཏེ་དེ་བྲི་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། མ་ནིང་གཉིས་ནི་སྤངས་ནས་སུ། ། དབྱངས་ཀྱི་མཚན་མ་མངོན་པར་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། མ་ནིང་ནི་རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀའོ། ། ཨའི་རིམ་པ་ལ་འབབ་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དྲུག་འགྱུར་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་བཅུ་གཉིས་སུའོ། ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་ཐོད་ལོ་ཀོར་ལ་མངོན་པར་བཟླས་ལ་གླང་གི་གཅིན་རྗེས་ལྟ་བུའི་རི་མོ་ཇི་ཙམ་འདོད་པར་སེམས་ཀྱིས་དྲངས་ལ། རི་མོ་དེའི་འབུར་ བ་རྣམས་སུ་འབུར་བ་ཐ་མའི་བར་དུ་བརྩིས་ཏེ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེའི་གྲངས་བཞིན་དུ་ཐ་མ་དེའི་ཕན་ཡོན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདྲི་བ་པོའི་ལག་པས་མེ་ཏོག་འདོར་དུ་བཅུག་སྟེ། མེ་ཏོག་དེ་དབྱངས་ཡིག་གི་གནས་སུ་གང་ལྷུང་བ་དེའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པར་བྱའོ། །

The phrase "adding that many" means adding that specific number. "Having divided like the grounds" means dividing into twelve groups of twelve. "Holding the remainder" refers to the remaining vowel letters; they will become as described by their characteristics. Alternatively, that Lord of Speech should be made threefold, rather than sixfold and so forth as previously mentioned. The remainder is as before. Making it sixfold is to supplement the twelve divisions. Regarding the phrase "the Lord of the Grounds is to be placed everywhere," this refers to twelve squares. The "Lord" refers to the twelve vowel letters beginning with a, which are to be written. For that very reason, it says: "Having excluded the two neuter vowels, the signs of the vowels are to be clearly placed." The neuter vowels are ṛ, ṝ, ḷ, and ḹ. The passage beginning with "descending into the sequence of a" is easy to understand. The passage beginning with "sixfold" has already been explained. "Like the grounds" means in twelve numbers. Regarding the passage beginning with "alternatively," one should empower a tholokor (a type of paper or cloth) with the mantra of one's own deity. Then, by the power of the mind, one should draw lines like the tracks of a bull's urine as many as desired. By counting the protrusions of those lines up to the final one, the benefit will correspond to the number of the vowel letters. Alternatively, regarding the passage beginning with "flowers," one should have the questioner cast flowers. Whichever vowel position the flower falls upon, the benefit of that should be shown.

ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་བསྟན་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་གང་ལ་འདྲི་བའི་དུས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་དགེ་སྡིག་བསྟན་པར་བྱའོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། རྣལ་འབྱོར་བསྟན་བཅོས་ལས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་རབ་ཏུ་རྒྱས་ པ་ལས་སོ། ། སྔ་དྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཐལ་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་མས་བརྩིས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་དྲོའི་ཆུ་ཚོད་གསུམ་གྱི་དུས་སུ་བརྩིའོ། ། རྩི་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩིས་མཁན་གྱིས་སོ། ། སེམས་ནི་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་ སེམས་རྒྱུ་བའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་གནས་བཅུ་གཉིས་སུ་ལག་པས་རེག་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་དེའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། རོ་ཧི་ཏའི་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཡང་རོ་ཧི་ཏ་ལ་སོགས་པའི་དུས་གང་ལ་འདྲི་བ་དེས་སྔ་མ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་དགེ་སྡིག་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འཕེལ་ བ་ནོར་རྒྱས་བུ་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལོའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་དེའི་བརྡས་བསྟན་པའོ། ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་ ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ས་རྣམས་དང་རིམ་བཞིན་སྦྱར་བ་སྟེ། མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་ནི་འཕེལ་བའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་གཏི་མུག་གོ། ། དྲི་མ་མེད་པ་ནི་བཟང་པོའོ། ། འོད་བྱེད་པ་ནི་ཁྱུ་མཆོག་གོ། །

The phrase "or else" indicates an alternative method. A yogi who is in a state of profound meditative equipoise should indicate virtue or non-virtue according to the previously explained system, based on the very time at which the question is asked—such as during the period of vṛddhi (increase) and so forth. From what source? From the Yogatantraśāstra, that is, from the extensive system of Mantra. The term "forenoon" refers to the calculation of all the previously mentioned external signs during the three-hour period of the forenoon. The phrase "by the calculator" means by the astrologer. Regarding the passage "the ritual for generating the mind is explained," the "generation of the mind" refers to the specific movement of the mind. Its ritual consists of knowing the movement of that mind through the specific manner of touching the twelve locations with the hands. The passage beginning with "at the time of Rohiṇī" and so forth means that at whatever time the question is asked—such as during Rohiṇī—one should know the virtue or non-virtue of the mind as before. Regarding "Vṛddhi is the son of Vasuki" and so forth, one should understand the son of Vasuki and the others through the terms vṛddhi (increase) and so forth. The "locations of the year" refers to the twelve months, which are also indicated by their symbolic signs. The "twelve links of dependent origination" refers to ignorance and the rest, which should also be understood through their respective natures. In that way, the "grounds" (bhūmi) are to be applied sequentially as previously explained: the adhimukticaryā-bhūmi (ground of conduct through aspiration) is vṛddhi; pramuditā (the Joyous) is moha (delusion); vimalā (the Stainless) is bhadra (the Good); and prabhākarī (the Luminous) is ṛṣabha (the Bull).

འོད་འཕྲོ་བ་ཅན་ནི་ རུས་སྦལ་ལོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དཀའ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་ནོ། ། མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཡུགས་ས་མོའོ། ། རིང་དུ་སོང་བ་ནི་སྨེ་བའོ། ། མི་གཡོ་བ་ནི་འབུགས་པའོ། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ནི་ཁྱུ་མཆོག་གོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ནི་རྨི་ལམ་མོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནི་འདོད་པའོ། ། དགེ་དང་མི་དགེ་བརྟག་པར་ བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཕོ་ཉ་གནས་གང་དང་གང་དུ་རེག་པ་ལས་ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པའི་དུག་གིས་ཟིན་པ་གསོར་རུང་བ་དང་། མི་རུང་བ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་དུས་སུ་བགྲོད་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཤེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དགའ་ བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དགའ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་བདེ་བ་དགའ་བ་སྟེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་ལས་ལྷག། ཁྱད་པར་དགའ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆགས། ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་བ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་གྱིས་བླ་མས་བསྟན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཅེས་ བྱ་བ་ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་དང་། རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གོ། ། འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་འབྲས་བུའོ། ། ཡན་ལག་ནི་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ དང་། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། བསྙེན་པ་དང་། ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། ། སུམ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྙིང་སྟོབས་དང་།

The Radiant is the tortoise. The Difficult to Conquer is the crocodile. The Manifest is the widow. The Gone Afar is the mole. The Immovable is the piercer. The Excellent Intelligence is the bull. The Cloud of Dharma is the dream. The Buddha stage is the desire. "One should examine the virtuous and the non-virtuous" refers to how, depending on which messenger touches which location, it is shown whether one is afflicted by the poison of Vāsuki and so forth and is thus curable or incurable. Then, "traversing the times" refers to knowing the times of joy and so forth. That very point is stated: "Joy," and so forth. Joy is the slight bliss of joy; supreme joy is superior to that; special joy is intensely passionate; the remainder is coemergent joy. This should be understood from the explanation of the Guru according to the meaning of this verse. "The moments" refers to the moments of variety, ripening, destruction, and the characteristic of form. "The fruits" refers to the concordant fruit, the ripened fruit, the fruit of human effort, and the fruit of separation. "The branches" are yoga, subsequent yoga, supreme yoga, and great yoga; and the approach, near approach, accomplishment, and great accomplishment. "Threefold" refers to the [qualities of] sattva, rajas, and tamas.

རྡུལ་དང་མུན་པ་རྣམས་ཏེ་དེ་ཐམས་ཅད་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་རྣམས་དེས་ རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཀུན་ལ་རྐང་པ་བཞི་ཡིས་དགང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྐང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཤས་བཞི་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། དགང་བ་ནི་རྫོགས་པ་སྟེ། དགའ་བ་གསུམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བའི་མཐར་ཐུག་ཅིང་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། མདུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་འཕྲོ་བའི་སྨིན་མའི་དབུས་ཀྱི་རྩའོ། ། བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བའོ། ། འཆར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་འཕོ་བ་ཉིད་དོ། ། དུས་ནི་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དུས་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མས་རྩ་གསལ་བར་གྱུར་ཅིང་རླུང་འཕོ་ བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་དགའ་བ་རྣམས་འཆར་བ་ཡིན་ནོ། ། བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞར་ལ་འོངས་པ་དེ་དག་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་བལྟའོ། ། འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་ཆད་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་ ལ་སོགས་པའི་ཆད་པས་གཟིར་ཞིང་འདུལ་བའོ། ། བགེགས་ནི་ཚོགས་བདག་སྟེ་གདོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གོ། ། གཟའ་ནི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གནོད་པ་བཟློག་པ་ལ་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་མཚན་མ་བལྟས་ནས་ཆོ་ག་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། མདུང་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་གཟིར་བའོ། ། དགྲ་རྣམས་ལྟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨ་དབབ་པའོ། ། ཁྱིམ་སའི་དཔྱད་ནི་ཁྱིམ་རྩོམ་པ་སྟེ། ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་གྱིས་ན་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། ལྟོ་འཕྱེའི་ལྟོར་བརྐོ་བ་ནི་ས་བརྐོ་བ་སྟེ།

The [qualities of] rajas and tamas are all established by those three, beginning with joy (ānanda). Regarding the phrase "fill with four parts in all": "parts" refers to the fourth part, which is the coemergent (sahaja). "Filling" means completion; it refers to the coemergent, which is the fruit of the three joys, reaching its culmination and becoming complete. "Knot" refers to the channel in the center of the brow where the winds radiate. "Cutting" means clarity. "Arising" refers to the very shifting of the winds. Regarding the phrase "time is thus described": "time" refers to the moments of the various [joyful states] and so forth; when the channels have become clear and the winds have shifted, at that time, "thus" refers to the arising of the joys. "Is described" should be understood as indicating that these [points] have arisen incidentally. In order to show the specific activities to be performed during the times of "increase" and so forth, the words "punishment" and so on are spoken. "Punishment" refers to being tormented and subdued by the punishment of kings and the like. "Obstacle" (vighna) refers to Gaṇeśa, a specific type of spirit (graha). "Planets" (graha) refers to the Sun and so forth; to avert their harm, one should apply the ritual after observing the signs of virtue and non-virtue during the times of increase and so forth. "Spear" refers to being tormented. "Falling of enemies" refers to their humiliation. "House-site analysis" refers to the construction of a house; by way of illustration, temples and so forth are also included. "Digging in the belly of the bhujaṅga" refers to digging the earth.

རྫིང་དང་ཁྲོན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའོ། ། འགྲོ་འོང་ནི་མགྲོན་དུ་ འགྲོ་བའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་སྨན་སྦྱོར་བའོ། ། བྱེ་བྲག་ནི་ནོར་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཚེ་དང་ནད་མེད་སྤེལ་བ་ནི་ཆུའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པའོ། ། ས་བོན་གདབ་པ་ནི་ཤིང་དང་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་གྱི་ཚོགས་གཟུགས་པའོ། ། ཕྱུགས་འདུལ་བ་ནི་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་ པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ཚར་གཅད་པའོ། ། འབྲལ་དང་འདུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོང་བ་སླར་དགུག་པ་སྟེ། ཤི་བ་རྣམས་སླར་གསོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱལ་སྲིད་ནི་རྒྱལ་ཐབས་ལ་དགོད་པའོ། ། རྙེད་པ་སྤང་བ་ནི་ཐ་མལ་པའི་རྒྱུ་བ་དགག་པའོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཡིད་ལས་བྱུང་ བ་དང་། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ནི་ཡིད་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། འདིར་དྲུག་པ་མི་མངོན་པ་དང་། མ་ནིང་གི་རྟགས་སུ་བྱ་བ་ནི་ལུང་གི་དོན་ཏོ། ། གཡུལ་འགྱེད་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། སྡོང་པོའི་ཕུང་པོ་ནི་གཏེར་བརྐོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡོང་བུ་ཉིད་དོ། ། དུས་དང་ ཚོད་ལ་སོགས་པ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་དུས་ནི་དུས་མིན་ནོ། ། ཚོད་ནི་དྲོད་དོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཉིན་དང་ཉིན་གྱིས་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཚོད་དེ་དང་དེ་ལ་བྱ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དང་རྩི་རྣམ་གཉིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ནི་ལུས་དང་ཚེ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་སྨན་ནོ། ། རྩི་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་རྩི་རྣམ་གཉིས་ཏེ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །

Constructing ponds, wells, and the like. "Going and coming" refers to going as a guest. "Application" refers to the preparation of medicine. "Distinction" refers to the acquisition of wealth. "Increasing longevity and health" refers to water homa and so forth. "Sowing seeds" refers to planting collections of seeds such as those of trees and grains. "Taming livestock" refers to subduing those who cause harm to the guru, the buddhas, and so forth. "Separation and union" means summoning back those who have departed; it has the sense of restoring the dead. "Sovereignty" means establishing one in the position of a king. "Abandoning gain" means blocking ordinary worldly activities. If one asks, "What is to be done with that?" it is said, "arising from the mind." Here, "arising from the mind" means that which emerges from the mind; it is samādhi. In this context, the sixth case is not explicitly shown, and its treatment as a neuter gender is the meaning of the scriptural authority. "Waging war" is well known. "The trunk of the tree" refers to the stalks themselves used for digging up treasures and so forth. Regarding the phrase "time, measure, and so forth," "time" refers to the inopportune time. "Measure" refers to the heat. To show that all of these are the activities of the specific times of increase and so forth, it is said: "One should distinguish them day by day." This means that one should perform [the practices] at those respective times of increase and so forth. Regarding the phrase "the two types of elixirs and essences," "elixir" (rasāyana) refers to medicine that increases the body and lifespan. "The two types of essences" refers to the two types of essences, which is connected to the word "should be performed."

ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་ནི་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པོ་དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། སེམས་འཕེལ་མཉམ་པར་འཇུག་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་འཕེལ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ལུས་འཕེལ་བའང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། འཕེལ་བ་ནི་རྒྱས་པའོ། ། མཉམ་པར་འཇུག་པ་ནི་གང་དུ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའོ། ། དེ་ལ་སེམས་འཕེལ་བ་ནི་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ་ལུས་འཕེལ་བ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། ། བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཏེ། དེས་རྩི་རྣམ་པ་གཉིས་སྦྱར་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དབུགས་བརྩི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དབུགས་བརྩི་བ་ནི་དབུགས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་བགྲང་བའོ། ། དེ་ གཞུང་གང་དུ་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དབུགས་བརྩི་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་གཏོགས་པར་རགས་པས་དོན་མི་འགྲུབ་པས་ཕྲ་ མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྲ་མོ་མ་གཏོགས་པར་རགས་པས་མི་འགྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ དག་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཡང་དག་པ་སྟེ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་གི་རིག་པ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ངོ་།

Why is this? Because action is fully ripened, for the sake of attaining liberation. What are those two? Regarding the phrase "by the mind increasing and entering into equipoise," "mind increasing" is an illustration; the "body increasing" should also be understood. "Increasing" means expanding. "Entering into equipoise" means merging into one. In that regard, the increase of the mind is nirvāṇa, and the increase of the body is becoming. "The wise one" refers to one possessing non-dual wisdom; the meaning is that such a person should apply the two types of medicinal substances. Regarding "counting the breaths" and so forth, "counting the breaths" is the enumeration of the movement of the breath. That in which this source text appears is the tenth chapter, titled "Counting the Breaths." This is the explanation of the tenth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Since the goal is not accomplished through coarse means except by means of subtle yoga, the eleventh chapter is taught in order to demonstrate subtle yoga. Regarding the phrase "Then..." and so forth, "Then" means after the coarse yoga has been taught. "Therefore" has the sense of a cause; it means because the goal is not accomplished through coarse means except by means of the subtle. "I shall explain correctly" means that the forms of the cakras, seed-syllables, and so forth, shall be explained correctly by distinguishing them individually. Regarding the phrase "from the knowledge of the supreme accomplishment," "supreme accomplishment" is the state of Buddhahood.

། དེ་ཉིད་ནི་རིག་པར་བྱ་བས་ན་རིག་པ་སྟེ། ལས་ སུ་སྦྱར་བའོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་འཇོམས་པས་ན་སྒྱུ་མ་སྟེ། བྱེད་པ་པོར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། ། ཆེན་པོ་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པར་འཕྲོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྒྱུ་མ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་སྒྱུ་མ་ཆེ་སྟེ་རིག་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བས་ན། སྒྱུ་མ་ཆེན་པོ་སྟེ་རིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། གསང་བ་ཆེན་པོའི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གསང་བ་ཆེན་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ངོ་། ། དེའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བས་ན་དེའི་དབང་ཕྱུག་སྟེ་རིག་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འདུལ་མཛད་གཉེན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་སེང་གེ་དང་འཕྲོག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ངེས་པར་སྟེར་བས་ན་གཉེན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་རིག་པ་ཆེན་པོའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྱུ་མ་ཆེན་པོ་སྟེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཆེན་པོ་སྟེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རིག་པའོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ་དེ་ངས་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ།

Because that very [reality] is to be known, it is "knowledge" (vidyā); this is applied as the object. Regarding the term "Great Illusion" (mahāmāyā): it is "illusion" because it destroys the cause of conceptual construction, and it is applied as the agent. It is "great" because it completely seizes away all conceptual constructions without exception. Thus, because it is both illusion and great, it is "Great Illusion"; and because it is "knowledge" in the sense of being luminous, it is "Great Illusion, the Knowledge"—this is how the name is explained. Regarding "Lord of the Great Secret": the "Great Secret" is the state of Buddhahood. Because it bestows the accomplishment (siddhi) of that, it is the "Lord" of it, which is the Knowledge. Regarding "Friend who tames all sentient beings": "all sentient beings" refers to those such as the lions and Śiva; he is so called because he tames them. He is the "Friend" because he definitively bestows the accomplishments desired by body, speech, and mind. For that very reason, it is said: "The creator of all lords." This means he acts as the creator of the lords of gods, humans, and so forth. Regarding "This is the supreme Great Knowledge": "this" refers to the Great Illusion, which is the nature of method and insight. It is "great" because it is the Knowledge that experiences the state of a perfect Buddha. If one asks what it is like, it is "supreme," meaning the unerring Great Suchness (tattva); this should be connected to the phrase "I shall explain that." Furthermore, it is said:

སྐྱེ་བོ་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཡོན་ཏན་ རྣམས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། གསོལ་བ་བཏབ་གང་དེ་ཉིད་ཚེ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་དེ་ཉིད་གསུངས། ། ཞེས་སོ། ། བདག་ཅག་གིས་ཤེས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། མིང་ཙམ་མཆོག་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རིག་པ་འདིའི་མིང་ཙམ་ཡང་མཆོག་ཏུ་སྟེ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ པས་རྙེད་དཀའ་བ་སྟེ་དཀའ་བས་ན་རྙེད་དཀའ་བའམ་ཡང་ན་མི་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ། འདིའི་མིང་ཙམ་ཡང་ཐོས་པ་ཡང་འབད་པ་དྲག་པོ་མ་གཏོགས་པར་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། གང་དུ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་གི་རིག་པ་སྟེ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དེར་ནི་འདི་ བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་སྦྱར་ཏེ། སྒྱུ་མ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་རིག་པ་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རིག་པ་དེ་འདིར་ཡང་སྒྱུ་མ་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་ལ། གཞན་དག་ཏུ་ ནི་གཏུམ་མོ་ཞེས་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་སྣ་ཚོགས་མདུད་པའི་འཆར་བ་ཆེན་པོར་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་ཏོ། ། སྣ་ཚོགས་མདུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབུས་ཏེ། རྩ་ གཅིག་པོ་ཉིད་ཀྱི་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཆ་གཉིས་སུ་གྱེས་པ་ལས་གཡས་ཀྱི་ཆ་ན་གནས་པ་ནི་གཡོན་ནས་བསྐོར་ནས་སྟེང་དུ་རྒྱུ་ལ་གཡོན་ན་གནས་པ་ཡང་གཡས་ནས་བསྐོར་ནས་སྟེང་དུ་རྒྱུ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་འོག་ཏུ་རྒྱུ་བ་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་བསྐོར་ནས་རྒྱུ་བ་སྟེ།

"A person endowed with qualities should understand qualities. At the very moment of making the request, he spoke that very reality without error." Thus it is said. To demonstrate that we lack such knowledge, it says: "The mere name is supremely difficult to find." Even the mere name of this awareness is supremely difficult to find for hearers and others; because it is difficult, it is "difficult to find," or else it is "not found." This teaches that even hearing the mere name of this will not occur without intense effort. Where it says, "The awareness of supreme accomplishment," it should be applied as the agent: "The awareness endowed with the distinctions of Mahāmāyā and so forth shall be correctly explained." The word "shall be" means "will clarify." The remainder is as before. Here, that awareness is called "Mahāmāyā," while in other places it is taught as "inner heat" (caṇḍālī). Regarding that very point, it says "first" and so forth. The connection is: "Within the source of phenomena (dharmodaya), one should meditate on a moon upon a lotus at the great arising of the multicolored knot." The "multicolored knot" is its center. From the single channel itself, it branches into two parts, right and left. That which resides in the right part circles from the left and flows upward; that which resides in the left also circles from the right and flows upward. Likewise, the two downward flows also circle each other as they flow.

དེ་ལྟར་ཀུན་ དུ་འཁྱིལ་བའི་རྩིའི་གནས་ནི་སྣ་ཚོགས་མདུད་པའོ། ། དེ་ཉིད་འཆར་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འཆར་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡན་ལག་ལ་མིང་ཉེ་བར་བཏགས་པས། སྐྱེས་བུ་དང་པོའི་མཚམས་སྦྱར་བ་སྐྱེ། དཔེར་ན་ནོར་བུ་ལ་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཡི་གེ་དགོད་པ་ནི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། ། བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འཛིན་པའོ། ། དགོད་པ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མན་ངག་གིས་ན་ཟླ་ཚེས་དང་བཅས་པའི་ དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་དང་ཐིག་ལེ་སྟེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། པདྨའི་སྟེང་དུ་སྟེ་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པའི་པདྨ་ཁ་སྟེང་དུ་བལྟ་བར་རོ། ། ཡང་དག་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་ཡི་གེ་སྟེང་དུ་བལྟས་ཏེ་གནས་པའོ། ། རྟག་ཏུ་དབུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་དབུགས་སྟེང་དུ་རྒྱུ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འབྱུང་བ་རུ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་སྟེ་སྒྱུ་མ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དབྱངས་ཡིག་དང་པོའི་གཟུགས་ལས་མེའི་རང་བཞིན་དུ་འབར་ཏེ། སྟེང་དུ་འབར་ཞིང་དབུགས་ཕྱིར་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་ བར་དུའོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་མཛེས་པའི་མདོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ནི་ཐིག་ལེ་ལས་མེ་ལྕེའི་ཚོགས་འབར་བས་འཇུ་བར་བྱེད་པའོ། ། མཛེས་པ་ནི་རྣོ་བའོ། ། མདོག་ནི་ཁ་དོག་སྟེ་དཀར་པོའོ། །

Thus, the place of the nectar that swirls everywhere is the "various knots." That itself is the "great arising," and because it causes all sentient beings to emerge, it is called the "great arising." This is a metaphorical designation for a part, just as the term "moon" is applied to a jewel. Then, regarding the phrase "arranging the syllables," arranging the syllables means placing the seed-syllables. "Uttering" means grasping them in various ways. Regarding that very arrangement, it is said: "The first vowel," and so forth. According to the pith instructions, this refers to the first vowel together with the crescent moon and the bindu (drop), which is connected to the instruction to "meditate" as it appears below. Where? Upon the lotus, specifically a sixty-four-petaled lotus facing upward. "Perfectly situated" means the syllable is positioned there facing upward. "Always the nature of the breath" means its essence is the upward movement of the breath. "It acts as the source of the elements" is its explanation: that very Great Illusion blazes as the nature of fire from the form of the first vowel, blazing upward and moving the breath outward. "Always" means for as long as one lives. Regarding "beautiful with a garland of flames," the garland of flames is the blazing mass of fire-tongues from the bindu that causes melting. "Beautiful" means sharp. "Color" refers to the hue, which is white.

དེ་དག་ནི་དབྱངས་ཡིག་དང་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཟླ་བའི་དབུས་གནས་ བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེར་བཅས་པའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པར་ཨ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་རྣམས་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བཀོད་པ་དང་ འོག་ནས་འབྱུང་བ་དག་གིས་མདོར་བསྡུས་ཏེ། ཅིར་འགྱུར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཐོབ་འགྱུར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ལྟར་རྙེད་དཀའ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་འདིའོ། ། རྙེད་དཀའ་བ་ནི་ བསྐལ་པ་མང་པོས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ལྟར་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་སྤངས་པས་ཡི་གེ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཉིད་ནི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ་སྤངས་པ་ནི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྱུར་བ་མེད་པ་སྟེ་ འཇིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྙོག་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དུང་དང་ཟླ་འདྲ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེ་དག་གི་ཁ་དོག་བསྟན་ཏོ། ། དྲི་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་སྟོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ ཞེས་དེ་ལ་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནས་བྱང་ཆུབ་ནི་ལྷ་སྟེ་དངོས་པོའི་ཆའོ། །

These are the characteristics of the first vowel. Regarding the phrase, "One should meditate on that which abides in the center of the moon": upon a lotus, in the center of a moon, is the first vowel together with the crescent and the drop (bindu). On the petals in the east and so forth, one should meditate on A, Ka, Ca, Ṭa, Ta, Pa, Ya, and Śa, abiding upon moons and accompanied by crescents and drops. Having thus arranged them, in order to show what results from the [practices] that follow, it says: "One will attain the all-pervading." "All-pervading" refers to the omniscient one. Regarding the phrase, "This is as difficult to find as a Buddha": "This" refers to this very concentration. It is "difficult to find" because it is as difficult to find as a Buddha even over many eons. Regarding the phrase, "By abandoning that very thing, it is without letters": "That very thing" refers to the letters; "abandoning" means being free from faults. Why is that? Because it is the nature of the dharmadhātu. For that very reason, it is "unchanging," because it is without fear. "Unturbid" means being free from the latencies of the afflictions (kleśa). The phrase "like a conch and the moon" indicates their color. The phrase "stainless" shows that the dharmadhātu is naturally pure. It is called "bodhicitta." Regarding that, "bodhi" is that which is to be realized by those who desire awakening; "citta" is the deity, the aspect of the entity.

དེ་ཉིད་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནི་སེམས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེམས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དབྱེར་མེད་ པའི་སེམས་སོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། དངོས་ལས་སྟོང་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན། ། དེ་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་ཀྱང་མེད། ། ཅེས་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་སྟེ། དེ་ལ་ཡི་གེར་བྲིས་པའི་གཟུགས་ནི་དངོས་པོའི་ཆ་སྟེ་སྙིང་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་སྟེ་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་གྱུར་པར་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གངས་དང་འདྲ་བར་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཁ་ཐུར་དུ་ བལྟས་ནས་གངས་དང་ཤེལ་ལྟ་བུའི་ཆུ་རྒྱུན་འཛག་པའོ། ། ས་བོན་བཏུ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཡི་གེ་དགོད་པས་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགོད་པ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཡི་གེ་དེ་ཧཱུྃ་ངོ་། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། མཆོག་ཏུ་ཞི་བའི་ཧ་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། མཆོག་ནི་དམ་པའོ། ། ཞི་བ་ནི་དགེ་བའོ། ། དབྱངས་ཡིག་དྲུག་པ་ནི་ཨཱུའོ། ། ཐིག་ལེས་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པ་ནི་ཟླ་ཚེས་དང་བཅས་པ་སྟེ་དེ་དག་གིས་ཧཱུྃ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་དབུགས་རྔུབ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་འཇུག་པའི་ལམ་ནས་གཏུམ་མོའི་འོད་ཟེར་ འོག་ཏུ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམས་སྤངས་པ། །

The aspect of emptiness, which is free from the apprehended and so forth, is the mind; because it is both awakening (bodhi) and mind (citta), it is the "awakening mind" (bodhicitta). It is the mind in which compassion and emptiness are inseparable. Regarding this, it is said: "Emptiness is not other than things; there are no things apart from it." The word "it" (tat) is a term for the essential nature. In that context, the form written in letters is the aspect of the thing, which is compassion. That very thing, which in the ultimate sense is free from being one or many, is the aspect of the non-thing, which is emptiness. Below the emanation wheel (nirmāṇacakra), the dharma wheel (dharmacakra) is described: "In one's own heart," and so forth. "Its" refers to the lotus; upon the lotus, in the center of a moon, is the seed-syllable, the letter HŪṂ, which is like snow—meaning it is white—and is described as "falling," meaning it faces downward. It drips a stream of water like snow or crystal. To show the extraction of the seed-syllable, it is said: "One should arrange it by placing the letters." "Arranging" means establishing. If one asks what it is, it is that letter HŪṂ. Regarding that, it is said: "In the supremely peaceful HA," and so forth. "Supreme" means excellent. "Peaceful" means virtuous. The sixth vowel is Ū. Adorned above with a drop (bindu), it is accompanied by a crescent moon; by these, one should distinguish the HŪṂ. "The yogi performs inhalation" means that the light rays of the inner heat (caṇḍālī) are reversed downward through the path of the entering breath. "Abandoning things and non-things," and so forth.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྙིང་གའི་པདྨ་དཀར་པོའི་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟ་བའི་ཧཱུྃ། ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་དབྱངས་ཡིག་དང་ པོ་དང་གསུམ་པ་དང་། ལྔ་པ་དང་བཅུ་གཅིག་པ་རྣམས་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་ཤིང་ཐིག་ལེ་དང་ཟླ་ཚེས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་ཡ་ཝ་ར་ལ་རྣམས་རིམ་བཞིན་སྔ་མ་ལྟར་དགོད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ གསུངས་པ། རང་གི་མགྲིན་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། པདྨ་དམར་པོ་ཀུན་འོད་མཛེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་མདོག་དམར་པོ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ཁ་སྟེང་དུ་བལྟས་པའོ། ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ལ་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གསུམ་པ་ཐིག་ལེ་དང་ཟླ་ཚེས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཁ་ ཐུར་དུ་བལྟས་ཤིང་གངས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལྟར་འཛག་པའོ། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དབྱངས་ཡིག་གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་དང་དྲུག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པ་རྣམས་ཐིག་ལེ་དང་ཟླ་ཚེས་སུ་བཅས་ཤིང་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་ནས་ཁ་བ་ལྟ་བུ་འཛག་པ་དང་ཡ་ར་ལ་ཝ་རྣམས་ དགོད་དོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་པདྨ་རྣམས་སྟེང་དུ་བལྟ་བ་ཡིན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། པུ་ལུ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་སྟེ་སུམ་འཕར་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ་མགོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མགོའི་དབུས་ནི་སྨིན་མའི་དབུས་སོ། ། ཀླད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཾ་ངོ་། །

This is because there is no clinging to existence or non-existence. By these [passages], it is shown that in the center of the white lotus of the heart, upon a moon, is a hūṃ facing downward. On the petals of the cardinal directions are the vowels: the first, third, fifth, and eleventh, facing downward and adorned with the bindu and the crescent moon. On the petals of the intermediate directions, such as the northeast, the letters ya, va, ra, and la are to be arranged in sequence as before. Below the dharmacakra, the saṃbhogacakra is described: "In the center of one's own throat," and so forth. "A red lotus, beautiful with all light" refers to a red lotus with sixteen petals facing upward. "Therein" means upon the lotus, on a moon, is the thirteenth vowel, adorned with the bindu and the crescent moon, facing downward and dripping like the essence of snow. On the petals of the cardinal and intermediate directions, the vowels—the second, fourth, sixth, and twelfth—are also adorned with the bindu and the crescent moon, facing downward and dripping like snow; the letters ya, ra, la, and va are to be arranged there. That very point is stated: "Therein," and so forth. Here, the lotuses face upward, but the letters do not. Puluta refers to oṃ, because it is pronounced with a triple leap. The mahāsukhacakra is described: "At the head," and so forth. The "center of the head" is the center of the eyebrows. "The brain" refers to haṃ.

དེ་ཉིད་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་ཏེ་མགོ་མེད་ཅིང་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། ། མི་ཤིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མི་ཤིགས་པ་ནི་མི་གཙེས་པ་སྟེ་མགོ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཅེས་གསུངས་པ། ཨ་ཏ་སཱ་ཡི་ མེ་ཏོག་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཨ་ཏ་སཱ་ནི་ལྡུམ་བུའི་བྱེ་བྲག་ཞིག་གོ། ། འདྲ་བ་ནི་དབྱིབས་འདྲ་བ་ཡིན་གྱི་ཁ་དོག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་པདྨ་བཅུ་དྲུག་གི་ཁ་ཡར་བལྟས་ལ་བཅུ་དྲུག་ནི་མར་བལྟས་པའི་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དབྱངས་ ཡིག་གིས་ནི་ཁྱད་པར་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རང་གི་ཕྱག་རྒྱར་མངོན་ལྡན་པ་སྟེ་ཐིག་ལེ་དང་ཟླ་ཚེས་སུ་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལ་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པའི་དབུས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་ནི་ཧྃ་ མགོ་ཐུར་དུ་བལྟས་པའོ། ། དེ་ནས་གྱེན་དུ་བལྟས་པའི་བར་བར་གྱི་འདབ་མ་བོར་བའི་ཐུར་དུ་བལྟས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་དབྱངས་ཡིག་རྣམས་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་ཤིང་བདུད་རྩི་འཛག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སྟེར་ བའོ། ། འདིའི་དོན་ནི། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་འབར་བྱས་པས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཤིང་། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བསྲེག་པར་བྱ། ། བསྲེགས་པས་ཧྃ་ལས་ཟླ་བ་འཛག། ཅེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟན་ཏེ། དེའི་དོན་ཡང་ཨོཾ་གྱི་ཐིག་ལེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཧཱུྃ་བསྐུལ་ཞིང་ཧཱུྃ་གི་ཐིག་ ལེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཀྱང་ཨོཾ་གྱི་ཐིག་ལེ་བཞུ་ནས་སླར་ཡང་ཨོཾ་གྱི་ཐིག་ལེ་ལ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ།

That very [syllable] has the form of a bindu (drop), being headless and adorned with a bindu. Regarding the term "indestructible" (akṣara), "indestructible" means unharmed, which is to say it is devoid of a head. For that very reason, it is said: "Emptiness (śūnyatā)." Regarding the phrase "like the atasī flower," atasī is a specific type of plant. "Similar" refers to similarity in shape, not in color. Regarding the term "wheel" (cakra), it is a lotus with thirty-two petals: sixteen facing upward and sixteen facing downward, of various colors. "Distinctly joined with the vowel letters" refers to the sixteen vowel letters. If one asks what they are like: they are "manifest as their own mudrā," meaning they are endowed with the bindu and the crescent moon. In that regard, in the center of the sixteen petals facing downward in the middle of the eyebrows, there is the haṃ with its head facing downward. Then, in the petals facing downward—skipping the intervening petals that face upward—the vowel letters face downward and drip amṛta (nectar). "Bestows the awakening of the Buddhas" means that all the letters bestow jñāna (wisdom). The meaning of this is shown by the following: "By causing the caṇḍālī (inner heat) to blaze at the navel, the five tathāgatas are incinerated, and Locanā and the others are also incinerated. Through that incineration, the moon drips from the haṃ." The meaning of this is also: the light rays from the bindu of oṃ stimulate the hūṃ, and the light rays from the bindu of hūṃ likewise melt the bindu of oṃ, which is then to be re-absorbed into the bindu of oṃ.

ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའམ་གཞན་དུའང་རུང་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་དང་། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྣལ་ འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་གས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་བསྐྱེད་ལ་སྔོན་དུ་སྔགས་བཟླས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་འདི་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རགས་པ་དང་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་འདིར་གུས་པའི་སྒོམ་ཆེན་གྱིས་བརྟུལ་ ཞུགས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་མེད་པའོ། ། གཟུང་བ་ནི་གྲངས་གཟུང་བའོ། ། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་ལྡོག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་གྱིས་ལྡོག་པའོ། ། ཡང་ན་གཟུང་བ་ནི་བགྲང་ཕྲེང་གི་སྔགས་བཟླས་པའོ། ། གཞན་དང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཏེ་དེ་ལྡོག་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་སྔགས་ཏེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་སྟེ། སྒོམ་པ་ཕྲེང་བ་སྟེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་ལས་ཀྱང་གཞན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་བའི་མར་ལ་སོགས་པ་བསྲེག་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པའི་གཏུམ་མོའི་མེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཾ་བཞུ་བའི་མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་འདི་བྱེ་བྲག་གསུམ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་འཁོར་ལོ་བཞིའི་ཚུལ་ཅན་ པས་སོ། ། དབྱིབས་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཏེ་པདྨ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སོ། །

This is what should be meditated upon again and again. Furthermore, whether it be Vajraḍākinī or any other [deity], one should generate the maṇḍala together with its retinue through the rituals of yoga, subsequent yoga, supreme yoga, and great yoga, and having first recited the mantra, one should perform this yoga. In order to demonstrate conduct according to one's desire, it is said, "Of that," and so forth. Here, for the great meditator devoted to the coarse and subtle yogas, there is no fixed requirement for ascetic observances and the like. "Grasping" refers to counting. "Turning back from one to one" means turning back gradually. Alternatively, "grasping" refers to the recitation of the mantra on a rosary. "Other and other" refers to the external, which is what is turned back. Why is that? Because by means of the yoga of Caṇḍālī, the mantra—namely Oṃ and so forth—is grasped; it is the meditation on the rosary, because one becomes habituated to it again and again. Likewise, the fire offering (homa) is also other; the external burning of butter and so forth is turned back. This is because one performs the fire offering of the melted butter of the vajra haṃ into the fire of the naturally accomplished Caṇḍālī. In order to show this yoga of Mahāmāyā in three specific ways, it is said, "Mantra," and so forth. "Mantra" refers to Oṃ and so forth. "That itself is the maṇḍala" because it has the nature of the four wheels (cakras). "Form" refers to their locations, the shapes of the lotuses and so forth.

འཛིན་པས་ན་ཆོས་ཏེ་འོད་ཟེར་གྱི་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་གང་གིས་ཁྱད་པར་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དབྱིབས་དང་ཆོས་ཡིན་པ་ལ་(ད་,དེ་)སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདོད་པའི་ ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། བསྟེན་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། དགའ་དང་བདེ་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདིར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དུག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ མཆོག་འདིར་བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བས་ན་སྲིད་པ་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། ། དེའི་མཆོག་ནི་དམ་པ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཡུལ་རྣམས་སོ། ། འོ་ན་དེ་ནི་འཁོར་ བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་བསྟེན་ཅེ་ན། བསྟེན་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བསྟེན་བྱ་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། མཁས་པའི་ཐར་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་བསྟེན་ཞེ་ན། ཡུལ་མེད་བྱས་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཡུལ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། མེད་པ་ནི་ དགག་པའི་ཚིག་སྟེ། ཡུལ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། ། འབད་པ་ནི་དེ་ཤེས་པའོ། ། ཡང་ན་བི་ཥ་ནི་དུག་སྟེ་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་དུག་སྟེ། དེས་ཡུལ་རྣམས་དུག་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་བདེ་ལ་སྨིན་པའི་འོག་ཏུ་སྡུག་ བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། གང་ཞིག་དེ་ཉིད་མཐོང་མེད་པའི། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ཉིད་དུག།

Because they are apprehended, they are dharmas; this teaches the coming and going of light rays. Thus, it is so called because it is the maṇḍala of mantra, the shape, and the dharma of whichever yogi [practices it]. "In reliance upon all the enjoyments of desire, one will swiftly achieve accomplishment. Through insight, method, and so forth, one will achieve accomplishment through joy and bliss." In order to demonstrate this meaning, it is said, "poisonless," and so forth. It is connected to the statement: "The supreme enjoyments of bhava (becoming) shall be taught here." This should be understood as referring to the yogi. In that context, bhava is that which arises through the power of karma and afflictions; it refers to the five appropriated aggregates (upādāna-skandha). Their "supreme" is the sublime, namely the objects of enjoyment. One might ask: "If those are the causes of cyclic existence (saṃsāra), why rely upon them?" To this, it is said, "that which is to be relied upon." "To be relied upon" means precisely that which is to be relied upon. The meaning is that they are the cause of liberation for the wise. If one asks, "How are they relied upon?" it is said, "having rendered them objectless." "Object" refers to the sphere of experience. "Objectless" is a term of negation, meaning that objects lack intrinsic nature (svabhāva) by their very essence. "Effort" refers to the knowledge of that. Alternatively, viṣa is poison; the very attachment to those objects, such as grasping and so forth, is the poison. This is because when objects are enjoyed like poison, they produce pleasure at the time of enjoyment, but subsequently cause suffering. As it is also said: "For one who does not see reality, the very mind of perversion is the poison."

དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི། ། དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བློ་དུག་མིན། ། ཞེས་སོ། ། ཅི་སྟེ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་དུག་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་མེད་པར་བྱ་ཞེ་ན། དུག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ གསུངས་ཏེ། ། འཛིན་པའི་དུག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་དུག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན་ནན་ཏན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། དག་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲི་མ་དག་པ་སྟེ། སྲིད་པའི་ཉེས་པས་གོས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དུག་མེད་པར་བྱས་པས་སོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྲིད་པས་སྲིད་པ་མཆོག་གི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྲིད་པའི་དངོས་པོ་མཆོག་ཏུ་ཞུགས་པའི་བདག་ཉིད་དམ། མཆོག་གི་སྲིད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བདག་ཉིད་ དེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་བ་བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་སྲིད་པའི་སྲིད་པ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་མཁས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ན་མཆོག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་མཆོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དངོས་པོར་སྦྱར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དངོས་པོའི་ སྒྲ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་བྱའོ། ། དེས་དངོས་པོར་འཛིན་པས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྲིད་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སོ། ། ཡང་ན་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སོ། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་གཡེང་བ་དང་བཅས་པས་གོམས་པར་བྱའམ་ཞེ་ན། གསུངས་པ།

"That very [reality], when seen by a mind that is unerring, is the vision of suchness, free from poison." Thus it is said. If one asks, "If grasping and so forth are the poison, how is it to be eliminated?" it is said, "free from poison." By the very absence of the poison of grasping, the poison of the object is eliminated. If one asks, "How is that to be done?" it is said, "through diligence," which refers to the deity yoga of the lack of intrinsic nature. "It becomes pure" means that the stains of all objects are purified, which connects to the phrase, "it will not be stained by the faults of becoming." This is because the enjoyments of becoming have been rendered poison-free. If one asks, "Who is it?" it is said, "the self of the supreme becoming through becoming." This refers to the self that has entered the supreme state of becoming, or the self of the supreme yogi who has entered the supreme becoming; the intermediate word "yogi" is implicit. Alternatively, "the becoming of becoming" refers to the wise one who possesses the wisdom of emptiness and so forth. Because that is preeminent, it is the "supreme self." Some say that the word "supreme" (mchog) should be applied to the entity itself. The word "entity" (dngos po) also refers to birth. They say that by grasping at an entity, one is born into becoming. Even so, the cause for not being stained by the faults of becoming is stated as "the three types of wisdom," which refers to the wisdom of the three doors of liberation. Alternatively, it refers to the wisdom of the mantra maṇḍala and so forth. If one asks, "Should one practice with even a slight degree of distraction?" it is said:

རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་རེ་ཞིང་ངོ་། ། རྒྱུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་རྒྱུན་ཆགས་སུའོ། ། འོ་ན་དུས་རིང་པོར་གོམས་པས་ སམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གསུངས་པ་ཟླ་དྲུག་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ད་ནི་དགུག་པ་གསུངས་པ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་རང་གི་ས་བོན་སྙིང་གར་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པས་བླ་མ་ལ་ སོགས་པ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་བྱས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ཏེ། རི་བོ་ལྷུན་པོའི་སྟེང་དུ་གནས་པའི་བྷྲཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་ནང་དུ་གནས་པའི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དེའི་སྟེང་དུ་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨ་ལ་སོགས་པ་དང་ཀ་ལ་སོགས་པའི་དབུས་སུ་མཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཞགས་པ་བསམས་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡི་དབུས་གྱུར་ས་བོན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་མཾ་མོ། ། སྔོ་ཞིང་ཅུང་ཟད་དམར་བའི་འོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མདོག་སྔོ་ཞིང་འོད་ཟེར་ཅུང་ཟད་དམར་བའོ། ། འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཉིད་ངེས་པར་བསྟན་པའོ། ། འདམ་སྐྱེས་ སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མགོ་སྐྱེས་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འགྲེང་ནི་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་བའོ། །

Regarding the phrase "the yogi" and so forth, "constantly" means every day. "Continuously" means in an uninterrupted stream. If one asks, "Is it through long-term cultivation?" the answer is no; it is as stated: "in about six months," and so on. Now, the summoning is taught: regarding the phrase "the moon maṇḍala" and so forth, one should visualize one's own seed-syllable at the heart according to the stages of the sādhana. Having perfectly worshipped the guru and others with offerings arising from its light, and having performed the confession of misdeeds and so forth, one meditates on emptiness. Upon Mount Meru, from the syllable Bhrūṃ, there arises a multi-storied palace; within it, at the center of an eight-petaled lotus, is the source of phenomena (dharmodaya). Above that, upon a moon maṇḍala arising from the first vowel, in the center of the vowels and consonants, one visualizes a noose arising from the syllable Māṃ. From the total transformation of all these, one should meditate on oneself as Mahāmāyā. To demonstrate that very point, it is said: "the moon maṇḍala," and so forth. "The seed-syllable in its center" refers to the letter Māṃ. "Blue with a slight reddish glow" means the color is blue and the light rays are slightly red. The phrase "blue light rays" and so forth definitively demonstrates that very point. Regarding "the blue lotus" and so forth, "tawny hair standing upright" means the reddish-brown hair is curled upward.

འདིར་བསྟན་པ་དང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལྷ་རྣམས་ལ་གཡོན་བརྐྱང་གིས་བཞུགས་པ་ནི་མན་ངག་གོ། པདྨའི་འདབ་མ་བརྒྱད་རྣམས་ལ་ནི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་དེ། དེ་དག་དབུས་ ཀྱི་གཙོ་མོ་དང་བཅས་པར་དུས་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པར་མན་ངག་གིས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨྃ་མྃ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། དེ་ལྟར་དུས་རིང་པོར་གུས་པ་དང་གནས་པས་རྒྱུན་དུ་སྔར་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་ བ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དང་པོའི་ཡི་གེ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཡི་གེ་སྟེ། ཡི་གེ་དེ་རང་གི་སྙིང་གར་ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་སྟེ་འོད་ཟེར་སྔོན་པོར་འཕྲོ་ཞིང་ཅུང་ཟད་དམར་བར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་འོད་ཟེར་དམར་པོ་རང་གི་སྣ་སྒོ་གཡས་ནས་སྤྲོས་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྣ་སྒོ་གཡོན་པར་ཞུགས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མདོག་དམར་པོ་ནས་ཀྱི་འབྲུ་གུ་ཙམ་སྙིང་ག་ན་གནས་པ་དང་འདྲེས་ནས་བཟུང་སྟེ། དེའི་སྣ་སྒོ་གཡས་པ་ནས་འོངས་པ་བདག་གི་སྣ་སྒོ་གཡོན་པ་ནས་སྙིང་ གར་བཅུག་སྟེ། རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ་ཞལ་ནས་སྔགས་ཟློས་ཤིང་དུས་དེ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྐྱེས་པ་ཡང་རུང་བུད་མེད་ཀྱང་རུང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐྱོན་ལ་འོངས་པར་བསྒོམས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་ པ། གང་གི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་གི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the deities taught here and those who appear below, the instruction is that they should be visualized in the posture of the left leg extended. On the eight petals of the lotus are the eight goddesses; according to the oral instruction, one should visualize them together with the central principal deity, all arising simultaneously. Then, one should perform all the rituals and so forth, reciting the mantra: OṂ AṂ MAṂ HŪṂ. Having thus performed the preliminary service continuously for a long time with devotion and stability, one should then carry out the accomplishment as described below. Regarding that very point, in the passage beginning with "Indranīla" and so forth: the first syllable is the syllable of homage. One should meditate on that syllable within the source of phenomena (dharmodaya) at one's own heart, upon a moon maṇḍala, in the color of an indranīla gem, radiating blue light and slightly red. Then, red light rays are emitted from one's own right nostril and enter the left nostril of the object to be accomplished. Having merged with their consciousness—which is red in color and about the size of a grain of barley and resides in the heart—one seizes it. It then emerges from their right nostril, enters one's own left nostril, and is placed in one's heart. Having unified it with one's own consciousness, one recites the mantra from one's mouth. At that very moment, if one meditates that the object of accomplishment—whether male or female—is mounted upon a wind maṇḍala and brought here, they will undoubtedly be summoned. For that very reason, it is said: "Whose knowledge..." and so forth. The word "whose" (gang gi) means "for whomsoever" or "for whatever purpose."

རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་ཉིད་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོར་བསྒོམ་མོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྟེ་དེའི་མོད་ལ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ འགུགས་པ་སྟེ། མཉམ་པར་བཞག་མ་ཐག་ཏུ་འོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དམར་པོ་རུ་ནི་བསྒོམས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཁ་བསྐང་བ་སྟེ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ཉིད་ཀྱི་མདོག་ཅུང་ཟད་དམར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སྔར་བསྙེན་པའི་དུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྔོ་ཞིང་དམར་བར་བསྒོམས་ལ་ཕྱིས་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ནི་དམར་པོར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དབྱངས་ཡིག་གཉིས་པ་དང་ལྡན་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབྱངས་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཨཱའོ། ། ལྡན་པ་ནི་ ཐིག་ལེ་གཉིས་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཨཱཿཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔ་མ་ལྟར་ཐམས་ཅད་བསྒོམས་ལ་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨཱཿམདོག་དམར་པོ་བསྒོམས་ནས་སྲིད་པ་གསུམ་པོ་སྟེ་སྐུ་ དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འོད་ཟེར་བསམ་མོ། ། འབད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་སྣང་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་འོད་ཟེར་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པས་བསྒོམ་ཞིང་སྔགས་བཟླས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཀུན་དུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དེ། ། གང་དང་གང་གི་ལུས་ལ་ས་བོན་གྱི་སྦྱོར་བས་སྣང་བར་བྱས་པ་དེ་དང་དེ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

"Knowledge" (vidyā) refers to the yogin meditating on himself as the Great Illusion (Mahāmāyā). "Application" (prayoga) is a specific type of practice; therefore, "immediately thereafter" means at that very moment, without long delay. "Summoning" means that as soon as one has entered meditative equipoise, [the deity] will arrive. Regarding the phrase "having meditated on her as red," and so forth, this is a supplement to that very practice: the syllable OṂ itself should be visualized as slightly red in color. Then, "one should act according to the ritual" means that during the previous stage of approach (sevā), one meditated on the Blessed Lady as blue and red, whereas during the subsequent stage of accomplishment (sādhana), one should meditate on her as red. "Endowed with the second vowel" means that the vowels are A and so forth; the second is Ā. "Endowed" means together with two drops (bindu), which becomes ĀḤ. If one asks what is to be done with that, it is said: "One should meditate on the three realms of existence." Having meditated on everything as before, one visualizes a red-colored ĀḤ situated upon a moon at the heart, and then contemplates light rays that are the nature of the three realms of existence—the body, speech, and mind. "Exerting effort, one should cause the object of accomplishment to appear" means that if one meditates on the emergence and reabsorption of light rays as before and recites the mantra, the target will undoubtedly be brought under control. Regarding the phrase "by that very [method] it is said," and so forth, "universally" (sarvataḥ) means "in all cases." The meaning is that whatever body is illuminated by the application of the seed-syllable, all of those will be brought under control.

དེ་ཉིད་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ས་བླ་དང་ས་སྟེང་དང་ས་འོག་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སླར་ཡང་བཤད་པ་ནི། ཚངས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སོགས་ཀྱིས་ན་གཤིན་རྗེ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། ཆུང་མ་དང་ནི་བཅས་ཏེ་དགུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་པ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི་འདིས་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱང་འགུགས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཕན་ཚུན་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡི་གེ་ནི་ཧཱུྃ་ངོ་། ། ཕན་ཚུན་ནི་ཨོཾ་དང་ཨཱཿའོ། ། བསྐུལ་བ་ནི་ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུཾ་དུ་སྤེལ་བ་སྟེ། ས་བོན་མྃ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་དུ་བཅས་པ་སྤེལ་ཏེ་སྔགས་བཟླས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་ཏེ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གར་ཞེས་བྱ་བ་ལས་རྒྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་རྫོགས་པར་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལྟར་རྐང་པས་དགུག་པ་སྔར་བསྟན་ནས་ད་ནི་གོང་བུས་དགུག་པ་ གསུངས་པ། དེ་ནས་དབུ་མའི་མཐའ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་པས་དགུག་པའི་འོག་ཏུ་སྟེ། ད་ནི་གོང་བུས་དགུག་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབུ་མའི་མཐའ་ནི་མའོ། ། ལྡན་པ་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡང་ཅི་ འདྲ་ཞེ་ན། ཐིག་ལེ་སྒྲ་ཡིས་ཡང་དག་མནན་པ་སྟེ་དེས་ནི་མཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གོང་བུ་དགུག་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། །

To definitively demonstrate that very point, it is said: "The three worlds without exception," which refers to those of the upper, middle, and lower realms. To explain that further, it says "Brahmā and so forth," where "and so forth" includes Yama, humans, and the like. "Summon them together with their wives" means that it is not only men who are summoned, but women as well. Regarding "by means of the mutual incitement of syllables," the syllable is HŪṂ. "Mutual" refers to OṂ and ĀḤ. "Incitement" means interspersing OṂ, ĀḤ, and HŪṂ; that is, the mantra is recited by interspersing the seed syllable MAṂ along with the name of the person to be accomplished. If one asks what that is, it says "the Blessed One and so forth," where "that very point" refers to the mantra of the three syllables. "That very point is the conduct of the Blessed Lady" refers to the primary characteristic of the dance, which should be understood as bringing perfection to the practitioner; this is how it is connected. Having thus previously taught summoning by means of the feet, now the summoning by means of the "mass" (piṇḍa) is taught: "Then, possessing the end of the middle," and so forth. "Then" means after the summoning by the feet; one should understand that the summoning by the mass is now to be explained. "The end of the middle" is MA. "Possessing" means being endowed with that. If one asks what that is like, it is "perfectly pressed by the sound of the drop," by which it becomes MAṂ. If one asks what is endowed with that, it is the ritual procedure for the action of summoning the mass.

དེ་ལྟར་ས་བོན་བཏུ་བ་བསྟན་ནས་བྱ་བ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་ལེགས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བདག་ཉིད་སྔ་མ་ལྟར་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོར་བསྒོམས་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བསྐུལ་ཏེ། བཀུག་ནས་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་སྟེ། མི་གཡོ་བར་བྱས་ལ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བཀྲུས་ནས་མགོ་བོ་དང་མགྲིན་པ་ དང་སྙིང་ག་དང་ནུ་མའི་འོག་རྣམས་སུ་རླུང་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ལ་ས་བོན་མཾ་བཀོད་དེ་ཡི་གེ་དེ་དག་ཉིད་བཟླས་ན་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཁུ་བ་དགུག་པ་གསུངས་པ། བྷ་གའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་བྷ་གའི་དབུས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་བསྒོམས་ལ། དཔའ་བོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཡི་གེ་ནི་ཧཱུྃ་སྟེ་རྫོགས་པ་ནི་དེས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ བསྐྱེད་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གཤོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ཐོད་པའོ། ། པདྨའི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་འདིར་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་ཐོད་པའི་ནང་དུ་བསྟན་ལ་གནས་པར་བཀོད་པའི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། དེ་དག་མངོན་ པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་ལས་དུས་མཚུངས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྤྲོ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྤྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

Having thus taught the extraction of the seed syllables, the ritual action is described: "Abiding well in body, speech, and mind," and so forth. One should meditate on oneself as the Great Illusion as before. Having placed the object to be accomplished upon the maṇḍala of fire, it is impelled by the maṇḍala of wind; having summoned it, it is placed upon the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) and rendered immovable. Then, having washed it with the maṇḍala of water, one places the seed syllable maṃ upon the four maṇḍalas of wind, water, fire, and the Great Powerful One at the head, throat, heart, and below the breasts. If one recites those very syllables, the [object] will be summoned; this is the remainder of the meaning. The remainder is easy to understand. Regarding the summoning of the seminal fluid (śukra), it is said: "In the bhaga," and so forth. Following the sequence of the sādhana, one should meditate on the ocean of wisdom in the center of the bhaga. This connects with the statement: "One should meditate on the Hero, the Vajraḍāka." The term "syllable" refers to the Vajradhara, because he is unchanging. His syllable is hūṃ, and "completion" means generating the Vajraḍāka by means of that. The remainder is easy to understand. "Shell" refers to a skull-cup in the shape of a pearl oyster. Regarding the petals in the directions of the lotus, here the four yoginīs, such as Pātanī and the others, are shown to be situated within the skull-cup. In the center of their arrangement, the Blessed One is to be meditated upon simultaneously with those [yoginīs] through the five stages of manifest awakening (abhisambodhi). This is the summarized meaning. For that very reason, it is called "the emanation of the nature of emanation."

རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། ། དབུགས་མི་གཡོ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ སྲིད་དུ་དབུགས་བརྟན་པར་འགྱུར་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། རུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་(པ་,ལ་)གནས་པའི་མཾ་མདོག་དཀར་པོར་བྱ་བའོ། ། འབད་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དམིགས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་ མཚན་གྱི་གཙོ་བོ་རྡོ་རྗེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་ནས་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་ཕུག་ལ་ཁུ་བ་དྲངས་ནས་རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་ཐོད་པ་བཀང་བར་བསམ་ཞིང་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་ཧཱུྃ་དང་བཅས་པ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཆང་དགུག་པ་གསུངས་པ། རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྩི་ཉིད་ཡེ་ ཤེས་ཏེ། རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། ལས་བྱུང་བ་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། སྡིགས་མཛུབ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ ཞགས་པས་བསྡིགས་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་གཡོན་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། རྟའི་ཞལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གི་ཞལ་རྟའི་ཚུལ་ཅན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཞལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་ཞིང་ གྱུར་ནས་ཆང་དགུག་པར་བྱ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཁྲག་དགུག་པ་གསུངས་པ། རའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཅེ་སྤྱང་གི་ནི་གདོང་ཅན་ཏེ། །

The phrase "the wheel of the yoginī" is the remainder [of the verse]. "One should meditate with the breath unmoving" means that one should meditate for as long as the breath remains stable. "Suitable," and so forth, refers to meditating as previously explained; specifically, the syllable Māṃ residing in the body, speech, and mind should be made white in color. "Having exerted oneself and visualized the object of accomplishment" means that, having visualized the Blessed One’s primary hand symbol, the vajra, exactly as it is to be accomplished, one should pierce the center of the eyebrows, draw up the fluid, and imagine filling the skull-cup held in one’s own hand, while reciting the three syllables together with Hūṃ. Regarding the summoning of wine, it is said: "The elixir," and so forth. The elixir itself is primordial wisdom (jñāna), because its nature is completely pure. "Arising from action" is the remainder [of the verse], meaning that from the total transformation of that [elixir], at the hub of the vajra marked by that very [syllable], one should meditate on the Blessed One. "Threatening with the vajra-lasso" means threatening with a lasso marked by a vajra; this is to be meditated upon in the Blessed One’s left hand. "The horse face" means that the Blessed One’s face has the form of a horse; the meaning is "having the face of the coemergent" (sahaja). These [instructions] teach that one should summon the wine after having meditated upon such a face, body color, and so forth. Regarding the summoning of blood, it is said: "Of the goat," and so forth. [She] has the face of a jackal.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱང་ཀིའི་ཁྱད་པར་ཅེ་སྤྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་གདོང་པ་བྱ་བའོ། ། ཁྲག་གིས་གང་བའི་ལུས་ཅན་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མདོག་དམར་པོར་བསྒོམ་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་དང་རྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིས་མཚན་པ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་ཐོད་ པར་བཅས་པ་དུས་མཚུངས་པར་སྤྲོ་བ་སྟེ། བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་ཕུག་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་ན་གནས་པར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེའི་མཚོན་ཆ་ཕྲ་མོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྩའི་གནས་ཀྱི་སྙིང་ག་ཕུག་པའོ། ། འཇིམ་པ་ཉིད་དུ་རབ་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱང་ཅེ་སྤྱང་གི་གདོང་ཅན་དུ་བསྒོམས་ལ་སྔར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་ཕུག་པའི་རྨ་ནས་བདག་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཅེ་སྤྱང་གི་ཁས་རུས་པ་དང་པགས་པ་སྐམ་པོ་ཙམ་མ་ལུས་པའི་བར་དུ་ཡང་འཇིབ་པར་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལས་དེ་དག་ ཐམས་ཅད་ནི་གུས་པས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡུན་རིང་དུ་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པས་འགྲུབ་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། སྒྱུ་མ་ཀུན་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་ནི་དེ་རྣམ་པར་རོལ་ཅིང་རྩེ་བའོ། ། མན་ངག་དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། །

Regarding the phrase "the face of the jackal," this refers to assuming the face of the jackal, a specific type of wolf. "Meditate on the body filled with blood" means to meditate on oneself as the Vajraḍākinī, red in color. "Emanate the wheel of ḍākinīs" means that, through the stages of the sādhana, from the āli, kāli, and raṃ, vajras and swords marked with these arise; from their total transformation, the Blessed One Pātanī and the other yoginīs, together with their skull-cups, are emanated simultaneously—this is the meaning of "generate." "Pierced by the subtle vajra" means that the subtle vajra weapon held in the hand of the Blessed One pierces the heart, the site of the channels of the object of accomplishment. "Meditate thoroughly on the clay itself" means that at the time of practice, one should also meditate on the ḍākinīs as having the faces of jackals; from the wound previously pierced by the subtle vajra, one should meditate that the jackal mouths of oneself and the ḍākinīs suck out everything until not even the dry bones and skin remain—this is the meaning. All these activities are accomplished through meditating and reciting with devotion, without interruption, and for a long duration, but not otherwise; this is the completion of the activity. "All illusions" refers to all the yoginīs. "Manifestation" refers to their playful display and sport. This chapter, which teaches that pith instruction, is the eleventh.

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་(ལོ་,པོ་)དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་ཚུལ་གཞན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་སྟོན་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ་ཉོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དང་པོར་རོ་ནི་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་ལ་རི་བོ་ལྷུན་པོའི་སྟེང་དུ་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་ནང་དུ་པདྨའི་ སྟེང་ན་གནས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པ་དང་ས་བོན་ཧཱུྃ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཚིག་གོ། ། མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབྱིངས་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་དོན་དམ་པར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་སེམས་འབའ་ཞིག་པོ་ཉིད་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པས་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ གྱི། དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་གསུངས་པ། ནང་གི་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་ནི། ། ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་གང་ཡིན་དེ། ། དོན་ཡིན་རྣམ་ཤེས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། ། དེ་རྐྱེན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སོ། །

This is the explanation of the eleventh chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the King of Tantras. Now, the chapter teaching the sādhana of another method of Vajraḍāka is spoken, beginning with the words "Vajraḍāka" and so forth. Regarding the phrase "Listen," it means: "Listen to that which was previously requested of the Blessed One." First, one should meditate on a corpse. This means that after the offerings and so forth, and the generation of the mind of awakening (bodhicitta), one should meditate on [the deity] residing upon a lotus inside a multi-storied palace atop Mount Meru. The word "first" is a term used in relation to the vowels and so forth, and the seed-syllable HŪṂ and so forth. The term "wise one" refers to the Tathāgata, the practitioner who has realized the suchness of the dharmadhātu. Regarding the phrase "the nature of the dharmadhātu," "phenomena" (dharma) refers to the aggregates and so forth. The "expanse" (dhātu) is the nature; it is the emptiness that, in the ultimate sense, is devoid of the nature of grasped objects and so forth. Furthermore, it is like this: the mind alone, having been stirred by the habitual tendencies of conceptual elaboration since beginningless time, appears as a duality as if it were external; however, it was previously taught that things do not truly exist. As it is also said: "The nature of the internal object of knowledge, Which appears as if it were external, Is the object, because it is the nature of consciousness, And because it is also its very condition."

དེ་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་ ཤེས་པའི་སྣང་བའི་ཡན་ལག་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་རྫུན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་འོངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བེམས་པོ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པར་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་རྣམ་བརྟགས་ པ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དོན་ཡོད་མིན། ། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། ། དོན་དུ་སྣང་བར་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཞེས་སོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་རོ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བསྒོམ་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། རྣལ་ འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་སྟེ། འདིས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་ནས་སྤྲོས་པ་རྣམས་བསྒོམ་པར་སྟོན་ཏོ། ། གོ་འཕང་མཆོག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པས་ན་གོ་འཕང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པས་ན་མཆོག་གོ། ། བསྒོམ་པ་ནི་དེར་བསྐྱེད་པ་སྟེ་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་སྒོམ་པ་ལ་རྩོམ་པ་གསུངས་པ། རང་སྙིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་སྙིང་གར་ ཟླ་བའི་དབུས་སུ་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་དོ། །

Then, in all cases, the very aspect of the appearance of consciousness is the apprehension; it is not that something external has come into being, even if it is false, because there is a contradiction between inanimate matter and experience. Therefore, it is well established that in all cases [the mind] is empty of the apprehended object and so forth. As it is said: "Just as it is imagined by the foolish, so external objects do not exist. The mind, stirred by habitual tendencies, truly arises appearing as objects." Thus, because it is similar to the dharmadhātu of emptiness, the corpse is also the dharmadhātu, for it is free from conceptual construction. This teaches the meditation on the dharmadhātu itself. The term "yogin" refers to one who possesses the application of the previously explained offerings and so forth. "Abiding there" means abiding upon the corpse; this teaches that by abiding in suchness, one should meditate on the elaborations. Regarding the phrase "the supreme state," it is a "state" because it serves as the basis for mundane and supramundane excellence; it is "supreme" because the Vajraḍākinī herself is non-dual. "Meditation" means generating [the deity] therein, which will be explained below. Regarding the commencement of that meditation, in the passage beginning with "one's own heart," the yogin should place the syllable HŪṂ—the "all thatness"—in the center of a moon disk at one's own heart. Why? Because it is the nature of the Vajradhara. "Its rays" refers to the light arising from the HŪṂ.

མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། མཛེས་ མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་སོ། ། མཆོད་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ། གང་ གིས་དེ་དག་རང་གི་སེམས་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་གང་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཡོད་པའི་སློབ་བཞིན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། ཀུན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་བཅས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅིང་ བདག་གིར་མཛད་པ་ནི་དགོངས་པའོ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མིང་ནས་སྨོས་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་འདི་ནས་བཟུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དུས་འདི་ནི་གནས་སྐབས་འདི་སྟེ། བཟུང་པ་ནི་ཉེ་བར་བརྩམས་པའོ། ། ཡང་ན་བཟུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་བྱིན་ གྱིས་བརླབས་པ་ཉེ་བར་བླངས་ཤིང་རྒྱུར་བྱས་པའོ། ། ཇི་སྲིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དུས་ཇི་སྙེད་ཀྱི་བར་དུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དུས་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་མཆིས་ཀྱི་བར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ནི་དམ་པ་སྟེ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། མཆིས་པ་ནི་དེར་གནས་པ་སྟེ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། བྱ་བ་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དུས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པ་དང་།

Regarding the phrase "ḍākinīs and so forth," these are the ḍākinīs, Lāsyā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī. "Offering" refers to the mental offering made perfectly to the vajra guru and the others. Regarding the phrase "buddhas and so forth," "buddhas" refers to the perfectly awakened buddhas. "Awakening" refers to the assembly of deities; those practitioners on the path of training who know that these are their own minds and who possess minds in the aspect of those [deities] are the bodhisattvas. Regarding the phrase "from all [sides]" and so forth, "please turn your attention" means to grant blessings and take [the vow] as one's own through sympathetic joy. "I, named so-and-so" refers to mentioning one's own name, for the sake of a firm commitment. "From this time onward" means from this present state; "onward" means having begun from this point. Alternatively, "onward" means having taken up and made the cause of the blessings bestowed by the buddhas and so forth. The word "as long as" indicates for as long as that duration lasts, and it is connected with the phrase "I shall generate the mind of awakening." If one asks for how long a duration it should be generated, it says: "Until I reach the heart of awakening." Here, "the heart of awakening" is the supreme state, which is non-abiding nirvāṇa. "To reach" means to abide there; thus, it means until non-abiding nirvāṇa is attained. Regarding the action described, in the phrase "just as" and so forth, "the three times" refers to the past, [the present, and the future].

མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཏེ། དུས་ དེ་རྣམས་སུ་སྤྱོད་པའི་གཤེགས་པ་དང་། གཤེགས་བཞིན་པ་དང་། བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་སྐྱོབ་པས་ན་མགོན་པོའོ། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ངེས་མཛད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངེས་མཛད་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་བསགས་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆེད་དུའོ། ། འདིར་ཆེད་ཀྱི་བདུན་པ་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སྨོན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ འཇུག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ལ་སྨོན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་བདག་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གོ་འཕང་དེ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་འདོད་པ་དང་བཅས་པའི་སྨོན་ལམ་མོ། ། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དེའི་ལམ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་བསྐྱེད་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་མཛད་ པ་དང་། སྐྱེད་པ་དང་། བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བར་ལྟར་བདག་གིས་ཀྱང་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་མགོན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་པ། ། གང་ཡིན་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཅེས་བྱ། །

The times of the future and the present; the Tathāgatas who have gone, are going, and will go in those times. Because they protect suchness, they are the Protectors. Regarding the phrase "having made the determination for perfect awakening," "making the determination" is the characteristic of having accumulated the entire collection of merit and wisdom, such as generosity and the rest. Why is this? It is for the sake of perfect awakening, which is characterized by the excellence of the welfare of oneself and others. Here, the seventh case of purpose is not explicitly expressed. Regarding the phrase "the unsurpassed bodhicitta," bodhicitta consists of the bodhicitta of aspiration and the bodhicitta of application. Among these, the bodhicitta of aspiration is the prayer accompanied by the desire: "Having become a Vajraḍāka myself, I shall establish all sentient beings in that same state." The bodhicitta of application is the nature of practicing its path, such as generosity and the rest. Because these two accomplish the unsurpassed fruit, they are "unsurpassed." Regarding the phrase "I shall likewise generate it," just as the Buddhas and Bodhisattvas of the three times generated, are generating, and will generate the mind for the sake of awakening, I too shall generate it. Alternatively, the "Protector" refers to the Bodhisattva, because they are on the verge of becoming a Buddha. As it is said: "Thus, the generation of bodhicitta is what is called Buddhahood itself."

ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ནི་སྨོན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་འཇུག་པའི་སེམས་ཏེ། དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྐྱེས་སྡོམ་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། སྐྱེས་པ་ནི་དེའི་རིགས་ཀྱི་ སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། ལུས་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་བཟློག་ཅིང་སྡུད་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་བསལ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ཆོས་ནི་འཛིན་པས་ན་ཆོས་ཏེ། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། འདུས་པ་ནི་དགེ་འདུན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་ དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གསུམ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ན་དཀོན་མཆོག་གོ། ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དཀོན་པ་སྟེ། གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་དཀོན་པའི་ནང་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་མཆོག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། གཟུང་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། འདིར་གཟུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དང་པོ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Thus it is said. The minds of those [beings] are the engaging mind preceded by the aspirational mind; because that itself is the foremost of all sentient beings, it is unsurpassed. Regarding the phrase "the vow born of the Buddha-yoga," "Buddha" refers to Vairocana. "Born" refers to the practitioner of that family. "Vow" is characterized by taking refuge in the Three Jewels and so forth; because it turns one back from and restrains non-virtuous actions of the body and so forth, it is unsurpassed. Regarding the phrase "Buddha" and so forth: because he has realized suchness and has cleared away the latencies of the afflictions and the cognitive obscurations, he is a "Buddha," such as Vairocana and the others. "Dharma" is so called because it is upheld; its nature is scripture and realization. "Assemblage" is the Saṅgha, the bodhisattvas such as Mañjuśrīvajra and the others. Regarding the phrase "the unsurpassed Three Jewels," the "three" are body, speech, and mind; because they bring joy and expansion to these, they are "Jewels" (ratna). Alternatively, the Buddha and the others are themselves rare; because these three are the foremost among rare things, they are "Supreme" (vara). For that very reason, they are "unsurpassed," which connects to the word "to be upheld." Here, "to be upheld" means to be generated; the meaning is that after first going for refuge, one should subsequently actualize it.

བསླབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་དེ་མི་དགེ་བ་ལས་ལྡོག་པ་དང་། དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། བདག་གིས་སོ་སོར་བརྟན་པོར་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་ནི་བདག་ཉིད་དེ་འགྲོ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་ཞིང་ང་རྒྱལ་བྱ་བའོ། ། སོ་སོར་གཟུང་ བ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཇུག་པའོ། ། བརྟན་པོར་གཟུང་བ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྨོན་ལམ་དང་འཇུག་པ་དེ་དག་ལས་མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་སླར་ལྡོག་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཐོ་ཆེན་པོ་ ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་མཐོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། རིགས་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ་དེའི་སྡོམ་པ་ཡིན་པའམ་ཡང་ན་སྡོམ་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རིགས་མཐོ་ཆེན་པོ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་ནི་ ཡང་དང་ཡང་དུ་གཟུང་བའོ། ། སློབ་དཔོན་ནི་བླ་མ་སྟེ་བླ་མ་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གོ། ། སློབ་དཔོན་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་སྔ་མ་འདིས་ནི་རིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ།

Regarding the phrase "the trainings" and so forth, the "three types of discipline" refer to the discipline of training and the others, which are characterized by turning away from non-virtue, engaging in virtue, and acting for the benefit of others. "I myself shall firmly uphold" means that "I" refers to oneself, who should take the vow and cultivate pride in order to liberate all beings. "Uphold individually" means to engage in it again and again. "Firmly uphold" means to be irreversible; one must not turn back due to the power of ignorance from those aspirations and engagements based upon the Buddhas and so forth. This should be applied to everything that follows below. Regarding "the high and great Vajra family," the "high Vajra" is Akṣobhya. The "family" refers to the practitioners associated with him, or the vow itself is the "high and great Vajra family," which is the nature of Akṣobhya. Regarding "the vajra, bell, and mudrā," the "mudrā" is the Mahāmudrā. "Uphold in reality" means to uphold it again and again. "The ācārya" refers to the guru, for the learned proclaim that "the guru is the ācārya." Alternatively, the "vajra and so forth" refers to the vajra and other samayas, and the "ācārya" refers to the ācārya empowerment. Regarding "the Jewel" and so forth, this first half-verse teaches the terminology of the families. In that context, "Jewel" refers to the wisdom of equality.

དེ་ལས་བྱུང་བས་ན་རིགས་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་དེའི་རིགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་ རྩེ་གཅིག་གིས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་ནི་འདའ་བར་མི་བྱ་བར་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། ། ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཉིན་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྦྱིན་པ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་ཟང་ཟིང་དང་། ཆོས་དང་། མི་འཇིགས་པ་དང་། བྱམས་པའོ། ། ཡང་ན་ནོར་དང་ནོར་ གྱི་སྙིང་པོ་དང་། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་གི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ལ་ནོར་ནི་གསེར་ལ་སོགས་པའོ། ། ནོར་གྱི་དང་པོ་ནི་བུ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡན་ལག་ནི་རྐང་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡན་ལག་གི་དང་པོ་ནི་མགོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། པདྨའི་རིགས་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། པདྨ་ཆེན་པོ་དག་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཕྱི་ནང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀྲྀ་ཡ་ལ་སོགས་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའོ། ། ཐེག་པ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་སྟེ། འདིས་ དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་འགྲོ་བས་ན་ཐེག་པའོ། ། དམ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཉིད་དམ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་ནི་དམ་ཆོས་སོ། །

Because it arises from that, the family is Ratnasambhava. The yogi is a practitioner of that family, because they apply their mind one-pointedly to its form again and again. The samaya is the practice that must not be transgressed. It is "delightful" because it is applied to generosity. If one asks what that is, it refers to the phrase "daily" and so forth. The four types of generosity are material, Dharma, fearlessness, and loving-kindness. Alternatively, they are wealth and the essence of wealth, and limbs and the essence of limbs. In that context, "wealth" refers to gold and so forth; the "essence of wealth" refers to children, servants, and so forth; "limbs" refers to the feet and so forth; and the "essence of limbs" refers to the head and so forth. Regarding the phrase "great awakening" and so forth: great awakening is the wisdom of individual discernment, which realizes that all phenomena lack intrinsic nature, and "arising" means born from that. If one asks who [arises], it is the phrase "the great lotus family" and so forth; the great, pure lotus is Amitābha. Why? Because there is no clinging to grasped objects and so forth. The family is that which possesses that nature. Regarding the phrase "outer and inner" and so forth, this refers to the Secret Mantra Vehicle, such as Kriyā and the others. The "three vehicles" are the vehicles of the hearers, the pratyekabuddhas, and the unsurpassed [vehicle]; they are called "vehicles" because beings of those respective families travel by means of them. "Sacred Dharma" means that those very [vehicles] are sacred because the Buddha is sacred, and the Dharma taught by him is the sacred Dharma.

ལས་ཀྱི་རིགས་ཆེན་མཐོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཅི་ནུས་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྟོབས་བཞིན་ཁས་ བླངས་པའོ། ། མཆོད་པ་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱི་(དད་,དང་)གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་ནི་སྡོམ་པ་ལྔའི་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ཀྱི་བྱ་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། མ་རྒལ་བ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་ པ་ནི་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བའོ། ། ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་དམ་བཅས་ནས་སོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཏེ། སརྦྦ་དྷརྨྨཱཿཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་ པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷ་ནི་དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཨ་ཧཾ་ནི་བདག་ཉིད་སྟེ་བདག་གི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཚིག་འདི་བརྗོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་དག་པའི་འོག་ཏུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཡང་ ན་ཚིག་འདི་ཀུན་དུ་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཚིག་ནི་གནས་ཏེ་རང་བཞིན་དག་ཅིང་བདག་མེད་པ་ཉིད་དོ། །

The "great and noble family of action" refers to the nature of Amoghasiddhi. "As much as I am able" means to accept according to one's own strength. In order to distinguish that very offering, it is said: "Possessing all the vows." "All" refers to the outer and secret offerings. The two lines beginning with "For the sake of the benefit of all sentient beings" are a summary of the five vows. The lines beginning with "The unsurpassed bodhicitta" demonstrate the activity of the two types of generating the mind of enlightenment. "Those who have not crossed over" refers to the hearers and so forth, because they possess the afflictive and cognitive obscurations. "Those who are not liberated" refers to Brahmā and so forth. "Those who have not found relief" refers to those going to the hells and so forth. "All" means all of those. "Nirvāṇa" refers to non-abiding nirvāṇa. "Then" means having made such a commitment. The mantra beginning with "Oṃ" and so forth: "sarvadharmaḥ" refers to the phenomena of the aggregates and so forth. "svabhāvaśuddhāḥ" means that they are pure by their very nature. "Ahaṃ" refers to the self, meaning "I am that very nature." Then, regarding the phrase "having uttered these words," "then" means after the purification of the nature, and it connects with "the Blessed One should be meditated upon." Alternatively, regarding the phrase "utter these words," "words" refers to the state, which is the purity of nature and selflessness itself.

ཨ་ནི་དགག་པ་སྟེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྨོན་ལམ་བྱེད་པའི་རྣལ་ འབྱོར་པ་ཉིད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བྷ་ག་དང་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ་དེ་ཡང་འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་དབྱེར་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ ནི་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཞིང་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བལྟ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཆོས་རྣམས་བདག་མེད་པར་བལྟ་བའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་རྣམས་བདག་མེད་ པ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བལྟ་བའོ། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྒོམ་པ་བསྟན་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་པདྨའི་ལྟེ་བར་དགོད་པར་བྱའོ། ། གར་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའོ། ། ཤར་ ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ་དབུས་ཀྱི་པདྨའི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་ལའོ། ། མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའི་ཐོད་པ་རྣམས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་པདྨ་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་རབ་ ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དགོད་དོ། །

"A" is a negation; it refers to that nature which is inexpressible. Regarding the phrase "That very one is the Blessed Vajra-holder," "that very one" refers to the yogi who makes aspirations such as "I shall become a Buddha" and so forth. "The Blessed One" is used here to connect with the "bhaga" that appears below. "That very one is the Vajra-holder" because he is inseparable from the Vajra-holder, as it is said: "The bodhicitta and the Vajra-master are non-dual and inseparable." Because he possesses steadfast diligence, he is Vajrasattva; and because he has attained the naturally pure state, he is also a Tathāgata. This is to be connected with the previous statement, "He views all phenomena as selfless," meaning he views phenomena as being without self. Alternatively, it means he views phenomena and selflessness simultaneously. The description beginning with "blue-colored body" teaches the meditation on Vajraḍāka, who is to be placed in the center of the lotus as described below. "Possessing dance" means he stands with his right leg extended. "Ocean of wisdom" refers to Vajraḍāka. The passage beginning with "In the east" and so forth describes the four goddesses, Pātālanī and the others, who are to be placed on the four petals of the central lotus in the cardinal directions. On the intermediate petals are skull-cups containing the five nectars (amṛta). On the outer third lotus circle, one should place the goddesses such as Caṇḍākṣī and the others, as previously explained.

ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞིར་ནི་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དགོད་དོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་སུ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་བལྟའོ། ། ཐོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་ རྩི་ལྔའི་ཐོད་པ་སྟེ་དབུས་ཀྱི་པདྨའི་མཚམས་བཞིར་དགོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་ནི་སྤྱི་གཙུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ། སྤྱི་གཙུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པའོ། ། གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནམ་མཁའ་ལས་འོངས་པས་ན་གསལ་བ་སྟེ། ། དེའི་སྟེང་དུ་གནས་པའི་ཟླ་མཚན་ནོ། ། ཡང་དག་ལྡན་པ་ནི་བདུད་རྩིའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་སྦྱང་བ་གསུངས་པ། དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དང་པོའི་ཡི་གེ་ནི་ཨོཾ་མོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐོད་པའོ། ། བསྒོམ་པ་ནི་ཐོད་པ་དང་བྷྲཱུྃ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་འབར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འབར་བའོ། ། དེས་ཀྱང་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྫས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འབྲས་རབ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། འདིར་དང་པོར་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་ལྟ་བུ་ལ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་ཐོད་པ་དེའི་ནང་དུ་བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། །

In the four gates, such as the eastern one, the four [deities] beginning with Kākāsyā are to be placed. In the intermediate directions, such as the northeast, the four beginning with Yamadāḍhī are to be placed. The remainder should be consulted in the sādhana. Regarding the phrase "the four types of skull-cups," these are the skull-cups of the five amṛtas, which are to be placed in the four intermediate directions of the central lotus. As for the explanation of the phrase "adorned with the forms of the Buddhas," it refers to the "crown of the head" and so forth. "Crown of the head" refers to the skull-cup. "Radiant" means that which has come from space; it is the lunar disc situated above that. "Perfectly endowed" refers to the amṛta. The "remainder" refers to Vairocana, Amitābha, Akṣobhya, and Amoghasiddhi, who are to be understood [as the deities]. Regarding the purification of the five amṛtas, it is said: "First," and so forth. The "first syllable" is OṂ. That which is endowed with it is the skull-cup. "Meditation" refers to meditating on the skull-cup and the seed-syllable BHRŪṂ, and so forth. If one asks what the result of that is, it is said: "In that very instant, it blazes," meaning it ignites. If one asks what the result of that is, it is said: "It bestows the supreme fruit of the accomplishment of substances," which is easy to understand. Here, first, from YAṂ comes a bow-shaped wind maṇḍala; upon that, from RAṂ comes a fire maṇḍala; above that, from A comes a skull-cup. Inside that are the five amṛtas, which are the nature of Vairocana and the other Buddhas, arisen from the seed-syllables BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ.

དེའི་སྟེང་དུ་ནི་ཨོཾ་བར་སྣང་ལ་ཧཱུྃ་གིས་བསྐྱེད་ པའི་རྡོ་རྗེ་དེ་ནས་རླུང་གིས་འབར་བའི་མེས་བསྐོལ་ནས་དེའི་དྲོད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཡང་བཞུ་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ་བབས་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བདུད་རྩི་འབར་བར་གྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་རིག་པ་ཆེ། ། ཡིད་ཆེས་ཡང་དག་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བས་གྲུབ་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི། སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་སྟེ་གསུམ་པའི་དོན་གྱིས་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་ཞིག་གི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་སོ། ། ཡིད་ཆེས་ནི་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པའོ། ། འཇུག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསམ་ གཏན་གྱི་བྷྲཱུཾ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡི་གེ་གསུམ་པོ་སྔོན་དུ་བཟླས་ནས་བསྒྲུབས་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། འབྲས་བུ་དེ་གསུངས་པ་མི་སྣང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་གྲོགས་ལས་ ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིལ་བུ་དང་མིག་སྨན་ལ་སོགས་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་སྐད་ཅིག་གིས་མཐོང་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིལ་བུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མི་སྣང་བའི་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོའི་ཕོ་བྲང་གི་ ནང་དུ་ཞུགས་ནས་བདག་གིས་ཐམས་ཅད་མཐོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་བ་དང་།

Above that, the syllable Oṃ is in the sky, and from the syllable Hūṃ, a vajra is generated. Then, it is melted by the fire blazing from the wind; by that heat, the vajra itself melts and falls into that very place. Once it has been blessed by the three syllables and becomes blazing nectar (amṛta), it will bestow accomplishments (siddhi). Regarding the statement: "The accomplishment of application is great knowledge; one will enter into authentic conviction," the accomplishment achieved through application is the "accomplishment of application." In terms of the third [case], it is the sixth [genitive] case. If one asks what the application is, it is "great knowledge," which refers to the families (kula) of mantra and so forth. "Conviction" is correct conceptualization. "Entering" is birth; if one practices after first reciting the three syllables of the Vajraḍāka concentration (dhyāna) and so forth, it will occur exactly as described. The result of that is stated as "invisibility" and so forth. One should understand that all common accomplishments arise from the substantial cause of the Vajraḍāka concentration and the cooperative condition of the samaya. "All" refers to pills, eye salves, and the like. "The practitioner will see them in an instant" indicates the activity of invisibility regarding the results of pills and so forth; for example, having entered the inner palace of a king's queen, one sees and enjoys everything oneself while others do not see one.

ལྷ་མཆོག་ལས་སྐྱེས་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་ལས་སྐྱེས་པའི་བུ་མོ་རྣམས་བླངས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བུ་མོ་སྟེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། དབང་ བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་ལས་འཕྲོགས། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་བྱས་པས་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་ལྟར་མི་མཐོང་བ་དང་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་བསྟན་ནས་ལྷའི་མིག་གི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གངྒཱའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་གནས་བཞུགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་དམ་ཚིག་མཆོག་ལ་གནས་པའོ། ། གནས་ནི་ཕུང་པོའོ། ། གསུམ་ནི་ཚོགས་གསུམ་སྟེ། གངྒཱའི་བྱེ་མ་དང་མཉམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་གཅིག་དང་ གཉིས་དང་གསུམ་གྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་མིག་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ་སྟེ། གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ་དེས་མཐོང་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ལག་ཏུ་ཤིང་ཏོག་བཞག་པ་བཞིན་ཏེ་ལག་པའི་མཐིལ་ན་གནས་པའི་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲས་བུ་ལྟར་རོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཤེས་པ་གསུངས་པ། གངྒཱའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདིས་ན་བར་ན་གནས་པ་གསུམ་ཡང་གཟུང་ངོ་། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་གོ་ བཟློག་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ནི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། །

Having taken the daughters born of the supreme gods, those born of Śakra, one enjoys the daughters of all the Buddhas, such as Mahāmāyā and others, who have been blessed; thus, the initiation and so forth should be performed. Alternatively, it should be connected with the phrase, "seized from all the Buddhas," meaning that by being endowed with their qualities, one becomes equal to a Buddha. Having thus shown the results of not seeing and seeing, in order to show the result of the divine eye, it is said, "as many as the sands of the Ganges," and so forth. Regarding the phrase, "abiding in the place of the three vajras," "vajra" means the indivisible, abiding in the supreme samaya. "Place" refers to the aggregates. "Three" refers to the three collections, meaning one, two, or up to three collections of Buddhas, equal in number to the sands of the Ganges. "One will see with the vajra eye" means that with the vajra, which is extremely sharp, clear, and stainless, one sees. How so? It is like placing a fruit in the palm of the hand, like an āmalaka fruit resting in the palm. Alternatively, the "three vajras" are the Body and so forth, and the "place" of those is the Buddha-field. The remainder is as explained previously. Regarding the knowledge of the miraculous powers of the body, it is said, "as many as the sands of the Ganges," and so forth; by this illustration, the three intermediate states are also included. Regarding the phrase, "by reversing the mantra syllables," the "mantra syllables" refers to the twenty-two syllables of the heart mantra.

གོ་བཟློག་པ་ནི་གོ་རིམ་བཟློག་སྟེ་བཟླས་པའོ། ། རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་སྟེ་བསམ་གཏན་དེས་སྔགས་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་འདིར་རོ། ། སྔགས་ནི་སྔགས་ཐམས་ཅད་དེ་སྔགས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡི་གེ་བསྟན་པའི་དུས་སུ་ནི་ལུགས་སུ་འབྱུང་བར་བྲི་ལ་ཟློས་པའི་དུས་སུ་ནི་ལུགས་ལས་བཟློག་སྟེ་བཟླའོ། ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོས་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་སྦྱང་བའོ། ། བཤད་ པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གུས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་ཕྱི་རོལ་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཐོ་རངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱམས་པའི་སེམས་ནི་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བྱམས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་བརྩེ་བའོ། ། སེམས་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བསམ་པའམ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དོ། ། བསྐྱེད་པ་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ནི་མཆོད་པ་ལ་ སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་བར་དུ་སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་ཟེར་རོ། ། གྲུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེའི་ ནང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞིའི་ནང་དུའོ།

"Reversal" means reciting in reverse order. "Tantra" refers to the meditation on the Vajraḍāka concentration; the meaning is that through that concentration, one should accomplish the various siddhis of the aforementioned mantras. Alternatively, "tantra" refers to this very tantra. "Mantra" refers to all mantras; at the time of teaching the syllables of those mantras, they should be written in forward order, but at the time of recitation, they should be recited in reverse order. "Those" refers to the purification of the five amṛtas by the Vajraḍāka. "Is explained" means it was explained by the Buddha himself; by that very fact, it shows that it must be treated with reverence. Now, the procedure for drawing the external painted maṇḍala is taught, beginning with "At dawn." Regarding the phrase "having generated a mind of loving-kindness," this is an illustration; compassion and the others should also be included. In that context, "loving-kindness" is the affection for all sentient beings as if they were one's only child. "Mind" is the intention arising from that, or the mental state characterized by it. "Generated" means meditated upon. "Then" means after that. Some say that one should first perform the previously taught practices, such as taking the vows and the aspiration of generating the mind of enlightenment, preceded by offerings and so forth, and then draw the maṇḍala. "Square" and so forth are easy to understand. "Inside of that" means inside the square outer maṇḍala.

། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དཀར་པོའི་ཕྲེང་བས་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་དབུས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བའི་ནང་དུ་སྟེ། པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དབུས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་སྟེ། པདྨ་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་རྡོ་རྗེ་དམར་པོའི་ཕྲེང་བ་དང་བཅས་པར་བྲི་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཐུགས་ཀྱི་ དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ཀུན་འཁྲིགས་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡང་པདྨ་ལྟར་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལར་བྲིའོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་ཀུན་གྱི་ཡང་རྡོ་རྗེ་རྣམས་རྩེ་མོ་ལྔ་པར་བྲི་ཞིང་རྩེ་མོ་ལྔ་ལྔ་ལ་ཡང་ཐིག་ལེ་ལྔ་ལྔ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་ནང་ལོགས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔས་ནི་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཀ་བའི་སྒྲ་ནི་རྩེ་མོ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་བརྒྱན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཐིག་ལེའོ། ། རི་རབ་ལྷུན་པོའི་སྟེང་དུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རིན་པོ་ ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ཡིན་པས་ན་རི་རབ་བོ། ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འགུལ་བས་ན་ལྷུན་པོ་སྟེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའོ། ། སྟེང་ན་དེའི་བླ་མར་གྱུར་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་ཆེན་པོའོ། །

"Adorned with a garland of wheels" refers to the heart maṇḍala, which is completely encircled by a garland of white vajras. "In its center" means within the garland of vajras; the white eight-petaled lotus is so because it is the nature of the Vajra Body (kāyavajra). "In its center" means within the wheel of the Body; the "red lotus" is so because it is the nature of the Vajra Speech (vāgvajra), and it should be drawn as a red eight-petaled lotus together with a garland of red vajras. Then, with the words "thereafter" and so forth, the maṇḍala of the Mind is taught: "Draw a dense garland of vajras." This is because it is the nature of the Vajra Mind (cittavajra). The vajras should also be drawn as sapphire (indranīla), just like the lotuses. To show that for all three wheels the vajras should be drawn with five prongs, and that five drops (bindu) should be placed upon each of those five prongs, it is said: "Within the interior of the vajra pillars, adorned with five maṇḍalas." Here, the word "pillar" (kha-ba) refers to the prongs; because they are adorned with these, they are "maṇḍalas," which are the drops. "On top of Mount Meru" means that this very painted maṇḍala is the source of the various jewels of accomplishment (siddhi), and is thus Mount Meru. Because it is immovable by adversaries, it is "Lhun-po" (Sumeru), which is the Secret Mantra Vehicle (Guhyamantrayāna). "On top" means above that, which is the Great Yoga Tantra (Yoginītantra).

སྣ་ཚོགས་པདྨ་ནི་དེའི་ཚུལ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་འོང་ནི་ཡིད་འཕྲོག་པའོ། ། བསམ་པ་ནི་བྲི་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འདི་དག་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འབྱུང་བ་ནི་བསྐྱེད་པའོ། ། གཞུང་གང་གི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་འབྱུང་བ་སྟོན་པ་དེ་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྔགས་མང་དུ་བཟླས་ན་དཔའ་བོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་(རྣམ་,རྣལ་)འབྱོར་མ་རེ་རེའི་སྦྱོར་བས་ཀྱང་ལས་རྣམས་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་འབྱུང་བ་ བསྟན་གྱི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསམ་གཏན་སྔོན་དུ་སོང་བ་དེ་ལས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ཏེ། བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་ འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ཏེ།

The variegated lotus is the maṇḍala in that manner, because it is the pure mind free from the stains of afflictions such as desire. "Charming" means captivating. "Intention" means to be drawn. Some say that these are literal, asserting that the maṇḍala of the support is taught in the absorption of the Vajraḍāka. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "the emergence of the Vajraḍāka" and so forth, "emergence" means generation. The chapter that teaches the emergence of the Vajraḍāka from the source text is the twelfth. This is the explanation of the twelfth chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka-mahātantrarāja. In order to show that if one recites many mantras of the Vajraḍāka concentration, the activities are accomplished through the union of each individual yoginī who is non-dual with the Hero, the thirteenth chapter is spoken, beginning with "Then" and so forth. "Then" means after the emergence of the Vajraḍāka has been taught. "From that" means from that which is preceded by the concentration of the Vajraḍāka; otherwise, not even the slightest accomplishment will occur—this is the meaning. "The thorough accomplishment of all siddhis" refers to the specific application, which connects with the previous phrase "shall be explained." In that context, "all siddhis" refers to the activities such as pacification and so forth.

རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བསྒྲུབ་ཅིང་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གང་ཞིག་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་ནི་ཆོ་ག་གང་གི་སྟེ་ཤེས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཕྱིས་ གོམས་པར་བྱས་པའོ། ། ཇི་སྲིད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཨ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྣའི་རྩེ་མོ་ནི་བྱ་མཆུའི་སྒོ་སྟེ། དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ལིངྒའི་ལྟེ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ཟླ་བ་ལ་དགོད་པར་ བྱའོ། ། པདྨའི་ལྟེ་བ་རྣམས་སུ་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མང་པོའི་ཚིག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་བློ་ལ་བསྡོགས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོ་ཀུན་སྦྱོར་བ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་དག་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་གསུངས་ཏེ། སྡིག་པ་རྣམས་རྨེལ་ཞིང་སེལ་བས་ན་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་སོ། ། གནས་ནི་དེའི་མཚན་མ་སྟེ་སྤྱན་གསུམ་པའོ། ། དེ་གང་དུ་བཞག་ཅེ་ན་སྨིན་མའི་བར་དུ་སྟེ་སྨིན་མ་དང་ཉེ་བའི་དཔྲལ་བའི་དབུས་སུའོ། ། འདིས་ནི་སྤྱན་གཡས་པ་ནི་སྐུའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་ གཡོན་པ་ནི་གསུང་ཡིན་ཞིང་དབུ་མ་ནི་སེམས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ན་གནས་པའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དེས་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ཡང་ལུས་དང་ཟླ་བ་ཚེས་པ་དང་ཐིག་ལེ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། རྣལ་འབྱོར་མའི་ཚོགས་རྣམས་སྤྱན་ གསུམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །

"Thorough accomplishment" means to accomplish in a distinguished manner and to specifically generate the practitioner. If one asks what that is, it is said: "By the mere knowledge of which..." Here, "of which" refers to the ritual; "knowledge" means having understood it and subsequently familiarized oneself with it. Regarding the description of the activity of entering into union with an external mudrā, in the passage beginning with "A," the "tip of the nose" is the opening of the beak; there, one meditates on the letter A upon a moon maṇḍala. Likewise, it should be placed at the navel of the liṅga, upon the moon of the vajra-jewel. Regarding the phrase "joined to the centers of the lotuses," the plural number is spoken with the intention of including all phenomena as the source; the meaning is that the entire wheel of yoginīs is to be generated there. If one asks what those wheels are like, the passage beginning with "avadhūtī" is spoken: because it grinds away and removes misdeeds, it is the "avadhūtī," the non-dual mind. The "abode" is its sign, the three eyes. If one asks where that is placed, it is "between the eyebrows," in the center of the forehead near the eyebrows. By this, it is shown that the right eye is the nature of the Body, the left is the Speech, and the middle is the sign of the Mind, abiding above them all. Therefore, the syllable HŪṂ is also of the nature of the three: the body, the crescent moon, and the drop. From that, the Blessed One and the hosts of yoginīs are to be visualized as having three eyes.

དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དྲན་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་དང་ལྡན་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ། འདིས་ནི་གཞན་དག་ཀྱང་གནས་ ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་ནས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། དེས་ཅི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་འབར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྙམ་པར་སྦྱོར་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་དབྱངས་ཡིག་དང་པོའི་ཐིག་ལེ་ལས་སྟེང་དུ་འབར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ནི་རགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་འོག་ཏུ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བསྒོམས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། འབར་ཕྲེང་རྒྱ་མཚོའི་འཁོར་ལོ་ནི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་སྟེ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ནས་ཟླུམ་ པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ཡིན་ལ་རྒྱ་མཚོ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པ་སྟེ་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཀུན་ནས་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྒོ་བཞི་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ནི་གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བལྟ་བར་བསྟན་ཏོ། ། ལྟེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པས་ནི་གོ་ཆ་གཉིས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་དཔྲལ་སྟེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་བོ། སྤྱི་གཙུག་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་སྤྱི་གཙུག་ཉིད་འཁོར་ལོ་སྟེ་དེ་དག་ཏུ་དགོད་པའོ། ། དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་སྔགས་དང་པོར་བཏུ་བ་བསྟན་པས་ན་དང་པོ་སྟེ།

The phrase "the first vowel" and so forth serves to generate mindfulness in the practitioner of the caṇḍālī yoga. Regarding the phrase "if one meditates": it refers to meditating on the fire maṇḍala, stirred by the winds, endowed with the first vowel. This indicates that the others should also be arranged and shown in their respective locations. If one asks what happens by that, it says "blazes in that very instant"; the meaning is that in that very instant of union, it blazes upward from the drop of the first vowel. This demonstrates the connection for performing the subtle yoga following the coarse yoga. Now, the supporting maṇḍala is described. Regarding the phrase "then" and so forth: "then" means after meditating on the source of phenomena (dharmodaya). "The wheel of the ocean of blazing garlands" refers to the tiered palace; because the inner maṇḍala is circular on all sides, it is a "wheel," and because it is pervaded by garlands of blazing fire in a manner similar to an ocean, it is the "tiered palace." Furthermore, if one asks what it is like, it says "with gates on all sides," because it has four gates. By this, it is shown that all [features] such as the four corners are to be visualized. Regarding the phrase "the navel" and so forth, this teaches the two armors. "Above the forehead" refers to the head. "The crown wheel" refers to the crown itself as the wheel, since it encompasses the entire body; these are the places where [the mantras] are to be arranged. "The first" refers to the first extraction of the mantras of the six yoginīs, and thus it is called "the first."

དཔའ་བོ་དྲུག་གི་སྔགས་ཀྱང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་གསུངས་པ། ལྟེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལྕེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐན་དང་ལྕེ་གཟུང་བ་སྟེ་ཁའི་སྒོ་ལ་བྱའོ། ། གཉིས་ནི་དཔའ་བོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ ལ་གཉིས་ནི་མིག་གཉིས་དང་ཕྲག་པ་གཉིས་སོ། ། གནས་ལྔ་པོ་དེར་དཔའ་བོ་སྟེ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ་བཀོད་ལ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཧཱུྃ་གིས་ཀུན་དུ་མཁས་པས་བསྲུང་། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དཔའ་བོ་དང་ནི་རྣལ་ འབྱོར་མ། ། གཉིས་མེད་ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤེས་རབ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དཔའ་བོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ཅི་ཞིག་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་ཞེ་ན། གསུངས་པ། མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་ པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མགལ་མེ་མྱུར་དུ་བསྐོར་བ་འཁོར་ལོར་སྣང་བ་བཞིན་རྫུན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལུས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དེར་དམིགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བཅོས་མ་ལ་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པའོ། ། དེ་བཞིན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་སྟེ། བདག་གི་ལུས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱང་རྫུན་པའི་དོན་གྱིས་དོན་དམ་པར་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཡིད་ཤུགས་ཆེན་པོའི་རིག་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡིད་ནི་ཡིད་ཙམ་སྟེ་སེམས་ཙམ་ མོ། །

The mantras of the six heroes should also be examined. Regarding the blessing at the time of the union of method and insight, it is said: "The navel," and so forth. "The tongue" refers to the palate and the tongue, which is to say, the gateway of the mouth. "The two are blessed by the hero" means that the two—the two eyes and the two shoulders—are blessed by the hero, the syllable HŪṂ, which is to be placed and used for protection in those five locations. As it is said: "The wise protect everywhere with HŪṂ." For that very reason, it is said: "The hero and the yoginī, according to the non-dual ritual." This should be understood as the blessing of the union with the internal and external insight. If one asks what is to be practiced through the non-dual union with the hero, it is said: "Abiding in the firebrand wheel," and so forth. Just as a firebrand, when whirled rapidly, appears as a wheel, the body, which is of a false nature, appears in another form; "abiding in that" means focusing upon it. For that very reason, it is called a "wheel," which is a delusion regarding the fabricated. "Likewise" is an application of the same principle: just as one's own body is practiced as non-dual, so too should the ḍākinīs of the maṇḍala be meditated upon as ultimately non-dual in the sense of being false. "The great knowledge of the great mental force" means that "mind" (yid) is merely the mind, or mere consciousness.

ཤུགས་ནི་དེའི་འཇུག་པའོ། ། རིག་པ་ཆེ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ། ། དེ་དག་གིས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་། ། རང་རིག་པའི་སེམས་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྟོན་ཏོ། ། གློག་ལྟ་བུར་ནི་གསལ་བའི་འོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ ཏེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་དེ་ལྟར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ལྷའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་ཡིན་ལ་མན་ངག་གིས་ན་ཕྱི་ནས་ར་སྦྱར་རོ། ། དེས་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་ཏེ་ལྷའི་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟར་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞེ་ ན། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡུལ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ལ་ཕྱོགས་དྲུག་ནས་རྡུལ་གྱིས་བསྐོར་བའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེ་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་ སྦྱར་བས་ན། ། ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། ། དྲུག་པོ་དག་ནི་གོ་གཅིག་ན། ། གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རིགས་པའོ། ། དངོས་པོར་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དངོས་པོ་ནི་རགས་པ་སྟེ། ཕྲ་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་འདུས་པ་རགས་པར་སྣང་བ་སྟེ། ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའི་ལུས་ ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཀུན་མཁྱེན་འབྲས་བུ་སྟེར་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་བཞིན་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའོ། །

"Force" is its engagement. "Great knowledge" is so called because it is self-awareness. By these [means], the ḍākinīs—by means of these, birth, and the engagement of the mind of self-awareness alone—are shown to be distinguished. "Like lightning, the light is clear" refers to its impermanence. The remainder is: "The ḍākinīs should be meditated upon in that way." If one asks, "In what manner?" it is "of the deity," and so forth. "At the time" is the scriptural authority, and according to the pith instructions, the letter ra is added later. By that, it is transformed and applied as the yoga of the deity's form. If one asks, "How should it be emanated?" it is said, "extremely subtle," and so forth. "Collection of particles" refers to a central particle surrounded by particles from the six directions. If one asks, "What happens by that?" it is "extremely subtle," meaning that by being free from being one or many, it becomes devoid of intrinsic nature. As it is said: "When six [particles] are joined simultaneously, the subtle particle becomes six-parted. If the six were in one place, the mass would become the size of a single atom." This is the reasoning. Regarding "meditate on the entity," the "entity" is the coarse; from the subtle which is devoid of intrinsic nature, the coarse appears as a collection. One meditates on the body as a mere experience, like the moon in water. For that very reason, it is said: "Unchanging and without appearance." If one asks, "What happens by that?" it is "bestowing the fruit of omniscience." This means that by meditating in that way, it becomes the fruit characterized by omniscience.

ཁ་ཅིག་ ན་རེ་ལྟེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལྟེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གའི་པདྨའི་ལྟེ་བ་སྟེ། དེར་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེར་བཅས་པ་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་དགོད་པའོ། ། ལྕེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེ་དང་ལྕེའུ་ཆུང་སྟེ། དེ་དག་སྡིག་བསྐྱོད་ཀྱི་རྩ་དང་བཅས་པར་དཔའ་བོ་སྟེ། བཟླས་ པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། ལམ་དེ་ནས་སྤྲོ་བསྡུ་བྱ་ཞིང་དེས་བཟླས་པའོ། ། དཔའ་བོ་དང་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། གཉིས་མེད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཕྱུང་སྟེ། ལྷ་མོའི་སྙིང་གར་ ཞུགས་ཤིང་དེའི་ཁ་ནས་བདག་གི་ཁར་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཏེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། མགལ་མེ་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་བཞིན་བཟླས་ པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་བསྟན་ཏེ་བཤད་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཞི་བ་ལ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་མཐའ་མ་གཉིས་ཀར་ཨོཾ་དང་སྤེལ་ལོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། དྲག་པོ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་ངོ་། ། ཡང་ན་ལྟེ་བའི་སྙིང་ག་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་ལ་ཆོ་གའི་རྣམ་པ་གཞན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་ལྔ་རྣམས་སུ་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུ་དྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞནཱི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།

Some say: regarding the phrase "the navel" and so forth, "the navel" refers to the center of the lotus at the heart. There, one should place the first vowel, the yoginī, together with the crescent moon and the bindu. "The two tongues" refers to the tongue and the uvula; together with the channel that stirs the sin, these are the vīra, the consecrated mantra garland. One should perform the radiation and reabsorption through that path, and that is the recitation. Regarding the line, "The vīra and the yoginī should be made non-dual according to the ritual," this means that from the union of the two organs, the mantra garland is emitted through the vajra path, enters the heart of the goddess, and from her mouth enters one's own mouth through the path of the avadhūtī. One should place it there again and again. For that very reason, it is said, "Abiding in the circle of the firebrand." This means the mantra garland is recited like a circling firebrand according to the ritual procedures for activities such as pacifying and so forth. The phrase "the ḍākinī" and so forth teaches the meditation on the maṇḍala, the explanation of which is as before. Furthermore, in the case of pacifying, one should append oṃ to both ends of the mantra garland. For enriching, it is svāhā; for wrathful activities, it is hūṃ. Alternatively, the phrase "the navel, the heart, and so forth" teaches another ritual method following the two rituals that appear below: "In the five places, in sequence: oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanī svāhā and oṃ vajravairocanīye svāhā."

ཨོཾ་ཧྲཱིཿ་ཧ་ཧ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀྃ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ་དགོད་པའོ། ། ལྟེ་བའི་སྙིང་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་མོའི་ལུས་ལའང་དེ་ལྟར་དགོད་པ་བསྟན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ མའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་པའི་དོན་གྱིས་དང་པོ་ཡིན་ནོ། ། ལྕེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུན་པའི་དོན་གྱིས་དང་པོའོ། ། གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔྲལ་བ་དང་། སྤྱི་གཙུག་སྟེ། འདི་ཡང་དོན་ནི་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་དེར་ དགོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། དཔའ་བོ་དང་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་ཉིད་མེ་ཏོག་གི་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མར་བསྒོམས་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ཕུལ་བའི་མེ་ཏོག་ལ་ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་སྔ་མ་ལྟར་བཟླས་ཏེ། གང་ལ་བྱིན་པ་དེའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་བཏབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྟུང་བྱེད་མའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བལྡད་ཅིང་བཟླས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བྱེད་མའི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་བྱ་ཁ་རུ་བཅུག་སྟེ་བལྡད་པར་ བསམ་ཞིང་ཨོཾ་པ་ཏ་པ་ཏ་ནི་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཟླས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྦྱོར་བ་གཞན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

With the mantra oṃ hrīḥ ha ha hūṃ hūṃ phaṭ, and oṃ śrī vajra he he ru ru kaṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ ḍākinī jvalasambhara hūṃ hūṃ phaṭ svāhā, and the collection of mantras beginning with oṃ kara kara, one performs the consecration, which is the "arrangement." By the words "at the navel and the heart" and so forth, it is shown that the arrangement is likewise performed upon the body of the goddess. The term "of the yoginī" (yoginyāḥ) is in the genitive sense used as a nominative. The term "tongue" (jihvā) is in the locative sense used as a nominative. The term "two" refers to the forehead and the crown of the head; this also has the locative sense. The term "hero" (vīra) is an illustration; it means that the mantras of the heroes and yoginīs are to be arranged there. For that very reason, it is said: "The heroes and the yoginīs," and so forth, which is easy to understand. Regarding the words "flowers" and so forth: one should meditate on oneself as the ḍākinī seated upon a flower chariot, and then, having offered flowers to the ḍākinī, one should recite the aforementioned mantra oṃ ḍākinī hūṃ hūṃ phaṭ. Whomever one gives them to, their body and so forth will be sealed. Regarding the words "conch" and so forth, this teaches the application of Pātanī. "Chewing and reciting" means that through the application of Pātanī, one should imagine the object of the rite being placed in the mouth and chewed, and if one recites oṃ pata pata ni hūṃ hūṃ phaṭ as before, they will fall. By the words "then" and so forth, another application is taught.

མདུང་ཚུལ་ཉི་མའི་འོད་ཅན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་ཉིད་གསོད་བྱེད་མ་མདུང་གི་དབྱིབས་ཅན་དུ་བསྒོམས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ མགོ་བོ་ནས་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་པར་བསམས་ལ། ཧཱུྃ་མ་ར་ཎི་དེ་བ་དཏྟ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཟླས་ནས་སྟེང་དུ་བལྟས་ན་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེང་དུ་བལྟས་པར་བསྒོམས་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཡང་ལས་གཞན་ གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་ཧཱུྃ་དེ་བ་དཏྟ་སྱ་ཧྲྀ་ད་ཡ་ཨཱ་ཀཪྵ་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་ཟློས་ཤིང་བྱ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་གར་མཛད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། རླུང་མདོག་བསྒྲུབ་བྱ་རླུང་ནང་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་ བྱ་རླུང་ལྟར་མདོག་སྔོ་ཞིང་རླུང་ལ་གནས་པར་བསམས་ལ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སེམས་གཡོ་བ་དང་བཅས་པར་བསམ་པའོ། ། སྔགས་ཟློས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུཾ་དེ་བ་དཏྟ་དང་། ནརྟ་པ་ཡ་ནརྟ་པ་ཡ་ཡུཾ་ ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་ལྟར་བཟླས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། མཆོད་པ་རྡོ་རྗེ་རབ་སྦྱོར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཆོད་པ་ནི་ཕྱི་དང་གསང་བ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱིའི་མཆོད་པ་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་བ་ནི་ལྷ་མོ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་ པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ནི་པདྨའི་ནང་ནས་བདུད་རྩི་ལེན་པའོ། །

Regarding the phrase "the spear-like one with the radiance of the sun," one should meditate on oneself as the slayer, in the form of a spear, and then perform the practice. Visualize that [the spear] enters the body from the head; then, by reciting the mantra hūṃ maraṇi devadatta hūṃ as before, if one looks upward—meaning if one meditates on the object of the practice looking upward—they will die. Then, with the words "thereafter" and so forth, another activity is taught. This application should be performed while reciting hūṃ devadattasya hṛdayam ākarṣaya hūṃ, which is easy to understand. "Abiding on the maṇḍala of wind" means meditating on oneself performing a dance while abiding on a maṇḍala of wind. "Visualize the object of the practice as wind-colored within the wind" means visualizing the object of the practice as blue like the wind and abiding within the wind. "With the mind, the maṇḍala of wind" means visualizing the mind of the object of the practice as being in motion within the maṇḍala of wind at their heart. "Reciting the mantra" means reciting yūṃ devadatta nartaya nartaya yūṃ as before. The remainder is easy to understand. Regarding "through the vajra application of offerings," offerings are of four types: outer, secret, suchness, and the great offering. Among these, the outer offering consists of flowers and so forth. The secret consists of goddesses, the five nectars (amṛta), and so forth. Suchness is the thorough knowledge of the nature of insight (prajñā). The great offering is taking the nectar from within the lotus.

རྡོ་རྗེ་ནི་རྟག་ཏུ་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཅི་བདེར་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་མཆོད་པའི་ཡོན་ཏན་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དེ་དག་གིས་སྦྱོར་ཞིང་ལེན་པའོ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་དག་སྦྱོར་བ་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྙིང་ ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གོ་ཆའི་སྔགས་དགོད་པ་བསྟན་ཏེ། སྙིང་ག་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་རྣམས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒྱུར་པ་སྟེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་ པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་དག་མིང་ནས་བཟུང་སྟེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་གོ་ཆ་གསུངས་པ། སླར་ཡང་ལྟེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོའི་གོ་ཆའི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེ་ ཉིད་ཡང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དྲུག་པོ་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་དྲུག་པོ་འདི་དག་གོ། ། རིག་པ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། གསུངས་པ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་དྲུག། ཅེས་བྱ་བ་ སྟེ། དྲུག་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕ་རོལ་ནི་རྣམ་པར་དག་ཅིང་མཐར་གཏུགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

The vajra is the constant enjoyment of sense objects in the form of the deity; it is the enjoyment of proximate enjoyments at will with a mind free of apprehension. "Application" (prayoga) refers to the application of and the taking up of those various qualities of offering. "All actions" (sarvakarma) refers to the characteristics of mundane and supramundane accomplishments (siddhi); these are to be accomplished by that application. This is for the purpose of showing another auxiliary cause for accomplishment. Regarding the passage beginning with "the heart" (hṛdaya), the placement of the armor mantras is taught. The explanation of this very teaching concerning the heart and so forth is: "At the navel and the heart," and so on. The word "ni" (ni) indicates a sequential arrangement, meaning "also" (api). Then, the forehead and so forth are to be understood. In order to teach these by mentioning their names, it is said: "First is Vajrasattva," and so forth, which is easy to understand. The armor of the six yoginīs is taught: "Again, the navel," and so forth. The word "again" (punar) means that the very locations which are the sites of the heroes' armor are also those of the yoginīs. The remainder is easy to understand. "These six" refers to these six mantras. "Great knowledge" (vidyā) refers to the nature of the six yoginīs. If one asks from what [this is known], it is said: "The six perfections" (ṣaṭpāramitā); "six" refers to generosity and the rest. "Perfection" (pāra) has the characteristic of being utterly pure and ultimate.

ཕྱིན་པ་ནི་སོན་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་འདིས་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་སྔགས་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ རྙེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཔའ་བོའི་གོ་ཆ་དྲུག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་ཡང་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ལ་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། སྨོན་པའི་ སེམས་ཀྱི་རྗེས་ལ་འཇུག་པའི་སེམས་བསྒོམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཧེ་རུ་ཀར་བྱའོ་སྙམ་པ་འདི་ནི་སྨོན་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་དྲན་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པའི་སེམས་ཏེ། ཧེ་རུ་ ཀ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམ་ཚིག་ནི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའོ། ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་འདྲེས་ཤིང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ པའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་འདི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཆེན་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ཡེ་ཤེས་འདྲེས་པ་དེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཆེན་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱིས་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པས་སོ། ། བརྗོད་པ་ནི་གདོན་པ་སྟེ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿསརྦྦ་དྷརྨྨཱ་ཡོ་ག་ ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། བསྟན་པ་དེ་དག་མདོར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

"Having gone" means having arrived, which is the very nature of the Tathāgata. Thus, by these aspects of the perfections (pāramitā), the purity of the mantras of the six yoginīs is shown, demonstrating the essence of attaining primordial wisdom (jñāna). Likewise, one should understand that the six armors of the heroes are the purification of the six afflictions (kleśa). To show that an offering should be made following the empowerment (abhiṣeka), it is said, "Then, the empowerment," and so forth, which is easy to understand. To show the cultivation of the engaged mind (pravṛtti-citta) following the aspirational mind (praṇidhāna-citta), it is said, "One's own self," and so forth. Having made oneself Heruka, the thought, "I shall make all sentient beings Heruka," is the aspirational mind. "One should remember the glorious Heruka" refers to the engaged mind; the meaning is to meditate on Heruka. Regarding the instruction to unify the samaya-being and the wisdom-being, it says, "Samaya and wisdom," and so forth. "Samaya" is the samaya-being; "wisdom" is the wisdom-being. "Becoming one" means merging and becoming of a single taste. If one asks what happens by that, it says, "By that, this is called the Great Vajra-holder." "By that" means by the merging of the samaya and wisdom. "This Great Vajra-holder" refers to the mind, through the realization of its lack of intrinsic nature. "Recite" means to utter: oṃ yogaśuddhaḥ sarvadharmā yogaśuddho ’haṃ. To summarize those teachings, it is said, "This yoga," and so forth.

རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། མཆོད་ཆེན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དགོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་ཆའི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་དགོད་པའོ། ། དཔའ་བོ་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདི་ལས་ སྔགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྦྱར་བ་སྟེ། མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་མདོག་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་མཐུན་པའི་མདོག་ཏུ་བསྒོམ་པ་སྟེ་ཞི་བ་ལ་དཀར་པོའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སེར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པར་བལྟའོ། ། དེ་ཉིད་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཉིད་དབྱེ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བའོ། ། ཕྱེ་བ་ནི་ངེས་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའོ། ། རྩའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའི་ལམ་དུའོ། ། སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི་ལམ་དེ་ནས་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱར་བར་ཤེས་པར་ བྱའོ། ། སྦྱོར་བའི་དོན་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཅིས་ཤེ་ན། དགའ་བ་ཆེན་པོ་འདིས་ཏེ་འདས་མ་ཐག་པའི་སྦྱོར་བ་དེས་སོ། ། ཅི་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཐ་མལ་པའི་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་ཏེ་ལྷ་མ་ཡིན་ དང་མིར་བཅས་ཏེ་མི་དང་བྱོལ་སོང་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔའ་བོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

"Yoga" refers to the union of the samaya-being and the wisdom-being. "This" refers to the Blessed One. "Great offering" refers to the four types of offerings. "Arrangement of mantras" refers to the arrangement of the armor mantras and so forth. "Offering to the heroes" refers to the symbolic characteristics and the feast offering. The remainder is easy to understand. "Apply in reverse order" means that in this tantra, all the mantras and so forth are applied in reverse; this should be understood from the oral instructions. "Visualize according to the color of the activity" means visualizing in a color that accords with the activity, such as white for pacifying. For enriching, it is yellow, and so forth; this should be observed. "Distinguishing by the divisions of reality" means that the "divisions of reality" are the divisions of activity. "Distinguishing" means to differentiate them by means of the specific mantra garlands. "The path of the channels" refers to the path of the vajra and the lotus. "Should be applied" means one should understand that they are applied through that path in the manner previously explained. "For all the purposes of application" refers to all activities, which are connected to what is to be accomplished. If one asks why, it is by means of this "great joy," which is the application just mentioned. If one asks what is to be accomplished, it is "gods and asuras," and so forth; this refers to ordinary gods and asuras, as well as humans, animals, and so on. The remainder is easy to understand. Regarding "of the heroes," and so forth:

གཞུང་གང་ལས་དཔའ་བོའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་སྟེ། སྐྱེ་བར་སྟོན་པ་དེ་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བས་ཏེ་བཅུ་ གསུམ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་དབང་སྒྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་དང་ནང་གི་གནས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པས་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདིར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དངོས་སུ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་དོན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཟབ་མོ་བསྟན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོད་པ་ལ་ སོགས་པ་བསྟན་གྱི་འོག་ཏུ་སྟེ། བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་གནས་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྟེ། སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་ བའོ། ། ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་སོ། ། གནས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་དེ་དག་གནས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱེ་བའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། མགོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་མགོ་ནི་སྐྲའི་སྐྱེ་གནས་སོ། ། སྤྱི་གཙུག་ནི་གཙུག་ཕུད་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་སོ། ། རྒྱབ་ ཚིགས་ནི་སྒལ་ཚིགས་ཀྱི་དབྱུག་པའོ། ། མིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གཉིས་སོ། ། དཔུང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གཉིས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །

The source text from which the non-dual offerings of the heroes and the collection of activities such as pacification and so forth emerge—that is, which teaches their arising—is the thirteenth chapter, as divided in sequence. This concludes the explanation of the thirteenth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. In order to teach the outer and inner locations of the yoginīs who exercise mastery over the three wheels, the fourteenth chapter is spoken, beginning with the words "Then..." and so forth. In this king of tantras, even those instances where a formal request is not explicitly seen must be understood through the sense of the text; otherwise, the teaching of profound suchness would be impossible. In this context, "Then" refers to the period following the teaching on the non-dual offerings of the heroes and so forth, and it is connected to the phrase "shall be explained." If one asks what is being explained, it is the passage beginning with "Of body, speech, and mind" and so forth. The distinctions of the locations abiding in the wheels of body, speech, and mind are the specific differences of the locations associated with the three wheels, which are the classifications of the crown of the head and so forth. The distinctions of the lands are the lands such as Mālava and so forth. The distinctions of the locations are the classifications of those very places according to their nature as pīṭhas and so forth. That is stated as: "The head," and so forth. "The head" is the place of origin of the hair. "The crown of the head" is the place of origin of the topknot. "The back" refers to the spinal column. "The eyes" refers to the two eyes. "The shoulders" should also be understood as being two.

མཁའ་སྤྱོད་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དམིགས་མེད་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ཡིན། ། ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་བའོ། ། ཡང་ན་ཁ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ནམ་མཁའ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་རྒྱུ་བ་ནི་སྤྱོད་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་ལ་སོགས་པ་དང་། མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་ནང་གི་ཡུལ་དེ་དག་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ གཞག་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་སུ་བཞག་པས་སོ། ། མཆན་ཁུང་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མཆན་ཁུང་གཉིས་སོ། ། ནུ་མ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གོ། ། ཆུ་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་གྱི་སྦུབས་གཉིས་སོ། ། ས་སྤྱོད་གསུང་གི་འཁོར་ལོར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལས་ནི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ས་སྟེང་ངོ་། ། སྤྱོད་པ་ནི་དེར་རྒྱུ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པའོ། ། གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཚུལ་ གྱིས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཏེ། ལྟག་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཕྱི་ནང་གི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་སྟེ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕོ་མཚན་ནོ། ། བརླ་ནི་བརླ་གཉིས་སོ། ། སོར་མོ་རྣམས་ནི་རྐང་པའི་སོར་མོ་ཕལ་བ་བརྒྱད་དོ། ། མཐེ་བོ་ནི་རྐང་པའི་མཐེ་བོ་གཉིས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པུས་མོ་ཡང་གཉིས་སུ་བལྟའོ། །

Regarding the phrase, "Abiding in the mind-maṇḍala of the sky-farers": "Kha" refers to the utterly pure mind, for it is said, "Non-referential wisdom is space." "Chod pa" (conduct) refers to the movement within that. Alternatively, "kha" refers to the external sky, and "conduct" refers to the movement that pervades all of it. "Abiding in the mind-maṇḍala" means that the head and so forth, as well as the outer and inner sites such as Mālaya and so on, are established and conventionally designated as having the nature of the mind. If one asks what kind [of abiding], it is by way of the distinction of the sites; that is, the sites of Mālaya and so forth are established as the "sites" and "nearby sites." "Armpits" refers to the two armpits. "Breasts" are likewise. "Those" refers to those two sites. "Vulva" refers to the two seed-sheaths. Regarding the phrase, "Abiding in the speech-maṇḍala of the earth-dwellers": "earth" refers to the earth-maṇḍala, the surface of the earth. "Conduct" is the movement therein, which is also a conventional designation. "By way of the distinction of the sites" should be connected to the preceding and following [contexts] as a distinction of wisdom. Alternatively, it is the division of outer and inner sites as previously explained. "Signs" refers to the male organ. "Thighs" refers to the two thighs. "Fingers" refers to the eight lesser toes of the feet. "Thumbs" refers to the two big toes of the feet. Likewise, the knees should also be viewed as two.

ས་འོག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྡར་བཏགས་པ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཛམ་བུའི་གླིང་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་གནས་དེ་དག་ན་རྣལ་འབྱོར་ མ་རྣམས་བཞུགས་ཏེ། གླིང་འདི་ཉིད་ལས་ཀྱི་ས་ཡིན་པས་ལས་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གླིང་གཞན་རྣམས་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་དེར་འབྲས་བུ་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཏུ་ལས་མི་འགྲུབ་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གླིང་གཞན་དུ་མི་གཤེགས་ སོ། ། གསེར་གླིང་ནི་འཛམ་བུའི་གླིང་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་གཟུང་ངོ་། ། རང་ལུས་སྐྱེས་པའི་ཡུལ་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སོ་སོའི་ལུས་ཀྱི་གནས་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་བརྡར་བྱས་པ་རྣམས་ནང་གི་འཛམ་བུའི་གླིང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱི་དང་ནང་ན་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་ནང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་ལ་ནང་བཞིན་དུ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་ནང་གི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་དེ་རྣམས་སེམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལས་གཞན་པ་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ སྟེ། སྐུ་ལ་སོགས་པས་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྩ་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མའི་རང་བཞིན་གྱི་རྩའོ། ། ཡུལ་འདི་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་རྣམས་ཏེ། ནང་དུ་ནི་རྩའི་ གཟུགས་སུ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡུད་པ་པོའི་ཚིག་གོ། །

Regarding the phrase "the subterranean" and so forth, one should understand these to be the symbolic designations used by the yoginīs, as previously explained. In this way, the yoginīs reside in those very lands and places of Jambudvīpa. Since this continent is the land of karma, actions are accomplished here; however, in other continents, the results of those very actions do not ripen there because they are the results of other [lands]. Since actions are not accomplished there, the yoginīs do not travel to other continents. "Suvarṇadvīpa" is included because it is proximate to Jambudvīpa. The phrase "these lands born of one's own body" means that the individual bodies of all sentient beings, with their locations such as Mālava and so forth, are designated as the "inner Jambudvīpa." Regarding the phrase "abiding perfectly both externally and internally," one should understand the internal just as the external, and the external just as the internal. This is because the distinction between external and internal objects is nothing other than what is established by the mind. That very point is stated in the passage beginning with "body, speech, and mind," which means that the body and so forth pervade all external and internal objects. "All the channels" refers to the channels that are the nature of the yoginīs, such as those at the crown of the head and so forth. "The daughters of these lands" refers to the daughters of Mālava and so forth; this connects to the statement that "internally they abide in the form of the channels." The phrase "and so forth" constitutes the words of the compiler.

སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ལུང་ངོ་། ། པུལླི་ར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྙིང་ཕུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གི་པདྨའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདས་མ་ཐག་པ་དེ་དག་ནི་ཐབས་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེས་ན་སྔར་བསྟན་པའི་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་ལ་ སོགས་པ་དང་། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་གདན་རྣམས་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མདོག་ལ་སོགས་པ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། བོང་བུ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་བོང་བུའི་ཆ་ བྱད་དུ་བྱ་བའོ། ། ལྷའི་དགྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། སྣབས་གཞོན་ནུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བད་ཀན་དུ་གཏོགས་པའི་སྣ་ཆུའོ། ། ས་འོག་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པཱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་པཱ་ཏཱ་ནི་ལྟུང་བ་སྟེ། འོག་ཏུ་ལྟུང་བའི་རྫས་སོ། ། ལ་ནི་ལེན་པ་སྟེ་དེ་དག་བདག་གིར་མཛད་པའོ། ། དེས་ལྟུང་བའི་རྫས་ལུས་ བདག་གིར་མཛད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱུ་བའོ། ། འདི་དག་ནི་ཚོགས་པ་རྙེད་ནས་རྫས་དེ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྫས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལས་སོ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་རྫས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་གཙོ་བོར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ དག་ཅིང་སྦྱར་བར་བྱའི། དཔའ་བོ་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།

"Once again," and so forth, refers to the command of the Blessed One. "Pullīra," and so forth, indicates the distinctions by way of the activities of the yoginīs. "Piercing the heart" refers to the lotus of the heart. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "abiding perfectly through entering into union," those [preceding] points were taught primarily from the perspective of method; however, by implication, insight should also be understood. Therefore, the previously mentioned [deities] such as Khaṇḍakapālin and the yoginīs such as Caṇḍākṣī enter into union upon the seats as they have been described. The colors and other attributes of the heroes will be explained below. Regarding the phrase "the donkeys," the ḍākinīs assume the form of donkeys through the specific nature of their actions. "Enemy of the gods" refers to Heruka. "Youthful mucus" refers to the nasal fluid belonging to the phlegm humor. "Moving beneath the earth" refers to pātāla; pāta means "falling," thus it refers to substances that fall below. La means "taking," which signifies making those [substances] one's own. Thus, it is so called because the body takes possession of those fallen substances, moving by way of the nature of the Vajra Body. Once this assembly is obtained, those substances will arise. From among the thirty-seven substances, the twenty-four substances such as teeth and nails are to be taken as primary. These should be purified and applied by the heroes together with the yoginīs, and not by the heroes alone.

གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། དཔའ་བོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གནས་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་འཛམ་བུའི་གླིང་ཡུལ་རྣམས་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པའི་ས་གསུམ་ དུ་སྟོན་པའོ། དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཡུལ་ ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་པའི་ལས་རྣམས་ནི་ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་གོ། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་དམ་པ་སྟེ་གཙོ་ བོའོ། ། གང་ཡང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔགས་གང་དག་གིས་གྲུབ་པ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་བྱེད་པ་སྟེ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བཞིན་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་བཞིན་བཤད་པའོ། ། ཡི་གེ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་སྔགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕོ་ཉ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡི་གེ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ་ཡི་གེ་ཉིད་སྔགས་སོ། ། དེ་ཡང་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་ པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཨོཾ་ཡ་མ་དཱུ་ཏི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོའི་སྔགས་སོ།

This is merely a primary teaching. Regarding the phrase "of the heroes" and so forth, it refers to the non-dual abode of the heroes and yoginīs. It demonstrates the outer and inner lands of Jambudvīpa as the three levels, such as the higher realms. The collection of source texts that demonstrate this is the fourteenth chapter. This concludes the explanation of the fourteenth chapter from the Detailed Explanation of the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Regarding the phrase "Then," and so forth: "Then" means after the outer and inner lands and so forth have been taught. "The supreme of actions" is connected with the word "explained." Actions that have become the emanation wheel and so forth are the "supreme of actions." "The best of all applications" means the best or primary among the applications of the deities and so forth. Regarding the phrase "the mantra that accomplishes whatever [is desired]": it refers to those mantras by which accomplishment is achieved; that is, those which produce the supreme accomplishment are so called. "Of that" refers to those mantras. "The divisions are explained just as they arise" means the distinctions of the mantras are explained according to how they are generated by the emanation wheel and so forth. Regarding the phrase "the mantras of the messengers and so forth, the syllables": the "messengers" are Yama’s messengers and so forth. The "syllables" are the syllables of those [messengers]; the syllables themselves are the mantras. These are the eight-line [mantra] and so forth. For example, Oṃ yamadūti hūṃ hūṃ phaṭ is the mantra of Yamadūti.

། སོགས་ཀྱིས་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་ཡ་མ་དཱ་དྷི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཾ་ཥྚི་ནི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་མ་ཐཱ་ནི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་བཞིན་ དུ་ཨོཾ་པྲ་ཙཎྜེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནས། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཱི་ར་ཡེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་ཀཱ་ཀཱ་སྱེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནས་ཨོཾ་སུ་ཀཱ་རཱ་སྱེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྒོ་སྐྱོང་བཞིའི་སྔགས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དང་གཞན་རྐང་པ་ བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་རྩ་བ་དང་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཡང་ན་དེ་དག་ནི་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ཡིན་ལ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏེ་བཱི་རི་ཤཱ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྐང་པ་བརྒྱད་དང་། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྩ་བའི་སྔགས་དང་། ཨོཾ་ཤཱི་ ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་བར་དུའོ། ། རྐང་པ་བརྒྱད་པ་དང་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མཆོད་པའི་དུས་སུ་ནི་གོ་སླའོ། ། མདའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འཁོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བཟླས་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྟེ། མདའ་ནི་སྔགས་རྣམས་ཡིན་ལ་ཡོངས་སུ་འཁོར་བ་ནི་བདག་ལས་ཤེས་རབ་ལས་ཀྱང་བདག་ལ་འཇུག་པས་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར་བའོ། །

By the word "and so forth," it refers to the mantras of the Yamadāḍhī and others: oṃ yamadaḍhi hūṃ hūṃ phaṭ, oṃ yamadaṃṣṭriṇi hūṃ hūṃ phaṭ, and oṃ yamamathāni hūṃ hūṃ phaṭ. Similarly, from oṃ pracaṇḍe hūṃ hūṃ phaṭ up to oṃ mahāvīraye hūṃ hūṃ phaṭ are the mantras of the yoginīs of the three wheels. Likewise, from oṃ kākāsyā hūṃ hūṃ phaṭ up to oṃ sukārāsyā hūṃ hūṃ phaṭ are the mantras of the four gatekeepers. These, along with the eight-line verses and so forth, constitute all the root, heart, and near-heart mantras. Alternatively, those are the syllables of the messengers and so on, while the mantras consist of the eight lines beginning with oṃ namo bhagavate vīreśāya, the root mantra beginning with oṃ kara kara, and the heart and near-heart mantras up to the twenty-two syllables beginning with oṃ śrī heruka. The distinctions between the eight-line verses and the kara kara mantras and so forth are easy to understand at the time of offering. Regarding the phrase "completely circling with the force of an arrow," this refers to the distinction at the time of recitation: the "arrow" refers to the mantras, and "completely circling" means that from the self and from insight, they enter back into the self, circling again and again like a firebrand.

ད་ནི་གང་ཡང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདས་ མ་ཐག་པ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་འབྱུང་བའི་གནས་བསྟན་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀྱིས་གསུངས་པ། སྤྲུལ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་དག་ཏུ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པའི་ དོན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཕན་འདོགས་པར་མཛད་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་དང་། ཚད་ མེད་པ་རྣམས་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པ་རྣམས་དང་། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་དང་། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་དང་། ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བརྒྱད་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་། སྨོན་ནས་ཤེས་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དང་། སོ་སོ་ ཡང་དག་པར་རིག་པ་རྣམས་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞི་དང་། དབང་བཅུ་དང་། སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་། སྲུང་བ་མེད་པ་གསུམ་དང་། དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་གསུམ་དང་། བསྙེལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་། བག་ཆགས་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་དང་། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་དང་། ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ།

Now, in order to understand what was just mentioned—the mantra that accomplishes everything—the source of its emergence is taught through the form of the wheels of the nirmāṇakāya and so forth, beginning with the words "The emanation..." and so on. In this regard, the nirmāṇakāya of the Buddhas is that which, throughout all world systems for as long as saṃsāra endures, simultaneously and uninterruptedly benefits all beings with equality through various forms such as Śākyamuni and others, in accordance with the diverse desires of sentient beings. In that context, the factors of awakening, the immeasurables, the liberations, the nine serial attainments, the ten totalities, the eight spheres of mastery, the absence of affliction, the knowledge resulting from aspiration, the clairvoyances, the specific perfect knowledges, the four purities in every respect, the ten masteries, the ten powers, the four fearlessnesses, the three ways in which there is nothing to guard, the three foundations of mindfulness, the nature of never forgetting, the complete destruction of habitual tendencies, the arising of great compassion, the eighteen unique qualities of the Munis, and the wisdom of omniscience—these are called the dharmakāya of the Munis. In that regard, beginning from the application of mindfulness to the body...

ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་དྲན་པ་ཉེ་ བར་གཞག་པ་བཞི་དང་། ཡང་དག་པར་སྤོང་པ་བཞི་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་དང་། དབང་པོ་ལྔ་དང་། སྟོབས་ལྔ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་རྣམས་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ ཅད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། ། ཚད་མེད་པ་རྣམས་ནི་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཚངས་པའི་གནས་པ་བཞིའོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་རྣམས་ལ་བལྟ་བ་དང་། ནང་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱིའི་གཟུགས་ལ་བལྟ་བ་དང་། དག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་ བྱས་ཏེ་གནས་པ་གསུམ་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་དང་། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་དང་། ཅི་ཡང་མེད་པ་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་བཞི་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། ཚོར་བ་འགོག་པ་སྟེ། བརྒྱད་པོ་དེ་དག་རྣམ་པར་ཐར་པ་རྣམས་སོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། ཚོར་བ་འགོག་པ་སྟེ། དགུ་པོ་དེ་དག་ནི་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམས་སོ། ། ས་དང་། ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་རྣམས་དང་། སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་རྣམས་དང་། ནམ་མཁའ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སུ་རིལ་བསྒོམ་པ་ནི་ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུའོ། ། ནང་གི་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་སོ་སོར་ཡོངས་སུ་བཤིག་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་ལ་གནས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཟིལ་གྱིས་མནན་བཞིན་ དུ་ཤེས་ཤིང་ཟིལ་གྱིས་མནན་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་བཞི་དང་།

Up to what is called "right absorption," the four applications of mindfulness, the four right endeavors, the four bases of supernatural power, the five faculties, the five powers, the seven branches of awakening, and the eightfold noble path are the factors of awakening, which are in accordance with all [attainments] such as the awakening of the hearers. The immeasurables are the four brahmā abodes, such as compassion and so forth. In that regard, the three liberations are: viewing forms while possessing form; viewing external forms while perceiving no internal form; and dwelling having personally realized the pure liberation with the body. The four spheres of infinite space, infinite consciousness, nothingness, and neither-perception-nor-non-perception, and the cessation of perception and feeling—these eight are the liberations. The four concentrations of the form realm, the four formless attainments, and the cessation of perception and feeling—these nine are the serial attainments. The ten spheres of totality are the meditations on earth, water, fire, and air; blue, yellow, red, and white; and space and consciousness. Having individually and completely dismantled the perceptions of internal form, one dwells upon external forms, mastering them through the specific bases, knowing them while mastering them and seeing them while mastering them—these are the four masteries.

ནང་གི་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་མནན་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་མཐོང་བ་བཞི་སྟེ། བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ནི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་དང་ཐུན་མོང་བའོ། ། རང་དང་གཞན་དག་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་མཚན་མ་དང་། བག་ཆགས་སྤངས་ནས་ཐེ་ཚོམ་རྣམ་པར་ བསལ་ཏེ། འཁོར་བ་ནི་ཇི་སྲིད་པའི་བར་དུ་སྨོན་ལམ་རྣམ་པར་དག་པ་སྤེལ་ཞིང་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་འདི་ནི་སྨོན་ནས་ཤེས་པའོ། ། ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སོ། ། ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་རྣམས་ཏེ། རྟེན་དང་། དམིགས་པ་དང་། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞིར་སྦྱར་རོ། ། ཚེ་དང་། སེམས་དང་། ཡོ་བྱད་དང་། ལས་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། ཐབས་དང་། མོས་པ་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཆོས་ལ་ དབང་བ་རྣམས་ནི་དབང་བཅུའོ། ། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཟག་པ་ཟད་པར་མཁྱེན་པའི་བར་དུ་བཅུ་ནི་སྟོབས་རྣམས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པ་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་མི་འཇིགས་པ་ནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་དེ་ བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་མི་འཇིགས་པའི་བར་དུ་བཞི་ནི། མི་འཇིགས་པ་རྣམས་སོ། །

Perceiving the absence of internal form, one overcomes and perceives and sees external forms—blue, yellow, red, and white. These four, together with the previous four, are the eight spheres of mastery (abhibhvāyatana); they are common to the path of the higher realms. The state of absorption by which the continuity of afflictions (kleśa) existing in the mental streams of oneself and others is abandoned is the absence of affliction (araṇā). Having abandoned signs and habitual tendencies in all respects and cleared away doubt, the state of entering meditative equipoise while cultivating pure aspirations for as long as saṃsāra lasts is the knowledge resulting from aspiration (praṇidhijñāna). The divine eye and so forth are the clairvoyances (abhijñā). The four, beginning with the correct analytical knowledge of phenomena (dharmapratisaṃvid), are the analytical knowledges (pratisaṃvid); they are applied to the four purities of the basis, the object, the mind, and wisdom. Mastery over life, mind, requisites, karma, birth, aspiration, resolve, prayer, consciousness, and phenomena are the ten masteries (vaśitā). The ten, beginning with the knowledge of what is possible and impossible and ending with the knowledge of the exhaustion of the outflows (āsravakṣaya), are the powers (bala). The four, beginning with the fearlessness regarding the perfect awakening to all phenomena and ending with the fearlessness regarding the path that leads to the attainment of all perfections and definitive emergence, are the fearlessnesses (vaiśāradya).

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། སྤྱོད་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་སྦེད་ཅིང་ སྲུང་བ་མེད་པ་རྣམས་སོ། ། ཆོས་སྟོན་པ་ལ་རྣ་བ་བཏུད་(ད་,དེ་)ཉན་པ་དང་། མི་ཉན་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་དུས་ལས་མི་འདའ་བའི་མཚན་ཉིད་འདི་ནི་བསྙེལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ ཉིད་དོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་དང་བག་ལ་ཉལ་རྩད་ནས་བཏོན་པ་འདི་ནི་བག་ཆགས་ཡང་དག་པར་སྤངས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ད་ལྟར་གྱི་དུས་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ བར་དུ་ནི་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན་པའི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྐུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཆ་བྱད་ཅན་འདི་ནི་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ སྐུ་རུ་བཞེད་དེ། ས་བཅུ་ལ་བཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་རོ་ཉམས་སུ་བསྟར་བའོ། ། གང་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པ་བརྙེས་པ་འདི་ནི་ ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྟེ།

The activities of the body, speech, and mind of a tathāgata are completely pure. Because it is improper for others to perceive those activities as anything but completely pure, he conceals and guards them; these are the "three ways in which he is without need for protection." Regarding the teaching of the Dharma, he maintains mindfulness by listening with an attentive ear to those who wish to hear, by not listening to those who do not wish to hear, and by maintaining equanimity toward those who possess both characteristics; these are the "four applications of mindfulness." The characteristic of never missing the proper time to act for the benefit of sentient beings is the "nature of never forgetting." The complete uprooting of the seeds and latent tendencies of the afflictive and cognitive obscurations is the "perfect abandonment of habitual tendencies." From "the tathāgata is without error" up to "the engagement in the vision of wisdom that is unattached and unimpeded regarding the present time" are the "eighteen unique qualities." "Great compassion" is well known. Adorned with the thirty-two marks of a great being and the eighty minor marks, this completely pure body, possessing the appearance of a universal monarch, is held to be the "enjoyment body" (saṃbhogakāya) of the Sages. Because it enjoys the faultless Mahāyāna Dharma together with the bodhisattvas dwelling on the ten grounds, it partakes in the flavor of joy and bliss. The attainment of the complete purity of all aspects of the untainted phenomena is the "nature body" (svabhāvakāya) of the Sages.

གང་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་ལས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་བདེན་ པ་ཐོབ་པ་འདི་ནི་མ་བཅོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་གྱིས་ལྟེ་བ་ལ་སོགས་པར་རིམ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པར། དང་པོར་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་མདོར་ བསྟན་པ་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡང་། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་བའི་ལྟེ་བ་ལའོ། ། སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་སྟེ། སྔར་བསྟན་པའི་སྡེ་ ཚན་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསྐོར་བའོ། ། དེ་ལ་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ནི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་ནི་དང་པོའོ། ། ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་རྣམས་ནི་གཉིས་པའོ། ། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ་རྣམས་ནི་གསུམ་པའོ། ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ་རྣམས་ནི་བཞི་པའོ། ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན་རྣམས་ནི་ལྔ་པའོ། ། པ་ཕ་བ་བྷ་མ་རྣམས་ནི་དྲུག་ པའོ། ། ཡ་ར་ལ་ཝ་བཞི་ནི་བདུན་པའོ། ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་བཞི་ནི་བརྒྱད་པའོ། ། ཀྵ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་དང་ཥ་ཉིད་ལས་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་མི་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། པདྨའི་དབུས་ཀྱི་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཀུན་ནས་བསྐོར་ཏེ་བྲི་བར་ བྱའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་སྟེ། །

Since the supramundane phenomena such as the applications of mindfulness and so forth are, by their very nature, the undefiled characteristic of the utterly pure dharmadhātu, they are free from adventitious stains; this attainment of total purity and truth is the uncontrived svābhāvikakāya. Thus, the four kāyas are established in the manner of a wheel, sequentially at the navel and so forth. In order to explain the brief teaching given in the eleventh chapter, beginning with "First, contemplate the source of phenomena," it is said: "In the center of the emanation wheel," and so forth. Here, "in the center" refers to the hub of the sixty-four-petaled lotus. "Completely surrounded by the eight classes" refers to the syllable Oṃ, which is encircled by the eight classes previously explained. Regarding those eight classes: the sixteen vowels are the first; ka, kha, ga, gha, ṅa are the second; ca, cha, ja, jha, ña are the third; ṭa, ṭha, ḍa, ḍha, ṇa are the fourth; ta, tha, da, dha, na are the fifth; pa, pha, ba, bha, ma are the sixth; the four ya, ra, la, va are the seventh; and the four śa, ṣa, sa, ha are the eighth. As for kṣa, since it is not separate from ka and ṣa, it is not taught separately. Thus, these eight classes are the purification of the eight liberations; they should be written surrounding the eight petals in the center of the lotus. "The source of all mantras," and so forth.

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔགས་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། འབྱུང་བ་ནི་འཁོར་ལོ་འདི་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཅི་ཡང་རུང་བ་སྐྱེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་རྣམས་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ཀྱི་ཡི་གེ་འདི་དག་ལས་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་གཞན་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བའོ། ། ཆོས་ ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་དགའ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྲ་ལྔ་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་ལྔ་ནི་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་དང་། གསུམ་པ་དང་། ལྔ་པ་དང་། བཅུ་གཅིག་པ་དང་། དབུས་ན་གནས་པའི་ཧཱུྃ་གི་འོག་ན་གནས་པའི་དབྱངས་ཡིག་དྲུག་པ་རྣམས་སོ། ། ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་སྦྱར་ཏེ། འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུཾ་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡ་ར་ལ་ཝ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོ་དང་ཡང་སྦྱར་ཏེ། སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྟེན་རང་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རོ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྟེན་དེ་ འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །

Regarding the phrase "mantras and so forth," the mantras are the tathāgatas. "Arising" means that they are produced from the excellence of habituating oneself to the meditation on this cakra; this is because they cause one to attain the nirmāṇakāya. Furthermore, "whatever may arise" means that both the stable and the moving arise from it. Alternatively, the tattva of mantra arises from these letters of the eight classes, and "furthermore" refers to the arising of buddhahood itself and other minor common accomplishments. Regarding the teaching on the dharmacakra: in the phrase "of the dharma" and so forth, "delighting the hearts of embodied beings" means that it bestows the accomplishments of the beginning and the end. "Perfectly endowed with the five sounds" means that the five sounds are the first, third, fifth, and eleventh vowels, as well as the sixth vowel located beneath the hūṃ situated in the center. "Perfectly endowed" is applied to the dharmacakra; that very dharmacakra with the hūṃ at the center of its eight petals is what causes one to attain the dharmakāya. "Ya, ra, la, va" is also applied to the saṃbhogacakra, as has been explained previously. Regarding the teaching on the saṃbhogacakra: in the phrase "of enjoyment" and so forth, "the nature of the support of the tastes" means that "taste" is experience; it is that which holds the support for the experience of the nature of self-awareness.

ཆ་རྣམས་བཞི་པོ་དག་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཡིག་གཉིས་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། ལྔ་པ་དང་། དྲུག་པ་དང་། བཅུ་གཉིས་པ་རྣམས་སོ། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ནི་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པའི་ལྟེ་བར། ཨོཾ་བཀོད་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྐོར་བ་སྟེ། ལོངས་ སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སུམ་ཅུ་གཉིས་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པའི་པདྨ་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ ཡིན་ལ། དེའི་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་མགོ་མེད་པའི་ཧ་དང་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་འདབ་མ་རྣམས་ལ་བཀོད་པ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་བ་ནི་གཡོན་པའོ། ། ཉི་མ་ནི་གཡས་པའོ། ། སུའི་ཞེ་ན་དཔའ་ བོ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། ། འགྲོ་དང་འོང་བ་ངེས་པར་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ནི་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་རླུང་གི་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། ངེས་པར་བརྗོད་པ་ནི་དེ་དག་དགོས་ པ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཡང་ན་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གཡས་གཡོན་གྱི་རླུང་སྟེ། རླུང་ལ་ཞོན་ནས་འགྲོ་འོང་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ནང་དུའང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གནས་གཉིས་པ་ནི་མཉམ་པར་ ཞོན། །

Regarding the phrase "by the four parts," these are the second, fourth, fifth, sixth, and twelfth vowels. "Completely surrounded" means they are arranged in a circle around the syllable OṂ at the center of the sixteen-petaled [lotus], which brings about the attainment of the Saṃbhogakāya. Regarding the explanation of the "Wheel of Great Bliss" (Mahāsukhacakra), the phrase "endowed with the thirty-two aspects of awakening" means that the thirty-two petals of the lotus, which are the purification of the thirty-two marks of a Buddha—the nature of awakening—are the "awakening." The "endowment" refers to the headless ha at the central hub and the sixteen vowels arranged upon the petals, which brings about the attainment of the Svabhāvikakāya, the essence of uncontaminated Great Bliss. Regarding the phrase "the moon," and so forth: "moon" is the left [channel] and "sun" is the right. For whom? For the heroes and ḍākinīs, meaning for men and women. These represent men and women. "The going and coming are declared" means that "going and coming" refers to the entry and exit of the winds in the right and left [channels], and "declared" means that these accomplish the necessary purpose. Alternatively, it should be said that the heroes together with the ḍākinīs are the "going and coming" or the "cause," because they travel by mounting the winds of the right and left. To show this also internally: "the second station is mounted equally."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གནས་དང་འདྲ་བས་ན་གནས་ཏེ་གཡས་གཡོན་གྱི་རྩའོ། ། མཉམ་པ་ནི་དེར་རྒྱུ་བའི་རླུང་ངོ་། ། ཞོན་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། འོག་དང་སྟེང་དུ་ཡང་དག་བརྟན། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་འོག་ནི་ལྟེ་བའོ། ། སྟེང་ནི་སྤྱི་གཙུག་གོ། ། བརྟེན་པ་ནི་རྩ་བ་དང་རྩེ་མོ་དེར་སྦྱར་བའོ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྒྲ་ཡིན་པས་ན་དབྱངས་ཏེ་མ་ནིང་སྤངས་པའི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་སོ། ། སྟེང་བལྟས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་གཉིས་ཀ་ལས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རླུང་ ཕྱིར་རྒྱུ་བ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་སོར་བཞི་དང་དྲུག་དང་བཅུ་གཉིས་དང་བཅུ་དྲུག་གི་བར་དུ་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་ན་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྐུད་པར་བརྒྱུ་བའོ། ། ཀ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤེལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཀ་ལ་སོགས་པ་དང་སྤེལ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རླུང་ཕྱིར་རྒྱུ་བ་ནི་ དབྱངས་ཀྱི་སྐུད་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་པས། ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཕྲེང་བ་བྲིའོ། ། འོག་ཏུ་བལྟས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྒོ་གཉིས་ནས་རླུང་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ། ཨ་ལ་སོགས་པའི་སྐུད་པ་དང་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཕྲེང་བ་ཁ་འོག་ཏུ་བལྟས་པར་བྲིའོ། ། དེས་ན་རླུང་ཕྱིར་རྒྱུ་བ་ ལ་ནི་དེ་དག་སྟེང་དུ་བལྟ་བར་ཤེས་པར་བྱ་ལ། ནང་དུ་འཇུག་པ་ལ་ནི་འོག་ཏུ་བལྟ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ངོས་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ངོས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ་གཉིས་ནི་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། །

Thus it is said, and so forth. Because they are like a dwelling, they are called "dwellings," which refers to the right and left channels. "Equal" refers to the winds that flow therein. "Mounted" refers to the absorption of the mind, and so on. Regarding the phrase "firmly established below and above": "below" is the navel; "above" is the crown of the head. "Supported" means that the root and the tip are joined there. Regarding the phrase "the twelve vowels" and so forth: because they are sounds, they are "vowels," specifically the twelve vowels excluding the neuter ones. Regarding "looking upward": from both channels, the winds of Brahmā and so forth flow outward; as they flow into the upper space in sequence—four, six, twelve, and sixteen finger-widths—they are threaded upon the string of the twelve vowel letters. Regarding "Ka and so forth," this is to be connected with the word "interlaced"; it means interlaced with Ka and the other consonants. How so? Because the outward-flowing wind follows that very string of vowels, one should write the garland of Ka and the other consonants. Regarding "looking downward": when the wind enters through the two gates, the string of A and so forth and the garland of Ka and so forth should be written facing downward. Therefore, one should understand that for the outward-flowing wind, they look upward, and for the inward-entering wind, they look downward. To demonstrate that very point, it says "on both sides." The word "side" means "equal," and "two" refers to the exiting and entering. The particle "ni" is used for emphasis.

ཁ་ ཅིག་ན་རེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ཁ་བསྐང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ནི་དང་སྟེ་དང་པ་ལ་སོགས། ། ཁ་བསྐང་དྲུག་ཏུ་མཁས་པས་བཤད། ། ཅེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་ངོས་གཉིས་ནི་གཡས་གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་གཉིས་སོ། ། སྤེལ་བ་ནི་དེ་དང་སྤེལ་བ་སྟེ། ཨཱ་ལིའི་ཕྲེང་གི་གཡས་ གཡོན་གཉིས་སུ་ཀཱ་ལིའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་གཉིས་བྲི་བའོ། ། དབུས་སུ་དེ་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ནི་གཡས་གཡོན་གྱི་རླུང་གི་ཕྲེང་བ་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བ་དེའོ། ། དབུས་སུ་སྦྱར་བ་ནི་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བ་དེ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་རྣམ་ པ་གསུམ་གསུམ་གྱིས་བསྐོར་བའོ། ། གཞུང་དེ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཡང་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྐང་པ་དང་པོ་ནི་ཕྲ་མོའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྩ་དང་སྒྲའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རགས་པའི་ རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྩ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་ཚོགས་ཏེ། དངོས་གང་ཞེ་ན། ཨོཾ་པྲ་ཀྲྀ་ ཏི་པྲ་བྷ་སྭ་རཿསརྦ་དྷརྨཱཿཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པར་བསྲེ་བ་ཡིན་ཏེ། འོད་གསལ་བར་སྟོན་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཉིད་ལ། འོད་གསལ་བའི་དོན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

The word "some" (kha cig) is a particle used to supplement the sentence. As it is said: "The scholars explain that ni, ste, pa, and so forth, are the six supplementing particles." In this context, "the two sides" refers to the two directions of right and left. "Interspersed" means interspersed with that; it refers to writing two strings of consonants (kāli) on both the right and left of the string of vowels (āli). Regarding the phrase "in the center, that should be joined": "that" refers to the entry and exit of the strings of wind on the right and left. "Joined in the center" means that each instance of entry and exit is surrounded by the three times—past, future, and present. To summarize that source text, the words "in that way" and so forth are spoken, which are easy to understand. Alternatively, the first line beginning with "in that way" concludes the section on the subtle. The phrase "the nature of the channels and the sound" and so forth teaches the coarse yoga. In that regard, "channels" (rtsa) refers to the perfection of wisdom (prajñāpāramitā), which is the very nature of non-dual primordial wisdom (jñāna). "Sound" refers to the collection of words that express the meaning of all phenomena (dharma) being naturally luminous (prabhāsvara). What is the actual [mantra]? It is "Oṃ prakṛtiprabhāsvarāḥ sarvadharmāḥ" and so forth. "Nature" refers to the blending of the similar and the equal. The meaning is that by means of the words expressing luminosity, one should generate the conceptualization of the meaning of luminosity.

དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རང་ བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རྡོ་རྗེའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་གང་ཡིན་པ། ། རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྲ་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྒྲའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་སྟོན་པའི་སྒྲ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཁའ་ནི་འདས་མ་ ཐག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འགྲོ་བ་ནི་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལས་རྟོགས་པར་འདྲེན་པས་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའོ། ། ཡང་ན་རང་བཞིན་ནི་རྗོད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་དག་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་རང་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དེ་ བཞིན་གཤེགས། ། ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ངེས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་དུ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱར་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གང་དུ་འདུས་པ་དང་། གང་ ལས་སྐྱེ་བར་གྲགས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པའོ། ། ངེས་འབྱུང་དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་དེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། ཡང་དེ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན།

In order to demonstrate that very reality as the nature of the Vajraḍākinī, the text says "non-dual" and so forth. Non-dual wisdom itself is the vajra. Why? Because it is indivisible, being free from the stains of dualistic conceptualization. "Nature" refers to the natural perfection of insight (prajñāpāramitā), as it is said: "That which is non-dual wisdom is the natural perfection of insight." Regarding the phrase "the nature of the sound of ḍākinī," the nature of sound refers to the sound that teaches it, which has already been explained. As for "ḍākinī," "space" (kha) is the aforementioned wisdom, and "going" (ḍā) is derived from a verbal root meaning to lead to realization; thus, it is the sound that brings about that realization. Alternatively, "nature" refers to the glorious Heruka, who arises from the non-duality of the expression and the expressed. As it is said: "The Bhagavān Heruka himself is the Vajraḍākinī Tathāgata." "Definitive emergence" (niryāṇa) means that all Buddhas are gathered therein; for that very reason, it says "all Buddhas" and so forth. Regarding the phrase "where it is renowned as birth," this refers to where all Buddhas are gathered and from what they are renowned to be born; it is the teaching that distinguishes all phenomena. If one asks what that definitive emergence is, it is "the utterly pure great wisdom," which is the non-dual nature of mind, the Vajradhara. Furthermore, how should that be viewed?

ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ནིང་གི་རྟགས་སུ་བསྟན་པའོ། ། རང་བྱུང་གི་ནི་གཟུགས་འདི་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ཉིད་ནི་འདས་མ་ཐག་པའི་སེམས་སོ། ། རང་བྱུང་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ལྷའི་སྐུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་པ་སྟེ། འདི་དག་ནི་སྔར་ བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྤྲོ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་སྤྲོ་བ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་བདག་མེད་པ་དང་། ལྷ་ཉིད་དུ་ མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོ་བ་ནི་སྐྱེ་ཞིང་གནས་པའོ། ། སྡུད་པ་ནི་འཇིག་པའོ། ། བྱེད་པ་ནི་རྒྱུའོ། ། ཨ་ནི་དགག་པ་སྟེ་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྔགས་རྣམས་ཀྱང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་ ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཕོ་ཉ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྔགས་སོ། ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ཏེ། བདག་མེད་པའི་གནས་སུ་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཚིག་གོ། ། ནི་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། ། ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗོད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། ། བྲལ་བ་ནི་དེ་དག་སྤངས་པའོ། ། ཡང་ན། ཡི་གེ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་སྔགས། །

Regarding the passage beginning with, "The nature of all goddesses," the term Vajrasattva is indicated as a neuter gender. Regarding "this very form of the self-arisen," "this very" refers to the mind just mentioned. "Self-arisen" refers to the emanation of various divine bodies for the sake of one's own and others' welfare; these have already been explained previously. Regarding "the one who performs emanation and withdrawal," it is Vajrasattva himself, generated from the wisdom of natural luminosity, who emanates and withdraws the deities of the maṇḍala. Alternatively, it teaches the union of the selflessness of natural luminosity with the deity itself. "Emanation" is arising and abiding; "withdrawal" is destruction; "performer" is the cause. The syllable a is a negation, meaning that ultimately there is no cause and so forth, nor arising and so forth; thus it is so called. To demonstrate the mantras in that way, the phrase "the messenger syllables and so forth" is stated. "Messengers" refers to the female messengers of Yama and so forth. "Mantras" refers to the syllable-mantras of those [deities]. "Therein" refers to the location; it is applied to the location of selflessness. For that very reason, the phrase "devoid of parts" and so forth is spoken. "Which" is a word of inquiry. "Ni" is a particle of definite restriction. "Parts" refers to the expression and the expressed. "Devoid" means having abandoned those. Alternatively, it is the mantras of the messenger syllables and so forth.

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་གནས་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ཏེ། དངོས་པོ་གང་ཞེ་ན། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་རོ། ། ཆ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། གཟུགས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེའོ། ། གཟུགས་ནི་ཚོགས་སོ། ། རྟག་ཏུ་ གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པའོ། ། ཡང་ན་གཟུགས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་དབུས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཨ་དེ་ཉིད་ལས་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡི་གེ་ངེས་པ་མེད་པར་འབྱུང་བའོ། ། སྨིན་དབུས་པདྨའི་ཟླ་བ་རུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྨིན་དབུས་པདྨ་ནི་གོ་ བར་ཟད་དོ། ། ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ཆ་ཤས་བཅུ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། བཅུ་དྲུག་སྐུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྐུད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རི་མོ་ཕྲ་མོའོ། ། བཅུ་དྲུག་ནི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ། དེས་དེ་དག་བརྒྱུས་པ་དེ་ལ་དེ་ སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་མེད་པའི་ཧཾ་ལ་ཀུན་ནས་བསྐོར་བའོ། ། ཡང་ན་སྐུད་པ་དང་འདྲ་བས་སྐུད་པ་སྟེ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་བལྟས་པས་འཁོར་ལོ་གཉིས་ལ་ས་བོན་ རྣམས་བཀོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཁ་སྦྱར་རོ། ། ལག་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་གཉིས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རོ། ། འཁྱུད་པ་ནི་ཕྲད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན།

By the phrase "and so forth," the specific characteristics of the emanation wheel (nirmāṇacakra) and the others are shown by way of indicating the locations of the mantras previously taught. "Therein" refers to the location. What is the actual thing? It is the center of the emanation wheel. "Free from parts" means free from verbal expression. Regarding "formless," the syllable "A" refers to the letters beginning with "A." "Form" refers to the collection [of letters]. "Always abiding" means abiding in the manner of experiencing great bliss (mahāsukha). Alternatively, "formless" means that from that very syllable "A" in the center of the navel, various letters arise without fixed determination due to specific conditions. "In the moon of the lotus at the center of the brow" is easily understood. "Moon" refers to the bodhicitta, because its sixteen parts are fully complete. Regarding that, it is said: "The sixteen threads," and so forth. "Threads" refers to the subtle lines of the mind. "Sixteen" refers to the vowel letters; because they are strung together by those [threads], it is so called. "Encircled" means completely encircling the headless haṃ. Alternatively, "threads" are so called because they are like threads, referring to the sixteen vowel letters themselves. "The union of wisdom and method" refers to the arrangement of the seed syllables upon the two wheels by looking upward and downward. For that very reason, it is "joined" (sandhi). "Two hands" refers to the light rays of the two seed syllables. "Embracing" means meeting. For that very reason, [it is so called].

རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ལྕགས་ཀྱི་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཕན་ཚུན་སྦྲེལ་བས་དོན་བྱེད་པ་ལྟར་བལྟ་བར་ བྱའོ། ། བསྟན་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དབྱེ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་སྒྲོའི་ཆུན་པོ་སྟེ་ཡི་གེ་ཧཾ་ངོ་། ། པདྨ་ནི་ལྟེ་བའི་ཨོཾ་སྟེ་དབྱེ་བས་ནི་སྦྲང་རྩིའི་ཆུས་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེང་དུ་གཏུམ་མོའི་འོད་ཀྱིས་བསྐུལ་ བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གཉིས་པར་ན། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། ། ལག་གཉིས་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། འོ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་རྣམ་ པར་གྲོལ་བའི་ལམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའི་སྒོའོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་སྐྱེ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ལ་ཡི་གེ་ ཀྲིཾ་བསྒོམས་ཏེ། ཁ་ཁ་མུ་ཁའི་སྒོར་བྲུང་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཆགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་སྟེ། དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དགུག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མི་འཁྲུགས་རྡོ་རྗེས་དཀྲུག་པ་སྟེ་དེས་རྩ་ཐམས་ཅད་དཀྲུགས་ཤིང་བསྐྱོད་པར་བྱའོ། །

It is said, "The vajra chain is bound." This should be understood as being like an iron chain that performs its function by linking its links together. The explanation of this very teaching begins with the words "Furthermore," and so forth. Regarding the phrase "The opening of the vajra and lotus," the vajra itself is the cluster of feathers, the syllable Haṃ. The lotus is the Oṃ at the navel; "opening" means it is made manifest by the water of nectar. "Stirring" means it is incited by the light of the caṇḍālī from above. The remainder is easy to understand. Alternatively, the passage beginning with "The union of wisdom and method" refers to the union with an external action seal (karmamudrā). "Embracing with both hands" is an illustration; it should be understood to include all actions such as kissing and so forth. "Furthermore, the path of liberation" refers to the openings of the vajra and the lotus. "Supreme joy" refers to the arising of bliss. To show the method for that very [joy], the passage beginning with "Vajra and lotus" was spoken, which is easy to understand. Furthermore, to show the preliminary practice, in the passage beginning with "Stirring," one should meditate on the syllable Kṛṃ at the tips of the fingers and insert it into the opening of the khakhamukha. That itself is the hook of passion; by it, the "all Tathāgatas"—meaning the bodhicitta—are summoned. For that very reason, "Akṣobhyavajra stirs," meaning that all the channels are stirred and moved.

དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། གསལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མུ་ས་ནི་འཇོམས་པའོ། ། ལ་ནི་ལེན་པའོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ནུས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གསུམ་པར་ན། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ནི་དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ལག་གཉིས་ཀུན་ དུ་འཁྱུད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་བ་དང་བདེ་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་དང་པོ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་སྐྱེ་བའོ། ། སླར་ཡང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྐད་ ཅིག་ལ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་སྟོན་ཏེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ནི་བདེ་བའོ། ཚོགས་ནི་བགྲང་བ་སྟེ། སེམས་སུ་བགྲང་བའི་ཁུ་བའོ། ། འབབ་པ་ནི་རྒྱུན་ཏེ་གནས་སྐབས་གཉིས་པའོ། ། དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོ་ དང་རྣལ་འབྱོར་མ་སྦྱོར་བའོ། ། ཁ་སྦྱར་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྦྱར་བ་སྟེ། དཔའ་བོ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་དུ་དགའ་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། དང་པོ་ཀུན་དགའ་དཔའ་བོ་ སྟེ། །

Regarding the phrase "that is": it refers to the bodhicitta of all the tathāgatas. Regarding "clear": musa means to destroy; la means to take. If one asks from what [it arises], the passage beginning with "then" is spoken. "Then" has the meaning of "for which reason." The latencies of the afflictions are the capacity to link with another [existence]. The remainder is easy to understand. Thirdly, regarding the passage beginning with "the union of insight and method," this demonstrates the specific joy born from the union of the two mudrās, outer and inner. In that context, "embracing with both hands" refers to the union of the seminal essence and bliss. "Binding the vajra chain" refers to the arising of the initial joy (ānanda) during the moment of variety (vicitra). Furthermore, the passage beginning with "the path of liberation" demonstrates that the supreme joy (paramānanda) arises during the subsequent moment of maturation (vipāka). The "path of liberation" is bliss. "Collection" means counting; it is the seminal essence counted within the mind. "Flowing" is the stream, which is the second stage. What is that? It is the supreme joy, which is easy to understand. "Union" refers to the union of the hero (vīra) and the yoginī. "Joining the mouth" means joining in the manner of method and insight; it is the union of the hero, who is the nature of method and the initial joy, with the yoginī, who is the nature of insight and the supreme joy. As it is said: "The first joy is the hero..."

མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཀུན་དུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁུ་བ་དང་བདེ་བ་ལས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཁུ་བ་དང་བདེ་བ་ལྷག་པར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཅུང་ཟད་བདེ་བ་ཀུན་དགའ་སྟེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་ལས་ལྷག། ཅེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དབྱེ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྣམ་པར་འཇོམས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་སྐྱེ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། ཁུ་བའི་སྦྲང་རྩི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྲོའི་ཆུན་ པོ་ཡང་དེ་ཉིད་དེ། ཁུ་བའི་སྦྲང་རྩི་སྐྱུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབྱེ་བ་ནི་གསལ་བ་སྟེ། འདས་མ་ཐག་པའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཁུ་བ་དང་། བདེ་བ་ལྷག་པར་གྱུར་པ་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་གསུམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། བསྐོར་བ་གང་ཕྱིར་བསྐྱོད་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྐྱེ་བ་སྟོན་ཏོ། ། བསྐོར་བ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བཀུག་པའོ། ། བསྐྱོད་པ་ནི་དེ་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་པའོ། ། ཀུན་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིག་པ་ནི་རང་རིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ བ་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་རྒྱུར་གྱུར་པ་ལས་ཁུ་བ་དང་བདེ་བ་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་གནས་སྐབས་བཞི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཞི་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དགའ་བ་ནི་ཁུ་བའོ། ། མཆོག་ནི་དོན་གྱིས་ན་བཞུགས་པའོ། །

"Supreme joy is the yoginī," it is said. Thus, from the semen and bliss of the stage of ānanda (joy), the semen and bliss of the stage of paramānanda (supreme joy) are shown to be superior. Furthermore, it is said: "Slight bliss is ānanda; supreme joy is superior to that." By the words "The opening of the vajra and lotus," and so forth, the arising of viramānanda (special joy) at the moment of total destruction is shown. In that context, "vajra" refers to supreme joy, because it is indivisible. "Lotus" refers to bliss, because it holds the honey of semen. The "cluster of feathers" is also that very thing, because it vomits the honey of semen. "Opening" means clarity; it is the experience of the third joy, viramānanda, which arises from the semen and the superior bliss that served as the cause for the immediately preceding supreme joy. By the two lines beginning with "Because of circling and moving," the arising of sahajānanda (innate joy) at the moment of the characteristic of form is shown. "Circling" means drawing in all objects. "Moving" means becoming superior to that. "All" refers to the aggregates and so forth. "Knowledge" (vidyā) is the experience of the great bliss of self-awareness; it is the teaching of the fourth stage, the culmination of the arising of superior semen and bliss from the cause of viramānanda. By the words "Joy," and so forth, the specific qualities of that very fourth stage are explained. "Joy" is the semen. "Supreme" (para) means, in terms of its meaning, "abiding."

ལྷག་མ་ ནི་གོ་སླའོ། ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་དམིགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པ་ནི་རྫུན་ནོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཀུན་རྫོབ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བསྒྲིབས་པས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ཇི་སྙེད་པའི་མཐར་རྒྱུན་ཆགས་པས་ན་རྒྱ་ཆེན་ནོ། ། བརྡུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ བརྡུང་བ་ནི་དཔྱད་པའོ། ། ཨ་ནི་དགག་པ་སྟེ་དཔྱད་མི་བཟོད་པའོ། ། དངོས་ཀུན་རྡོ་རྗེས་མིད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་གཞན་ལས་ཀྱང་བསྒྲགས་པར་སྟོན་ཏེ་དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེས་མིད་པ་ཉིད་དང་ནི། ། སྐུ་སོགས་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ། ། དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར། ། རྟོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བསྟན་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་དང་རང་ བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་རྟོགས་པའོ། ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པས་བསྟན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་སྟོན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཡང་ན་མིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་གནས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་ནོར་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དུང་དང་ཟླ་འདྲ་དྲི་མེད་བཞིན། ། སེམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། ། ཅེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བསྟན་འགྱུར་ཞེས་བྱ་སྟེ།

The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "extremely vast apprehension," apprehension is false. If one asks what it is, it is the conventional; because it obscures suchness, all entities such as the aggregates are conventional. Because it continues uninterruptedly until the very end of saṃsāra, it is "vast." Regarding the term "beaten," "beaten" means analyzed. "A" is a negation, meaning it cannot withstand analysis. Regarding the phrase "all entities are swallowed by the vajra," the word "etcetera" indicates that this is also proclaimed in other scriptures. As it is said: "Because of being swallowed by the vajra, and because the body and so forth are indivisible, the vajra is the Tathāgata who realizes suchness without error." This teaches the coemergent. To demonstrate that very non-erroneousness, it says "as it is taught" and so forth; this refers to the realization of the states and natures of entities. Since the expressed and the expression are non-dual, it is also "taught"; because he teaches according to how things abide, he is the "Tathāgata." Alternatively, "swallowed" refers to the abode of bodhicitta, the vajra-jewel. "Vajra" refers to bodhicitta, as it is said: "Like a conch or the moon, stainless, the mind is called the vajra." That itself is the Tathāgata. Why? Because it says, "as it is taught."

ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དེ་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུའོ། ། རྟག་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། རང་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་རིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ སོ། ། གང་མིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་མིང་སྟེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྱུ་མ་ཞེས་བྱར་གྲགས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལས་ སྒྱུ་མའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བསྒྲགས་པའོ། ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་གང་གི་མིང་བསྒྲགས་པའོ། ། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ན། ། ཐམས་ ཅད་བདག་ཉིད་གང་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གང་མིང་བསྒྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་མི་ཤིགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་རྩ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་ཉིད་དང་སྦྱར་རོ། ། སེམས་འདི་ཉིད་ལས་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་པདྨའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། པདྨའི་སྣའི་རྩེ་མོར་ཏེ་ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུ་མི་རྒྱུ་བ་སྟེ།

This is in order to demonstrate the coemergent state as it truly abides. If one asks, "What is it like?" it is described by the words "in the center" and so forth. "Therein" means within the vajra-jewel. "Eternal emptiness" refers to bliss, because it is free from the apprehended and so forth. "In the center" refers to the coemergent. "Self-arisen" means by way of the great bliss of self-knowing awareness itself. "Whose name" refers to the name of that which is taught in other tantras as "the coemergent." "Of all the Buddhas" is because it is the cause of all Buddhas, or alternatively, because it realizes all things. "Renowned as illusion" means it is proclaimed in other tantras as "the wisdom of illusion." Alternatively, it should be connected with "the nature of all Buddhas," as it is said: "The being is the essence of all Buddhas; Vajrasattva is the supreme bliss." This is the name that is proclaimed. "In the supreme secret joy, that which abides as the identity of all" also connects with the phrase "whose name is proclaimed." "All-pervading and indestructible" means that, in the form of bodhicitta, it pervades all the channels. "This" should be connected with the preceding [text]. To demonstrate the meditation on this very mind in the manner of the maṇḍala circle, the words "lotus" and so forth are spoken. "At the tip of the lotus nose" means within the source of phenomena (dharmodaya), where it does not move.

ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་དང་རྒྱུ་བ་སྟེ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནང་གི་བཟླས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤེས་པས་ན་ཡིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་བདེ་བའོ། ། བཟླས་པ་ནི་དེའི་བྱ་བའོ། ། ཡང་ན་སྐྱེ་ཞིང་འཛག་པས་ན་བཟླས་པ་སྟེ་ཁུ་བའོ། ། ལྡན་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། ཡང་ན་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ནི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་ པར་གསུངས་པ། ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ངེས་པ་ནི་གཏན་ལ་ཕབ་པ་སྟེ། ལུང་དང་རིགས་པས་ཡིད་ཆེས་པའོ། ། གོ་འཕང་ནི་གནས་སོ། ། སུའི་ཞེ་ན། རྟག་ཏུ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོ། ། གནས་ནི་གནས་པ་སྟེ་སྲོག་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ། ། བརྟན་པ་ནི་བརྟན་ པའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟག་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་པའོ། ། ཕྲ་བ་ནི་རང་བཞིན་བལྟ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡུལ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མའམ། རྡུལ་གྱིས་མ་ གོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་སྐུ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་བསགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲི་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ངན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། ། རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་ པའི་བདེན་པའོ། ། ཤེས་པ་ནི་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། གསལ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་བེམས་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །

One meditates on the maṇḍala of the deities, which consists of the multi-storied palace and the movement [of the winds]. To demonstrate that this is the inner recitation, it says "of the mind" and so forth. Because it is known, it is the "mind," which is the wisdom of emptiness and bliss. "Recitation" is its activity. Alternatively, because it arises and flows, "recitation" refers to the seminal fluid. "Endowed" means coemergent. Alternatively, the mental recitation is the yoga of caṇḍālī. Its specific characteristics are stated: "certainty" and so forth. "Certainty" means established; it is conviction through scripture and reasoning. "State" means the abode. Whose? It is that of the Tathāgatas, "always." "Abiding" means remaining; it is also the vital breath itself. "Stable" is for the sake of producing the stable fruit. "The nature of the expanse of phenomena" is because emptiness and compassion are inseparable. "Permanent" means existing at all times. "Subtle" is because its nature is difficult to perceive. "Free from dust" means it is unstained by the dust of karma and afflictions. By that very fact, it is the "wisdom body" (jñānakāya), because the aggregates and so forth are accumulated as wisdom. "Stainless" means it is free from the misconduct of the body and so forth. "Phenomena" refers to all phenomena, the conventional truth. "Nature" is the ultimate truth. "Knowing" is the inseparability from one's own wisdom. "Luminous" means naturally luminous (prabhāsvara); otherwise, it would follow that it is inanimate matter.

འབའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་འབའ་ཞིག་ཏུ་བསྒོམས་པའོ། ། ཡང་ན་ཞགས་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དགུག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་ལྷ་མོ་ལག་ན་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་གསལ་ཤིང་ཐོགས་པ་སྤྲོས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་གའི་པདྨར་བཅུག་ལ་དེའི་སྙིང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་དཀྲུག་ཅིང་ཞགས་པ་ལ་ སོགས་པས་བཅིངས་ནས་ལྕགས་ཀྱུས་བཟུང་སྟེ་སྣ་སྒོ་གཡོན་ནས་འོང་བར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྔགས་བཟླ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕན་ཚུན་ འདུས་པའི་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཐ་གུའི་མདུད་པ་ལྟར་ཕན་ཚུན་རེག་པར་བྱ་བའོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་ཕྱེ་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འཇུག་པ་ཐ་དད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཞི་བའི་ལས་རྣམས་ནི་ སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དག་གི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས་ལྷ་མོའི་པདྨའི་སྒོ་དང་། ལྷ་མོའི་ཁའི་སྒོ་ནས་བདག་གི་ཁའི་སྒོར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། དྲག་པོའི་ལས་ལ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ། བདག་གི་ཁའི་སྒོ་ནས་ལྷ་མོའི་ཁའི་སྒོ་དང་། ལྷ་མོའི་པདྨའི་སྒོ་ནས་བདག་གི་རྡོ་རྗེའི་སྒོར་རོ། ། ས་བོན་ཕྲེང་བས་དེ་ནས་བསྒོམ། ཧཱུྃ་གི་སྐུད་པས་བརྒྱུ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ལ་སྔགས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་ཕྲེང་བའི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་ཧཱུྃ་དང་སྤེལ་བའོ། །

"Exclusively" means meditating on the exclusive non-duality. Alternatively, the passage beginning with "lasso" and so forth teaches the summoning: one emanates a goddess such as Pātanī, who holds a lasso, a hook, a vajra, and a stake. Having inserted her into the lotus of the heart of the one to be accomplished, one agitates their heart with the vajra and so forth, binds them with the lasso and so forth, and seizes them with the hook; one should then meditate on them entering through the left nostril. "All the Tathāgatas" refers to the heart. The remainder is easy to understand. To show the recitation of the mantra in accordance with the specific activity, the passage beginning with "mutually" is spoken. "The secret mantra of mutual union" means that for wrathful activities, the syllables of the mantra should be touched to one another like the knots of a rope. "Having distinguished them specifically" means that the movement of the mantra garland should be differentiated according to the specific activity. Thus, for peaceful activities, the mantra garland enters from the vajra-gate of oneself into the lotus-gate of the goddess, and from the mouth-gate of the goddess into the mouth-gate of oneself. For wrathful activities, it is the reverse: from the mouth-gate of oneself into the mouth-gate of the goddess, and from the lotus-gate of the goddess into the vajra-gate of oneself. Regarding the instruction: "Then meditate on the seed-garland; string it with the thread of HŪṂ," this means that for wrathful activities, the seed-syllables of the mantra are interspersed with HŪṂ at the beginning and the end.

འགོག་པར་གྱུར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོམས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་བསྒོམ་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དུས་སུའོ། ། གོམས་པ་ཟུང་ཞེས་བྱ་ནི་ལུས་དང་སེམས་སུ་ བཅས་པའོ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་ཡིན་གྱི་འདིར་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ཁ་བསྐང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཏེ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་ སླའོ། ། དུས་མིན་འཆི་བ་ལས་རྒྱལ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཆི་བ་སླུ་བའོ། ། མཆོད་ཡོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་དུ་ནི་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་ལྷ་མོ་ཕྱག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་བདུད་རྩིས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པར་བསྒོམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེའི་ཞལ་དུ་མཆོད་ཡོན་གསོལ་ལ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་ན་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྐུ་གསུམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐུ་གསུམ་ནི་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་དབང་དུ་བྱ་བ་ ཡིན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་བཞིར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་སྐུ་གསུམ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་གསུམ་སྟེ་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་གང་ལས་སྐུ་གསུམ་དང་། སྔགས་དང་རྒྱུད་དང་འཆི་བ་སླུ་བ་འབྱུང་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་ རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས།

The phrase "if it becomes ceased" refers to the power of familiarizing oneself with the absorption (samādhi), specifically at the time of supreme cultivation. "Familiarization" refers to the body and mind together. "Pervasive" means that it will enter; here, the prefix "a" is used in the sense of proximity rather than negation. The phrase "this" and so forth serves to supplement the previously explained yoga of caṇḍālī. "This" refers to the method, the syllable HŪṂ. The remainder is easy to understand. "Victory over untimely death" refers to the deception of death. "Offering water" refers to the five amṛtas. The remainder is easy to understand. For their sake, one should meditate on any suitable goddess, such as Pāpāntakarī, holding a khaṭvāṅga and a skull-cup filled with amṛta. Having invited the wisdom-being (jñānasattva) and offered the offering water into his mouth, one becomes one with him; then, if one recites the mantra beginning with KARA KARA, one will be victorious over untimely death. Regarding the phrase "the three bodies" and so forth, the three bodies are to be understood in terms of the manifestly conditioned; however, the unconditioned body is also asserted, making four. Alternatively, the three bodies refer to the three times previously explained—past and so forth—from which the three bodies, mantras, tantras, and the deception of death arise. This is the fifteenth chapter. From the Great King of Tantras: The Explanation of the Glorious Vajraḍāka.

ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ངེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དངོས་ གྲུབ་ཀུན་གྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཏེ། གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་དངོས་གྲུབ་ཀུན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ལ་གནས་ནི་ཕོ་བྲང་ངོ་། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གསང་བ་མཆོག་གི་(ད་གྱིས་,དགྱེས་)པ་སྟེ་ཁང་བུ་ བརྩེགས་པའོ། ། དེར་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། གནས་དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཡིད་འོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། ཡིད་འོང་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའོ། ། བཅུད་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། རྟེན་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་གང་གིས་ཐོབ་པར་ བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདབ་སྟོང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མང་བ་ཙམ་དུ་ཉེ་བར་སྟོན་པའོ། ། སྦྱོར་བའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའོ། ། ཞུས་པ་དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། འཁོར་ལོ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ཀུན་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་ པའོ། ། དབྱངས་རྣམས་ནི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། ། བྱེ་བྲག་ནི་དབྱངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་གནས་སྐབས་གང་དང་འཚམ་པར་གྱུར་པའོ། ། ཁ་དོག་དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་དབྱེ་བའོ། ། མི་འཚལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་ བྱའོ། །

This is the explanation of the fifteenth chapter. Now, in order to teach the certainty of the three wheels, the passage beginning with "Then" is spoken. "Then" means after the teaching on the three bodies and so forth. "The abode of all accomplishments" refers to the locus of all mundane and supramundane accomplishments; it is the support that causes them to increase further and further. Alternatively, "all accomplishments" refers to the Blessed One himself, and "abode" refers to his palace. What is it? It is the "supreme secret joy," the tiered mansion. This should be connected with the phrase "the Blessed One residing there was asked." If one asks what that abode is like, the passage beginning with "delightful" is spoken. "Delightful" means desirable. "Essence" means experience. "Support" means that which causes attainment; that by which one attains is so described. The remainder is easy to understand. "Possessing a thousand petals" is a way of indicating a great number. "The place of union" refers to the source of phenomena (dharmodaya). What was asked? The passage beginning with "of all wheels" and so forth. "All wheels" refers to the mind wheel and the others. "Vowels" refers to the syllables such as Oṃ and so forth. "Distinctions" refers to the specific distinctions of the vowels that correspond to their respective occasions. "Division of colors" refers to the differentiation of colors such as white and so forth according to the distinctions of activity. "I do not know" should be connected with what follows.

འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀླུ་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། ལས་ནི་བྱ་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་ཀླུའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀླུའི་སྔགས་བཏུ་བའོ། ། དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུའོ། ། ཡང་ན་མཆེ་བས་ཟིན་པ་བསླང་བའི་དུས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་ཏེ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། བསྟན་པ་དེ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཐེ་ཚོམ་ནི་ཡིད་གཉིས་ཟ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ ཞུ་འདོད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་དག་ནི་ཐེ་ཚོམ་མོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཏེ། ལྷ་མོ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞུ་བར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱོད་གཅིག་པུ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་གཞན་གྱི་ཞུ་བར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་དག་སྟེ་ཞུས་པ་དེ་དག་ ལེགས་སོ་ཞེས་གཟེང་བསྟོད་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་སྟོན་ཏོ། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་གཞན་ནོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་རང་བཞིན་ཡོད་པའོ། ། གང་ཞིག་བྲིས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་ བྲིས་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། ། འཐོབ་པ་ནི་རྙེད་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གནས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཏོར་མ་གཏོང་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་མཚན་མོའི་ཆའོ། ། རཀྟ་ནི་ནུས་པ་སྟེ།

"Cakra" refers to the wheels for agitating the nāgas and so forth. "Action" (karman) refers to the ritual activity. "The mantra of the various nāgas" refers to the extraction of the mantra of the various nāgas. "Time" refers to times such as the constellation Puṣya, or alternatively, the time for reviving those bitten by fangs. "Likewise" (tathā) connects with all of those, and is related to the phrase "in what manner." To explain that very teaching, the words "these" and so forth are spoken; "these" refers to everything immediately preceding. "Doubt" (saṃśaya) means being of two minds. The remainder is easy to understand. "All of them desire to ask" means that "they" refers to the doubts, and "all" refers to the goddesses; it means that all other goddesses also desire to ask, and not you alone. Alternatively, "all" refers to all the desires to ask of the other goddesses, and "those" refers to those very questions. "Excellent!" is an expression of praise. By this, it shows that they have been fully accepted. "Others" refers to other ordinary people. "Great illusion" (mahāmāyā) refers to having the nature of the Great Illusion. "By merely drawing" refers to merely drawing the wheel that appears below. "Obtaining" (prāpti) means finding. The remainder is easy to understand. By the words "place" and so forth, the offering of the bali is taught, as it is the precursor to all ritual actions. In that context, "place" refers to the nighttime portion. "Rakta" refers to the potency.

མཚན་མོའི་ ཆ་ལ་ནུས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན་པའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་དབྱེ་བའོ། ། གཡོན་ནས་བསྐོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་གྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། འདིས་ནི་མཆོད་པ་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ངེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྐྱེད་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། ས་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་གྲོལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་དང་གསུང་དང་། སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཁྱབ་པའོ། ། བརྩོན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུགས་ ལས་བཟློག་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། འདིར་དང་པོར་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ནས་ནི་བརྩོན་ཆེན་མའི་མཐར་ཐུག་པ་ཞེས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐུགས་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རིམ་བཞིན་དགོད་པར་བལྟའོ། ། རང་མིང་བརྗོད་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབྱངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཨཽཾ་པྲ་ཙཎྜེ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་ནི་ཐམས་ཅད་གསལ་བྱེད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐམས་ཅད་ནི་སྔགས་རྣམས་སོ། ། གྲུབ་གསོལ་ནི་གཞན་དང་སྦྱོར་བས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་དམ་ མཆོག་འདི་མཐོང་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོས་སྦྱར་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་པའོ། ། ངེས་པར་ལེགས་པའི་གནས་ཡིན་པས་མཆོག་གོ། ། ཡང་ན་སྲེ་ཏ་ནི་སྤངས་པ་སྟེ། སྙན་པ་དང་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་ སྤངས་པའོ། ། མཐོང་བ་ནི་འདིའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། །

During the night, one should offer the torma according to one's capacity. The phrase "specifically" refers to the distinctions between the various types of ritual actions. "Circumambulating from the left" refers to engaging in the left-hand conduct; this indicates that the offerings should be performed in this manner. Now, in order to demonstrate the certainty of the three cakras, the text says "Then," and so forth. "Then" means immediately following that, specifically after the generation of Vajraḍāka. "Liberated throughout the levels" means pervading the cakras of Mind, Speech, and Body. The passage beginning with "Great Diligence" is taught in reverse order. Here, one should understand that the deities are to be arranged sequentially, beginning with Pracaṇḍā and ending with Mahāvīryā, as will be explained below, within the three cakras of Mind and the others. The phrase "Reciting their own names" and so forth teaches the specific vowels; it becomes "Oṃ pracaṇḍe hūṃ hūṃ phaṭ," and so on. Regarding the statement "Oṃ is the illuminator of all," "all" refers to the mantras. "Accomplishment" is achieved through union with others. Regarding "When one sees this supreme yoga of the yoginīs": because it is joined with Vajraḍāka, it is "yoga," which refers to the assembly of ḍākinīs. Because it is uncommon, it is "supreme" (dam pa). Because it is the state of definitive excellence, it is "supreme" (mchog). Alternatively, sreta means "abandoned," referring to the abandonment of fame, reputation, and the like. "Seeing" refers to the yogin of this practice.

གཞན་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་གཞན་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། སྙིང་པོ་མེད་པའི་རྩྭ་ནི་འབུས་ཟོས་པའི་རྩྭ་ལྟར་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཉིད་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་ མཐོང་བ་ཉིད་ནི་དཔའ་བོ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི། འཁོར་ལོའི་གྲངས་ནི་ཅི་ལྟ་བུ། ། ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིག་པའི་ རྒྱལ་(པའི་,པོའི་)ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ནི་ལེའུ་གསུམ་པར་ཁམ་ཕོར་གཉིས་ལ་བྲི་བར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་ཙམ་ཐོས་ཀྱང་ངོ་། ། སྔར་ཡི་གེ་ཕུཿདང་ཧཱུྃ་སྤེལ་བར་བྲི་བར་བསྟན་པ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར་དབང་ལྡན་ནས་ ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནི་ཕུཿའོ། ། གདེངས་ཀ་གསུམ་ལྡན་ཀླུ་མོ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་དེ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རིན་ཆེན་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གདེངས་ཀ་རྣམས་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའོ། ། ཕྱོགས་ནི་ཀུན་ དུ་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་གནས་པའི་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་གཡོན་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་བསམ་པའོ། ། འདིར་བསྒྲུབ་པ་ནི་ལན་ཅིག་བཟླས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འོག་ཉིད་ནས་སྟོན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་འཁོར་ལོ་བྲི་བའི་སྔགས་བཏུ་བ་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་ཤར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

Others are born from other yogas. Grass without essence is like grass eaten by insects; it is incapable of performing its function. For that very reason, it is said: "Having become a hero," and so forth. Seeing the maṇḍala of Śrī Heruka is to be a hero, which means being free from the afflictions. "Spoken by the Tathāgata" is said to dispel doubt. Now, in order to teach, "What is the number of the cakras?", it is said, "The King of Knowledge," and so forth. The King of Knowledge refers to the mantras such as kara kara. The Great Cakra is that which was taught in the third chapter to be drawn upon two earthen bowls. "Hearing" means even hearing the name alone. In order to explain the previous instruction to write the syllables phuḥ and hūṃ interspersed, it is said, "From the northeast," and so forth. The seed syllable of the nāgas is phuḥ. In order to explain the previously mentioned "nāginī with three hoods," it is said, "Possessing jewels," and so forth. This means the hoods should be adorned with jewels. "Visualize in all directions" means to visualize the nāgas residing on the petals of the cardinal and intermediate directions on their left side. The practice here will be shown below in the passage beginning with "recited once," which is easy to understand. Now, in order to teach the extraction of the mantras for drawing the cakra, it is stated, "In the east," and so forth.

འོག་ནས་ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་འཁོར་ལོ་བྲི་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་ཐིག་བཞིར་བཏབ་པས་རེའུ་ཆ་དགུར་བྱས་ལ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཤར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཤར་གྱི་རེའུ་ཆ་ལའོ། ། ཀྵྨཱཾ་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྵྨཱཾ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་སྟེ། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ། ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ། ཧྲཿཧྲཿ། ཕེཾ་ཕེཾ། ཕཊ་ཕཊ། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། བྷ་ཀྵ་བྷ་ཀྵ། བ་ས་རུ་བྷི་ར་ཨནྟྲ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ནི། གྲྀཧྞཱ་གྲྀཧྞཱ། སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལ་གཱ་ཏ་བྷུ་ཛཾ་གཾ སརྦཾ་བཱ་ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ། ཧྲཾ་ཧྲཾ། ཧྲིཾ་ཧྲིཾ། ཀྵྨཱཾ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བྲིའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཧི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧིཾ་ཧིཾ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཧཾ་དང་ཧཱུྃ་ཡང་གཉིས་གཉིས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཀི་ལི་ཀི་ལི་ཡི་དྭགས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རེའུ་ཆ་ལའོ། ། སྲིན་ པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེན་བྲལ་དུའོ། ། ཙི་ལི་ཇི་སྙེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཙི་ལི་ཚིག་གཞན་གཉིས་པའང་བྲི་བའོ། ། མེ་མཚམས་དྷི་ལི་མཐའ་དང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཐའ་ནི་དྷི་ལི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དྷི་ལི་དྷི་ལི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དབུས་སུ་ནི་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་བྲིའོ། ། སྔགས་འདི་ དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་ཏེ། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་སྦྱར་རོ། ། དེས་ནི་ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ།

This relates to the instruction below to "draw a cakra on the left hand." In that regard, one should draw four lines on the palm of the left hand to form nine squares, and then arrange the King of Vidyās. "In the east" refers to the eastern square. "Up to KṢMĀṂ" means up to the syllable KṢMĀṂ: OṂ KARA KARA KURU KURU BANDHA BANDHA TRĀSA YA TRĀSA YA KṢOBHAYA KṢOBHAYA HRŌṂ HRŌṂ HRAḤ HRAḤ PHEṂ PHEṂ PHAṬ PHAṬ DAHA DAHA PACA PACA BHAKṢA BHAKṢA VASARŪBHIRA NTRAMĀLĀVALAṂVINI GṚHṆĀ GṚHṆĀ SAPTAPĀTĀLAGĀTABHUJAṂGAṂ SARVAṂ VĀTARJAYA TARJAYA ĀKAḌḌHYA ĀKAḌḌHYA HRAṂ HRAṂ HRIṂ HRIṂ KṢMĀṂ. One should write up to this point. "In the west, HI" refers to HIṂ HIṂ. Likewise, HAṂ and HŪṂ should also be understood as appearing in pairs. "KILI KILI in the hungry ghosts" refers to the northeast square. "In the rākṣasas" refers to the southwest. "As many CILI as there are" means that the word CILI should be written twice. "In the fire corner, DHILI with the end" means the end is DHILI SVĀHĀ; thus it becomes DHILI DHILI SVĀHĀ. In the center, one should write HŪṂ PHAṬ. These mantras are the mantras of the King of Vidyās, which are to be applied to the twenty-four yoginīs, such as Caṇḍākṣī and the others. Therefore, they are: OṂ KARA KARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ KURU KURU HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ BANDHA BANDHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

ཨོཾ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲོོཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲཿཧྲཿཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཕེཾ་ཕོཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་པ་ཙ་པ་ཙ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷ་ཀྵ་བྷ་ཀྵ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་བ་ས་རུ་དྷི་ར་ཨནྟྲ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ནེ་གྲྀཧྞཱ་གྲྀཧྞཱ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལ་ག་ཏ་བྷུ་ཛཾ་གཾ་སརྦ་བཱ་ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀཌྜྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཧུྃ་ ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཾ་ཧཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧིཾ་ཧིཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀི་ལི་ཀི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་སི་ལི་སི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙི་ལི་ཙི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་དྷི་ལི་དྷི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོག་མ་དང་ ཐ་མར་ཨོཾ་དང་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཨོཾ་ནི་ཐམས་ཅད་གསལ་བྱེད་དེ། ། ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ནི་མཐའ་རུ་སྦྱར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་རིག་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་དེ་རྣམས་དང་། རབ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རང་མིང་བརྗོད་པའི་སྔགས་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྔར་བསྟན་པ། ཨོཾ་པྲ་ཙཎྜེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་བྲི་བའམ། ཡང་ན་དཔའ་བོ་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་མིང་དང་གསུམ་གསུམ་དུ་བཅས་པར་བྲིའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་ཆེ་འདི་སྐལ་དང་ལྡན། །

OṂ TRĀSA YA TRĀSA YA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢOBHAYA KṢOBHAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HRĀUṂ HRĀUṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HRAḤ HRAḤ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PHEṂ PHOṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PHAṬ PHAṬ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ DAHA DAHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PACA PACA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ BHAKṢA BHAKṢA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ VASARUDHIRA-ANTRAMĀLĀVALAMVINE GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SAPTAPĀTĀLAGATA-BHŪJAṄGAṂ SARVA-VĀTARJAYA TARJAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀKAḌḌYA ĀKAḌḌHYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HRĪṂ HRĪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢMĀṂ KṢMĀṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HAṂ HAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HIṂ HIṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KILI KILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SILI SILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ CILI CILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ DHILI DHILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are the words. To all these kings of vidyā-mantras, one should append OṂ at the beginning and HŪṂ HŪṂ PHAṬ at the end. As it is said: "OṂ is the illuminator of all; HŪṂ HŪṂ PHAṬ is appended at the end." Thus, regarding those mantras of the vidyā-kings and the mantras that express the individual names of the fierce goddesses and so forth—such as "OṂ PRACAṆḌE HŪṂ HŪṂ PHAṬ" and so on, as previously taught—one should write them together in sequence, or else write them in groups of three along with the names of the

ཞེས་བྱ་བ་ལ་ འཁོར་ལོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་ལ་བྲིས་པའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། སྐལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་གུས་པས་ཡུན་རིང་པོར་བསྙེན་པར་བྱས་པས་སོ། ། དགྲ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གནད་གཅོད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགྲ་རྣམས་གསོད་པ་སྟེ། ཀ་ར་བཱི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་སྤེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལག་པ་ལ་སོགས་པར་བྲིས་པའི་འཁོར་ལོ་ཀུན་གྱི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་སྤེལ་བ་ སྟེ། མན་ངག་གིས་ན་ཧཱུྃ་གཉིས་སུ་བལྟའོ། ། དེས་ནི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་དེ་བ་དཏྟ་ནི་ར་བཱི་ཤ་ཀུ་རུ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ལྷན་ཅིག་བཟླས་པའི་གུ་གུལ་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལན་ཅིག་བཟླས་པའི་བདུག་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ལེའུ་གསུམ་པའི་ གདེངས་ཀའི་དབང་ཕྱུག་གི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་འདི་ལས་བཅུ་གསུམ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སྣ་སྒོ་གཡོན་པ་ནས་རླུང་རྒྱུ་བའི་དུས་སུ་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་ན་ཙནྡན་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་ཛ་ ཡནྟའི་སྨྱུ་གུས་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་དབུས་སུ་ཧྲཱིཿདེ་བ་དཏྟ་སྱ་བི་ཥ་ཨ་པ་ཧ་ར་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བ་བྲིས་ནས། རིག་པ་ལན་གཅིག་བཟླས་ཏེ་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་ལ་གཞག་གོ། །

Regarding the phrase "the great cakra": the "great cakra" refers to the cakra drawn on the palm of the left hand, because it possesses great power. "This" refers to the King of Knowledge (vidyārāja). "Fortunate one" refers to one who has previously performed the approach (sevā) for a long time with devotion. "Severing the vital points of enemies" means killing enemies; this will be explained below with the words "karavīra" and so forth. Regarding the phrase "intermingling with HŪṂ PHAṬ": this means that in the center of all the cakras drawn on the hands and so forth, the name of the person to be accomplished is intermingled with the mantra HŪṂ PHAṬ. According to the pith instructions, one should view this as two HŪṂs. Thus, it becomes: HŪṂ HŪṂ PHAṬ DEVADATTASYA VĪŚA KURU HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Regarding the phrase "with guggulu incense recited together": this indicates the incense to be offered after the King of Knowledge has been recited once. This is the remainder of the ritual for the yantra of the Lord of the Hoods (phaṇīśvara) from the third chapter. Regarding the phrase "on the left hand" and so forth: this teaches thirteen yantras. When the wind flows through the left nostril, one should draw the cakra on the palm of the left hand with a pen made of jayaṃta wood, such as sandalwood. In the center, one writes: HRĪḤ DEVADATTASYA VIṢA APAHARA HRĪḤ. Then, having recited the vidyā once, one should cover it with cloth and set it aside.

དེ་ནས་མཆེ་བས་ཟིན་པ་ཡང་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ་མཐེ་བོའི་རྩེ་མོའི་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་བརྐྱང་ བའི་མཛུབ་མོའི་རི་མོ་གསུམ་པ་དང་དུག་བཅུག་པ་ལྟར་བྱས་ཏེ་གུང་མོའི་རི་མོ་བར་པ་དང་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཙིར་ལ་རིག་པ་ལན་གཅིག་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་མཆེ་བས་དུས་སུ་ཟིན་པ་སྟེ། གསོར་རུང་བའི་མཆེ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཟིན་ཅིང་བརྒྱལ་བ་ཡང་སློང་བར་བྱེད་དོ། ། ཡང་ན་ཡིད་ཀྱིས་བྲི་ བས་ཀྱང་ཆོ་ག་དེ་ལྟར་བྱ་སྟེ། རེའུ་མིག་དགུ་པའི་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བ་དང་པོའི། ། ཀ་ར་བཱི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིག་པ་ལན་གཅིག་བཟླས་པའི་ཀ་ར་བཱི་རའི་སྨྱུ་གུས་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྲིས་ལ། དབུས་སུ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་དེ་བ་དཏྟཱ་ཡ་གརྦྷཾ་ཡཛྙ་དཏྟཱ་ཡ་སཾ་ཀྲ་མ་ཡ་ ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྲིས་ནས། ཡང་རིག་པ་ལན་གཅིག་བཟླས་ན་མངལ་འཕོ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྦྱོར་བ་གཉིས་པའོ། ། དུག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཀ་ར་བཱི་རའི་འདབ་མའི་ཁུ་བས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྲིས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་དུག་ལ་སོགས་པས་ལག་པ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་སྔ་ མ་ལྟར་བྲིས་ཏེ། འགྲོ་བ་དང་བཅས་པས་གང་ལ་རེག་པ་དེ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དུག་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་བཟླས་ནས་གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ་སྦྱོར་བ་གསུམ་པའོ། ། རོ་བསྲེགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རོ་བསྲེགས་པའི་ མགལ་བའི་དུམ་བུ་ཅུང་ཟད་ཚིག་པ་ལ་ད་དུ་རའི་ཁུ་བས་རོ་བསྲེགས་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་མེ་བསད་ཅིང་ཤིང་བུ་རློན་པར་(སྤངས་,སྦངས་)ཏེ།

Then, having placed even one bitten by a fang to the left, one should extend the index and middle fingers, and with the third line of the index finger, act as if inserting poison. By squeezing between the middle line and the second [line] of the middle finger and reciting the vidyā just once, one is bitten by a fang at the proper time; even one bitten by the eight curable fangs and rendered unconscious is revived. Alternatively, one may perform the ritual by mentally drawing [the diagram]. This is the first application of the nine-square wheel: with a pen made of karavīra [wood] over which the vidyā has been recited once, one should draw the wheel exactly as it is. In the center, one writes: hūṃ hūṃ phaṭ devadattāya garbhaṃ yajñadattāya saṃkramaya hūṃ hūṃ phaṭ. If one recites the vidyā once more, the fetus will be transferred; this is the second application. Regarding "poison and so forth": having drawn the form of the target with the juice of karavīra leaves, one should draw the aforementioned yantra on the hand with poison and so forth at its heart. Whomever it touches, including the one who moves it, will die. Some say that if one empowers poison and so forth with mantras and strikes someone with it, that person will die; this is the third application. Regarding "charred remains and so forth": on a slightly charred piece of a funeral pyre, one should extinguish the fire at that very place of cremation with the juice of datura and soak it in wet wood.

མགལ་དུམ་དེ་ཉིད་ལ་ཚེར་མས་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ལན་གཅིག་བཟླས་ནས་དེས་གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། སོལ་བ་རློན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རིག་པ་ལན་གཅིག་བཟླས་ནས་བསྒོམས་ལ་དེས་ལག་མཐིལ་དུ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ནས་གང་ལ་རེག་པ་དེ་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ་སྦྱོར་བ་བཞི་པའོ། ། སཾ་ཀོ་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པ་ ཟློས་པའོ། ། ཆོ་ག་སྔ་མ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ར་བཱི་རའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་དང་། དུག་ལ་སོགས་པའི་སྣག་ཚས་ལག་པ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བྲི་བའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་འདིར་སཾ་གོ་ཏ་ཀའི་སྨྱུ་གུས་བྲིའོ། ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་ལྔ་པའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྱུང་པོའི་མཚན་མོ་ནི་མར་ངོའི་བཅུ་བཞིའི་མཚན་མོའོ། ། གང་གི་སྙིང་གར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བྲིས་ལ། དེའི་སྙིང་གར་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ། དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བར་སྔ་མ་ལྟར་ བྲིས་ལ་སྔགས་བཟླའོ། ། སྦྱོར་བ་དྲུག་པའོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་ནི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལས་བྱའོ། ། དེའི་སྙིང་ག་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྙིང་གར་རོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ནི་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མ་ལྟར་བྲིས་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་བདུན་པའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བདུན་པའོ། །

Draw a wheel upon that very piece of wood with thorns exactly as described, and recite the mantra once; whoever is struck by it will fall immediately. Alternatively, apply the phrase "by that very [means]": recite the knowledge-mantra (vidyā) once over moist charcoal, meditate, and draw the yantra on the palm of the hand; whoever is touched by it will become as previously stated. This is the fourth application. Regarding the phrase "saṃkoṭaka" and so forth, "mantra" refers to the recitation of the knowledge-mantra. "According to the previous ritual" means drawing the yantra on the hand as before, using ink made from the juice of karavīra leaves, poison, and so forth. Specifically, in this case, it should be drawn with a pen made of saṃkoṭaka. If one asks what should be done next, it is "ashes" and so forth, which is easy to understand. This is the fifth application. Regarding "of the charnel ground" and so forth: "the night of the spirits" is the night of the fourteenth day of the waning moon. "In whose heart" means: having drawn the form of the target, draw the yantra in its heart, and in the center, write the name of the target interspersed [with the mantra] as before, and then recite the mantra. This is the sixth application. Regarding "of the target" and so forth: the form of the target should be made from the dust of their footprints. "Its heart" refers to the heart of the image. The yantra is drawn on birch bark or similar materials with saffron and so forth, as before. This is the seventh application. Regarding "that very wheel" and so forth: "that very wheel" refers to the seventh [application] previously explained.

དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གོ། ། ཕོ་ཉའི་མདོག་ཏུ་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་འཁོར་བ་དང་བཅས་པར་བྲི་བའོ། ། ལས་ ཀྱི་ཕོ་ཉ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་གདོན་གྱིས་ཟིན་པའོ། ། གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་སྟེ་སྦྱོར་བ་བརྒྱད་པའོ། ། ཀ་ར་བཱི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མ་ནི་ཉི་མ་གཟས་ཟིན་པའི་དུས་སུ་སྔགས་ཟློས་ཤིང་བླངས་པའོ། ། གང་ལ་ མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པར་བྱ་བའི་སྐྱེས་བུ་དང་། བུད་མེད་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་ནས་སོ། ། སྔགས་དྲིས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲི་བ་སྟེ། དེས་བསྲེག་པ་དང་བླང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། བསྐོར་བ་ནི་རྩ་བ་ནས་བཟུང་ནས་ བསྐོར་བ་སྟེ་སྦྱོར་བ་དགུ་པའོ། ། སྐྱེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་རོའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། རོའི་ཁམ་ཕོར་ནི་དུར་ཁྲོད་དུ་རོ་བསྲེགས་པའི་ཁམ་ཕོར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདི་ནི་དབུགས་ནང་དུ་བསྡམས་ནས་བྲིས་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་གོས་སེར་པོས་གཡོགས་ལ་མེ་ཏོག་སེར་ པོ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། སྦྱོར་བ་བཅུ་པའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་ཡང་སྣག་ཚ་ནི་བ་བླ་དང་ཡུང་བའི་ཁུ་བའོ། ། ཀླུ་རྣམས་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་འོག་གི་ལས་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ཏེ་དེ་དག་ནི་ཀླུ་དང་བྲལ་བའོ། ། འདིར་བྲིས་ལ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་འདིར་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་སྨོས་པ་ལྟར་ཀླུ་དང་བཅས་པས་བྲིའོ། །

The "cloth from a charnel ground" and so forth are the specific materials. Regarding the phrase "to be drawn in the color of the messenger," it means to draw [the deity] together with the surrounding [retinue] in the center of a solar maṇḍala, using the light of the sun. Regarding "together with the messengers of action," this refers to one seized by the graha of a ḍākinī. "To be seized" means to be subdued; this is the eighth application. Regarding "the karavīra" and so forth: the karavīra creeper is to be taken while reciting the mantra at the time of a solar eclipse. Regarding "facing toward," this means to mentally focus upon whichever man or woman is to be summoned. "Having written the mantra" means to draw the yantra on the hand; by means of that, all actions such as burning and taking up should be performed. "Circling" means to circle starting from the root; this is the ninth application. Regarding "of a man" and so forth: "man" refers to a specific type of corpse. "The earthen bowl of the corpse" is the earthen bowl from a corpse burned in a charnel ground. The remainder is easy to understand. This is the tenth application: having written [the yantra] while holding the breath inside, cover the yantra with yellow cloth and worship it with yellow flowers and so forth. Regarding "of the charnel ground" and so forth: here too, the ink is the liquid of orpiment and turmeric. "Excluding the nāgas" refers to the yantras of the twelve actions of the lower [section], which are devoid of nāgas. Regarding "having drawn here," this yantra should be drawn together with the nāgas as described in the third chapter.

ཨེ་དང་སྤེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་ཡང་བྲི་བའོ། ། ལུས་སྲུལ་པོ་ནི་ཡི་དྭགས་ཏེ་སྦྱོར་བ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་ བས་བརྒྱན་པ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བྲི་བའོ། ། བུད་མེད་གང་གིས་རྟག་ཏུ་བཅངས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ལ་གདགས་པའོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ལྷུམས་སུ་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གདོན་མི་ཟ་བར་བུ་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། སྦྱོར་བ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ཞི་ བའི་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་འཁོར་ལོར་བསྒོམས་ནས་སྔགས་ཀྱང་ཟློས་ཤིང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཟོས་ཏེ། ། ལྷག་མ་དེའི་ཁར་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་རེའུ་མིག་དགུ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱི་ཆོ་གའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལས་རྣམས་སྦྱོར་བས་ན་རྣལ་ འབྱོར་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་སོ། ། སྦྱོར་བ་འདི་དག་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཆོ་ག་ཞིབ་མོའི་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། ། སྦྱོར་ བ་ནི་རྒྱུད་ལས་བསྟན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

Regarding the phrase "alternating with E," it should also be written inside the source of phenomena (dharmodaya). The "kaṭapūtana" is a hungry ghost (preta); this is the eleventh application. Regarding the phrase "that very wheel" and so forth, it is adorned with a moon, meaning it should be written upon a lunar maṇḍala. "Whichever woman always wears it" means it should be attached to the body. "The king of vidyās enters the womb" means that she will undoubtedly obtain a son; this is the twelfth application. "The assembly of peace" refers to the bodhicitta arising from the application. Regarding "conduct," it means that after meditating on that as a wheel and reciting the mantra, one should eat a small portion oneself and give the remainder into her mouth; this is the oral instruction. The remainder is easy to understand. This is the thirteenth application. Regarding the phrase "endowed with such a ritual of application," "application" refers to the thirteenth application consisting of a nine-square grid. "Such a ritual" refers to the ritual method previously mentioned. "Yoga" is so called because one joins (yojayati) the activities through this; it is the form of the mantra. To show that for these applications there is no fixed requirement for ascetic observances and the like, the phrase "the Blessed One" and so forth is stated, which is easy to understand. Regarding the phrase "by this very method of the application of the detailed ritual," "detailed ritual" refers to the treatise. "Application" refers to the characteristics of the Vajraḍākinī taught in the tantra.

ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀླུ་དབབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ། ། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ནི་མ་བསྟན་པའི་ལས་གཞན་ དག་ཀྱང་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་འཁོར་ལོ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་གི་ཝང་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་དེར་འཁོར་ལོ་རྣམས་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། འོད་ ཟེར་ཚོགས་ནི་གསལ་བའི་མདངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། ལྷག་མ་ཡང་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། འཁོར་ ལོ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོར་བྱ་བ་དང་། ཟླ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གྲུ་བཞི་དང་སྒོ་བཞིར་ལྡན་པར་བྲི་བའོ། ། རང་གི་ལུས་ལས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་སོ་སོ་ནས་རང་གི་མདོག་གི་འོད་སྤྲོ་བའོ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་ལྟེ་བ་དང་ རྩིབས་དང་མུ་ཁྱུད་དང་བཅས་པར་བྲི་བའོ། ། དཀར་དང་དམར་དང་སྔོན་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་རིམ་བཞིན་དུ་མདོག་བསྟན་པ་སྟེ། བྲི་བའི་ཁ་དོག་གོ། ། ཁ་དོག་མཆོག་གི་བྱེ་བྲག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲིས་པའི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་ཁ་དོག་བསྟན་པ་སྟེ།

"Method" refers to the ritual procedures such as drawing [the maṇḍala] and so forth. "All activities" refers to activities such as summoning the nāgas. "Just as desired" means without doubt. Alternatively, "just as desired" means performing other activities not previously taught. Now, in order to show another maṇḍala, it is said: "In the expanse of space," and so forth. Here, one should draw a dharmodaya and a moon maṇḍala upon birch bark or similar material using gallstone and so forth, and then draw the wheels within it. "A mass of light rays, a radiant luster" means it is surrounded by a garland of light on the outside of the moon. "Completely enveloped by a garland of wheels" means it is surrounded by a garland of the outer body wheel. The remainder should also be viewed in that same way. "The maṇḍala is like the wheel of the vajra body, speech, and mind" means that the three inner wheels should be made completely circular, and one should draw them on the outside of the moon as being square and possessing four gates. "One should emanate from one's own body" means that from each of the three wheels, light of its respective color is emanated. The wheels should also be drawn with a hub, spokes, and a rim. "White, red, and blue" indicates the colors of the three wheels of body and so forth in their respective order; these are the colors for the drawing. "One should distinguish the supreme colors" indicates the colors for the meditation to be performed after the drawing is finished.

ཞི་བ་ ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱ་བའི་ཆོ་ག་དེ་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ནི་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། ། དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་དེ་བཞིན་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དཔའ་ བོའི་དབང་ཕྱུག་ནི་(ཐོང་,ཐོད་)པའི་དུམ་བུ་ཅན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་དང་དབྱེར་མེད་པས་རྩ་བའི་རིག་པ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའོ། ། བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ནི། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ནུབ་ཀྱི་ རྩིབས་ལ་ནི། ཨོཾ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ནི། ཨོཾ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དབང་ལྡན་དུ་ནི། ཨོཾ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། མེ་མཚམས་སུ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཿཧྲཿཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། རླུང་དུ་ནི། ཨོཾ་ཕེཾ་ཕེཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ཤར་ ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ། ཨོཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བྱང་གི་རྩིབས་ལའོ། ། ཨོཾ་པ་ཙ་པ་ཙ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལའོ། ། ཨོཾ་བྷཀྵ་བྷ་ཀྵ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ལྷོའི་རྩིབས་ལའོ། ། ཨོཾ་བ་ས་རུ་དྷི་ར་ཨནྟྲ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ནི་གྲྀཧྞཱ་གྲྀཧྞཱ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དབང་ལྡན་དུའོ། ། ཨོཾ་སཔྟ་པཱ་ ཏཱ་ལ་གྷ་ཏ་བྷུ་ཛཾ་ག་སརྦཾ་པཱ་ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། མེའི་མཚམས་སུའོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བདེན་བྲལ་དུའོ། །

Regarding the term "peaceful" and so forth: this refers to the purpose of meditating on all the cakras as white and so on, according to the specific types of activities. Regarding the phrase "by that ritual of activity," the "ritual of activity" refers to the procedures of drawing [the mandala] and so forth. The word "ni" (indeed) is used for emphasis. Regarding the phrase "likewise draw the Lord of Heroes," the "Lord of Heroes" refers to Khaṇḍakapālin and the others; because they are inseparable from them, the root mantra is also called by that name. In that regard, on the eastern spoke of the Mind Cakra is: OṂ KARA KARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the northern spoke: OṂ KURU KURU HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the western spoke: OṂ BANDHA BANDHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the southern spoke: OṂ TRĀSA YA TRĀSA YA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the northeast: OṂ KṢOBHAYA KṢOBHAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the southeast: OṂ HRAUṂ HRAUṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the southwest: OṂ HRAḤ HRAḤ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the northwest: OṂ PHEṂ PHEṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the eastern spoke of the Speech Cakra: OṂ PHAṬ PHAṬ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the northern spoke: OṂ DAHA DAHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the western spoke: OṂ PACA PACA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the southern spoke: OṂ BHAKṢA BHAKṢA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the northeast: OṂ VASARUDHIRA-ANTRAMĀLĀVALAMBINI GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the southeast: OṂ SAPTAPĀTĀLA-GHĀTĀBHUJAṂGASARVAṂ PĀTARJAYA TARJAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the southwest: OṂ ĀKARṢAYA ĀKARṢAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

ཨོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། རླུང་དུའོ། ། ཨོཾ་ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལའོ། ། ཨོཾ་ཧཾ་ཧཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བྱང་གི་རྩིབས་ལའོ། ། ཨོཾ་ ཧིཾ་ཧིཾ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ལྷོའི་རྩིབས་ལའོ། ། ཨོཾ་ཀི་ལི་ཀི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དབང་ལྡན་དུའོ། ། ཨོཾ་སི་ལི་སི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། མེའི་མཚམས་སུའོ། ། ཨོཾ་ཙི་ལི་ཙི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བདེན་བྲལ་དུའོ། ། ཨོཾ་དྷི་ལི་དྷི་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བར་ རླུང་མཚམས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་། ། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབུས་སུ་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ལྟེ་བ་ལའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་གང་འདོད་པའོ། ། སྦྱར་བ་ནི་སྤེལ་བའོ། ། དེ་ནི་ཨོཾ་དེ་བ་དཏྟ་སྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་མོ་གྲུ་བཞིའི་ཕྱི་རོལ་ཏེ་དེར་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་ཟླུམ་པོས་བསྐོར་བའོ། ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཕྲེང་འཁྲུགས་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འོད་ཟེར་གྱི་དྲ་བས་བསྐོར་བའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་བྲིས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་བསྲུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒན་པོ་དང་གཞོན་ནུ་དང་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བསྲུང་བ་འམ། ཡང་ན་རིམས་དང་ནད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བསྲུང་བ་སྟེ།

OṂ HRĪṂ HRĪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the northwest. OṂ KṢMĀṂ KṢMĀṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the eastern spoke of the body cakra. OṂ HAṂ HAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the northern spoke. OṂ HIṂ HIṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the western spoke. OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the southern spoke. OṂ KILI KILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the northeast. OṂ SILI SILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the southeast. OṂ CILI CILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the southwest. OṂ DHILI DHILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These should be placed in the northwest. In the center, the name of the person to be accomplished should be inserted as desired. Regarding this, "in the center" refers to the hub of the three cakras. "As desired" means whichever is intended according to the specific activity, such as pacification and so forth. "Insert" means to interpose. That becomes: OṂ DEVA DATTA SYA ŚĀNTIṂ KURU OṂ. "Outside" refers to the exterior of the square lines, which is surrounded by a circular vajra garland. "Draw a swirling garland of blazing light rays" means that all those cakras are encircled by a lattice of light rays. "This" refers to whatever has been drawn as the King of Vidyās. "Protection of all" means the protection of all—elders, youths, men, and women—or protection from all fevers, diseases, and the like.

འཁོར་ལོ་འདི་བྲིས་ནས་དཔུང་པ་ལ་ སོགས་པར་བཅངས་ན་རིམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གྲིབ་མའང་མི་འགོད་ན་ལུས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ནང་ནི་གློ་དང་དབུགས་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མའི་འཚེ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། འཚེ་བ་ནི་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པས་ བྱས་པའི་གནོད་པའོ། ། ཟླ་གཟུགས་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མདོག་དཀར་པོར་བྱས་ཏེ། ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་འཁོར་ལོ་བཀོད་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་མདོག་དཀར་པོ་ཁ་བ་ལྟ་བུའི་ཆུ་རྒྱུན་འཛག་པར་བསམས་ཏེ། རིམས་ལ་སོགས་ པས། ཟིན་པ་ལ་བསྟན་ན་འབྱེར་བ་སྟེ་འཐོར་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་བཅུར་ཏེ་ཕྱོགས་ཀུན་དུའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཁ་དོག་ཐ་དད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཀར་པོ་ཡིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། དབྱེ་བ་ལ་སོགས་དྲག་པོའི་ལས་གཞན་དག་ཀྱང་ཁ་དོག་ནག་པོ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་དམར་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ལག་པ་ལ་འཁོར་ལོ་བྲིས་ཏེ་བསྟན་པ་དང་སྔགས་བཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་སྟོན་ཏོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་འགྲུབ་པ་སྟེ། འཁོར་ལོ་གང་གིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་འགྲུབ་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

If this cakra is drawn and worn on the upper arm or elsewhere, it is to be understood that even fevers and the like will not cast a shadow upon it, let alone affect the body. "Internal" refers to ailments such as coughs and labored breathing. Regarding "the harm of ḍākinīs," the ḍākinīs are well known. "Harm" refers to the injuries inflicted by rākṣasas and the like. Regarding "like the form of the moon" and so forth: one should visualize oneself as Vajraḍākinī, white in color, and arrange the cakra in the palm of the left hand. One should then imagine the syllables of the mantra as white, like a stream of snow falling. If this is shown to one seized by fevers and the like, they will disperse—that is, they will be scattered. Where? In the ten directions, meaning in all directions. In order to show that the cakra itself has different colors according to the specific activity, it is said, "by the white," and so forth. "Killing" is an illustration; other fierce activities such as "driving away" and so forth are also to be associated with the black color. "By that very [color]" means by that very red color. The remainder is easy to understand. This teaches that one who possesses the yoga of Vajraḍākinī should draw the cakra on the hand and perform the recitation of the mantra and so forth exactly as prescribed. Regarding "the source of all activities," "all activities" refers to pacifying and the rest. "Source" means accomplishment; thus, it is so called because it is the cakra by which activities such as pacifying are accomplished.

སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པར་བསྲུང་བའི་དབང་ དུ་བྱས་པའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་གདེངས་ཀའི་དབང་ཕྱུག་དང་། འཁོར་ལོ་གཉི་གའི་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། ད་ནི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཀའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཀའ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། ཁྱད་པར་ནི་དམ་པ་སྟེ། འཁོར་ལོ་གང་གི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་བའི་སྟེ། ། ཆོ་ག་ནི་སྣག་ཚ་དང་བྱང་བུ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལས་ནི་བྲི་བ་དང་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བྲི་བའོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ནང་དུ་རི་མོ་ཟླུམ་པོར་བྲི་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་བསམས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བསམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཀྱང་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་དེའི་དབུས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཡི་མཆོག། འོད་ཟེར་དཀར་པོས་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། སྒྲུབ་པོ་འཁོར་ལོ་ཕྱི་རོལ་བྲི། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ། སྒྲུབ་པོ་ནི་བསྒོམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་ནི་པདྨའི་ཕྱི་རོལ་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཕྱོགས་བརྒྱད་དུ་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་བྲི་བའོ། །

The so-called "protection wheel" refers to a wheel intended specifically for protection. Up to this point, the functions of both the hooded Īśvara and the wheel have been taught. Having thus taught the ritual procedures for the activities of the root mantra, the "wheel of command" and so forth are now spoken in order to teach the wheel of the essence mantra. "Command" refers to the twenty-two syllables of the essence of the Blessed One. "Special" means supreme; this connects with the statement: "The yogi of whichever wheel performs the benefit of all sentient beings." To what does "whichever" refer? It refers to the ritual procedures that have been seen. "Ritual" refers to ink, wooden tablets, and so forth. "Activity" refers to drawing, meditating, reciting, and so forth. "The expanse of space" refers to drawing the mudrā of the source of phenomena (dharmodaya). "Like a moon mandala" refers to drawing a circular design within that; for that very reason, it is said: "Visualize the mandala like a wheel." "Visualize" means that those who delight in yoga should perform all of these through meditative absorption (samādhi). "In its center" means in the center of that wheel. "A supreme five-pronged vajra, Extremely beautiful with white light rays, The practitioner should draw on the outside of the wheel." Regarding this, the "practitioner" is one whose nature is meditation. "Outside of the wheel" means outside of the lotus; one should draw vajras with the characteristics as previously described in the eight directions on the outside.

པདྨའི་ལྟེ་བར་སྭཱ་ཧཱ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་པདྨའི་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་ནི་ཤར་ནས་ བརྩམས་ཏེ་གཡས་སྐོར་དུ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཅུ་དྲུག་དགོད་དོ། ། ནང་གི་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་ལ་ནི་ར་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་བཞི་དགོད་དོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པ་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་ལ་ནི་ ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདང་སྤེལ་བའི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བྲིའོ། ། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ནི་སྭཱ་ཧཱ་བྲིའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། མ་མོའི་ཁྱིམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་མོ་བདུན་གྱི་རྟེན་གྱི་གནས་སུའོ། ། ཙནྡན་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། འབོལ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པའི་སྟན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་གཞི་མཉམ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། སྐྱེ་གནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དུ་གནས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་མ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་ས་གཞི་མཉམ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་བདུད་རྩི་ལྔས་ བྱུགས་ཏེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྣག་ཚས་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་དུ་གནས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པའི་སྔགས་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པར་ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་དུ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། བྲི་བའི་དུས་ཀྱི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཡན་ལག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ལྟ་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་གསུངས་པ། ཡི་དྭགས་སེན་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

"Write SVĀHĀ in the center of the lotus." Regarding this, on the sixteen outer petals of the lotus, starting from the east and proceeding clockwise, one should place the sixteen syllables: OṂ ŚRĪ HE HE RU RU KAṂ VAJRA ḌĀKINĪ JĀLA SAṂVA. On the four cardinal petals of the eight inner petals, one should place the four syllables: RA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. On the four intermediate petals, such as those in the northeast and so forth, one should write the name of the person to be accomplished interspersed with the syllable HRĪḤ. In the central hub, one should write SVĀHĀ. "Bestowing all accomplishments" means possessing the power to grant accomplishments. "The abode of the mātṛs" refers to the place where the seven mātṛs reside. "Excellent sandalwood" refers to the five nectars (amṛta). "A soft and very smooth seat" refers to a level and pleasing ground. "Binding the mudrā of the birth-place" means remaining in the vajra posture. These points indicate the following: in the abode of the mātṛs, having smeared a level and pleasing ground with the five nectars, one should draw the yantra with the ink to be described below. Sitting upon it in the vajra posture and facing the person to be accomplished, if one recites the twenty-two syllable mantra together with the insertion [of the name] three times a day, one hundred and eight times each, they will be summoned. The ritual for the time of drawing is taught by the words "the limbs" and so forth, which should be applied below. Regarding the various [substances] taught, such as "the fingernail-ink of a preta" and so forth:

ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་གོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། ཡི་དྭགས་གོས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རོའི་བུམ་པ་སྐམ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་བུམ་སྐམ་པོའི་གྱོ་མོའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཡི་སྙིང་གར་གཞུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལ་སོགས་པ་ལས་འོག་ནས་འབྱུང་ བ་ལྟར་གཟུགས་བྱས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་འཁྲུལ་འཁོར་གཞུག་པའོ། ། བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པའི་ལས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའོ། ། མཐེའུ་ཆུང་བསྐྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེ་བསྐྱོད་དེ་སྔགས་བཟླས་པའོ། ། བྲམ་ཟེ་གསོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྲམ་ཟེ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ། དེ་ གསོད་པ་ནི་བྲམ་ཟེ་གསོད་པའོ། ། འང་གི་སྒྲས་ནི་མཚམས་མེད་པ་གཞན་བྱེད་པའང་གཟུང་ངོ་། ། ཉིན་བདུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཉིན་(མའང་,མོའང་)ཡིན་ལ་བདུན་ཀྱང་ཡིན་པས་ཉི་མ་བདུན་ཞེས་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྱ་བ་ཉིད་གསུངས་པ། ཙནྡན་དམར་ པོའི་རྡུལ་ལས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཙནྡན་དམར་པོ་དང་རྐང་པའི་རྡུལ་ལས་ཞེས་ཟླས་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཚ་བ་གསུམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཉིན་བདུན་བསྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་བདུན་དུ་དུས་གསུམ་གསུམ་དུ་བསྲོ་ བའོ། ། དེ་དག་གིས་འདི་སྐད་དུ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སེན་རྩི་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་འཁོར་སྔ་མ་ལྟར་བྲིས་ཏེ།

"Blood" refers to the blood of the ring finger. Another method is taught: regarding the phrase "the garment of a preta," and so forth, "the dry skull of a corpse" refers to the shards of a dry skull from a charnel ground. "As desired" connects to the previous instruction to "draw it accordingly." "Place that wheel in the heart" means that one should fashion an image from the dust of the target's footprint and the like—as will be explained below—and place the yantra within its heart. "The wise one" refers to one who focuses one-pointedly on the activity of summoning. "Moving the little finger" means moving the tongue while reciting the mantra. Regarding "the slayer of a brahmin," "brahmin" refers to a Buddha; "slaying him" is the slaying of a brahmin. The word "also" includes those who commit other acts of immediate retribution. Regarding "seven days," since it is both "days" and "seven," it should be understood as a compound meaning "seven days." The actual fashioning of the target's image is taught: "from the dust of red sandalwood," and so forth. Here, "red sandalwood" and "dust of the feet" are to be understood as a copulative compound, with the intermediate word elided. If one asks what should be done next, it is "with the three hot [substances]," and so forth, which is easy to understand. "Heat for seven days" means heating it three times each day for seven days. By these means, one should draw the aforementioned yantra on the garment of a preta and so forth, using the fingernail polish of a preta and the like.

ཁྱད་པར་དུ་ནང་གི་པདྨའི་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཧྲཱིཿདེ་བ་དཏྟ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བ་བྲིས་ལ་ཙནྡན་དམར་པོ་དང་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལས་ གཟུགས་བྱ་སྟེ། སྙིང་གར་བཅུག་ནས་ཚ་བ་གསུམ་དང་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་བྱུགས་ཏེ། ཟངས་མའི་ཁབ་ཀྱིས་སྐྱེ་གནས་ཕུག་ནས། ཇི་ལྟ་བའི་མེ་ལ་ཉི་མ་བདུན་དུ་ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་གསུམ་དུ་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཟློས་ཤིང་སྤྲ་ཚིལ་མ་ཞུའི་བར་དུ་བསྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་ སྟོན་ཏོ། ། སྤྲ་ཚིལ་མ་ཞུ་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཡང་བལྟའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒྱལ་པོ་བློན་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བློན་པོ་ནི་ལས་ཀྱི་སྣ་ལ་གཏོགས་པ་རྣམས་སོ། ། མདུན་ན་འདོན་ནི་སྤྱན་སྔར་རྟག་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་སྨྲང་འདོན་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་ སླའོ། ། ཡང་ན་རྣམ་པ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གྲོ་ག་ཡི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡང་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྱས་པའི་སྙིང་གར་གཞུག་པ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། ། མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཁ་ བལྟས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བྲི་བའི་ཆོ་ག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཁ་བལྟས་ཏེ་བྲིའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཟློས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཟློས་པའོ། ། ས་སྟེང་སྐྱེ་བོ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིའི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ་ཡི་དྭགས་སེན་ རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡི་དྭགས་སེན་རྩི་ལ་སོགས་པས་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ལ། སྙིང་གར་འཁྲུལ་འཁོར་བཅུག་ནས་ནི། །

Specifically, one should write the mantra hrīḥ devadattam ākarṣaya hrīḥ on the petal at the corner of the inner lotus. Then, having fashioned an effigy from red sandalwood and the dust from the target's footprint, one should insert it into the heart. The exterior should be smeared with the three hot substances and beeswax. Piercing the birth canal with a copper needle, one should recite the mantra one hundred and eight times three times a day for seven days over a fire of the appropriate kind, heating it until the beeswax has melted. This is what is taught. Regarding the phrase "until the beeswax has melted," it should also be understood as it appears below. If one asks what the result of this is, it is said: "The king together with his ministers." Here, "ministers" refers to those involved in the administration of affairs. "Chamberlain" refers to one who constantly recites auspicious verses in the presence [of the king]. The remainder is easy to understand. Alternatively, to show another method, it says "on birch bark" and so forth. In this case as well, the procedure of fashioning the effigy of the target from the dust of the footprint and so forth, and inserting it into the heart, is to be applied as before. "Facing toward" means facing the target. Some say that during the ritual of writing, one should write while facing the target. "While reciting" means reciting one hundred and eight times. "What need is there to mention the people on the earth?" refers to the human world. The remainder is easy to understand. Another method is taught: "With the fingernails of a preta," and so forth. Having drawn the yantra on birch bark or similar material with the fingernails of a preta and so forth, and having inserted the yantra into the heart—

ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྐང་རྗེས་ས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་འོག་ཏུ་སྦྱར་ བར་བྱའོ། ། ཙནྡན་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཙནྡན་དམར་པོའི་ཕྱེ་མའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཟས་ལྷག་ཐལ་བ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་བ་ཉིད་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཟས་ལྷག་མ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཅིག་བསྡུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་གསུམ་པོ་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་ བའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲེག་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། སེང་ལྡེང་མེ་ནི་དུ་མེད་ལ་སྟེ། སེང་ལྡེང་མདག་མར་ལྷགས་པའི་མེ་ལའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མཉེས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྐང་རྗེས་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཏེ་ལག་པའི་ཐལ་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཉེད་ཅིང་ངོ་། ། ཐལ་བ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བསྲེགས་པ་དང་། སེང་ལྡེང་གི་མདག་མར་བཅས་པའི་ཐལ་བའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱའི་གཟུགས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་བ་དེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་བུམ་པའི་ཆུས་སྦྲུས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆ་བྱད་དུ་བྱ་བའོ། ། སྙིང་གར་འཁྲུལ་འཁོར་བཅུག་ནས་ནི། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་དེའི་སྙིང་གར་གཞུག་པ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཟློས་བཞིན་དུ་ནི་མེར་གདུངས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནས་གཟུགས་བརྙན་ནི་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་བྱུགས་ལ་དུས་གསུམ་གསུམ་དུ་སྔགས་དེ་ཉིད་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཟློས་ཤིང་དུ་བ་མེད་པའི་སེང་ལྡེང་གི་མེ་ལ་བསྲོས་ན་ བུད་མེད་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གསུངས་པ། བརྒྱལ་ཞིང་སེམས་དང་བྲལ་འགྱུར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

This should be connected with what appears below. Regarding the phrase "the earth from the footprint of the one to be accomplished," it is to be applied as follows. "Red sandalwood" refers to the powder of red sandalwood. "Ashes of the leftover food from the charnel ground" means that the ashes themselves are the leftover food of the charnel ground, because they are the ultimate of what is consumed there. "Combined into one" means that those three substances are mixed together. "One should perform the homa" means one should burn them. Where? In a smokeless fire of khadira wood, that is, in a fire of glowing khadira embers. How? "Having rubbed with both hands," meaning one rubs the dust of the footprint and so forth between the palms of both hands. "That ash" refers to the ash thus burnt together with the khadira embers. "Having made an image of the one to be accomplished" means that one should knead that ash with water from a charnel ground jar and fashion it into the form of the target. "Having inserted the yantra into the heart" refers to the insertion of the previously explained yantra into the heart, which has already been explained. "While reciting, one should heat it in the fire" means that thereafter, the image should be smeared with beeswax and heated in a smokeless khadira fire while reciting that very mantra one hundred and eight times at each of the three sessions; by doing so, women will be summoned. For this very reason, it is said: "She will faint and become unconscious," and so forth.

སེམས་དང་བྲལ་བ་ནི་བྱ་བ་གཞན་མི་དྲན་པའོ། ། རྨོངས་པ་ནི་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ལོག་པར་སྤྱོད་པའོ། ། མྱོས་པ་ནི་ཆགས་ པས་ལུས་ཞིག་པའོ། ། ཆོ་གའི་བྱ་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོ་གའི་བྱ་བ་ནི་པདྨ་བྲི་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་དགོད་བཞེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་ནི་སྙིང་པོའི་སྔགས་སོ། ། དགོད་པ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་པདྨའི་འདབ་མ་རྣམས་ ལ་སོ་སོར་བྲི་བ་སྟེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བཞེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་ཤིང་དགོངས་པའོ། ། ད་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པའི་ལས་བསྟན་ པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡིད་འོང་ཞི་བ་སྐྱེད་པ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། དེའི་བཀའི་འཁོར་ལོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་དབུས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུའོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ དམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་སྟེ་ཟླུམ་པོར་བྲི་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་ཁ་བཞི་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་གསུམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་སྟེ། ཕྱོགས་བཞིར་རྩེ་མོ་གསུམ་གསུམ་བཅུ་གཉིས་སུ་གྱེས་པའོ། ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་སྣ་ཚོགས་ རྡོ་རྗེས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བའོ། ། དེ་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུའོ། ། བཻ་རོ་ཙ་ནའི་རིག་པ་ཆེ། །

To be "devoid of mind" means not recollecting any other activity. "Delusion" is the wrong engagement with what should and should not be done. "Intoxication" is the dissolution of the body through attachment. Regarding the phrase "by this ritual activity," the ritual activity refers to the drawing of the lotus and so forth. Regarding the phrase "one intends to arrange the twenty-two syllables," the twenty-two syllables are the essence mantra. "Arranging" means writing them individually on the petals of the lotus in the two stages, as has already been explained. "Intends" means that which was spoken and intended by the Buddha himself. Now, in order to teach the activities of the near-essence mantras of the ḍākinīs, the passage beginning with "Then" is spoken. "Then" means after the activities of the twenty-two syllables have been taught. "She who generates the delightful peace of the mind of all Tathāgatas" refers to Vajravārāhī. Her "wheel of command" is the wheel of the near-essence mantra of Vajravārāhī. "In the center of the expanse of space" means within the source of phenomena (dharmodaya). "The sublime moon maṇḍala" refers to the wheel, which is to be drawn as a circle. "The three-pointed vajra with four faces" means the crossed vajra (viśvavajra), which has twelve prongs, with three prongs extending in each of the four directions. "There" means that the outer perimeter of the wheel is completely surrounded by crossed vajras in the eight cardinal and intermediate directions. "In its center" means in the center of the wheel, which resembles a moon marked by a vajra. "The great knowledge of Vairocana" refers to the syllable VAM.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཏེ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཡི་གེ་བརྒྱད་བྲིའོ། ། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ནི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བར་བྲིའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་བསྐྱེད་སྡུག་པ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ཅན་ཀུན་བསྐྱེད་ནི་བུ་འདོད་པ་སྟེ་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། ། སྡུག་པ་ནི་ཆགས་པ་སྟེ་དབང་དུ་བྱ་བའོ། ། ནད་ཐམས་ཅད་ནི་རིམས་ ལ་སོགས་པའོ། ། མེད་པ་ནི་བསལ་བར་བྱས་པ་སྟེ། བྱ་བ་དེ་དག་དང་གདོན་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྲུང་བར་འདོད་ན་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པའི་གཞི་ལ་གོ་རོ་ཙ་ན་ལ་སོགས་པས་བྲིས་ལ་མཆོད་དེ་ལག་པ་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་དཔའ་བོའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གེ་སར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཟླ་ བ་བཟང་པོས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུ། ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བའི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་སྟེ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་ བ་ལ་དེའི་ཕྱི་རོལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ཕྱི་རོལ་དུའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བའོ། །

This is the near-essence mantra of the ḍākinī. Regarding that, starting from the eastern direction, one should write the eight syllables of "Oṃ vajravairocanīye" upon the eight petals. In the central hub, one should write "Svāhā" interspersed with the name of the person to be accomplished. Regarding the phrase "She who gives birth to all beings and is beloved": "giving birth to all beings" refers to those who desire children, seeking the welfare of offspring; "beloved" refers to those who are attached, to be brought under one's power. "All diseases" refers to fevers and the like. "Absence" means having cleared them away. If one wishes to be protected from those activities, from grahas, and so forth, one should write [the mantra] on a base such as birch bark using gorocanā and the like, make offerings, and then wear it on the hand. Now, in order to teach the activities of the hero’s near-essence, the words "Then..." and so forth are spoken. "Omniscient wisdom" refers to the attainment of the fruit of omniscience and the absence of delusion regarding all activities. "Clairvoyance" refers to the attainment of the divine eye and so forth. The words "filaments" and so forth are easy to understand. "Adorned with a beautiful moon" means that within the source of phenomena (dharmodaya), one should draw a wheel as white as the moon, and in its center, a lotus should be drawn. "Completely encircled by a vajra garland" means that the exterior of the lotus is surrounded by a garland of vajras. "Outside of that is a wheel" means that outside of that [lotus] is the exterior of the vajra garland; "wheel" refers to a garland of wheels.

སྟོན་ཀའི་ཟླ་ལྟར་དྲི་མ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཀུན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཡི་གེ་མཆོག་ནི་རྣམ་པ་བདུན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དགོད་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་དྲུག་ལ་ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ ཧ་ཧུྃ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་དྲུག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། ལྟེ་བར་ནི་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་དང་སྤེལ་བར་བྲི་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་ལས་རྣམས་ལ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཡི་གེའོ། ། གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཕཊ་ཉིད་དེ་དེ་ཉིད་ནི་ཕན་པའོ། ། ཙནྡན་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྣག་ཚ་དང་བྱང་བུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་ལག་པ་གཡོན་པར་བཅང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་བྲིས་ཏེ་ལག་པ་གཡོན་པའི་དཔུང་པར་གདགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ནད་ ཀྱིས་གདུངས་པ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ལ་བཞག་སྟེ། སྔོན་དུ་རིག་པ་སྟོང་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཤེལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་བཀོད་ནས། ཕ་རོལ་ལ་སེང་གེའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་བལྟས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་ གེ་རྣམས་ཤེལ་དང་ཟླ་བ་ལྟར་བསམས་ཏེ་ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ་ནད་ཀྱིས་གདུངས་པ་ལ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ནད་རྣམས་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བར། ། འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི། ། སྟོན་ཀ་ཡི་ནི་ཟླ་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། །

"Stainless like the autumn moon" refers to the specific qualities of all those [mantras]. "The supreme syllables are sevenfold" indicates the arrangement of the near-heart mantra: one should write the six syllables OṂ HRĪḤ HA HA HA HŪṂ HŪṂ in sequence upon the six petals starting from the east. In the center, one should write the syllable PHAṬ, interspersed with the name of the person to be accomplished in accordance with the specific action; these are called "syllables" because they do not change in their functions. "The one" refers to the syllable PHAṬ itself, and that is indeed beneficial. The passage beginning with "sandalwood" indicates the ink and the wooden tablet. "Hold the wheel in the left hand" means that after writing it as before, one should fasten it to the upper arm of the left hand. The passage beginning with "Then" teaches another method: "In the center of the sun" means placing the person afflicted by disease upon a solar maṇḍala and first reciting the knowledge-mantra one thousand times. Regarding the passage beginning with "The syllables like the form of crystal," one should arrange a white wheel on the left hand, look at the other person with the lion-gaze, and visualize the mantra syllables like crystal and the moon; having recited them one thousand times, one should show them to the one afflicted by disease. "They will be completely liberated from all diseases, of this there is no doubt"—the explanation of this very point is: "It will become like the autumn moon," which is easy to understand.

ལག་ པ་གཡོན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ལས་དང་མཐུན་པའི་མདོག་ཏུ་བསྒོམས་ཏེ་ནད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་ཞི་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་འདི་ནི་ ལྷ་མོ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོ་ག་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསྒོམ་པའོ། ། ལས་ནི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཐོང་བ་ནི་ཤེས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་རབ་བརྒྱན་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་འོད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་སོ། ། དུར་ཁྲོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨརྐའི་འདབ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཨརྐའི་འདབ་མའི་ཁུ་བའོ། ། སྔར་བསྟན་པའི་སོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བའོ། ། སྐྱེས་པའི་ཁྲག་གི་སྣག་ཚ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་པའི་ཁྲག་དང་ཨརྐའི་འདབ་མའི་ཁུ་བར་བཅས་པས་སྣག་ཚ་བྱ་བའོ། ། ཉི་མའི་དབུས་སུ་གཟུགས་བརྙན་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་ སོལ་བ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལས་ཉི་མ་ཕྱེད་ན་གཟུགས་བརྙན་བྱ་བའོ། ། དབུས་སུ་དེ་ནི་བཅུག་ནས་སུ། །

Regarding the phrase "on the left hand" and so forth: one should meditate on the left hand as a moon maṇḍala, with a cakra in its center having a color corresponding to the specific action. If one performs the ritual of "sweeping away" and so forth for the sick and others, pacification and the other activities will be accomplished. For that very reason, it is said: "This great goddess..." and so forth. The word "this" refers to the mantra of the near-essence (upahr̥daya). "Great cakra" is a qualification of that very mantra. Regarding "by seeing the ritual of the action": "ritual" refers to the meditation of Vajraḍākinī; "action" refers to the drawing and meditation of the cakra and so forth; "seeing" means knowing. "Adorned with the light of the action" means being adorned with white light and so forth for the actions of pacification and the rest. "All activities" refers to the activities of pacification and so forth. Regarding "in the charnel ground" and so forth: "the leaf of the arka plant" refers to the juice of the arka leaf. "The charcoal previously taught" refers to charcoal from a charnel ground. "With ink made from human blood" means that ink should be prepared using human blood together with the juice of the arka leaf. "One should make an image in the center of the sun" means that at midday, one should make an image using the aforementioned charcoal and the dust from the footprint of the person to be accomplished. "Having placed that in the center..." means having placed it in the middle.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་སྔར་སྨོས་པའི་སྣག་ཚས་མི་རུས་ཀྱི་སྨྱུ་གུས་ཉི་མའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ་དབུས་སུ་ཧཱུྃ་དང་ བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དུ་སྤེལ་བ་བྲིས་ནས་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་སྐྱེ་ཚེས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲོ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏེ། འདིར་ཡང་ཉི་མའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་གཟུགས་བརྙན་དེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བའི་མེ་ལ་ཉི་མའི་གུང་ལ་བསྲོ་ཞིང་ ཁྲོས་པ་བཞིན་དུ་སྔགས་དེ་ཉིད་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པར་དུས་གསུམ་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཟླས་སོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་རོ། ། འདི་ཡི་ནད་རྣམས་ ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ཡི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའམ་སྔགས་འདིའི་འོ། ། འཕེལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུའོ། ། སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའོ། ། རིམས་ལ་ཡི་དྭགས་སྙིང་གར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམས་ཀྱིས་གཟུང་བ་ལ་རོའི་སྙིང་གར་འཁྲུལ་འཁོར་བྲི་ བའོ། ། རླུང་དང་སྤྲིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གིས་བརྒྱན་པའི་སྤྲིན་གྱི་དབུས་སུའོ། ། མདུང་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ལའོ། ། ལྟོ་འཕྱེ་ནི་ལྟོ་འཕྱེའི་མགོ་ལའོ། ། གཟའ་ནི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་མཚན་མ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ལའོ། ། མདོར་བསྡུས་ནས་ནི་འཁོར་ལོ་དགོད། ། ཅེས་ བྱ་བ་ལ། ས་མ་ས་ནི་མཚུངས་པ་སྟེ། ། མདོག་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ།

Regarding the phrase "on a cloth from a charnel ground," one should use the ink previously mentioned and a pen made of human bone to draw the yantra upon a solar maṇḍala in the center of the sun. Having written the name of the person to be accomplished interspersed with the syllable hūṃ, one should place it at the heart and smear it with mustard seeds. The phrase "with a wrathful mind" is connected to the instruction "to heat it," and here it should also be applied to the phrase "in the center of the sun." These instructions indicate that one should heat that image over a charcoal fire from a charnel ground at midday, and while acting with a wrathful state of mind, one should recite that very mantra, interspersed with the name, repeatedly during the three times of day. The phrase "by the incitement of the king of mantras" is to be connected with all that follows below, such as "all activities will be accomplished." Regarding the phrase "all the diseases of this," "of this" refers to the yogi or this mantra. "Increase" means in various ways. "Sustaining" means remaining for a long time. Regarding the phrase "for fevers, draw [the yantra] at the heart of a preta," this means that for one seized by fever, one should draw the yantra on the heart of a corpse. Regarding "wind and clouds," this means in the center of clouds adorned with wind. "Spear" refers to a three-pointed trident. "Belly-crawler" refers to the head of a belly-crawler. "Planets" refers to the sun and so forth; "signs" refers to the signs of those [planets]. Regarding the phrase "in brief, arrange the wheel," "sama" means equal, such as being equal in color and so forth. Another aspect is taught:

ཤེལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་བའི་འོད་འདྲ་བ་ནི་འཁོར་ལོའོ། ། ཤེལ་དང་འདྲ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ཡི་གེ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འབབ་པ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། བསམ་གཏན་བསམས་པ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མཆེ་བས་ཟིན་པའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ལ་ཡི་གེའི་འོད་ཀྱི་ཆུ་ཚན་གྱིས་བཀྲུ་བར་བསྒོམ་མོ། ། བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ལག་པ་གཡོན་ པའི་མཐིལ་དུ་འཁོར་ལོ་བྲིས་ནས་མཆེ་བས་ཟིན་པ་ལ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། སློང་བར་བྱེད་པ་ནི་སད་པར་བྱེད་པའོ། ། རིམས་ལ་སོགས་པའང་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རིམས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དཔུང་བཅིང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཟངས་ མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལག་པ་གཡོན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་ཡང་སྦྱར་རོ། ། བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟངས་མའི་བྱང་བུ་ལ་བ་བླ་དང་ཡུང་བས་ཕ་རོལ་གྱི་དཔུང་གི་གཙོ་བོའི་མིང་དང་སྤེལ་ཏེ་འཁོར་ལོ་བྲི་བའོ། ། དེ་ནས་ཆུ་ཡི་ནང་བཞག་ལ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བྱང་བུ་ཆུ་ལ་གན་རྐྱལ་དུ་བཞག་པའོ། ། ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ནས་མེ་ཏོག་སེར་པོ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ་ཉི་མ་བདུན་དུ་ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་དུ་བསམ་གཏན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡི་གེ་བདུན་གྱི་སྔགས་བཟླས་ན་བཅིང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཆུའི་ནང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་ནི་སླར་གྲོལ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the phrase "like crystal" and so forth, the "moon-like light" is the cakra. "Like crystal" refers to the mantra syllables; thus it is said: "The syllables are a stream of nectar," and so on, which is easy to understand. "Meditating merely upon the concentration" means that once the visualization is accomplished, one should meditate on the cakra at the heart of the one bitten by the fangs, and then meditate on washing it with the hot water of the light from the syllables. "Merely by showing it" means that after that, one should draw the cakra on the palm of the left hand and show it to the one bitten by the fangs. "Awakening" means causing them to wake up. To demonstrate that the same ritual should be performed for fevers and so forth, it is said: "Fever and..." and so on, which is easy to understand. To demonstrate the binding of the arm, it is said: "Copper..." and so forth. "On the left hand" should also be connected with what follows, "having formed a fist." "Draw" means to draw the cakra on a copper plate using orpiment and turmeric, interspersed with the name of the leader of the enemy army. Then, "placing it in water" means placing the plate face-up in the water. Regarding "how it occurs" and so forth: then, having made offerings with yellow flowers and the like, if one recites the seven-syllable mantra three times a day for seven days, preceded by meditative concentration, the binding will be released. "In the water" and so forth teaches the method for liberation once again.

བཅིང་བ་གྲོལ་ནས་ཆུ་ལས་བཏོན་པ་འོ་མས་བཀྲུས་ཏེ་ཀླུ་གནས་པའི་མཚོར་སྦ་བར་བྱའོ། ། གཡུལ་དུ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་ནི་སྔར་ལག་པ་གཡོན་པར་འཁོར་ལོ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ལག་པ་གཡོན་པས་འཁོར་ལོ་བྲིས་ ལ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་གཡུལ་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཡིད་ལ་རྟག་ཏུ་ཟློས་བྱེད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པའམ་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའོ། ། ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བྲི་བ་དང་ཡང་འབྲེལ་ཏེ། བྲི་བའང་ཡིད་ཀྱིས་བྲི་བའམ། བ་བླ་ལ་སོགས་པས་དངོས་སུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ ནི་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་དོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། ཡི་གེ་བདུན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའི་གོ་ཆའི་ཡི་གེ་དྲུག་གོ། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་པདྨའི་འདབ་མ་དྲུག་པ་ ཡི་གེ་བདུན་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་གོ་ཆའི་སྔགས་དྲུག་བྲི་བའོ། ། ལག་པའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་བྲི་བའོ། ། དེའི་གཟུགས་གྱུར་བཟུང་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མདོག་དམར་མོར་བསྒོམས་ནས་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པའི་ལག་པའི་འཁོར་ལོ་ ལས་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་སྤྲོས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་ག་ནས་དྲངས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དགུག་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ལག་པ་ལ་འཁོར་ལོ་བྲིས་པ་དང་། ཁ་ནས་སྔགས་བཟླས་པ་དང་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམས་པ་གསུམ་གྱིས་འོང་བའོ། ། ཙནྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་ནི་རྣམ་པ་གཞན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

Once released from the bonds, it should be pulled from the water, washed with milk, and buried in a lake where nāgas dwell. Regarding the phrase "in battle, with the fist," and so forth: this refers to previously associating this cakra with the left hand; one should draw the cakra with the left hand, clench it into a fist, and enter the battle. "If one constantly recites it in the mind" means either mental recitation or verbal utterance. This term "mind" is also connected to the drawing; the drawing should be done either mentally or by actually drawing it with orpiment and so forth. "All" refers to all weapons. The remainder is easy to understand. Another application is taught: regarding the phrase "with the seven syllables," and so forth, "the syllables of the six yoginīs" refers to the six syllables of the yoginī armor. "Abiding in the six cakras" refers to writing the seven syllables and the six armor mantras of the yoginīs upon the six-petaled lotus previously explained. "In the center of the hand" means drawing it on the palm of the left hand. "Having assumed its form" means meditating on oneself as the red-colored Vajraḍākinī and visualizing that light rays in the shape of hooks are emitted from the cakra in the clenched fist, drawing the object of accomplishment from the heart. "Will be summoned" means that by these three—drawing the cakra on the hand, reciting the mantra from the mouth, and meditating with the mind—the target will come. With the words "sandalwood," and so forth, another method is shown.

ཙནྡན་ལ་སོགས་པ་བཏགས་པ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བྱ་བའོ། ། འདིར་ཡང་སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་གོ་རོ་ཙ་ན་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ལ་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། རབ་བསྒོམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བསམ་གཏན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སོ། ། ལན་བརྒྱར་བཟླས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་བདུན་དུ་ཉིན་རེ་ཞིང་བརྒྱ་བརྒྱ་བཟླའོ། ། ས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའོ། ། དབང་དུ་གྱུར་ནས་ནི་འགུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པ་བཞིན་དུ་འགུགས་པའོ། ། བཅིང་བ་གསུངས་པ་རྡུལ་དེ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ་རྡུལ་དེ་ཉིད་ནི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལོ། ། དུར་ཁྲོད་རས་ལ་གཏུམས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡུལ་དེ་དང་ལྕགས་ཕྱེར་བསྲེས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ཀྱིས་ཐུམ་པོར་བྱ་བའོ། ། ལན་བདུན་དུ་ནི་བཟླས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་ལ་ལན་བདུན་ བཟླས་པའོ། ། སྦ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་བྲིས་པའི་ལག་པས་སའི་འོག་ཏུ་སྦས་ན་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བཅིང་བར་འགྱུར་རོ། ། སླར་གྲོལ་བ་གསུངས་པ། ཕྱེ་མ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སྨྱོ་བར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཕྱེ་མ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྨྱོ་བྱེད་ ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་དུ་རའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ལྔའོ། ། རོའི་གོས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་པའི་རས་ལའོ། ། ལན་བརྒྱ་བཟླས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨྱོ་བྱེད་ཡན་ལག་ལྔ་ལ་སོ་སོར་བརྒྱ་བརྒྱ་བཟླས་ན་དེའི་འོག་ཏུ་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཏེ་གཏུམས་ལ་སྦ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་ བར་སྦྱོར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །

One should fashion an image to be accomplished from ground sandalwood and so forth. Here, as previously mentioned, one should draw a yantra on birch bark or similar material using gorocana and other pigments, and then insert it into the heart. "If one meditates intensely" means preceded by meditative concentration (dhyāna). "Recited a hundred times" means reciting it one hundred times each day for seven days. "The lord of the earth" refers to the king. "Having brought him under control, one summons him" means summoning him as if with passion. Regarding the binding described as "that very dust," and so forth: "that very dust" refers to the dust from the footprint. "Having wrapped it in a cloth from a charnel ground" means mixing that dust with iron filings and wrapping it in a cloth from a charnel ground. "It should be recited seven times" means reciting it seven times while holding the name of the person to be accomplished. "Concealing" means that if one hides it under the ground with the hand that drew the yantra, it will remain bound for as long as one lives. Regarding the release described as "that very powder," and so forth, it is easy to understand. Regarding the induction of madness described as "that very powder," and so forth: "the five madness-inducing substances" refers to the five parts of the datura fruit and so forth. "One should write the name of the person to be accomplished on a cloth from a corpse" refers to a cloth on which a yantra has been drawn. "Recited a hundred times" means that if one recites it one hundred times over each of the five madness-inducing parts, one should then mix them together, wrap them, and hide them; this is how the application is to be understood. The remainder is easy to understand.

སླར་གྲོལ་བ་གསུངས་པ། ཕྱུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་སྔ་མ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་དཔའ་བོ་དྲུག་གི་གོ་ཆའི་སྔགས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་བསྟན་པ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་གི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་ བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་གསུངས་པ་ནི་དེ་དག་གི་འཁོར་ལོ་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། གང་ཞེ་ན། ཟླ་བའི་དབུས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཟླ་བ་ནི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་མུ་ཁྱུད་ཟླུམ་པོ་སྟེ། རི་མོ་གཉིས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། ཁ་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ དེའི་ལྟེ་བར་པདྨ་འདབ་མ་དྲུག་པ་བྲི་བའོ། ། སླར་ཡང་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབུས་སུ་ཡང་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་རི་མོ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། སླར་ཡང་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་གི་སྒྲས་ནི་ཟླ་བ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་འདབ་མ་དྲུག་པ་བྲིའོ། ། དེའི་ དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་རིམ་གྱི་པདྨའི་དབུས་སུའོ། ། ལྟེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཡང་པདྨའི་ལྟེ་བར་རོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ས་བོན་དེ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ངོ་། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་ཧཱུྃ་བྲི་བའོ། །

Regarding the explanation of liberation, the text states "having extracted" and so forth, which is easy to understand. The first half-verse beginning with "Vajrasattva" should be viewed as previously explained. Now, in order to show the wheel of the mantras of the armor of the six heroes, the text says "Then" and so forth. "Tathāgata" is so called because he knows all activities without error. "Vajra" is so called because his own teaching is indivisible. "Hero" is so called because he is victorious in the battle against the six afflictions; these are Vajrasattva and the others. The "wheel" mentioned is the wheel of these [deities] that was taught. What is it? It is "in the center of the moon" and so forth. "Moon" refers to a circular perimeter like a moon, encircled by two lines. "Six-faced" means that a six-petaled lotus should be drawn in the hub of that vajra. "Again, the moon" means that in the center of that [lotus] as well, there is a circular perimeter like a moon, encircled by two lines. Regarding "again, the lotus," the word "again" (yang) indicates that the moon should also be included; thus, outside the vajra, a six-petaled lotus situated upon a moon should be drawn. "In its center" means in the center of the inner row of the lotus. "Hub" means in the hub of that lotus as well. What is it? It is the seed syllable, the letter HŪṂ. "Interspersed with the name of the object of accomplishment" means that the HŪṂ should be written at the beginning and the end of the name of the desired object of accomplishment.

རྡོ་རྗེ་སེམས་ སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། དབུས་སུ་སྔ་མའི་གསང་སྔགས་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དབུས་ཀྱི་པདྨའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མར། ཨོཾ་ཧ། ན་མཿཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽ་ཥཊ་ཧེ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧོ། ། ཕཊ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་དྲུག་བྲི་བའོ། ། པདྨའི་འདབ་མར་དེ་བཞིན་གཞན། ། རིང་པོ་དྲུག་ནི་ཡང་སྤངས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་པདྨའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་སུ་ཧ་ཧི་ཧུ་ཧེ་ཧོ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་དྲུག་བྲིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་ལྟེ་བར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་ཤར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ཧཱ་ཧཱི་ཧཱུྃ་ཧཻ་ཧཽ་ཏཱཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཏེ་རིང་པོ་དྲུག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བའི་ལས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གུར་ཀུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྣག་ཚ་དང་བྱང་བུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལན་བདུན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོ་ཆའི་སྔགས་འདི་ལྟར་གྲངས་མང་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་ གོས་ཀྱི་ཐ་མ་ལ་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ། གོས་ཀྱི་ཐ་མ་ལ་མདུད་པ་བྱས་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྱེད་དོ། ། བཅིང་བ་གསུངས་པ། ལྟེ་བ་དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་སྔ་མ་ཉིད་དོ། ། ཐིག་ལེས་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་དང་སྤེལ་ཏེ་བྲི་བའོ། ། པ་རི་ཙ་ཏ་ ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྣག་ཚ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Regarding the phrase "Vajrasattva and so forth," this connects with the statement, "In the center, write the previous secret mantra." On the eastern and other petals of the central lotus, one should write the six syllables: OṂ HA, NAMAH HI, SVĀHĀ HU, VAUṢAṬ HE, HŪṂ HŪṂ HO, and PHAṬ HAṂ. Regarding the line, "Likewise, on the other lotus petals, omit the six long vowels," this means that on the eastern and other petals of the outer lotus, one should write the six syllables HA, HI, HU, HE, HO, and HAṂ. Regarding the line, "Write in the hub of the vajra," this refers to the six long mantra words HA, HĀ, HŪṂ, HAI, HAU, and HĀṂ to be written in the eastern and other directions of the vajra's hub. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "should be held," this means it should be applied to all activities, such as pacifying and so forth. Regarding the phrase "saffron and so forth," this indicates the ink and the writing tablet. Regarding the phrase "seven times and so forth," this means that after performing the approach recitation of this armor mantra many times in this manner, one should recite it seven times over the end of a garment; if one ties a knot in the end of the garment, it will act exactly as described. Regarding the binding taught in the passage beginning with "In that hub," the word "there" refers to the previous wheel itself. "Encircled by a drop" means it should be written interspersed with the bindu. Regarding the passage beginning with "paricataka," this explains the ink and so forth, which is easy to understand. Regarding the passage beginning with "the name of the person to be accomplished," and so forth:

འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ནས་སྔགས་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བ་ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་པའི་བསྙེན་པ་བྱས་ལ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་ བའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། གླང་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅིང་བས་བཅིངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་གང་དུ་འཁར་བའི་སྒྲ་བྱུང་ལ་སྒྲ་གྲགས་པའི་གནས་དེར་སྐུད་པ་སེར་པོས་འཁྲུལ་འཁོར་དྲིལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གར་གཞུག་པའི་དུས་སུ་ཡང་མིང་དང་སྤེལ་ བའི་སྔགས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་གོ་ཆའི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ། མཁའ་འགྲོ་མའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རྣལ་ འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ལས་འདི་དག་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་ལྟར་དྲི་མེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བའི་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་འདི་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། རྩིབས་དེ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལའོ། ། ཡི་གེ་མཆོག་ ཏུ་ཕན་པ་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་དགོད་དོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་ཞེས་བྱ་བ་འཁོར་ལོ་དེའི་ལྟེ་བར་རོ། ། ཅི་ཞིག་དགོད་ཅེ་ན། རིག་པ་ཆེན་མོའི་ཡི་གེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པ་ཆེན་མོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡི་གེ་ཆེན་མོ་ཡང་ཡིན་པས་རིག་པ་ཆེན་མོའི་ཡི་གེ་ ཆེ་སྟེ་གོ་ཆའི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ་དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བར་བྲི་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །

Having drawn the yantra, one should perform the approach recitation by reciting that very mantra interspersed with the name of the person to be accomplished one thousand times; thereafter, the accomplishment should be performed. This is the meaning of the statement. Regarding the explanation of the accomplishment, in the passage beginning with "the elephant" and so forth, "bound by binding" means that at whatever place the sound of the metal [ring] occurs, one should wrap the yantra with yellow thread at that location where the sound resounds. Then, at the time of inserting it into the heart, one should also recite the mantra interspersed with the name. The remainder is easy to understand. The wheel of armor of the six yoginīs is taught in the passage beginning with "the ḍākinīs" and so forth; "ḍākinīs" refers to the six yoginīs. The passage beginning with "of the expanse of space" and so forth indicates that these activities should be performed by one endowed with the yoga of Vajravārāhī. "Stainless like the autumn moon" indicates the activity of pacification; by that, it is shown to be all-accomplishing. "On those spokes" refers to the petals in the east and so forth. "Place the supreme, beneficial syllables" means one should place the twelve syllables: OṂ VAṂ HAṂ YOṂ HRĪṂ MOṂ HRAṂ HRĪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. "In its hub" means in the hub of that wheel. If one asks what should be placed there: "The great syllable of the Great Knowledge" means that which is both the Great Knowledge and the great syllable; thus, it is the "great syllable of the Great Knowledge," which refers to all the armor mantras. This should be applied as being written interspersed with the name of the person to be accomplished.

སུ་ཡིས་ཤེ་ན། བསྲུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཆོ་ག་རིག་པ་སྟེ། བསྲུང་བའི་དོན་དུ་རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་སྨོས་ བའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་ཀྱི་ལྷག་མ་རྐང་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པའི་མཆོག་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་ནང་དུ་ས་བོན་ཧྲཱིཿལས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་བསྐྱེད་ ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ཚོགས་རྣམས་སྤྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་སྔར་བསྟན་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཚར་བཅད་པའི་ལས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་བསྟན་པ་བཞིན་དུའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལས་གཞན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་བཞིན་དུ་གྱུར་པའོ། ། ལས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ལས་ནི་ཆུ་དང་གོ་རོ་ཙ་ནས་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཆོག་ནི་གྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ར་བཱི་རའི་མེ་ ཏོག་དམར་པོའོ། ། བསྒྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཀ་ར་བཱི་རའི་མེ་ཏོག་དམར་པོས་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཆོ་གའི་ཤེས་རབ་གསུངས་པ། སྐྱེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་རྒྱལ་དུ་སྦྱོར་བའོ། །

By whom? By the knowledge of the vajra ritual of protection; that is, by meditating on the vajra net and so forth for the purpose of protection. The remainder is easy to understand. In order to show the two remaining lines of the two lines previously mentioned, beginning with "the space of the expanse," the passage beginning with "all the supreme aspects" is spoken. Their meaning is as follows: within the source of phenomena (dharmodaya), inside the tiered celestial mansion, one generates oneself as Vajravārāhī, endowed with all supreme aspects, from the seed-syllable HRĪḤ, and then "emanates the hosts of ḍākinīs." The phrase "the practitioner, as previously taught" means as previously taught in the section on the yantra of the activity of subduing. The passage beginning with "accomplishment" teaches another activity of that very [practice]. Regarding "all accomplishments," what are these accomplishments? They are those that occur exactly as the yoginīs have spoken. Regarding "supreme activity," "activity" refers to anointing with water, bezoar, and so forth. "Supreme" is the characteristic of bringing about accomplishment. "By what" refers to the red flower of the karavīra. "By the mere performance" means by the mere recitation preceded by the ritual; this is to be connected with the fifth [line], "accomplishment" and so forth. The wisdom of the ritual for subjugation with the red karavīra flower is taught in the passage beginning with "the twice-born," which is easy to understand. "The yoga of Puṣya" refers to the conjunction with the Puṣya asterism.

ཁ་ཅིག་ནི་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་གཟའ་ཉི་མར་སྦྱོར་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། མེ་ཏོག་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་དེ་ཉིད་དོ། ། ཆུར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་གནས་ནས། ལན་བརྒྱ་རུ་ནི་བཟླས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཆུའི་ཁྱད་པར་ཏེ་ལན་བརྒྱ་བཟླས་པའི་ཆུ་དང་གོ་རོ་ཙ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་བྱུག་པའོ། ། སྒྲུབ་པོ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོར་བསྒོམ་པའོ། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ལག་པ་ཐལ་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སླར་ཡང་སྐར་ མ་རྒྱལ་གྱི་ཉིན་པར་ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་ཞུགས་ཏེ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བའི་དབུས་སུ་ཆུ་ཅུང་ཟད་དང་བཅས་པའི་མེ་ཏོག་དེ་ཉིད་ལ་གོ་ཆའི་སྔགས་ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་གྲངས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་གྲོགས་མཆོག་གིས་བགྲང་ཕྲེང་མཛུབ་མོས་བགྲང་བས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། སྒྲུབ་པའི་ གྲོགས་ཀྱིས་ཀྱང་སྔགས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་འགུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ལ་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་འགུགས་པ་འབའ་ཞིག་གི་ལས་གསུངས་པ་ཀ་ར་བཱི་རའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལྕུག་མའི་ཅོ་ཏོ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ལ་རིག་པ་ལན་བདུན་ བཟླས་ནས། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བཟུང་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། མེ་ཏོག་དེ་ནི་ཁ་སྦྱར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་གི་འདབ་མ་ཁ་སྦྱར་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་གཅིག་གི་ནང་དུ་གཅིག་ཞུགས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་མེ་ཏོག་སྐྱེ་གནས་སུ་བཅུག་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཁ་སྦྱར་ རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

Some say it is the conjunction of the constellation Puṣya and the planet Sun. "That flower" refers to that very flower. "Abiding in water" means that the practitioner, having stayed at a great river, should recite [the mantra] one hundred times. This refers to the specific water—that is, water over which the mantra has been recited one hundred times—and the application of gorocana to the flower. "The practitioner, being perfectly composed" means meditating on Vajravārāhī. "At a great river" is an explanation of "abiding in water." With the words "palms joined," and so forth, once again on the day of the constellation Puṣya, one enters the great river and, in the center of the joined palms, should recite the armor mantra (kavaca-mantra) one thousand times over that very flower along with a little water. Here, the count should be kept by the practitioner’s chief assistant counting on a rosary with the index finger; the assistant should also recite the mantra. "Summoning with the mind" means by mere mental recitation. The remainder is easy to understand. Furthermore, regarding the teaching on the activity of summoning alone, in the passage beginning with "of the karavīra," one should recite the vidyā seven times over the tip of a creeper while it is still in place, and then apply it to the words "having grasped it thereafter." "When that flower is joined" means the petals of the flower are joined. Some say one is inserted inside the other. Others say that having placed the flower in the birth-place [the vulva], the union is the "joining."

གསང་བའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྦྱོར་བ་གཞན་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ཞིག་བྲིས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དངོས་གྲུབ་མངོན་སུམ་སྟེར་འགྱུར་བ། ། བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརླག་འགྱུར་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུའི་བདག་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཟླ་བའི་དབུས་འགྱུར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ མཁའ་འགྲོ་མའི་རྣལ་འབྱོར་གསལ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ས་བོན་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོ་ཆའི་སྙིང་པོ་དགོད་པ་སྟོན་ཏོ། ། ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། ཞི་ལ་ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཞན་དག་ ཀྱང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གོས་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་སྟེ། འདི་ནི་བསད་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་དུ་དགུག་པའོ། ། བཅིང་བ་ཡང་སེར་པོ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཞི་བ་ལ་ནི་དཀར་པོ་གཟུང་ལ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ལ་ནི་སྔོན་པོར་ གཟུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དང་དེར་ནི་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་བྱས་ནས་སོ། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་སྤྲུལ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣག་ཚ་ལ་སོགས་པ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པའོ། ། བྲི་བ་གསུངས་པ།

The term "secret place" is an explanation for the "place of birth." The remainder is easy to understand. Now, wishing to teach another application of the yoga of Vajravārāhī, he says "whichever" and so forth. "By merely drawing which" is connected with the phrase "will grant the accomplishment directly." "Vajrasattva will be destroyed" indicates the nature of its power. "Directly" means arising from the application. With the words "the vajra in the center of the moon" and so forth, the yoga of the ḍākinī is clearly shown. "Place the seed-syllable of the ḍākinī" and so forth teaches the placement of the armor-heart mantra. Regarding the specific distinctions of action, the difference in intention is stated: "For pacifying, act with a peaceful mind," and so on; others should be viewed in the same way. "Great cloth" refers to cloth from a charnel ground; this is to be applied to rites such as killing. "Attachment" refers to magnetizing and summoning. "Binding" is also to be applied with yellow. By the word "likewise," one should understand that for pacifying one should take white, and for the rite of wrathful activity, one should take blue. "Having meditated in each of those" means having performed the concentration according to the respective action. "One should emanate as appropriate" means practicing with ink and so forth in accordance with the action. The drawing is taught:

བུ་མོ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བུ་མོ་ནི་ལང་ཚོ་མ་ཉམས་པ་སྟེ། དེའི་རོའི་གོས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་སོལ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བས་སོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་ལ། ། སྔགས་དང་སྤེལ་བར་བྲིས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ དབུས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་དང་སྤེལ་བའི་སྔགས་བྲི་བའོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ལུས་སོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། དེ་ཡི་རྐང་པའི་རྐང་སྦུབས་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱིའོ། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་དག་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་བུམ་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་བུམ་པའོ། ། རུས་པའི་ཕུར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་པའི་རྐང་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པའོ། ། འདིས་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་སྔ་མ་ཉིད་དུ་བུ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྐང་པའི་སྦུ་གུའམ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རོའི་བུམ་པར་བཅུག་སྟེ། གང་གི་ཁྱིམ་སྒོར་སྦས་པ་དེ་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལས་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའི་ལས་རྣམས་སོ། ། ཆོ་ག་དང་ནི་ལྡན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོ་ག་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྡན་པ་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། བླ་མ་ལས་བཟུང་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། རང་གིས་བཟུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་མེད་པར་བཟུང་བའོ། ། ལས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདིར་བསྟན་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the phrase "the girl" and so forth: "the girl" refers to one whose youth is undiminished; one should take the garment from her corpse. "With charcoal arising from that very [corpse]" means with the charcoal from the cremation of that very girl's corpse. "Having written the mantra interspersed with [the name] upon a four-faced crossed-vajra" means that one should write the mantra interspersed with the name of the person to be accomplished in the center of the yantra. "That" refers to the body of consciousness. Another method is taught: "In the hollow of her foot" and so forth. "Her" refers to that very girl. "A vase and so forth are also suitable" means a vase from a charnel ground. "A kīla of bone" is an explanation of the term "hollow of the foot." By this, if one places [the yantra] into the hollow of that very girl's foot or into a vase from her corpse within the aforementioned yantra, and buries it at the door of someone's house, that person will become exactly as described. The phrase "for all activities" and so forth teaches the summary of the source text. "All activities" refers to the activities just mentioned. "One should perform it in accordance with the ritual" means the ritual consists of the previously mentioned drawing and so forth. "In accordance with" means being endowed with that, specifically the secret mantra received from the guru. "By the mantra received by oneself" means received without a master. The phrase "this activity" and so forth teaches the greatness of the mantras taught here.

འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་འདི་དག་ གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གང་དང་གང་གི་བསམ་གཏན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་དང་དེ་དག་གི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་གཉི་གའི་དཔེ་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ནོར་བུ་དག་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནོར་བུ་དག་པ་ནི་ཤེལ་སྒོང་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། རྫས་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ལའོ། ། བསྟན་པ་འདི་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར། བསམ་པ་གང་དང་གང་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་ཅིང་། གཞན་དག་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་སྦས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་བསྡུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སོགས་ཀྱིས་ནི་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་སྔོན་དང་ཐ་མའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་སྔར་བཤད་པ་དང་། ཕྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུད་ཐམས་ ཅད་དོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སོ། ། བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་བླང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཏེ། དེ་དག་དང་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མན་ངག་ཤིན་ཏུ་སྦས་པའི་ རྒྱུད་དེ་དག་གིས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་རོ། ། འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སོ། ། ཇི་སྲིད་དུ་ཞེ་ན། མེ་ཡིས་འཇིག་གི་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

"Thus" refers to these mantras, such as kara kara and so forth. The remainder is easy to understand. "By whichever concentration" means by the absorptions (samādhi) concordant with pacifying and other activities. "By whichever application" means by the application of white and other colors. To provide an illustration for both of these, it says: "Just as a pure gem," and so forth. A "pure gem" is a stainless crystal ball. "Upon whatever substance" refers to substances such as woolen cloth and the like. To explain this very point, it says: "By whichever intention," and so forth, which is easy to understand. Now, to demonstrate the greatness of this very tantra and to show that suchness is concealed in others, it says: "The Tattvasaṃgraha," and so forth. By "and so forth," one should include the Śrīparamādya and others. Furthermore, "those of the beginning and the end" refers to all the tantras that were previously explained and those that will be explained later. If one asks what they are like, it says "suchness" (tattva). "Suchness" refers to the suchness of mantra. "Application" refers to the drawing of the wheels (cakra) and so forth. "Ritual" refers to the activities of pacifying and so forth. "Action" refers to the sādhana to be practiced. Even though these are possessed, by those tantras in which the pith instructions are extremely concealed, the practitioner will become afflicted. "Beings" refers to the people who are practitioners. For how long? Until the destruction by fire.

ཇི་སྲིད་དུ་མེའི་བསྐལ་པས་འཇིག་རྟེན་ཞིག་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་བསྒྲུབས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་བོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ དུ་ནི་སྦས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕ་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་གཞན་དག་གོ། ། བརྩོན་འགྲུས་འཇོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་ཡང་འབྲས་བུ་མེད་པའོ། ། ཡང་ན་བརྩོན་འགྲུས་ནི་རྒྱུད་དེ་དག་ལ་བརྩོན་པའོ། ། ཕ་རོལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཐེག་པ་ལ་ ཞུགས་པའོ། ། གནོད་པ་ནི་དེ་དག་གི་བླ་མར་གྱུར་པ་སྟེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདིའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཚུངས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་དང་ལྡན་པའོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཏེ་རྒྱུད་ འདིའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོའོ། ། བདག་ཉིད་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུ་ཆེན་པོའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་དང་མཐུན་པའི་མན་ངག་སྟེར་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར། འཕྲལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ ཏེ། འཕྲལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེ་འདི་ལའོ། ། ཉོན་མི་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེགས་མེད་པར་རོ། ། དེས་འདི་སྐད་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཡུན་རིང་མོར་འབད་པ་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་དེ་འདིར་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཕྱག་ རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། འོན་ཀྱང་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

Even if one practices until the end of the world, when it is destroyed by the kalpa of fire, one will not achieve accomplishment. Why is that? Because it is entirely concealed; it is because one is devoid of the pith instructions on suchness. "The other" refers to other tantras. "Destroying diligence" means that even for those possessing diligence, there is no result. Alternatively, "diligence" refers to exertion in those other tantras. "The other" refers to those who have entered the outer vehicles. "The harm" refers to that which has become their superior, namely, this King of Tantras. Why is that? Because it says, "Vajrasattva," and so forth. "Equal to Vajrasattva" means possessing manifold qualities. Who is that? It is the Vajra Master, the great yogi of this tantra. "Great self" means possessing great power. Why is that? Because it says, "Accomplishment will swiftly arise," meaning he has the capacity to bestow the pith instructions that accord with accomplishment. To explain that very point, it says, "Immediately," and so forth. "Immediately" means in this very life. "Without affliction" means without hardship. This shows that what was not accomplished even after striving for a very long time in the Vehicle of the Perfections and so forth, is here accomplished easily in this very life. "The application of the mudrā" means by means of deity yoga. However, in order to show that one must possess the samaya, it says:

དམ་ཚིག་མི་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གསོད་པའོ། ། ངན་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མནར་ མེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་གསུངས་པ། གཡོན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཡོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། རྒྱུད་ནི་དེའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། དམིགས་པ་ནི་བསྒོམ་པས་སོ། ། ཡང་ན་གཡོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟློག་པ་སྟེ། བྱ་རོག་དང་ཁྱི་ལ་སོགས་ པའོ། ། རྒྱུད་ནི་ཚོགས་ཏེ་དམིགས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཤའི་སྟོན་མོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། སྐྱེ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། ཐམས་ཅད་གཡོན་ནས་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཟའ་བ་དང་ཉལ་བ་དང་། མཆོད་རྟེན་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ གཡོན་ནས་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་གཡོན་པས་ཀུན་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐམས་ཅད་གཡོན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ་བདག་མེད་པའོ། ། ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། མྱུར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔའ་བོ་ ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་དེའི་འཁྲུལ་འཁོར་རོ། ། འབྱུང་བ་ནི་བསྟན་པའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཏེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་ པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Regarding the passage beginning with "lacking the samaya," the term "having destroyed" refers to being killed by the ḍākinīs. "Lower realms" refers to the Avīci hell and so forth. Furthermore, regarding the passage beginning with "left," "left" refers to the yoginīs. "Tantra" refers to their yoga, and "apprehension" refers to meditation. Alternatively, "left" refers to the opposite, such as crows, dogs, and so forth. "Tantra" refers to the assembly, and "apprehension" refers to enjoying a feast of their flesh. "Person" refers to the yogin. "All should be practiced from the left" means that the practitioner of the Vajraḍākinī yoga should perform all activities—eating, sleeping, circumambulating caityas, and so forth—from the left. Regarding "all should be done with the left," "all left" refers to the perfection of wisdom, which is selflessness. "All" refers to meditation. If one asks what the result of that is, it is "swiftly" and so forth, which is easy to understand. Regarding "all heroes" and so forth, "union with all heroes" refers to the mantra of all vidyās. "Cakra" refers to its yantra. "Arising" refers to the teaching. "Chapter" refers to the collection of the source text; this is the sixteenth. This concludes the explanation of the sixteenth chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka-mahātantrarāja. Now, the chapter teaching the elixirs is spoken, beginning with "Then," and so forth.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་འཁོར་ལོ་འབྱུང་བ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ལུས་རྒྱས་པ་མ་གཏོགས་པར་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། ། སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ཚོགས་སོ། ། སྒྲུབ་པོའི་བདུད་རྩི་སྦྱོར་བའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་ གང་ཡིན་པའོ། ། ག་པུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གནྡྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲིའི་རྐང་ངོ་། ། ཀུ་སུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུ་སུ་མ་པའོ། ། པི་སི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླ་རྩིའོ། ། ཀུན་དུ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། རིའི་ཞག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་གྱི་སྒོམ་པའོ། ། རི་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲག་ཞུན་ནོ། ། སྦུ་གུའི་ཞག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཨུ་རི་ཤའོ། ། དྲིའི་མར་ཁུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཛནྟའི་མར་ཁུའོ། ། སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔྱིད་དོ། ། ལག་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་གྱི་སེན་མོའོ། ། རྡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱེ་མའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ལས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱ་མཚོའི་སྦུ་བའོ། ། གངས་ཀྱི་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཙནྡན་ནོ། ། ནང་གི་ཕྱོགས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ག་པུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། གུར་ཀུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། དྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། གནྡྷ་བྷ་དྲ་ནི་མིག་གི་དྲི་མའོ། ། ཤིང་ཚ་ནི་པགས་པའོ། ། སུག་སྨེལ་ནི་རྣ་སྤབས་སོ། ། ཀུ་ སུ་མ་ནི་ཁྲག་གོ། ། ཆུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། །

"Then" (tataḥ) means after the teaching on the emergence of the cakra of the union of all heroes. "From that" (tasmāt) has the sense of "for the sake of which," because without the expansion of the body, it would not be in accordance with yoga. "The collection of all essences" (sarvasārasaṃgraha) refers to the collection of the essences of medicinal substances. "The supreme preparation of the practitioner’s amṛta" refers to the amṛta that arises from the yoga of the practitioner. Regarding "camphor" (karpūra) and so forth: "gandha" refers to the root of the gandha plant. "Kusuma" refers to the kusumapa plant. "Pisita" refers to musk. "Kundurū" is well known. "Mountain fat" (śailaja) refers to śrīkhaṇḍa. "Born of the mountain" (parvataja) refers to bitumen (śilājatu). "Tube fat" (nāḍīja) refers to uriṣa. "Fragrant oil" (gandhataila) refers to jantu oil. "Tooth" (danta) refers to the spring season. "Born of the hand" (karaja) refers to the claw of a crocodile. "Dust" (rajas) refers to the powder of those two. "Born of the ocean" (sāgaraja) refers to sea foam. "Snow water" (himatoya) refers to sandalwood (candana). The internal explanation shall now be given: "camphor" refers to bodhicitta. "Saffron" (kuṅkuma) refers to Ratnasambhava, who arises from the lotus. "Fragrance" (gandha) refers to Vairocana. "Gandhabhadra" refers to the impurity of the eyes. "Cinnamon" (tvak) refers to the skin. "Cardamom" (elā) refers to the wax of the ears. "Kusuma" refers to blood. "Water" refers to Akṣobhya.

པི་སི་ཏ་ནི་ཤའོ། ། ཀུན་དུ་རུ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། རིའི་ཞག་ནི་སྐྲ་ལས་བྱུང་བའི་མར་ཁུའོ། ། རི་སྐྱེས་ནི་ཀླད་པའོ། ། སྦུ་གུའི་ཞག་ནི་རྐང་པའོ། ། དྲིའི་མར་ཁུ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ ལས་བྱུང་བའི་མར་ཁུའོ། ། སོ་ནི་སོ་ཉིད་དོ། ། ལག་སྐྱེས་ནི་སེན་མོའོ། ། རྡུལ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱེ་མའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ལས་སྐྱེས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལན་ཚྭའོ། ། གངས་ཆུ་ནི་སྤུ་ལས་བྱུང་བའི་ལན་ཚྭའོ། ། སྙིང་པོ་ནི་མཆིལ་མའོ། ། ཡང་གནྡྷ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་མུ་ཟིའོ། ། རི་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྲི་ཀརྞི་ཀའི་རྩ་བའོ། ། སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་བླ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱིའི་ཡིན་ནོ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་འདོགས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་དག་སྟེ་ཁམས་དེ་དག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅོ་བརྒྱད་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་ཏེ། རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅུད་ནི་རླུང་དང་མཁྲིས་པ་དང་བད་ཀན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ལེན་པ་ནི་མཉམ་ཞིང་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཁམས་རྣམས་སྦྱོང་ཞིང་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ ནི་བསྟན་པ་ཙམ་སྟེ་བཤད་པ་ནི་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་རྣམས་སྦྱང་བའི་ཐབས་གསུངས་པ། དེ་ནས་བརྟག་པའི་ལས་དང་ནི། ། ཡོན་ཏན་ཡན་ལག་ཆོ་ག་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔྱད་པའོ། ། ལས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱང་བའོ། ། དེ་ཉིད་འདྲིས་པར་བྱས་ན་ཡོན་ཏན་ཏེ།

Piṣṭa is ash. Kūru is the bodhicitta together with the flower arising from union. Mountain fat is the oil from hair. Mountain-born is the brain. Tube-fat is marrow. Fragrant oil is the oil arising from Vairocana. Teeth are the teeth themselves. Hand-born is the fingernail. Dust is the powder of those two. Sea-born is the salt arising from Akṣobhya. Snow-water is the salt arising from body hair. Essence is saliva. Furthermore, gandha is sulfur. Mountain-born is the root of the kṛkaṇika. Teeth is orpiment, and that is external. "Benefiting embodied beings" means providing assistance. If one asks what those are, they are the elements. Regarding "in that way" and so forth, "eighteen" is the number. "Substances" refers to those of internal and external nature. Regarding "elixir" (rasāyana): "essence" (rasa) is the nature of wind, bile, and phlegm. "Taking" (āyana) means equalizing and drawing forth; the meaning is that it purifies and expands the elements. This is a mere indication; the explanation will be shown in the forty-seventh chapter and others. The method for purifying these is taught: "Then the examination, the action, the qualities, the branches, and the ritual are explained." Regarding this, "examination" means investigation. "Action" means purification. If one becomes familiar with that very thing, it is a quality.

ཡན་ལག་ནི་ཐབས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཏེ། དེས་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོ་ག་ནི་དེའི་བྱ་བ་སྟེ་བཤད་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཙམ་པ་ཀ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ། སྦྲང་རྩི་འཛག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་དམར་པོ་ཞིག་གོ། ། པྲི་ཡང་ཀུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོ་བསངས་སོ། ། ཀུ་སུ་མ་ནི་ཀུ་སུ་མ་པའོ། ། འདིར་སྤྲི་ཀ་ཡང་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པ་ལས། སྤྲི་ཀ་དང་ནི་རཻ་ཎུ་ཀ། ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་རཻ་ཎུ་ཀ་ནི་ འབྲས་བུར་ཡང་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་སྨོས་པ་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། གུར་ཀུམ་ཡང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འོག་དེ་ཉིད་ནས་བཅུ་གཅིག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གུར་ཀུམ་བསྣན་ནས་བཅུ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། ཤྲི་ཕ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ ཤྲི་ཕ་ལ་ནི་བིལ་བའི་འབྲས་བུའོ། ། པོ་སོན་ཆ་ནི་པོ་སོན་ཆའི་འབྲས་བུའོ། ། ལ་གུ་ཙ་ནི་དུ་ཧུའི་འབྲས་བུའོ། ། ཀུ་བ་ནི་ཀུ་བ་ཁན་དེའི་འབྲས་བུའོ། ། པརྟ་ཀི་ནི་བ་ཛ་ཀིའོ། ། མ་ར་ཙ་ནི་ཨ་བ་ཀུ་ཙེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རཻ་ཎུ་ཀ་ཡང་འབྲས་བུའི་སྡེར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འོག་ནས་མེ་ ཏོག་གི་སྡེར་བསྟན་མོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་རཻ་ཎུ་ཀ་ལ་དང་ཞེས་ཕྱ་བས་བསྡུ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོག་ནས་འབྲས་བུ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བསྟན་མོད་ཀྱི་དོན་གྱིས་ནི་བཅུ་བདུན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཤྲི་ཕ་ལ་ནས་པི་པི་ལིང་ཡན་ཚད་ནི་འབྲས་བུའི་སྡེའོ། ། བཅའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་བཅའ་བ་ ནས་མཚན་མོའི་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ཡན་ཆད་ནི་རྩ་བའི་སྡེའོ། །

The "limbs" are the methods. If one asks what they are, they are substances such as campaka and so forth, because by means of them this is realized. The "ritual" is the activity of those, which is the explanation. Regarding that very point, it is said: "The campaka and so forth." In this context, "dripping honey" refers to a red flower. Priyaṅgu is the "dark-blue" [flower]. Kusuma is the kusumapa. Here, spriṅga should also be considered, because it is said in the forty-seventh chapter: "The spriṅga and the raiṇuka." In that regard, the raiṇuka is also included among the fruits. The word "and" (dang) is an inclusive term for what was not explicitly mentioned; thus, saffron (gur kum) should also be taken. For that very reason, in the subsequent passage "eleven," by adding saffron, they become eleven. Regarding "the śrīphala and so forth": Śrīphala is the fruit of the bilva. Posoncha is the fruit of the posoncha. Laguca is the fruit of the duhu. Kuba is the fruit of the kubakhande. Parṭaki is the vajaki. Maraca is what is called avakuce. The raiṇuka should also be viewed as belonging to the category of fruits; although it was shown below in the category of flowers, it is specifically included here by the word "and" to indicate its inclusion. Although sixteen fruits are shown below, in terms of the actual meaning, they should be understood as seventeen. Thus, from the śrīphala up to the pippalī is the category of fruits. From "the condiments" and so forth, up to "the night-tree" (niśā-vṛkṣa) is the category of roots.

བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། བཅའ་སྒ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྭ་ཅན་ནོ། ། རླན་ཅན་གྱི་དྭ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ནང་དུ་སྐྱེས་པའི་དྭ་བར་གྲགས་པའོ། ། ནཱ་ག་པཱ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལང་སྐྱོང་གི་འབྲས་ཞེས་བྱའོ། ། དཀར་པོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་དཀར་པོའོ། ། རྒན་པོ་གཞོན་ནུར་བྱེད་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བྱིས་པ་དང་སྟུག་པོ་དང་མཚན་མོའི་ཤིང་དང་གསུམ་ཡང་རྩ་བའི་སྡེར་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འོག་ནས་བ་ལི་ཀ་དང་། མཚན་མོའི་ཤིང་བཅུ་གཉིས་རྩ་བའི་སྡེ་ཞེས་ ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་བྱིས་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། སྟུག་པོ་ནི་གླ་སྒང་ངོ་། ། མཚན་མོའི་ཤིང་ནི་ཡུང་བ་ནག་པོའོ། ། བྱིས་པ་དང་སྟུག་པོ་ནི་ཆུའི་སྡེར་ཡང་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རལ་པ་ལ་སོགས་པ་མ་སྨོས་པ་ཡང་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། གླང་ ཆེན་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མྱུར་འགྲོ་དང་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་ཆུའི་སྡེའོ། ། གླང་ཆེན་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངུལ་ཆུ་གསོད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རི་མཛེས་ནི་འབྱུང་པོའི་སྐྲའོ། ། འཛག་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ངུའོ། ། རལ་པ་དམར་པོ་ནི་དམར་པོ་བསྐྲད་པ་ ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྨྱོ་བྱེད་ནི་ད་དུ་རའོ། ། མྱུར་འགྲོ་ནི་ཨ་ཤྭ་གནྡྷའོ། ། ཀ་ཏམྤ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ནི་ཤུན་པའི་སྡེའོ། ། ཀ་ཏམྤ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཤི་ཀྲུ་ནི་སོ་པཉྫའོ། ། པི་ལ་སི་ནི་བེ་ཏ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པའོ། ། ཀ་ཏུ་མ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ ཀ་ཏུ་མ་ཛའི་རི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་མ་ཛ་རི་ཉིད་དོ། །

The preparation of the medicinal substances and so forth is well known. What is called gaṅgerika is the horned plant. What is called the "moist dāva" is known as the dāva that grows in water. What is called nāgapāla is the fruit of gopāla. What is called "white" is white aparājitā. What is called "making the old young" is well known. The three that appear below—bāla, sthūla, and niśā-vṛkṣa—also belong to the class of roots, because it is said below that bālikā, niśā-vṛkṣa, and the twelve [others] constitute the class of roots. Among those, bāla is well known. Sthūla is musta. Niśā-vṛkṣa is black turmeric. Bāla and sthūla also belong to the class of water [plants]. By the word "likewise," those not explicitly mentioned, such as jaṭā and so forth, are also included. From "elephant-sound" up to "swift-goer" constitutes the class of water [plants], including the roots, branches, and so forth. "Elephant-sound" is what is called "mercury-killer." "Beautiful mountain" is bhūta-keśa. "Dripping" is sadāprarudita. "Red jaṭā" is what is called "red expeller." "Mad-maker" is datura. "Swift-goer" is aśvagandhā. The eight beginning with "khaṭvāṅga" constitute the class of bark. Khaṭvāṅga and the others are well known. Śigru is sophañja. Pīlusi is known as beta. Regarding "katumaja" and so forth: "Mountain of katumaja" is simply kamañjarī itself.

བ་ལ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བ་ལ་ཤ་ནི་མེ་ཏོག་གི་སྡེར་བལྟའོ། ། ལྷག་མ་གསུམ་ནི་སྡོང་པོའི་སྡེའོ། ། བུ་རམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གུར་ཤིང་ནི་གུར་ཤིང་ལས་བྱུང་བའི་ཁུ་བའོ། ། མོ་ཀྵ་ནི་པ་ར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐལ་སྨན་གྱི་སྡེའོ། ། པུཥྐ་ར་ནི་པུཥྐ་ར་མཱུ་ལ་ཁའི་ཁུ་བའམ་པུཥྐ་རའི་ཤིང་གི་ཆུའོ། ། དེ་ལྟར་མོཀྵ་མ་གཏོགས་པ་ལྔའི་སྟེང་དུ་ལོ་ཏྲའི་ཁུ་བ་བསྣན་པ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ནི་བཅུད་ཀྱི་སྡེ་ཞེས་བྱའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་གསུངས་པ། མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡོང་ པོ་སྟེ། ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ཚན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚིག་གོ། ། ཁུ་བྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཟངས་ཀྱི་གཙུག་ཕུད་ཅན་ནི་ཁྱིམ་བྱའོ། ། བྱ་རོག་ནི་བྱ་རོག་ཆེན་པོའོ། ། ཀ་ར་ཀ་ར་ནི་བྱ་བྱེའུའི་ཁྱད་པར་ཞིག་གོ། ། དྲང་སྲོང་བུ་ནི་ནེ་ཙོའོ། ། སྟོབས་འཕེལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལ་དེ་དག་གི་ཤ་ཁུ་ཟོས་ན་སྟོབས་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ནི་འདབ་མ་ཅན་གྱི་སྡེའོ། ། ཕྱུགས་ཀྱི་སྡེ་གསུངས་པ། ར་དང་རི་བོང་རི་དྭགས་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རི་དྭགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་བའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ སོ། ། ཕག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕག་གི་ཁྱད་པར་ཞིག་སྟེ། པ་སི་ལ་ཀ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་སྟེ་ཤའི་སྡེའོ། ། མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆང་གི་སྡེ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆང་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ ལ་མེ་ཏོག་གི་ཆང་ནི་ཏཱ་ལའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །

Regarding the passage beginning with bālaśa and so forth: bālaśa should be regarded as the class of flowers. The remaining three are the class of stalks. Regarding the passage beginning with guḍa and so forth: gurśiṅ is the juice derived from the gurśiṅ tree. Mokṣa is pāra, which is the class of alkalis. Puṣkara is the juice of puṣkaramūlaka or the water of the puṣkara tree. Thus, these six—consisting of the five excluding mokṣa plus the addition of the juice of lotra—are called the class of essences (rasa). The summarized meaning is stated: "The trees called 'flower' and so forth" refers to the stalks; the word "and so forth" indicates the completion of the category. Regarding the passage beginning with kokila and so forth: the "copper-crested" is the domestic fowl. The "crow" is the large crow. The karakara is a particular kind of small bird. The "son of the sage" is the parrot. Regarding the phrase "increasing strength": the meaning is that if one eats the meat broth of those [animals] as an elixir (rasāyana), it increases strength. These are the class of winged creatures. The class of livestock is stated: "Goats, rabbits, and wild animals," and so forth. "Wild animals" refers to those belonging to the deer family. "Pig" refers to a particular kind of pig, known as pasilaka. The remainder is easy to understand; this is the class of meat. By the passage beginning with "flower" and so forth, the class of alcohol is stated. "Flower" and so forth should be connected with the term "alcohol." In that regard, "flower alcohol" is that which is produced from tāla flowers and the like.

འབྲས་བུའི་ཆང་ནི་རྒུན་འབྲུའི་ཁུ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤུན་པའི་ཆང་ནི་ཤིང་ཤུན་དང་འབྲས་ཆན་དུ་བསྲེས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་ཛི་བོའོ། ། འབྲུའི་ཆང་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། ། གཞན་ཡང་ཆང་གི་བྱེ་བྲག་དག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བུར་ཤིང་གི་ཁུ་བའི་ཆང་དང་ཟན་ཆང་ལ་སོགས་གཟུང་ངོ་། ། མདོར་བསྡུས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་སྟེ། རྒྱས་པ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་རྣམས་སོ། ། སྨན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནད་ཀྱི་མཐུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་བསྟེན་ པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། བཟའ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གོ་སླའོ། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་ཙམ་པ་ཀ་ནས་བྱི་བའི་ཤའི་བར་གྱི་རྫས་རྣམས་སོ། ། བཅོ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ག་པུར་ནས་སྙིང་པོའི་བར་གྱི་རྫས་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཕན་གདགས་ཤེ་ན། སྦོམ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྦོམ་པོ་ནི་མཆོག་གོ། ། ཕྲ་མོ་ནི་ཐ་མའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། སྐྱེས་པ་དང་ནི་བུད་མེད་ཀྱང་སྟེ། ན་སོ་དང་མེ་དྲོད་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མཆོག་དང་ཐ་མ་དང་དོན་གྱིས་ན་བར་མ་དང་གསུམ་དུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་བྱེ་བྲག་དེ་ལྟར་ གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་རྫས་ཀྱི་ཚད་ཆེ་ཆུང་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་སོ་སོར་ཕན་གདགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐ་མ་ལ་ནི་སྲང་གཉིས་ཏེ། ། བར་མ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་བཞི། ། མཆོག་ལ་སྲང་ནི་རྣམ་པ་དྲུག། སྨན་མར་དག་ནི་བསྐོལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ ནང་རྣམས་ཀྱང་ཆེ་འབྲིང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ།

Fruit wine refers to the juice of grapes and the like. Bark wine is that which arises from mixing tree bark with cooked rice; it is jīva. Grain wine is easily understood. Furthermore, the phrase "varieties of wine" includes sugarcane juice wine, zan-chang (barley wine), and so forth. "In brief" means very concisely; the detailed explanation will be shown below. "These" refers to the various wines. "Medicine" is so called because it destroys the power of disease. Regarding how these are to be used, it is said: "Food and so forth," which is easy to understand. "Sixty-four" refers to the substances from campaka flowers down to the flesh of a mouse. "Eighteen" refers to the substances from camphor down to the snying-po (essence). If one asks how these provide benefit, it is said: "The gross," and so forth. "Gross" means superior; "subtle" means inferior. What are they? Men and women. Due to distinctions such as age and digestive heat, they should be understood as three types: superior, inferior, and by implication, middling. Having thus understood the three types of practitioners, one should provide benefit individually through the three measures of the substances: large, medium, and small. For example: "For the inferior, two srang; likewise for the middling, four; for the superior, six srang of medicinal butter should be boiled." In the same way, the internal [organs] should also be understood as three types: large, medium, and small. For that very reason, it is said:

རླུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་ནད་བསལ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོའི་ཐ་མལ་པའི་དབྱེ་བ་སྦོམ་པོ་དང་བར་བ་དང་། ཕྲ་མོ་ རྣམས་ཚེ་སྤེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཅི་རིགས་པའི་སྦྱོར་བས་ཕན་གདགས་པར་བྱའོ། ། སོགས་ཀྱིས་ནི་ཆུ་སེར་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། རླུང་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་དང་འཕེལ་འབྲིར་གྱུར་པ་ཉིད་ནད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་གང་བ་དང་། ཞོམ་པ་དང་། གཟུང་བ་དང་། བསྐྱོད་པ་དང་། བུད་ པ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་རླུང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཆགས་པ་དང་། དྲོད་དང་། གཟི་བརྗིད་དང་། དྲི་མ་དང་། མེ་དྲོད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མཁྲིས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཚིགས་སྦྱར་བ་དང་། མཆིལ་སྣབས་དང་སྣུམ་པ་དང་། ལྕི་བ་དང་། བརྟན་པར་བྱེད་པ་ནི་བད་ཀན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ནི་ ཆུ་སེར་རོ། ། འཚོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཁྲག་གོ། ། ཤ་ནི་ཕྱི་རོལ་བརྟན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཚིལ་གྱིས་སྣུམ་པའོ། ། མཁྲང་ཞིང་འཛིན་པ་ནི་རུས་པའོ། ། སྦུ་གུའི་ནང་འགེངས་པ་ནི་རྐང་ངོ་། ། ཉམས་སྟོབས་འཕེལ་ཞིང་སྲོག་འཛིན་པ་ནི་ཁུ་བའོ། ། ཆུ་སོའི་གནས་གཟེར་བར་བྱེད་པ་ནི་གཅི་བའོ། ། ཞུ་བའི་གནས་ན་གནས་ཤིང་མེ་དང་རླུང་གཟུང་བ་སྟེ། ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ནི་བཤང་བའོ། ། པགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྡུལ་ལོ། ། ཁ་ཟས་ལེན་པ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། ནུ་མ་མཁྲང་ཞིང་འཕྱིག་པར་བྱེད་པ་ནི་ནུ་མ་ཅན་ནོ། ། ལུས་ཟུངས་བཅུ་དྲུག་པ་ཕྲ་མོས་ནི་མེ་འབར་ཞིང་སྲོག་ འཛིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་རླུང་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཟུངས་བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །

"Wind and so forth" is easy to understand. In that way, it is not only that diseases are cleared away by substances, but the yoginīs should also benefit the practitioner’s ordinary classifications of gross, intermediate, and subtle [humors] through appropriate applications for the sake of increasing lifespan and so forth. By "and so forth," lymph and the like are to be included; the very increase or decrease of those [elements] such as wind and so forth constitutes disease. In that regard, filling, suppressing, holding, moving, and burning—these five are the characteristics of wind. Attachment, heat, brilliance, impurity, and the generation of digestive warmth are the characteristics of bile. Joining the joints, saliva, mucus, oiliness, heaviness, and providing stability are the characteristics of phlegm. Satisfying is lymph. Sustaining life is blood. Flesh provides stability to the exterior. Fat provides oiliness. Firmness and holding are bone. Filling the interior of the channels is marrow. Increasing physical strength and sustaining life-force is semen. Causing pain in the urinary tract is urine. Abiding in the site of digestion and holding fire and wind, while providing satisfaction, is feces. Providing stability to the skin is sweat. Taking in food is the essence. Making the breasts firm and drawing [the milk] is the breast-milk. The sixteenth subtle constituent of the body is that which blazes like fire and sustains life; these are the characteristics of the sixteen constituents of the body, such as wind and so forth.

དེ་དག་འབྲི་བ་དང་། འཕེལ་བ་ནི་མི་མཐུན་པར་གནས་པ་ལས། འབྲི་ཞིང་ཟད་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལ་རླུང་བྲི་བས་ནི་སྨྲ་བ་ཉུང་བ་དང་། ཡན་ལག་ཉམ་ཆུང་བ་དང་། སེམས་བླུན་ཞིང་རྨོངས་བག་ཏུ་ འགྱུར་རོ། ། མཁྲིས་པ་བྲི་བས་ནི་ཕྱིའི་དྲོད་ཆུང་བ་དང་། ནང་གི་མེ་དྲོད་ཉམས་པ་དང་། མདངས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། བད་ཀན་བྲི་བས་ནི་ཁོང་ཚ་བ་དང་སེམས་འཕྱར་བ་དང་། ཁོང་སྐྱ་བ་དང་། རྩ་རྣམས་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆུ་སེར་བྲི་བས་ནི་ལུས་སྐེམ་ཞིང་སྙིང་འཆུ་བ་དང་། འདར་བ་དང་ཁ་ཟས་ཡི་གར་མི་འོང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁྲག་ཟད་པས་ནི་ལུས་ཀྱི་མདངས་ཉམས་པ་དང་པགས་པ་སྐེམ་པ་དང་། རྩ་ལྷོད་པ་དང་སེམས་བྱིང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཤ་ཟད་པས་ནི་རྐུབ་ཚོས་དང་བརླ་དང་། དཀུ་ན་བ་དང་སྐྱུག་བྲོ་ཞིང་སྐེམ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཚིལ་ཟད་པས་ནི་ མཆིལ་མ་འཕེལ་ཞིང་ཚིགས་འཁྲོག་པ་དང་། ཁོང་སྐྱ་བ་དང་། ཤ་ལྷོད་པར་འགྱུར་རོ། ། རུས་པ་ཟད་པས་ནི་རུ་ཤིང་ན་བ་དང་། ། སོ་དང་སེན་མོ་མདངས་མེད་ཅིང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྐང་ཟད་པས་ནི་ཁུ་བ་ཉུང་བ་དང་། རོ་རྒྱབ་ན་ཞིང་རུ་ཤིང་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ། ། ཁུ་བ་ཟད་པས་ནི་ ཆུ་སོ་དང་ཕོ་མཚན་ན་ཞིང་འདོད་པ་སྤྱོད་མི་ནུས་པ་དང་། ཁུ་བ་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ནས་འབྱུང་བ་དང་། ཁུ་བ་ཕྲ་ཞིང་ཁྲག་ཏུ་སྣང་བའོ། ། གཅི་བ་ཟད་པས་ནི་ཆུ་སོ་གཟེར་བ་དང་། གཅི་བ་ཉུང་བར་སྣང་ངོ་། ། བཤང་བ་ཟད་པས་ནི་སྙིང་ག་དང་རྩིབ་ལོགས་སུ་ཟུག་ཅིང་དབུགས་མི་བདེ་བ་དང་། དཀུ་འབྱར་བ་ཡིན་ནོ། ། རྔུལ་ཟད་པས་ནི་བ་སྤུ་ལངས་པ་དང་། པགས་པ་ཚོར་བ་ཆུང་བར་འགྱུར་རོ། །

Regarding their decrease and increase, since they exist in a state of mutual opposition, the decrease and exhaustion shall be explained. In that regard, through the decrease of wind, one becomes talkative, the limbs become weak, and the mind becomes dull and deluded. Through the decrease of bile, the external heat is diminished, the internal digestive fire is impaired, and the complexion becomes lusterless. Through the decrease of phlegm, there is internal heat and mental agitation, the interior becomes pale, and the channels become empty. Through the decrease of lymph, the body becomes emaciated, the heart feels constricted, one trembles, and food becomes unpalatable. Through the exhaustion of blood, the bodily luster fades, the skin becomes parched, the channels become slack, and the mind becomes sunken. Through the exhaustion of flesh, the buttocks, thighs, and flanks ache, and one becomes nauseated and emaciated. Through the exhaustion of fat, saliva increases, the joints ache, the interior becomes pale, and the flesh becomes flaccid. Through the exhaustion of bone, the bone-structure aches, and the teeth and nails become lusterless and brittle. Through the exhaustion of marrow, the semen is scanty, the back and shoulders ache, and the bone-structure feels as if it is spinning. Through the exhaustion of semen, the bladder and penis ache, one is unable to engage in sexual desire, the semen is emitted only after a long time, and the semen is thin and appears like blood. Through the exhaustion of urine, the bladder feels a piercing pain and the urine appears scanty. Through the exhaustion of feces, there is a stabbing pain in the heart and the ribs, the breath is labored, and the flanks feel constricted. Through the exhaustion of sweat, the body hair stands on end and the skin becomes insensitive to touch.

སྙིང་པོ་ཟད་པས་ནི་ལྟོ་འབྱར་བ་དང་ལུས་ཕྲ་བ་དང་དཀུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། ། ནུ་མ་ཅན་ཟད་པས་ནི་ནུ་མ་ཉམས་ཤིང་ན་བར་འགྱུར་རོ། ། ལུས་ཟུངས་ཕྲ་མོ་ཟད་པས་ནི་དབང་པོ་མི་གསལ་ བ་དང་། རླུང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡིད་གཞུངས་ཤིང་མེ་དྲོད་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་རླུང་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཟུངས་ཕྲ་མོའི་མཐར་ཐུག་པ་དེ་དག་གི་ཟད་པའི་སྐྱེ་གནས་དང་། ཡིད་གཞུངས་ཤིང་མེ་དྲོད་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྐྱོང་བར་བྱེད་པའི་རྫས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གསལ་བ་ དང་། སྐྱ་བ་དང་། ཡང་བ་དང་། རྩུབ་པ་དང་། མཁྲེགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི། རླུང་གི་ཐུན་མོང་གི་སྐྱེ་གནས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རོ་བསྐ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་བསིལ་བས་ནི་བསིལ་བ་མངོན་པར་སྤེལ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱ་བ་ལས་ནི་སྐྱ་བོར་རོ། ། ཡང་བ་ལས་ནི་ཡང་བར་ རོ། ། རྩུབ་པ་ལས་ནི་རྩུབ་པར་རོ། ། མཁྲེགས་པ་ལས་ནི་མཁྲེགས་པར་རོ། ། དེ་ལ་རྣོ་བ་དང་། སྐྱ་བ་དང་། ཡང་བ་དང་། རྩུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་མཁྲིས་པའི་ཐུན་མོང་གི་སྐྱེ་གནས་ཏེ། རོ་ནི་ཚ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་རྣོ་བ་ལས་ནི་རྣོ་བར་རོ། ། སྐྱ་བ་ལས་ནི་སྐྱ་བར་རོ། ། རྩུབ་པ་ ལས་ནི་རྩུབ་པར་རོ། ། དེ་ལ་མངར་བག་དང་། སྣུམ་བག་དང་། ལྕི་བ་དང་། བསིལ་བ་དང་། སྤྱི་བག་གི་ཡོན་ཏན་ཅན་རྣམས་ནི་བད་ཀན་ཅན་གྱི་སྐྱེ་གནས་ཏེ། རོ་ནི་མངར་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་མངར་བག་གིས་ནི་མངར་བག་ཅན་ནོ། ། སྣུམ་པས་ནི་སྣུམ་པར་རོ། ། ལྕི་བས་ནི་ལྕི་ བར་རོ། ། བསིལ་བ་ལས་ནི་བསིལ་བར་རོ། ། སྤྱི་བག་ལས་ནི་སྤྱི་བག་ཅན་དུ་བྱའོ། །

Through the depletion of the sāra (essence), the abdomen becomes distended, the body becomes emaciated, and the waist becomes wasted. Through the depletion of the stanau (breasts), the breasts wither and become painful. Through the depletion of the subtle bodily constituents (dhātu), the sense faculties become unclear and the vāyu (wind) becomes impaired. In order to clarify the mind and generate digestive heat (agni), the sources of depletion for those subtle bodily constituents, beginning with vāyu and ending with the sāra, as well as the substances that sustain them, shall be explained. In that regard, those possessing the qualities of clarity, whiteness, lightness, roughness, and hardness are the common sources of vāyu; these are also associated with the astringent taste (kaṣāya). Furthermore, through coldness, coldness is increased. Likewise, from whiteness comes whiteness; from lightness comes lightness; from roughness comes roughness; and from hardness comes hardness. In that regard, the qualities of sharpness, whiteness, lightness, and roughness are the common sources of pitta (bile); these are associated with the pungent taste (kaṭu). Furthermore, from sharpness comes sharpness; from whiteness comes whiteness; and from roughness comes roughness. In that regard, those possessing the qualities of sweetness, oiliness, heaviness, coldness, and smoothness are the sources of kapha (phlegm); these are associated with the sweet taste (madhura). Furthermore, through sweetness comes sweetness; through oiliness comes oiliness; through heaviness comes heaviness; through coldness comes coldness; and through smoothness, one should make it smooth.

ད་ནི་མི་མཐུན་པའི་སྐྱེ་གནས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རོ་ཚ་བ་ནི་བད་ཀན་གྱི་མི་མཐུན་པ་སྟེ། རོ་ཚ་བས་མངར་བའི་རོ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱ་བ་ནི་སྣུམ་པའི་གཉེན་པོའོ། ། ཡང་བ་ནི་ལྕི་བའོ། ། རྣོ་བ་ནི་བསིལ་བའོ། ། རྩུབ་པ་ནི་སྤྱི་བག་གིའོ། ། དེ་ལྟར་རླུང་གི་མི་མཐུན་པའི་སྐྱེ་གནས་ནི་མངར་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེས་བསྐ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཁྲིས་པའི་མངར་བ་དང་ཁ་བའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། མངར་དང་སྐྱུར་དང་ལན་ ཚྭའི་རོས། ། རླུང་ནི་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། མཁྲིས་པ་མངར་དང་ཁ་དང་བསྐས། ། ཚ་དང་ཁ་བས་བད་ཀན་ནོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཚིམ་པ་དང་། ཁར་ཆགས་པ་དང་། མྱུག་མྱུག་པོ་རྣམས་ནི་མངར་བའི་རོའོ། ། སོ་བརྩེ་བ་དང་། འགྲམ་ཆུ་ལྡོང་བར་བྱེད་པ་ནི་སྐྱུར་བའོ། ། ཁ་ཟས་ ཡི་གར་འོང་བ་དང་། མཆིལ་མ་འཛག་པ་དང་། འབུགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ལན་ཚའི་རོའོ། ། ལྕེ་དང་རྐན་དང་། མིག་དང་སྣ་ལ་སོགས་པ་ཚ་ཞིང་སྲེག་ལ་མཆི་མ་འཛག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚ་བའིའོ། ། ཁ་རྩུབ་པ་དང་། གྲེ་བ་སྐམ་པ་དང་། ཁ་ཟས་ཡི་གར་འོང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཁན་ཏེའོ། ། ལྕེ་རྩུབ་པ་དང་། གྲེ་བར་ཆགས་པ་དང་། སྙིང་ག་ན་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ནི། བསྐ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་རོ་མངར་བ་ནི་ཁྲག་དང་ཚིལ་དང་། ཤ་དང་། རུས་པ་དང་། རྐང་དང་། ཁུ་བ་དང་། ནུ་མ་རྣམས་འཕེལ་བར་བྱེད་ལ། མིག་དང་སྐྲའི་མདོག་བཟང་བར་བྱེད་དེ་ཁྲག་དང་རླུང་འཇོམས་པར་ བྱེད་ཅིང་བྱིས་པ་དང་རྒན་པོ་དང་། ཉམས་སྟོབས་ཟད་པ་ལ་ཕན་ཏེ།

Now, the discordant origins of the tastes shall be explained. In this regard, pungent taste is the discordant origin of phlegm (bad kan), because pungent taste overpowers sweet taste. Likewise, astringent taste is the antidote to oiliness; lightness is the antidote to heaviness; sharpness is the antidote to coolness; and roughness is the antidote to smoothness. Thus, the discordant origins of wind (rlung) are sweet and so forth, because they overpower astringent and the other tastes. For bile (mkhris pa), they are sweet and bitter. As it is said: "Sweet, sour, and salty tastes Subdue wind. Sweet, bitter, and astringent [subdue] bile; Hot and bitter [subdue] phlegm." In that context, the characteristics of sweet taste are: satisfaction, coating the mouth, and a tingling sensation. Sour taste is that which causes the teeth to ache and the mouth to water. Salty taste is that which makes food palatable, causes saliva to flow, and pierces [the palate]. Hot taste is that which heats and burns the tongue, palate, eyes, nose, and so forth, and causes tears to flow. Bitter taste is that which makes the mouth rough, dries the throat, and makes food unpalatable. Astringent taste is characterized by roughness of the tongue, coating the throat, and causing pain in the heart region. Regarding the functions of these tastes: sweet taste increases blood, fat, flesh, bone, marrow, semen, and breast milk; it improves the color of the eyes and hair; it subdues blood and wind; and it is beneficial for children, the elderly, and those whose physical strength is exhausted.

སྦྲང་རྩི་དང་པི་པི་ལིང་དུ་བསྲེས་ན་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། ཚ་བ་དང་བརྒྱལ་བ་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད་ཅིང་དབང་པོ་རྣམས་དག་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་བསྟེན་དྲགས་པས་ནི་གློ་དང་དབུགས་མི་བདེ་བ་དང་། སྐྱུག་བྲོ་བ་དང་། སྐད་ཀྱི་གསང་མི་སྙན་པ་དང་། སྲིན་བུ་དང་ལྐོག་འབྲས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྐྱུར་བས་ནི་འཇུ་ཞིང་སྨིན་པ་དང་། མཆིལ་མ་སྣབས་ལ་སོགས་པས་དྲི་མ་འབྱིན་པ་དང་། རླུང་ལུགས་སུ་རྒྱུ་བ་དང་། ཁོང་གི་ཚ་བ་ཕྱིར་འབྱིན་པ་དང་། གྲང་བ་འཇོམས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ བསྟེན་དྲགས་པས་ནི་སོ་ན་ཞིང་བརྩེ་བ་དང་། མིག་རབ་རིབ་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། བ་སྤུ་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ལན་ཚའི་རོས་ནི་དྲི་མ་འབྱིན་པ་དང་། འཇུ་ཞིང་སྨིན་པ་དང་། ཚིམ་པ་དང་། ཁོང་ལྷོད་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་དྲོད་སྐྱེད་པ་དང་། བུ་གའི་སྒོ་སྦྱོང་བ་དང་། ལུས་ཀྱི་ཡན་ ལག་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པས་མཉེན་པར་བྱེད་དེ། ཤིན་ཏུ་བསྟེན་དྲགས་པས་ནི་ལུས་གཡའ་ཞིང་ཟ་བ་དང་། ཁ་ལྐོག་སྐམ་པ་དང་། སྐོམ་དད་ཆེ་ཞིང་ཕོ་དང་མོའི་དབང་པོ་འཇོམས་ལ་རླུང་དང་ཁྲག་དང་། མཁྲིས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། རོ་ཚ་བས་ནི་མེ་དྲོད་བསྐྱེད་པ་དང་། སྨྱིན་པ་དང་། ཁ་ཟས་ཡི་གར་འོང་བ་ དང་། ཚ་ཆེས་པ་དང་། ལུས་ལྟམ་ལྟམ་པོར་བྱེད་པ་དང་། སྲིན་བུ་དང་། དུག་དང་། མཛེ་དང་། ཟ་འབྲུམ་ལ་སོགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་དེ། ཤིན་ཏུ་བསྟེན་དྲགས་པས་ནི། གྲེ་བ་དང་། རྐན་དང་། མཆུ་རྣམས་སྐམ་ཞིང་མགོ་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། ། རོ་ཁ་བས་ནི། མེ་དྲོད་སྐྱེད་ཅིང་ཡི་གར་འོང་བ་དང་། དྲི་མ་སྦྱོང་བ་དང་།

If honey is mixed with long pepper, it is pleasing, overcomes heat and fainting, and purifies the sense faculties. However, if consumed in excess, it causes respiratory distress, nausea, a harsh voice, and the growth of parasites and goiters. Sourness aids digestion and maturation, expels impurities such as saliva and mucus, facilitates the downward movement of wind, draws out internal heat, overcomes cold, and is pleasing; yet, if consumed in excess, it causes toothache and sensitivity, blurred vision, and the irritation of body hair. Salty taste expels impurities, aids digestion and maturation, provides satisfaction, relaxes the internal organs, generates bodily warmth, cleanses the orifices, and makes all the limbs supple through its pervasiveness; yet, if consumed in excess, it causes itching and tingling of the body, dryness of the mouth and throat, excessive thirst, and the impairment of the male and female organs, while generating wind, blood, and bile. Pungent taste generates digestive fire, promotes maturation, makes food appetizing, and clears away excessive heat, a sense of physical unsteadiness, parasites, poison, leprosy, and herpes; yet, if consumed in excess, it dries the throat, palate, and lips, and causes dizziness. Bitter taste generates digestive fire, makes food appetizing, and cleanses impurities.

གཞན་ཡང་ཟ་འབྲུམ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྐོམ་དད་ཆེ་བ་དང་། རྨོངས་པ་དང་། རིམས་རྣམས་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་ལུས་སྦྱོང་ལ་བཤང་བ་དང་གཅི་བ་དང་ཚིལ་སྐེམས་པར་བྱེད་དོ། ། ཤིན་ཏུ་བསྟན་དྲགས་པས་ནི་ལུས་འཁྲུག་པ་དང་། མགོ་འཁོར་བ་དང་ཁང་ཟུག་པ་དང་། ཡན་ ལག་འབུགས་པ་སྙམ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། རོ་བསྐ་བས་ནི་དྲི་མ་རྣམས་སྡུད་པ་དང་། སྒོ་རྣམས་འགེགས་པ་དང་། སྦྱོང་བ་དང་། ཟློག་པ་དང་། འཚིར་བ་དང་། དྲི་མ་ཕལ་ཆེར་འབྱིན་པར་བྱེད་དེ། ཤིན་ཏུ་བསྟེན་དྲགས་པས་ནི་སྙིང་མི་དགའ་བ་དང་། ངལ་ཞིང་དུབ་པ་དང་། སྨྲ་མི་གསལ་བ་དང་། ལུས་ཐམས་ཅད་བེར་བེར་ པོར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་སྡེ་ཚན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཀ་ཀོ་ལ་ལ་སོགས་པ་དང་། འོ་མ་དང་། མར་དང་། ཞག་དང་། རྐང་དང་། སཱ་ལི་དང་། ནས་དང་། གྲོ་དང་། མོན་སྲན་གྲེའུ་དང་། སྲིང་ག་ཏ་ཀ་དང་། ཀ་སེ་རུ་དང་། ཀ་ལི་ཡ་ལ་དང་། པུཥྐ་རའི་ས་བོན་དང་། གུར་ཀུམ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། རྒུན་འབྲུམ་དང་། ཁ་རྫུར་དང་། རྒྱལ་པོས་བྱིན་དང་། ན་རི་ཀེ་ལ་དང་། བུར་ཤིང་ལས་གྱུར་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། བལ་དང་། ཨ་ཏི་བ་ལ་དང་། ཨཏྨ་གུཔྟ་དང་། རྒྱ་ཤུག་དང་། འོ་མ་ཅན་དང་། གཟེ་མ་དང་། ཁྲིར་མོ་ད་ཀ་དང་། མ་དུ་ལི་ག་དང་། ཀུས་སྨན་ཏ་ལ་ སོགས་པ་ནི་མངར་བའི་སྡེ་ཚན་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། བལ་པོ་སེའུ་དང་། སྐྱུ་རུ་ར་དང་། མ་དུ་ལུང་ག་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ཀ་བིཏྟ་དང་། ཀ་ར་མ་ཏ་དང་། བ་ད་ར་དང་། ག་ར་པྲ་ཙི་དང་། ཨ་མ་ལ་ཀ་དང་། སྦའི་འབྲས་བུ་དང་། ཤིནྟི་ཏི་ཀ་དང་། ཀ་དམྦ་དང་། སྟར་བུ་དང་། དྷཱ་དཱ་ཤ་ཐ་དང་། ཞོ་ དང་དར་བ་དང་།

Furthermore, it clears away ailments such as herpes and excessive thirst, as well as delusion and infectious fevers; it purifies the body and dries up feces, urine, and fat. If used in excess, it causes bodily agitation, dizziness, aching in the temples, and a sensation as if the limbs were being pierced. The astringent taste collects impurities, closes the orifices, purifies, reverses [diseases], squeezes, and expels most of the waste; however, if used in excess, it causes a heavy heart, exhaustion, indistinct speech, and a tingling or numbness throughout the entire body. Now, their classes shall be explained. In that regard, the following constitute a summary of the sweet class: kākolī and so forth; milk, butter, fat, marrow, sāli rice, barley, wheat, mung beans, siṅghāṭaka, kaseru, kaliyāla, the seeds of puṣkara, saffron, honey, grapes, khajūra, rājādāna, nārikela, varieties of sugarcane, wool, ativala, āttagupta, jujube, milky trees, gheṭa, trimodaka, maduliga, kusmantha, and so forth. The pomegranate, āmalaka, madhulunga, mango, kavitta, karamarda, badara, garapraci, amālaka, the fruit of śara, śintitika, kadamba, dāḍima, dhātrī, curd, and buttermilk—these and so forth are the sour class. The jambīra, mātuluṅga, madhuka, kharjūra, kharjūrikā, kharjūraprasava, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, kharjūraprasavā, *kharjūrapras

ཆང་དང་། ཚྭ་དང་། སིངས་པོ་དང་། རྩབས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱུར་པོའི་སྡེའོ། ། ལྕེ་མྱང་ཚ་དང་། སོ་རྫི་ཀ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། པ་ཙི་ཀ་དང་། ཚ་ལ་དང་། ནས་ཚིག་འཁུས་པའི་ཐལ་བ་དང་། སུ་རྩ་ཙི་ཀ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ཚྭའི་སྡེའོ། ། པི་པི་ལིང་དང་། སུ་ར་ས་ལ་སོགས་པ་ དང་། སྦྲང་རྒོད་དང་། སི་ཀྲུ་དང་། ལ་ཕུག་དང་། སྒོག་པ་དང་། སུ་མུ་ཁ་དང་། རུ་རྟ་དང་། དེ་བ་ད་རུ་དང་། ཧ་རེ་ཎུ་ཀ་དང་། བ་ལ་གུ་ཚའི་འབྲས་བུ་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་། གུ་གུལ་དང་། གླ་སྒང་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚ་བའི་སྡེའོ། ། ཨ་ར་ཀ་བ་ཐ་དང་། སླེ་ཏྲེས་ལ་སོགས་པ་དང་། མ་དུ་ཀ་པ་དི་ར་ན་ དང་། སྦའི་ལྡུམ་བུ་དང་། སྨྱིག་མའི་ལྡུམ་བུ་དང་། སེར་པོ་གཉིས་དང་། དབང་པོའི་གནས་དང་། བ་རུ་ན་དང་། ས་དུ་དང་། ཀ་དུ་ཀ་དང་། སྠ་ཏ་པ་ར་ནི་དང་། བྲྀ་ཧ་ཏི་གཉིས་དང་། ཤང་གི་ནི་དང་། ཀརྐོ་ཏ་ཀ་དང་། ཀ་ར་བིལ་བ་དང་། བ་ཏ་ཀུ་དང་། ཀ་ར་བཱི་ར་དང་། སུ་མ་ན་དང་། ཤང་ཁ་པུཥྤ་དང་། ཨ་པ་མརྒ་དང་། ཏྲ་ས་མན་དང་། བུ་ཙེ་ཤེལ་དང་། བི་ཙ་ཡནྡི་དང་། སུ་བརྩལ་དང་། བྲི་ཙི་ཀ་ལ་དང་། ཛོ་ཏི་སྨ་ཏི་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁན་ཏེའི་སྡེའོ། ། ནྱ་གྲོ་དྷ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཨ་བ་ཐ་ལ་སོགས་པ་དང་། པྲི་ཡང་ཀུ་ལ་སོགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་གསུམ་དང་། ས་ལ་ཀི་དང་། ཛམྦུ་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ཏེནྡུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་དང་། ས་གའི་འབྲས་བུ་དང་། བ་ཤ་ན་བེ་ཏ་ཀ་དང་། བ་ན་ཡ་ཏའི་འབྲས་བུ་དང་། པྲ་ཡ་ས་དང་། ཀུ་རུ་པ་ཀ་དང་། ཀོ་པི་ད་ར་དང་། ཛི་བནྟི་དང་། ཞོ་མ་དང་། སོ་ནི་ཤ་ཀ་ལ་སོགས་པ་དང་། བ་ར་ཀ་དང་། མོན་སྲན་སྡེའུ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྐ་ བའི་སྡེའོ། །

Alcohol, salt, fermented grain-water, fermented root-liquor, and so forth, constitute the category of the sour. Halitum, sorcika, salt, pācika, borax, the ash of parched barley, suracikā, and so forth, constitute the category of salt. Long pepper, surasa, and so forth, wild honey, sikru, radish, garlic, sumukha, costus, devadāru, hareṇuka, the fruit of balaguza, black mustard, guggulu, and musta, and so forth, constitute the category of the hot. Arakavatha, tṛṇa, and so forth, madhukapadiraṇa, the shoots of reeds, the shoots of bamboo, the two types of yellow [pigment], indrasthāna, varuṇa, sardu, kaduka, sthātaparāṇi, the two types of bṛhati, śaṅginī, karkoṭaka, karavīra, batagu, karavīra, sumana, śaṅkhapuṣpa, apāmārga, trasa-mantha, putceśela, vicayandi, subartsa, vṛcikāla, jotiṣmati, and so forth, constitute the category of the astringent. Nyagrodha and so forth, avatha and so forth, priyaṅgu and so forth, the three fruits, sālākī, jambu, āmra, tinduka, and so forth, the fruit of sāga, vaśanavetaka, the fruit of vanayata, prayasa, kurupaka, kopidara, jivantī, jhomā, soniśaka, and so forth, varaka, and mung beans, and so forth, constitute the category of the bitter.

དེ་ལྟར་རོ་དེ་རྣམས་ཉེ་བར་བསྟན་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་རྣམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། རོ་དྲུག་དག་ནི་བཟློག་བསྟན་པས། ། ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ལྡན་ནད་རྣམས་ཀྱི། ། ཉེས་པ་ཇི་ལྟར་འཁྲུགས་གྱུར་ཀྱང་། ། དེ་ནི་ཞི་བར་ཉེ་བར་འགྲོ། ། ཞེས་སོ། ། ལུས་ ཟུངས་རྣམས་འཕེལ་བའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རླུང་འཕེལ་བས་ནི་ལུད་པ་དང་། འདར་བུ་དང་། གྲང་ཤུམ་དང་། གཉིད་མེད་པ་དང་། སྟོབས་ཆུང་བ་དང་། རྟུག་སྐམ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། མཁྲིས་པ་འཕེལ་བས་ནི་མདོག་སེར་པོར་སྣང་བ་དང་། ཚ་ཞིང་གྲང་བར་འདོད་པ་ དང་། གཉིད་ཆུང་བ་དང་། མྱོས་པ་དང་། སྟོབས་ཆུང་བ་དང་། བཤང་གཅི་མདོག་སེར་བར་འགྱུར་རོ། ། བད་ཀན་འཕེལ་བས་ནི་མཆིལ་སྣབས་མང་བ་དང་། ལུས་ལྕི་བ་དང་། ལྟམ་ལྟམ་པོར་བྱེད་པ་དང་། སྐད་འཛེར་བ་དང་། གཉིད་ཆེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཆུ་སེར་འཕེལ་བས་ནི་སྙིང་ གཟེར་བ་དང་། རྡུལ་ཆེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁྲག་འཕེལ་བས་ནི་མིག་དམར་པོར་འགྱུར་རོ། ། ཤ་འཕེལ་བས་ནི་རྐུབ་ཚོས་དང་། བརླ་དང་། བྱིན་པ་དང་། དཔུང་པ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་ཞིང་ལྕི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཚིལ་འཕེལ་བས་ནི་ལུས་སྣུམ་པ་དང་། ལྟོ་བ་དང་རྩིབ་ལོགས་འཕེལ་ཞིང་ ལུད་པ་དང་། དབུགས་དྲི་མི་ཞིམ་པ་ཡིན་ནོ། ། རུས་པ་འཕེལ་བས་ནི་སེན་མོ་མཁྲང་ཞིང་། སོ་ལྷག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྐང་འཕེལ་བས་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་དང་མིག་ལྕི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁུ་བ་འཕེལ་བས་ནི་ཁུ་བ་རྡོ་ལྟར་སྲ་བ་དང་། ཆུ་སེར་རྡེའུ་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཅི་བ་འཕེལ་ བས་ནི། ཆུ་རྡེའུ་དང་།

Thus, by the presentation of these tastes, the defects of the discordant factors will be pacified. As it is said: "By the reversal of the six tastes, however the defects of the most powerful diseases may be disturbed, they will approach pacification." The characteristics of the increase of the bodily constituents (dhātu) shall now be described. Through the increase of wind (vāta), there occur coughing, shivering, cold chills, insomnia, weakness, constipation, and so forth. Through the increase of bile (pitta), the complexion appears yellow, there is a desire for both heat and cold, little sleep, intoxication, weakness, and the urine and feces become yellow. Through the increase of phlegm (kapha), there is excessive saliva and mucus, heaviness of the body, a sense of being drenched, hoarseness of voice, and excessive sleep. Through the increase of lymph (lasīkā), there is pain in the heart and excessive sweating. Through the increase of blood (rakta), the eyes become red. Through the increase of flesh (māṃsa), the buttocks, thighs, calves, upper arms, and so forth, increase and become heavy. Through the increase of fat (medas), the body becomes oily, and the abdomen and ribs expand. Through the increase of phlegm, there is also coughing and foul-smelling breath. Through the increase of bone (asthi), the nails become hard and extra teeth and the like grow. Through the increase of marrow (majjā), the entire body and the eyes become heavy. Through the increase of semen (śukra), the semen becomes as hard as stone and lymphatic stones (aśmarī) form. Through the increase of urine (mūtra), urinary stones and...

ཆུ་སོ་ཚ་བྲེད་བྲེད་པོར་བྱེད་ཅིང་དབྲེ་བསྣམས་པར་འགྱུར་རོ། ། བཤང་བ་འཕེལ་བས་ནི། དཀུ་ན་བ་དང་། ཁ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། ཁ་ཟས་མི་ལེན་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡུལ་འཕེལ་བས་ནི་ཟས་ཚག་དང་། ལུས་ཀྱི་དྲི་མི་ཞིམ་པར་འགྱུར་རོ། ། ནུ་མ་ཅན་གྱི་ནི་ནུ་མ་སྐྲང་ཞིང་ ཡང་ཡང་དུ་ཕྱི་ས་འབྱུང་བ་དང་། ལུས་ཚ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྙིང་པོས་ནི་གསུས་པ་རློ་ཞི་རྡུལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཕྲ་མོས་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་འཁོལ་ཞིང་ཉམས་སྟོབས་ཆུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཟད་པ་དང་འཕེལ་བ་དག་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བཟློག་ནས་ལུས་ཟུངས་ཉམས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ ཡང་གསུངས་པ། གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་དང་། ། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་བྲི་བ་དག། ནང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཟློག་ནས། ། ལུས་ཟུངས་སྙོམས་པ་བར་མར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་མཁྲིས་པ་ནས་ཁུ་བའི་བར་དུ་ལུས་ཟུངས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་བ་དང་འབྲི་བ་བཟློག་ནས་ལུས་ཟུངས་སྙོམས་པར་བྱ་བའི་ ཐབས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དང་སྨན་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་སྙོམས་པར་འགྱུར་ཞིང་དེས་ཡུན་རིང་དུ་འཚོ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་། སྨན་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་ཇི་ལྟར་རིགས་པས་བསྟེན་པ་འདིས་བཅུད་དང་མདངས་མ་ལུས་པ་ ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་འཇུག་པས་སྟོབས་འཕེལ་ཞིང་སོགས་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་རིང་བ་ཡང་མ་ཡིན། ཤིན་ཏུ་སྦོམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་བར་མར་འགྱུར་ཏེ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། སྦྱོར་བ་ཅི་རིགས་བསྟེན་པ་ཡིས། ། བཅུད་ནི་ལུས་ལ་ རིམ་གྱིས་འཕོ། །

The mūtra (urine) causes a burning sensation in the urethra and a foul odor. Through the increase of viṭ (feces), there is pain in the flanks, a foul odor of the mouth, and a loss of appetite. Through the increase of rajas (dust/semen), food becomes indigestible and the body emits a foul odor. In those with breasts, the breasts swell and there is frequent discharge of excrement and a burning sensation in the body. Through sāra (essence), the abdomen becomes bloated and sweat is produced. Through sūkṣma (subtle), the entire body feels as if it is boiling and physical strength diminishes. Thus, by reversing the specific actions of depletion and increase, the bodily constituents (dhātu) are maintained; as it is said: "Increasing further and further, and then reversing that to decrease—since these are internal, by reversing them, one should maintain the bodily constituents in a balanced, intermediate state." Now, the method for maintaining the bodily constituents in equilibrium—reversing their excessive increase or decrease from pitta (bile) down to śukra (semen)—will be explained. Through the application of food, drink, medicine, and so forth, the elements are balanced, and by that, one lives for a long time. Because the application of food, drink, medicine, and so forth, when utilized appropriately, causes the essence and radiance to pervade the entire body, strength increases. For this reason, it is neither too subtle nor too coarse, but becomes intermediate, such that one becomes unimpeded in all activities. As it is said: "By relying on appropriate applications, the essence gradually transfers into the body."

ལུས་ཟུངས་སྙོམས་པ་བར་མར་འགྱུར། ། བྱ་བ་ཀུན་ལ་ཐོགས་པ་མེད། ། བཀྲེས་དང་སྐོམ་དང་གྲང་དང་ཚ། ། རླུང་དང་ཆར་པ་ཚང་སོགས་བཟོད། ། སླར་ཡང་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་རིང་སྦོམ་པའི་མི། ། གཉིས་པོ་འདི་དག་སྤང་བར་བྱ། ། དམ་པའི་ལས་ལ་ བར་མ་མཆོག། གཞན་དུ་འདི་ཉིད་ཆོས་གནས་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་གནས་བཤད་དེ། རླུང་གི་གནས་ནི་ཆུ་སོ་དང་། རྒྱུ་ཞབས་མན་ཆད་ལུས་ཀྱི་སྨད་དང་རྣ་བ་ཡིན་ནོ། ། མཁྲིས་པའི་གནས་ནི་ཞུ་བའི་གནས་ནས་སྙིང་ག་མན་ཆད་ལུས་ཀྱི་བར་དང་མིག་དག་ཡིན་ ནོ། ། བད་ཀན་གྱི་ནི་ནམ་ཚོད་དང་མགྲིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་སྟོད་དང་། ཚིགས་རྣམས་དང་ལྕེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་ལུས་འདི་བརྟན་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་རྣམས་ནི། ། གོང་ནས་གོང་དུ་སྙོམས་འཇུག་པས། ། འགྲོ་བ་ཡང་དག་འཛིན་པ་ ལྟར། ། རླུང་མཁྲིས་བད་ཀན་ལུས་དེ་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རླུང་འཁྲུགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྟོབས་བགྱེད་པ་དང་། མང་དུ་སྨྲ་བ་དང་། རྩོལ་བ་མང་བ་དང་། ཡུན་རིང་དུ་འགྲོ་བར་བྱས་པ་དང་། བང་དང་མཆོངས་པ་དང་། གཡང་ ཁ་མཐོན་པོར་ཕྱིན་པ་དང་། ཆུ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་རྒལ་ཞིང་རྐྱལ་པ་དང་། ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞོན་པ་དང་། ཁ་བ་དང་། བསྐ་བ་དང་། ཡང་བ་དང་། རྩུབ་པ་དང་། བསིལ་བ་དང་། གཞན་ཡང་ལོ་མ་སྐམ་པོའི་ཚོད་མ་དང་། བ་རུ་རའི་ཁུ་བ་དང་། ཤ་མ་དང་། ཀ་ར་བཱི་ར་དང་། སྲན་མུད་ག་དང་། སྲན་ཆུང་དང་། སྲན་ཨ་ད་ཀི་དང་།

The bodily constituents will become balanced and moderate; one will be unimpeded in all activities; one will endure hunger, thirst, cold, heat, wind, rain, and the cold of the snows; and one will once again possess strength. Those who are extremely thin, tall, or stout—these two types of people should be avoided. Regarding the sublime activity, the intermediate and the supreme are the abodes of the Dharma. Thus it is said. Now, the locations of the wind and the other [humors] will be explained. The location of the wind is the lower body from the bladder and the rectum downward, as well as the ears. The location of the bile is from the site of digestion down to the heart, as well as the eyes. The location of the phlegm is the upper body, including the navel and the throat, as well as the joints and the tongue. Through their balanced engagement, these sustain the body as stable. As it is said: "Just as water, fire, and wind, through their successive balanced engagement, perfectly sustain the world, so too are the wind, bile, and phlegm for the body." Now, their causes will be stated. Regarding the causes for the agitation of the wind: exerting physical strength, speaking excessively, over-exertion, traveling for long distances, running, jumping, climbing high precipices, swimming or wading in water for a long time, riding in chariots and the like, and [consuming] snow, astringent, light, coarse, and cold substances; furthermore, dishes of dried leaves, emblic myrobalan juice, śama meat, karavīra, mudga beans, māṣa beans, and āḍakī beans.

སྲན་ཟླུམ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ཟས་དང་། སེར་བུ་ཡུན་རིང་དུ་བསྟེན་པ་དང་། བཤང་གཅི་དང་། ཁུ་བ་ཟད་པ་དང་། མྱ་ངན་དང་། སེམས་ངལ་སོགས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་གྲང་བ་དག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། ཤིན་ཏུ་གྲང་དང་གྲང་བའི་དུས། ། ཁྱད་ པར་དུ་ཡང་སོས་ཀའི་མཐའ། ། ཐོ་རངས་དང་ནི་ཕྱི་དྲོའི་དུས། ། ཞུ་རྗེས་རླུང་ནི་འཁྲུག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། མཁྲིས་པ་འཁྲུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ། དཀའ་ཐུབ་དང་། སྨྱུང་བ་དང་། རྩོལ་བ་དྲགས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་དགའ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་དྲོ་ཞིང་ཚ་བ་བསྟེན་པ་དང་། ཁ་ཟས་ཡང་བ་ དང་། རྩུབ་པ་དང་། ཏིལ་མར་དང་། བི་ན་ཀ་དང་། སྲན་ཀུ་ལངྠ་དང་། ཡུངས་ཀར་དང་། སྔོ་ཚོད་དང་། ཕག་ཤ་དང་། ཉ་ཤ་དང་། ཉ་བི་ཀ་སངས་དང་། ཞོ་དང་། ཞོ་ག་ཆུ་དང་། དར་བ་དང་། སིངས་པོ་དང་། ཆང་གི་བྱེ་བྲག་དང་། སྐྱུར་པོ་དང་། ལན་ཚྭ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ཟས་དང་། མྱ་ངན་ དང་། གདུང་བ་དང་། ཁྲོ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་དྲོ་བདག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཤིན་ཏུ་དྲོ་དང་དྲོ་བའི་དུས། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སེར་ཁ་དང་། ། ཉི་མའི་གུང་དང་མཚན་ཕྱེད་ལ། ། འཇུ་བའི་དུས་སུ་མཁྲིས་པ་འཁྲུག། ཅེས་སོ། ། བད་ཀན་འཁྲུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ། ཉིན་མོ་གཉིད་ལོག་པ་དང་། ལེ་ལོ་དང་ སྙོམ་ལས་ཆེ་བ་དང་། མངར་བག་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། སྐྱུར་པོ་དང་། སྣུམ་བག་དང་། སྤྱི་བག་དང་། ཛ་བ་ཀ་དང་། ཨུ་ཏྐ་ཏ་དང་། སྲན་མ་ཤ་དང་། མ་ཤ་ཆེན་པོ་དང་། གྲོ་དང་། ཏིལ་དང་། ཁུར་བ་རྣམས་དང་། འོ་མ་དང་། ཞོ་དང་། ཕྲུམ་དང་། གུར་ཤིང་ལས་གྱུར་པའི་རྫས་རྣམས་དང་། ཤ་རྙིང་ པ་དང་། ཞག་དང་། པདྨའི་རྩ་བ་དང་།

Round beans and similar foods, prolonged exposure to cool breezes, the depletion of feces, urine, and reproductive fluids, grief, mental exhaustion, and extreme cold are the causes. As it is said: "During times of extreme cold and cold, especially at the end of summer, at dawn and in the evening, the wind is disturbed following digestion." The causes for the disturbance of bile are: asceticism, fasting, excessive exertion, delight in desire, the consumption of very hot and warm things, and foods that are light, coarse, sesame oil, vinaka, kulattha beans, white mustard, greens, pork, fish, vikasanga fish, yogurt, whey, buttermilk, fermented grain water, various types of alcohol, sour things, salt, and so forth, as well as grief, torment, anger, and extreme heat. As it is said: "During times of extreme heat and heat, especially in the autumn, at midday and midnight, bile is disturbed during the time of digestion." The causes for the disturbance of phlegm are: sleeping during the day, laziness, great indolence, sweet, salty, sour, oily, and heavy foods, javaka, utkata, mung beans, large beans, wheat, sesame, cakes, milk, yogurt, curd, substances derived from gur-shing, aged meat, fat, lotus roots, and so forth.

པདྨའི་སྣལ་མ་དང་། ཀ་ཤེ་རུ་དང་། སྲིང་ག་ཏ་ཀ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། འབྲས་བུ་མངར་པོ་རྣམས་དང་། བ་ལི་ཕ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ཟས་ཟ་བ་དང་། མུན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་རྨོངས་བག་ཏུ་གནས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་གྲང་བ་དག་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཡང་ གསུངས་པ། ཤིན་ཏུ་གྲང་ཤིང་གྲང་བའི་དུས། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་དཔྱིད་དང་ནི། ། སྲོད་དང་ཐོ་རངས་དག་ལ་ནི། ། ཟོས་མ་ཐག་ཏུ་བད་ཀན་འཁྲུག། ཅེས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། རླུང་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རླུང་གི་ལས་ནི། རྩུབ་ པ་དང་། ཞུམ་པ་དང་། གླང་སྣ་དང་། བུད་མེད་དང་། རེག་པ་ལས་རྡུལ་འབྱུང་བ་དང་། གཉིད་ཡར་བ་དང་། མལ་དུ་ཞུགས་ནས་གྲང་བ་དང་། སྐབས་སྐབས་སུ་ཚ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་རླུང་གི་ལས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མཁྲིས་པའི་ལས་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རྡུལ་འཛག་པ་དང་། གཉིད་ཡར་ བ་དང་། རེག་ན་ཚ་བ་དང་། པགས་པ་བེམ་བེམ་པོར་བྱེད་པ་དང་། ཆགས་པ་སྤྱོད་ན་དྲི་མི་ཞིམ་པ་འབྱུང་བ་དང་། མང་དུ་སྨྲས་ན་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་དང་མདོག་སེར་བ་དང་སེར་པོར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་མཁྲིས་པའི་ལས་དང་མཚན་མར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྨ་ཤུ་ལ་སོགས་པ་སླ་ ཞིང་འཛག་པ་དང་། ཤ་རུལ་པ་ལ་སོགས་པ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། སྐྲངས་འབུར་དང་། རྣག་མང་བ་དང་། ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་གི་ཚིགས་རྣམས་སུ་འབྲུམ་པ་དམར་པོ་མྱུར་དུ་འབྱུང་ཞིང་མྱུར་དུ་ཞི་བ་དང་། མིག་གློ་གློར་སེར་བ་དང་། སྐབས་སྐབས་སུ་སྐྱ་རླེག་ཏུ་འདུག་པ་དང་། མགོ་ འཁོར་བ་དང་། ལུས་ལྕི་ཞིང་ཟ་བ་དང་།

One eats foods such as lotus fibers, kāśeru, siṅghāṭaka, honey, sweet fruits, and baliphala. One dwells in a state of delusion, contemplating darkness, and even in extreme cold. As it is said: "In times of extreme cold and cold, especially during spring, at dusk and at dawn, phlegm is disturbed immediately after eating." The master Nāgārjuna also taught the functions of the winds and so forth, stating: "The functions of wind are: roughness, depression, a sensation like an elephant's trunk, contact with women, the arising of dust from touch, excessive sleep, feeling cold upon entering bed, and occasional heat; these should be known as the functions of wind. The functions of bile are: likewise, the discharge of dust, excessive sleep, heat upon touch, making the skin numb, an unpleasant odor arising during sexual intercourse, fainting when speaking much, a yellow complexion, and appearing yellow; these should be known as the functions and signs of bile. As for wounds, sores, and the like, they are easily discharged; there is a foul odor from rotting flesh and the like, swelling, much pus, and red pustules quickly appearing and quickly subsiding in the joints of the limbs and digits; the eyes are yellowish and blurred, occasionally becoming pale and swollen, and the head spins, the body is heavy, and it itches."

ལུས་རླན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བད་ཀན་ཀྱི་ལས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྣུམ་དྲོན་མོ་མགོ་ལ་བསྐུ་བ་དང་། ལུས་ཁྲུས་བྱས་ཏེ་ཏིལ་མར་གྱིས་བྱུག་པ་དང་། སྣུམ་གྱི་དྲིལ་ཕྱིས་བྱ་བ་དང་། ལུས་མཉེ་བ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། སྐྱུར་བ་དང་། ཤ་དང་། ཉ་ཤ་དང་། ཆང་དང་། སྣུམ་བག་བཟའ་བ་དང་། སྣུམ་གྱི་དུགས་བྱ་བ་དང་། རླུང་མེད་པའི་གནས་སུ་ཉལ་བ་དང་། བསྲོ་བ་དང་། དྲོད་བསྟེན་པ་དང་། སེམས་ལས་བསྐྱུང་བ་དང་། བྱ་བ་བསྐྱུང་བ་དང་། ཁ་ཟས་བསྟེན་པས་གནས་པ་འདི་ནི་རླུང་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། སེར་བུ་གྲང་མོ་ བསྟེན་པ་དང་། གྲིབ་མ་ལ་འདུག་པ་དང་། བསིལ་ཡབ་ཀྱིས་བྱབ་པ་དང་། ཟླ་བའི་འོད་ལ་ཉལ་བ་དང་། ཆུའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་གཏོར་བ་དང་། བུད་མེད་དང་རེག་པ་བསྟེན་པ་དང་། མར་སར་དང་། འོ་མའི་བཀྲུ་སྨན་བཏང་བ་དང་། ཁྲག་གཏར་བ་དང་། ཙནྡན་ལ་སོགས་པའི་དྲིས་ བསྒོ་བ་དང་། ཁ་བ་དང་བསྐ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། པདྨ་ལ་སོགས་པའི་རླན་ཅན་གྱི་ཁ་ཟས་བཟའ་བས་གནས་པ་འདི་ནི་མཁྲིས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། འགྲོ་ལས་དང་། རྩོལ་བ་དང་། གཉིད་བསྐྱུང་བ་དང་། སེམས་ལས་དང་། ཁ་ཟས་རྩུབ་པ་དང་། བསིལ་བ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བད་ ཀན་སེལ་བར་བྱེད་པའི་བྱ་བའི་ཆོ་ག་སྟེ། སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དུས་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་མོད་ཀྱི་ཡང་གསུངས་པ། དབྱར་དང་དགུན་སྟོད་དགུན་སྨད་རྣམས། ། རླུང་གི་དུས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཆར་མཐའ་སྟོན་ནི་མཁྲིས་པའི་དུས། ། བད་ཀན་མེ་ཏོག་རྒྱས་སོས་ཀ། ཞེས་གསུངས་ སོ། ། དེ་ལ་སྨན་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་མོད་ཀྱི། །

Moistening the body and so forth should be understood as the functions of phlegm (śleṣman). In that regard, anointing the head with warm oil, bathing the body and smearing it with sesame oil, performing oil massages, rubbing the body, consuming salt, sour things, meat, fish, alcohol, and oily foods, applying oil fomentation, sleeping in a place free from wind, warming oneself, relying on heat, relaxing the mind, reducing activity, and maintaining a diet—this is what subdues wind (vāta). Relying on cold breezes, sitting in the shade, fanning oneself, sleeping in the moonlight, sprinkling water from a water-wheel, relying on the touch of women, administering fresh butter and milk enemas, bloodletting, anointing with the scent of sandalwood and so forth, and consuming bitter, astringent, and other moist foods such as lotuses—this is what clears bile (pitta). Walking, exertion, reducing sleep, mental labor, coarse food, and relying on cold things and so forth are the ritual procedures for clearing phlegm, as previously explained. Although the seasons were also explained previously, it is said again: "Summer, early winter, and late winter should be known as the times of wind. The end of the rains and autumn are the times of bile. Phlegm [prevails] in spring when the flowers bloom." Thus it was said. Regarding the medicines as well, although they were explained previously, [they are stated again].

འདིར་གཙོ་བོའི་རླུང་ཅན་གྱིས་ནི་དགུན་གྱི་དུས་སུ་འཇམ་རྩི་མས་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། མཁྲིས་པ་ཅན་གྱིས་ནི་སྟོན་གྱི་དུས་སུ་སྤྲིན་དངས་པ་དང་། བཀྲུ་སྨན་དྲག་པོ་མས་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། བད་ ཀན་ཅན་གྱིས་ནི་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་རླུང་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་། སྐྱུག་སྨན་གཏང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། རླུང་ཅན་འཇམ་རྩི་བཅུད་ཀྱིས་གསོ་བར་བྱ། ། མཁྲིས་པ་བཀྲུ་སྨན་མས་གཏང་ལ་སོགས་བསྟན། ། བད་ཀན་ཚིགས་སུ་བབ་ན་སྐྱུག་སྨན་གཏོང་། ། འདུ་འཕྲོད་ལྡན་པ་འདྲེན་ མས་གསོ་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདིར་རྒྱས་པར་མ་གསུངས་མོད་ཀྱི། མར་དང་མར་ནག་བཀྲུ་སྨན་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། མདོར་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་ལྷུར་ ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་བཞིན་དུ་ཕྱི་ནང་གི་སྨན་གྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། སྦྱོར་བ་དེ་དག་སྨན་དཔྱད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་གཞུང་རྒྱས་པ་གཞན་དག་ལས། འཇམ་རྩི་མས་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པ་རྣམས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སློབ་ དཔོན་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པའི་སྦྱོར་བ་བརྒྱ་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལུས་ཟུངས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་བྲི་ཞིང་རིང་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་དག་སྤངས་ཏེ། ལུས་ཟུངས་སྙོམས་པར་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གོ་ སླ་སྟེ། ནག་པོ་དཀར་པོ་སྔོ་བསངས་ཏེ། །

In this context, those with a predominance of wind (vāta) should rely on mild enemas (anuvāsana) and the like during the winter season. Those with a predominance of bile (pitta) should rely on strong purgatives (virecana) and the like during the autumn season when the clouds have cleared. Those with a predominance of phlegm (kapha) should rely on the pacification of wind and the administration of emetics during the spring season. As it is said: "One should nourish those with wind using mild enemas and essences. For those with bile, teach the use of purgatives, enemas, and so forth. When phlegm has settled in the joints, administer emetics. For those with a combination of all three, treat them with a balanced approach." Although the Blessed One did not elaborate on all of these here, they are taught by relying on what was spoken in brief, such as: "Ghee, oil, purgatives, and so forth." Nevertheless, bodhisattvas who are dedicated to the welfare of others should train in the applications of external and internal medicine according to the inclinations of sentient beings. They should familiarize themselves with the procedures for mild enemas and the like as explained in other extensive medical treatises (śāstra), and particularly with the One Hundred Formulations (Yogaśataka) composed by the master Nāgārjuna. In that way, one should avoid the extreme depletion or excessive increase of the bodily constituents (dhātu) and maintain them in a state of equilibrium. For that very reason, it is said: "Each one also..." and so forth, which is easy to understand. "Black, white, and dark blue..." [and so on].

ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནག་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་སྔོ་བསངས་རྣམས་ནི་གསུམ་པའི་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་གམ་དྲུག་པའི་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ནག་པོ་ནི་རླུང་གི་རང་བཞིན་གྱི་བུ་མོའོ། ། དཀར་མོ་ནི་མཁྲིས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བུ་མོའོ། ། སྔོ་བསངས་ནི་ བད་ཀན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་བུ་མོ་སྟེ། ལོ་བརྒྱད་ནས་བརྩམས་ཏེ་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བར་གྱི་བུ་མོ་ཁམས་སྙོམས་པའི་བཅུད་ཀྱི་སྨན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་འཛག་པ་སྟེ། ཁམས་རྣམས་སྙོམས་པར་གྱུར་པ་ནི་འཛག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འཕོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ལྟར་རྩ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱང་ན་མཁྲིས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆུ་སེར་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཟུངས་རྣམས་རིམ་གྱིས་འདྲེན་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་སྙོམས་པ་ནི་འཕོ་བའོ། ། དེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པས་ལུས་ཡུན་རིང་དུ་འཚོ་ཞིང་ བརྟན་ལ་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པས་ཕྱིའི་སྨན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ནག་མོ་ནི་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་ཟླ་མཚན་འཛག་ལ་སེར་སྐྱ་མ་དང་སྔོ་བསངས་མ་ནི་ཟླ་བ་ཡར་ངོ་ལ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཟླ་མཚན་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་ པས་བཅུད་རྣམས་འཛག་པར་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རྔུལ་ཆུར་ཏི་གཅིག་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ནག་མོའི་ཟླ་མཚན་ནི་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་སྣ་སྒོ་གཡས་པ་ནས་རླུང་རྒྱུ་བའི་དུས་སུ་སྒོ་དེ་ཉིད་ནས་བརྔུབ་པར་བྱ་ལ།

Regarding the phrase "black, white, and dark-blue," these should be construed either as a dual in the third case or a plural in the sixth case. In that context, "black" refers to a girl of the nature of wind; "white" refers to a girl of the nature of bile; and "dark-blue" refers to a girl of the nature of phlegm. From the age of eight until twenty-five, such girls should be employed as medicinal elixirs that balance the elements. In that regard, "flowing" refers to the bodhicitta and so forth; when the elements have become balanced, that is called "flowing." How so? Regarding the term "transference": when all the channels are thoroughly purified, the bodily constituents such as bile and lymph are gradually drawn up and evenly distributed throughout the entire body; this is "transference." Through the cultivation of the bodhicitta and so forth by means of that, the body will live for a long time, become stable, and its strength and other qualities will increase. Thus, through such purification, even external medicines will be beneficial. In that regard, the "black" girl discharges her menses during the waning moon, while the "pale-yellow" and "dark-blue" girls do so during the waxing moon. Through their menses, bodhicitta, and so forth, the essences will flow and be transferred. In that context, this should be applied to the gradual increase of the purified sweat and so forth over a period of one month and so on. As for the menses of the black girl, during the waning moon, when the wind flows through the right nostril, one should inhale through that very nostril.

སེར་སྐྱ་མ་དང་སྔོ་ བསངས་མ་ནི་ཟླ་བ་ཡར་ངོ་ལ་སྣ་སྒོ་གཡོན་པ་ནས་བརྔུབ་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་ཁུ་བ་ཡང་ཟླ་བ་ཡར་ངོའི་ཚེས་གཅིག་ལ་རང་གི་ལག་པའི་མཐིལ་དུ་བླུགས་ལ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དེ་ན་རི་མོ་ནག་པོ་ཐིག་ལེ་ལྟ་བུ་གཅིག་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་ ཀྱིས་ནི་བཅུ་གཅིག་ནའོ། ། གསུམ་གྱིས་ནི་བཅུ་ནའོ། ། བཞི་ཡིས་ནི་དགུ་ནའོ། ། ལྔ་ཡིས་ནི་བརྒྱད་ནའོ། ། དྲུག་གིས་ནི་བདུན་ནའོ། ། བདུན་གྱིས་ནི་དྲུག་ནའོ། ། བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་ལྔ་ནའོ། ། དགུ་ཡིས་ནི་བཞི་ནའོ། ། བཅུ་ཡིས་ནི་གསུམ་ནའོ། ། བཅུ་གཅིག་གིས་ནི་གཉིས་ནའོ། ། བཅུ་གཉིས་ ཀྱིས་ནི་གཅིག་ནའོ། ། བཅུ་གསུམ་གྱིས་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ནའོ། ། བཅུ་བཞིས་ནི་ཉི་མ་བརྒྱད་ནའོ། ། བཅོ་ལྔས་ནི་ཉི་མ་བཞི་ནའོ། ། བཅུ་དྲུག་གིས་ནི་ཉི་མ་གཉིས་ནའོ། ། བཅུ་བདུན་གྱིས་ནི་ཉི་མ་གཅིག་ནའོ། ། དེ་ནས་ཐིག་ལེ་ནག་པོ་རྣམས་བསལ་ཏེ། ཁུ་བ་དེ་དང་རྔུལ་ཆུར་ཏི་གཅིག་ལ་ སོགས་པ་སྣ་སྒོ་གཡོན་པ་ནས་བརྔུབས་ན་འཆི་བ་སླུ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྤེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ནག་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ནག་མོ་དང་སྔོ་བསངས་ནི་ཚེ་སྤེལ་བ་ཡིན་ལ་སེར་སྐྱ་ནི་འཛག་པ་དང་། འཕོ་བ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་དང་འགལ་ལོ། ། དགྲ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡེ་ཚན་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། དགྲ་བོའི་སྡེ་ཚན་དང་མཛའ་བོའི་སྡེ་ཚན་དང་། བར་མའི་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཏེ།

One should inhale through the left nostril during the waxing moon for the women Kapilā and Śyāmā. In this regard, on the first day of the waxing moon, one should also place semen in the palm of one's hand and examine it. If a single black mark like a bindu (drop) appears there, death will occur in twelve months. With two, in eleven; with three, in ten; with four, in nine; with five, in eight; with six, in seven; with seven, in six; with eight, in five; with nine, in four; with ten, in three; with eleven, in two; with twelve, in one; with thirteen, in half a month; with fourteen, in eight days; with fifteen, in four days; with sixteen, in two days; and with seventeen, in one day. Then, having removed the black bindus, if one inhales that semen along with sweat and so forth through the left nostril, death will be averted. To show that this should also be applied to the empowerment of increasing [life], it says "Furthermore, the Black One," and so forth. Some claim that the Black and Blue-Black [women] are for increasing life, while the Tawny [woman] is to be applied to the leaking and the transference [of consciousness]; however, this contradicts the word of the Blessed One. As for "enemies" and so forth, it is to be connected with the term "classes" (varga): the class of enemies, the class of friends, and the class of neutrals.

དེ་དག་གིས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཅི་ཞིག་གི་ཞེ་ན། ཁམས་ཀྱི་སྡེ་རྫས་རྣམས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ཏེ་རང་བཞིན་ནོ། ། དཔའ་བོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་སྐྱུར་ཀཉྫི་འམ་དཔའ་བོ་གཅིག་འགྲེང་ཉིད་དོ། ། སྐྱེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོའོ། ། རྩ་བ་ནི་རྩ་བ་ཉིད་དོ། ། འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་བསྐ་བ་གསུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་གསུམ་ མོ། ། ནང་གི་བཤད་པར་བྱ་སྟེ་དཔའ་བོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་གོ། ། ཅི་ཞེ་ན། སྐྱེ་གཉིས་ཏེ་ཟླ་མཚན་གྱིའོ། ། རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། ལྷང་ཚེར་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དངུལ་ཆུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུད་ཅན་ལ་ སོགས་པ་བཞིའོ། ། བདུད་རྩི་ཡི་ནི་སྙིང་པོ་ལྔ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་རུ་ཚ་དང་ནས་ཚིག་འཁུས་པའི་ཐལ་བ་དང་། ཐལ་སྨན་སོ་རྫི་ཀ་དང་། ལྕེ་མྱང་ཚ་དང་། ཁ་རུ་ཚ་རྣམས་སོ། ། དུས་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔྱིད་ལ་སོགས་པའི་དུས་དྲུག་པོ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གིས་སོ་སོའི་རྫས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ནམ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དྲུག་ཅུ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དབྱུག་ཚོད་དྲུག་ཅུའི་འོ། ། བདུན་པོ་ཡལ་ག་འདབ་སོགས་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླང་ཆེན་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ནི་འདབ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐམས་དད་ནི་རླན་ཅན་ཡུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐམས་ ནི་ཆུ་མེད་པའོ། ། རླན་ཅན་ནི་ཆུ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྐམས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྨན་ནི་མཐུ་ཆེ་ལ་རླན་ཅན་ནི་མཐུ་ཆུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། མར་དང་མར་ནག་བཀྲུ་སྨན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ།

One should understand the sphere of application for these substances. What are they? They are the classes of elements, the categories of substances, and their natures. "The single hero" refers to sour kañjika or the single hero standing alone. "The twice-born" refers to the teeth. "The root" is the root itself. "The three great fruits" refers to the three myrobalans. To explain the internal meaning: "The single hero" is blood. Why? Because "the twice-born" refers to the menses. "The root" is the bodhicitta arising from meditative union. "The four minerals" refers to blue vitriol and so forth. "The four mercury-based substances" refers to the four such as rasāyana and so forth. "The five essences of nectar" refers to black salt, the ash of burnt barley husks, the medicinal ash sorḍika, long pepper, and black salt. "The six seasons" refers to the six seasons beginning with spring; one should take the respective substances according to these. When? "Likewise, the sixty" refers to the sixty ghaṭikā periods. "The seven with branches, leaves, and so forth" means that the seven, such as elephant hair and so forth, should be taken together with their leaves and so forth. Regarding "dry and moist lands": "dry" is without water; "moist" is with water. In this context, it should be applied such that medicines born of dry lands have great potency, while those of moist lands have little potency. "Clarified butter, oil, and purgatives" refers to these.

མར་དང་མར་ནག་ནི་འཇམ་རྩི་སྦྱར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མར་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་ བའོ། ། མར་ནག་ནི་ནང་གི་སྟེ་རྐང་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། རྣོ་དང་དངུལ་ཆུ་ཟས་སུ་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཟས་ནི་བཟའ་བ་སྟེ། རྣོན་པོ་དང་ནི་དངུལ་ཆུའི་བཟའ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་གལ་ཏེ་བཅིང་བར་འགྱུར་ན་རང་སྐྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རང་སྐྱུར་ཀཉྫི་དང་ཡུང་བ་ཆ་ བསྙམས་པའི་ཁུ་བ་བཏུང་བར་བྱིན་ན་རྣོན་པོ་ཡང་རུང་དངུལ་ཆུ་ཡང་རུང་སྟེ། སྨིན་ཅིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཉི་མའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉི་མ་ནི་ཟངས་ཀྱི་ཕྱེ་མའོ། ། འོད་ནི་ཨ་བ་རཱ་ཛི་ཏ་དཀར་པོའོ། ། གཟེར་ནི་རང་སྐྱུར་ཀཉྫིའོ། ། དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། གཞན་ གྱི་ཁུ་བ་དག་དང་ཡང་སྦྱར་བས་དངུལ་ཆུར་བླུགས་ཏེ། བརྡུང་བ་དང་། དཀྲུག་པ་དང་། མཉེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་སྦྱར་རོ། ། དྲོན་མོར་སྦྲང་རྩི་ཐིགས་པ་བླུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དྲོན་མོ་ནི་དངུལ་ཆུ་དྲོན་མོར་སྦྲང་རྩིའི་ཐིགས་པ་བླུགས་ལ། ཡང་མཉེ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་རྣམ་པར་དག་པར་ འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལ་དངུལ་ཆུ་བསྲོས་ནས་སྦྲང་རྩི་དྲོན་མོའི་ཐིགས་པ་བླུགས་ཏེ། དཀྲུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རོ་ནི་བསྐ་བ་རྣམས་དང་། ལྷང་ཚེར་དཀར་པོའི་སྐྱོ་མ་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་གསུམ་གྱི་ཁུ་བ་དང་། ལྷང་ཚེར་དཀར་པོའི་ཕྱེ་མར་ བཅས་པའི་སྐྱོ་མར་བླུགས་ཏེ་མཉེས་པས་སྦྱང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐལ་སྨན་ལན་ཚྭས་བུ་གར་བསྒྲུབ། །

Clarified butter and oil are the formulations for mild enemas (anuvāsana). In this context, "clarified butter" (ghṛta) is derived from external sources such as meat and the like, while "oil" (taila) is derived from internal sources such as marrow and the like. Regarding the phrase "give sharp [substances] and mercury as food": "food" (āhāra) means that which is to be eaten; it refers to the section ending with "the food of sharp [substances] and mercury." If these are to be bound, one should use "sour gruel" (kañjika) and so forth. If one gives a drink of a mixture of equal parts sour gruel (kañjika) and turmeric, then whether it be a sharp substance or mercury, it will be matured and endowed with qualities. Regarding the phrase "the light of the sun" and so forth: "sun" refers to copper powder; "light" refers to white avārājita; "nail" refers to sour gruel (kañjika). These are merely illustrative examples; by mixing them with the juices of other [substances] and pouring them into mercury, one should also apply beating, stirring, rubbing, and so forth. Regarding the phrase "pour drops of honey into the warm": "warm" means that one should pour drops of honey into the warm mercury, and if one then performs rubbing and so forth, it will become purified. Some say that one should heat the mercury in the rays of the sun, pour drops of warm honey into it, and then perform stirring and so forth. Regarding the phrase "a decoction of astringent tastes and white pyrite": this means that one should pour it into a decoction mixed with the powder of white pyrite and the juice of the three fruits (triphalā), and purify it by rubbing. "Accomplish the orifices with alkali and salt."

ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱང་བ་བྱས་ནས་བཅིང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚྭ་དང་། ཐལ་སྨན་དང་། ཙནྡྲ་དང་། ར་ས་ལ་སོགས་པའི་སྨན་དང་། ལྟོ་སྐྱེས་མ་རྙིང་རྫས་ཀྱི་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ཁུ་དང་ བཅས་པར་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བུམ་པར་བླུགས་ནས་བཙོས་ཏེ་སླར་ཡང་སྦུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་རྐང་གི་སྦུ་གུར་བླུགས་ནས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་གཞུང་གི་དོན་བསྡུས་པ་ཙམ་སྟེ། རྒྱས་པར་ནི་འོག་ཉིད་ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། དངུལ་ཆུ་དྲུག་ཅར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངུལ་ཆུ་ཆ་གཅིག་དང་སྨན་ ཆ་ལྔ་སྟེ་དྲུག་པོ་དེ་དག་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ལྟོ་སྐྱེས་ཀྱི་རྫས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྱེད་བྱེད་དོན་ནི་རྒ་བའང་འཇོམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ནི་ཕའོ། ། དེའི་དོན་ནི་རྒ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་སྦྱངས་པའི་བཅུད་ཟླ་བ་དྲུག་པ་དང་ ལྡན་པ་ཟོས་པས་སྐྲ་དཀར་དང་གཉེར་མ་ལ་སོགས་པ་འཇོམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆ་ནི་ཚད་དང་ལྡན་པས་བཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་སྨན་སྲང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་བཅས་པས་བཅིང་ངོ་། ། འབྲས་བུ་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འབྲས་བུ་ནི་འབྲས་བུ་ལས་བྱུང་བའི་ མར་ནག་སྟེ། བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་དེས་ཕན་བཏགས་པའོ། ། སྔོན་དུ་གསེར་ཤོག་བླུགས་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་ཤོག་གི་ཕྱེ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཞུ་བའོ། ། སྐྱོན་འཇོམས་རང་གི་ཆོ་ག་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྐྱོན་ནི་ཞ་ཉེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཞུགས་པའོ། ། འཇོམས་པ་ནི་འགྲོ་བའོ། ། རང་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ཏེ་རོ་ཁན་ཏེར་འགྱུར་བའོ། །

Regarding the phrase "having performed the purification, in order to bind [it]," one should take salt, alkali, candra, rasa, and other such medicines, along with the "action of the substances born in the womb" (udbhijja-dravya-karma). This refers to the meat broth and so forth, which are poured into the "mechanical flask" (yantra-ghaṭa), boiled, and then poured back into the "tube" (nāḍī), meaning the tube of the leg, to be bound. These are merely a summary of the meaning of the source text; the detailed explanation will be shown below. Regarding the phrase "the six parts of mercury should be made," one part of mercury and five parts of medicine—these six should be inserted. If one asks, "What is achieved by processing it with the substances born in the womb?" the text says: "The meaning of the progenitor also overcomes aging." Here, "progenitor" (janaka) refers to the father. Its "meaning" (artha) is that which overcomes aging; thus it is so called. The meaning is that by eating the refined essence (rasāyana) as previously explained, which possesses the "sixth month," one will overcome white hair, wrinkles, and so forth. Regarding the phrase "bind with the correct proportions," one binds it together with one hundred and eight srang of alkali medicine. Regarding the phrase "it will perform the function of the fruit," "fruit" (phala) refers to the oil produced from the fruit, and "performing the function" means benefiting through that. Regarding the phrase "previously, the gold leaf is poured," this means melting it together with the powder of gold leaf. Regarding the phrase "it overcomes defects; it is its own ritual," "defects" (doṣa) refers to the entry of defects such as lead and so forth. "Overcoming" (nāśana) means going away. "Its own" (sva) refers to its own nature, which is to become a bitter taste (kaṭu-rasa).

དྲོན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅུད་དྲོན་མོ་ཟོས་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་དྲོན་མོ་འཐུངས་ན་སྐྲ་དཀར་ལ་སོགས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྦྱང་བའི་ཐབས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཆུ་ཡི་ལན་ཚྭ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆུ་ནི་ འཛག་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བུམ་པའོ། ། ལན་ཚྭ་ནི་ལྕེ་མྱང་ཚ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐལ་བའམ་རྡུལ་ནི་བླུགས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐལ་བ་ནི་ཡ་བཀྵ་ར་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡུལ་ནི་སོ་ཕག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱེ་མའོ། ། གླང་ཆེན་མགོའི་བཅུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་གླང་སྣའི་ཁུ་བའོ། ། སེང་གེའི་ཚད་དུ་བཙོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་དངུལ་ཆུ་ཁྲོས་ཏེ་ཁྲོལ་ཁྲོལ་གྱི་སྒྲ་འབྱིན་གྱི་བར་དུ་བཙོ་བ་འདི་ནི་སེང་གེའི་ཚད་དུ་བཙོ་བའོ། ། དེས་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་ཏེ་དངུལ་ཆུ་སེང་གེའི་ཚད་དུ་བཙོས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་སྨན་གླང་སྣའི་ཁུ་བ་བླུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་ཕྱུང་ ནས་སུ། ། ཨརྐའི་ཤིང་གི་ཁུ་བ་བླུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་བསྐོལ་གྱི་འོག་ཏུ། ཨརྐའི་ཤིང་སྟེ་དང་པོར་བྱུང་བའི་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་གཉིས་པོ་དེ་དག་བླུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཤིང་ཨརྐའི་འདབ་མའི་ཁུ་བ་བླུགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་ལྕམ་ པའི་ཁུ་བ་བླུགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བཙོས་པས་སྙིང་དང་མིག་ནི་འཇོམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཙོས་མ་ཐག་གི་དྲོན་མོ་ཟོས་པས་སྙིང་མི་དྲན་པ་དང་། མིག་མི་གསལ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཙནྡྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཙནྡྲ་ནི་ཤེས་པ་ལི་ཀའོ། ། ར་ས་ན་ནི་སྨན་བ་ལང་ལྕེའོ། །

Regarding the phrase "warm" and so forth: the meaning is that if one eats warm essence and drinks warm Akṣobhya, gray hair and the like will grow. The method of purification is taught: "Then, the salt of water," and so forth. "Water" refers to the vessel of the dripping yantra. "Salt" refers to halite and the like. "Ash or dust should be poured in": "ash" refers to yavakṣāra and the like; "dust" refers to the powder of bricks and so forth. "The essence of the elephant's head" refers to the liquid of the gLang-sna medicinal plant. "One should boil it to the measure of a lion": this means boiling until the mercury becomes agitated and makes a bubbling sound; this is the "boiling to the measure of a lion." This indicates that after boiling the mercury to the measure of a lion, one subsequently pours in the liquid of the gLang-sna medicinal plant. Then, "having taken it out again, pour in the liquid of the Arka tree": this means that after boiling in that manner, one pours in the two—the blood and the liquid of the Arka tree, which is the first-born blood and the liquid, which is bodhicitta. Some say one pours in the liquid of the Arka tree leaves; others say one pours in the liquid of the cāṅpa plant. "By boiling, the heart and eyes are destroyed": the meaning is that by eating it while it is still warm immediately after boiling, the heart becomes forgetful and the eyes become unclear. Regarding "Candra" and so forth: "Candra" is the śeṣali plant; "rasana" is the ba-lang-lce medicinal plant.

སྒོག་སྐྱ་ནི་སོ་པཉྫ་ནའོ། ། ཀེ་ས་ནི་འབྱུང་པོའི་སྐྲའོ། ། ཨང་ཏྲ་ནི་བ་ཀྲ་སེ་ནའོ། ། དེ་དག་གི་འདབ་མ་དང་རུས་པ་སྟེ། རྐང་དང་མེ་ཏོག་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་བྱ་ཀྲྀ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱ་གྲི་དང་། ཀུན་དུ་རུ་དང་། ཤ་རི་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། སེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་ སྟག་གི་སེན་མོ་ཞེས་བྱའོ། ། ནོར་བུ་ནི་མུ་མེན་ལ་སོགས་པའོ། ། ཟླ་འོད་ནི་ཟླ་ཤེལ་ལོ། ། གེ་སར་ནི་བ་ཀུ་ལའོ། ། ཐིགས་པའི་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱུ་རུ་རའི་ཁུ་བ་སྟེ། རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱས་པའོ། ། ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱུ་རུ་རའོ། ། ཤི་ཤུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣུ་ཧའོ། ། བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ ཚན་ཏེ། ཙནྡྲ་ནས་བཟུང་སྟེ་འཛག་པའི་བར་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱང་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་འོག་ནས་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱུང་ན་སྦྲུལ་གྱི་གཟུགས་ལྟར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་སྦྱངས་པའི་དངུལ་ཆུ་སྦྲུལ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་གསུངས་པ། ཁྲག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ་སྨྱོ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ད་དུ་རའི་ཁུ་བའོ། ། མཚན་མོའི་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུང་བ་སྟེ། དེའི་ཁུ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྦྱང་ན་སྦྲུལ་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྲ་དཀར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ འབའ་ཞིག་གིས་སྐྲ་དཀར་གྱི་ཉེས་པ་འཆིང་བར་བྱེད་དོ། ། ཐལ་སྨན་རྣོན་པོར་བཅས་པ་ཡིས། ། རྒས་དང་འཆི་ནད་སེལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ།

Garlic is so-pañjana. Kesa is the hair of spirits. Aṅtra is vakra-seṇa; one should take their leaves and bones, as well as their marrow and flowers. Furthermore, regarding the phrase "the bird-sword" (bya-kri) and so forth: the bird-sword, the kunturu, and the śarīva are well known. "Nails" refers to the medicinal substance known as tiger's nails. "Jewel" refers to lapis lazuli and the like. "Moonlight" is moonstone. "Stamen" is bakula. "Stream of drops" refers to the juice of āmalaka; "stream" means expansion. "Drop" (thig-le) refers to the āmalaka fruit. "Śiśu" refers to snuha. "Together with" refers to the class [of substances], which should be understood as being purified by those starting from candra up to 'jag-pa. These will also be shown in detail below. "When extracted, it becomes like the form of a snake" means that mercury thus purified becomes like a snake. It is also said: "With blood" and so forth; "mad-making" refers to the juice of datura. "Night-tree" refers to turmeric; it should be understood as its juice. If it is purified by those as well, it becomes like a snake—this should be connected to the previous [statement]. If one asks what happens by that, it says "white hair" and so forth; by that alone, the defect of white hair is bound. "Together with sharp alkali, it clears away old age and the disease of death." Regarding this:

དང་པོ་ཐལ་སྨན་རྣོན་པོ་དང་བཅས་པའི་དངུལ་ཆུས་བྱུགས་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་ཐལ་སྨན་གྱི་ཆུས་བཀྲུས་ན་ཉེས་པ་གཉིས་པོ་དེ་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། ། བཀྲུས་ཤིང་བསྐུས་ན་གཞང་འབྲུམ་འཇོམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསྐུ་བ་དང་བཀྲུ་བ་སྔ་མ་ལྟར་བྱས་ལ་སྨན་བ་ལང་ལྕེའི་ཁུ་བས་དངུལ་ཆུ་མཉེས་ལ་མེར་བསྲེགས་ཏེ་གཞང་འབྲུམ་ལ་བྱུགས་ན་དེ་སེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ལྟོ་སྐྱས་མར་རྙིང་རྫས་ཀྱི་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྟོ་སྐྱེས་ནི་ཟླ་བ་དྲུག་དང་ བརྒྱད་ལོན་པའི་བྱིས་པའི་རོ་དང་པོར་བྱུང་བའོ། ། མར་རྙིང་པ་ནི་འབུ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། ། བཅུད་དང་བཅུད་ལེན་མར་ཞག་བསྔགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅུད་ནི་འདས་མ་ཐག་པའི་ཤ་ཁུའོ། ། བཅུད་ལེན་ནི་དངུལ་ཆུ་འཕོ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་བཅུད་ནི་དངུལ་ཆུ་ཡིན་ལ། ཨ་པ་ན་ན་འཕོ་ ཞིང་ཁྱབ་པའོ། ། དེས་ན་བྱིས་པའི་བཅུད་ཀྱིས་དངུལ་ཆུ་འཕོ་བའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མར་ཞག་བསྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མར་ནི་མར་ནག་སྟེ། འབྲས་བུ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཤལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཞག་ནི་མར་དང་ཀླད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་གཉིས་ ཀྱང་སྔ་མ་ལྟར་དངུལ་ཆུ་ལ་བསྔགས་ཤིང་གནང་བ་ཡིན་ནོ། ། ཤི་རི་ཤ་ཡི་རྩས་ཀྱང་གཟགས། ཅེས་བྱ་བ་ལ། གསེར་ཤོག་དང་དངུལ་ཆུ་མེའི་ནང་དུ་བཙོས་ཏེ་གཟགས་པ་ལ་ཤི་རི་ཤའི་རྩ་བའི་ཁུ་བ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷང་ཚེར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་གཟགས་ པ་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། མདོག་དམར་དངུལ་ཆུ་རྨོངས་པ་གསོ། །

First, if one applies mercury together with a sharp medicinal ash and subsequently washes it with a decoction of that ash, those two defects are overcome. Regarding the statement, "If washed and rubbed, it overcomes hemorrhoids": having performed the rubbing and washing as before, one should rub the mercury with the juice of gojihvā (ox-tongue) and roast it in fire; if applied to hemorrhoids, they will be cleared away. Regarding the statement, "The action of the substance of old butter for a child born in the stomach": a "child born in the stomach" refers to the first-born flesh of a child six or eight months old. "Old butter" is that which is free from defects such as insects. Regarding the statement, "The essence and the elixir, the butter-fat are praised": "essence" refers to the meat broth mentioned just prior. "Elixir" refers to the transmutation of mercury; in that context, the "essence" is the mercury, and apāna is the transmutation and pervasion. Thus, the meaning is that the essence of the child becomes a quality for the transmutation of the mercury. Regarding "the butter-fat is praised": "butter" refers to ghee, produced from fruit or from the śāla tree and so forth. "Fat" refers to that produced from butter, brain matter, and so forth; both of these are also praised and permitted for mercury as before. Regarding "it also leaks by the root of śirīṣa": the meaning is that for the leaking of gold leaf and mercury after they have been boiled in fire, one should apply the juice of the śirīṣa root. The word "also" (kyang) should be understood to apply to the leaking of mica leaves and so forth as well. If one asks what should be done after that: "The red-colored mercury heals the deluded."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཕོ་ཞིང་ཁྱབ་པ་སྟེ་དེ་ཁྱུ་བའོ། ། ཅི་ཞེ་ན། མདོག་དམར་ཏེ་གསེར་བསྒྱུར་བའི་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་གསེར་བཙག་དང་། གསེར་རྡོ་དང་། ལྡོང་རོས་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ གཟགས་ན་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་རྨོངས་ཤིང་འཕོ་བ་ཡིན་ནོ། ། དངུལ་ཆུའི་ཚད་གསུངས་པ། མགོར་གནས་ལས་སྐྱེས་ལྡན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། ལྡན་པ་ནི་ཤི་རི་ཤའི་རྩ་བའི་ཁུ་བ་ཆ་ལྔ་དང་། དངུལ་ཆུ་ཆ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའོ། ། མགོར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དངུལ་ཆུ་བསད་ པ་དང་། སླར་གསོ་བ་དང་། རྨོངས་པར་བྱ་བ་དང་། གཟགས་པ་དག་ལ་མགོར་གནས་ལ་སྐྱེས་ཏེ། སྨན་རི་མཛེས་དང་། གླང་ཆེན་སྐྲ་དང་། རྟག་ཏུ་འཛག་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡང་དེ་དག་གི་འདབ་མ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁུ་བ་དག་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འཁྲུས་པར་གྱུར་ན་འབྲས་བུའི་ལམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཁྲུས་པ་ནི་བཤང་བ་སྟེ། བཤང་བ་དང་རབ་ཏུ་བཤང་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཤང་ན་འབྲས་བུའི་ལམ་སྟེ་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་བཤང་བ་ནི་བའི་ནུ་མའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའི་ཞི་གའི་རྫར་མར་ནག་གིས་བཀང་ལ་བསྲོ་བ་དང་། བརྡུང་བ་དང་། མཉེ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པའི་ དངུལ་ཆུ་དེར་བླུགས་ཏེ། ཞ་ཉེ་དང་རོ་ཉེ་དང་གསེར་ཅུང་ཟད་བླུགས་ནས་བཙོས་ན་བཤང་བར་འགྱུར་ཏེ། རབ་ཏུ་བཤང་བ་ལ་སོགས་པའང་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཚད་ལས་འདས་ན་དུག་ཏུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་རྣམས་ཀྱི་ཚད་འདོད་པ་ལས་བཟློག་ན་དུག་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞུང་ ཁ་ཅིག་ལས། སྨན་ནི་ཆ་ལྔའི་ཚད་དུ་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་དང་བསྐ་དང་མངར་བ་དང་། །

The phrase "and so forth" refers to the process of transference and pervasion. If one asks what that is: it is the color red, which is the action of alchemy. Furthermore, if lead ore, gold ore, and realgar are processed together, a transformation occurs; that itself is the state of being deluded and transferred. Regarding the stated measure of mercury: "One should make it endowed with what is born from the head." In this context, "endowed" means that five parts of the juice from the root of the śirīṣa tree are combined with one part of mercury. Regarding the phrase "born from the head" and so forth: for the purposes of killing, restoring, deluding, and draining mercury, one should take the juices born from the head—namely, the ṛkṣa-dṛṣṭa plant, hastikeśa, nityasrāvin, and so on—as well as the juices born from their leaves. Regarding the phrase "if it is purged, it is the path of the fruit": "purged" refers to feces. If it is purged, thoroughly purged, or intensely purged, it becomes the path of the fruit and performs its function. In that regard, for "purged," one fills a crucible shaped like a cow's udder with black oil, heats it, and then pounds and rubs it; the mercury is then poured into that. If lead, tin, and a small amount of gold are added and melted, it becomes "purged." "Thoroughly purged" and so forth should be understood in the same way. Regarding the phrase "if it exceeds the measure, it becomes poison": if one acts contrary to the desired measure of the medicinal substances, it becomes like poison. In some source texts, it says: "The medicinal substances should be made in the measure of five parts," which is easy to understand. Regarding the phrase "then" and so forth: "sour, astringent, and sweet..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་དེ་དག་གི་རོ་ཁ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མཁྲིས་པ་དང་བད་ཀན་དང་རླུང་ཅན་གྱི་མི་ལ་རིམ་བཞིན་དུ་དངུལ་ཆུ་ དང་སྦྱར་བའོ། ། ཚ་བ་དང་ནི་སྐྱུར་པོའི་ཆུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བད་ཀན་ཅན་ལ་ནི་ཚ་བ་གཏང་ངོ་། ། རླུང་ཅན་ལ་ནི་སྐྱུར་བ་གཏང་ངོ་། ། མཁྲིས་པ་ཅན་ལ་ནི་ཆུ་འབའ་ཞིག་གཏང་ངོ་། ། ཁ་མེད་རྫར་ནི་བཙོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་ སྟེ། མེ་ཐབ་ཁ་ཡེལ་བར་གནས་པའོ། ། དེར་བསྲེག་པ་དང་། ཚར་བཅད་པ་དང་། མནན་པ་དག་བྱའོ། ། ཁ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཙོ་བའི་ཞི་ག་རྫ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བཙོ་བ་རྣམ་པ་བཞི་བྱས་ཀྱི་འོག་ཏུ་སྨན་གླང་སྣའི་ཁུ་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། བཙིར་དང་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དངུལ་ཆུ་སྦྱང་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། བསྲོ་བ་མ་གཏོགས་རྣོན་པོ་ཡིན། ། མ་མཉེས་པ་ཡང་དྲི་མེད་ཡིན། ། མ་བསྲོས་པར་ཡང་སྟོབས་ལྡན་ཡིན། ། མ་གཟགས་པར་ཡང་འཆི་མི་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། མཉེས་པས་དྲི་མའི་རྡུལ་ འཐོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངུལ་ཆུ་མཉེ་བ་ལ་སོགས་པས་དྲི་མ་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་བཙོ་བ་བསྟན་པ། རྣོན་པོ་རུ་ནི་བཙོ་བར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཡང་བཙོ་བའོ། ། བློ་གྲོས་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་ཡིས། ། རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་མཉེ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གཡེང་བ་མེད་པས་ཚད་ལ་བབ་ཀྱི་བར་དུ་འབད་དེ་མཉེ་བའོ། ། ཆ་དང་མཉམ་པས་གསོ་བ་ནི། ། དག་ན་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མིན། །

Regarding the phrase "the bitter and other tastes of those medicines, such as the fruit," this refers to the application of mercury to those with bile, phlegm, and wind, respectively. "With hot and sour water" means that for those with phlegm, hot [liquids] should be administered; for those with wind, sour [liquids] should be administered; and for those with bile, water alone should be administered. Regarding "one should cook in a mouthless pot" and so forth: "with a mouth" refers to what is called an "earth mechanism," which is a fire-hearth with an open mouth. In that, one should perform the processes of roasting, subduing, and suppressing. "Mouthless" and so forth indicates the type of pot for cooking; this is to be connected with the instruction that after the four types of cooking have been performed, the juice of the "elephant-nose" medicine should be added. Regarding "squeezing" and so forth, this teaches the purification of mercury. As it is said: "Except for heating, it is sharp; even without being rubbed, it is stainless; even without being heated, it is powerful; and even without being strained, it will not die." "By rubbing, the dust of impurities is scattered" means that through the rubbing of the mercury and so forth, it becomes free of impurities. Following that, the cooking is taught: "One should cook in a sharp [vessel]," which means cooking it very thoroughly. "With an undeluded intellect, one should rub it gradually, step by step" means that without distraction, one should strive to rub it until the proper measure is reached. "Curing with equal parts will succeed; otherwise, it will not." This means that the healing process will only be effective when the proportions are balanced.

ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་ཕྱིར་མཉེ་བས་དག་པར་གྱུར་ན་ཆ་གཞན་དེ་རྫས་གཞན་གསོ་བ་སྟེ། གཞན་པ་ཟ་བར་ནུས་ཀྱི་གཞན་ དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཆ་གཞན་བཅས་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གོ་རི་ཀརྞི་ཀའི་ཕྱེ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཉེ་བས་དྲི་མ་སྦྱང་བ་མ་གཏོགས་པར་ཆ་གཞན་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་ལམ་གྱིས་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་ བ་ལ། ལུགས་ལས་བཟློག་པ་ནི་དྲི་མ་སྦྱང་བའོ། ། ལམ་ནི་གཟུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་སོ། ། གཟུགས་པ་ནི་དེ་དག་གི་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། བྱ་བ་ཚད་དང་ལྡན་པས་བཙོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱ་བ་ནི་སྨན་རྣམས་ཏེ། ཚད་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། ཞི་ག་རྫར་བཙོས་ཤིང་ཟགས་ པ་དང་། ཏུ་ར་ཀ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏུ་ར་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་གི་ནི་རྟོགས་བྱས་ལ། ། ཡིད་ལ་སེམས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་བུ་མོ་རྣམས་ཏེ། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། ཡིད་ལ་སེམས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་ནི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལས་ཕོ་མཚན་བྱ་བ་སྟེ། སོ་སོའི་ལུས་ཀྱི་རྩ་དང་མཐུན་པར་བྱས་པའི་ཕོ་མཚན་དང་སྦྱར་བས་དྲངས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཅིག་དང་གཉིས་དང་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཟགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པའི་གྲངས་བསྟན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ལྷང་ཚེར་དངུལ་ཆུ་བཅིངས་ནས་ནི། །

Regarding the phrase "for the sake of which," it means "because of which." Because if it is purified by rubbing, that other portion is the healing of a different substance; it is capable of consuming the other, but not otherwise. Then, the passage beginning with "when the other portion is combined" is the teaching of that very point: the meaning is that one should not add another portion except for the removal of impurities by rubbing it together with the powder of gorikarṇikā. Regarding the phrase "the form by the path of reversal," "reversal" refers to the removal of impurities. "Path" refers to the methods such as shaping and so forth. "Shaping" refers to the accomplishment of those [methods]. If one asks how, it says, "boil with the proper measure of the action." Here, "action" refers to the medicinal substances, and "measure" refers to their definite proportions. In order to show that one should boil them in a jar until they have leaked out and then add tūraka and so forth, the passage beginning with "tūraka" is spoken, which is easy to understand. Regarding the phrase "having understood those, by the machine of mental contemplation," "those" refers to the girls previously mentioned. "To be understood" means to know their intentions. The "machine of mental contemplation" refers to making a phallus from wood and so forth; it is drawn by joining it with a phallus made to correspond to the channels of each respective body. By these, the activity of insight (prajñā) is shown. The passage beginning with "one and two" also shows the number of accomplishments such as leaking and so forth. "Having bound the cinnabar and mercury..."

དེ་ཚེ་ཤིང་ཆེན་འབྲས་བུར་སྨིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྷང་ཚེར་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་པར་ནུས་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྨིན་ཅིང་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཤིང་ཆེན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་དངུལ་ཆུ་ཉིད་དོ། ། བྱ་བ་ཀུན་གྱི་ལམ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངུལ་ཆུ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཤིང་གསོས་ན་དེའི་ཚེ་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་། ཟ་བ་པོ་སྟེ་རང་གི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྷ་ཡིས་རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ རྣམས་ཀྱིས་འོ་མ་ཅན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པ་ལས་བདུད་རྩི་མེ་ཏོག་བ་རི་ཛ་ཏ་ཀ་དང་། དཔལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐོབ་པ་བཞིན་དུ་དངུལ་ཆུའི་རྒྱ་མཚོ་གཟགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྲུབས་ཤིང་བསྲུབས་ན་སུམ་ཅུ་གསུམ་པའི་བདག་པོའི་མིག་སྔ་ན་གནས་པའི་མེ་ཏོག་པ་རི་ཛ་ཏ་ཀ་ཡང་འཕྲོག་པར་ ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྟོབས་ལྡན་བཟུང་བ་ཡི་ནི་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟོབས་ལྡན་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་བུ་མོའོ། ། བཟུང་བ་ནི་བདག་གིར་བྱ་བའོ། ། གནས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་ནོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ནི་ཆ་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་ནི་ནམ་མཁར་འཕུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆ་ ནི་དེའི་དོན་གྱི་སྨན་ཏེ། དངུལ་ཆུ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྫས་རྣམས་ཀྱི་དངུལ་ཆུ་གཟགས་པའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། རྨ་བྱ་ཡི་ནི་མགྲིན་འདྲ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྦལ་པ་དང་སྦྲུལ་དང་། ཆུ་འཛིན་རྣམས་ནི་དེ་དག་གི་འགྲོས་དང་འདྲ་བའི་དབྱིབས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སཱ་ལི་ ལྟ་བུར་དྲི་ཞིམ་དང་། དེ་བཞིན་ཆང་དང་སྦྲང་རྩི་དང་། །

"At that time, the great tree ripens into fruit." Regarding this, when it is capable of binding substances such as cinnabar and so forth, at that time the fruit ripens and performs its function. "The great tree" refers to mercury itself. "By the path of all activities" means that if it is processed and nourished with various medicinal substances such as the purification of mercury, then it becomes an agent that accomplishes the welfare of others and a consumer that accomplishes its own welfare. "Just as the gods churned the ocean" means that just as the gods obtained enjoyments such as the amṛta, the flower parijātaka, and the goddess Śrī from churning the ocean of milk, so too, if one churns the ocean of mercury through the process of dripping and so forth, one is able to even seize the parijātaka flower that stands before the eyes of the Lord of the Thirty-Three; such is the meaning. "Abode of the one who has seized the powerful one." In this, "the powerful one" is the daughter of the one endowed with qualities. "Seized" means to take as one's own. "Abode" is the support of qualities. "Possessing a portion of miraculous power" means that "miraculous power" refers to flying in the sky and so forth. "Portion" refers to the medicinal substances for that purpose, such as mercury and the like. The characteristics of the dripping of mercury from substances are taught as: "Like the throat of a peacock," and so forth. One should understand that frogs, snakes, and clouds have shapes similar to their respective movements. "Fragrant like sāli rice, and likewise like wine and honey."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆང་རྣོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་ཉིད་སཱ་ལི་ལས་སྐྱེས་པ་ལྟར་དྲི་ཞིམ་པའོ། ། ཆ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བུ་མོའི་རྐེད་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་རྐེད་པ་ཉིས་འགྱུར་སུམ་འགྱུར་དུ་ཕྲ་བའོ། ། མདོག་ ཉམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣུམ་བག་མེད་ཅིང་སྐྱ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྲང་རྩི་ལྟ་བུའི་དྲི་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དྲིའོ། ། སྒྲུབ་པོའི་དབང་པོའི་ཡོན་ཏན་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཅིས་ཤེ་ན། དེ་རྣམས་ཐབས་ཀྱིས་སྦྱངས་ ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔགས་ལ་སོགས་པས་སྦྱངས་ནའོ། ། དེ་དང་འཁྱུད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། སེན་མོ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རྣོན་པོ་དང་ནི་ལྷང་ཚེར་དང་། ། ཐུན་མོང་དུ་ནི་བསྟེན་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐུན་མོང་དུ་ནི་མཚུངས་པ་ སྟེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གང་གི་ཚེ་རྣོན་པོ་དང་། ལྷང་ཚེར་དང་ཞ་ཉེ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འདྲེ་བར་ནུས་པ་དེའི་ཚེ་ཞ་ཉེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མེའི་ནང་དུ་བཙོས་ན་འཆིང་བར་ནུས་པའོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། རོ་ནི་ཁ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། བཙོས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་སྐྱུར་དྲོན་མོའི་ ནང་དུའམ། ལྕི་བ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུའོ། ། སྦྱང་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སླར་ཡང་ཙཱུ་ཏ་ཛཱ་ནི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ཧྭ་ཛ་ག་རའི་ཁུ་བའོ། ། ཚྭ་དང་དམར་པོ་ཉིད་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ག་རའོ། ། པཉྫ་ར་ནི་ཀརྞི་ཀ་རའོ། ། ཙམ་པ་ཀ་ནི་བརྣ་དའོ། ། སྨྱོ་བྱེད་ནི་དུ་རུ་ར་ཀའོ། །

Regarding the phrase "sharp liquor and so forth," the scent itself is fragrant, like that produced from sāli rice. The phrase "two parts" and so forth indicates the specific quality of the girl's waist; compared to others, her waist is twice or three times as slender. "Dull in color" means it is lusterless and pale. The remainder is easy to understand. "Possessing a scent like honey" refers to the innate scent. "Brings about the qualities of the practitioner's faculties" means it causes the practitioner to attain those qualities. If one asks why, it is because "having purified them through skillful means," which means having purified them with mantras and so forth. "Embracing her" is an illustration; it should be understood to include scratching with the fingernails and so on. Regarding the phrase "having commonly relied upon the sharp, the mica, and the lead," "commonly" means equal or unified. When the sharp [substance], the mica, and the lead are able to be mixed into one, then even by means of the lead alone, if it is boiled in fire, it is able to bind. Its characteristics are stated as "the taste is bitter," and so forth, which is easy to understand. "Boiled" means either in warm sour gruel or inside a sealed cow-dung fire-pit. Regarding the purification stated as "then," and so forth: "again, cūta-jānita" refers to the juice of sahā-jagara. "Salt and redness" refers to gara. Pañjara is karṇikāra. Campaka is bṛṇada. "Intoxicant" is dūrvā.

ཆ་སྙོམས་དངུལ་ཆུ་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཚད་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གིས་བརྡུང་བ་དང་མཉེ་བ་ལ་སོགས་པས་དངུལ་ཆུ་དག་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དང་མཉམ་པའི་སྦྲང་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕག་གི་ཁྲག་ལ་སོགས་པ་དང་མཉམ་པའི་སྦྲང་ རྩི་སྟེ། དེར་མཉེ་བ་ལ་སོགས་པས་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། ནམ་མཁའ་ཆར་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆར་ཆུ་ནི་སྨན་གྱི་ཁུ་བའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ལྷང་ཚེར་རོ། ། མ་ཧེའི་རྨིག་པར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཙོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། བཙོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སྐམ་གྱི་བར་དུ་བཙོ་བའོ། ། ཟངས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ་ཁར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱད་དེ་སྲང་བརྒྱད་དོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཟངས་ཀྱི་ཕྱེ་མའོ། ། མིག་སྨན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་སྨན་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། སྦྲང་རྩི་དང་ནི་བཙོས་ནས་གཞིལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཟངས་ཕྱེ་དང་མིག་སྨན་དུ་བཅས་པར་བཙོས་ནས་དང་ལ་སྦྲང་རྩི་བླུགས་ཏེ། འབྱུང་པོའི་སྐྲ་ལ་ སོགས་པའི་ཁུ་བས་ཚ་བ་གཞིལ་ཞིང་བླུགས་ན་བཅིང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཁྲག་ནི་ཆ་བདུན་གྱིས། ། སྦྱངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་ཆ་བདུན་གྱིས་དངུལ་ཆུ་དག་པར་བྱ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཁྲག་ཆ་བདུན་གྱིས་གསེར་རྡོ་ལ་སོགས་པ་སྦྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སླར་ཡང་ཆ་མཉམ་ ཁྲག་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲང་རྩི་དང་ཁྲག་ཆ་མཉམ་པར་བྱས་ལ་དངུལ་ཆུ་མཉེ་བའོ། ། སྣུམ་ཞིང་རྩུབ་འགྱུར་ཉེས་པ་མང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉེས་པ་ནི་སྐྱོན་ཏེ། དེ་དག་བསལ་བས་རྩུབ་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the "Equalized Mercury Jewel": one should understand that the mercury is purified by means of beating, rubbing, and so forth, using those substances such as red oxide (cinnabar) and the like. The phrase "by the yogi" is a supplementary addition. "Equal honey" means honey equal in measure to the pig's blood and so forth; by rubbing and so forth with that, it becomes pure. Regarding "space and rainwater": "rainwater" refers to the decoction of medicinal herbs, and "space" refers to pyrite. "In the buffalo's hoof" is connected with the word "boil." "Boil" means to boil until the water is dried up. Regarding "copper powder" and so forth, "bronze" refers to eight [parts], meaning eight srang. If one asks what that is, it is copper powder. "Eye-salve" refers to stainless eye-salve. Regarding "boiled with honey and then quenched": having boiled the copper powder together with the eye-salve, one adds honey and quenches it with the juice of "elemental hair" (human hair) and so forth; the meaning is that if it is poured [in this way], it will be bound. Then, regarding "having purified with seven parts of blood": this means the mercury is to be purified with seven parts of blood. Some say that with seven parts of blood, the gold-stone and so forth should be purified. Again, "with equal blood" means that honey and blood are made equal and the mercury is rubbed. Regarding "oily, rough, and many defects": "defects" refers to faults; by removing those, the roughness and so forth are eliminated.

སེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་གོ་ས་ལི་ཀ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། མ་ཧ་ཧ་ཏ་ནི་གསེར་ གྱི་འབྲས་བུའོ། ། མོ་ཀྵ་ནི་གནྡ་བ་ར་ལིའོ། ། པུསྐ་རི་ནི་ཁ་ར་ཀཾ་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ལྷང་ཚེར་དངུལ་ཕྱེ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དངུལ་ཕྱེ་ནི་དཀར་པོ་སྟེ། ལྷང་ཚེར་དཀར་པོ་བླུགས་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། རྩི་ལ་སྟེ་དངུལ་ཆུ་ལའོ། ། དེས་བཅིངས་པས་ནི་དངུལ་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། པནྡུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། པནྡུ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ་ས་ཧ་དེ་བའོ། ། སྐྱོ་མར་བཅས་པའི་ནང་དུ་བརྡུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་པོའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་གྱི་ཁུ་བ་བླུགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལྷང་ཚེར་དཀར་པོ་དང་། ས་ཧ་དེ་བའི་སྐྱོ་མའི་ནང་དུ་མཉེས་པས་བཅིང་བར་སྟོན་ཏོ། ། ལྷང་ཚེར་དངུལ་ཆུ་སྔོན་པོ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དངུལ་ཆུ་ལྷང་ཚེར་གྱིས་བཅིང་བ་ལྟར་རྣོན་པོས་ཀྱང་བཅིང་བ་སྟོན་ཏོ། ། སོ་སོར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སོ་སོར་རེ་རེ་ཞིང་བཅིང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅུང་ཞིག་ངལ་བསོ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་བཞག་ལ་ཅུང་ཞིག་དབུགས་དབྱུང་བའོ། ། གཞག་པའི་གནས་གསུངས་པ། གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པའོ། ། དངུལ་ཆུའི་ཞ་ཉེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཤེས་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། མྱོང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྕེས་མྱོང་བས་རོ་ཁ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བལྟ་བ་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་སྣུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སོགས་ཀྱིས་ནི་ལུས་ཀྱིས་རེག་པས་ལྕི་བ་ལ་ སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྒྲ་དང་དྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་དུས་སུ་བརྟག་པ་སྟེ།

"Se-nma" refers to the medicinal plant called gosalika. "Ma-ha-ha-ta" is the fruit of gold. "Mo-ksha" is gandhavāralī. "Pu-ska-ri" is khara-kaṃ. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "then calamine and silver powder," "silver powder" is white; it refers to the addition of white calamine. Where? Into the "essence," which is mercury. By binding it with that, it will perform the functions of silver. "Pan-du" refers to that which is born from pan-du, namely sahadevā. "Pound it within the paste" means that, preceded by the pouring of medicinal juices such as those from bhūtakeśī and so forth, one should rub it within a paste of white calamine and sahadevā to demonstrate the binding. Regarding "calamine and blue mercury," this demonstrates that just as mercury is bound by calamine, it is also bound by "sharp" [substances]. "Individually" means that each one should be bound separately. "Rest for a little" means that after that, it should be set aside and allowed to breathe for a short while. The location for setting it is stated in the passage beginning with "setting." Regarding the instruction to recognize the defects of mercury, such as lead and so forth, it says "tasting" and so on; one should recognize the bitter taste and so forth by tasting it with the tongue. "Looking" means one should recognize the oily appearance and so forth with the eyes. By "and so forth," one should recognize heaviness and so forth by touching it with the body. "Sound and smell" refers to the examination at the time of offering.

དྲི་སྦྲང་རྩི་དང་འདྲ་བ་ལ་མནམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་དུས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཉེས་པ་དག་ནི་བརྒྱད་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ལྷང་ཚེར་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པས་ནན་ཏན་དུ་དཔྱད་དེ། གང་གི་ཚེ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས་དང་ནག་པོར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་འོག་ནས་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། བཅུད་ཀྱིས་ ལེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆོ་ག་ནི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའོ། ། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་ བཤད་པའོ། ། ། ། ངེས་པར་འདུ་བའི་ལེའུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་ཆོ་ག་བསྟན་གྱི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བཤད་པར་ བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། སྦས་པ་ནི་གབ་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། རྒྱུད་དུ་སྟེ། རྒྱུད་གཞན་དུའོ། ། ཡང་དག་བསྡུས་པ་ནི་འདུ་བའི་གནས་ཏེ་དེ་དང་གཏོར་མའི་མཆོད་པའོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཏེ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འདིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ་ གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་མང་པོའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །

One should understand that the scent is like honey and so forth at the time of offering. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "possessing eight defects," this is an illustration; because it possesses many defects such as mica and so forth, the wise should examine it with diligence. The meaning is that when it has become dark blue or black like the sky, then it should be consumed. The remainder is easy to understand, as the Blessed One himself will explain in detail below. Regarding the phrase "alchemical elixir" and so forth, the ritual refers to the activities of binding the elixir and so on. The collection of source texts that teaches that meaning is the chapter, the seventeenth. This is the explanation of the seventeenth chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka, the great king of tantras. In order to teach the chapter on the "Definitive Assembly," he spoke the words beginning with "Then." "Then" means after the ritual of the alchemical elixir has been taught. "From that" has the sense of a cause; it should be connected to the phrase "it shall be explained in order to please the yoginīs." "Hidden" means concealed. Where? In the tantra, that is, in other tantras. "Perfectly gathered" refers to the place of assembly, which is the offering of the bali (torma). What is it like? It is for the practitioners; because they accomplish the desired goal through this ritual of offering, they are called "practitioners." This is a plural form due to the distinction of clarity.

བདེ་མཆོག་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུད་བདེ་མཆོག་གི་བླ་མ་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དང་། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ན་བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ཉིད་བླ་མ་སྟེ། མང་པོའི་ཚིག་ནི་ཞེ་སར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གནས་ ལ་སོགས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ་སོགས་ཀྱིས་ནི་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། འདི་ལྟར་གནས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཏུ་བདེ་མཆོག་བླ་མའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། རང་སྐྱེའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་གནས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད་ གསུངས་པ། ཡུལ་དང་ཡུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། པུལླི་ར་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དུའོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་མོ་སྟེ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པའི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་རིགས་ལས་བྱུང་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་དག་ ཡིན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་མཉེས་པར་འདོད་པས་སོ། ། བརྡ་ཡི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡར་བཏགས་པའི་ཚིག་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་དབྱེ་བ་གསུངས་པ། ཀུ་ལུ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕག་མོའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། རིགས་ཀྱི་གཙོ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་མའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨོངས་བྱེད་མའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། བྱིས་བཅས་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོང་བྱེད་མའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བུ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྲག་བྱེད་མའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ འཛིན་མ་ཤ་ཆེན་ཟ།

Regarding the term "Guru of Cakrasaṃvara": it refers to the gurus of the Cakrasaṃvara tantra, such as the Saṃyoga and the Samācāra. Alternatively, the Cakrasaṃvara tantra itself is the "Guru," and the plural form is used as a mark of respect. If one asks what that is: it refers to the ḍākinīs of the pīṭhas and so forth; by the word "and so forth," the upapīṭhas and the rest are included. Thus, those places, such as the pīṭhas, are pervaded by the ḍākinīs of the Guru of Cakrasaṃvara. As for the phrase "born in their own places," it means they have arisen from the birthplaces of the brahmins and so forth. That very pervasion is stated as: "In land after land," meaning in lands such as Pullīramalaya and so forth. Who are they? They are the "Vajra Maṇḍala Principal Ladies," the twenty-four ḍākinīs and yoginīs born from the families of Caṇḍākṣī and the others who reside in the cakra of the heart and so forth. "By the practitioner" means by one who desires to please the ḍākinīs. "Explained in the symbolic language" means that the terminology of signs should be shown. Their classification is stated as: "Kulūtā," and so forth. "Mātṛ" refers to those born from the family of Vārāhī. "Principal Lady of the Family" refers to those born from the family of Yamī. "Goddess of the Family" refers to those born from the family of Mohanī. "She with the Child" refers to those born from the family of Rakṣaṇī. "Co-emergent Daughter" refers to those born from the family of Trāsanī. "Vow-holder who eats great meat."

། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏུམ་མོའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། སྦོམ་དབང་ཕྱུག་ཁཎྜ་རོ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ཕག་མོའི་རིགས་སོ། ། ཙཎྜ་ལཱིའི་བུད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་གཤིན་རྗེ་མའི་རིགས་སོ། ། བུ་མོ་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་རྨོངས་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། བུ་མོ་ཡང་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ ཡང་སྐྱོད་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དབང་ཕྱུག་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་སྐྲག་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་གཏུམ་མོའི་རིགས་སོ། ། དེ་ལ་པཉྩ་ལཱིའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ན་མེལ་བེའོ། ། པུལླིའི་རི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པུལླི་ར་དང་མཱ་ལ་ཡའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་ སླའོ། ། ཡང་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཀུ་ལུ་ཏཱ་དང་། མ་རུ་དང་། པྲེ་ཏ་པུ་རི་དང་། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་ནི་ཕག་མོའི་རིགས་སོ། ། སིནྡྷུ་དང་། ན་ག་ར་དང་། པུལླིའི་རི་དང་། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཤིན་རྗེ་མའི་རིགས་སོ། ། ལམྦཱ་ཀ་དང་། སཽ་རཱཥྚ་དང་། ཨོ་ཊེ་དང་། ཀ་མ་རཱུ་པ་རྣམས་ཀྱི་ ནི་རྨོངས་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། ཧེ་མ་གི་རི་དང་། ཀཱཉྩི་དང་། དེ་བཱི་ཀོ་ཊ་དང་། རཱ་མེ་ཤྭ་རི་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྐྱོད་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། པཉྩ་ལ་དང་། གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏ་དང་། གོ་དཱ་བ་རི་དང་། ཨརྦུ་ད་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྐྲག་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། ཀ་ལིངྒ་དང་། ཀོ་ས་ལ་དང་། སུ་བརྞ་དྭཱི་པ་དང་། ཨོ་ཌི་ཡ་ན་ རྣམས་ཀྱི་ནི་གཏུ་མོའི་རིགས་ཏེ། དེ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའི་རིགས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡུལ་འདི་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །

The phrase "arisen from the family of Caṇḍālī" refers to that. "The thick Īśvarī Khaṇḍarohā" refers to the family of Vārāhī. "The woman of Caṇḍālī" refers to the family of Yamī. "The great maiden" refers to the family of Mohanī. "The maiden who also desires" refers to the family of Kṣobhaṇī. "The supreme sovereign of the ḍākinīs" refers to the family of Trāsanī. "Likewise" refers to the family of Caṇḍālī. In that regard, the region called Pañcālī is Melāpaka. The mountain called Pullī is Pullīra and Mālaya. The remainder is easy to understand. Furthermore, they should be distinguished: the maidens of Kulutā, Maru, Pretapurī, and Triśakuni belong to the family of Vārāhī. Those of Sindhu, Nagara, Pullīra, and Jālandhara belong to the family of Yamī. Those of Lampāka, Saurāṣṭra, Oḍḍiyāna, and Kāmarūpa belong to the family of Mohanī. Those of Hemagiri, Kāñcī, Devīkoṭa, and Rāmeśvarī belong to the family of Kṣobhaṇī. Those of Pañcāla, Gṛhadevatā, Godāvarī, and Arbuda belong to the family of Trāsanī. Those of Kaliṅga, Kośala, Suvarṇadvīpa, and Oḍḍiyāna belong to the family of Caṇḍālī; these are included within the families of the yoginīs. The phrase "the maidens of these regions" is to be connected with the term "pervasive."

དེ་ལ་བུ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་ཚེ་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔའ་བོ་གཉིས་མེད་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དཔའ་ བོ་དང་བཅས་པར་ཁྱབ་པ་སྟེ། བྱེད་པའི་ཚིག་མི་མངོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་ཐབས་དང་བཅས་པར་བསྟན་ཅིང་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་རིགས་སུ་འདུས་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་འདི་ལྟར་པུལླི་ར་མ་དང་། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་དང་། ཨོ་ཌི་ཡ་ན་དང་། ། ཨརྦུ་ད་དང་། གོ་དཱ་བ་རི་དང་། རཱ་མེ་ཤྭ་རི་དང་། དེ་བཱི་ཀོ་ཊ་དང་། མཱ་ལ་བ་དང་། ཀ་མ་རཱུ་པ་དང་། ཨོ་ཊེ་དང་། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་དང་། ཀོ་ས་ལ་དང་། ཀ་ལིངྒ་དང་། ལམྤཱ་ཀ་དང་། ཀཱཉྩི་ར་དང་། ཧི་མཱ་ལ་ཡ་དང་། པྲེ་ཏ་པུ་རི་དང་། གྲྀ་ཧ་དེ་བ་དང་། སཽ་རཱཥྚ་དང་། སུ་བརྞ་དྭཱི་པ་དང་། ན་ག་ར་ དང་། སིནྡྷུ་དང་། མ་རུ་དང་། ཀུ་ལུ་ཏཱ་སྟེ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་དེ་དག་གི་རིགས་འཕོ་བ་རིམ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་དང་། གཏུམ་མིག་མ་ནི་ཕག་མོའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། འོད་ལྡན་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མོ་ནི་རྨོངས་བྱེད་མ་དང་། གཏུམ་མོའི་རིགས་ལས་ བྱུང་བའོ། ། དཔའ་བོའི་བློ་མ་དང་། མིའུ་ཐུང་མ་ནི་སྐྲག་བྱེད་མ་དང་། སྐྱོད་བྱེད་མའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། ལྗོན་གྲིབ་མ་ནི་སྐྱོད་བྱེད་མ་དང་། སྐྲག་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། ས་སྲུང་མ་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་རྨོངས་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། རླུང་ཤུགས་མ་ དང་། ཆང་འཐུང་མ་ནི་ཕག་མོ་དང་གཏུམ་མོའི་རིགས་སོ། ། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་དང་།

Regarding that, the term "daughters" is used because their lifespan is immeasurable. The phrase "pervasive non-dual heroes" refers to the twenty-four yoginīs pervading together with the heroes, as the verbal agent is not explicitly stated. These demonstrate the mastery over the three cakras along with the methods, and show that they are subsumed within the families of the six yoginīs, such as Vārāhī and the rest. Furthermore, in this way, there are Pullīramalaya, Jālandhara, Oḍḍiyāna, Arbuda, Godāvarī, Rāmeśvarī, Devīkoṭa, Mālava, Kāmarūpa, Oṭṭe, Triśakuni, Kośala, Kaliṅga, Lampāka, Kāñcīra, Himālaya, Pretapurī, Gṛhadevatā, Saurāṣṭra, Suvarṇadvīpa, Nagara, Sindhu, Maru, and Kulutā. The shifting of the families of these three cakras shall be explained again in sequence: therein, Pracaṇḍā and Caṇḍākṣī arise from the family of Vārāhī. Prabhāvatī and Mahānāsā arise from the families of Mohanī and Caṇḍālī. Vīramatī and Khaṇḍarohā arise from the families of Sādhikā and Kṣobhaṇī. Laṅkeśvarī and Śauṇḍinī belong to the families of Kṣobhaṇī and Sādhikā. Mahābalā and Mahābhairavā belong to the family of Mohanī. Vāyuvegā and Śauṇḍinī belong to the families of Vārāhī and Caṇḍālī. The goddess Śyāmādevī and...

ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་གཏུམ་མོ་དང་རྨོངས་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། རྟ་རྣ་མ་དང་། བྱ་གདོང་མ་ནི་སྐྱོད་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་ཕག་མོ་དང་སྐྲག་བྱེད་མའི་རིགས་སོ། ། གླང་སྣ་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་རྨོངས་བྱེད་མ་དང་། གཏུམ་མོའི་རིགས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་དང་སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་མའི་རིགས་སོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་། བརྩོན་ཆེན་མ་ནི་ཕག་མོའི་རིགས་ཏེ། འདི་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་རིགས་འཕོ་ བའོ། ། ཀུན་ཀྱང་འདོད་པའི་གཟུགས་ཅན་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གཟུགས་སུ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཅན་ཏེ། གང་དག་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལོག་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་ སླའོ། ། དེ་ཉིད་ཆེན་མོ་མཁའ་འགྲོ་ལྔ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཁའ་འགྲོ་ལྔ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ལྔའོ། ། དེ་དག་དེ་ཉིད་ཆེན་མོ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལས་ཀུན་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་ པའི་ལས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམས་ནས་ནག་པོ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་དགུག་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་ཆེན་མ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་དཔའ་བོ་ཉི་ ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ།

Śubhāṅgī belongs to the family of Caṇḍālī and Mohanī. Hayakarṇī and Kākāsyā belong to the family of Kṣobhaṇī. Cakravegā and Khaṇḍarohā belong to the family of Vārāhī and Trāsanī. Gajakuṇḍalī and Cakravarmiṇī belong to the family of Mohanī and Caṇḍālī. Mahāvīrā and Mahābalā belong to the family of Yamī. Cakravartinī and Mahāvīryā belong to the family of Vārāhī; this is the transference of the families of the six yoginīs, beginning with Pracaṇḍā. "All possess forms according to their desire" means that they assume whatever forms they wish. For that very reason, they are "possessed of the speed of mind," meaning those who travel by the speed of the mind are so called. "Not erroneous" means turning back from saṃsāra. The remainder is easy to understand. "The five great ḍākinīs of reality" refers to the five yoginīs, Vajravārāhī and the others. They are the "great reality" because they are the utterly pure wisdoms and so forth. "Accomplishers of all activities" means that they bring all activities, such as pacification and so forth, to completion. Having meditated on the Blessed One endowed with them, in order to summon [deities] such as Kṛṣṇarudra and others, the passage beginning with "the maṇḍala of application" is taught. The "Great Queens" are the yoginīs. The "Vajra Īśvarīs" are the twenty-four heroes.

སྦྱོར་བ་ནི་དེ་རྣམས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་གཙོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་སྟེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་བྱས་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ཉིད་རྡུལ་མེད་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་རྡུལ་དང་བྲལ་ བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་སྙིང་རྗེ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དབྱེར་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཀཀྐ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་ཙནྡན་དམར་པོས་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་བལྟ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གཡས་དང་གཡོན་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀང་ བའི་གཏོར་མ་གཉིས་བཤམས་ལ་གཏོར་མ་གཡོན་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་ཞལ་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་གཡས་པ་ནི་ཨོཾ་བྷ་ཀྵ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་རུ་ཏྲ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ པ་ལ། བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཧ་ཧོཿཧྲཱིཿགསུམ་གྱིས་བདུད་རྩིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཁ་བཀང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་དགོང་པའོ། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱ། །

The application is the meditative absorption of those [deities], and its principal is Vajraḍāka; the meaning is that one should offer the bali cake having made him the lord of the maṇḍala. The great body of the Tathāgata is the dharmakāya. That itself is "dustless," because it is free from the dust of the afflictions (kleśa). That itself is "yoga," because it is applied to emptiness free from the apprehended and so forth. This teaches that this maṇḍala should be meditated upon as the nature of bodhicitta, the inseparability of compassion and emptiness. The mantra for the invitation is spoken: Oṃ kakkā and so forth. By these, it is taught that the practitioner of deity yoga should make a triangular maṇḍala with red sandalwood and visualize the world-protectors and so forth in its center. On the outside, to the right and left, one should arrange two bali cakes filled with all the food and so forth, including the five nectars (amṛta). The bali on the left should be offered into the mouth of one's own deity. The bali on the right should be offered to Rudra the Black and so forth with the mantra Oṃ bhakṣa and so forth. That itself is spoken: regarding the words "nectar" and so forth, "nectar" means that those foods and so forth are blessed as nectar by the three syllables Ha Hoḥ Hrīḥ. "Filling the mouth" means the intention of the mouths of the deities. "Satisfy all the deities."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་བསྒོམས་ཏེ་ མཉེས་པར་བྱའོ། ། ལས་རྣམས་སྦྱོར་བ་ཇི་བཞིན་དུ། ། གཏོར་མའི་ལས་ནི་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོར་མའི་ཆོ་ག་ངེས་པར་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཙནྡན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱུགས་པའི་དབུས་ སུ་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་ལ་དར་ཐིག་བཞིས་རེའུ་མིག་དགུར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དབང་ལྡན་གྱི་རེའུ་མིག་ཏུ་ནི་རུ་ཏྲ་ནག་པོ་ཁྱུ་མཆོག་ལ་ཞོན་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལག་པ་གཉིས་ན་ཐོད་པ་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ཐོགས་པའོ། ། ཤར་དུ་ནི་དྲག་པོ་ཆེན་པོ་མདོག་སེར་པོ་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་ཤིང་། གཡོན་པ་གླང་པོ་ཆེའི་མགོར་ཐལ་མོ་བཞག་པ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་ཞོན་པའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་ལྷ་སྦྱིན་མདོག་དམར་པོ་ར་སྐྱེས་ལ་ཞོན་པའོ། ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་ཧོམ་གཟར་དང་དབྱུ་གུ་གསུམ་པ་ཐོགས་པ་གཡོན་གཉིས་ན་བ་དན་དང་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཐོགས་པའོ། ། ལྷོར་ནི་ ནག་པོ་སྟེ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་སྔོ་བ་ལག་པ་གཉིས་ན་དབྱུག་པ་དང་མདུང་ཐོགས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་གཙིགས་པ་སྟེ་མི་རོ་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་སྔོ་ནག་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་རལ་གྲི་དང་ཕུབ་ཆུང་ཐོགས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་འཇིགས་བྱེད་དེ་ཆུ་སྲིན་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་དཀར་བ་གདེངས་ཀ་བདུན་ དང་ལྡན་པ་ལག་ན་ཞགས་པ་ཐོགས་པའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་རླུང་ལྷ་རྒ་ལས་འདས་པ་སྟེ་རི་དྭགས་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་ནག་པོ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རླུང་གི་སྣམ་བུ་བ་དན་འཛིན་པའོ། །

Regarding the phrase "one should meditate upon and please the outer and inner yogas and yoginīs": one should perform the activities in accordance with the application of the ritual. The phrase "having applied the torma ritual for all activities" means that the torma procedure must certainly be applied to all activities, such as pacifying and so forth. In that regard, the sequence for the maṇḍala is as follows: in the center of a triangular sandalwood maṇḍala that has been smeared [with pigment], one should draw a circle and divide it into nine squares with four lines of colored silk. In the northeast square is black Rudra, riding a bull, white in color, and holding a skull-cup and a trident in his two hands. In the east is Mahādeva, yellow in color, holding a vajra in his right hand and placing his palms together on the head of an elephant while riding an elephant. In the southeast is Devadatta, red in color, riding a goat. His two right hands hold a sacrificial ladle and a three-pronged staff, and his two left hands hold a banner and a water-pot. In the south is Kṛṣṇa, riding a buffalo, blue in color, and holding a club and a spear in his two hands. In the southwest is Daṃṣṭrin, riding a human corpse, dark blue in color, with tawny hair bristling upward, and holding a sword and a small shield. In the west is Bhīṣaṇa, riding a makara, white in color, possessing seven hoods, and holding a noose in his hand. In the northwest is Vāyu, who has transcended old age, riding a deer, black in color, and holding a banner of wind-cloth with both hands.

ལུས་ངན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ནི་ལོག་འདྲེན་ཏེ་མི་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་སེར་བ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་རིན་ པོ་ཆེའི་དབྱུག་པ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་རང་དང་འདྲ་བའི་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་ལག་པ་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདུད་པའོ། ། དེ་ལ་རྒན་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནག་པོ་དྲག་པོ་དང་མཚུངས་པའོ། ། རྒྱལ་བ་མ་ལ་སོགས་པ་ ནི་དྲག་པོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། ། ནག་མོ་བཟང་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་སྦྱིན་ལྟ་བུའོ། ། ཟླ་བ་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནག་པོ་ལྟ་བུའོ། ། སུམ་ཅུ་གསུམ་དབང་ལ་སོགས་པ་ནི་གཙིགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དྲག་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ལྟ་བུའོ། ། ཐོད་ཕྲེང་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒ་ལས་འདས་པ་ལྟ་བུའོ། ། རལ་ གྲི་ཅན་ལ་སོགས་པ་ནི་ལོག་འདྲེན་ལྟ་བུ་སྟེ། མཆེ་བ་གཙིགས་མ་དང་འཁྱུད་མ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་མ་དང་རལ་གྲི་ཅན་དང་དགྲ་སྟ་ཅན་དང་། རྡོ་རྗེ་ཅན་དང་གཞུ་ཅན་མ་རྣམས་ནི་སོ་སོའི་མིང་བཞིན་དུ་ལག་པ་རེ་རེས་མཚན་མ་དེ་དག་ཐོགས་ཤིང་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གཙོ་བོ་དང་འདྲ་བའི་མཚན་མ་ཐོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་དུ་འཁྱུད་མ་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་འདུད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའོ། ། གཞན་དག་ནི་རྒན་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གི་མདོག་དང་མཚན་མ་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་ཡིན་གྱི་རྒྱུད་འདི་མན་ངག་ལས་གཏོར་མའི་སྐབས་སུ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །

In the direction of Kubera is Vināyaka, mounted upon a man, yellow in color, and holding an iron hook and a precious staff in his two hands. All of them are adorned with topknots of matted hair and, together with consorts similar to themselves, join their palms in the other two hands and bow to the Blessed One. Among them, Jaraṇī and the others are similar to Kṛṣṇa-Raudra. Jayantī and the others are like Mahāraudra. Kālikā and the others are like Devadatta. Candrī and the others are like Kṛṣṇa. Trayastriṃśādhipatī and the others are like Daṃṣṭrin. Raudrī and the others are like Bhairava. Khaṇḍamālā and the others are like Jarātyaya. Khaḍginī and the others are like Vināyaka. Daṃṣṭriṇī, Āliṅginī, Khaṭvāṅginī, Khaḍginī, Paraśvadhinī, Vajriṇī, and Dhanuriṇī each hold their respective implements in one hand according to their names, while the remaining hands hold implements similar to those of the principal deity. Āliṅginī binds the mudrā of bowing with both hands. Others say that the colors and implements of these, Jaraṇī and the rest, should be made like those in the Dhāraṇī Maṇḍala; however, that applies only to the Dhāraṇī Maṇḍala itself, and it should be understood that in the context of the torma offering in this tantra’s pith instructions, it is not so.

ཙ་མུཎྜཱི་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་བཞི་ཞིང་རུ་ཏྲ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་བཞིན་འཁོར་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྕགས་ཀྱུའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། རང་འདོད་ལྷ་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་འདོད་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེའུ་མིག་དབུ་མར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་རྣལ་ འབྱོར་མ་དང་བཅས་པར་བཀོད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ཞེས་བྱ་བ་དང་བཅས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ་དེ་དག་གིས་གཏོར་མའི་སྣོད་བཀང་སྟེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དང་རུ་ཏྲ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷ་རྣམས་ ཚིམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རོ་ལངས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྨ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་གྱིས་དྲལ་ཞིང་ཕུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྨ་སར་པ་མེད་པའོ། ། མཛེ་དང་ཤུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་པགས་པ་ལ་མཛེ་དང་ཤུ་བ་ལ་སོགས་ པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་དང་། གཞན་ཡང་ཟ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཀྱིས་མ་ཉམས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དགོད་པའི་སྔགས་ནི་འདིར་བཟླས་པའི་སྔགས་སོ། ། མེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རའོ། ། ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧའོ། ། རླུང་གི་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡའོ། ། སྤྱི་ གཙུག་ཏུ་ནི་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེང་དུ་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་བྲི་བ་སྟེ། བསྡུས་པས་ཧྱཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་མཆོད་པས་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་དབུས་གནས་པར། །

The four yoginīs, such as Cāmuṇḍī and the others, should be visualized as the retinue of the four [lords], such as the black Rudra and the others, in their respective order. Regarding the statement, "By means of the specific hooks of wisdom, one should satisfy one’s own chosen deity": "one’s own chosen deity" refers to the Vajraḍāka arranged together with the yoginīs in the central square. "Wisdom" refers to the mirror-like wisdom and so forth; these are the "five hooks," which are the five nectars (amṛta) together with the [five meats] known as goku-daha-na. Having filled the torma vessel with these, the meaning is that one should satisfy the worldly and transcendent deities, such as Vajraḍāka and the black Rudra. Regarding the explanation of the vetāla sādhana, in the passage beginning with "by whom": "unwounded" means that there are no fresh wounds such as those torn or pierced by weapons. "Free from leprosy, scabs, and so forth" means being free from defects such as leprosy and scabs on the outer skin, and furthermore, not being impaired by diseases such as consumption. The remainder is easy to understand. The laughter mantra beginning with "ha ha" is the mantra to be recited here. "Fire" refers to the letter Ra. "Seed-syllable" refers to the letter Ha. "Wind seed-syllable" refers to the letter Ya. "Applied to the crown" means writing the crescent moon and the drop (bindu) above; when combined, it becomes the syllable Hyaṃ. "One should worship" means that one should worship with external offerings such as flowers and so forth. "Abiding in the center of the yoginīs..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདག་ཉིད་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་བར་ སྟོན་ཏོ། ། སྐྱེ་གནས་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རོའི་ཕོ་ཉ་དེ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་ས་བོན་ཧྱྃ་ལས་བྱུང་བ་འོད་དང་བཅས་པའི་ལུས་སུ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། གནས་ནི་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་དང་དབེན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། འདུ་བའི་གནས་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་གང་དུ་རྣལ་ འབྱོར་མ་རྣམས་ངེས་པར་འདུ་བའོ། ། བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་ནི་གཏོར་མ་དང་རོ་ལངས་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདུ་བའི་གནས་དེ་དང་དེར་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གནས་རྣམས་སུ་ གཏོར་མ་བཏང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་མ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་དུ་བསྒོམ་པ་མ་གཏོགས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་མ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགེ་བ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ལྷ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕོ་ཉའི་ཁྱད་པར་ནི་འཕྲོག་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། འབྱུང་པོ་ནི་ ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་པའོ། གཟའ་ནི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རིག་པ་ཆེ་ནི་དེ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ལུས་སྲུལ་པོ་ནི་ཡི་དྭགས་ཏེ།

With the words "Thus it is said," and so forth, the practice of the yoga of oneself as the deity is shown. With the words "In the center of the birth-place," and so forth, the meaning is that one should meditate on that messenger of the corpse as a body with light, arisen from the seed-syllable Hyaṃ within the source of phenomena (dharmodaya). As for the "place," one should perform the practice in charnel grounds and the like, or in solitude. "The definite place of assembly" refers to the specific locations where the yoginīs definitely gather. The "ritual of accomplishment" refers to the ritual for the bali offering and the accomplishment of the vetāla. The collection of the source text for this is the eighteenth chapter. This is the explanation of the eighteenth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. In order to show that one should accomplish that [practice] preceded by the offering of the bali at each of those places of assembly, the chapter on its sādhana is taught. Regarding the words "Then," and so forth: "Then" means after the places and so forth have been shown. "From that" has the sense of a cause; because one is unable to accomplish it without meditating on the maṇḍala of the mātṛs in front, preceded by the offering of the bali in those places, it is connected to the statement, "The virtuous maṇḍala of the mātṛs shall be explained." "The gods," and so forth, refers to Brahmā and the others. "The specific messengers" refers to Haraṇī and the others. "Bhūtas" refers to the vināyakas and so forth. "Planets" refers to Āditya and the others. "Great knowledge" refers to those who accomplish them. "Kaṭapūtanas" are hungry ghosts (preta).

དེ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བའོ། ། ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རིམ་གྱི་དོན་ཏེ། རིམ་གྱིས་བཤད་ཀྱི་ཉོན་ཅིག་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ། གྲུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བ་ལང་ཀོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་རའི་པགས་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། སྒྲུབ་པ་པོའི་མཆོག་ནི་དམ་ཚིག་ཅན་ནོ། ། འབྱུང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་འབྱུང་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། འབྱུང་པོ་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་རས་རིས་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿ་ག་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་སྔོན་དུ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་པ་བྱ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་ སླའོ། ། འབྱུང་བ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། འབྱུང་བའི་གཟུགས་ཏེ་འབྱུང་པོ་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པའོ། ། དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རི་མོ་མཛེས་པས་བསྐོར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་ ཕྱི་རོལ་དུ་རི་མོ་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བ་དན་གསུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཐེ་བོས་མཐེ་ཆུང་གི་སེན་མོ་མནན་ཏེ། སོར་མོ་ལྷག་མ་གསུམ་བསྒྲེང་བ་འདི་ནི་བ་དན་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ཁྲག་མཆོག་མཛེས་པའི་གཤོར་དང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤོར་ ལྟ་བུའི་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་བའོ། །

This should be connected with the phrase, "I shall explain the maṇḍala that accomplishes those." "The mantra garland" refers to the garland of mantras for those [deities]. "Now" indicates the sequence; it means, "Listen as I explain it in sequence." The maṇḍala is described as "square" and so forth. In the phrase "on ox-hide and so forth," the word "and so forth" includes goat-skin and the like. The "supreme practitioner" is one who possesses the samaya. "The maṇḍala of the bhūta" refers to the maṇḍala for accomplishing the bhūta, which is the maṇḍala of Bhūtadāmara. "Accomplishment" refers to the creation of a painted image and so forth. Regarding the phrase "then recite one hundred thousand," this means one should first perform one hundred thousand recitations of the mantra oṃ āḥ ghaḥ hūṃ svāhā. The remainder is easy to understand. "From the elements" refers to that absorption of selflessness. If one asks what [arises], it is the form of the elements, which is to meditate on the form of Bhūtadāmara. "In the center" refers to the inner maṇḍala. "Surrounded by beautiful lines" means that the exterior is encircled by a circular line. "Blazing vajra with three banners" refers to the mudrā of the three banners: pressing the thumbnail with the thumb and extending the remaining three fingers. This is the three-bannered mudrā together with the blazing vajra. "Together with a beautiful snare of supreme blood" refers to a skull-cup, shaped like a snare, filled with blood.

ཡང་ན་ར་ཙ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མོ་རྒྱུ་བས་ན་ཟླ་བ་ལ་བྱ་ལ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའི་མཚན་མ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདིར་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བའོ། ། རས་རིས་ལ་ནི་ཡན་ལག་རྫོགས་པའི་གཟུགས་བྲི་བར་བྱ་ལ། བསམ་གཏན་ གྱིས་ནི་ས་བོན་ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཤར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ་ས་བོན་ཕྲུཾ་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་མདོག་དཀར་བ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐལ་མོ་ཁར་བཅུག་པའོ། ། ལྷོར་ནི་འཕྲོག་བྱེད་མ་སྟེ་ས་བོན་ཕྲེཾ་ལས་བྱུང་ཞིང་མདོག་སྔོ་བ་ལག་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་ གཏུན་ཤིང་ཐོགས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་འཇིགས་བྱེད་མ་སྟེ་ས་བོན་ཕྲེཾ་ལས་བྱུང་ཞིང་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་སྙིམ་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་སྟེ་འཐུང་བའོ། ། བྱང་དུ་ནི་མེ་འབར་མ་སྟེ་ས་བོན་ཕེཾ་ལས་བྱུང་ཞིང་མདོག་སེར་བ་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་སྦྱར་བའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྲ་གྲོལ་ཞིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ རོའི་སྟན་ལ་འདུག་པའོ། ། དེ་ལ་སྔར་རིམ་པ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་རིམ་གྱི་པདྨ་འདི་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་རྟ་བབས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ནི་མདོག་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའི་ཕག་མོའོ། ། ལྷོར་ནི་ཞི་བ་མོའོ། ། ནུབ་ ཏུ་ནི་གཞོན་ནུ་མའོ། ། བྱང་དུ་ནི་རྒན་བྱེད་མའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་ནི་ཚངས་པ་མའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་དབང་མོའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་མའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་དབང་མོའོ། །

Alternatively, rajanī refers to the moon because it moves at night; it is so called because its mark is like the shape of a half-moon. In this context, for a colored powder maṇḍala, the mark is a vajra to be drawn. For a cloth painting, the form with all its limbs complete should be drawn; for meditative concentration, it should be generated from the seed syllable hūṃ. Regarding the phrase "in the east" and so forth: on the eastern petal is Ḍākinī, generated from the seed syllable phuṃ, white in color, with both palms placed in her mouth. In the south is Hāriṇī, arisen from the seed syllable phreṃ, blue in color, holding a threatening gesture and a pestle in her hands. In the west is Bhairavī, arisen from the seed syllable phreṃ, with both cupped hands filled with blood and drinking from them. In the north is Jvālāmukhī, arisen from the seed syllable pheṃ, yellow in color, with palms joined at the crown of her head. All of them have loose hair and are adorned with all ornaments, seated upon corpses. In that regard, what was previously called the "second tier" refers to this inner lotus; it is square and so forth, but without archways. At the eastern gate of that is Vārāhī, with the colors, marks, and so forth as previously described. In the south is Śāntī; in the west is Kumārī; in the north is Vṛddhikarī. In the northeast is Brahmāṇī; in the southeast is Gaṇeśvarī; in the southwest is Viṣṇuṇī; and in the northwest is Indrāṇī.

ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་གསུམ་པར་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དབང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་མོའི་ རྟགས་སུ་བྱུང་བ་ནི་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བ་རྣམས་འདོད་རྒྱལ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་མདོག་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་རང་རང་གི་གནས་སུ་དགོད་པ་གཞུང་ལས་གསལ་པོར་བཤད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་བཞི་པར་ནི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ནི་ཉི་མ་རྟ་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་དམར་བ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐོགས་པའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ཟླ་བ་སྟེ་ངང་པ་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་དཀར་བ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་པདྨའི་སྟེང་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐོགས་པའོ། ། ལྷོར་ནི་མིག་ དམར་སྟེ་ར་སྐྱེས་ལ་ཞོན་ཞིང་མདོག་དམར་བ་ལག་པ་གཡས་ཀྱིས་གྲི་ཐོགས་པ་གཡོན་གྱིས་མི་མགོ་ཐོགས་ཏེ་ཟ་བའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་གཟའ་ལྷག་སྟེ། པདྨ་ལ་གནས་ཤིང་མདོག་སེར་བ། ལག་ན་མདའ་གཞུ་ཐོགས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཕུར་བུ་སྟེ། པདྨ་ལ་གནས་ཤིང་མདོག་སེར་སྐྱ་ བགྲང་ཕྲེང་དང་། རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཐོགས་པའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་པ་བ་སངས་ཏེ། དེ་ཡང་པདྨ་ལ་གནས་ཤིང་མདོག་དཀར་བ་བགྲང་ཕྲེང་དང་རིལ་པ་སྤྱི་བླུགས་ཐོགས་པའོ། ། བྱང་དུ་ནི་སྤེན་པ་སྟེ། རུས་སྦལ་གྱི་སྟན་ལ་འདུག་ཅིང་མདོག་སྔོ་བ་ལག་པ་གཉིས་ཀས་དབྱིག་པ་ཐོགས་པའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་སྒྲ་ཅན་འཛིན་དང་རྒྱལ་མཚན་ཏེ། དེ་ཡང་སྒྲ་གཅན་འཛིན་ནི་མདོག་དམར་ཞིང་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ཐོགས་པའོ། ། རྒྱལ་མཚན་ནི་མདོག་སྔོ་ཞིང་ལག་ན་རལ་གྲི་དང་ཞགས་པ་ཐོགས་པ་སྟེ།

Furthermore, in the third stage of that same [process], there are Īśāna and the others. The reason the term "Īśāna" appears with a feminine gender marker is that it is applied through the use of the rājaputra (desire-king) suffix. Their colors, hand implements, and so forth, are to be arranged in their respective locations exactly as taught in the source text. In the fourth stage of that same [process], there are Āditya and the others. Regarding them: At the eastern gate is Āditya, mounted on a white horse, red in color, and holding a solar maṇḍala upon a lotus with both hands. In the southeast is Candra, mounted on a swan, white in color, and holding a lunar maṇḍala upon a lotus with both hands. In the south is Aṅgāraka, mounted on a goat, red in color, holding a sword in his right hand and devouring a human head with his left. In the southwest is Budha, seated upon a lotus, yellow in color, and holding a bow and arrow in his hands. In the west is Bṛhaspati, seated upon a lotus, pale yellow in color, and holding a rosary and a water-pot. In the northwest is Śukra, also seated upon a lotus, white in color, and holding a rosary and a water-pot. In the north is Śanaiścara, seated on a tortoise, blue in color, and holding a staff with both hands. In the northeast are Rāhu and Ketu. Of these, Rāhu is red in color and holds the sun and moon. Ketu is blue in color and holds a sword and a noose in his hands.

ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་སྒོར་ནི་ཚངས་པའོ། ། ལྷོར་ནི་དྲག་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་སྐེམས་བྱེད་དོ། ། བྱང་ དུ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གོ། ། དབང་ལྡན་དང་མེ་མཚམས་དང་བདེན་བྲལ་དང་རླུང་མཚམས་བཞིར་ནི་སའི་ལྷ་མོ་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་རླུང་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ། ལཾ་དང་རཾ་དང་བཾ་དང་ཡཾ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་དང་། མེ་འབར་བའི་གཟུགས་དང་སྤྲིན་དང་བ་དན་གཡོ་ བས་མཚན་པའི་རླུང་གི་གཟུགས་ཅན་དགོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་འདིར་གང་གི་ས་བོན་མ་བསྟན་པ་དེ་དག་གི་ས་བོན་ནི་རང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་ལ་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པ་ཡིན་པར་བལྟ་སྟེ། རྡུལ་ཚོན་དུ་བྲིས་པའམ་རས་རིས་ཀྱི་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱང་རུང་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱིས་སོ་སོར་རེ་རེ་ཞིང་རང་ རང་གི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། གཟའ་དང་སྐར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། རང་རང་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐར་མའི་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་གཟའ་རྣམས་རང་རང་གི་མིང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཡང་ན་རང་རང་གི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་འདུས་པའོ། ། དེ་ ཉིད་ཀྱིས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། རང་རང་སྟན་ལ་གནས་པར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉི་མ་དང་སྤེན་པ་དང་སྒྲ་གཅན་འཛིན་དང་རྒྱལ་མཚན་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟན་ལ་གནས་པ་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞིའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མ་མོའོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན།

At the eastern outer gate is Brahmā; in the south is Rudra; in the west is Śoṣaṇa; and in the north is Viṣṇu. In the four intermediate directions—northeast, southeast, southwest, and northwest—one should place the goddess of the earth, fire, water, and wind, respectively, arising from the seed syllables laṃ, raṃ, vaṃ, and yaṃ. These abide upon the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra), and they should be visualized in the form of blazing fire, clouds, and the wind-form marked by a fluttering banner. Furthermore, for those whose seed syllables are not explicitly taught here, one should understand that their seed syllables are their own names adorned with a bindu. Whether they are drawn in colored powder or depicted as deities on a cloth painting, each should be generated individually through meditative concentration from their respective seed syllables. Regarding the phrase, "All the planets and stars also arise from their own samaya," this means that the planets, together with the host of stars, arise from the seed syllables of their own names. Alternatively, they arise from their own samaya, meaning they have assembled for the sake of the benefit of sentient beings. For that very reason, the text mentions "possessing miraculous powers" and so forth. One should visualize them abiding on their respective seats. Regarding the phrase "abiding on their respective seats," the sun, Saturn, Rāhu, and Ketu specifically abide on the seat of the solar maṇḍala, while the others have already been explained. The passage beginning with "the mātṛs" introduces the sādhana of the four yoginīs. They are called mātṛs because they generate all accomplishments (siddhi). If one asks what they are like:

འབྱུང་པོའི་རིག་པ་དང་ནི་གཞན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འབྱུང་པོ་ནི་མི་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་རིག་པའོ། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕོ་ཉ་ཞེས་ བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཅི་ཞེ་ན། ལས་རྣམས་ཀུན་གྱིའོ། ། སུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན་ལོངས་སྤྱོད་པ་དག་གི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ། ཕོ་ཉའི་ལོངས་སྤྱོད་དོན་དུ་གཉེར་བས་སོ། ། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡན་ལག་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟོན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཀྱིས་ནི་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་བྲན་བཞིན་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བྲན་ལྟར་བཀུག་སྟེ་ཁོལ་བའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཤར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པས་ནི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་གནས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཕོ་ཉའི་བྱེ་བྲག་གིས་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་ཤར་ལ་སོགས་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དྲུག་དྲུག་ཏུ་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རྩོམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉིན་མོ་ལ་དུས་ གསུམ་དུ་མཆོད་པ་དང་མཚན་མོ་ལ་དུས་གསུམ་དུ་མཆོད་པའམ་མཆོད་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་དྲུག་གིས་མཆོད་པའོ། ། དེ་ཡང་དྲི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། མཆོད་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། བསྔོ་བ་དང་། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལམ་བསྟེན་པར་དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པའང་གཟུང་བར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "the knowledge of the bhūtas and others": bhūtas are non-human beings, and this refers to the knowledge that subdues them. The word "others" should be connected with the term "messengers" (dūta). If one asks what [is meant by "others"], it refers to all ritual actions. If one asks who should accomplish this, it is the practitioner who enjoys [the results], for they seek the enjoyment of the messengers. The passage beginning with "moon and vajra" teaches the branch of the meditative absorption (samādhi) of one's own deity; it shows Vajrasattva arising from the complete transformation of the moon and so forth. The term "king of mantras" (mantrarāja) is used in the singular to represent the entire family (kula). "They will act like servants" means that the messengers and so forth are summoned like servants and made to serve. The passages beginning with "charnel ground" and "east" indicate the locations for drawing the painted mandala (maṇḍala); one should begin in the east and so forth of the charnel grounds and other sites according to the specific messengers. The passage beginning with "having made six by six" teaches the commencement of one's own yoga; this refers to making offerings three times during the day and three times at night, or making offerings through the sixfold division of offerings. This will be shown by the passage beginning with "fragrance." "Offering" is an illustration; one should also include the confession of misdeeds, rejoicing in merit, dedication, taking refuge in the Three Jewels, and the vow to rely on the path.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པའི་འོག་ཏུའོ། ། བརྩམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷག་མའོ། ། ཡང་ན་དྲུག་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ མཆོད་པའི་བྱ་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་མ་དགོད་པ་གསུངས་པ། གནས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། པུལླི་ར་དང་མཱ་ལ་ཡ་དང་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་དང་། གཏུམ་མིག་མ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། འཁོར་ཉི་ ཤུ་རྩ་བཞི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དྲི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཀྱི་འོག་ཏུ་མཆོད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔའ་བོ་ནི་སྟོན་མོ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་རྡུལ་ཚོན་བྲིས་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོར་བསྒོམས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པ་ བཞིན་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དྲི་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་གཞི་ལ་སོགས་པའི་བསང་གཏོར་བྱ་བའི་ཆུའོ། ། བུམ་པའི་ཆོ་ག་ནི་གོ་སླའོ། ། ཉིན་མཚན་དུ་ནི་གནས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་སྲིད་དུ་ཞེ་ན། མཚན་གཅིག་ལེགས་པར་གནས་ པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཚན་ཐོག་ཐག་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པས་འབད་དེ་གནས་ན་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་བཟོད་པ་གསོལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟིན་གྱི་འོག་ཏུའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་ལྡན་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དམ་ཚིག་ལྡན་པའི་བྲི་མཁན་གྱིས་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །

Then, the word "then" (tatas) refers to the period following the drawing of the maṇḍala. "Should be commenced" (ārabhet) is the remainder of the phrase "the means of accomplishment" (sādhanopāya). Alternatively, the passage beginning with "six by six" and so forth teaches the very activity of offering to the maṇḍala. Regarding the instruction on arranging the symbols (cihna) of the maṇḍala, it says "the locations and so forth," meaning that in places such as Pullīra, Mālava, and Jālandhara, the symbols of Caṇḍākṣī, Caṇḍā, and the others are to be arranged; thus, the twenty-four retinues are shown. With the words "fragrance and so forth," the offering is taught to be performed after the colored-powder maṇḍala has been drawn. This is to be connected with what follows later: "the heroes should be feasted." Furthermore, after the colored powder has been applied, one should meditate individually on the concentration maṇḍala and perform the offerings as previously explained. "Scented water" (gandhodaka) refers to the water for sprinkling purification over the ground and so forth. The ritual of the vase (kalaśa) is easy to understand. "Dwelling day and night" teaches the accomplishment of the maṇḍala and so forth. If one asks for how long: "one should dwell well for one night," meaning that if one dwells with diligence through concentration and so forth throughout the entire night, the messengers (dūtī) and others will be accomplished. "Then, one should ask for forgiveness" refers to the period after the maṇḍala is finished. The remainder is easy to understand. Regarding the teaching on the maṇḍala of accomplishment, the phrase "endowed with the samaya" and so forth is connected to the statement that it should be drawn by an artist who possesses the samaya.

ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཁྲག་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སྟེང་དུ་སྐྱེས་པའི་ནང་དུ་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། སྟེང་དུ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐོད་པ་སྟེ། དེའི་ནང་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ བསྲེས་པའི་ཚོན་རྩི་རྣམས་གཞག་པའོ། ། སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྲིས་སྐུ་བརྩམ་པའི་དུས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་དྭགས་སེན་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རོའི་སེན་རྩི་དང་། བལ་གྱི་སྡོང་བུ་བྱས་ལ་མར་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ཏིལ་མར་ཆེན་པོའི་མར་ལས་མེ་སྦར་བར་བྱའོ། ། དྲིའི་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་དེས་བསྒོས་པའོ། ། འདིར་འདུག་པ་ནི་ཤ་ཆེན་སྐམ་པོ་དང་བཙོད་དུ་བཅས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་སླར་གསུངས་པ། མེ་ཏོག་དམར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་གཏོར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉ་རློན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྫས་ལྔ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཨརྒའི་ཆུ་སྦྱིན་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་གཉིས་མེད་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ་ང་སྒྲུབས་ཤིག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོས་སྨྲ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཀྱེ་ཁྱོད་དང་ང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པའི་བར་དུའོ། ། ཟད་པ་ཉིད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་མེད་པར་སྤྱད་ན་སྟེར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དྲག་མོའི་ས་བོན་ནི་ཀྵུཾ་སྟེ་གལ་ཏེ་སྔོན་དུ་འབུམ་ཕྲག་ཏུ་བཟླས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཨོཾ་ཀྵུཾ་དི་པེ་ཤྲ་རི་ཧཱུྃ་ཕུ་ཕུ་ཧ་ཀྵུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འབུམ་དུ་བཟླས་པས་གཟིར་བར་བྱའོ། །

"Blood" is a metaphorical term; it should be understood as the five nectars (amṛta), such as blood and so forth. Regarding the phrase "place within the skull born above," the "skull born above" is a skull-cup; within it, one should place the pigments mixed with the five nectars. The mention of the constellation Puṣya and so forth indicates the time for beginning the drawing of the painted image (paṭa). Regarding the phrase "the fingernail of a preta," one should use the fingernail of a corpse and a cotton wick, and ignite a fire using "great butter," which is the oil of mahātila. "Scented" refers to Vairocana, and it is infused with that. Here, "residing" should be understood as dried "great flesh" (mahāmāṃsa) together with madder. The ritual of offering is stated again: "Red flowers," and so forth. The "offering cake (bali) of the enjoyments" is so called because it includes fresh fish. Regarding the "five substances," these are the five types of offerings and so forth, endowed with the five nectars. The "five nectars" refers to the offering of the samaya water of arjaka. "Non-dual with the Yoginī" means: "Grant your blessing and accomplish me!" This is what the practitioner should say, up to the point of saying, "O, make us two non-dual." "One should enjoy until exhaustion" means that if one uses it without remainder, it will be granted; otherwise, it will not. The seed syllable of the Fierce One is kṣūṃ. If one has not achieved success even after previously reciting it one hundred thousand times, then at that time, one should coerce [the deity] by reciting one hundred thousand times the mantra: oṃ kṣūṃ dīpeśvari hūṃ phaṭ phaṭ ha kṣūṃ.

ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ས་ལ་ ཁྲག་གིས་བྱུགས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་ཁྲག་གིས་ཀུན་དུ་བྱུགས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མའི་ས་བོན་ནི་ཡི་གེ་སུཾ་མོ། ། རོ་ལངས་མའི་ས་བོན་ནི་ཡི་གེ་ཡུཾ་ངོ་། ། གཞན་ཡང་རླུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་དུ་འདོད་པའོ། ། ཀྲི་ཞེས་བྱ་བ་དང་གསོད་པ་དང་། ཞེས་བྱ་བ་ ལ་གསོད་པ་ནི་ཡི་གེ་ཕཊ་དོ། ། མེ་སྦར་བ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། བ་ལ་ཏ་ཀ་ནག་པོའི་ཤིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལ་ཏ་ཀ་དང་རི་ཏི་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤིང་ངོ་། ། ཡུངས་ཀར་དང་ནི་བསྲེས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕོ་ཉ་དེའི་རས་རིས་རལ་གྲི་དུམ་བུ་དུམ་བུར་གཏུབས་པ་དང་ ངོ་། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཕོ་ཉའི་མིང་ནས་བཟུང་ནས་ཡུངས་ཀར་འབའ་ཞིག་བསྲེག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། མུ་སུནྡི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུབ་ཆུང་ངོ་། ། ཁ་ཅིག་ནི་མཚོན་ཆའི་བྱེ་བྲག་ཞིག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྦྱོར་བའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མིང་གི་ཡི་གེའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟའ་ རྣམས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོ་སྟེ། སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཅེས་པ་ནི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཀླད་དུ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་གདོན་ཞིང་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་བཟླའོ། །

The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "having smeared the ground with blood," one should perform the practice on a cemetery ground after having thoroughly smeared it with blood. The seed syllable of Vajrā is the letter suṃ. The seed syllable of Vetālī is the letter yuṃ. Furthermore, "wind" refers to wherever one desires. Regarding the terms "kṛ" and "killing," "killing" is the syllable phaṭ. The phrase "in the midst of the kindled fire" is connected to the instruction to perform the homa (fire offering). "The wood of the black balātaka" refers to the wood known as balātaka and ritika. "Having mixed with white mustard seeds" refers to the cloth painting of that messenger, which has been cut into pieces like a sword. Some say that one should recite the messenger's name and burn only white mustard seeds. "Musunḍi" refers to a small shield; some say it is a particular type of weapon. The phrase "by that very sequence of application" means that by that very application arising from the seed syllable of one's own name, the grahas (seizing spirits) are also to be accomplished. "Oṃ" is at the beginning, and "blessed with the end of svāhā" means that one should utter "Oṃ" at the head of all mantras and recite "svāhā" at the end.

དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཚེ་གཟའ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་པདྨ་ འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་བཀོད་ལ་དབུས་སུ་འབྱུང་པོ་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་གཟུགས་བསམས་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྔགས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་སོ་སོར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ན་ནི་གང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དབུས་སུ་བཞག་ནས་རང་གི་ མིང་དབུས་སུ་བཅུག་པའི་ཨོཾ་དང་སྭཱ་ཧཱའི་སྔགས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་གཟས་ཟིན་པ་ཞི་བར་འདོད་པ་ཡིན་ན་ནི་གཟའ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་སྔགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་དང་སྤེལ་བར་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བྱེད་ལ་སོགས་ པའོ། ། གདོན་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟའ་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ནི་དེ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་བསྟན་པའོ། ། གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཅུ་ དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་འཆི་ལྟས་ཀྱི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟའ་ལ་སོགས་པ་གདུལ་བའི་ཆོ་ག་བཤད་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་ཕྱིར་གཟའ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་འཆི་བར་འགྱུར་བས་ དེའི་མཚན་མ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཟའ་ལ་སོགས་པའི་གདོན་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །

By these [verses], it is taught as follows: When one wishes to accomplish the planets simultaneously, at that time one should arrange Āditya and the others in sequence upon the petals of an eight-petaled lotus. Having visualized the form of Bhūtaḍāmara in the center, one should recite the mantra beginning with oṃ sarva and so forth. When one wishes to accomplish them individually, one should place whichever one is to be accomplished in the center and recite the mantra oṃ and svāhā with one's own name inserted in the middle. If one wishes to pacify an eclipse, one should recite the common mantra of the planets interspersed with the name of the person for whom the accomplishment is intended. "Of all bhūtas" refers to Śaṅkara and the others. "Of all grahas" refers to Āditya and the other planets. "Sādhana" refers to the ritual procedures for generating them and so forth. "Arising" refers to the teaching. The collection of source texts is the sequential division, which is the nineteenth. This is the explanation of the nineteenth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, the chapter on the signs of death is taught. Regarding the words "Then" and so forth: "Then" means after the explanation of the rituals for subduing the planets and so forth. "From that" has the sense of a cause. Because death occurs due to the faults of the planets and so forth, one must know their signs; thus, it should be connected to the statement that the goddesses requested the Blessed One to pacify the grahas such as the planets.

ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་འཆི་ལྟས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་རླུང་གི་རང་བཞིན་གྱི་འཆི་ལྟས་སོ། ། སྒྱུ་མ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་ པའོ། ། རྩ་ཆེན་པོ་ནི་སུམ་ཅུ་གཉིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་རྩ་ཆེན་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ། འདི་ལ་མཛེས་མ་དང་རོ་བཅུད་མ་དང་ཀུན་བསྐྱོད་མ་གསུམ་ནི་པུལླི་ར་དང་མཱ་ལ་ཡའི་མིང་ཅན་གྱི་མགོ་བོའི་ཡན་ལག་གི་སྨིན་མའི་དབུས་དང་གཡས་གཡོན་གྱི་ཆ་ལ་གནས་ཏེ། རྡུལ་དང་ སྙིང་སྟོབས་དང་མུན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། སུམ་རིམ་མ་དང་འདོད་པ་མོ་དང་། ཁྱིམ་མ་དང་། གཏུམ་མོ་དང་། བདུད་འདུལ་མ་སྟེ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་ཀཱཉྩིའི་མིང་ཅན་གྱི་སྙིང་གའི་པདྨར་བསྟེན་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་འབབ་པས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དགོད་པ་ འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མི་ཕྱེད་མ་ནི་ཡུལ་མཱ་ལ་ཡའི་མིང་ཅན་གྱི་མགོའི་དཔྲལ་བའི་ཆ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྲ་མོ་ན་ནི་སྤྱི་གཙུག་ནའོ། ། གསལ་བ་ནི་རྣ་བ་གཡས་ནའོ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་མགོ་བོའི་རྒྱབ་ཀྱི་ཆ་ལའོ། ། འདུལ་བྱེད་མ་ནི་རྣ་བ་གཡོན་པ་ནའོ། ། རུས་སྦལ་སྐྱེས་མ་ནི་སྨིན་མའི་ དབུས་ནའོ། ། སྲེད་པ་མོ་ནི་མིག་གཉིས་ནའོ། ། དབང་སྒྱུར་མ་ནི་ཕྲག་པ་གཉིས་ནའོ། ། སྡང་བ་མོ་ནི་མཆན་ཁུང་གཉིས་ནའོ། ། འཇུག་པ་མོ་ནི་ནུ་མ་གཉིས་སུའོ། ། མ་མོ་ནི་ལྟེ་བར་རོ། ། མཚན་མོ་ནི་སྣ་རྩེར་རོ། ། བསིལ་སྟེར་མ་ནི་ཁར་རོ། ། དྲོད་མ་ནི་མགྲིན་པར་རོ། ། ཚད་མ་ནི་སླར་ཡང་སྙིང་གར་རོ། ། མདོག་ སྔོན་མ་ནི་ཆུ་སེར་རོ། ། ཐུན་མོང་མ་ནི་མཚན་ལའོ། །

Regarding the phrase "that very wisdom," it refers to the suchness of wisdom arising from the internal signs of death, which are the signs of death characterized by the nature of the winds. "Great illusion" is the name of the [central] channel. "The thirty-two great channels" refers to the thirty-two great channels as they are commonly known. Among these, the three channels known as Lalanā, Rasanā, and Avadhūtī are located in the center and the right and left parts of the eyebrows on the head, which are named after Pullīramalaya and Mālava; they abide with the natures of rajas, sattva, and tamas. The five channels known as Trivṛtā, Kāminī, Gṛhī, Caṇḍālī, and Māradharṣiṇī reside in the heart lotus named after Kāñcī, where they abide by flowing with the five nectars. The arrangement of the remaining twenty-four [channels] shall be explained here: Abhedyā resides in the forehead part of the head, named after the region of Mālava. Sūkṣmā is at the crown of the head. Prasannā is in the right ear. Vāmanā is in the part of the head behind the left ear. Damanī is in the left ear. Kūrmarī is in the center of the eyebrows. Tṛṣṇā is in the two eyes. Vaśā is in the two shoulders. Droṇā is in the two armpits. Praveśā is in the two breasts. Mātṛ is at the navel. Rātri is at the tip of the nose. Śītadā is in the mouth. Uṣmā is in the throat. Pramāṇā is again in the heart. Nīlā is in the lymph. Sāmānyā is in the private parts.

རྒྱུ་སྦྱིན་མ་ནི་གཞང་ལའོ། ། བྲལ་བ་མོ་ནི་བརླ་གཉིས་ལའོ། ། མཛའ་མོ་ནི་བྱིན་པ་གཉིས་ལའོ། ། གྲུབ་མ་ནི་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། མེ་མོ་ནི་རྐང་པའི་བོལ་གཉིས་ལའོ། ། ཡིད་འོང་མ་ནི་རྐང་པའི་མཐེ་བོང་གཉིས་ལའོ། ། གསུམ་པ་མ་ནི་པུས་ མོའི་ལྷ་ང་གཉིས་ཏེ། ཐམས་ཅད་བསྡོམས་པས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དེ་དག་གཞན་ལས་ཤིན་ཏུ་གཙོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་དག་རྩ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་གཙོ་བོ་དང་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅུ་དང་གཉིས་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅུ་དང་གཉིས་ནི་བཅུ་ གཉིས་པ་ཕྲག་གཉིས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་ནང་ན་ཡང་དམ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབྱངས་རྣམས་འཕོ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབྱངས་རྣམས་ནི་མ་ནིང་གི་ཡི་གེ་བཞི་སྤངས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་སོ། ། འཕོ་བ་ནི་ཚིས་ཀྱི་བྱེ་ བྲག་གིས་རྩ་དང་དེར་ཡི་གེ་དང་དེའི་གཟུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བའོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཞེ་ན་ཡར་ངོ་མར་ངོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཏེ་ཟླ་བ་ཡར་ངོ་དང་མར་ངོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁ་སྟེང་དུ་བལྟས་པ་དང་ཐུར་དུ་བལྟས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་སུ་འཕོ་བ་ སྟེ། དེ་ལ་པུལླི་ར་དང་མཱ་ལ་ཡ་དང་། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་དང་། ཨོ་ཊི་ཡ་ན་དང་། ཨརྦུ་ད་དང་། གོ་དཱ་བ་རི་དང་། རཱ་མེ་ཤྭ་ར་དང་། དེ་བཱི་ཀོ་ཊི་དང་། ཧི་མཱ་ལ་ཡ་དང་། ཀཱ་མ་རཱུ་པ་དང་། ཨཽ་ཊེ་དང་། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་དང་།

Dātrī is in the anus. Viyoginī is in the two thighs. Priyā is in the two calves. Siddhā is in all the fingers and toes. Agnī is in the two insteps of the feet. Manojñā is in the two big toes. Tritīyā is in the two kneecaps; all together, there are thirty-two. Regarding the phrase "these are far more principal than the others," this means that those two channels of bodhicitta are the principal and the most sublime in comparison to the other channels. Regarding the phrase "ten and twelve likewise," ten and twelve refers to two sets of twelve, which is twenty-four. "Likewise" means that among those, they also become the most sublime. Why is that? Because of the phrase "the characteristic of the shifting of the vowels." The vowels are the twelve vowel letters, excluding the four neutral letters. "Shifting" refers to the movement through the channels and the letters therein by way of the specific divisions of the lunar days. "Characteristic" refers to their essential nature. How do they shift? By way of the distinction between the waxing and waning phases of the moon; through the distinction between the waxing and waning phases of the moon, the twelve vowel letters shift according to the nature of method and wisdom, having the nature of looking upward and looking downward. In that regard, they are: Pullīra, Mālaya, Jālandhara, Oḍḍiyāna, Arbuda, Godāvarī, Rāmeśvara, Devīkoṭi, Himālaya, Kāmarūpa, Oṭṭe, and Triśakuni.

ཀོ་ས་ལའི་ཡུལ་རྣམས་སུ་ཡར་ངོའི་ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་ལ་ཨ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་ པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པས་གནས་དེ་དང་དེར་རེག་པ་ལས་ཡི་གེ་དེ་དང་དེའི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་ཀ་ལིངྐ་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པ་ལ་རེག་པའི་མཚན་མ་ བལྟ་བ་ཡང་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་བཅུ་གསུམ་དང་། བཅུ་བཞི་དང་བཅོ་ལྔ་རྣམས་ཟླ་བའི་ངོ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཚེས་གསུམ་དང་བཞི་དང་ལྔར་བསྡུས་ནས་ཉི་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་བརྩི་བར་བྱའོ། ། དུས་ནི་གསར་དང་རྙིང་པ་དག། ཅེས་པ་ ལ་གསར་པ་ནི་དུས་མྱུར་བ་མྱུར་བར་འཆི་བའོ། ། རྙིང་པ་ནི་དུས་རིང་མོ་རིང་མོ་ཞིག་ན་འཆི་བ་སྟེ་དེ་དག་གི་མཚན་མའོ། ། འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པར་འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་སྟོན་པའོ། ། དབུགས་ནི་རྣམ་པར་རྒོད་ཙམ་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུགས་ཐ་མལ་པར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བ་སྟེ། འཕེལ་བ་དང་འབྲི་བར་གནས་པའོ། ། རྒྱས་པར་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ལུས་ཅན་དྲུག་དང་གཉིས་ཀྱིས་འཆི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དྲུག་དང་གཉིས་ནི་བརྒྱད་དེ། གལ་ཏེ་ཉི་མ་བརྒྱད་དུ་རླུང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བར་གྱུར་ན། ལོ་གཉིས་དང་ཟླ་བ་བཞི་དང་ཉི་མ་ཉི་ཤུ་ རྩ་བཞིས་འཆི་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ལོ་གཉིས་ཟླ་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །

In the lands of Kosala, during the twelve days of the waxing moon, one abides in the form of the letters beginning with A. At that time, as previously explained, one should understand the defects and qualities of each respective letter by touching those various locations with the messenger and so forth. Likewise, during the waning moon, one should understand the signs of touching the twelve letters abiding in the form of the letters in locations such as Kaliṅga and so forth. Regarding the statement, "It is said to be twenty-four," the thirteenth, fourteenth, and fifteenth days of both lunar fortnights are condensed into the third, fourth, and fifth days, and thus the days are to be counted as twenty-four. Regarding the phrase, "The times are new and old," "new" refers to a time of death that occurs very quickly, while "old" refers to a time of death that occurs after a very long duration; these are their respective signs. The phrase, "Abiding when the time of death has arrived," indicates that the time of certain death has indeed come. The phrase, "By the mere agitation of the breath," refers to the movement of the breath in a manner contrary to its ordinary characteristics, abiding in a state of increase and decrease. This will be explained in detail below. Regarding the phrase, "The embodied die by six and two," "six and two" makes eight. If the winds flow in a contrary manner for eight days, death will occur in two years, four months, and twenty-four days. This should be correlated with the verses that follow, such as, "Likewise, in two years and [four] months," and so forth.

འཆི་བ་ནི་སྲོག་ཟད་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྔ་དྲོ་རོ་ཧི་ཏའི་དུས་སུ། ། དེ་ཡི་མཚན་མ་མཚོན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ནམ་ལངས་ནས་ཐུན་ ཕྱེད་ཀྱི་བར་དུ་ནི་རོ་ཧི་ཏའི་དུས་ཏེ་དེར་རྟག་ཏུ་བལྟ་བ་དང་། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་བརྩི་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུས་ཀྱི་མཚན་མའི་གནས་གསུངས་པ། སྣ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བརླ་དང་བྱིན་པ་དེ་བཞིན་གཞན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརླ་དག་དང་བྱིན་པ་དག་ཏུའོ། ། དབུགས་ནི་ཆད་ཅིང་ཆད་གྱུར་པ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྲོག་འཆད་པ་སྟེ་འཆི་བར་འགྱུར་བའོ། ། འཆི་བའི་དུས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་དུས་ཇི་སྙེད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་མ་གསལ་པོར་སྟོན་པའོ། ། ཉི་མའི་གྲངས་ཀྱི་ཚད་ཀྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ལྔ་དང་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་རླུང་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། ། འཁོར་ལོས་དུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བརྩི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་ལོ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གིས་འཆི་བར་འགྱུར་བའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། འཁོར་ལོས་ཏེ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུས་སོ། ། སྒོ་གཅིག་ནས་ནི་ཉིན་དྲུག་ཏུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འོག་ནས་ལྔ་ནས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བར་འདི་དག་གི་བརྗོད་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བཅུ་གསུམ་བཅུ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་རེ་རེ་སྤེལ་བར་བྱ། ། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཉི་མ་ལ་མཚུངས་གསུམ་མིག་ཟླ་བ་དྲུག། གསུམ་ཟུང་ཟླ་སྟེ་ཟླ་ལྷག་ཚེས་ཕྱོགས་མདའ་ཡོན་ཏན་ཐིག་ལེ། ། ཞག་གྲངས་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ འཚོ་བ་བཤད་པ་ཡིན། ། ལྔ་ལས་བཅུ་ཡི་བར་དང་དེ་བཞིན་བཅུ་ལས་ནི། །

Death is the exhaustion of the life-force. Regarding the statement, "In the morning, during the Rohita period, one should observe its signs," the period from dawn until the end of the first watch is the Rohita period; the meaning is that one should constantly observe during that time and then begin the calculation from there. Regarding the statement of the locations of the bodily signs, "The nose and so forth," and "The thighs and calves, and likewise the others," this refers to the thighs and the calves. "The breath becomes interrupted and severed" means the life-force is severed, which is to say, death occurs. "It indicates the time of death" means it clearly shows the signs of how much time remains for the life-force of embodied beings to perish. "By the measure of the number of days" means by the power of the winds flowing in reverse for five, six, or more days. "Calculate the nature of time by the cakra" means the nature of time is the duration in years, months, and so forth, by which one will die. If one asks by what means, it is by the cakra, such as the previously explained drawing of the Kālacakra. Regarding "For six days from a single gate," and so forth, this is the subject matter from five up to twenty-five below; then, one should increase by thirteen for each [subsequent stage]. "On the day of the last month of winter, three, two, six, three, two, a month, an extra month, the lunar date, the fortnight, the arrows, the qualities, and the drop" are the number of days; these explain the lifespan. From five up to ten, and likewise from ten... [the text continues].

བཅོ་ལྔའི་བར་ཏེ་དེ་ནས་ཉི་ཤུའི་བར་དང་ནི། ། དེ་ནས་ཉི་ཤུ་ལྔ་ཡི་བར་དུའང་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྔར་བཤད་པ་ལས་འདིར་ནི་ལྔ་ནས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བར་གྱི་ཉི་མ་དག་གི་དུས་བསྟན་པ་ ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་ལྔ་དང་བཅུའི་བར་གྱི་དང་པོ་བརྩི་བར་བྱ་སྟེ། ཉི་མ་དྲུག་ཏུ་སྒོ་གཅིག་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཡས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་གྱུར་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། དེས་ཇི་སྙེད་ཅིག་གིས་འཆི་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ལོ་དག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལོ་རེ་རེ་ཞིང་ཞག་དྲུག་ཅུ་དང་བཅས་པའི་ཞག་སུམ་བརྒྱ་སུམ་བརྒྱར་གནས་པ་ལས་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་རླུང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ལོ་སྟེ་ལོ་གསུམ་དུ་འཚོ་བ་ལས། ཉི་མ་དྲུག་ཏུ་རླུང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བ་འདིའི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་ཚེའི་ཚད་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལོ་གཉིས་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དུས་ཀྱི་གྲངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དྲུག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཉི་མ་དག་ནི་བདུན་དང་མཐའ། ། གལ་ཏེ་རླུང་ནི་རྒྱུ་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཉི་མ་བདུན་དུ་རླུང་སྟེ་སྣ་སྒོའི་དབུགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བར་གྱུར་ནའོ། ། ལོ་གཉིས་དང་ནི་དེ་བཞིན་ དུ། ། ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་འཚོ་འགྱུར་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའི་གྲངས་བསྟན་པ་སྟེ་ཉི་མ་བཅུའོ། ། འཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་དེར་གནས་པ་སྟེ་དེའི་འོག་ཏུ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །

"Up to fifteen, then up to twenty, and then up to twenty-five should also be applied." The meaning of this verse is that, whereas the previously explained cakra concerned the time of the suns from five up to twenty-five, here the time of the suns is taught. From among those, one should first calculate the period from five to ten. Regarding the phrase "for six suns from one gate," this is to be connected with "flowing from the right gate." If one asks, "By how much will death occur?" it is taught: "The years of the three qualities," and so forth. Since one remains for three hundred and sixty days each year, as previously explained, the wind flows in reverse for the "years of the three qualities," which is three years of life. From this, the lifespan of the suns and so forth must be subtracted for the six suns during which the wind flows in reverse. To teach that very point, it says, "Two years and..." and so forth. The "number of times" refers to six months. The remainder is easy to understand. Regarding "If the wind flows for seven suns and the end," this means if the wind—the breath at the nostrils—flows in reverse for seven suns. "Two years and likewise six months he shall live," and so forth. The word "likewise" indicates the number of suns taught, which is ten. "Lives" means he remains for that duration; after that, he will perish.

དེ་ལྟར་ན་ལོ་གཉིས་དང་ཟླ་བ་དྲུག་དང་ཉི་མ་བཅུས་འཆི་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་ལོ་གཉིས་ཟླ་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབུགས་ནི་རྣམ་པར་རྒོད་གྱུར་ན། ། ལུས་ཅན་དྲུག་དང་གཉིས་ཀྱིས་འཆི། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། རིག་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་བརྗོད་ཀྱི་རིག་བྱེད་དང་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རིག་བྱེད་དང་། སྙན་ཚིག་གི་རིག་བྱེད་དང་། སྲིད་སྲུང་གི་རིག་བྱེད་དེ། ། དེའི་གྲངས་ཀྱིས་ཟླ་བའོ། ། གལ་ཏེ་ཉིན་དགུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉི་མའི་གྲངས་ནི་ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱི་ཉིན་ཞག་གོ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཚོ་ཞིང་གནས་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཉིན་ཞག་བཅུ་གཅིག་ཏུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་འདི་ནི་རྐང་པ་ལྔ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་ཀྱི་སྒོ་འབའ་ཞིག་གོ། ། ཉིན་ཞག་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དབྱངས་ཀྱི་གྲངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀླུའི་བྱེ་བྲག་སྟེ་རྣམ་པ་བདུན་ནོ། ། དུས་ཀྱི་གྲངས་ནི་དྲུག་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་ཉི་མ་བཅུ་གསུམ་དུ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། གལ་ཏེ་བདུན་ཕྲག་གཉིས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདུན་ཕྲག་གཉིས་ནི་བཅུ་བཞིར་རོ། ། ཉི་མ་བཅུ་ཡི་ཕྱེད་དག་ཏུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ལྔའོ། ། གང་ཞིག་ཉི་མ་ལྔ་གསུམ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྐང་པ་གསུམ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟེ། ལྟ་འོག་ གཞན་དག་ཏུ་ཡང་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལྔ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོ་ལྔ་པའོ། །

In that way, it is shown that death occurs after two years, six months, and ten days. Regarding the phrase "Likewise, two years and months," and so forth, the word "likewise" connects to the statement: "If the breath becomes agitated, the embodied one dies in six and two [years]." The term "Vedas" refers to the Ṛgveda, the Yajurveda, the Sāmaveda, and the Atharvaveda; the months are counted by their number. Regarding the phrase "If nine days," and so forth, the number of days is the number of days in twelve solar days. "The application of embodied beings" means their continued existence. Regarding the phrase "If for eleven days," and so forth, this is a verse of five lines. "The single gate" refers exclusively to the right gate. Regarding the phrase "Twelve days," and so forth, the "number of vowels" refers to the seven types of nāgas. The "number of seasons" is six, as has already been explained. The phrase "If for thirteen days," and so forth, is easy to understand. Regarding the phrase "If for two weeks," and so forth, "two weeks" means fourteen days. "Half of ten days" means five days. The phrase "Whoever for fifteen days," and so forth, is a verse of three lines; it should be applied appropriately in other contexts as well. "Fifteen" means three times five.

གང་ཞིག་བརྒྱད་ཕྲག་གཉིས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བརྒྱད་ཕྲག་གཉིས་ནི་བཅུ་དྲུག་སྟེ། ཉི་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་རླུང་ལུགས་ལས་བཟློག་ནས་རྒྱུ་བའི་ཚེའི་ཚད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གལ་ཏེ་ཉིན་ཞག་བཅུ་དགུ་རུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དྲིའི་བཞོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་སྟེ་དྲི་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་རྟ་ལྟ་བུའོ། ། ཉི་མའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣའི་སྒོ་གཡས་པ་སྟེ། ཕལ་ཆེར་རླུང་ཚ་བ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལས་གོང་མ་སྔར་བསྟན་ པའི། ། གྲངས་ལས་མདོར་བསྡུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་ནས་སུམ་ཅུའི་བར་དུ་ནི་ལྔ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་དེ་ལས་ཏེ་སྔར་བསྟན་པ་དག་ལས། གོང་མ་སྟེ་ལྔ་ནས་ཉི་ཤུ་ལྔའི་བར་གྱི་གྲངས་ཏེ་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་གྲངས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འོག་ ནས་སྟོན་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཅུ་དང་གཉིས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། ། བཅུ་དང་གཉིས་ནི་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཉི་མ་ལྔ་ནས་ཉི་ཤུའི་བར་གྱི་ཉི་མ་བཞི་ཕྲག་གསུམ་པོ་དག་གིས་བརྩི་བ་ཡིན་ནོ། ། བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་ཤུ་ནས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བར་གྱི་བཞི་ཕྲག་ཐ་ མའོ། ། གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་ནི། བཅུ་དང་དྲུག་གི་རྩིས་ལས་ནི། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་གོ་སླའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ངས་བཤད་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་མཚན་མ་སྟེ་རླུང་གི་རྒྱུ་བའོ། ། ཁམས་རྣམས་སྙོམས་པའི་ལུས་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཟས་ཚོད་ཟིན་པ་དང་།

Regarding the passage beginning with "When for two sets of eight," the "two sets of eight" refers to sixteen. This indicates the lifespan at the time when the winds flow in reverse for sixteen days. The remainder is easy to understand. Regarding the passage beginning with "If for nineteen days," the "vehicle of fragrance" refers to the wind, which collects and carries all odors, acting like a horse. The "path of the sun" refers to the right nostril, because the hot wind mostly enters there. The remainder is easy to understand. Regarding the passage "From that, the higher [periods] should be known by summarizing from the previously taught numbers," the meaning is that from twenty-six to thirty days, one should understand it according to the fifth method. Alternatively, "from that" means from the previously taught [periods]; one should know the numbers from the higher [periods] of five up to twenty-five, which are the numbers for the time of death, as they will be shown below. The passage beginning with "Ten and two" is the summary of the source text. "Ten and two" is twelve; this is calculated by the three sets of four days from five to twenty. The word "intermediate" refers to the final set of four from twenty to twenty-five. In some source texts, it appears as "From the calculation of ten and six," in which case it is very easy to understand. Regarding "I have explained the extremely subtle," this refers to the internal signs, the movement of the winds. Regarding "In a body where the elements are balanced," this refers to moderation in food and—

རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་ ཟས་ཟ་བ་དང་། ནད་ལ་སོགས་པས་མ་ཉམས་ཤིང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་མེད་པའི་ཐ་མལ་པའི་ལུས་ལ་བལྟ་བར་བྱའི་གཞན་དུ་ནི་ཡིད་མི་ཆེས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཉི་མ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་འཆི་ལྟས་དེ་དག་གོ། ། ད་ནི་ངེས་པར་འཆི་བར་འགྱུར་བའི་ལུས་ཀྱི་ མཚན་མ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཡང་། ཁམས་རྣམས་སྙོམས་པའི་ལུས་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སྟེང་དུ་བལྟས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ལ་བབ་པ་ན་རྩ་དེ་སྟེང་དུ་བལྟས་པའོ། ། ཡང་ན་ཡི་གེའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟེང་དུ་བལྟས་པར་གནས་ པའོ། ། སྣའི་བར་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་སྒོ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པའི་སྣ་ཟམ་གྱི་ཤའོ། ། ཆད་པ་ནི་དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྩ་ཆད་ན་སྟེང་དུ་བལྟས་པར་འགྱུར་ཞིང་སྣ་ཡོན་པོར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་ཡི་གེ་རྀའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཉིན་ཞག་བདུན་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་ ལོ་གཉིས་ཟླ་བ་ནི། ། རིག་བྱེད་ཀྱི་ནི་གྲངས་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་བའི་ཉི་མ་བདུན་གྱིས་སོ། ། ཆ་ཤས་དགུ་ནི་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆ་ཤས་ནི་ཆ་སྟེ་དབྱངས་ཡིག་དགུ་པ་ལ་བྱ་བ་དེར་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ནི་ལྀའི་གཟུགས་སུ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། མིག་སྟེ་ མིག་གི་རྩ་ལའོ། ། ཆུ་ནི་ཆད་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ཆུ་དང་མཆི་མ་མེད་ཅིང་སྐམ་པོར་གྱུར་པའོ། ། སྟེང་དུ་བལྟས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་རྩ་དེ་ཆད་པའི་ཚེ་སྟེང་དུ་བལྟ་བའོ། ། ཆ་ཤས་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ལྀའོ། །

One should observe the ordinary body when it is not impaired by illness and the like, and when there are no adverse conditions, while consuming suitable food. Otherwise, it will become a cause for lack of conviction. "Those" refers to the previously explained signs of death, such as the six suns and so forth. Now, in order to show the signs of the body that indicate certain death, the passage beginning with "the gate" is spoken. Here too, it should be connected with the phrase: "In a body where the elements are balanced." "Looking upward" means that when the time has come, that channel looks upward. Alternatively, it means that it remains looking upward in the form of a syllable. "The flesh between the nose" refers to the flesh of the nasal bridge situated between the two nostrils. "Severed" means that when the channel situated in its center is severed, it looks upward and the nose becomes crooked; that is, it remains in the form of the syllable ṛ. "Without doubt in seven days" means, in connection with the phrase "two years, a month, and the number of the Vedas," it is by seven days. Regarding "the ninth part truly remains," "part" means a portion, referring to the ninth vowel; "truly remains" means it remains in the form of the syllable ḷ. If one asks what that is, it is the eye—that is, the channel of the eye. "When the water is severed" means that the eye-water and tears are absent and it has become dry. "Looking upward" means that when that eye-channel is severed, it looks upward. "The tenth part" refers to the syllable ḷ.

རྣ་བ་གཡོན་དང་འགྲམ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་དཱ་བ་རིའི་མིང་ཅན་གྱི་རྣ་བ་གཡོན་པའི་འོག་ འགྲམ་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣ་རྩའི་རྩ་སྟེ། དེ་ཆད་ན་ཉིན་ཞག་གཅིག་ལས་མི་འཚོའོ། ། ཆ་ཤས་བཅུ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨེའོ། ། རྣ་བ་གཡས་པར་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་བ་གཡས་ཀྱི་འོག་འགྲམ་པའི་ངོས་རྣ་རྩའི་རྩ་སྟེ། དེ་ཆད་པའི་ཚེ་འགྲམ་པའི་མཚམས་འབྱེ་ཞིང་རི་མོ་སྣང་བར་འགྱུར་ རོ། ། དེ་ལྟར་གཡོན་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཉིན་ཞག་བཅོ་བརྒྱད་དག་ན་འཆད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲི་ལྡར་སྲོག་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་རྩའོ། ། ཆ་ཤས་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆ་ཤས་བཅུ་གཉིས་ནི་ཡི་གེ་ཨེའོ། ། ལྕེའི་སྐུད་པ་གནག་མཐོང་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེ་ལ་གནས་ པའི་རྩ་འཆད་པར་གྱུར་ན་ལྕེའི་སྐུད་པ་སྟེ་ལྕེའི་རྩེ་མོའི་སྟེང་གི་རི་མོ་ནག་པོར་འགྱུར་བའོ། ། དུས་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་དྲུག་ནའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཞག་དྲུག་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཆ་ཤས་བཅུ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆ་ཤས་བཅུ་གསུམ་ནི་ཡི་གེ་ཨོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྟེང་དུ་འབར་བའི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སོའི་མཚམས་ན་གནས་པའི་རྩ་དེ་ནི་འབར་བའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པའོ། ། འབྱུང་བ་དག་ནི་མ་ལུས་འདྲེན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་དེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་འཇུག་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྟེང་འོག་སོ་ནི་འཐམས་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོའི་མཚམས་ཀྱི་རྩ་དེ་ཆད་པའི་ཚེ་སྟེང་འོག་གི་སོའི་ཕྲེང་ བ་གཉིས་འཐམས་ཤིང་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དུས་གྲངས་ཉི་མས་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བས་ན་ཉི་མ་དྲུག་ནའོ། །

Regarding the phrase "the left ear and the cheek," this refers to the channel of the ear-vein located on the outer cheek below the left ear, which is named after Godāvarī; if that is severed, one will not live beyond a single day and night. Regarding the phrase "the eleventh part," this is the letter E. Regarding the phrase "relying on the right ear," this refers to the channel of the ear-vein on the side of the cheek below the right ear; when that is severed, the joint of the cheek opens and a line becomes visible. The same should be applied to the left side as well. Regarding the phrase "it is severed in eighteen days and nights," this refers to the channel that causes the cutting of life, like a sharp blade. Regarding the phrase "the twelve parts" and so forth, the twelve parts are the letter E. Regarding the phrase "if the black thread of the tongue is seen," this means that if the channel residing on the tongue is severed, the "thread of the tongue"—the black line upon the tip of the tongue—will become visible. Regarding the phrase "the days of time," this refers to six days. Some say it is six days and nights. Regarding the phrase "the thirteen parts" and so forth, the thirteen parts are the letter O. Similarly, regarding the phrase "blazing above," this refers to the channel located at the junction of the teeth, which is known as the "blazing gate." Regarding the phrase "it draws in all the elements without exception," this is because that channel is the path through which the four great elements enter. Regarding the phrase "if the upper and lower teeth become clenched," this means that when the channel at the junction of the teeth is severed, the two rows of upper and lower teeth become clenched and cannot be parted. Regarding the phrase "the time passes by the sun," this refers to six days.

ཁ་ཅིག་ནི་ཉིན་ཞག་གསུམ་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨཽ་སྟེ་ཆ་ཤས་བཅུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། སྟེང་དུ་བལྟས་པ་ཞེས་གྲགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགྲིན་ པའི་ཕྱི་རོལ་མདུན་གྱི་གློ་ན་གནས་པའི་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་ཆད་པ་ན་སྟེང་དུ་བལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་དབུགས་རྩེག་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆ་ཤས་བཅོ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆ་ཤས་བཅོ་ལྔ་ནི་ཡི་གེ་ཨཾ་ངོ་། ། སྟེང་དུ་བལྟས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བྲང་གི་དྲ་བ་ཞོམ་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲང་གི་ དྲ་བ་ལ་གནས་པའི་རྩ་དེ་ཆད་པ་ན་བྲང་གི་དྲ་བ་དམའ་ཞིང་ཞོམ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་ངེས་པ་སྟེ་འཆི་བར་འགྱུར་བ་(ཅེས་,ཞེས་)བྱ་བའི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ཆ་ཤས་བཅུ་དྲུག་(ཞེས་,ཅེས་)བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་པ་ཨཿའོ། ། རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐར་གྱུར་ པའོ། ། སེན་མོའི་ཁྲག་ནི་མེད་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྩ་ཆད་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་དབུགས་མི་ཐོན་པ་དང་སེན་མོ་ཁྲག་མེད་པ་སྟེ། སེན་མོའི་མདོག་མེད་ཅིང་སྐྱ་བོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། ཉིན་ཞག་བཅུ་ན་ཡང་དག་ཉལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་བཅུའི་མཐར་ཡང་དག་ཉལ་ ཏེ་ལེགས་པར་ཉལ་ཞིང་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆ་ཤས་བཅུ་བདུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེའོ། ། བརླའི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརླ་ལ་གནས་པའི་རྩ་དེ་ཆད་པ་ན་དབུགས་སྟེང་དུ་འགྲོ་ཞིང་རྒྱུ་བ་མི་བདེ་བར་འགྱུར་རོ། །

Some say it is after three days and nights. Regarding the "fourteenth vowel," this refers to the letter au, which should be understood as having fourteen parts. As for the phrase "facing upward," this refers to the two channels located on the outer front sides of the throat; when these are severed, they turn upward, and at that time, the breath becomes labored. Regarding the phrase "the fifteenth part" and so forth, the fifteenth part is the letter aṃ. "Facing upward" has already been explained. "When the lattice of the chest collapses" means that when the channel situated in the lattice of the chest is severed, the chest lattice sinks and collapses. "Within half a month, without a doubt" means that "without a doubt" is a certainty, and the remainder of the phrase is "one will die." The "sixteenth part" is the sixteenth vowel, aḥ. "Complete" means having reached the end. "When the blood in the nails is gone" means that when the channel situated in the center of the navel is severed, the breath cannot be exhaled and the nails lose their blood; this extends to the point where the color of the nails is lost and they become pale. "In ten days, one sleeps perfectly" means that at the end of ten days, one sleeps perfectly—that is, one dies in a state of deep sleep. Regarding the phrase "once again" and so forth, the "seventeenth part" is the bindu. "The mark of the thighs" means that when the channel situated in the thighs is severed, the breath moves upward and its circulation becomes uncomfortable.

ཆ་ཤས་བཅོ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ ལེའི་སྟེང་ན་གནས་པའི་རི་མོའོ། ། བྱིན་པ་ལ་ནི་གནས་པའི་རྩ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱིན་པ་ལ་གནས་པའི་རྩ་ཆད་པ་ན་བྱིན་པ་མི་ཐེག་ཅིང་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆ་ཤས་ཉི་ཤུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་དང་གཉིས་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བཅུ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་མཐུན་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་ འདིར་ཨོ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཆུ་སོ་དེ་བཞིན་སྟེང་བལྟས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སོ་ལ་གནས་པའི་རྩ་ཆད་པ་ན་ཆུ་སོའི་ཚངས་པའི་སྐུད་པ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཤས་བཅུ་དྲུག་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རེའུ་མིག་བཅུ་གཉིས་བརྩིས་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་སྟེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་རིམ་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལོ་གཅིག་གི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཆད་པ་ལ་ཟླ་བ་རེ་རེ་ཞིང་ཞག་དྲུག་དྲུག་དབྲི་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཟླ་བ་ཡར་ངོ་ལ་ཚེས་བཅུ་གསུམ་དང་། བཅུ་བཞི་དང་། ཉའི་ཉི་མ་རྣམས་ཚེས་གསུམ་དང་། བཞི་དང་། ལྔ་ལས་གུང་དུ་བགྲང་བར་མི་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། ཟླ་བ་ངོའོ་ཅོག་གི་མར་ངོ་ལ་ཡང་མར་ངོའི་བཅུ་གསུམ་དང་། བཅུ་བཞི་དང་། གནམ་སྟོང་གི་ཉི་མ་རྣམས་མར་ངོའི་ཚེས་གསུམ་དང་། ཚེས་བཞི་དང་། ཚེས་ལྔ་ལས་གུང་དུ་བགྲང་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ལོ་གཅིག་ལ་ཞག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ དབྲི་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ལོ་དང་ཞག་གི་དབུགས་དང་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་གྲངས་ངེས་པ་སླར་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

The "eighteen parts" refers to the lines situated upon the bindu. Regarding the phrase "the channels situated in the calves," when the channels situated in the calves are severed, the calves become unable to support weight and become rigid. The "twenty parts" refers to ten and two; this should be applied in accordance with the "twelfth" that appears below. Furthermore, "O" should be understood here. Regarding "the bladder likewise facing upward," when the channels situated in the bladder are severed, the Brahma-thread of the bladder will no longer be visible. The "twelve" refers to the sixteenth part; the remainder is easy to understand. Regarding "counting the twelve squares," this refers to the drawing of the Kālacakra, which has already been explained. Regarding "the sequence of seventy-two," this means that within the twelve months of a year, six days are to be subtracted from each month. Thus, in the waxing moon, the thirteenth, fourteenth, and full-moon days are not to be counted as the middle of the third, fourth, and fifth days, respectively. Likewise, in the waning moon of every month, the thirteenth, fourteenth, and new-moon days are not to be counted as the middle of the third, fourth, and fifth days of the waning phase. In this way, seventy-two days are subtracted from a year. Now, in order to again demonstrate the definite number of breaths and ghaṭikās for a year and a day, it says: "thirty-six and eighteen."

འདི་ལྟར་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་མཚན་མ་དུམ་བུ་གཉིས་སུ་བགོས་པས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཚན་མ་གཉིས་སུ་བྱའོ། ། དེ་ལ་བཅུ་ཕྲག་གཉིས་ ཀྱི་མཚན་མ་གཅིག་ཏུ་གུད་དུ་བྱས་ལ། བརྒྱ་ཕྲག་གཉིས་བསྡོམས་པའི་མཚན་མ་ཡང་དེའི་དྲུང་དུ་བྲི་སྟེ། དེའི་གློར་ཐིག་ལེ་ལྔ་པ་གཉིས་པོ་སྦྲེང་བའི་ཚུལ་དུ་བཞག་ན་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་གྲངས་ཀྱི་མཚན་མར་འགྱུར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚིག་གོ། ། རྩ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྩའི་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྩ་རྣམས་ཀྱི་ཆ་ཇི་ལྟར་གནས་པའོ། ། དབུགས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དབུགས་ཀྱི་རྒྱུ་བའོ། ། ཆོ་ག་ནི་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པར་ན་རྩ་དང་མཉམ་པར་ སྦྱོར་བ་ནི་སྣ་ལ་གནས་པའི་རྩ་ལ་སོགས་པ་ཆད་པས་སྣ་ཡོན་པོར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ནི་རྩ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་འཆི་བའི་མཚན་མ་ཤེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་ལྟས་ངན་བཟློག་པར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཚེ་གོང་དུ་འཕོ་ཞིང་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ལུས་བཏང་ནས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཆི་ལྟས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་བཤད་ནས། གོང་དུ་འཕོ་བའི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ ཅད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྒོ་དགུ་པོ་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

In this way, by dividing the thirty-six signs into two parts, one should make eighteen signs into two. Among those, the signs of the two tens are set aside as one, and the signs of the two hundreds are also written beside them. If the two fifth drops are placed in the manner of a row at its side, they become the signs for the number twenty-one thousand six hundred. The remainder is easy to understand; this is the concluding statement. Regarding the phrase "the union with the channels" and so forth: the union with the channels refers to the way the parts of the channels are situated. "The movement of the breath" refers to the flow of the breath in the six Ādityas and so forth. "The ritual" is the very chapter that teaches that. Alternatively, the union with the channels refers to the signs such as the nose becoming crooked due to the severing of the channels located in the nose; the remainder is as before. This is the twentieth chapter. This is the explanation of the twentieth chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, even if the signs of death are known, when it is impossible to avert the ill omens, at that time, in order to transfer upward and, having abandoned the body through consciousness, be born in an exalted state, all the primary and secondary branches of the signs of death have been explained. In order to teach all the primary and secondary branches of the upward transference, it is said: "The characteristics of the nine gates," and so forth.

དེ་ལ་སྒོ་དགུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་དགུའོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྩ་ནི་མངོན་པར་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་ཡངས་པའི་སྒོ་དགུའི་རྩའོ། ། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་རྣམས་ཇི་ལྟར་བལྟ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་ཡངས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། བྱེ་བྲག་ནི་ཕན་ཚུན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་སྟེ་བོད་པའོ། ། ལན་གསུངས་པ་གོང་དུ་འཕོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ། སྔོན་དུ་བདག་ཉིད་སྦྱངས་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་འཕོ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་དང་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྦྱངས་ལ་ཁམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་ལས་ནི་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ནི་སྦྱངས་ཀྱི་འོག་ཏུ་གོང་དུ་འཕོ་བའི་ལས་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ ན་ཞིང་ས་ལེགས་པར་བྱི་དོར་བྱས་ནས་ས་བོན་བཟང་པོ་བཏབ་ན་ངེས་པར་འབྲས་བུ་སྨིན་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་གསུངས་པ། གཟུགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཟུགས་མེད་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ རང་བཞིན་ཡིན་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུགས་ནི་བརྗོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མདོག་སྔོ་བ་ཡི་པདྨ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོའི་ནང་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་པདྨ་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་སྔོན་པོའོ། །

Regarding that, the "nine gates" refers to the nine gates such as the navel and so forth. "Characteristics" refers to the nature. "The channels are those that abide manifest" refers to the channels of the nine wide gates. "How are the qualities and defects to be viewed?" refers to the defects of coming and going through those gates. "Of those" refers to those wide gates. "Distinctions" refers to their mutual differences. "In the empowerment of wisdom" is an address to the Lord of Wisdom (jñāneśvara) regarding the transference of consciousness and so forth mentioned above. As for the response, regarding the phrase "transference of consciousness" and so forth: "First, one should purify oneself" means that for the sake of the accomplishment of transference, one must first purify one's own body through the yoga of caṇḍālī and bring the elements into a state of equilibrium. "Thereafter, the activity should be commenced" means that after purification, the activity of transference should be undertaken. This should be viewed as being like a field that, once well-cleared, will certainly yield a ripened harvest if good seeds are sown. That yoga is taught as follows: "Formless" and so forth. "Abiding in the formless" refers to the wheel of great bliss (mahāsukha-cakra); because it is the nature of innate joy (sahajānanda), it is an inexpressible self, for form is held to be of the nature of expression. "The great blue lotus" refers to the thirty-two-petaled blue lotus of the wheel of great bliss within the head.

ཟླ་བ་ལྟ་བུར་འཛག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབུས་སུ་ཧཾ་ དཀར་པོ་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་ཏེ་བདུད་རྩི་འཛག་པའོ། ། སླར་ཡང་གཟུགས་སུ་གནས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོ་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ ཡིན་པས་མགྲིན་པར་གནས་ནས་སྒྲ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དེ་ཐོབ་པར་དགོངས་སོ། ། ཆ་ཤས་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨཱ་ཨཱི་ཨཱུ་ཨཻ་ སྟེ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཞིའོ། ། ཡང་དག་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་དང་ཉེ་བར་ལྡན་པའི་ཨོཾ་མོ། ། ཁ་ནི་ཐུར་དུ་བལྟས་ཏེ་འཕྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་ཁྱད་པར་ཏེ། མགོ་བོའི་ཆ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁ་འོག་ཏུ་བལྟ་བའོ། ། ཡང་ན་འཕྱང་བའི་ ཁ་འོག་ཏུ་བལྟས་ཏེ་བདུད་རྩི་འཛག་པའོ། ། འདིར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ནི་མདོག་དམར་ཞིང་ས་བོན་དཀར་བའོ། ། གོ་འཕང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟོན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་གོ་འཕང་ནི་ཤེས་པའོ། ། གནས་ནི་དེའི་རྟེན་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ འཁོར་ལོའོ། ། ཡང་ན་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་ནོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ།

Regarding the phrase "dripping like the moon," it refers to the white syllable Haṃ in the center [of the throat], facing downward, from which amṛta drips. The passage beginning with "Furthermore, abiding as form" teaches the saṃbhogacakra (enjoyment wheel). In this context, "form" refers to the essence of expression; since the saṃbhogacakra is of the nature of special joy (viramānanda), it extends up to the point of "abiding in the throat and articulating sounds." Regarding the phrase "adorned with all aspects," "all aspects" refers to the thirty-two major marks and the eighty minor marks, and it is intended that the saṃbhogakāya (enjoyment body) be attained. The "four parts" are the four vowel syllables: Ā, Ī, Ū, Ai. "Perfectly endowed" refers to the syllable Oṃ, which is situated in and closely associated with the directions such as the east. "The mouth faces downward and hangs" refers to the specific feature of the mahāsukhacakra (wheel of great bliss); it is based on the part of the head and faces downward. Alternatively, the hanging mouth faces downward and drips amṛta. Here, the saṃbhogacakra is red in color and the seed-syllable is white. The passage beginning with "the state" teaches the dharmacakra (dharma wheel); since it is the nature of realizing all dharmas, "state" refers to cognition. "Abode" is its support, which is the dharmacakra. Alternatively, "abode" refers to the support for qualities such as the ten powers (daśabala). "Always" means it functions until saṃsāra is emptied.

ཁྱད་པར་གཉིས་པོ་དེ་ནི་ལྟག་འོག་གཞན་དུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཀུནྡ་ཟླ་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་དེ་ཡང་དཀར་པོའི་མདོག་ཏུ་སྟོན་པའོ། ། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ནི། ། ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་འབར་བའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་ཤེས་ནི་བདུད་རྩི་དང་སྦྱར་བས་ཡེ་ཤེས་ནི་འབབ་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་འབབ་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དེ་དག་གོམས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འཇུག་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། རྣམ་ཤེས་ བདུད་རྩི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་ཤེས་ནི་སེམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་འཆི་བ་མེད་པའི་བདུད་རྩིའོ། ། ཡང་ན་རྣམ་ཤེས་བདུད་རྩི་ནི་བག་ཡོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཚོ་ཞིང་འཆི་བར་མི་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། བག་ཡོད་མི་འཆིའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ། བག་མེད་འཆི་ བའི་གནས་ཡིན་པས། ། བག་ཡོད་པས་ནི་འཆི་མི་འགྱུར། ། བག་མེད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་འཆི། ། ཞེས་སོ། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ། རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བར་བརྟེན་པའི་པདྨ་སྟེ་འདིས་སྐྱེ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་ རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་གནས་པ་ཧཱུྃ་གི་ཐིག་ལེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེའི་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནི་ཆ་དང་ཆ་ཡི་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆ་ནི་འཚོ་བའོ། ། ཆའི་གཟུགས་ནི་བགྲང་བའི་རང་བཞིན་ཏེ་དབུགས་ཀྱི་གྲངས་བགྲང་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གོང་བུ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གོང་བུ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་བསྡུ་བའོ། ། གནས་པ་ནི་དེས་ཉེ་བར་གནས་པ་སྟེ།

Those two distinctions should also be applied elsewhere, both above and below. Regarding the phrase "like a kunda flower and the moon," this indicates that the cakra is white in color. As for the line, "Consciousness and wisdom are the nectar; the great goddess, the supreme blazing one," consciousness is associated with the nectar, and wisdom is associated with the flowing [of that nectar]. In this context, the "flowing of wisdom" refers to the entry of the wisdom of omniscience through familiarity with those cakras. If one asks what that is like, it is consciousness. Regarding the phrase "consciousness is the nectar," consciousness is the mind. That itself is the nectar of immortality. Alternatively, "consciousness is the nectar" means that diligent yogins are sustained by wisdom and do not die. As it is said: "Heedfulness is the state of immortality; heedlessness is the state of death. Through heedfulness one does not die; through heedlessness one always dies." Regarding the description of the emanation cakra, starting with the phrase "having become the support," "having become the support" refers to the lotus based at the navel, because it is by means of this that birth is taken. "Adorned by the light of the moon" means that it is adorned above by the light rays of the bindu of the syllable HŪṂ residing at the center of the dharma cakra. Regarding the phrase "the form of parts and parts," "parts" refers to the life-force. The "form of parts" is of the nature of counting, meaning it abides in the counting of the number of breaths. Regarding the phrase "abiding as a mass," "mass" refers to the gathering of the collection of sentient beings. "Abiding" means being closely situated by that.

འདིས་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་དེ་དག་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་ཀུན་དུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གོང་དུ་འཕོ་བ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་ལུས་སྦྱང་བ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་སྦྱང་བ་གཞན་གཉིས་པ་སྒོ་སྦྱང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་སྦྱངས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། གནས་ཀྱི་མཐའ་ ནི་དག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གནས་ནི་ལུས་ཏེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཐའ་ནི་ནང་སྟེ་ནང་གི་སྒོ་རྣམས་སོ། ། ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བའི་དོན་གྱི་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དུ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱང་བ་གཉིས་མ་གཏོགས་པར་ཏེ། སྦྱང་བ་གཉིས་དང་བྲལ་ན་གོང་དུ་འཕོ་བའི་ འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྦྱང་བ་གཉིས་པ་དེ་གསུངས་པ་དགང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དགང་བ་ཡིས་ནི་ལུས་བཀང་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུགས་ནང་དུ་བརྔུབས་ཏེ། མགྲིན་པ་ནས་ལྟེ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཇི་སྲིད་ནུས་ཀྱི་བར་དུ་དྲངས་ལ་གང་གི་ཚེ་མ་ནུས་ན་རིམ་ གྱིས་དལ་བུས་ཕྱིར་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅིངས་ལ། ཐོང་ཀ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་ཡངས་པར་བྱས་ནས་མིག་སྣའི་རྩེ་མོར་ཕབ་སྟེ་བལྟས་ལ་རླུང་དྲངས་པས་ལྟོ་ཐམས་ཅད་དང་། མགྲིན་པའི་བར་དུ་གང་བར་བྱ་བ་འདི་ནི་དགང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན་ དུག་དང་རིམས་ཀྱི་ཚ་བ་འཕྲོག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ།

This means that the nirmāṇakāya abides through the assembly of activities for the benefit of beings. Those two cakras should also be understood as being of the nature of supreme joy and pervasive joy. By means of these, the purification of the body is taught for the purpose of meditating on the upward transference through the yoga of caṇḍālī. Now, in order to teach the second purification, the purification of the gates, the text says "Then," and so forth. "Then" means after the purification of the body. "The limits of the abode should be purified": "abode" refers to the body, because it is the vessel for pleasure and suffering; "limits" refers to the interior, namely the internal gates. The particle "kyi" is the genitive case used in the sense of a relationship. "Otherwise" means apart from these two purifications; the meaning is that if one is devoid of these two purifications, the result of the upward transference will not be achieved. Regarding the teaching on that second purification, "filling" and so forth: "When the body is filled by filling" means inhaling the breath and drawing it in as far as possible from the throat to the navel; when one can no longer do so, one should gradually and slowly release it. Furthermore, having assumed the vajra posture, having made the chest as broad as a maṇḍala, and having lowered the gaze to the tip of the nose, one draws in the wind so that the entire abdomen and the area up to the throat are filled; this is the definition of "filling." If one asks what the result of that is, it says: "It removes poison and the heat of infectious fever."

དགང་བའི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་པ་འདིས་དུག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་འཇོམས་པ་སྟེ་འཕྲལ་གྱི་ཕན་ཡོན་ནོ། ། གཉིས་པ་གསུངས་པ། བུམ་པ་ཅན་གྱི་སྒོ་བཅིངས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་ལྟར་རླུང་ནང་དུ་དྲངས་ཏེ་བུམ་པ་མི་གཡོ་བ་ལྟར་དབང་པོའི་སྒོ་ ཐམས་ཅད་བཀག་ནས། ཇི་སྲིད་ནུས་ཀྱི་བར་དུ་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་རླུང་བསྡམས་པ་འདི་ནི་བུམ་པ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྒོའི་བུ་ག་དག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བུ་ག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནོད་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། གསུམ་པ་གསུངས་པ། འཐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། འཐོར་བ་ནི་སྣ་སྒོའི་དབུགས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་སོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་རིམ་གྱིས་སྤྲོ་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པས་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། རླུང་ཟད་པར་ཕྱིར་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞིང་ཡུན་རིང་དུ་གཏང་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་འཐོར་བའི་ མཚན་ཉིད་དེ་འཐོར་བའི་མཚན་ཉིད་འདིས་སྒོ་བརྒྱད་པོ་རིམ་གྱིས་འགག་ཅིང་སྟེང་གི་སྒོ་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་འཕོ་བར་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཞི་པ་གསུངས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལེགས་པར་ཕྱིར་སྤྲོས་པའི་འོག་ཏུ་སྤྲོ་བར་ཡང་མི་བྱ་ལ་བསྡུ་བར་ཡང་མི་བྱ་བར་མིག་སྣའི་རྩེ་ མོ་ཉིད་དུ་གཏད་དེ། སྒོ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་གནས་པ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཞི་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དེས་རླུང་དེ་དབང་དུ་འདུས་ཤིང་རླུང་བདེ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་སྒོ་གང་ནས་འདོད་པ་དེ་ནས་འཕོ་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །

The accomplishment of the characteristics of filling is the subduing of defects such as poison; this is the immediate benefit. Second, it is said: "When the vase is bound at the gates." As before, having drawn the wind inward, one blocks all the gates of the sense faculties just as a vase is motionless. Holding the wind within the body for as long as one is able is the definition of the vase-like [breath]. If one asks what happens by that, it says: "The apertures of the gates become pure," meaning one becomes free from the harm of all the apertures. Third, regarding the passage beginning with "scattering": "scattering" is the gradual projection of the breath from the nostrils to a distance of twelve finger-widths. "Into various particles" means that, having become thus, one should project the wind outward until it is exhausted, having made various entities of that nature, and should release it for a long duration. This is the definition of scattering; by this definition of scattering, one should understand that the eight gates are gradually blocked and one will easily transfer through the upper gate. Fourth, regarding the passage beginning with "by means of complete pacification": after having properly projected [the breath] outward, one should neither project nor withdraw it, but focus the eyes on the very tip of the nose. Remaining with all gates blocked is the definition of complete pacification. "It becomes pacified" means that by that pacification, the wind is brought under control and becomes comfortable; at that time, the fruit of transferring through whichever gate one desires will be attained.

ད་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ནང་སྦྱངས་ནས། ཕྱི་ རོལ་གཞན་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྲོག་པའི་ཆོ་ག་དང་། གཞན་དུ་འགྲོ་བ་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་བྱ་བའི་མན་ངག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཁས་པ་ཡིས་ནི་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གནས་གཉིས་དག་ཏུ་བསམ་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གནས་གཉིས་ནི་རྟེན་གནས་གཉིས་ཏེ། ལྟེ་བ་དང་སྙིང་གའི་གནས་སུའོ། ། བསམ་པ་ནི་སེམས་པ་སྟེ། ལུས་སུ་སེམས་པ་དང་སེམས་སུ་སེམས་པའོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལྟེ་བ་ནས་ སོར་བཞི་བོར་བའི་འོག་ཏུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། རླུང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྟེང་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ངོ་། ། དབྱེ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མེ་སྦར་བའོ། ། ཨཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཨཱ་ལིའི་ས་བོན་ནི་ཨཾ་ངོ་། ། ཀཱ་ལིའི་ས་བོན་ནི་ཧཱུྃ་ངོ་། ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་གའི་པདྨ་དག་ཏུའོ། ། སྦྱར་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་གའི་པདྨར་ཨཾ་དང་ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་བཀོད་པ་དེ་བསམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་ ཏེ། ལུས་སུ་བསམ་པ་དང་སེམས་སུ་བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Now, having purified the internal as previously explained, one should purify the external. In order to explain the ritual for seizing consciousness and the departure [of consciousness] elsewhere, the passage beginning with "consciousness" and so forth is spoken. "Ritual" refers to the pith instructions for those activities. "External" is connected with the phrase, "the wise should purify." Regarding the phrase "one should contemplate in two locations," the "two locations" are the two supports, namely the locations of the navel and the heart. "Contemplate" means to think; it refers to thinking of the body and thinking of the mind. How so? Regarding the passage beginning with "the maṇḍala of wind," one should meditate on the maṇḍala of wind four finger-widths below the navel. What should be done above that? Regarding the passage beginning with "of wind," the word "in the center" has the meaning of "above." "Fire" refers to the maṇḍala of fire. "Again and again" means very intensely. "Should be separated" means igniting the fire of the maṇḍala of wind. Regarding the passage beginning with "the vowels," the seed-syllable of the vowels is AṂ. The seed-syllable of the consonants is HŪṂ. "There" refers to the lotuses of the navel and the heart. "Should be joined" means that one should contemplate the placement of the seed-syllables AṂ and HŪṂ upon the lotuses of the navel and the heart, connecting this with the previous statement; the meaning is "thinking of the body and thinking of the mind."

རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། ཁྱད་པར་ནི་ས་བོན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། ། འབྱུང་དང་འཇུག་པས་བཟླས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འབྱུང་བ་ ནི་ཕྱི་རོལ་འཕྲོ་བའོ། ། འཇུག་པ་ནི་ནང་དུ་སྡུད་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་བཟླ་བའོ། ། དེས་ཅི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། འབྱུང་བ་ཡེ་ཤེས་ས་བོན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་ས་བོན་ནི་སྙིང་གའི་པདྨའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་སྟེ། དེ་འབྱུང་བས་ན་བསྣུན་དང་ལྡན་པར་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་གཏུམ་མོའི་ས་བོན་འོད་ཟེར་ འབར་བ་དང་ལྡན་པ་རླུང་དང་མེས་སྦར་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཧཱུྃ་དང་བཅས་པའི་སྙིང་གའི་པདྨ་ལ་བསྣུན་པས་གྱེན་དུ་ཁ་བཟློག་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འཇུག་པ་སྙིང་གི་རྣམ་ཤེས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་འབྱུང་བས་བསྣུན་ནས་སྙིང་གའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པའི་ས་བོན་ཧཱུཾ་དེ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་མགྲིན་པ་དང་མགོའི་གནས་ཀྱི་བར་དུ་འདྲེན་ཅིང་འཕུལ་བར་བསམས་ལ། སླར་ཡང་འཇུག་པས་ཁ་ཐུར་དུ་བཟློག་སྟེ་སྙིང་གའི་བར་དུ་འོང་བར་བསམ་མོ། ། མེ་ཏོག་ལྟ་བུར་བསྣུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ཤི་ཀའི་མེ་ཏོག་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ལྟར་སྙིང་གའི་པདྨ་དེ་ རླུང་གིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཁ་གྱེན་དུ་བསྟན་པ་དང་། ཐུར་དུ་བཟློག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བཟླས་པ་གོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Regarding the phrase "the yogi" and so forth: the "yogi" is a practitioner who, in that manner, possesses one-pointed mind. "Distinction" refers to the distinction of the seed-syllable. "One should perform the recitation by means of the exiting and entering" means that "exiting" is the radiating outward and "entering" is the withdrawing inward; these two constitute the recitation. If one asks how this is to be done: regarding the phrase "the wisdom seed-syllable of the exiting," the "wisdom seed-syllable" is the syllable HŪṂ at the heart lotus. This is to be connected with the instruction: "one should visualize it as being struck by the exiting." Furthermore, one should repeatedly visualize the seed-syllable of Caṇḍālī, blazing with light rays and having the nature of being ignited by wind and fire, striking the heart lotus together with the HŪṂ, thereby turning it upward again and again. If one asks what else is to be done: regarding the phrase "the entering into the consciousness of the heart" and so forth, having been struck by the exiting in that way, one should visualize the HŪṂ—the seed-syllable of the consciousness at the heart—being drawn and propelled by that very exiting up to the locations of the throat and the head. Then, by means of the entering, one should visualize it being turned downward and returning to the heart. "Striking like a flower" means that, just as a kāśika flower is moved by the wind, the heart lotus is repeatedly turned upward and turned downward by the wind. This is the meaning. To show the yogi who has become habituated to such recitation how to perform the externalization of their own consciousness, the passage beginning with "the yogi" and so forth was spoken.

འབྱུང་བཟླས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བ་དང་ འཇུག་པའི་བཟླས་པ་སྟེ་བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་དབྱུང་བའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། འབྱུང་དང་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཇུག་པ་དང་ལྡན་པའི་འབྱུང་བས་བཟླས་པས་སོ། ། ཇི་ ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཉམ་པར་འཇུག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རླུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལྟར་རླུང་ཡང་དེ་དང་དབྱེར་མེད་པར་ འོད་གསལ་བར་བསྒོམ་པའོ། ། ཡང་ན་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བ་དང་མཉམ་པ་སྟེ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བའོ། ། ཅི་ལན་གཅིག་ཙམ་གོམས་པས་སམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མཉམ་གཞག་དངོས་པོ་བསྒོམས་ནའོ། ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མཉམ་གཞག་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པས་འགྲུབ་ པར་འགྱུར་བའོ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ནི་ཡིད་གཉིས་སྤངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་། ནོར་བུ་སྔགས་དང་སྨན་རྣམས་ཀྱི། ། མཐུ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྲོག་པ་དང་ནང་གི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་འཕོ་བའི་སྦྱོར་བ་ལས་སྦྱར་བ་དང་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྲོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ།

"Reciting the emergence" refers to the recitation of the exiting and entering [breaths], where the middle term is elided. "The self" refers to consciousness. "To be cast outside" means to exhale. If one asks by what means, it is by "the characteristics of exiting and entering," and so forth; that is, by reciting with the exiting that is accompanied by entering. How so? It is "entering into suchness," which means the yogi meditates on equality. What is that? It is suchness, the suchness of consciousness and the winds. Thus, just as the suchness of consciousness is naturally luminous (ābhāsvara), one meditates on the winds as being inseparable from it and likewise luminous. Alternatively, it means to make the entering and exiting equal, that is, to unify them. If one asks whether this is accomplished by practicing only once, the answer is no; it is when one meditates on the actual state of meditative equipoise (samāhita). In this way, the state is what is to be meditated upon, and meditative equipoise is accomplished through repeated familiarization. "Without doubt" means having abandoned hesitation; this should be understood through such passages as: "The power of jewels, mantras, and medicines is inconceivable." Now, in order to teach the application of the internal action of seizing consciousness, it says "Then," and so forth. "Then" means after having performed the aforementioned applications of transference, recitation, and so on. "Externally" means of the external, and the remainder of the sentence is "seizing consciousness."

། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། ། ལུས་ སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྲོག་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་པོས་དང་པོར་སྔ་མ་ལྟར་རང་གི་ལུས་རྣམ་པར་སྤྲུལ་ཞིང་བསྒོམ་པའོ། ། དབྲོག་པ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཉི་མའི་ལམ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉི་མའི་ལམ་ནི་སྣ་སྒོ་གཡས་པའོ། ། དེ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་སྟེ། ཀཱ་ལིའི་ས་བོན་ནོ། ། ཕྱུང་བ་ནི་གདོན་པའོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷ་མོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་སྟེ། ཨཱ་ལིའི་ས་བོན་ནོ། ། ཆ་ཤས་ནི་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་སྟེ། དེས་བརྒྱན་པའི་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ས་བོན་སྔར་བཤད་པ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་ གདོན་པའོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་ཞུགས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཡི་རྣམ་ཤེས་དབྲོག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། བཟུང་ནས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ང་དང་ལྷ་མོས་བཟུང་ནས་སུ། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་གཞུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ནས་ཅི་ ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འོག་གི་འཁོར་ལོར་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོག་ནི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གདུང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རླུང་དང་མེ་ཡིས་འབར་བ་དག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ།

The word "ni" (then) should be connected with the preceding phrase "is to be explained." Regarding the phrase "the practitioner emanates the body": in order to seize the consciousness of another, the practitioner first emanates and meditates upon their own body as previously described. Regarding the act of seizing itself, it is said: "through the path of the sun," and so forth. The "path of the sun" is the right nostril. That [letter] is the aspect of method, the seed-syllable of the kāli (consonants). "Emanated" means to draw forth. How so? Regarding the phrase "the goddess," and so forth: the "goddess" is the aspect of insight, the seed-syllable of the āli (vowels). The "parts" are the crescent moon and the bindu (drop); the seed-syllables of the āli and kāli previously explained, adorned with those, are to be drawn forth together. "Having entered the heart of the object of accomplishment" should be connected with the phrase "one should seize their consciousness." How so? It is said, "having grasped," meaning having grasped it with "I" and the goddess. "One should cause it to enter the maṇḍala of the body" means to dissolve it into one's own body. Then, what should be done? It is said, "it should be joined to the lower wheel." This means that below the navel maṇḍala, one should cause it to be tormented by the fire maṇḍala. For that very reason, it is said, "blazing with wind and fire." By these [means], it is said as follows:

སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ གཏུམ་མོའི་ས་བོན་གྱི་ཐིག་ལེ་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཟེར་དང་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ས་བོན་འབར་བའི་གཟུགས་སུ་རང་གི་སྣ་སྒོ་གཡས་པ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྣ་སྒོ་གཡོན་པར་ཞུགས་ནས། སྙིང་གར་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རིན་པོ་ཆེ་ འབར་བའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཁྱབ་སྟེ། དྲངས་ནས་དེའི་སྣ་སྒོ་གཡས་ནས་བྱུང་ནས་རང་གི་སྣ་སྒོ་གཡོན་པར་ཞུགས་ཏེ། ལྟེ་བའི་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབར་བའི་སྟེང་དུ་བཅུག་སྟེ་བསྲེག་པར་བསྒོམ་མེ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྲོག་པའོ། ། ཇི་སྲིད་ཟད་པར་བྱས་ པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་ལུས་དང་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མ་བཀང་གི་བར་དུའོ། ། འདིས་ནི་གཞན་གྱི་གྲོང་དུ་འཇུག་པ་ཡང་བསྟན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རང་གི་ལུས་སྤངས་ཏེ་འཇུག་པའོ། ། ད་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། འཆི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པའི་འཆི་ བལྟས་མཐོང་ནས་གང་གི་ཚེ་བཟློག་པར་མ་ནུས་པ་དེ་ནི་འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་གྱུར་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འཆི་བའི་མཚན་མ་སྟོན་པ་སྟེ་འཆི་ལྟས་ཀྱིས་འཆི་བར་སྟོན་པའི་དུས་སོ། ། རིམས་ལ་སོགས་པས་མ་ཕོག་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་མ་ གཟིར་བར་གོང་དུ་འཕོ་བའོ། ། གོང་དུ་འཕོ་བ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚེ་སྟེང་གི་སྒོ་ནས་འཕོ་བ་དེ་བདེ་བླག་ཏུ་འབྲས་བུར་སྨིན་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཆོག་སྟེ་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །

From the drop of the seed-syllable of caṇḍālī residing in the emanation wheel, light rays radiate and merge with the light of the seed-syllable at the heart. These become the blazing form of the seed-syllables of insight and method, which emerge from one’s own right nostril. Entering the left nostril of the object of practice, they pervade the precious consciousness at the heart, which is like a blazing form. Having drawn it out, it emerges from the object’s right nostril and enters one’s own left nostril. One should meditate on it being placed upon the blazing maṇḍala of wind and fire at the navel and being incinerated. This teaches the "stealing of the consciousness of another." "Until it is exhausted" means until the other’s body is filled by one’s own consciousness. This also teaches the "entering of another’s village," though in that case, one enters after abandoning one’s own body. Now, in order to distinguish the previously mentioned occasion, it says "death" and so forth. When, having seen the previously mentioned signs of death, one is unable to avert them, that is the arrival of the time of death. How is this to be known? It is by the manifestation of the signs of death; that is, the time when death is indicated by the omens of death. "Without being struck by fever and so forth" means without being afflicted by a collection of diseases such as fever, one performs the "transference upward." "Transference upward is supreme" means that at that time, transference through the upper gate is supreme and sublime because it easily ripens into the result and tames sentient beings.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སེང་གེ་རྣམ་རོལ་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་ མ་ནི་བཅིང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་བོད་པའོ། ། སེང་གེ་རྣམ་རོལ་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་དང་རྩོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། བཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ཁའི་བུ་ག་རྣམས་རང་གི་སོར་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྡམས་ལ། སྟེང་འོག་གི་རླུང་རྣམས་མར་ནག་འཚིར་བའི་ འཁྲུལ་འཁོར་ལྟར་བཙིར་ཞིང་བསྡམས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟེང་ནས་གཏང་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཡུལ་རྣམས་ལ་འབད་པ་མེད་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་སེང་གེ་རྣམ་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོའི་རང་བཞིན་(ཏ་,ཏེ་) ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆའོ། ། འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ང་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་གསུངས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་གོ་འཕང་དེ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་རླུང་སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ཡིན་ལ། འོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཡིན་ཏེ། སྦྱར་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་ བཟླུམས་ཤིང་བཙིར་བའོ། ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་ལུས་ནི་ཡོངས་སུ་གཏོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་གི་ལུས་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་སྟེ་བོར་ནས་འགྲོ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རིམ་གྱིས་སྦྱོར་བས་ཕྱི་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གོམས་པ་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཚེགས་མེད་པར་རང་གི་སྟེང་གི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། སྦྱོར་བའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །

The phrase "Then," and so forth, is easy to understand. Regarding the line, "With the lion’s play mudrā, the yoginī should be bound," the term "yoginī" is an address. "With the lion’s play mudrā" is connected with the phrase "vitality and effort." "Bound" means that the apertures of the eyes, ears, nose, and mouth are constricted with one's fingers, and the upper and lower winds are squeezed and restrained like an oil-pressing machine; subsequently, they should be released from above. Some say that the lion’s play mudrā is the effortless enjoyment of sense objects. That very point is stated in the passage beginning with "By you," and so forth. "By you" refers to the goddess-nature, the aspect of insight (prajñā). This is an illustration; one should also consider "I," which refers to the previously mentioned aspect of method (upāya). "Abiding" refers to that very state of method and insight. Thus, the upward movement of the wind is the aspect of insight, and the downward movement is the aspect of method; "joined" means unified and compressed into one. If one asks what should be done next, it says, "One’s own body is completely relinquished." This means that one’s own body is completely relinquished, cast off, and departed. How so? It says, "Gradually, through application, thereafter." Through mastery of training, one should effortlessly open the upper gate and cause consciousness to enter the body of another. That very point is stated: "By that very sequence of application..."

ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཆི་ལྟས་སྣང་བར་གྱུར་ནས་ཕྱི་ནང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། རང་གི་ལུས་སུ་སྦྱར་བར་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་རང་གི་ལུས་སུ་སྦྱར་བ་ནི་གང་ དུ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ལུས་དེ་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བསྲེས་ནས་རང་གི་ལུས་སུ་བྱ་བའོ། ། འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་ཕ་རོལ་གྱི་ལུས་གཞོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་གང་དུ་གཞུག་པར་འདོད་པ་དེའོ། ། ཆོ་ག་འདིའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོ་ག་ འདི་ལྟར་བྱས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གི་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའོ། ། བྱེ་བྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་གནས་ཐོབ་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་སྦྱོར་བའི་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བའི་མ་ནི་སྦྱོར་བའི་དངོས་ གྲུབ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་དཔའ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་འདིས་ནི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གིས་རིང་ནས་ཐོས་གྱུར་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་བསྟན་ཏེ། རིང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དང་ དུས་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་པའོ། ། བསམ་པ་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་རིང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྷག་མ་བསྟན་པ་ ཡིན་ནོ། ། སུས་ཤེ་ན་མཁས་པས་སོ། །

Thus it is said: when the signs of death appear, it is by means of that very sequence of outer and inner applications and so forth. Regarding the phrase, "one should apply it to one's own body," "applying it to one's own body" means that the body into which one is to be inserted is made into one's own body by merging it with one's own consciousness. "One should desire" means that the practitioner, possessing power, desires to insert [the consciousness] into whichever body possesses qualities such as youthfulness and so forth. To demonstrate the greatness of this ritual, it says, "By performing it in this way," and so forth. "Going and coming" refers to the going and coming of the winds. "Distinction" refers to attaining a superior state through the cultivation of that. Regarding "the ḍākinīs and the mothers of union," the "mothers of union" are those who possess the accomplishment of union; thus, this teaching of the benefits is through this offering to all the heroes, ḍākinīs, and others who possess the accomplishment of union. Regarding the phrase, "by whom it is heard from afar," and so forth, this demonstrates the six clairvoyances. "From afar" means separated by distance, time, and so forth. "One should know the intentions" means that one should know them through the knowledge of the mental states of others, where "subsequent" means in accordance with [the object]. Here too, it is connected with "from afar." "Likewise" indicates the remaining clairvoyances. By whom? By the wise.

དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གི་ཁྱད་པར་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པ་ལ་གོམས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གང་གི་ལམ་ལ་བསམས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། བསམས་པ་ནི་བསྒོམས་པ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གི་ལམ་གང་དང་གང་ནས་བསྒོམས་པ་དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་། གོམས་པའི་སྟོབས་ནི་རྫོགས་པ་ཡིས། ། འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཅི་ཡང་མེད། ། ཅེས་གང་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། འཁོར་ ལོ་གང་ཞིག་སྔར་བསྟན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་སྔར་གོམས་པར་བྱས་པའོ། ། ཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏུམ་མོའི་འོད་ཟེར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་འདྲེས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡོད་པའི་སྒྲ་རྣམས་བཟླུམས་ཞིང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའོ། ། ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མེ་སྟག་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་འཁོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་སྟག་འཕྲོ་བའི་མེའི་ཕུང་པོ་ལྟར་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། ཅིའི་འོད་ཅེ་ན། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རླུང་དང་མེ་ཡིས་བསྐྱོད་པ་ཡིས། ། ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་གཏུམ་མོའི་འོད་དང་། དེས་བསྐུལ་བའི་སྙིང་གའི་ པདྨར་བརྟེན་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གི་འོད་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་གཏུམ་མོའི་འོད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ཕྱིར་བྱུང་བ་དེ་དང་དེ་འདྲེས་པའོ། །

In order to demonstrate that very point, it is said, "by the distinction of meditation and recitation," and so forth. This refers to whichever yogi possesses familiarity with the specific meditations and recitations. Regarding the phrase, "having contemplated the path of whichever [yogi]," the word "whichever" refers to the yogi. "Contemplated" means meditated upon; thus, whichever path a yogi meditates upon, the result of that very path will be accomplished. As it has been said: "By the perfection of the power of familiarity, there is nothing that will not be accomplished." Regarding the phrase, "whatever wheel was previously taught," this refers to the yoga of caṇḍālī (inner heat) that was previously practiced. "Having entered" refers to the light rays of caṇḍālī. "Having merged with the three worlds" means that the sounds existing within the three worlds are gathered and blended into one. If one asks how that is, it says, "revolving like sparks," which refers to a mass of light arising like a cluster of fire emitting sparks. If one asks what kind of light it is, it says, "stirred by the wind," and so forth. "Stirred by wind and fire" refers to the light of caṇḍālī called "insight" (prajñā), and the light of the syllable HŪṂ residing in the heart-lotus which is impelled by that [light]. When these become one with the light of caṇḍālī stirred by the wind and emerge outward, they merge with that [external light].

ཞུགས་བསམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དེ་དག་དང་འདྲེས་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་མེ་ལྕེའི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུ་དེ་སླར་ཡང་རང་གི་སྙིང་གར་བརྟེན་པའི་པདྨའི་གནས་སུ་གཞུག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཡན་ལག་གི་དོན་ཡིན་ནོ། ། འདི་དག་གི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ཏེ། རླུང་གིས་མེ་སྦར་བ་བལྟས་ལ་དེར་གནས་པའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྙིང་གའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་ཆུད་པའི་ཧཱུྃ་ལ་བསྐུལ་ནས་དེའི་འོད་དང་ལྷན་ཅིག་ ཏུ་གྱུར་ནས་སྣ་སྒོ་གཡས་པ་ནས་བྱུང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་དང་འདྲེས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕུང་པོར་གྱུར་ཏེ། གང་འདོད་པའི་རྣ་བའི་ལམ་ནས་བཅུག་ལ་སྙིང་གའི་པདྨར་ཐིམ་པར་བསྒོམ་པ་འདི་ཡིན་ནོ། ། བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ འདས་མ་ཐག་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཡིས་ཏེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་གཟུགས་ཐམས་ཅད་དང་འདྲེས་ནས་མིག་གི་ལམ་ནས་གཞུག་པར་བྱ་བའོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུའམ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། གསལ་བར་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་མཐིལ་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་ལྟར་མཐོང་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་བྱ་བ་ཤེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། བསྟན་དང་མ་བསྟན་གང་ཅི་འང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མ་བསྟན་པ་ནི་ལེའུ་འདིར་མ་བསྟན་པའི་མངོན་པར་ཤེས་ པ་ལྷག་མ་རྣམས་སོ། །

Regarding the phrase "having entered and contemplated," the meaning is that the collection of sounds, which has merged with those lights and is like a mass of flames, should be made to enter once again into the location of the lotus supported at one's own heart. This is the meaning of the individual parts. The summarized meaning of these is as follows: having meditated on the emanation wheel (nirmāṇacakra) situated within the navel as previously explained, one visualizes the fire ignited by the winds. The light rays from the seed-syllable residing there stimulate the HŪṂ located in the dharma wheel (dharmacakra) at the heart. Having become one with its light, it emerges from the right nostril, merges with the collection of sounds existing in the three worlds, and becomes a mass of the splendor of primordial wisdom (jñāna). One should then meditate on it entering through whichever ear one desires and dissolving into the lotus at the heart. Regarding the phrase "by this application of meditation," it refers to the application just described. Specifically, it means that after merging with all forms, they should be made to enter through the path of the eyes. "In an instant" means that it occurs just as it is now, or without obstruction. "Clearly seen" means seeing it as if it were an object resting in the palm of one's hand. In the same way, the knowledge of others' minds and the knowledge of the activities of physical miraculous powers (ṛddhi) should also be inferred through that very same ritual application. For that reason it is said: "Whatever is taught or not taught," and so forth. "Not taught" refers to the remaining superknowledges (abhijñā) that were not taught in this chapter.

བསྟན་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལེའུ་གཞན་དང་རྒྱུད་གཞན་དག་ཏུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཀུན་ང་ཡིས་ཡང་དག་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་འདིར་བསྟན་པ་གཉིས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དང་འདྲའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་འཕོ་བའི་སྒོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་གསུངས་པ། ཉོན་ཅིག་ལྷ་མོ་སྒྱུ་མ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྱུ་མ་ཆེ་ནི་བོད་པའོ། ། དགེ་བའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཀྱིས་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཐར་པའི་དངོས་གྲུབ་རབ་སྟེར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐར་པ་དང་མཐུན་པའི་ལྷའི་ལུས་ཏེ། གསེར་གྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཉིད་ ཀྱིས་ནི་མཆོག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཆོག་ནི་ཐར་པ་དང་མཐུན་པའི་རིག་འཛིན་གྱི་ལུས་སོ། ། ཐ་མ་ནི་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་ལུས་སོ། ། དོན་གྱིས་ནི་བར་པ་ཡང་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ལྷ་དང་མིའི་ལུས་སོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འགྲོ་བའི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་རབ་འབྲིང་གསུམ་དུ་བསྟན་ པ་ཡིན་ནོ། ། ལྟེ་བ་ལས་ནི་འདོད་ཁམས་ལྷ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྟེ་བའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་དེ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་མཐོ་རིས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨིན་མའི་དབུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་ཀྱི་ ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བའོ། ། སྟེང་ནས་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་གྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའོ། །

"Taught" refers to what is taught in other chapters and other tantras. The phrase "I shall explain them all correctly" is intended to mean that they are similar to what is taught here, in view of the two applications of the ritual. Now, the faults and virtues of the gates of transference are stated: "Listen, O Great Illusion Goddess," and so forth; "Great Illusion" is an address. "The gate of virtue," and so forth, is to be connected with the words "listen to the explanation." "Bestowing the supreme accomplishment of liberation" refers to the divine body that accords with liberation; this is to be connected with departing through the "golden gate." Regarding that very point, it says "the supreme," and so forth. "Supreme" refers to the body of a Vidyadhara that accords with liberation. "Inferior" refers to the bodies of the three lower realms. By implication, the "intermediate" should also be included, which refers to the bodies of gods and humans. These demonstrate the three levels—superior, middling, and inferior—of the gates for the various types of beings. "From the navel, the gods of the desire realm" means that whoever’s consciousness departs through the gate of the navel will be born as a god of the desire realm. "The form of the drop is the higher realms" means that whoever departs through the gate in the middle of the eyebrows will be born as a god of the form realm. "Departing from above" refers to departing through the golden gate.

མྱུར་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་འཕོ་བ་སྟེ་སྟེང་གི་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཐར་པའི་ལམ་དང་མཐུན་པའི་ཡིད་ལས་བྱུང་བ་ནི་ལྷའི་ལུས་ཏེ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བླ་མར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་མྱུར་བར་བདེ་འགྲོ་ ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པའོ། ། སྲིད་པའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁའོ། ། ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅི་བའི་ལམ་མོ། ། ཆུ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤང་བའི་ལམ་མོ། ། ཐར་པའི་ལམ་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་དེ་དག་ཐར་པ་དང་མི་མཐུན་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཐར་པའི་ལམ་ནི་གསེར་གྱི་སྒོ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་འདོད་པར་འཕོ་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི་ཐར་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་དུ་སྟེ་བདག་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་ན་འགྲོ་བ་སྟེ་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ ཤེས་ནས། ། མཐར་ནི་ཡང་སྲིད་མེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། ། གོང་དུ་འཕོ་བ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྔོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་དུ་བུམ་པ་བརྩམས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་སྦྱང་བའི་དུས་སུ་བུམ་པ་ཅན་བསྟན་པ་ལྟར་འཕོ་བའི་དུས་སུ་ཡང་ བུམ་པ་ཅན་བྱ་སྟེ། སྒོ་ཐམས་ཅད་དུ་ས་བོན་རྣམས་བཀོད་པས་བསྡམས་ཤིང་བཙིར་བ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ས་བོན་རྣམས་དགོད་པ་གསུངས་པ། རྒྱས་པ་ལྔ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། རྒྱས་པ་ལྔའི་མཆོད་རྟེན་ནི་མགོའོ། ། དེའི་སྒོའི་བུ་ག་ནི་གསེར་གྱི་སྒོའོ། །

"Swiftly going" means transferring very quickly; the "upper going" refers to the body of a deity arising from the mind in accordance with the path to liberation, because it becomes the superior of all transmigrating beings. Alternatively, it means swiftly attaining a distinguished higher rebirth. "The door of existence" refers to the mouth. "Water" refers to the urinary passage. "Non-water" refers to the anal passage. "Going elsewhere from the path of liberation" means that those gates are incompatible with liberation. Some say that the path of liberation is the golden door, and "going elsewhere" means transferring to wherever one desires. Others say that through the divine absorption (samādhi) which realizes the selflessness of all phenomena, one attains liberation; whereas "elsewhere"—meaning if one is devoid of the insight (prajñā) of selflessness—one "goes," which is to say, one wanders in saṃsāra. As it is said: "Having thoroughly known reality as it is, in the end, there will be no further existence." To demonstrate the summary of the upward transfer, it says "previously" and so forth: "By first practicing the vase [breath]" means that just as the vase-breath was taught at the time of training the gates, one should also practice the vase-breath at the time of transfer. The meaning is that one should train in binding and compressing by arranging the seed-syllables at all the gates. Regarding the arrangement of the seed-syllables, it says "by the five expanses" and so forth. The caitya of the five expanses is the head. The aperture of its gate is the golden door.

བསྒོམ་ པར་བྱ་བ་ནི་དེར་ཧཱུྃ་དཀར་པོ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྒྱས་པ་ལྔའི་མཆོད་རྟེན་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། འོག་གི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་སྟེ་མགྲིན་པའི་ནང་དུའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཆུ་ཡི་ས་བོན་དཀར་པོ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཡི་གེ་སྨྼྻུྃ་ངོ་། ། དེ་ལ་ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་ནི་ ཧྨྼྻུྃ་ངོ་། ། སྙིང་གར་ནི་ཀྵྨྼྻུྃ་ངོ་། ། ལྟེ་བར་ནི་ཀྵྨྼྻུྃ་ངོ་། ། ཆུ་དང་ཆུ་མིན་གྱི་སྒོ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མེའི་ས་བོན་འབར་བ་ནི་སྒོ་དེ་གཉིས་སུ་ཡང་མེའི་མདོག་ཅན་གྱི་ཀྵྨྼྻུྃ་དགོད་པའོ། ། ཡང་ན་གསེར་གྱི་སྒོར་ས་བོན་ཀྵུཾ་སེར་པོའོ། ། མིག་གཉིས་སུ་ནི་ཧཱུྃ་སྔོན་པོའོ། ། རྣ་བ་གཉིས་དང་སྣ་གཉིས་དག་ཏུ་ནི་ཡུཾ་ དམར་པོའོ། ། ཁར་ནི་ས་བོན་སུྃ་སྟེ་དེ་དག་གིས་བུམ་པ་ཅན་དུ་བྱས་ནས་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བའི་བཟླས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་པས། ། དབུགས་ནི་བུམ་པ་ཅན་དུ་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་ བརྩམས་ནས། ད་ནི་དངོས་སུ་འཕོ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལུས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལུས་ནི་རླུང་གི་མདོག་ཏུ་སྟེ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གར་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་ལུས་ནི་སྟེ་ཧཱུྃ་གི་ལུས་རླུང་གི་མདོག་ཏུ་སྟེ་རླུང་ལྟར་ སྔོ་བ་བསྒོམ་པ་སྟེ་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བར་བལྟ་སྟེ། དྲུག་པ་དང་དབུས་ཀྱི་སྒྲ་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །

As for the meditation to be performed: a white hūṃ should be placed there. Alternatively, the caitya of the five expanses is the syllable hūṃ. The remainder is as previously explained. Regarding the "lower gate," it is below that, within the throat. If one asks what it is: "One should contemplate the white seed-syllable of water," which is the syllable ṣṭrūṃ. On the two shoulders is ḥṣṭrūṃ; at the heart is kṣṭrūṃ; and at the navel is kṣṭrūṃ. The gates of water and non-water have already been explained. The blazing seed-syllable of fire is the placement of kṣṭrūṃ, colored like fire, at those two gates as well. Alternatively, at the golden gate is the yellow seed-syllable kṣūṃ. In the two eyes is a blue hūṃ. In the two ears and two nostrils is a red yūṃ. In the mouth is the seed-syllable sūṃ. Having made these into the "vase-like" [retention], the meaning is that one should train in the recitation of the inhalation and exhalation; for that very reason it is said: "There, with perfect meditative equipoise, one should meditate on the breath as the vase-like [retention]." Having thus prepared the preliminaries, now, in order to teach the actual transference, it is said: "The body..." and so forth. "The body is the color of wind; one should meditate on the wind maṇḍala" means that one should meditate on the wind maṇḍala at the heart, and in its center, the "body"—that is, the body of the hūṃ—is to be meditated upon as the color of wind, blue like the wind. Here, it should be understood as "in the center of the wind maṇḍala," where the sixth [genitive] case and the word "center" are elided.

རླུང་གི་ས་བོན་རྩ་བར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་གི་ས་བོན་ནི་ཡའོ། ། ས་བོན་དེ་ཐིག་ལེའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་བསྡུས་པས་ཡཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྩ་བ་ནི་ རླུང་གི་རྩ་བར་ཏེ་བསྒོམས་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། རླུང་གི་མཐའ་ནི་རྩ་བ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་གི་མཐའ་ནི་རླུང་གི་སྟེང་ངོ་། ། རྩ་བ་ནི་རླུང་གི་ས་བོན་ཡཾ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། རྩ་བའི་ས་བོན་ནི་ས་བོན་ཧི་དང་། ས་བོན་ཀཾ་ངོ་། ། དྲང་བ་ནི་ཡན་མན་བཟློག་ཅིང་བསྣུན་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་ སྐད་དུ་སྙིང་གར་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ས་བོན་ཧཱུྃ་བསྒོམས་ལ། རླུང་གི་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཡང་ས་བོན་ཡཾ་གཉིས་བཀོད་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་རྩ་བའི་ས་བོན་ཧི་ཀ་བསམས་ལ། གང་གི་ཚེ་རླུང་སྟེང་དུ་ལྡང་བའི་ཚེ་ཡཾ་གི་ས་བོན་ནི་སྟེང་དུ་ཧི་ནི་འོག་ཏུ་བསམ་ཞིང་དེ་བཞིན་དུ་ཀའི་ས་བོན་ནི་ སྟེང་དུ་བསམ་ཞིང་ཡཾ་གི་ས་བོན་ནི་འོག་ཏུ་བསམ་མོ། ། གང་གི་ཚེ་རླུང་འོག་ཏུ་འབར་བའི་ཚེ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། འོག་ཏུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། སྒྲ་དང་སྒྲ་ཡིས་འཕུལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་སྟེང་དང་འོག་ཏུའོ། ། འཕུལ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་མན་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། སྒྲ་དང་སྒྲ་ཡིས་ཏེ་ཧི་ཀའི་སྔགས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཟླས་པས་ཡན་མན་དུ་དྲངས་ཏེ་གོམས་པར་བྱས་ལ་མཐར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པའི་ལམ་ནས་གཏང་བར་བྱའོ། ། གོམས་པ་དེ་ཡང་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཙམ་དུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །

Regarding the phrase, "The seed-syllable of wind at the root," the seed-syllable of wind is ya. That seed-syllable is endowed with the sound of the bindu (drop); when combined, it becomes yaṃ. "At the root" is connected with the instruction to "meditate at the root of the wind." Regarding the phrase, "The limit of the wind is the root," the limit of the wind is the upper part of the wind. The root is the seed-syllable of wind, yaṃ, and one should be endowed with that. The root seed-syllables are the seed-syllable hi and the seed-syllable kaṃ. "Drawing" means reversing and striking upward and downward. By means of these, it is said: One should meditate on the seed-syllable hūṃ in the center of the wind maṇḍala at the heart. One should then arrange two yaṃ seed-syllables above and below the wind. In the center of those two, one should contemplate the root seed-syllable hika. When the wind rises upward, one should contemplate the yaṃ seed-syllable above and the hi below; likewise, one should contemplate the ka seed-syllable above and the yaṃ seed-syllable below. When the wind blazes downward, one should view it as the reverse of that. Regarding the phrase, "Below, by the wind maṇḍala, it is impelled by sound and sound," the term "below" is an illustration for both above and below. "Impelling" means drawing the wind maṇḍala upward and downward. By what means? By "sound and sound," which is to say, by repeatedly reciting the hika mantra, one draws it upward and downward, trains in it, and finally releases it through the desired path. That training should be practiced for about twenty-one [repetitions].

གང་དུ་འཕོ་བའི་དུས་ཤེས་པར་བྱ་བ་བཟླས་ཏེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུས་ལ་བབ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འཆི་ལྟས་ཀྱིས་འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་ན་བྱའི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དུ་ན་ཉེས་པ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དུས་མིན་ལྷ་རྣམས་གསོད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རང་གི་ཕུང་པོ་ ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཉིད་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་རྣམས་གསོད་པ་པོར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ཀྱང་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལྷ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སྐྲ་དཀར་བཅིངས་པ་གསུངས་པ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་བོར་བདེ་བ་ ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་བསྟན་ཏོ། ། སྔོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་ཡི་གེ་ཧཾ་སྔོན་པོ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་འབབ་པ་སྟེ། བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་བདེ་བ་སྟེར་བའི་གནས་ཏེ་ཚེ་དང་ནད་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་ རོ། ། སྟེང་གི་རྩ་བ་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟེང་གི་རྩ་བ་ནི་པདྨ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། རྩ་བ་སྟེང་དུ་ཟུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཟའ་བར་བྱ་བ་ནི་དེའི་བདུད་རྩི་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། ཆུ་དང་སྐྱ་རེངས་ལྡན་པ་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། སྐྱ་རེངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུད་པའོ། ། གཡོན་པའི་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་གོ། ། སྦྱར་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཆ་མཉམ་སྟེ་སྦྱར་ནས་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་རྒྱུན་དུ་བཟའ་བར་བྱའོ། །

In order to explain the knowledge of the time for transference, it is said, "When the time has come," and so forth. This should be performed when the time of death has arrived due to the signs of death, but not otherwise. If one asks what fault would occur otherwise, it is said: "At the wrong time, one slays the deities." One's own aggregates and so forth are the very nature of the deities; thus, one becomes a slayer of them. If one asks what happens because of that, it is said: "The deities," and so forth, which is easy to understand. Regarding the binding of the white hair, it is said: "By the yogi," and so forth. "As previously taught" refers to the thirty-two-petaled wheel of great bliss at the head. "Blue" refers to the blue syllable Haṃ there, from which a stream of nectar flows; "meditate" is the remainder of the phrase. "Abounding in bliss" is the place that bestows bliss upon the yogi, because it bestows the bliss of longevity, health, and so forth. Regarding "one should eat the upper root": the "upper root" is a specific feature of that very lotus, because its root is directed upward. "To be eaten" means to enjoy its nectar. Another method is taught: "Water and dawn," and so forth. "Water" refers to the bodhicitta. "Dawn" refers to phlegm. "Left nectar" refers to flowers. "Having combined" means that those three substances should be mixed in equal parts and eaten regularly at the time of dawn.

ཁ་ཅིག་ནི་སྟེང་གི་རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་བརྒྱད་པའི་ལྟོ་སྐྱེས་ཀྱི་ ཤ་སྟེ། དེ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་རྫས་སུ་བསྲེས་ཏེ་བཟའ་འོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཟོས་ན་ཞི་དང་རྒྱས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་འགྲུབ་པའོ། ། ཡང་ན་ནད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་དང་། ཚེ་དང་ན་སོ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བའོ། ། སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ནོ། ། རྙིངས་དང་སྨིན་མ་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྙིངས་པ་ནི་གཉེར་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྨིན་མ་ནི་སྐྲ་དཀར་རོ། ། ནམ་མཁར་འཕུར་བའི་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སླར་ཡར་བཟློག་པ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ཕྲད་དོ། ། རླུང་ དང་མེ་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རླུང་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། མེ་ནི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དབྱིབས་གཞུ་ལྟ་བུ་དང་། གྲུ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་སོ་སོར་བསྒོམ་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གོ། ། རྐང་པའི་འཁོར་ལོར་དྲན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྐང་པ་ནི་རྐང་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དྲན་པ་ནི་བསྒོམ་ པའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཞིར་སྦྱར་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་འོད་ཙམ་གྱིས་ལུས་ལ་བདག་མེད་ཅིང་མིག་ཡོར་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁར་འཕུར་བའི་འབྲས་བུ་གསུངས་པ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ནང་གི་ངག་གི་དངོས་ གྲུབ་གསུངས་པ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལུགས་ལས་བཟློག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོའི་པདྨ་བསམ། །

Some say that the so-called "upper root" is the flesh of a child born in the eighth month; this should be mixed with substances such as flowers and consumed. Regarding the phrase "if eaten, it brings pacification and enrichment," this means that external activities such as pacification and so forth will be accomplished. Alternatively, it refers to the pacification of diseases and the like, and the increase of lifespan, youth, and so forth. "Application" refers to the practice of alchemy (rasāyana). Regarding the phrase "it destroys wrinkles and gray hair," "wrinkles" refers to facial lines and the like, while "gray hair" refers to the hair turning white. The practice for flying in the sky is taught: "O Goddess," and so forth. The phrase "by reversing once again" is a particle that indicates an alternative method. Regarding "by the distinction of wind and fire," "wind" is the wind maṇḍala, and "fire" is the fire maṇḍala; the "distinction" refers to meditating on them individually in the shape of a bow and a triangle, respectively. Regarding "one should be mindful of the wheel at the feet," "feet" refers to the area beneath the feet, and "mindful" means to meditate. Regarding "having thoroughly applied the mind to tranquility," the meaning is that one should meditate on one's own body as being merely a radiance, devoid of self, and like an optical illusion. The result of flying in the sky is taught: "Of all the ḍākinīs," and so forth, which is easy to understand. The inner siddhi of speech is taught: "Once again," and so forth. "In reverse order" is as previously explained. "One should visualize a white-colored lotus."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་གར་པདྨ་དཀར་པོ་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཧཱུྃ་བཀོད་དེ་སྔར་བཤད་པ་ བཞིན་ཙཎྜ་ལཱིའི་ས་བོན་གྱི་རང་གི་སྙིང་གར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་བཀོད་པ་བསྐུལ་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཕྲོགས་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་གཞུག་པ་དང་། རང་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བྱའི་དབུས་སུ་སྦྱར་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། རྟག་ཏུ་ངག་གིས་དངོས་གྲུབ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངག་ཙམ་གྱིས་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པ་སྟེ། ཚེགས་མེད་པར་གྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁྲུག་པ་བལྟ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་གཞུག་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁྲུག་པ་ལ་ཞོན་ནས་རང་གི་ཁ་ནས་བྱུང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཁར་ཞུགས་ནས་སྙིང་གའི་པདྨར་ཐིམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྣམ་ཤེས་དགུག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བལྟ་ བར་བྱའོ། ། རླུང་གི་ལམ་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་ཐིམ་པར་གྱུར་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚར་བཅད་པའི་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཚིགས་དགུ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོང་དུ་འཕོ་བ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྟེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེང་གི་སྒོ་ནས་སོ། ། མོད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕྲལ་དུའོ། ། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པའོ། ། སྟེང་དུ་འཕོ་བའི་སྔགས་པ་གསུངས་པ།

Regarding the phrase "at the heart of the one to be accomplished," one should visualize a white lotus at the heart of the subject. Upon that, one places the hūṃ of consciousness. Then, as previously explained, one should likewise place the hūṃ seed-syllable at one's own heart and stimulate the caṇḍālī seed-syllable. Through its light rays, one should seize the consciousness of the one to be accomplished and cause it to enter one's own heart, and likewise cause one's own consciousness to enter the heart of the one to be accomplished. Therefore, it is said: "Having joined it in the center of the one to be accomplished," and so forth. "Always accomplishing through speech" means accomplishing through speech alone; it means that the goal is achieved without hardship. "One should behold the agitation of the wind-maṇḍala" indicates the entry of one's own consciousness into the heart of the one to be accomplished. One should meditate on one's own consciousness mounting the agitated wind-maṇḍala, emerging from one's own mouth, entering the mouth of the one to be accomplished, and dissolving into the lotus at their heart. One should also behold the summoning of the consciousness of the one to be accomplished in that same way. The passage beginning with "having dissolved into the body of the one to be accomplished through the path of the winds" is a summary of the previously taught internal method of subjugation, which is easy to understand. The passage beginning with "from the nine joints" teaches the summary of the transference (saṃkrānti) mentioned above. "Above" refers to the upper gate. "Immediately" means instantly. "Supreme" means the most excellent. Thus, the mantra for the transference to the upper [gate] is taught.

ལྷ་དང་བྲམ་ཟེ་གསོད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མ་གསོད་པ་དང་ཕ་གསོད་པ་ དང་དགྲ་བཅོམ་པ་གསོད་པ་དང་། དགེ་འདུན་འབྱེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་འབྱིན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་བྱེད་པའོ། ། རྐུ་འཕྲོག་འདོད་ལ་སྤྱོད་པ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྐུ་འཕྲོག་ནི་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའོ། ། འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་ལོག་པར་གཡེམ་ པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། ལམ་འདི་ཡིས་ནི་དག་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་འཕོ་བའི་ལམ་འདིས་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་དག་ཅིང་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ལས་ནི། ཉིན་རེ་བྲམ་ཟེ་གསོད་པ་དང་། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུན་དུ་བྲམ་ཟེ་གསོད་པའི་སྡིག་བྱེད་པའོ། ། སྲིད་པའི་སྐྱོན་ ལས་རིང་དུ་འགྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྡང་ཞིང་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་ནི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་སྡིག་དང་ངན་འགྲོའི་སྐྱེ་བའོ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་དཔེ་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ལུས་ཀྱི་འདམ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ལུས་ སོ། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་སྟེ་འཇམ་དཔལ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་གི་འདོད་པ་བཞིན་རྒྱུ་ཞིང་སྤྱོད་པའོ། ། གོང་དུ་འཕོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གོང་དུ་འཕོ་བའི་བསམ་གཏན་ནི་བདག་ཉིད་ཚར་གཅོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྱི་བདག་གོ། །

Regarding the passage beginning with "Killing gods and brahmins," the phrase "the five acts with immediate retribution" and so forth refers to those who commit the killing of a mother, the killing of a father, the killing of an arhat, causing a schism in the saṅgha, and drawing blood from the body of a Tathāgata with malicious intent. "Stealing and indulging in desire" refers to taking what is not given and engaging in sexual misconduct. "By this path, they will be purified" means that by this path of upward transference, even those who have committed great sins will become pure and liberated. In some versions, it appears as "Killing a brahmin every day," which refers to the sin of constantly killing brahmins. "They go far beyond the faults of existence" means that by being free from hatred and disparagement, they transcend the faults of existence—the sins of the afflictions and birth in the lower realms. The analogy for complete purity is easy to understand from the passage beginning with "Just as." "From the mire of the body" refers to the body born from the sins of karma and afflictions. "The body of wisdom" refers to a body whose nature is wisdom, becoming like Mañjuśrī. For that very reason, it says "they go as they wish," meaning they travel and act according to their own desires. Regarding "upward transference," the concentration of upward transference is the absorption of self-subjugation.

སེང་གེ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབྲོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། འབྱུང་བ་ནི་བསྟན་པའོ། ། དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། བརྡ་མ་རྟོགས་པར་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བས་གོང་དུ་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུ་ལག་པའི་བརྡ་དང་ངག་གི་བརྡ་གསུངས་པ། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། ངག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འདིས་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མར་མཚོན་པར་བྱེད་པས་ན་མཚན་ཉིད་དེ་དག་དང་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གཡས་ཀྱི་ཆ་རུ་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་གཡས་ཀྱི་ཆ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མས་ནི་གཡོན་གྱི་ཆ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་བསྟན་པའོ། ། གོ་ཀུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མས་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་མས་གོ་ཀུ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། མཐེ་བོང་འཚིར་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐེ་བོང་ཆེན་པོ་གཉིས་འཇིབ་ཅིང་བཏུང་བར་བྱེད་ པའོ། ། ལག་པ་རྣ་བར་རྡེབ་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པ་རྣ་བའི་རྩར་རྡེབ་པའོ། ། བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྟེ། དེས་འཕྲོག་བྱེད་མའི་རྟགས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། །

The mudrā of the Lion’s Play is easy to understand. The application is the absorption for seizing the consciousness of others and so forth. The emergence is the teaching. The source text that teaches this is the twenty-first chapter. This is the explanation of the twenty-first chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Since yogins and yoginīs will not be able to engage in conventional communication among themselves without understanding the signs, the hand signs and verbal signs are taught after the explanation of the transference of consciousness and so forth. Regarding the passage beginning with: "The characteristics of the verbal mudrā," "speech" refers to the verbal mudrā. Because this indicates a yogin or yoginī, it is the characteristic and the characteristic of the mudrā. "The yogin on the right side" means that the yogin should display the mudrā making the right side the primary focus. Likewise, the yoginī should display it making the left side the primary focus. "Go-ku" means that after the yoginī has displayed the hand mudrā, she should utter the verbal mudrā "go-ku." "Squeezing the thumb" means sucking and drinking the two great thumbs. "Clapping the hand at the ear" means clapping the left hand at the root of the ear. "The wise one" refers to the yogin; the remainder of the sentence is "he should recognize this as the sign of Haraṇī."

དཥྚ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེ་རྩ་ཅན་གྱི་ཤ་ཏའི་སྟན་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཤ་བའི་ མགོ་ལྟར་སྟོན་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་བཅུ་མགོར་འཇོག་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནན་ཏན་བྱེད་པར་མཚོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་ལ་འབད་པར་སྟོན་པའོ། ། ང་ཡིས་སྙིང་སྡུག་གྲོགས་པོའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེ་གེ་མོ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་མཛའ་བོར་སྟོན་པའོ། ། བཀྵེ་ མ་ཡོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མའི་གནས་སུ་ཡོ་བྲིས་པ་སྟེ། དོར་ཐབས་ཀྱིས་བརྗོད་པའོ། ། ལག་པ་རྩ་ལ་འཇུག་བྱེད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩའི་འདབ་མ་ལ་སོགས་པར་རེག་པའོ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་ངས་ཕྱིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་ངས་ཕྱིན་ཏེ་སླར་ཡང་འོངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མེད་དོ་ ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལག་པ་བརྐྱང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུ་མོ་བསྲང་སྟེའོ། ། ཕུན་སུམ་ལྡན་པར་ཡོད་ཅེས་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བདོག་གོ་ཞེས་སྟོན་པ་སྟེ། དེར་ཏྲི་ཀ་ས་ཧ་ཞེས་བརྗོད་ པར་བྱའོ། ། ཁ་ཟས་ཟ་བར་འདོད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀྲེས་པར་སྟོན་པའོ། ། ཞེ་གནག་གཏུམ་ལ་དྲག་པོའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ང་ནི་ཤིན་ཏུ་ཞེ་གནག་ལ་གཏུམ་པའོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། འདིར་འདོད་པ་ནི་ད་ལྟ་སྟོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངའི་འདོད་པ་སྟོན་ཅིག་པ་སྟེ་དེར་ཨ་ནང་གྷ་ཡུ་ཏ་ཞེས་བརྗོད་ པར་བྱ་སྟེ་ཁས་ལེན་པའི་ཚིག་གོ། ལྕེ་འདྲིལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ལྕེ་ཕྱིར་ཕྱུང་སྟེ་བསྐྱོད་པའོ། ། ད་ལྟ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རིང་ངོ་། །

Daṣṭa means to be seated upon a seat of śāta grass with a tongue-tip. "Displaying like the head of a deer" means placing the ten fingers upon the head. "Symbolizing the diligent practice of yoga" means indicating that the yoginīs should exert themselves in yoga. "My beloved friend" indicates a certain charming companion. Bakṣe-ma-yo is written with yo in the place of ma; it is expressed through a method of omission. "If one engages the channels of the hand" means touching the petals of the channels and so forth. "I have gone to your house" means the sense of "I went to your house and have returned." "There is none" indicates that there is nothing at all; in that context, it should be called śūnyatā. "Stretching out the hand" means extending the elbow. "It is fully endowed" indicates that everything one desires is present; in that case, it should be called trikasaha. "Desiring to eat food" indicates hunger. "Malicious, fierce, and violent" indicates "I am extremely malicious and fierce." "Here, the desire is shown now" means "show my desire"; in that case, it should be called ananghayuta, which is a word of commitment. "Curling the tongue" means extending the tongue and moving it. "Now" means today.

འཆི་བ་ནི་སྲོག་དང་འབྲལ་བའོ། ། ཚེས་གྲངས་ཤེས་པར་འདོད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་འཚོགས་པའི་ཉི་མ་ཤེས་པར་འདོད་པའོ། ། མཐེ་བོས་རི་མོ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་མཐེ་བོས་སོར་མོ་བཞིའི་ཚིགས་གསུམ་གསུམ་བཅོ་ལྔའི་གནས་སུ་རེག་པས་ཚེས་གྲངས་བསྟན་པའོ། ། ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ན་ཚེས་གྲངས་ཏེ་ཡི་གེ་ཨ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས་བསྟན་པའོ། ། སྔར་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་དྲན་པའོ། ། ཉིན་ཕྱེད་དགའ་བས་རོལ་ པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉི་མ་ཕྱེད་དང་མཚན་ཕྱེད་ལ་འཚོགས་ཏེ་རོལ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུར་སྟོན་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པའི་སོར་མོ་སྦྲེལ་ནས་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་རླབས་ལྟར་སྤྲུགས་པའོ། ། ད་ལྟར་འགྲོགས་ལ་འདོད་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ཆེ་གེ་མོར་ད་ལྟ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ འདོང་ཤིག་ཅེས་སྟོན་པའོ། ། མཐེ་བོ་ཡིས་ནི་སྲིན་ལག་ལ་རེག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐེ་བོང་དང་སྲིན་ལག་གི་སེན་མོ་ལ་ཕན་ཚུན་རེག་པའོ། ། འཆི་བར་མི་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་སྟེ་ཆང་ཡོད་དོ་བར་སྟོན་པའོ། ། བཟའ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ཟས་ཡོད་པར་སྟོན་ པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་རོལ་པའི་ཕྱིར་ངག་དང་ཕྱག་རྒྱའི་བརྡར་བྱས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། །

"Death" refers to the separation from life. "Desiring to know the date" means desiring to know the day on which the yoginīs assemble. "One should draw a line with the thumb" means that by touching the three joints of each of the four fingers with the thumb, the date is indicated. "Letters and so forth" means that alternatively, the date is indicated by pronouncing the letters beginning with A. "As previously taught" means to recall what was taught before. "Playing with joy at midday" indicates that one should assemble and play at noon and midnight. "Displaying like the ocean" means joining the fingers of the hands and shaking them in all directions like the waves of the ocean. "Desiring to go together now" indicates, "Let us go together now to such-and-such a place." "Touching the ring finger with the thumb" means touching the nails of the thumb and the ring finger to one another. "It will not be death" indicates that there is amṛta, that is, wine. "Food and so forth" indicates that there is food, such as solid meals and the like. Regarding the phrase "the yogin" and so forth: those endowed with the yoga of suchness are the yogins and yoginīs. This chapter, which teaches the ritual of the signs of speech and mudrā for the sake of their play, is the twenty-second.

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་གླུ་དང་དབྱངས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྷ་མོས་གླུ་འདི་ཡིས་ནི་མཉེས་པར་བྱས། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་ཞིག་བྱས་ནས་ཤེ་ན། གར་མཛད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གླུས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ། མཉེས་པ་དེ་ཡང་ལུས་དང་ངག་གི་བྱ་བར་གྱུར་པའི་གར་དང་གླུའི་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པའོ། ། གླུ་ དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཨེ་ཝཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་ཆོས་འབྱུང་བའོ། ། ཝཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིང་བ་སྟེ་མདུད་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སི་ཏ་ཨ་ནུ་ར་ན་ནི་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེར་སི་ཏ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། ཨ་ནུ་ར་ན་མེ་ཏོག་གོ། ། ནི་བྷ་ནི་རྟེན་ཏེ་དེ་གཉིས་འབྱུང་ བའི་ལྟེ་བའི་དབུས་ཀྱི་རྩ་བའོ། ། ཡང་ན་ནི་བྷ་ནི་འོད་དེ་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་འབྱུང་བའི་མེ་དང་བཅས་པའི་རླུང་གི་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཛ་ནི་ཏ་མ་དམ་ག་མ་ཨ་ག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མ་དྷ་མ་ནི་ལྟེ་བའི་དབུས་ཏེ་རྐེད་པ་ཡིན་ལ་དེར་རླུང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དང་འོང་བར་རོལ་ པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དྷ་དྷ་ཤ་རི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ལུས་ཏེ་ཤ་རི་རའོ། ། ཡང་ན་རྣམ་པར་འཁོར་བས་ན་དྷའོ། །

From the Great King of Tantras, the Glorious Vajraḍāka, this is the explanation of the twenty-second chapter. Now, in order to realize the songs and melodies that realize suchness (tattva), it is said: "The goddess," and so forth. This should be connected with the phrase, "pleased by this song." The term "the Blessed One" (bhagavān) is the subject. If one asks what was done, it is said, "having performed the dance." Having pleased [him] with a song preceded by a dance, a request was made. That pleasing is a perfect offering through the offerings of dance and song, which are actions of body and speech. The song itself is spoken: "E-vaṃ," and so forth. "E" refers to the source of phenomena (dharmodaya) at the navel. "Vaṃ" refers to binding, meaning the place of the knot. Regarding "sita-anurana-nibha," "sita" is the bodhicitta. "Anurana" is the flower. "Nibha" is the support, which is the central channel from which those two arise. Alternatively, "nibha" is light, which is the movement of the wind together with the fire arising from the maṇḍala of the navel. Regarding that very point, it is said: "janita-madhyama-agama." "Madhyama" is the center of the navel, the waist; there, the wind moves in the form of coming and going, and thus it is so called. Regarding "dha-dha-śarira," "dha" means to hold. What is it? It is the body of the vowel letters, "śarira." Alternatively, because it revolves, it is "dha."

མ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨཾ་ཞེས་བྱ་བའི་མའི་ཕྱེད་ཚལ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཐིག་ལེ་དེའི་སྟེང་དུ་ བཞག་པའོ། ། ནི་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནི་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའོ། ། ས་ནི་ཞི་བ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཞི་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། འདིར་ཚེག་དྲག་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་བཞིན་མེད་པའི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དྲངས་ནས་འཇོམས་པར་ བྱེད་པ་སྟེ། དེས་ན་ས་གཉིས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ནི་ག་མ་ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་འགྲོ་བ་སྟེ། འཁོར་བ་ཡིན་ལ་ཨ་ག་མ་ནི་དེ་ལས་དྲངས་ཤིང་དགུག་པའོ། ། ངེས་པའི་ཚིག་དང་ལྡན་པ་དང་སྡིག་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་འདྲེན་པས་ན་ས་སའོ། ། རི་ག་མོ་བྷུ་ཡ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པ་སྟེ་དེ་ལ་རི་ག་ནི་བདག་མེད་རྣལ་ འབྱོར་མ་ཉིད་དོ། ། མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། བྷུ་ཡ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་སའི་བདག་པོ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིན་ལ་དེའི་འོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ས་རི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ས་རི་ར་ནི་ལུས་ཏེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩའོ། ། ས་ར་རི་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་དེར་ཆུད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན་ནི་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། ཤ་ནི་འདོད་པ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་མ་མ་ལུས་པའི་འདོད་པའོ། ། ཡང་ན་ཨཱི་ཤ་ནི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། མ་དྷ་མ་ཨ་དྷ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་དང་འོག་ཏུའོ། ། ཡང་ ན་འབར་བར་བྱེད་པའོ། ། ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ས་ནི་དེ་སྟེ་ཨའོ། །

The term maya is the half-portion of the syllable aṃ; it is placed upon that bindu which brings about the realization of emptiness. The term ni-sa means: ni is the absence of intrinsic nature (niḥsvabhāva), and sa is peace; thus, it refers to the peace in which all phenomena are without intrinsic nature. Here, the visarga is not explicitly shown. The term sa-sa means that by that very yoga of the caṇḍālī which lacks intrinsic nature, all conceptualizations are drawn out and destroyed; therefore, the two sas are mentioned. Regarding ni-ga-ma-sa-sa, ni-ga-ma means "going," which is saṃsāra, and a-ga-ma means to draw out or summon from that. Because it possesses definitive terminology and draws out all sinful actions, it is sa-sa. The term ri-ga-mo-bhū-ya-de is a vocative; therein, ri-ga is the yoginī of selflessness. Ma means "become equal." If one asks who [is equal], it is bhū-ya-te, the lord of the stages such as the Joyous (pramuditā) and so forth, which is the Blessed One. If one asks what [belongs to him], it is sa-ri-ra and so forth. Sa-ri-ra is the body; if one asks what that is, sa means the channels. Sa-ra-ri is suchness (tattva), the yoga that has entered into that. Furthermore, if one asks what it is like, ni-śa means: ni is "without remainder," and śa is "desire"; thus, it is the desire of all yoginīs without exception. Alternatively, ī-śa is the Lord (īśvara), which brings about the attainment of all lordships. The term ma-dha-ma-a-dha-ma means "in the center and below." Alternatively, it means "causing to blaze." Regarding sa-sa, sa is that, which is a.

ཡང་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅས་པ་སྟེ་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་འཇུག་བའོ། ། ཤྲུ་ཏ་ནི་ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཤྲུ་ཏ་ནི་འདོད་པའི་དོན་ཤེས་པའོ། ། ནི་ནི་འདྲེན་པ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། ས་ནི་ཡང་དག་པར་འགྲོ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ ཏུ་འགྲོ་བ་སྟེ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པས་ན་ས་སྟེ་ཡི་གེ་ཨའོ། ། ཡང་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། ས་ནི་ས་རི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་སྟེ་ཐིག་ལེའི་སྟེང་ན་གནས་པའི་སྒྲའོ། ། ནི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་མ་ལུས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གནས་སུ་འདྲེན་པའོ། ། ས་རི་ཏ་ནི་གནས་ཏེ་རྩའོ། ། འདི་དག་ནི་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། བྷ་གཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་བྷ་ག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། མ་ནི་ བདག་སྟེ་བདག་དང་ཁྱོད་དབྱེར་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། མ་ག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་ཡང་རྩའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་གནས་པས་ན་མ་སྟེ་རྩ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ནས་ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཞིང་འགྲོ་བས་ན་ཨ་ག་ མའོ། ། ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཨ་དྷ་མ་དྷ་མ་ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཨ་དྷ་མ་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། དྷ་མ་ནི་གོ་སྐབས་འབྱེད་པ་སྟེ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་དྷ་མ་ནི་བདུད་འདུལ་བ་སྟེ་མ་ལུས་པའི་བདུད་འདུལ་བའོ། །

Furthermore, sa refers to that which is accompanied, meaning it functions together with the drops (bindu) and so forth. Śruta in the term sa-sa means the knowledge of the desired object. Ni is the leader, which is the mental consciousness (manovijñāna). Sa is the perfect movement, meaning it moves together with the conceptual consciousness; thus it is so called. If one asks what it is: regarding sa-sa, because it functions together, sa is the letter A. Furthermore, sa is the supreme of all syllables. Regarding sa-sarita, sa refers to that which functions together with that A, the sound residing upon the drop. Ni means leading all beings without exception to the state of the Sugatas. Sarita is the abode, which is the channel (nāḍī). What do these do? It is called bhagam, because it makes one fortunate by causing the unerring realization of suchness (tattva). Alternatively, bhaga is the Blessed One (bhagavān). Ma is the self, up to the point of "me and you are inseparable." Magama is a further indication of the specific channels; therein, ma refers to the channels because they reside pervading the entire body. Because blood, lymph, and so forth flow and move through them, it is agama. Furthermore, what is it like? Regarding adhamadhamasa-sa, adham means without exception. Dham means opening up space, because its nature is space. Alternatively, dham means subduing Māra, meaning the subduing of all Māras without exception.

ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྣམས་འཆིང་བ་དང་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་གཉིས་སྨོས་སོ། ། པཱ་པ་མ་ཡ་པཱ་པ་དྷ་ན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། པཱ་པ་མ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡིག་འཐུང་བར་བྱེད་པས་ན་པཱ་པ་མ་ཡ་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བོད་པའོ། ། ཡང་ན་རྩའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཨ་པཱ་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཨ་པཱ་པ་ནི་དཀར་པོའི་ལས་སོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེར་ཞིང་སྦྱིན་པ་ སྟེ་དཀར་པོའི་ལས་སྟེར་བའོ། ། ཡང་ན་ཨ་ནི་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའོ། ། པཱ་པ་ནི་ནག་པོའི་ལས་སོ། ། ད་ནི་འདུལ་བའོ། ། ན་མཿནི་ཕྱག་འཚལ་བའོ། ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྡིག་གི་རང་བཞིན་སྡིག་མེད་པ་སྩོལ་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨེ་ཝཾ་མ་ཡཱ་ཤྲུ་ཏཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་སླར་ཡང་ བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཨེ་ཝཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ད་ལྟར་གྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པར་འཇུག་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཤྲུཾ་ཏཾ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། ། འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་མཐོང་བ་དང་རེག་པ་དང་བསྣམས་པ་དང་ མྱོང་བ་དང་བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། མ་ཡཱ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བདག་གིས་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བདག་སྟེ་རང་གི་སེམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། འདི་ལྟར་མ་ཡཱ་སྟེ་སེམས་ཤེལ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པས།

The term sa sa is stated twice in order to bind and destroy the Māras. Regarding pāpamaya pāpadhana ma: pāpamaya refers to the Blessed One, who is so called because he drinks the sins of all diseases; alternatively, it is a specific term for the channels. Regarding apāpade: apāpa refers to white (virtuous) actions. De means to bestow or grant; thus, it means bestowing white actions. Alternatively, a is a prefix. Pāpa refers to black (non-virtuous) actions. Da means to subdue. Namaḥ means homage. The meaning is: "O Blessed One, I pay homage to you who grant the nature of sinlessness to sin." The meaning of the phrase evam mayā śrutam shall be explained once more. In that context, evam refers to the beings who have been in a continuous stream from beginningless time until the present. If one asks what they are like, it is called śrutam, meaning that which has been made an object of the auditory consciousness. This is an illustration; it should be applied individually to all [senses] such as seeing, touching, smelling, tasting, and thinking. If one asks what [is meant by] mayā, it means "by me," up to the point of saying that the "I" who hears and so forth is one's own mind. Thus, mayā is the mind, which is naturally pure like a crystal and is mere self-awareness.

སྐད་ཅིག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོན་གྱིས་ཁ་བསྒྱུར་བས་དེ་དང་དེར་སྣང་དུ་ཟིན་ཀྱང་གང་གིས་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྣམས་འཇིག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དཔེར་ན་མེ་ལོང་གཡའ་དག་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར་ལེགས་པར་བྱས་པ་དང་། ཉེས་པར་བྱས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་ བསྔལ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་ནས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་གྱུར་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཆོས་རྣམས་འདི་ཀུན་སྟོང་པ་སྟེ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་སྟོན་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་ སོ། ། ཡང་ན་བདག་གིས་ཐོས་པ་དང་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་དང་། དབང་པོ་དྲུག་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟར་རྫུན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་ཨེ་ཝཾ་སྟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་གིས་བྱས་ཤིང་བཅོས་པས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ པའོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པར་བྱས་ཀྱི་འོག་ཏུ་གསོལ་བ་བཏབ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱི་འོག་ཏུ་གཟའི་འཁོར་ལོ་དང་རཱ་སའི་འཁོར་ལོ་ལ་སྤྱོད་པའི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ། ཤར་དུ་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་ དུ་ཐིག་བཞི་བཏབ་ལ་ཡང་མཚམས་བཞི་བྲིས་ནས་ཐ་མ་བསྐོར་བ་དང་ལྡན་པས་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་པའི་འཁོར་ལོར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་སུ་ནི་ཡི་གེ་མེ་བྲིའོ། ། གཤིན་རྗེར་ནི་བྷྲེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཡི་གེ་བྷྲེ་བྲི་བའོ། །

Although things appear as this or that, having been colored in an instant by the dye of conceptual construction, that which destroys the objects of what is seen, heard, and so forth, is like the appearance of a reflection in a stainless mirror. This is the meaning of having become well-prepared, and of realizing that the well-done and the ill-done, pleasure and pain, the afflictions and the secondary afflictions, are merely the appearances of one's own mind, once it is free from the adventitious stains of subject and object. Furthermore, it is said: "All these phenomena are empty; they are the teaching of dependent origination." Alternatively, the meaning is that these things—what I have heard and seen, and so forth—and the six sense faculties are neither objects nor subjects; all of them are false, like a city of gandharvas. Alternatively, "Evaṃ" means that because all of these are created and fabricated by oneself, they are naturally pure. After having thus performed the offerings, one should observe the supplication. After having thus supplicated, the wheel of the planets and the wheel of the Rasā practice are taught. Regarding the phrase "Fire in the east" and so forth: here, as previously explained, one should strike four lines across and draw the four intermediate directions, and by adding the outer circle, it becomes a twelve-spoked wheel. On the eastern spoke of that wheel, one should write the syllable me. Regarding "Bhre in the direction of Yama," this means one should write the syllable bhre on the southern spoke.

ནུབ་ཏུ་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཡི་གེ་མེ་བྲི་ བའོ། ། བྱང་དུ་དེ་བཞིན་དུ་ཀུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་ལུག་དང་ཁྱུ་མཆོག་དང་འཁྲིག་པ་དང་ཀརྐ་ཊ་ཞེས་བྱ་བའི་རཱ་སི་བཞིའི་མིང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྣམ་བུའི་གྲྭ་ནས་སྣམ་བུ་རངས་པ་འདྲེན་པ་ལྟར་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མིང་རངས་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། རཱ་སི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་རཱ་སི་བྲི་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མ་ག་དང་། ཏུ་ཀུ་དང་བི་མ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་གཞུ་དང་། སེང་གེ་དང་། ཆུ་སྲིན་དང་། གཞོན་ནུ་མ་དང་། སྲང་དང་། བུམ་པ་དང་། སྡིག་པ་དང་། ཉ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་རཱ་སི་བརྒྱད་རིམ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་གཟའ་རྣམ་པ་ ལྔ་དང་ཨ་ལ་སོགས་པ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལྔ་སྦྱར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཨ་ནི་སྒུར་པོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒུར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་དམར་རོ། ། ཨི་ནི་ཟླ་བ་ལས་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཟླ་སྐྱེས་ནི་གཟའ་ལྷག་སྟེ་ཟླ་བའི་བུ་ཞེས་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨུ་ནི་ལྷའི་བླ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྷའི་བླ་མ་ནི་ལྷ་ རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སྟེ་གཟའ་ཕུར་བུའོ། ། ཉི་མའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤེན་པའོ། ། འོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་འོག་ཀུན་དུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་གསུངས་པ། གཟའ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོ་ག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་སྟེ།

Regarding "fire in the west," one should write the syllable me in the western direction. Likewise, in the north, "ku" is also the same. These indicate the names of the four rāśis (zodiac signs): Aries, Taurus, Gemini, and Cancer. For example, just as one might draw out an entire piece of woolen cloth from its corner, the first letter of a name alone serves to indicate the full name. Regarding "rāśi," one should write the syllable rāśi. Similarly, ma-ga, tu-ku, and bi-ma should also be understood; these respectively indicate the eight rāśis from Sagittarius through Leo, Aquarius, Virgo, Libra, Aquarius, Scorpio, and Pisces. Now, in order to show the application of the five planets with the five vowels beginning with a, it is said: "A is the hunchback," and so forth. "Hunchback" refers to Mars (mig dmar). "I is born from the moon" refers to Mercury (zla skyes), who is known as the son of the moon. "U is the guru of the gods" refers to Jupiter (lha'i bla ma), the teacher of the gods. "The son of the sun" refers to Saturn (nyi ma'i bu). The word "o" means that this should be understood to apply to all the subsequent ones as well. Regarding the moon and sun, it says: "In the ritual of the planets." Here, "ritual" (cho ga) means that which is to be generated.

གཟའ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཟླ་བ་དང་ཉི་ མས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་གཟའ་ལྷག་པ་དང་སྤེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་གཉིས་བསྡུ་བར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རཱ་སི་བཅུ་གཉིས་བྲིས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ། གཟའ་རྣམས་ཀྱི་ཡི་གེ་བྲིས་ནས་སོ་སོར་སྦྱར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་ཀརྐ་ཊ་ལ་དབང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀརྐ་ཊའི་རེའུ་མིག་ལ་ཟླ་བའི་ཡི་གེ་བཀོད་ནས་དེས་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་མཐུན་པར་བརྩི་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཉི་མ་དྲང་སྲོང་གདོང་ལྔ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དྲང་སྲོང་གདོང་ལྔ་ནི་སེང་གེ་སྟེ། སེང་གེའི་རེའུ་ཆ་ལ་བྲིའོ། ། གཟའ་རྣམས་ལྷག་མ་ཇི་སྙེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མིག་དམར་ལ་སོགས་པའི་ གཟའ་ལྷག་མ་ལྔའོ། ། རཱ་སི་གཉིས་གཉིས་ལ་ནི་སྤྱོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལུག་ལ་སོགས་པའི་རཱ་སི་ལྷག་མ་བཅུའི་རེའུ་ཆར་རིམ་བཞིན་དུ་རཱ་སི་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་གནས་སུ་གཟའ་རེ་རེ་བྲི་བའོ། ། སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོང་ཞིང་གསོ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་འདྲི་བའི་ཕོ་ཉ་མེ་ཏོག་དོར་བ་དང་ལག་པས་རེག་ཀྱང་རུང་སྟེ། གཟའ་ དང་དེའི་རེའུ་ཆ་རྣམས་ཀྱི་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པར་རཱ་སི་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རཱ་སི་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེའི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རཱ་སི་གང་ལས་སྐྱེས་པའི་མིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཤེས་ པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྒང་གཤོང་གི་འཁོར་ལོ་ཞུ་བ་གསུངས་པ། སྒང་གཤོང་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྒང་གཤོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རཱ་སི་རྣམས་སོ། །

Among the planets, the meaning is that the moon and the sun are said to be subsumed within the two planets Mercury and Saturn, which are produced by the moon and the sun. Now, in order to demonstrate the individual application of the letters of the planets written upon the wheel of the twelve rāśis, it is said: "The moon rules Cancer," and so forth. The meaning is that the letter of the moon is placed in the square of Cancer, and one should calculate accordingly, considering its influence over that square. Regarding "The sun, upon the five-faced sage": the five-faced sage is the lion; [the letter of the sun] is to be written in the square of the lion. Regarding "As many remaining planets as there are": this refers to the five remaining planets, Mars and the others. Regarding "They move through two rāśis each": this means that in the squares of the ten remaining rāśis, such as Aries and so forth, one planet is to be written in each pair of squares. "Moving" means to sustain and nourish. Thus, whether by casting a flower or by touching with the hand, one should understand the compatibility or incompatibility of the planets and their squares through the rāśis. The rāśis should also be applied according to the previously explained method of increase and so forth, so that their faults and virtues may be known. Likewise, the characteristics of a person born under a particular rāśi should also be understood from the increase and so forth. Now, the request concerning the wheel of the highs and lows is stated: regarding "the wheel of the highs and lows" and so forth, "highs and lows" refers to the rāśis.

ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གསུངས་པའོ། ། སྔར་གསུངས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྐར་མ་དུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་ ལ་རྨོངས་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སྐར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་སྐར་རོ། ། དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའོ། ། ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་གྲངས་ཏེ། གཟའ་རྣམས་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། བྱེ་བྲག་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། ལུག་དང་རོ་ཧི་ཏ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་གཉིས་ཀར་སྦྱོར་ཏེ། ལུག་ལ་སོགས་པའི་རཱ་སི་དང་། རོ་ཧི་ཏ་ ལ་སོགས་པའི་སའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིའོ། ། གང་གི་འཆི་བ་བཤད་ཀྱིས་ཉོན། ། ཞེས་བྱ་བ་གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུག་ལ་སོགས་པ་རཱ་སི་གང་ལས་སྐྱེས་པའི་མིའི་སྟེ་དེའི་འཆི་བ་ངེས་པ་ཉོན་ཅིག་པའོ། ། ངེས་པ་དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཟླ་བ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་མོ་ལ་ སོགས་པའོ། ། གདོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགུལ་ནད་ལ་སོགས་པའོ། ། ནད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྨྱོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྒང་གཤོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒང་གཤོང་གི་འཁོར་ལོའོ། ། ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། གང་ཞིག་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རཱ་སི་གང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། བརྗོད་ཅེས་ བྱ་བ་ནི་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་ཅིང་གསལ་བར་མཛད་པ་སྟེ། དེ་འདིར་བཤད་ཀྱི་ཉོན་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ད་ནི་རཱ་སི་གང་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཟླ་བ་དང་སྐར་མ་དང་གཟའ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་གསུངས་པ། བྷ་དྲ་ཡི་ནི་ཉི་མ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྟེ། བྷ་དྲའི་ཉི་མ་ནི་ལུག་གི་ཉི་མ་ལ་སྐྱེས་པའི་མིའོ། །

"What you have said" refers to what was previously taught. Although it was previously taught, the phrase "the stars, the time," and so forth, demonstrates the confusion regarding specific distinctions. "Stars" refers to the lunar mansions (nakṣatra). "Time" refers to the month. "The sun" refers to the lunar day (tithi), and the planets should also be included. "Distinctions" refers to the specific differences among those. The terms "Aries" (meṣa) and "Rohiṇī" are applied to both: the lunar mansions such as Aries and the lords of the earth such as Rohiṇī. "Listen to the explanation of whose death [occurs]"—the phrase "whose" refers to the person born in a lunar mansion such as Aries; listen to the certainty of that person's death. That certainty is also stated: "The month and..." and so forth. "Time" refers to the evening and so on. "Graha" refers to throat ailments and the like. "Disease" refers to insanity and the like. The remainder is easy to understand. "Hills and valleys" refers to the wheel of hills and valleys. "Valid cognition" (pramāṇa) refers to certainty. "Born from which action" refers to being born from whichever lunar mansion. "Expounded" means that which was spoken and clarified by the Sages; this is to be connected with the phrase "I shall explain that here, so listen." Now, the months, stars, planets, times, and so forth for the death of a person born in a particular lunar mansion are taught in sequence: "On the sun of Bhadra," and so forth. The "sun of Bhadra" refers to a person born on the sun of Aries.

དགུན་ཟླ་ར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུན་ཟླ་ར་བ་དེའི་ཚེས་གསུམ་དང་སྦྱར་རོ། ། དགུན་ཟླ་ར་བ་དེའི་གཟའ་མིག་དམར་དང་རྒྱུ་སྐར་སྨིན་དྲུག་ལྡན་པ་སྟེ་འཛོམ་པར་གྱུར་ན་དེ་ནི་དེའི་འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ལུག་གི་མི་འཆི་བའི་དུས་བསྟན་ནས། ཁྱུ་ མཆོག་གི་དུས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁྱུ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་སྨྱོ་ཞིང་མགུལ་བའི་ནད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མགུལ་བའི་ནད་ནི་ལྐོག་འགགས་ཀྱི་ནད་དེ་གདོན་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། ། སྨྱོ་བ་ནི་སེམས་ དྲན་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། དེ་ཡང་དེ་གཉིས་གཅིག་གིས་འཆི་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ནམ་ཞེ་ན་དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་བཞི་ལ་གལ་ཏེ་གཟའ་ལྷག་དང་སྣར་མ་འཛོམ་པར་གྱུར་ན་དགོངས་མོའི་དུས་སུ་འཆི་བར་འགྱུར་ རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྣར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁྲིག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མིའི་དུས་གསུངས་པ། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མགོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་དྭགས་ཀྱི་མགོ་སྟེ། རི་དྭགས་ཀྱི་མགོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པའོ། ། འཁྲིག་པའི་མི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲིག་པ་ ལས་སྐྱེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ཀརྐ་ཊ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་གསུངས་པ། དཔྱིད་ཟླ་ར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཀརྐ་ཊ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀརྐ་ཊ་ལས་སྐྱེས་པའི་མིའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སེང་གེ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་གསུངས་པ། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོའི་གཉིས་ལྔ་ལ།

Regarding the phrase "the first month of winter," it is to be associated with the third day of that first month of winter. If that first month of winter is joined with the planet Mars and the lunar mansion Kṛttikā (the Pleiades), then the time of death has arrived for that person. Having shown the time of death for those born under Aries, in order to show the time for those born under Taurus, the text says "Taurus" and so forth. "Physical signs" and so on refers specifically to insanity and throat disease; here, "throat disease" refers to a swelling of the throat caused by a graha (demon), which is a physical sign. "Insanity" refers to the mind losing its mindfulness, which is a sign of the mind. One should understand that death occurs through either of these two. When? It is said, "the middle month of winter" and so forth; the meaning is that if Mercury and the lunar mansion Rohiṇī coincide on the fourth day of the middle month of winter, one will die in the evening. Rohiṇī is so called because it arose from a lotus. The time for a person born from Gemini is stated as "the last month of winter" and so forth; "Head" refers to the head of the deer, as it is known as the "Deer's Head" (Mṛgaśīrṣa). "Person born from Gemini" is the remainder of the phrase. The time for a person born from Cancer is stated as "the first month of spring" and so forth; "Cancer" refers to a person born from Cancer. The remainder is easy to understand. The time for a person born from Leo is stated as "on the second or fifth of the middle month of spring."

། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཉིས་ལྔ་ནི་བཅུ་སྟེ་དེའི་ཚེས་བཅུ་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། གཞོན་ནུ་མ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་གསུངས་པ། དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་བཅུ་གཉིས་ལའོ། ། སྲང་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་གསུངས་པ། དབྱར་ཟླ་ར་ བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་ཡང་བཅུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡིག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མིའི་དུས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དབྱར་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞུ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་བསྟན་ པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་ངེས་པར་ལྡན་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དང་གཟའ་དང་སྐར་མ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་ལྡན་པར་གྱུར་ནའོ། ། སྟོན་ཟླ་ར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆུ་སྲིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་བསྟན་ཏོ། ། སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ བུམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཟད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་གཤིན་རྗེའོ། ། འགྲོ་བ་ནི་དེའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བའོ། ། ཡང་ན་ཟད་པ་ནི་ཚེ་ཟད་པའོ། ། འགྲོ་བ་ནི་འཆི་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགྲོ་བའོ། ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཉི་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་ བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་སླའོ། ། སྔོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྐྱེ་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུག་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། ཞི་དང་དྲག་པོ་དཔྱད་པར་བྱ། །

Regarding the phrase "and so forth," the two fives make ten; this should be connected with the statement, "one will die on the tenth day of that month." The time of birth for those born under Virgo is taught by the words "the last month of spring," and so forth; "twelfth" refers to the twelfth day of the lunar month. The time of birth for those born under Libra is taught by the words "the first month of summer," and so forth; here too, "fourteenth" refers to the lunar day. This should be applied similarly to the others. The phrase "the middle month of summer," and so forth, indicates the time for those born under Scorpio. The phrase "the last month of summer," and so forth, indicates the time for those born under Sagittarius; these are easy to understand. "When these are definitely present," refers to the moon, the planets, and the constellations; it means when they are present exactly as previously described. The phrase "the first month of autumn," and so forth, indicates the time for those born under Capricorn. The phrase "the middle month of autumn," and so forth, indicates the time for those born under Aquarius. In that context, "exhaustion" (zad pa) means that which causes exhaustion, namely Yama. "Going" (’gro ba) means going to his city. Alternatively, "exhaustion" refers to the exhaustion of the lifespan, and "going" refers to going to the reality of death. The phrase "the last month of autumn," and so forth, indicates the time for those born under Pisces; these are also easy to understand. Regarding the phrase "previously," and so forth: "time of birth" refers to those born under Aries and the other signs. One should examine the peaceful and the fierce.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། སྔོན་དུ་གཟའ་ལ་སོགས་པ་འཇམ་པ་དང་རྩུབ་པའི་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཚེ་དང་འཆི་དུས་ ལ་སོགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་གཅིག་གནས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་སོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་མེ་ཏོག་བོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འཇམ་པ་དང་རྩུབ་པའི་གཟའ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱས་ལ། རོ་ཧི་ཏ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་ པའི་བྱིས་པ་འདིས་ནི་འདི་སྲིད་ཅིག་འཚོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིམ་པ་བཞིན་ལུང་བསྟན་པར་བྱའི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ངེས་པར་འཆི་བར་ཚར་གཅོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་བསྟན་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ངེས་པར་འཆི་བ་ནི་སྲོག་འདོར་བའོ། ། ཚར་གཅད་པ་ནི་བདག་གི་དབང་ དུ་བྱ་བ་སྟེ། ཐིག་ལེ་དང་སྒྲའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། གཞུང་གང་དུ་དེ་ལྷག་པར་སྟོན་པ་དེ་ནི་ངེས་པར་འཆི་བར་ཚར་གཅད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟས་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་གཞུག་པར་བཞེད་ནས། རྩིས་ཀྱི་ལེའུ་གསུངས་པ། ལྟས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཨཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེའོ། ། ཀཱ་ལི་ནི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེའོ། ། མཉམ་བྱས་ནི་མཚུངས་པར་བྱ་ བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མཚུངས་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྡེ་ཚན་དུ་ནི་བསྡེབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྡེ་ཚན་ནི་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་དོ། །

The phrase "previously" should be connected with the word "previously" [in the root text], meaning that one should first understand the gentle and harsh [influences] of the planets and so forth. The phrase "life span and time of death, etc." refers to how long one will remain. The word "then" means having understood [this] well. By these [means], it is shown that by the mere ritual of casting the flower and so forth, one should understand the distinctions of the gentle and harsh planets, and then prophesy accordingly: "This child, born under Rohiṇī and so forth, will live for this long," and not otherwise. Regarding the chapter titled "The Stage of Subduing Certain Death," "certain death" is the casting off of the life-force. "Subduing" is bringing [it] under one's own power, which is the yoga of the drops and the sound. That source text in which this is primarily taught is the "Stage of Subduing Certain Death," the twenty-third [chapter]. This is the explanation of the twenty-third chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, wishing to engage people by means of omens and so forth, the chapter on astrology is taught, beginning with "the characteristics of omens." In that regard, "vowels" (āli) refers to the letters beginning with A. "Consonants" (kāli) refers to the letters beginning with Ka. "Equalized" means to be made equal. If one asks how they are to be made equal: "They should be arranged into classes." The "classes" are the eight classes.

བསྡེབ་པ་ནི་སྡེ་ཚན་སོ་སོར་རེ་རེ་ཞིང་དང་པོ་དང་འོག་མ་ལ་སོགས་པ་མཐུན་པ་དགུ་དགུར་བསྡེབ་པའོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་དང་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབྱངས་ནི་ཨ་ལ་ སོགས་པའོ། ། གསལ་བྱེད་ནི་ཀ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ལྔ་པོའི་ཡི་གེ་གང་དག་གི་མིང་གི་དང་པོར་གནས་པ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་དུ་མཐུན་ཞིང་འཕྲོད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆ་ཤས་ལྡན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ཤས་ལ་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། སྙིང་ སྟོབས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབད་ཅིང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་པར་བྱ་བ་སྟེ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དེའི་རིགས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་དེ་དང་དེའི་མིང་གི་ཡི་གེ་མཐུན་པས་རིགས་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་དང་དེའི་སྒྲུབ་པ་པོ་དག་ཀྱང་སྡེ་ཚན་ རྣམ་པར་དག་ཅིང་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིད་དུ་འོས་པར་དེའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་མཐུན་པ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ། མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ཚན་དེ་དག་གོ། ། ཡི་གེ་ བཅུ་གཉིས་སྒྱུ་མ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རཱ་སི་ལ་སོགས་པའི་རྩིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་ནི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་སོ། ། འཚོ་དང་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་འཚོ་བ་ནི་སྲོག་གོ། ། དུས་ནི་འཆི་བའོ། ། དེ་དག་རཱ་སི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ ནི། ཡི་གེ་དེ་དག་ཉིད་རཱ་སིའི་གཟུགས་སུ་བརྩི་བའོ། །

Regarding the "pairing," this refers to pairing each individual class with nine corresponding [letters], such as the first and the last, and so forth. If one asks what this means: "The first of the vowels and consonants," the vowels are a and so forth, and the consonants are ka and so forth. The meaning is that one should view whichever letters stand at the beginning of the names of those five classes as being mutually corresponding and compatible. "Possessing parts" refers to those residing in the parts of gods, humans, and so forth. "Endowed with strength" means that one should exert effort and apply diligence because of their compatibility. This is stated as: "One should know them as belonging to that family." This indicates that because the letters of the names of those various sentient beings are compatible, they belong to the same family; likewise, the gods and their practitioners are to be established as pure and compatible classes, and this term "that family" teaches that the practitioner is thus worthy. The compatibility of the families of sentient beings is stated as "Ananta and so forth," which is easy to understand. "Those" refers to those classes. Regarding "the twelve letters, the great illusion," and so forth, this teaches the calculation of the rāśis (zodiac signs) and so forth; the "twelve letters" are the twelve vowel letters. "Expressing the nature of life and time" means that "life" is the vital breath and "time" is death. These are the rāśis, meaning that those very letters are to be calculated in the form of the rāśis.

སྐར་མ་ཀུན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་དེ་རྣམས་ཉིད་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནང་གི་སྦྱོར་བས་བརྩི་བར་བྱའོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། དེ་བཞིན་འོག་དང་སྟེང་དུ་བལྟས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་བྱེ་ བྲག་ནི། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་རྒྱུ་བའི་ལྷག་པར་བྱས་པ་སྟེ། ཟླ་བ་ཡར་ངོ་དང་མར་ངོའོ། ། འོག་དང་སྟེང་དུ་བལྟ་བ་ནི་དབྱངས་དང་རཱ་སི་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་བ་སྟེ། ཡར་ངོ་ལ་ནི་འོག་ཏུ་བལྟས་ལ། མར་ངོ་ལ་ནི་བཟློག་སྟེ་བརྩི་བར་བྱའོ། ། ནང་གི་ལ་ཡང་དབུགས་འཇུག་པ་ནི་འོག་ཏུ་བལྟ་བ་ཡིན་ལ་འབྱུང་བ་ནི་སྟེང་ དུ་བལྟ་བའོ། ། བརྟན་པ་ཉིད་དང་གཡོ་བ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གཡོ་བ་དང་བརྟན་པ་སྟེ། བརྟན་པ་ལས་ནི་དགེ་བའི་མཚན་མ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། གཡོ་བ་ལས་ནི་སྡིག་པའི་མཚན་མར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཉིས་པོ་གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་ ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། རྐྱང་པ་དང་ནི་སྦྱར་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྐྱང་པ་ནི་ཐུང་ངུ་ངོ་། ། སྦྱར་བ་ནི་རིང་པོ་སྟེ་དེ་ཉིད་ནི་ཡང་བ་དང་ལྕི་བ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། རྒྱལ་དང་ཕམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤིས་པ་དང་མི་ཤིས་པ་སྟེ། ཐུང་ངུ་ནི་ཤིས་ལ། རིང་པོ་ནི་མི་ཤིས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་ ཨ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་རེའུ་མིག་བཅུ་གཉིས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བོར་བ་ལས་ཐུང་ངུ་རྣམས་ནི་ཤིས་ལ་རིང་པོ་རྣམས་ནི་མི་ཤིས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ།

"Perfectly endowed with all the stars" means that those very vowels should be calculated through the internal application of their enjoyment of the lunar mansions. Regarding the phrase "by the distinction of the moon and the sun, likewise looking downward and upward": the distinction of the moon and the sun refers to the specific movements of the moon and the sun, namely the waxing and waning phases of the moon. "Looking downward and upward" refers to the movement of the vowels and the rāśis (zodiac signs); one should calculate by looking downward during the waxing phase, and by reversing it during the waning phase. Internally as well, the inhalation of the breath is looking downward, and the exhalation is looking upward. Regarding "the stable and the moving": the stable and the moving refer to the stability and movement of the mind; from stability, one should recognize auspicious signs, and from movement, inauspicious signs. For that very reason it is said: "The two are expressed as two." Regarding "the single and the combined": the single is the short vowel, and the combined is the long vowel; these are also called light and heavy. Regarding "victory and defeat": these are the auspicious and the inauspicious; the short is auspicious, and the long is inauspicious. The summarized meaning of these is as follows: in the twelve-spoked wheel of the twelve squares containing the letters beginning with A, by casting flowers and so forth, the short vowels are auspicious and the long vowels are inauspicious. The specific details have already been explained. For that very reason it is said:

གཉིས་པོ་ སྟེང་ནི་རྒྱལ་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྟེང་ནི་ཐུང་ངུའོ། ། འོག་ནི་རིང་བའོ། ། འཆི་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། ཡང་རཱ་སི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྒྱུ་བའི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཉི་མའི་རྒྱུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཉི་མའི་རྒྱུ་བ་ ནི་ཉི་མའི་འགྲོ་བའོ། ། ཉི་མ་ལ་ནི་གནས་ཏེ་འཆར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའི་རྒྱུ་བས་གཟའ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་བ་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། རཱ་སི་རྒྱུ་བ་གསུམ་དུ་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་གསུམ་ནི་གཟའ་དང་སྐར་མ་དང་སྦྱར་བ་སྟེ། དེ་དག་རྒྱུ་བ་རཱ་སི་དབུགས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་དང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དབུགས་རྒྱུ་བ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དབུགས་རྒྱུ་བ་ནི་སྣ་སྒོའི་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་གཏུལ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟའ་དང་སྐར་མ་དང་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་རྒྱུ་བའོ། ། རཱ་སི་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི། རཱ་སི་དབུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཟླ་བའི་རྒྱུ་བ་ལ་རཱ་སི་རྒྱུ་བ་གསུངས་པ། ཀརྐ་ཊ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གླང་པོའི་དགྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེང་གེའོ། ། ཆ་ཤས་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ཆ་ཤས་དྲུག་གོ། ། གཟའ་ཡིས་བསྐུལ་ནས་འཆར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ ནི། གཟའ་ཟླ་བ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའོ། ། ཆུ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་ནོ། ། ཟུང་དུ་སྤྲོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲིག་པའོ། ། ཆ་ཤས་ལྔ་དང་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཟླ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཟླ་བའི་རི་མོ་གསལ་བ་ཆ་ཤས་བཅོ་ལྔ་དང་།

Regarding the two: "The upper is the Victorious One," and so forth, "upper" refers to the short [vowel], and "lower" refers to the long [vowel]. "Death" is an illustration. Furthermore, in order to show the distinction of the movement of the rāśis and so forth through the differentiation of the sun and the moon, it is said, "The movement of the sun," and so forth. "The movement of the sun" is the course of the sun. "Abiding in the sun, it rises" means that by the movement of the sun, the movement of the planets and so forth is brought under control. "The movement of the rāśis is asserted to be threefold" means that the three are the planets, the constellations, and the conjunctions; their movement is associated with the rāśis and the movement of the breath in successive order. For that very reason, it is said: "Endowed with the movement of the breath," and so forth. In that context, "movement of the breath" is the inhalation and exhalation of the breath through the nostrils. "All" refers to the movement of the breath of the planets, constellations, and conjunctions. "The rāśis are to be known" means they should be known as the nature of the breath. Regarding the movement of the moon, the movement of the rāśis is taught: "Cancer," and so forth. "Enemy of the elephant" refers to the lion. "Six parts" refers to the six parts of the moon. "Impelled by the planet, it will rise" means it is perfectly joined with the planet Moon. "Water-born" refers to the Capricorn. "Coupling" refers to the Gemini. "Five parts and four" also refers to the moon; thus, the clear appearance of the moon consists of fifteen parts.

རཱ་སི་བཅུ་གཉིས་རྒྱུ་བ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཉི་མའི་རྒྱུ་བ་ ནི་ཟླ་བ་མར་ངོའོ། ། ཟླ་བའི་རྒྱུ་བ་ནི་ཡར་ངོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབུགས་ཕྱིར་རྒྱུ་བ་ནི་ཉི་མའི་རྒྱུ་བའོ། ། ནང་དུ་འཇུག་པ་ནི་ཟླ་བའི་རྒྱུ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཆར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་གཟའ་ལ་སོགས་པ་འཆར་བའི་བལྟས་བརྩི་བ་གསུངས་པ་སླར་ཡང་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྲས་བུའི་མིང་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྲས་བུའམ་མེ་ཏོག་གི་མིང་གདོན་ཞིང་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། འབྲས་བུ་དང་མེ་ཏོག་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་པོའི་མིང་གི་ཡི་གེ་རྣམས་གལ་ཏེ་སྡེ་ཚན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་མཚན་མ་དགེ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ན་དེ་ལས་བཟློག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཡང་རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། ལྟས་ཆེན་འབྱུང་བ་མཉན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནག་མོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ཟླ་བ་གཅིག་ ལ་ཚེས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་ཕྱེ་བའི་མིང་གིས་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་མིང་གཟུང་ཞིང་བརྩི་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཉིས་འགྱུར་དུ་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཉིས་འགྱུར་ནི་གཉིས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ་བརྩི་བའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དབང་པོའི་ཆ་སྟེ་དབང་པོ་དྲུག་གཉིས་སུ་བསྒྱུར་ བས་བཅུ་གཉིས་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ཟླ་བ་ཡར་ངོ་མར་ངོ་ལ་ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་བཅུ་གཉིས་སུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྟས་ནི་ལྷག་མ་བཟུང་ནས་སུ། །

The movement of the twelve rāsis is thus applied. In that regard, the movement of the sun is the waning fortnight, and the movement of the moon is the waxing fortnight. Likewise, the outward movement of the breath is the movement of the sun, and the inward entry is the movement of the moon. For that very reason it is said: "It will arise as before." Now, regarding the calculation of the signs of the arising of the planets and so forth, it is said: "One should apply the name of the fruit," and so on. This means that one should utter and grasp the name of the fruit or the flower. If the letters of the names of the fruit or flower, the object to be accomplished, and the practitioner belong to the same class (varga), then at that time the sign is auspicious; otherwise, it should be viewed as the opposite. Furthermore, another method is taught: "One should listen to the occurrence of the great signs," and so forth. The passage beginning with "Kālī" and so on is easy to understand. Regarding "twenty-four," as previously explained, one should grasp and calculate the names of the twenty-four goddesses by dividing a single month into twenty-four lunar days (tithi). For that very reason it is said: "Having made it twofold," and so on. "Twofold" means multiplying by two. If one asks what that is: it is the portion of the indras, for when the six indras are multiplied by two, they become twelve. These demonstrate twelve days each for the waxing and waning fortnights of the moon. "Having grasped the remaining signs," and so on.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་མོ་ཐ་མ་མ་མོ་གང་གི་མིང་ཡིན་པ་དེས་བརྩི་བ་སྟེ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཐོད་ལེ་ཀོར་ལ་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་ པའི་སྔགས་མངོན་པར་བཟླས་ནས་དེར་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་གླང་གི་གཅིན་རྗེས་ལྟ་བུའི་རི་མོ་ཅི་ཙམ་སེམས་ཀྱིས་འདོད་པར་བྲིས་ལ། དེའི་རི་མོ་ཐ་མ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རི་མོ་འབུར་བ་རྣམས་ནི་རི་མོ་དང་པོའི་བར་དུ་ཕྱོགས་གཅིག་བརྩི་བར་བྱ་སྟེ། རྩིས་ཀྱི་ཐ་མ་ནི་རི་མོའི་དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་མ་གང་ལ་ འབབ་པ་དེའི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལུས་ལ་གནས་པའི་དབུགས་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུ་དང་དབྱངས་ལ་སོགས་པའི་མིང་གཟུང་བའི་རྩིས་ཀྱི་སོ་སོའི་འབྲས་ བུ་རྟོགས་པ་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཟའ་རྣམས་དང་ལྟས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་དང་མིང་དང་སྡེ་ཚན་གྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རཱ་སིའི་རྒྱུ་བ་གང་གིས་གཟའ་དང་ལྟས་རྣམས་རྒྱུ་བ་དེ་ནི་གཟའ་དང་ལྟས་ཀྱི་རྒྱུ་བའོ། ། མིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན་སྡེ་ཚན་གྱི་ཆོ་ག་ སྟེ། དགུ་སྟེ་རྣམ་པ་ལྔར་བྱས་པའོ། ། དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རྒྱུ་སྐར་དང་གཟའ་རྣམས་འཆར་བའི་ལེའུ་གསུངས་ པ། ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཉི་མ་རྒྱུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟའ་ཉི་མ་རྒྱུ་བའོ། །

The phrase "thus it is called" means that one calculates by means of the name of whichever mātṛ (mother) corresponds to the final line. The meaning of these is as follows: having clearly recited the mantras of the eight-line [verse] and so forth upon a piece of chalk, one should draw as many lines as the mind desires, like the tracks of an ox's urine, as previously explained. Starting from the final line of those, one should count in a single direction toward the first line for those lines that are raised. The final result of the calculation will become the faults and virtues of whichever yoginī corresponds to the first line. This is the meaning. The remainder is easy to understand. The passage beginning with "The breaths abiding in the body" is the summary. By these, the firm realization of the individual results of the calculations for grasping names such as flowers, fruits, and vowels is established. Regarding the "Section on the Sequence of the Rituals of the Planets, the Movement of Omens, Names, and Classes": the "movement of planets and omens" refers to that by which the planets and omens move through the rāśis (zodiac signs). "Names" refers to what is made clear. If one asks what that is, it is the "ritual of the classes," which are nine, arranged in five ways. The source text (śāstra) that teaches this is the "Section," the twenty-fourth. This is the explanation of the twenty-fourth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, the chapter on the rising of the constellations and planets is taught, beginning with "Now," and so forth. "The movement of the sun" refers to the movement of the sun planet.

ཉིན་མོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་རྣམས་ལའོ། ། ཐུན་ཕྱེད་ལྔ་དང་བདུན་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའི་ཐུན་ཕྱེད་པ་བརྒྱད་བརྒྱད་དུ་གནས་པ་ལས། ཐུན་ཕྱེད་པ་ལྔ་པ་དང་བདུན་པ་ལ་གཟའ་ཉི་མ་རྒྱུ་བ་ དེའི་དུས་སུ་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། བྱ་བ་མི་འགྲུབ་ཅིང་འཇོམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྔ་པ་སྟེ། པའི་སྒྲ་མི་མངོན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྩིས་འདིས་ཀུན་ལ་བསྒྲེ་བར་བྱའོ། ། ཟླ་བ་ཡི་ནི་བཞི་དང་དྲུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་ཕྱེད་པ་བཞི་ པ་དང་དྲུག་པ་སྟེ། གཟའ་ཟླ་བའི་རྒྱུ་བ་དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འཇོམས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། གསུམ་པ་དང་ལྔ་པ་ནི་མིག་དམར་གྱིའོ། ། གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་ནི་གཟའ་ལྷག་གིའོ། ། བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུར་བུ་སྟེ། དེའི་ནི་དང་པོ་ དང་གསུམ་པའོ། ། ངན་སྤང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པ་བ་སངས་སོ། ། དེའི་ནི་གཉིས་པ་དང་བདུན་པ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འཆི་བ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དང་པོ་དང་དྲུག་པ་ནི་ངལ་བའི་སྟེ་ངལ་བ་ནི་སྤེན་པའོ། ། དེ་དག་ལས་བཟློག་པའི་ཐུན་ཕྱེད་པ་རྣམས་ནི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཤིས་པ་ ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་སྐྱེ་བའི་དུས་སུ་གཟའ་དེ་རྣམས་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འཆི་བའི་དུས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་ཟེར་རོ། ། རིགས་འཆར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པའོ། ། དེ་དག་གི་དུས་ནི་ཡོངས་སུ་འཆད་པར་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་དག་ནི་གཟའ་དེ་རྣམས་ཏེ།

"During the day" refers to the lunar dates. Regarding the phrase "during the fifth and seventh half-periods," since the day and night are each divided into eight half-periods, the planet Āditya (the Sun) moves through the fifth and seventh half-periods; at that time, it should be understood that "no activity whatsoever will be accomplished," meaning that activities will fail and be destroyed. The word "five" (pañca) refers to the fifth, where the genitive particle has been elided. This calculation should be applied to all cases. Regarding "the fourth and sixth of the Moon," this refers to the fourth and sixth half-periods; it should be connected with the phrase "the movement of the planet Candra (the Moon) will undoubtedly be destroyed," up to the point "having the nature of time." The third and fifth belong to Maṅgala (Mars). The second and fourth belong to Budha (Mercury). "Guru" refers to Bṛhaspati (Jupiter); its [periods] are the first and third. "Śukra" refers to Śukra (Venus); its [periods] are the second and seventh. The phrase "should be known" and "as death itself" are the remaining [terms]. The first and sixth belong to Śanaiścara (Saturn); "Śanaiścara" means Saturn. The half-periods that are the reverse of these are auspicious for activities. Some say that this indicates the time of death for those born under those planets at the time of their birth. "The rising of the family" means that the time of death has arrived. Regarding the phrase "the time of these is fully explained," "these" refers to those planets.

དེ་རྣམས་ ཀྱི་འཆར་བའི་དུས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འཆད་པ་སྟེ། ངེས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་ཐུན་མོང་མཚན་ཉིད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཆི་བའི་དུས་ལ་སོགས་པ་སྔར་བསྟན་པ་དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་གཞན་བཤད་ ཉོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ལྔ་ནས་ཉི་ཤུ་ལྔའི་བར་འདི་དག་གི་བརྗོད་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལྔ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིའི་དོན་སྔར་ལེའུ་ཉི་ཤུ་པར་ཉི་མ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་རླུང་ཕྱིན་ ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བའི་དུས་བསྟན་པའི་ལྷག་མར་གྱུར་པ་ལྔ་པ་དང་བཅུ་པ་དང་བཅོ་ལྔ་པ་དང་ཉི་ཤུ་པ་དང་ཉི་ཤུ་ལྔའི་བར་དུ་རྣམ་པ་ལྔར་སྤེལ་བའི་དུས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཀྱང་། པའི་སྒྲ་མི་མངོན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་བཅུ་གསུམ་ གསུམ་གྱི་བར་དུ་རེ་རེ་ཞིང་སྤེལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་ལས་གོང་དུ་གྱུར་པའོ། ། བཅུ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་ཕྲག་གསུམ་སྟེ་སུམ་ཅུའོ། ། གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་ལྷག་པ་གསུམ་མོ། ། རེ་རེ་སྤེལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ བར་དུ་རེ་རེ་ཞིང་སྤེལ་བར་བྱའི། སྔ་མ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཉི་མ་དྲུག་པ་དང་། བདུན་པ་དང་། བརྒྱད་པ་དང་། དགུ་པ་དང་། བཅུ་པ་དང་། བཅུ་གཅིག་པ་དང་། བཅུ་གཉིས་པ་དང་། བཅུ་གསུམ་པ་དང་། བཅུ་བཞི་པ་དང་།

These are the complete explanations of the times of their arising; they are the definitive teachings. Regarding the phrase "those are the common characteristics," this means that the previously explained times of death and so forth are common to both yogis and ordinary, mundane beings. Regarding the phrase "listen to the other explanation for yogis," this refers to the signs of the time of death that are uncommon to yogis. That very point is stated: "From five up to twenty-five, these are the subject matter," and so forth. Regarding the phrase "from five," the meaning of this is that, as a supplement to the explanation in the twentieth chapter concerning the time when the winds flow in a perverted manner for six days and so forth, the times of the fivefold increase—from the fifth, the tenth, the fifteenth, the twentieth, and up to the twenty-fifth—will now be explained. In the phrase "five" and so forth, the word "and so on" is used elliptically. Regarding the phrase "from that, up to thirteen, increasing by one each time," the word "from that" refers to the period following the twenty-fifth. "Thirteen" means three tens, which is thirty. "Three" refers to the additional three. "Increasing by one each time" means that from the twenty-sixth day up to the thirty-third, one should increase by one each day, but not as in the previous case. Thus, the sixth, seventh, eighth, ninth, tenth, eleventh, twelfth, thirteenth, fourteenth, and...

བཅོ་ལྔ་པ་དང་། བཅུ་དྲུག་པ་དང་། བཅུ་བདུན་པ་དང་། བཅོ་བརྒྱད་ པ་དང་། བཅུ་དགུ་པ་དང་། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ་དང་། རྩ་གཉིས་པ་དང་། རྩ་གསུམ་པ་དང་། རྩ་བཞི་པ་སྟེ། བར་བར་གྱི་ཉི་མ་རྣམས་མ་གཏོགས་པ་ལྔ་ནས་ཉི་ཤུ་ལྔའི་བར་དུ་ལྔ་ལྔར་སྤེལ་བའི་ཚིག་རྣམས་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་ལ་སོགས་པར་སྤེལ་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དགུན་ཟླ་ཐ་ ཆུང་ཉི་མ་ལ། མཚུངས་གསུམ་མིག་གི་ཟླ་བ་དྲུག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཉི་མ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔ་དྲོའི་ཆུ་ཚོད་གསུམ་ལ་སྟེ། འཕེལ་བའི་ཆ་ཤས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཚུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཉི་མ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་བོར་བ་ལ་འཕེལ་བའི་དུས་སུ་བརྩི་བ་ལྟར་འདིར་ཡང་ བརྩི་བར་བྱ། ཁ་ཅིག་ནི་མཚུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ལོ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བ་སྟེ། མཐུན་པར་སྤེལ་ཞིང་དབྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། མིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སོ། ། ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཉི་མ་ལྔ་དང་བཅུ་དང་བཅོ་ལྔའི་རླུང་བཟློག་སྟེ་རྒྱུ་བ་ན་ལོ་གསུམ་དང་ གཉིས་དང་གཅིག་ཏུ་འཚོ་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གསུམ་ཟུང་ཟླ་སྟེ་ཟླ་ལྷག་ཆེས་ཕྱོགས་མདའ་ཡོན་ཏན་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཟུང་ནི་གཉིས་སོ། ། ཟླ་བ་ནི་གཅིག་སྟེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཟླ་བའི་གྲངས་སོ། ། དེས་ན་ཞག་ཉི་ཤུ་པ་དང་། ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་དང་། དྲུག་པ་དང་། བདུན་པའི་བར་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བ་ ན་ཟླ་བ་དྲུག་དང་། གསུམ་དང་། གཉིས་དང་། གཅིག་ཏུ་འཚོ་བའོ། ། ལྷག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་ཞག་གྲངས་སོ། །

The fifteenth, sixteenth, seventeenth, eighteenth, nineteenth, twenty-first, twenty-second, twenty-third, and twenty-fourth. This means that, excluding the intervening days, one should speak by alternating in groups of five from the fifth up to the twenty-fifth, and then alternating from the twenty-sixth onwards. Regarding the phrase, "On the day of the last month of winter, three equal, two eyes, and six moons": "On the day of the last month of winter" refers to the three ghaṭikā of the morning, which means the portion of the waxing phase. "Equal" means that just as the waxing period was calculated by omitting the previous six days and so forth, it should be calculated here in the same way. Some say that "equal" refers to the reduction of years and so forth due to the specific reversal of the winds, and that one should thus increase and decrease in accordance with that. "Eyes" means two. "Moon" means one. Thus, when the winds flow in reverse for five, ten, and fifteen days, it should be applied as living for three, two, and one year respectively. "Three pairs, moon, and the remainder: months, extra, very, direction, arrow, quality, and drop"—here "pairs" means two. "Moon" means one. What is that? It is the number of months. Therefore, when the winds flow in reverse for the twentieth, twenty-fifth, sixth, and up to the seventh day, one lives for six, three, two, and one month respectively. "Remainder" means the rest; the remainder refers to the number of days.

ཡང་ན་ཉི་མ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པར་རླུང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྒྱུ་བ་ནི་ལྷག་མ་སྟེ་དེ་དག་གི་འཚོ་བའི་དུས་ནི་ཚེས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཚེས་ནི་ཞག་བཅོ་ལྔའོ། ། ཕྱོགས་ནི་ བཅུའོ། ། མདའ་ནི་ལྔའོ། ། ཡོན་ཏན་ནི་སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། ། ཐིག་ལེ་ནི་ཉི་མ་གཉིས་དང་ཡང་གཅིག་གོ། ། བར་བར་གྱི་ཉི་མ་མདོ་ཙམ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལྔ་ལས་བཅུའི་བར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བཅུ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྔ་ནས་བཅུའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སྦྱར་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ལྔ་ནས་བཅུའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་དྲུག་པ་དང་བདུན་པ་དང་། བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པ་རྣམས་སོ། ། བཅུ་ནས་བཅོ་ལྔའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བཅུ་གཅིག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པ་དང་། བཅུ་གསུམ་པ་དང་། བཅུ་ བཞི་པ་རྣམས་ཏེ་དེ་ལྟར་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཟླ་བའི་གནས་སྐབས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པ་པོས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ཟླ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ ནས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དང་པོ་སྐར་མ་བགྲང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བའི་དུས་ཀྱིའོ། ། སྐར་མ་བགྲང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་དུས་ཀྱི་སྐར་མ་གང་ལ་ཟླ་བ་གནས་པའི་རྩིས་བྱས་ལ། ཟླ་བ་དེའི་ཆུ་ཚོད་དག་གི་གྲངས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་རི་མོ་བྲི་བའོ། ། ཉི་མ་ཡི་ནི་ཆུ་ཚོད་དག།

Alternatively, the reversal of the winds on the twenty-eighth day and so forth is the remainder; the duration of their life is the lunar days and so on. The lunar days (tithi) are fifteen. The phases (pakṣa) are ten. The arrows (iṣu) are five. The qualities (guṇa) are the three: sattva, rajas, and tamas. The drops (bindu) are two days and also one. To briefly indicate the intervening days, it is said: "from five to ten," and likewise "from ten," and so forth. The phrase "from five to ten" is to be connected with the word "should be applied" (yojya). The phrase "as previously explained" is the remainder. In that context, "from five to ten" refers to the sixth, seventh, eighth, and ninth days. "From ten to fifteen" refers to the eleventh, twelfth, thirteenth, and fourteenth days; in this way, the remaining [days] should also be applied. Regarding the explanation of the lunar states (avasthā), it begins with "Then," and so forth, to be understood by the practitioner. It is to be connected with the phrase "shall be explained." If one asks what that is, it refers to the transformations occurring in all states; this is to be connected with the word "of the moon" (candramasaḥ) which appears below. "First, the constellations (nakṣatra) should be counted": "first" refers to the time of birth. "The constellations should be counted" means that one should calculate which constellation the moon occupies at that time and draw as many marks as there are ghaṭikā (units of time) in that month. "The ghaṭikā of the sun..." [is as follows].

ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཞག་གང་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་ནས་བཟུང་སྟེ། ཞག་གི་དང་པོའི་བར་དུ་ཆུ་ཚོད་ཇི་སྙེད་འདས་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་མཚན་མ་བྲི་བའོ། ། ཟླ་བའི་གནས་སྐབས་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐོག་མ་ཉིད་དུ་སྟེ་ ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཟླ་བའི་ཆུ་ཚོད་བྲིས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ཉི་མ་ཇི་སྙེད་འདས་པའི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་རི་མོ་བྲི་བའོ། ། དེ་ནི་དྲུག་ཅུར་བསྒྱུར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དྲུག་ཅུར་འགྱུར་དུ་སྤེལ་བའོ། ། སླར་ཡང་ཉི་ཚོད་ཟླ་བ་བསྣན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉི་ཚོད་དང་ཟླ་བ་ནི་རྩིས་བྱེད་པའི་དུས་ཀྱི་ ཟླ་བ་ལ་ཆུ་ཚོད་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང་དེའི་ཉིན་མོ་ཞག་གི་དང་པོའི་བར་དུ་ཆུ་ཚོད་ཇི་སྙེད་ཅིག་འདས་པའི་མཚན་མ་དེ་གཉིས་བསྣན་པར་བྱའོ། ། དྲུག་ཅུ་རུ་ནི་བསྒྱུར་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བཟླུམས་ནས་སླར་ཡང་དྲུག་ཅུ་འགྱུར་དུ་སྤེལ་བའོ། ། མདའ་དང་སྲེད་བྱེད་རོ་ཡི་ནི། ། དབང་པོར་ བཅས་པའི་དེ་བཞིན་བཅད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་སླར་དབྲི་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་མདའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྔའོ། ། སྲེག་བྱེད་ནི་གསུམ་མོ། ། རོའི་དབང་པོ་ནི་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་གྲངས་དགུ་དགུར་དབྲི་བའོ། ། བཅུ་གཉིས་དག་གི་ནང་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་བཅུ་གཉིས་བཅུ་ གཉིས་དབྲི་བའོ། ། ལྷག་མའི་ཆ་ཤས་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བྲི་བ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་ལྷག་པར་གྱུར་པའི་ཆ་ཤས་ཐ་མ་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ།

Regarding the phrase "from the time of birth on a given day," this means that one should mark the number of ghaṭikā (water-measures) that have elapsed from the time of birth until the first day of the month. The phrase "for the sake of the causal state of the month" means for the purpose of understanding the characteristics of the state of the month. Alternatively, "at the beginning" means at the very start; one should first write down the ghaṭikā of the month, and after that, write the marks for the number of ghaṭikā of the sun that have elapsed. "That should be multiplied by sixty" means that the total number of the two marks should be increased by a factor of sixty. "Furthermore, add the solar and lunar [measures]" means that one should add the two marks: the number of ghaṭikā in the month of the calculation time and the number of ghaṭikā that have elapsed from the first day of that day. "Having multiplied by sixty" means that all of those, having been gathered into one, are again increased by a factor of sixty. "By the arrows, the burners, and the tastes, together with the lord, likewise subtract" indicates that after that, one should subtract again. In that context, "arrows" refers to five; "burners" refers to three; and "the lord of tastes" refers to one. Thus, one first subtracts nine each. "From among the twelve" means that after that, one also subtracts twelve each. "The remaining parts should be taken" means that even after subtracting in that manner, one should take the final remaining parts, starting from one.

བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ལྷག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཟུང་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ཉིན་དང་མཚན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆུ་ཚོད་ ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དང་པོ་ཟླ་བ་རབ་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ཆུ་ཚོད་དེ་དག་ལས་ལྷག་མའི་ཆ་ཤས་གལ་ཏེ་གྲངས་གཅིག་ལུས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དང་པོའི་ཟླ་བའོ། ། དེ་ཡི་བྱ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ཆུ་ཚོད་དེའི་བྱ་བ་རྣམས་ཉམས་ཤིང་མི་འགྲུབ་ལ་གནས་སྐབས་ངན་པར་བགྲང་ བའོ། ། གཉིས་པ་བཀྲ་ཤིས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཉིས་པ་ནི་ལྷག་མར་གྱུར་པའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་རི་མོའོ། ། གཉིས་ཤིག་ལུས་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཤིས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བཀྲ་ཤིས་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་འཆི་སྟེ་གསོད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྷག་མ་ནི་ཆ་ཤས་གསུམ་ལུས་པ་སྒྲུབ་པ་པོ་ གསོད་ཅིང་འཆི་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། བཞི་པ་དགོད་དེ་ཚིམ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཆུ་ཚོད་བཞིའི་རི་མོ་ལྷག་མས་ནི་བཞི་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེས་ན་དགོད་པ་དང་བཅས་ཤིང་ཚིམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་རབ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཞེས་བྱ་བ་དང་། འཆི་བྱེད་ཅེས་བྱ་ བ་དང་། དགོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མིང་ཡིན་ཏེ། ། ཟླ་བ་དེ་དག་ཉིད་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་རི་མོ་གཅིག་དང་། གཉིས་དང་། གསུམ་དང་། བཞི་ལ་སོགས་པའི་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་ལས་སྐྱིད་སྡུག་གི་གནས་སྐབས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལུག་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིས། ། ཟླ་བ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ རྒྱུ། །

One should take and examine whatever remains up to the twelfth. Regarding the phrase "the conjunction of day and night," this refers to the total number of ghaṭikā (water-clocks) in a day and night. "The first is the saṃsthāna (establishment)" means that if, from those ghaṭikā of the moon, a single remaining portion is left, that is the first month. "Its activity will be impaired" means that the activities of that lunar ghaṭikā will decline and fail to be accomplished; it is reckoned as an unfavorable state. "The second is auspicious" means that the second is the numerical figure of the remaining portion. If two remain, it is "auspicious" because it brings good fortune to the practitioner. "The third is death, it will kill" means that if three remaining portions are left, the practitioner will be killed and die. "The fourth is laughter, it brings satisfaction" means that the remaining figure of four ghaṭikā indicates the fourth; the meaning is that one will be accompanied by laughter and will be satisfied. Alternatively, these terms—saṃsthāna, "auspicious," "death-maker," and "laughter"—are the names of the twelve months. These very months indicate states of happiness or suffering based on whether the remaining figures of the ghaṭikā are one, two, three, four, and so forth. "By indicating Aries and the others, the months proceed in order." This means that by showing the signs starting with Aries, the months proceed in their proper sequence.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དེ་དག་གི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་གྲངས་ནི་ལུག་ལ་སོགས་པའི་རཱ་སི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་གྲངས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱུ་བའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐམས་ཅད་ནི་གཟའ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ནི་འབྱུང་བའོ། ། གཞུང་གང་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་བ་སྟོན་པ་ དེ་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དུས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སྟེ། མཆོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གར་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའོ། ། སྒང་གཤོང་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུགས་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དུས་ཀྱི་གྲངས་ནི་ཇི་བཞིན་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དུས་ནི་མིག་བཙུམས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱུ་བ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་དག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ རྣམས་འཆར་བའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དུས་ཀྱི་བགྲང་བ་ལུས་མེད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། ། བགྲང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཆི་བའོ། ། ལུས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ལུས་ཅན་ལས་གུད་དུ་མིག་ ལ་སོགས་པས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་བགྲང་བ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ལ། དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་འཆི་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། མདའ་ནི་བརྒྱ་སྙེད་བསྣུན་གྱུར་ཀྱང་།

Regarding the phrase "thus it is said," the number of ghaṭikā for those months should be understood by the number of ghaṭikā for the rāśi such as Aries and so forth. Regarding the "chapter on the sequence of the movement of all," "all" refers to the planets, the moon, and so forth. Their "movement" is their arising. The source text (gzhung) from which the arising of all is shown is the "chapter," which is the twenty-fifth. This is the explanation of the twenty-fifth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, in order to clarify the nature of the times (dus), the passage beginning with "Then" and so forth is spoken. Regarding "having made offerings," this refers to offerings such as dance and so forth. Regarding "the wheel of the highs and lows," this is the wheel of the breath (prāṇa). Regarding "of those," it refers to the breaths. Regarding "the number of times is taught as it is," "times" refers to the closing of the eyes and so forth. Regarding "the distinctions of the movement," this refers to the specific ways in which the times arise. Regarding "the counting of time is bodiless," "time" refers to the states of things. "Counting" refers to the distinctions of states: birth, abiding, and death. "Bodiless" means that these are not perceived as having a body by the eyes and so forth. Alternatively, "counting" is the states of things, and "time" is impermanence itself, which is to say, death. As it is also said: "Even if struck by hundreds of arrows..."

དུས་ལ་མ་བབ་འཆི་མི་འགྱུར། ། རྩྭ་རྩེ་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། དུས་ལ་བབ་ན་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དུས་ལ་བབ་པ་དེ་ཡང་གནས་པའི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ཟད་པ་དང་། འགལ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པ་ལས་སོ། ། འགལ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པས་ཀྱང་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ན་རྒྱུ་ཟད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཆི་བར་ཤེས་ པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། རྒྱུ་ཟད་པ་ཡིས་ཤི་བ་ནི། ། ཟད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གང་མ་ཟད། ། དེ་ཡི་ཟད་པ་ཇི་ལྟར་བརྗོད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ནི་མཐུན་པའི་ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་རླུང་དང་མཁྲིས་པ་དང་བད་ཀན་ དང་། འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་ནད་གཞི་འཁྲུགས་པ་དང་། བདག་དང་གཞན་གྱི་སྲོག་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་རྩོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་རང་གི་རྩོལ་བ་ནི་འགེགས་པ་དང་། མེ་དང་ཆུར་མཆོང་བ་དང་དུག་ཟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་གྱི་རྩོལ་བ་ནི་སྟག་དང་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ ཅན་གྱི་གནོད་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པས་བཅོམ་པའོ། ། དེ་དག་གིས་འཚོ་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པ་མར་ཟད་པའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་འཆི་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འཆི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་མི་རྟག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཐམས་ཅད་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དུས་ཀུན་དུ་གནས་པའོ། ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ། །

"One does not die when the time has not come; even by the mere touch of a blade of grass, one will die when the time has come." Thus it is said. That the time has come occurs through the exhaustion of the favorable conditions for remaining and the presence of adverse conditions. Even the presence of adverse conditions harms the concordant causes; in reality, one should understand that death occurs precisely through the exhaustion of the causes. As it is also said: "Death through the exhaustion of causes is what is called 'exhaustion.' How can that which is not exhausted by its own nature be said to be exhausted?" In this context, the concordant causes are suitable food and so forth. The presence of adverse conditions refers to the disturbance of the internal and external humors—wind, bile, phlegm, and their combinations—as well as the exertion of oneself or others that destroys life. One's own exertion includes such acts as hanging, jumping into fire or water, or consuming poison. The exertion of others includes the harm inflicted by animals such as tigers and snakes, or being struck by external weapons and the like. One should understand that when these harm the causes for the appropriation of life, death occurs just like a butter lamp when the butter is exhausted. Furthermore, what is called "death" demonstrates the impermanence of the continuum of sentient beings; otherwise, in order to demonstrate its pervasiveness over all conditioned phenomena, it is said: "It abides everywhere in all things," and so forth, meaning it abides at all times throughout the entirety of space. It pervades all entities.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཤིང་བུ་ དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་བྱུང་ཞིང་། བྱུང་ནས་ཀྱང་རྒྱུན་མི་རྟག་ཅིང་འཇིག་པར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་འཆར་བ་དང་ནུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ བར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལ་ཡང་ཁྱབ་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུས་ལས་འདའ་བར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ བཅོམ་ལྡན་འདས་དུས་ཀྱི་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུས་ལས་མི་འདའ་བར་སྟོན་པར་མཛད་དེ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། དུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་སྨིན་པར་འགྱུར། ། སྐྱེ་དགུ་དུས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། ། དུས་ཀྱིས་གཉིད་ལོག་སད་པར་བྱེད། ། དུས་ནི་འདའ་བར་དཀའ་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཇི་སྟེ་ཕ་རོལ་པོའི་ གཞུང་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དེ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་དང་། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཟུང་བས་ཉམས་པ་ཡིན་གྱི། དུས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། དངོས་ལ་ཞེན་པས་འཛིན་པ་དང་། དག་པ་ཡིད་ ཀྱི་འཛིན་པ་དག། ཆུང་མ་ཆགས་པས་འཁྱུད་པ་དང་། བུ་མོ་བྱམས་པས་འཁྱུད་པ་འདྲ། ། ཞེས་སོ། ། ལུས་ལ་གནས་ཀྱང་ལུས་མི་སྐྱེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ།

The term "thus" refers to that which pervades all substances. For instance, in the case of pieces of wood, vases, and so forth, it is directly perceived that they arise, and having arisen, they are seen to be impermanent and subject to destruction. Even in the case of the sun, the moon, and so forth, whose beginning and end are not directly perceived, their impermanence is to be inferred from specific logical reasons such as their rising and setting. If one asks, "What then is the case for those possessing a vajra body?"—since that is not renowned in the world, it is not a subject [for this argument]. Alternatively, because impermanence consists of momentariness, it pervades even the vajra-like body; thus, it is difficult for any entity to transcend time. Therefore, the Blessed One teaches those to be tamed by time that no entity transcends time. As it is said: "The elements ripen through time; all beings are gathered by time; time awakens those who sleep; time is difficult to transcend." If it is argued that this appears in the source texts of others, there is no fault in that either. For the outsiders have fallen into error by grasping time as having characteristics such as being distinct from that which possesses time and being permanent, but they do not assert it as mere time. As it is also said: "Grasping through attachment to entities and grasping with a pure mind are like embracing a wife out of passion or embracing a daughter out of affection." Regarding the statement, "Though abiding in the body, the body is not produced":

ཚུལ་དེ་ལྟར་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་དོན་དམ་པར་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དུས་ཉིད་དུས་ནི་མེད་པ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་ཉིད་ནི་འཇིག་རྟེན་མིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སྟེ། དེ་ལ་དུས་ནི་བསྟན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ནི་བཤད་པ་སྟེ། འཇིག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། རྟེན་པ་ནི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་སྟེ། དེ་དག་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ངོ་བོ་ ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆུའི་ཟླ་བ་ལྟར་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་དང་གཅིག་ཏུ་རྫུན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྷ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་སྔར་བཤད་པའི། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དུས་མཚན་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ནང་གི་དབུགས་བགྲང་བ་ལས་ སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་དུས་མ་ལུས་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དང་གང་ལྷ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་བསྟན་པའི་དབུགས་བགྲང་བའི་དོན་དམ་པའི་དུས་བསྟན་པ་དེ་དང་དེ་ནི་ལུས་ལས་འདས་ཤིང་དྲི་མ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉག་གཅིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ ཡིན་ཞིང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་སྟེ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་སྨན་སླད་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་རྣམས་ལ་སྨན་སླད་དུའོ། ། དབུགས་ཀྱི་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་དུས་རྣམས་བཤད་པར་གསོལ་བའོ། ། ནད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རླུང་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནད་མེད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །

Although it pervades embodied beings in that manner, because it is ultimately adventitious, that body is without intrinsic nature. For that very reason, it is said: "Time itself is not time, and the world itself is not the world." In this context, "time" is the teaching, and "the world" is the explanation. "Destruction" refers to the culmination of impermanence, such as birth and so forth. "Dependence" means relying on conditions; when these are analyzed, because they lack intrinsic nature, one should understand that they are neither exclusively true nor exclusively false, like the moon in water. "O God, you have previously explained the characteristic of inconceivable time," and so forth, teaches the characteristic of knowing all moments of time without exception through the internal counting of breaths by the yoginīs. Whatever ultimate time of the counting of breaths you previously taught, O God, is beyond the body and stainless; therefore, it is the domain of the yogi alone and is extremely difficult to find. It is said that it is not the domain of ordinary people. For that reason, it is said: "For the benefit of all beings." This means for the benefit of ordinary worldly people. "The certainty of breath" is a request to explain the moments of time, such as instants, as established by the enumeration of yogis. Regarding "free from disease" and so forth, "separated from wind" is a qualification of being free from disease.

ཁམས་ནི་སྙོམས་པར་གནས་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཁམས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་ལ་བྱ་སྟེ། དབང་པོ་རྣམས་ནད་ཀྱིས་མ་གཟིར་ཞིང་ངལ་བ་ ལ་སོགས་པས་མ་གདུངས་པ་ནི་སྙོམས་པའོ། ། རན་པར་ཟ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རན་པ་ནི་འཚམ་པར་ཏེ། ཁ་ཟས་འགྲངས་དྲགས་པ་དང་། ཧ་ཅང་ལྟོགས་པ་དང་། ཧ་ཅང་སྐྱ་བ་དང་། ཧ་ཅང་སྣུམ་པ་དང་། ཧ་ཅང་ཡང་བ་དང་། ཧ་ཅང་ལྕི་བ་རྣམས་སྤངས་ཏེ། རླུང་ལུགས་སུ་རྒྱུ་བ་ དང་། བཤང་བ་སྣུམ་ལ་མི་སྲི་ཞིང་། ། ལྟོ་བར་བདེ་བར་ཟ་བའོ། ། ཚུལ་བཞིན་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ངལ་དུབ་དང་། དྲག་ཤུལ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ནས་གནས་པ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཐ་མལ་པ་དེའི་མིག་བཙུམས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། མིག་བཙུམས་དྲུག་ལ་ཡུད་ཙམ་ནི། ། ཅིག་ཅེས་བྱ་བར་ བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཐ་མལ་པ་དེའི་མིག་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བ་དང་དལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐ་མལ་པར་ཕྱེ་བ་དང་། ། བཙུམས་པ་དྲུག་ལ་ཡུད་ཙམ་ཞིག། ཅེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དུས་ཀྱི་གོ་རིམ་བྱ་བ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། དེ་ལྟར་མིག་བཙུམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་བརྩི་བ་ འདིས་སོ། ། སུམ་ཅུ་ཐམ་པར་བསྒྱུར་བ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་སུམ་ཅུ་ཐམ་པར་སྤེལ་བའོ། ། ཡི་གེ་ལྕི་བའི་དུས་ཞེས་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལ་ཡི་གེ་ལྕི་བ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་གྲགས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་ལྕི་བའི་དུས་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལ་ སྲོག་དང་འཚོ་བ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྲོག་གི་དུས་དེའོ། །

Regarding the phrase "the elements are in equilibrium," the term "elements" (dhātu) refers to the sense faculties (indriya). When the sense faculties are not afflicted by disease and are not tormented by fatigue and the like, they are said to be in equilibrium. Regarding the phrase "eating in moderation" and so forth: "moderation" means appropriateness. This involves avoiding food that is excessively filling, excessively hungry, excessively dry, excessively oily, excessively light, or excessively heavy. It means eating in a way that allows the wind (vāyu) to circulate properly, and that the stool is neither too oily nor too constipated, and that the stomach is comfortable. Regarding the phrase "moving in the proper manner": this refers to remaining in a state that avoids extreme exhaustion, strenuous exertion, and the like. One should observe the closing of the eyes of an ordinary person. As it is said: "Six eye-closings of an ordinary person are called one 'moment' (muhūrta)." This means that the eyes of an ordinary person, opened and closed at a natural pace that is neither too fast nor too slow, should be understood as such: six eye-closings of an ordinary person constitute one "moment." Regarding the phrase "by this sequence of time": this refers to the calculation from the closing of the eyes and so forth up to the "moment." Regarding the phrase "multiplied by thirty": this means increasing the "moment" by thirty. Regarding the phrase "the time of a heavy syllable is said": this refers to a specific duration of time that is renowned by the name "heavy syllable"; one should state that it is the time of a single heavy syllable. Regarding the term "vitality" (prāṇa): this refers to a specific duration of time that is called "vitality" or "life." "That" refers to that duration of vitality.

བཅུ་གསུམ་བསྒྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུམ་ཅུར་སྤེལ་བའོ། ། དེ་ཡང་གཉིས་སུ་བསྒྱུར་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་གི་དུས་ཏེ་སུམ་ཅུ་པ་ཕྲག་གཉིས་སུ་སྤེལ་བ་སྟེ་དྲུག་ཅུར་སྤེལ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ཚོད་ བརྒྱད་ལའོ། ། དེ་བཞི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་བཞི་ལའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་མོའི་ཐུན་བཤད་ནས་མཚན་མོའི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཚན་མོའང་དེ་དང་མཉམ་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ནམ་ཞེ་ན། ཉིན་མཚན་དུས་ནི་མཉམ་པ་ལ་སྟེ་བི་ཤུའི་དུས་སོ། ། ད་ནི་ཉིན་མཚན་འཕེལ་འབྲི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཆུ་སྲིན་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་མཇུག་ནས་དབྱར་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་མགོའི་བར་དུ་ཟླ་བ་དྲུག་པོ་འདི་ལ་ནི་ཉིན་མོའི་ཆུ་ཚོད་རྣམས་ཉིན་རེ་ཞིང་སྲོང་གསུམ་གསུམ་དུ་སྤེལ་བར་བྱ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མོ་ནི་དབྲི་བར་བྱའོ། ། ཆུ་སྲིན་ལས་ནི་འདས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཆུ་སྲིན་ནས་སྦལ་པའི་བར་གྱི་ཟླ་བ་དྲུག་པོ་དེ་དག་འདས་ནས། ཟླ་བ་ལྷག་མ་དྲུག་ལ་མཚན་མོ་སྲང་གསུམ་གསུམ་དེ་བཞིན་དུ་སྤེལ་བར་བྱའོ། ། གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་མཚན་མོ་སྲང་ནི་གསུམ་གསུམ་དབྲི། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཆུ་སྲིན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་ཟླ་བ་འདས་ཀྱི་ འོག་ཏུའོ། ། ཚད་མ་དེ་དག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་རྣམས་ལ་དུས་ཀྱི་ཚད་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བརྡུང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏེ། ཅི་ལས་ཅི་ཞིག་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་ཟངས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཟངས་མ་སྲང་བཅུ་གཉིས་ནི་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་ཟངས་མ་སྲང་བཅུ་གཉིས་ཏེ།

"Transformed into thirteen" means multiplied by thirty. Furthermore, "transformed into two" refers to the time of the breath, which is multiplied by two sets of thirty, thus multiplied by sixty. The remainder is easy to understand. "Those eight" refers to the eight ghaṭikās. "Those four" refers to the four sessions. Having thus explained the sessions of the day, in order to teach the night, it is said: "The night is also explained as equal to that." If one asks when this is, it is at the time when day and night are equal, which is the time of the viṣuva. Now, in order to teach the waxing and waning of day and night, it is said: "From Capricorn..." and so forth. During these six months, from the end of the last month of winter until the beginning of the last month of summer, the ghaṭikās of the day should be increased by three sraṅ each day, and likewise, the night should be decreased. "Having passed Capricorn" means that after those six months from Capricorn to Pisces have passed, during the remaining six months, the night should likewise be increased by three sraṅ each day. In some source texts, it appears: "The sraṅ of the night are decreased by three each," in which case "having passed Capricorn" refers to the period after the month of the last month of winter has passed. In order to teach those measures, it is said: "In order to show the measure of time to ordinary people," which connects with the phrase "should be struck." If one asks what, from what, and how, it says "copper." Twelve sraṅ of copper refers to the twelve sraṅ of copper as they are commonly known.

དེ་ལས་ཆུའི་སྣོད་ བརྡུང་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དཔངས་སུ་སོར་བརྒྱད་དང་རྒྱ་རུ་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་སྟེ། རྔམས་སུ་སོར་བརྒྱད་ཡོད་ཅིང་ཁའི་རྒྱར་སོར་བཅུ་གཉིས་ཀུན་ནས་ཡོད་པར་བརྡུང་བར་བྱའོ། ། ལེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོ་དམན་དང་མཐུག་སྲབ་ལ་སོགས་པ་སྙོམས་པའོ། ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། གསེར་ ནི་འོ་སེ་སུམ་ཅུ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་མན་ཆ་གསུམ་གྱི་གསེར་ལས་ཐུར་མར་བྱའོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། སོར་དྲུག་པའི་ཚད་ཙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རིང་ཐུང་སོར་དྲུག་གི་ཚད་དུ་བྱའོ། ། ལེགས་པར་བྱ་བ་ནི་སྦོམ་ཕྲ་མེད་པར་རོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་རྫས་ དང་ཚད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ངེས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐུར་མ་དེ་ཡིས་བུ་ག་ནི། ། ཟངས་མའི་སྣོད་ལ་མཁས་པས་དབུག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། མཁས་པ་ནི་བཟོ་བ་སྟེ། ཡོ་བ་དང་རལ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་དབུག་པའོ། ། ཆུ་ནི་རྙོག་མ་མེད་པ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་དང་བའི་ཆུའི་ སྟེང་དུ་བཞག་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་མྱུར་དུ་གང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། མ་གང་བ་འོག་ཏུ་འབྱིང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྲང་ནི་དྲུག་ཅུའི་ཚད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་སྲང་དྲུག་ཅུའི་ཚད་དེ་དེ་ནི་ཆུ་ཚོད་དེ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་ བ་ནི། ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་ཚད་ཚེགས་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཆུ་ཚོད་དེ་ནི་ཡུད་ཙམ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ཚོད་ཉིད་ཡུད་ཙམ་དུ་བཤད་ཀྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

From that, the water vessel is to be forged. How so? It is eight finger-widths in height and twelve finger-widths in breadth; it should be forged so that it is eight finger-widths in thickness and twelve finger-widths in circumference at the rim. "Well-made" means that the high and low, the thick and thin, and so forth, are even. Then, what should be done? It is said: "From thirty o-se of gold," and so on; a probe should be made from gold of the three man-chas as they are commonly known. What is it like? It says, "measuring six finger-widths," meaning it should be six finger-widths in length. "Well-made" means without being too thick or too thin. By these, the specific characteristics of the material, the measurements, and so forth, are taught. "With that probe, the wise one should pierce the hole in the copper vessel," it is said. "The wise one" refers to the craftsman; he should pierce it without it being crooked or jagged. "From water that is free of turbidity" means it is placed upon very clear water; otherwise, it will not fill quickly, or there will be faults such as it sinking if it is not full. "It shall be sixty srang in measure" means that the sixty srang measure previously explained is what constitutes a chu-tshod (water-measure). "Explained for the benefit of people" means it is explained so that ordinary people may easily determine the measure of a chu-tshod. "That chu-tshod is a yud-tsam (moment)" means that the chu-tshod itself is explained as a yud-tsam, and not otherwise.

ཐུན་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ཚོད་བཞི་ལའོ། ། ཐུན་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཟླ་བ་གཉིས་ནི་དུས་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་གཉིས་ཤིང་དཔྱིད་ལ་སོགས་པའི་དུས་དྲུག་པོ་རེ་རེར་བསྟན་པའོ། ། དུས་གསུམ་ཉི་མ་འགྲོ་ལྡོག་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། དགུན་དང་དཔྱིད་ལ་སོགས་པའི་དུས་གསུམ་གསུམ་དུ་ཉི་མ་ལྷོ་བྱང་དུ་འགྲོ་བའོ། ། ཡང་ན་ཡུད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་ཁ་ཅིག་ལ་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ལྟར་ན་སྔར་བསྟན་པའི་མིག་བཙུམས་བཅོ་བརྒྱད་ལ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གོ། ། དེ་སུམ་ཅུ་ལ་ནི་ཐང་ཅིག་གོ། ། དེ་སུམ་ཅུར་བསྒྱུར་བ་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་ཅིག་གོ། ། ཅུང་ཟད་བཅུ་གཉིས་ལ་ནི་ཡུད་ཙམ་གཅིག་སྟེ། དེས་བརྩི་ བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། དུས་འབྱུང་བའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཞུང་གང་ལ་མིག་བཙུམས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་བ་སྟེ། བསྟན་པ་ཡོད་པར་དེ་ལ་དུས་འབྱུང་བའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་འབྱུང་བ་བསྟན་གྱི་འོག་ཏུའོ། ། སྐར་ མའི་རིགས་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐར་མ་གང་ལས་སྐྱེས་པའི་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རིགས་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དང་། ར་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །

A "half-watch" (thun phyed) refers to four ghaṭikā. A "single watch" (thun gcig) is easy to understand. "Two months are a season" means that every two months, the six seasons beginning with spring are each indicated. "Three seasons are said to be the sun’s going and returning" means that the sun travels south and north during the three seasons of winter, spring, and so forth, [respectively]. Alternatively, "a moment" (yud tsam) is also taught according to what is renowned among some ordinary worldly people; according to them, eighteen eye-closures (mig bcum) make one instant (skad cig). Thirty of those make one tatkṣaṇa. Multiplying those by thirty makes one lava. Twelve lava make one muhūrta, and by that one should calculate. The remainder is as explained previously. Regarding the "Chapter on the Sequence of the Arising of Time," it is that source text in which the arising—that is, the teaching—of times such as eye-closures and so forth exists; thus, it is the twenty-sixth chapter. This concludes the explanation of the twenty-sixth chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, in order to ascertain the families of the constellations, the text says "Then," and so forth. "Then" means after the teaching on the arising of time. "Which are the families of the constellations?" refers to the common and specific families of gods and so forth, and goats and so forth, from which the constellations are born; this is connected to the phrase "those shall be explained."

མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་ཉུང་བ་དང་ཚེགས་མེད་པར་རོ། ། ཐ་སྐར་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། སྐར་མ་དགུ་དགུ་ཞིང་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་འདིས་ནི་གཉེན་སྦྱོར་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་བརྩི་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྨིན་དྲུག་རྒྱལ་ནི་ར་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ནི་སྐར་མ་གཉིས་གཉིས་ཤིང་རིགས་རེ་རེ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ རིགས་བཅུ་བཞིར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྟོབས་འདོད་པས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱུ་མཆོག་གི་རིགས་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟག་གི་རིགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ན། ཁྱུ་མཆོག་གི་མིའི་སྟག་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བག་མར་མི་བླང་ཞིང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་པར་དགོངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ ལྟ་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རང་གི་སྐྱེ་བའི་སྐར་མ་ནི། ། ཤེས་ནས་བཟུང་ན་དཔྱད་མི་དགོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཟུང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་མར་བླངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རང་གི་སྐྱེ་སྐར་སྟོབས་ཆེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐར་མའི་ཆ་ནི་བཟློག་པ་དག། བཟུང་ན་ངེས་པར་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོའི་སྐར་མ་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་བཟུང་སྟེ། བག་མར་བླངས་ན་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། གདོན་མི་ཟ་བར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྐར་མ་མི་ཡི་སྲོག་ཡིན་ཏེ། ། གཞན་དུ་ངས་ནི་མ་བཤད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལུག་དང་སྲང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་ཀྱང་རཱ་སི་བཞི་བཞི་ཞིང་བསྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་མཚན་ཉིད་རེ་རེར་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ཤེས་ནས་བྱ་བ་རྣམས་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །

"Concise" means that the text is brief and without difficulty. Regarding the passage beginning with "Aśvinī and," the presentation of nine constellations each as belonging to the three types of families, such as the divine and so forth, teaches the calculation of the strength of astrological unions and the like. The passage beginning with "Kṛttikā and Puṣya are the Goat" teaches two constellations each as belonging to a single family, thus presenting fourteen specific families. Regarding the statement, "One who desires strength should know," the intention is that since the strength of the Tiger family overcomes whatever the Bull family may be, one should not take a daughter of the Tiger family as a bride from a man of the Bull family, but should avoid it. This should be applied accordingly to the subsequent sections. Regarding the statement, "Having known one's own birth constellation, if one takes [a bride], there is no need for further analysis," "takes" means to take as a bride; the meaning is that one should know that one's own birth constellation possesses great strength in that regard. Regarding the statement, "If one takes the opposite portion of the constellations, death will certainly occur," the meaning is that if one takes a daughter whose constellation is powerful and takes her as a bride, it is certain—that is, without a doubt—she will die. For that very reason, it is said: "The constellation is the life-force of humans; I have not explained it otherwise." The passage beginning with "Aries and Libra" also teaches four signs each and presents each as having the characteristic of being either stable or movable; having understood these, they should be applied to one's activities. The remainder is easy to understand.

སྐར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོ་ག་ནི་བསྟན་པའོ། ། དེས་ན་གཞུང་གང་གི་སྐར་མའི་ སྟོབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པ་དེ་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གཟའ་དང་ཚེས་དང་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་ལ་མགྲོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ ཁྱད་པར་ཤིས་པ་དང་མི་ཤིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚེས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚེས་དང་སྐར་མ་གཟའ་འཆར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བ་ལ་འཆར་བ་སྟེ་མགྲོན་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཤིས་པ་དང་མི་ཤིས་པ་ཡིན་ནོ། ། རོ་ཧི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་འདིར་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རོ་ཧི་ཏའི་ཚེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་གཅིག་གོ། ། མགྲོན་པོ་ལམ་དུ་འཇུག་པར་བཟང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་གཅིག་གི་ཉིན་པར་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་སྐར་སྨིན་དྲུག་དང་གཟའ་མིག་དམར་འཛོམ་པ་དེའི་ཚེ་ལམ་དུ་ཞུགས་ན་རྙེད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ། མ་ཀ་ར་ཡི་ཉི་མ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེས་གཉིས་ལའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྟོབས་ལྡན་གྱི་བློན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པ་བ་སངས་སོ། ། འབྱུང་པོའི་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མར་ངོའི་བཅུ་བཞིའོ། ། ལྷག་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་མ་ཕྱེའོ། ། མེའི་མཚམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། སྒྲ་གཅན་འཛིན་རྒྱུ་བའི་འཁོར་ལོ་བསྟན་ཏེ།

Regarding the section titled "The Sequential Analysis of Rituals Based on the Power of the Stars," "ritual" refers to the teaching. Thus, the source text in which the teaching is presented based on the power of the stars is the "Sequential Analysis," the twenty-seventh [chapter]. This concludes the explanation of the twenty-seventh chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, in order to demonstrate the specific auspicious and inauspicious [conditions] for traveling as a guest and so forth regarding the planets, lunar days, and constellations, it is said: "The lunar day, the constellation, and the rising of the planet," and so on. This means that the conjunction of those factors—the lunar day and so forth—is what arises [as the condition] for the auspiciousness or inauspiciousness of activities such as traveling as a guest. Regarding the term "Rohiṇī" and so forth, here the first lunar day and the others are to be understood. "The lunar day of Rohiṇī" refers to the first lunar day. "It is good for a traveler to set out on the road" means that if one sets out on the road on the day of the first lunar day when the constellation Kṛttikā and the planet Mars coincide, one will obtain gain; such is the meaning. Similarly, "On the day of Makara" refers to the second lunar day. The remaining [dates] should be applied in the same manner. "The minister of power" refers to Venus. "The day of the spirits" refers to the fourteenth day of the waning moon. The rest is very clear and has not been analyzed further. By the phrase "In the southeast" and so forth, the wheel of Rāhu’s movement is shown.

འདིར་ཕན་ཚུན་དུ་ཐིག་གཉིས་གཉིས་བཏབ་ལ་ཕྱི་རོལ་བསྐོར་བས་རེའུ་མིག་དགུར་བྱས་ལ། དེ་མེའི་མཚམས་སུ་མ་ཀ་ར་བྲིས་ཏེ་ཚེས་བརྒྱད་དོ། ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་ནི་ར་དྷ་སྟེ་ཚེས་བདུན་ནོ། ། སྲིན་པོར་ནི་ཀུར་མ་སྟེ་ཚེས་བཅོ་ལྔའོ། ། ཆུའི་ཕྱོགས་ནི་ཁྱུ་མཆོག་སྟེ་ཚེས་བཞིའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ནི་རླུང་སྟེ་དེའི་མཚམས་སུ་ནི་བྱ་ཀུ་ལ་སྟེ་ཚེས་བཅུའོ། ། གཏེར་ནི་གནོད་སྦྱིན་ཏེ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་སྭ་པ་ན་སྟེ་ཚེས་བཅུ་གཅིག་གོ། ། མེ་གསུམ་ནི་དབང་ལྡན་ཏེ། དེའི་ཕྱོགས་སུ་བཟང་པོ་སྟེ་ཚེས་གསུམ་མོ། ། ཡང་ཁྱུ་མཆོག་ནི་ཚེས་བཅུ་བཞིའོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་ཡར་ངོ་མར་ངོའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། རྒྱུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་གཅན་འཛིན་རྒྱུ་བའོ། ། བྷ་ཏྲ་ནས་ནི་ར་འདར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ནས་ར་འདའ་སྟེ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་རྒྱུ་བའོ། ། བྱ་ ཀུ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་བྱང་ནུབ་ཏུ་རྒྱུ་བའོ། ། པྲེ་ཤ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ནུབ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་རྒྱུ་བ་སྟེ། རྟའི་འགྲོས་ཀྱིས་རྒྱུ་བའོ། ། འདི་དག་ཉི་མའི་རྒྱུ་བ་ནི། ། རིགས་མཆོག་མ་ནི་ཁྱོད་ལ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་མར་ངོའི་ཚེས་རྣམས་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་བཤད་པ་སྟེ། དེ་དག་ ནི་གཡས་སྐོར་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པོའི་ཚེས་ལ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ན་གནས་པའི་ཚེ་དབང་ལྡན་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། གང་གི་ཚེ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་ར་འདར་འགྲོ་བའི་ཚེས་བཟང་པོ་ནས་བྱ་ཀུ་ལིའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་དང་།

Here, two lines are drawn across each other, and by circling the exterior, a grid of nine squares is formed. In the fire corner, one writes makara, which is the eighth day. In the direction of Yama, one writes radha, which is the seventh day. In the rākṣasa corner, one writes kurmā, which is the fifteenth day. In the water direction, one writes ṛṣabha, which is the fourth day. In the direction of Bhairava, which is the wind, one writes vākulā, which is the tenth day. In the direction of the Yakṣa, which is the treasure, one writes svapana, which is the eleventh day. In the direction of the three fires, which is Īśāna, one writes bhadra, which is the third day. Furthermore, ṛṣabha is the fourteenth day. Regarding the phrase "by the distinction of the moon and the sun," this refers to the distinction between the waxing and waning phases of the moon. "Moving" refers to the movement of Rāhu. Regarding the phrase "from Bhadra to Radara," this means that from the direction of Īśāna, one moves to Radara, which is the movement toward the direction of Yama. Vākulī refers to the movement from the southern direction to the northwest. Preṣapa refers to the movement from the northwest to the eastern direction, moving with the gait of a horse. "These movements of the sun, I shall explain to you, O Supreme Lady of the Family," this explains the dates of the waning moon and the movements of the directions; these are clockwise. In that regard, when Rāhu is on the day of Bhadra and resides in the corner of Īśāna, he moves from Īśāna toward the southern direction. When Rāhu moves toward Radara on the day of Bhadra, he moves toward the direction of Vākulī.

གང་གི་ཚེ་བྱ་ཀུ་ལིའི་ཕྱོགས་ སུ་སོང་བའི་ཚེ་ཁྱུ་མཆོག་གི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་གནོད་པ་མེད་ཅིང་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྱུ་མཆོག་གི་ཕྱོགས་སུ་སོང་བའི་ཚེ་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་ཉེས་པ་སྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཁྱུ་མཆོག་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཟླ་བ་མར་ངོའི་རྒྱུ་བ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་རང་གི་གནས་དབང་ལྡན་གྱི་གནས་སུ་གནས་ནས་ཁྱུ་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ་གཡོན་སྐོར་དུ་རྟའི་འགྲོས་ཀྱིས་རྒྱུ་བར་གསུངས་སོ། ། གང་གི་ཚེ་དབང་ལྡན་གྱི་གནས་ན་གནས་པ་དེའི་ཚེ། སྐྱེས་བུས་ཁྱུ་མཆོག་གི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་ཁྱུ་མཆོག་ ཏུ་འགྲོ་བ་དེའི་ཚེ་མ་ཀ་རར་དོན་དུ་གཉེར་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཚེ་མ་ཀ་རར་སོང་བ་དེའི་ཚེ་ཁྱུ་མཆོག་གི་ཕྱོགས་སུ་དོན་གཉེར་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའོ། ། ཉ་ལ་མེ་མཚམས་གནས་པ་སྟེ། ། སྟོང་ལ་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉའི་ཉི་མར་སྒྲ་གཅན་འཛིན་མེ་མཚམས་སུ་གནས་ནས། མེ་དང་རླུང་མཚམས་གཉི་གར་བལྟ་བས་བལྟ་བའི་ཆད་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་ཕྱོགས་དེ་གཉིས་སུ་འགྲོ་བ་སྤང་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་གི་ཉིན་པར་ རླུང་མཚམས་སུ་གནས་ཏེ། རླུང་དང་མེ་མཚམས་གཉི་གར་བལྟ་བས་སྐྱེས་བུ་ཕྱོགས་དེ་གཉིས་སུ་འགྲོ་བ་སྤང་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཚེས་དེ་གཉི་ག་ལ་དབུས་སུ་གནས་ནས། མཚམས་དེ་གཉི་གར་བལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། གནས་པའི་སྒྲས་ནི་བལྟ་བ་ལ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

When one has gone toward the direction of Kuli, those who go toward the direction of Vṛṣabha are without harm and without fault. Likewise, when one has gone toward the direction of Vṛṣabha, those who go toward the direction of Vāyu will also not produce any defects. By the words "Toward Vṛṣabha and..." and so forth, the movement of the moon during the waning fortnight is explained; it is taught that, remaining in its own abode, the abode of Īśāna, it moves through the abodes of Vṛṣabha and the others in a counter-clockwise direction with the gait of a horse. When it resides in the abode of Īśāna, a person should go toward the direction of Vṛṣabha. When it goes toward Vṛṣabha, if one seeks Makara, it will be accomplished. When it has gone to Makara, if one seeks the direction of Vṛṣabha, it will be accomplished. In the same way, the others should also be inferred. "Fish resides in the southeast; on the new moon, it resides in the northwest," and so forth, teaches this: on the day of the full moon, Rāhu resides in the southeast; because it gazes at both the southeast and the southwest, a person should avoid going in those two directions, as the punishment of being gazed upon occurs. Likewise, on the day of the new moon, it resides in the northwest; because it gazes at both the northwest and the southeast, a person should avoid going in those two directions. Some say that on both of those dates, it resides in the center and gazes at both intermediate directions, asserting that the word "resides" refers to gazing.

བློ་ལྡན་ འབད་དེ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཚེས་རྣམས་ཀྱི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱི་གནས་སུ་རྒྱུ་བ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཚེས་གྲངས་སྐར་མའི་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཞུང་གང་དུ་ཚེས་གྲངས་དང་སྐར་མ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ལ་ཚེས་གྲངས་ དང་སྐར་མ་ངེས་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མའི་ལེའུ་བསྟན་པར་ བཞེད་ནས། ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒྱུ་མ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆའོ། ། སྒྱུ་མ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆའོ། ། རྣམ་པར་རོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ལྷ་མོ་ལ་བོད་ པའོ། ། ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཤེས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྣང་བའི་ཚོགས་སོ། ། རྣམ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དེ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དང་། འོད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ གསུངས་པ། ལུས་ལས་འདས་ཤིང་དྲི་མ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དྲི་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རང་རིག་པའི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། ལུས་དང་ལུས་ཅན་རྣམས་འོད་གསལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ།

"The wise should strive to understand" means that yogis who are learned should understand the movement of the Rāhu of the lunar days within the channels. Regarding the title "The Determination of the Lunar Days and Constellations," this refers to the twenty-eighth chapter, which establishes the sequence of the lunar days and constellations in the source text. This concludes the explanation of the twenty-eighth chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, wishing to teach the chapter on the suchness of primordial wisdom (jñāna-tattva) and the signs of primordial wisdom, he says, "Listen," and so forth. "Great illusion" refers to the aspect of method. "All illusion" refers to the aspect of insight. "Sport" refers to the manifestation of various forms for the sake of sentient beings through those very methods and insights. These are the addresses to the goddess. "All embodied beings are consciousness" means that all embodied beings are the collection of appearances as subject and object. "Consciousness" is mere cognition (vijñapti-mātra), extending up to what is called the coemergent bliss of self-aware primordial wisdom and the essence of luminosity (prabhāsvara). For that very reason, it is said: "Transcending the body and stainless." "Stainless" refers to the aspects of desire and so forth, which are ultimately self-awareness. That very fact—that the body and embodied beings become luminous—is stated as follows:

ལྷུན་པོ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་གསུངས་ཏེ། འབིགས་བྱེད་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་གངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལྕགས་རིའི་མཐར་ཐུག་པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་དག་གིས་ནི་རི་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ཤར་གྱི་ལུས་འཕགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླིང་ཕྲན་རྣམས་ཏེ། འདི་དག་གིས་ནི་གླིང་ རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ལན་ཚྭ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལན་ཚྭ་ཅན་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། སོགས་ཀྱིས་ནི་ངན་སྐྱུགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། འོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ས་འོག་གོ། ། སྟེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོ་རིས་སོ། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཟད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ རི་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་གསུམ་པོར་གཏོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་ཆས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་གཏུབས་ཤིང་བཤིག་ལ་ཟད་ཅིང་མི་སྣང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས། རང་གི་ལུས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སོགས་ཀྱིས་ནི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་སོ། ། ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་རྣམས་ཏེ། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཉེ་ བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀུན་དང་བཅས་པ་ཡི། ། བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཟད་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སྟོང་པ་དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདྲེས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

It is said, "Mount Meru and so forth," and by the phrase "Vindhya and so forth," the Himalayas and the rest, up to the Iron Mountains, are included. These indicate the mountains. Regarding "Pūrvavideha and so forth," the word "together with" refers to the sub-continents; these indicate the continents. Regarding "the salt [ocean] and so forth," "salt" is to be connected with "ocean." By "and so forth," the ocean of vomit and others are included. "Below" refers to the subterranean realm. "Above" refers to the higher realms. "Exhaust the three realms without exception" means that all things belonging to the three realms, such as the mountains and so forth, should be cut into subtle particles and destroyed with the weapon of insight, so that they are exhausted and no longer appear. Having thus shown external things to be emptiness, in order to show one's own body to be emptiness as well, it is said, "Form and so forth." By "and so forth," feeling and the rest are included. "Sense bases" refers to the objects such as form. "Elements" refers to the elements such as the eye, which are the internal sense bases. By "the elements and so forth," the summary is shown, to be connected with: "One should also meditate on the exhaustion of oneself, together with all the world systems." If one asks what that emptiness is like, it is said: "The mixture of existence and non-existence."

དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉི་ག་རང་བཞིན་མེད་ པ་གང་དུ་རོ་གཅིག་ཅིང་མཉམ་པར་འདྲེས་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་བསམས་ལ། དེར་ནི་མཚན་མ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་ བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་ཐིམ་པ་ཡིས། ། བ་ལང་རྨིག་པར་གྲོང་ཁྱེར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གྲོང་ཁྱེར་ཏེ། སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་བ་ལང་རྨིག་པ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྡུ་བས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་ཐིམ་པ་སྟེ་བཤད་ ཟིན་ཏོ། ། སེམས་ནི་མར་མེ་ལྟ་བུར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་ནི་སྟེ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་མར་མེ་ལྟ་བུ་སྟེ་འོད་གསལ་བར་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་དབུས་ཡིད་ཀྱིས་བལྟས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། བལྟ་ཞེས་བྱ་བ་དམིགས་ པའོ། ། དེར་ནི་མཚན་མ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་གསལ་བ་དེར་རོ། ། མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བའི་ལྟས་སོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། མར་མེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་ཐིམ་ཞིང་འོད་གསལ་བས་མི་གཡོ་བར་གནས་པ་དེའི་ཚེ་ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐར་འོད་ཟེར་མར་མེ་ལྟ་བུ་སྣང་བར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཞི་བའི་ལས་འགྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། ། ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པ་ནི་དབང་དུ་བྱ་བའོ། །

That in which both existence and non-existence are of a single taste, being without intrinsic nature and merged in equality, is what is meant by that. Now, in order to demonstrate the signs of wisdom, it is said: "Form and so forth..." This connects to the statement: "Having meditated on the natures of form and so forth as equal in emptiness, one should examine the signs therein." "By dissolving everything into space, meditate on the city within the cow's hoofprint." Regarding this, the "city" refers to the collection of the sense bases and so forth; one should meditate by subsuming them into the cow's hoofprint, which is emptiness. How so? It has already been explained as "everything dissolving into space." "Meditate on the mind as being like a lamp." Here, "mind" refers to mere cognition itself, which is to be meditated upon as a lamp, that is, as luminosity (ābhāsvara). "Having looked at the center of that with the mind"—"that" refers to all beings; "center" refers to emptiness; and "look" refers to the focal point. "In that, one should examine the signs." "In that" means in that luminosity. "Signs" refers to the omens of the activity. This is stated as: "Like a lamp," and so forth. When everything has dissolved into emptiness and one abides unmoving in luminosity, if at the conclusion of the absorption (samādhi) a light ray like a lamp appears, that is the sign that the activity of pacification (śānti) will be accomplished. "Attachment and so forth" means that "attachment" is the activity of magnetizing (vaśīkaraṇa).

སོགས་ཀྱིས་ན་དགུག་པ་དང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འོད་ ཟེར་དཀར་པོ་ལོང་ལོང་པོས། ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས་ནི་ལམ་སྟོན་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཆའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ལོང་ལོང་པོ་སྣང་བ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ཆོ་ག་འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་འདིས་སོ། ། ཅི་ཞིག་སྟོང་པར་བྱ་ཞེ་ན། གཞན་གསལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་རི་བོ་ལྷུན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། གཞན་གྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ལ་སོགས་པའོ། ། དབུ་མ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་ལ་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་འོག་རྣལ་འབྱོར་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་ ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། སེམས་ནི་མྱུར་དུ་ཐར་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ ལ་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་གང་ཞིག་གིས་སོ། །

By means of the word "and so forth," [the deities] are to be summoned and retained. Regarding the phrase "light rays" and so on: it should be connected with the statement, "By means of shimmering white light rays, auspiciousness shows the path." Here, the "auspicious path" refers to the temporal divisions of the past and so forth. Likewise, in the phrase "the accomplishment of the mantra is achieved," it should also be connected with the appearance of shimmering white light rays. The phrase "the ritual" and so forth indicates that one should meditate on the absorption of the deity, preceded by the yoga of emptiness. Regarding the phrase "by this ritual," "this" refers to this ritual of meditating on emptiness. If one asks, "What is to be emptied?" regarding the phrase "the other, the clear," and so forth: "the other" refers to Mount Meru and so forth; "the clear" refers to the world of the higher realms; "the forms of the other" refers to the form realm and so forth; and "the middling ones" refers to those situated in between. Regarding the phrase "thereafter, the yoga should be generated": after all beings have been meditated upon as emptiness in that manner, the absorption of the deity should be generated. If one asks what the benefit of meditating on emptiness in that way is, the words "wisdom" and so forth are stated. This should be connected with the statement: "By means of the mind of wisdom and so forth, the mind will quickly be liberated." In that context, "the mind of wisdom and so forth" refers to the deity yoga. "Whoever" refers to whichever practitioner.

ཐར་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མལ་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཞིག་གིས་ སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ན་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མྱུར་དུ་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཤེས་བྱ་བརྟག། ཤེས་བྱས་འགྲོ་བ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཏོ། ། ཤེས་བྱ་ནི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། བརྟག་པ་ནི་མཉམ་པར་སྦྱར་བའོ། ། འགྲོ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གོ་འཕང་ངོ་། ། བརྟག་པ་ནི་བསྐྱེད་པའོ། ། སྔར་བསྟན་པའི་བསྡུས་པའི་དོན་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། ཕ་དང་མ་ནི་གསད་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། ། མ་ནི་སྲེད་པའོ། ། བྲམ་ཟེ་གཙང་མ་གཉིས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ངོ་། ། རྒྱལ་པོ་ནི་མ་རིག་པའོ། ། ཡུལ་འཁོར་ནི་ལུས་སོ། ། བཅས་པ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་ཏེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་བཤིགས་ཏེ་སྣང་བ་མེད་པར་བྱས་ པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆའོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། ཀུན་དང་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་དང་སྦྱོར་བའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའོ། ། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་ནི་མཚན་མའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འབྱུང་བ་ནི་བསྟན་ པའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་གི་ཚོགས་སོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པའོ། །

"Will be liberated" means to be freed from the bonds of the ordinary state; it refers to the accomplishments of the higher realms and liberation. By these [statements], it is shown that any yogi who has directly realized emptiness will swiftly attain the accomplishments of the higher realms and liberation through the absorption of the deity. For that very reason, it is said: "One should examine the objects of knowledge with wisdom; one should examine the world with the objects of knowledge." In this context, "wisdom" is the absorption of emptiness. "Objects of knowledge" is the absorption of the deity. "Examine" means to apply them in union. "The world" is the state of accomplishment. "Examine" means to generate it. To summarize the condensed meaning previously taught, it is said: "Father and mother are to be slain," and so forth. Here, "father" and so on refers to pride. "Mother" is craving. The "two pure brahmins" are desire and hatred. The "king" is ignorance. The "kingdom" is the body. "Together with" refers to the sense faculties, because they function in conjunction with it. "Conquered" means that conceptual thoughts have been destroyed and rendered non-apparent. "Wisdom" refers to the wisdom of signs. "Nature" refers to the aspect of method. If one asks who [is this], it is the one "joined with all," which is the Vajraḍākinī joined with all ḍākinīs. Regarding "the source of wisdom," "wisdom" is the wisdom of signs, and "source" means that which is taught. "Chapter" refers to the collection of the source text. This is the twenty-ninth.

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་བློའི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། ཁྱད་པར་ནི་བློའི་ཁྱད་པར་གང་དང་གང་གིས་འགྲོ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཐུན་མོང་བྱིན་བརླབས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐུན་མོང་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའོ། ། བྱིན་བརླབས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པའི་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་རང་གྲུབ་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བྱེ་བྲག་གཞན་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་མ་རྟོགས་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པས་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། ། སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གསོལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་སྔར་ནི་ཐོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། ཁྱད་པར་ངེས་པར་མ་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ། ལྕི་བར་གྱུར་པ་སུམ་ཅུ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྕི་བར་གྱུར་པ་ནི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མིང་ངོ་། ། ཇི་སྙེད་ཅིག་ཅེ་ན། སུམ་ཅུ་ཡིས་ཏེ་དབུགས་རྒྱུ་བའི་གྲངས་སུམ་ཅུ་རྒྱུ་བའོ། ། དགེ་དང་སྡིག་པའི་འབྲས་འབྱུང་བ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་མཐོ་རིས་དང་ངན་འགྲོའི་ལུས་སོ། །

This is the explanation of the twenty-ninth chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, in order to demonstrate how one takes birth in accordance with the specific state of mind at the time of death, the text says, "Wisdom," and so forth. "Wisdom" refers to consciousness. "Specific" refers to the particularity of the mind by which one attains a specific state of existence. If one asks what that is like, it says, "Wisdom, the common blessing." "Common" means coemergent. "Blessing" means that from beginningless time, it follows after all specificities. Some say that the ordinary consciousness of gods, asuras, and so forth is not common, and that "blessing" refers to its self-establishment. As for the phrase "what is the other distinction," since it is impossible to demonstrate consciousness without understanding its distinctions, the specific distinctions themselves are being requested. If one asks why it is requested again as previously taught, the intention is that previously it was merely heard, but the distinctions were not definitively grasped. The specific distinctions of the suchness of wisdom are taught: "By thirty heavy [breaths]," and so forth. "Becoming heavy" is a name for a specific period of time. How many are there? "By thirty," meaning thirty counts of the movement of the breath. "The arising of the results of virtue and non-virtue" refers to the bodies of the higher realms and the lower realms.

གང་གིས་ཤེ་ན། ང་རྒྱལ་གྱིས་ནི་བྱིན་བརླབས་པའི། ། སེམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ལས་ཚོགས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་བ་དང་སྡིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ནི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ང་རྒྱལ་ གྱིས་ནི་བྱིན་བརླབས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བློའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཚེ་འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་པ་ན། ལྕི་བའི་དུས་སུ་དབུགས་རྒྱུ་བ་སུམ་ཅུ་སྙེད་ཙམ་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བློར་ཁྱད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་ན། བློའི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་ ལྷ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་དེ་དང་དེར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། བསྒོམས་པར་གྱུར་པའི་རང་རིག་པའི། ། སེམས་ནི་འགྲོ་བ་དེ་རུ་འགྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསྒོམས་པར་གྱུར་པ་ཞེས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ལས་ཀྱིས་བསྒོས་ པའོ། ། རང་རིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་བསམ་པས་འགྲོ་བའོ། ། འགྲོ་བ་དེ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དུའོ། ། གལ་ཏེ་རང་རིག་པའི་རང་དགས་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། ངན་འགྲོའི་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྲིད་པའི་ཞགས་པས་རྟག་འཇིག་ པས། ། དེ་ཡི་འགྲོ་བ་མི་མཐོང་ངོ་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྲིད་པའི་ཞགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕགས་སྒྲོག་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ལྕི་བའི་དུས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལས་འཕྱང་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Why is this so? It is because of the passage: "By the collection of actions performed by a mind empowered by pride." This refers to the collection of actions, consisting of both virtue and non-virtue, performed by the mind; this is the distinction of the object. If one asks what that is like, it is "empowered by pride," which means "by the nature of the intellect," and so forth. By these [words], it is shown that when the time of death has arrived, if one focuses one-pointedly on the specific object of the intellect for as long as it takes for the breath to move thirty times during the period of heaviness, then, in accordance with that specific state of the intellect, one will be born in that or that particular realm, such as the gods. For this very reason, it is said: "The mind, having been cultivated, goes to that realm through its own self-awareness." Here, "having been cultivated" means it has been infused by the karma of a specific object conditioned by the afflictions. "Self-awareness" means going according to one's own intention. "To that realm" means to a specific realm such as the gods and so forth. If one objects, "If one goes according to the autonomy of self-awareness, it would lead to the extreme consequence that there are no lower realms and so on," it is said: "Because they are constantly terrified by the noose of existence, they do not see that realm." Regarding this, "the noose of existence" should be understood from the oral instructions as appearing like an iron chain, hanging from the sky during the period of heaviness.

རྟག་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་བློ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ དཀྲུགས་ཤིང་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ཡི་འགྲོ་བ་མི་མཐོང་ངོ་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་མི་དྲན་ཅིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་མི་ནུས་པའོ། ། ཡང་ན་མན་ངག་དང་བྲལ་བ་ནི་མི་མཐོང་བའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བའི་སྐྱེ་བའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ ནི་འཆི་ཀ་མའི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྲིད་པའི་ཞགས་པ་མཐོང་བས་སེམས་དཀྲུགས་ཤིང་མྱོས་ན། རང་དགའ་བ་དེ་བློ་དམན་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། རང་བཞིན་གྱིས་བློ་བརྟན་པ་ཁ་ཅིག་ལ་སྐྱེ་རུ་རུང་ཡང་བླ་མའི་གདམས་ངག་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདུ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ལྷའི་ལུས་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པའོ། ། ལྟ་བ་ལྔ་ཡིས་ཕ་རོལ་འགྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཁྱད་པར་ཏེ་ང་རྒྱལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ལྷའི་ཡེ་ཤེས་གསང་བར་སྟོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གསང་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བློའོ། ། སྟོན་པ་ནི་ལྟ་བའོ། ། ལྷ་ནི་དེས་ལྷར་སྐྱེ་བ་སྟེ། གང་གི་འཆི་ཀའི་སེམས་བསོད་ནམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བློའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བའི་ང་རྒྱལ་ལོ། ། གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞུམ་ཞིང་སེར་སྣའི་ང་རྒྱལ་ལོ། ། འཇིགས་པས་ གནོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བ་དང་སྐྲག་པའི་ང་རྒྱལ་ལོ། ། བླུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨོངས་ཤིང་དམན་པའི་ང་རྒྱལ་ལོ། །

Regarding the phrase "perpetual destruction," it is because this agitates the consciousness of those with inferior intellect and causes them to faint. "They do not see their destination" means they do not remember the apprehension of a happy rebirth and so forth, and are unable to link the next life. Alternatively, "not seeing" refers to being devoid of the pith instructions. The meaning of these points is as follows: the linking of the next life through the latencies of the karma of the proximate birth is a specific state of the mind at the time of death. If the mind is agitated and intoxicated by seeing the noose of existence, how could that joy arise for some of inferior intellect? Even if it could arise for some of naturally stable intellect, they are still devoid of the guru’s instructions. Regarding the "five types of perception," these are the apprehensions of the bodies of gods and so forth. Regarding the phrase "they go to the other side by means of the five views," "view" refers to a specific state of mind such as merit and so forth, which is pride. This is stated: "The secret divine wisdom is shown," and so forth. Here, "secret" refers to the mind of merit; "showing" refers to the view; and "god" refers to being born as a god. The meaning is that one is born in that way if the mind at the time of death abides in the pride of a mind whose nature is merit. One should view other cases in the same way. "Anger" refers to the pride of anger. "The other" refers to the pride of being dejected and stingy. "Overpowered by fear" refers to the pride of anger and terror. "Foolish" refers to the pride of being deluded and inferior.

སེམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་བླུན་པའོ། ། བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གཡོ་བ་སྟེ། ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་གཟུང་དུ་མེད་པས་སྐྱེ་བའོ། ། རྒྱུའི་ཡེ་ཤེས་ རྣམ་པ་ལྔ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བརྟན་པ་མ་གཏོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། ད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གླེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གླེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་དམན་པའོ། ། བསྒྲིབས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་ལ་སོགས་པས་ཤེས་པ་ཉམས་པའོ། ། ལྐུགས་པ་ནི་སྨྲ་ བར་མི་ནུས་པའོ། ། བྱིས་པ་ནི་ཤེད་མ་ཕྱེད་པའོ། ། ཤེས་འདོད་ཤེས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོག་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་རྣམས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་དང་སྡིག་པའི་རང་བཞིན་མི་ཤེས་པའོ། ། བླ་མའི་ལམ་ནི་སུན་འབྱིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བར་ གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལ་ཞེ་སྡང་བའོ། ། ཡང་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལམ་ལ་སྨོད་པའོ། ། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་མི་ཤེས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་དག་ནི་རྨོངས་པ་སྟེ་བསྟན་པ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་ཞིག་མི་ཤེས་ཤེ་ན། གསང་ཆེན་སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལས་ཤིན་ཏུ་རིང་བར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་མི་ཤེས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཞུས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་བྱེ་བྲག་དག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ འཁོར་ཞེ་ན། ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

"Mindless" refers to being utterly dull-witted. "Stable" means immovable; it refers to the birth of extremely subtle and imperceptible beings such as those in water and fire. Regarding "the five aspects of causal wisdom," this refers to the five aspects previously explained, excluding the stable. Now, in order to demonstrate suchness, the text says "the dull-witted" and so forth. "Dull-witted" means having inferior intelligence. "Obscured" means having one's cognition impaired by medicines and the like. "Mute" means being unable to speak. "Childish" means not having reached maturity. "Those who desire to know but possess [only] knowledge" refers to those with false pride. "Sentient beings who are not fully ripened" means those who do not understand the nature of merit and non-virtue. "Those who disparage the path of the Guru" means those who harbor hatred toward the scriptures of the Sugata, or alternatively, those who revile the path of method and wisdom. "All of these do not know" means that they are deluded because they lack the authentic mind as it has been taught. If one asks what they do not know: "The great secret, the sphere of the Buddhas," because it has gone far beyond the domain of the Hearers and others. Having failed to know that very reality, the request is made with the words "wisdom" and so forth. "The distinctions of that very wisdom" is the response; it is the coemergent wisdom, and that very thing is the suchness of all phenomena. If one asks, "Why then is there cyclic existence?" the text says "action" and so forth.

ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་རྨོངས་པ་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་གཉིས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱས་པའི་ལས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཞིང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། ཡེ་ཤེས་བྱེ་བྲག་ལས་ཏེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལས་སོ། ། དམན་དང་རབ་ དམན་དམན་པ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ལས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ། དམན་པ་ནི་ཡི་དྭགས་བཀྲེན་པའོ། ། རབ་ཏུ་དམན་པ་ནི་འདྲེ་རྣམས་སོ། ། དམན་པ་ཅན་ནི་ན་ངར་སྣབས་ཟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གྲུབ་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་སྣང་བར་རྒྱུ་བའི་ གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཡི་དྭགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་དྭགས་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། ། གསལ་བའི་གཟུགས་སུ་མངོན་བརྗོད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཕྲ་མོ་རྣམས་སོ། ། སྒོ་ང་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྒོ་ང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། ཆུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ ནས་བྲག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྟན་པ་རྣམས་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཕྲ་མོ་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ་རྣམས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་ཤིང་སྤྲུལ་ པའོ། ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་མེད་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་གནས་བཞིས་བསྡུས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མྱོང་བ་ལ་སྐྱེས་པའོ། ། ཡང་ན་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།

Although it is coemergent, it is emanated and produced by the karma of dualistic clinging, which is overwhelmed by delusion. From what [does it arise]? From the particularity of wisdom, that is, from the coemergent. Regarding the passage beginning with "The low, the very low, and those who possess the low," this refers to the distinctions of karmic emanations: the "low" are the hungry ghosts (preta); the "very low" are the spirits (bhūta); "those who possess the low" are those who eat snot and so forth; "the accomplished ones" (siddha) are the gods; "the secret ones" are a particular class of yakṣas who move invisibly; "the hungry ghosts" refers to a specific class of pretas; "expressed in clear forms" refers to those who dwell in the form realm and so forth; "subtle" refers to subtle beings such as those in water; "born from eggs" refers to those born from eggs; and from "water" up to "rocks and so forth," the "stable" entities are the subtle beings of the nature of water and so forth that cannot be perceived. "All are blessed by wisdom" means that by the power of the karma of dualistic clinging, they are born from and emanated by the very wisdom of coemergence. "All appearances are that very [wisdom]; without wisdom, they would not arise" means that all beings included within the four modes of birth are born from the experience of their own self-knowing wisdom. Alternatively, all moving and stable beings are the manifestation of one's own wisdom alone.

གཞན་དུ་ན་སྣང་ བར་མི་འགྱུར་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་བ་ལས་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ལམ་མོ། ། ཡང་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་དད་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མང་པོར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྨིན་པ་ལ་སྐྱེའི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྙེད་པར་དཀའ་བ་སྟོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་བསྟན་བཅོས་མཚན་མ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་མོས་པས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་སུན་དབྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་སྤངས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་ཤེས་པའོ། ། རྣམ་ པར་འཕྲུལ་པ་ནི་དེ་ལས་འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་བསྟན་པའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་དོན་དེའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཏེ་སུམ་ཅུ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་རྣལ་འབྱོར་པས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཚད་དང་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

Otherwise, it is intended that [the truth] would not appear. Thus, the suchness of primordial wisdom (jñāna) is made clear. To demonstrate that it is the Secret Mantra Vehicle (guhyamantrayāna) itself that leads one out of saṃsāra, the passage beginning with "birth" and so forth was spoken. "The primordial wisdom of the Buddha" refers to the path of the Secret Mantra Vehicle. Alternatively, it shows the difficulty of finding [this path], stating that faith in the Secret Mantra Vehicle arises only for those who have been blessed by the Buddhas over many lifetimes and whose roots of virtue (kuśalamūla) have ripened, but not otherwise. Regarding the phrase "by the signs of the yoga treatises," it means through devotion to the system of Secret Mantra. "Refuting the words of external treatises" means abandoning external treatises that rely on [mere] sound and so forth. The remainder is easy to understand. Regarding "Vajrasattva" and so forth: Vajrasattva is indivisible cognition. "Manifestation" (vikurvaṇa) is the appearance of various beings from that [cognition]. "Arising" (udbhava) is the teaching. "The chapter" (paṭala) is the collection of source texts for that meaning; it is the thirtieth. This is the explanation of the thirtieth chapter from the commentary on the Vajraḍākamahātantrarāja. Now, in order for the yogi to hold the vajra and bell—which are the pure vajra and the nature of the sound of the perfection of insight (prajñāpāramitā), the nature of non-dual primordial wisdom—the chapter teaching their dimensions and characteristics is spoken, beginning with "Then" and so forth.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་ལྷ་རྣམས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་རྣམ་པར་དག་པ་སོ་སོའི་ངེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་དང་འབྲེལ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སོ། ། ལེགས་པར་བརྡུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་རོ། ། ཀུན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་གྱི་ཁ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཡང་ན་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པ་ཡིན་ན། ཚོན་རྩིས་ཁ་བསྒྱུར་བའོ། ། ཆ་གསུམ་དུ་ནི་བཟུང་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ར་ གཉིས་དང་ལྟེ་བའི་སྲིད་ཀྱི་ཆ་གསུམ་མཉམ་པོར་བྱ་བའོ། ། ཆ་བརྒྱད་སྐེ་རགས་ཀྱིས་ནི་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆ་བརྒྱད་ནི་ཡན་ལག་འབྱེས་པའོ། ། སྐ་རགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོའི་འོག་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་སྐ་རགས་ཀྱིས་བསྐོར་བར་བྱ་སྟེ། ཁ་ཁྱེར་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པའོ། ། ཡང་ན་ ཆ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ཆ་གསུམ་པ་སྟེ་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བའོ། ། སྐ་རགས་ནི་དེ་ལ་རི་མོ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་སྟེ། འདིར་གསུམ་པའི་སྒྲ་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་ཕྱོགས་ཇི་བཞིན་དུའོ། ། དབུ་མ་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དགུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་ལྷ་དགུ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་རྩེ་མོ་དགུ་པ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །

Then is said to be after the teaching on the suchness of wisdom. Regarding the phrase "as the deities such as Vajrasattva and so forth," this refers to the specific purities of the deities, such as Vajrasattva and others, at the tips and so on. Regarding the phrase "of all the vajras," this refers to the specific vajras associated with activities such as pacifying and so forth. "Well-hammered" means possessing the correct characteristics. "Thoroughly adorned by all" means adorned with all ornaments, such as the mouths of makaras and so forth. Alternatively, if it is made from wood and so forth, it is colored with pigments. Regarding the phrase "having held it in three parts," this means the two prongs and the central hub should be made equal in their three-dimensional proportions. Regarding the phrase "adorned with an eight-part girdle," the "eight parts" refers to the distinct limbs. Regarding the "girdle," below the tip, upon a moon mandala, it should be encircled by a girdle; this is known as the "rim." Alternatively, "three parts" refers to the three-part central hub. The "girdle" is the encircling of that with two lines; here, the word "third" is implicit. Regarding the phrase "according to the directions and so forth," this means according to the respective directions of the deities residing in the east and so forth. Regarding the phrase "the central one and the nine Buddhas," this refers to the central Vajradhara and the nine deities; it should be connected to the statement that their respective nine-pointed [vajras] are to be consecrated.

དེ་ལ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་། འཇམ་དཔལ་དང་། བྱམས་པ་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རྩེ་མོ་དགུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྩེ་མོ་དགུ་ལ་ལྷ་དགུས་སོ་སོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ། ། ཆུ་སྲིན་ལས་ནི་འབྱུང་བ་ཡི། ། རྩེ་མོ་པདྨ་ཟླ་བར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བྱུང་བའི་རྩེ་མོ་རྣམས་ཆུ་སྲིན་ཁ་ནས་དབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྩེ་དགུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོས་རེ་རེ་ཞིང་ངོ་། ། དབུ་མ་རིང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སུ། ། ཆ་གསུམ་གྱི་ ནི་ཚད་དག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར། ཆ་གསུམ་དུ་ནི་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ར་དབུ་མ་ར་གཞན་ལས་ཅུང་ཟད་རིང་བ་དེའི་ཚད་ཀྱི་ཆ་གསུམ་ཡིན་གྱི། ར་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཐུན་མོང་ཚད་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་མཉམ་པོ་གསུམ་ དུ་བགོ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་ཡིན་གྱི། རྩེ་དགུ་པ་འབའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན་པའོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། ཀུན་གྱི་རྩེ་མོ་དབུ་མ་ཟླུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྩེ་དགུ་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་གྱི་རྩེ་མོ་སྟེ་ར་དབུ་མ་ཟླུམ་པོར་བྱའོ། ། ཐ་མའི་ར་ རྣམས་ནི་མན་ངག་ལས་གྲུ་བཞི་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་སོགས་རྩེ་མོ་འདུད་པས་གནས། །

In that regard, in the directions of the east and so forth, one should visualize Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, Samantabhadra, Mañjuśrī, and Maitreya. For that very reason, it is said: "The nine prongs," and so forth, meaning that the nine prongs are to be consecrated individually by the nine deities. Regarding the line, "Emerging from the makara, the prongs rest upon a lotus and moon," the meaning is that the prongs, which emerge from a moon maṇḍala atop an eight-petaled lotus, should be drawn forth from the mouth of a makara. "Nine prongs" refers to each side. Regarding the line, "By the length of the central one, the measure of the three parts should be made," this is an explanation of the previous statement, "One should grasp the three parts." The meaning is that the measure of the three parts belongs to the central prong of the vajra, which is slightly longer than the other prongs, and not to the other prongs. "This is the common measure" means that this division into three equal parts is the measure for all vajras, not for the nine-pronged one alone. Furthermore, the common characteristics of all vajras are stated: "The central prong of all is round," and so forth. This means that for all [vajras], such as the nine-pronged, the central prong should be made round. The final prongs should be understood as square according to the oral instructions. "The prongs in the directions and so forth remain bent."

ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ར་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོ་བཀུག་ནས་ར་དབུ་མ་ལ་འདུད་པར་བྱའོ། ། དབུས་ནི་ཟུར་བརྒྱད་དག་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབུ་མའི་ཆ་ལྟེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆ་བརྒྱད་པར་ བྱ་བའོ། ། ཆ་བརྒྱད་པ་དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རིན་ཆེན་མ་ར་ཀ་ཏ་ལྟར། ། དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཟུར་བརྒྱད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཚིག་རྐང་ཐ་མ་དེ་གཉིས། ཀུན་གྱི་རྩེ་མོ་དབུས་མ་ཟླུམ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། སྟེང་དང་འོག་དང་དབུས་དག་ནི། ། སོ་སོར་ཆ་ནི་གསུམ་ གསུམ་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། སྟེང་དང་འོག་དང་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཆ་གསུམ་དུ་གཟུང་ཞིང་བཤད་པའོ། ། སོ་སོར་ཆ་ནི་གསུམ་གསུམ་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཆ་གསུམ་གསུམ་དུ་བགོས་ལ། དབུ་མའི་དབུ་མ་ཟུར་བརྒྱད་པར་བྱ་བའི་ཆ་གཉིས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། དབུས་ ཀྱི་ཆ་ཡི་ཚད་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ར་གཉིས་ཀྱི་ཡང་སོ་སོར་དབུ་མ་ཅུང་ཟད་སྦོམ་པར་བྱས་ལ། ཐ་མ་ཆ་གཉིས་གཉིས་ནི་ཕྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། ། ཡང་ནི་སོ་སོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཀུན་ལ་སོ་སོར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔར་ བཤད་པ་བཞིན་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྟེང་གི་པདྨ་ཟླ་བ་ནི། ། དྲུག་ཆ་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དྲུག་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ཟླ་བའི་སྟེང་གི་ཁ་ཁྱེར་ཏེ་དེའི་ཚད་དྲུག་ཆར་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་ལ་ནི་སེང་གེའི་སྣ། ། ནས་ཕྱེད་ཙམ་དུ་ མཐོ་བར་བྱ། །

Regarding the phrase "the tips of the prongs in the cardinal directions and so forth should be bent and made to bow toward the central prong," and "the center should be made into eight facets": the central part of the vajra, which is the hub, should be made into eight parts. If one asks what those eight parts are like, it says: "Like a marakata jewel, it should be made slightly eight-faceted," which is easy to understand. Some maintain that those last two lines are an explanation of the line: "The central tip of all [prongs] is rounded." Regarding the line: "The upper, lower, and middle [sections] are each asserted to have three parts": "upper, lower, and middle" refers to what was previously taken and explained as the three parts. "Each is asserted to have three parts" means that each of those should be divided into three parts; it does not refer to the two parts of the central [hub] that are to be made into eight facets. For that very reason, it says: "Possessing the proportions of the central part," and so forth. Similarly, for the two [side] prongs, the central part of each should be made slightly thick, and the final two parts of each should be made thin; this is the remainder. Furthermore, "each" refers to each of the divisions such as the small and so forth. The remainder should be applied as previously explained. Regarding the line: "The lotus and moon above should be made circular all around in six parts": "six parts" will be explained below. "Made circular all around" refers to the rim above the moon, the measurement of which should be made in six parts. "For those, the lion's nose should be made high by about half a barleycorn."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་ལས་བྱུང་སྐྱེས་པའོ། ། སེང་གེའི་སྣ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་གྱི་སྣའོ། ། དེ་ནས་ཕྱེད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ར་ལས་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ཚད་དོ། ། ད་ནི་སྔར་ཐལ་བའི་དྲུག་ཆ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཆེ་བ་ཡི་ནི་མཐར་གནས་པ། ། དེ་ཡི་དྲུག་ ཆ་ཞེས་བྱར་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རའི་ཆ་གང་ཆུ་སྲིན་གྱི་ཁ་ནས་བྱུང་བའི་མཐའ་ནང་དུ་ཞུམ་པ་དེའི་དྲུག་ཆར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཚད་དང་མཚན་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་རྩེ་དགུ་པའི་ཚད་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ལ། ། སོ་སོ་རུ་ནི་དགུ་དགུར་ འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ་དེ་ལ། ཆ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་ཆ་དགུ་དགུར་བགོས་པ་དེ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་གསུམ་གསུམ་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ར་སོ་སོའི་ཆ་དྲུག་དྲུག་བོར་བ་རྩེ་མོའི་ཆ་གསུམ་གསུམ་པོ་རིམ་གྱིས་ཕྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ གོ། ། སོ་སོ་རུ་ནི་དགུ་དགུར་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། ངོས་གཉི་ཀའི་རྩེ་མོ་དགུ་དགུ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་བྱ་བའོ། ། ཆ་གསུམ་བླ་མའི་ཐ་མ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡང་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། རྩེ་མོ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཆ་དགུ་དགུར་བགོས་པའི་རྩེ་མོའི་ངོས་ཀྱི་ཆ་གསུམ་ནི་བླ་མའི་མཐའ་མ་སྟེ། རིམ་གྱིས་ཕྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྟེང་གི་ཆ་གཉིས་སྤངས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྟེང་གི་ར་རྣམས་སོ། ། ཆ་གཉིས་ནི་ལྟེ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆ་དྲུག་དྲུག་གོ། །

Regarding the phrase "to those," it refers to those born from the moon. "Lion's snout" refers to the snout of a makara. "Then about half" refers to the measurement protruding from the prongs of the vajra. Now, in order to show the sixth part previously mentioned, it is said: "That which remains at the end of the fangs is known as its sixth part." This means that one should understand the portion of the vajra prong that recedes inward from the edge of the makara's mouth to be its sixth part. These are the common measurements and characteristics. Now, to show the summary of the measurements for the nine-pronged [vajra], it is said: "The parts are twenty-seven; each is asserted to be nine." In this context, "the parts are twenty-seven" means that each of the previously divided nine parts should be further divided into three. If one asks what is to be done with that, the oral instruction is that one should gradually make the three parts of the tip—having set aside the six parts of each individual prong—narrower. "Each is asserted to be nine" means that the tips on both sides should be made into eighteen [parts] by dividing each into nine. The phrase "the three parts at the end of the superior" teaches the common characteristics once more. For each tip, the three parts of the side of the tip that were divided into nine are the "end of the superior," and the remainder is that they should be gradually made narrower. For that very reason, it is said: "Having abandoned the two upper parts," which refers to the upper prongs. The "two parts" refers to the six parts on each side connected to the hub.

དབུས་ཀྱི་མཐའ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ར་དབུ་མ་ཟླུམ་པའི་རྩེ་མོ་ ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། འདབ་མ་ལ་ནི་གང་གནས་པའི། ། ཆུ་སྲིན་ཆ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདབ་མ་ལ་ནི་གང་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ར་རྣམས་ཏེ་འདབ་མའི་ཆ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆུ་སྲིན་ཆ་གཅིག་ཉིད་ ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆུ་སྲིན་གྱི་དཔངས་ར་དེའི་རྩ་བའི་བཞི་ཆར་བྱའོ། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་དུ་སྐ་རགས་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་སྐ་རགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལ་བློ་ལྡན་པས། ། ཆུ་དང་ཞེང་ནི་མཉམ་པོར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་བྱའོ། ། ཞེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ར་ གཉིས་ཀྱི་ཆ་ཀུན་ནས་བསྐོར་བ་སྟེ། དེ་དང་ཆུར་མཉམ་པོར་བྱ་བའོ། ། བློ་ལྡན་ནི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་ནི། ། ཇི་ལྟར་བསྟན་བཞིན་ལྡན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྔར་བསྟན་པ་དང་གཞན་དག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡང་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ ལ་རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་ཚད་ནི་འདིར་གསལ་པོར་མ་གསུངས་ཏེ། འོག་ནས་དྲིལ་བུའི་ཚད་སོར་དྲུག་ནས་སོར་ཉི་ཤུའི་བར་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་ཚད་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམ་ཚིག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ། ། དེ་ དང་གྲངས་མཉམ་པའི་ར་རྡོ་རྗེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ།

"The center and the edge are likewise" means that the tip of the central rounded prong should also be viewed as being similar to that. Regarding the line, "That which resides upon the petals is a single part of the makara," "that which resides upon the petals" refers to the outer prongs arising from the moon atop the lotus, as they reside in the portion of the petals. "A single part of the makara" means that the height of the makara should be made one-fourth of the base of that prong. "The girdle is desired to be half of that" refers to the girdle of the hub. "The wise one should make the length and width equal for all vajras" means that this should be common to all vajras. "Width" refers to the circumference of the two prongs; it should be made equal to that [height]. "The wise one" is one endowed with insight (prajñā). Regarding the passage beginning with "Then," "One should possess the parts and so forth as previously taught" means that what was taught earlier in this very tantra and what was taught in others should also be gathered here. The dimensions of all vajras are not explicitly stated here; however, since the dimensions of the bell are taught below as being from six to twenty finger-widths (aṅgula), the dimensions of the vajra should be understood from that. Some say they should be made according to one's preference. Regarding "Samayavajra," samaya refers to the five Tathāgatas. A vajra that possesses as many prongs as there are [Tathāgatas] is so called. For that very reason, it is said:

ཀུན་གྱི་དབུས་སུ་རྣམ་སྣང་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྟེང་གི་ཆའི་ར་རྣམ་པ་ལྔ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔས་སྦྱང་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། འོག་གི་ཆའི་ར་ལྔ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་ བྱའོ། ། ར་དགུ་པ་ལ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་དོན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བརྒྱད་དོ། ། གནོད་སྦྱིན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་ལའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོ། ། བཅུ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུམ་ཅུ་པའི་ལྷ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་འདིར་ཐིམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་འདབ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། འོག་གི་ཆའི་པདྨའི་འདབ་མ་དང་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་ རྣམས་སྦྱང་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རྩེ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གསུངས་པ། རྩེ་མོ་དག་ནི་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་དོན་ཡང་གསལ་ལོ། ། དབུས་སུ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ ནི། ར་དབུས་མ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། རྩེ་དགུ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་འོག་གི་ར་རྣམས་ཕུང་པོ་ལྔ་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མི་འདའ་བའི་དོན་གྱིས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་ སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། །

Regarding the passage beginning with "In the center is Vairocana," the purification of the five prongs of the upper portion by the five Tathāgatas is taught; this is easy to understand. The five prongs of the lower portion will be explained below. The ninth prong should also be understood by implication as having the nature of the five Tathāgatas, who are the purification of the five wisdoms. Regarding the passage beginning with "The lotus," "the stages" refers to the eight stages, such as the Joyous One and so forth. "The Lord of Yakṣas" refers to Vajrapāṇi. The remainder is easy to understand. "In the center" refers to the hub. "Wisdom-being" refers to Vajrasattva. "Thirteen" refers to the thirty deities, who are also to be meditated upon as dissolving here. Furthermore, the passage beginning with "the eight petals" teaches the purification of the petals of the lower lotus and the tips of the vajra; for that very reason, it says "Vajra Hook" and so forth, which is easy to understand. Regarding the tips, it says "the tips are of five kinds," and so forth, the meaning of which is also clear. "In the center is the Wisdom Ḍākinī" means that the central prong is blessed by the Wisdom Ḍākinī. Regarding the position of the nine-pronged [vajra], the lower prongs should also be applied as having the nature of the purification of the five aggregates. Regarding "one should meditate on the Samaya Vajra," it is called "samaya" in the sense of not transgressing. If one asks what that is, it is the Vajra, which is the Great Vajra-holder himself.

བསྒོམ་པ་ནི་དེར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་གསུངས་པ། འདུག་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ལྷག་མ་ངེས་པར་འདུལ་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་རྩེ་གསུམ་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ངེས་པར་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་འཇོམས་པ་སྟེ་དེ་ནི་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བའོ། ། ཞི་ལ་ཞི་བའི་ལྷ་ཉིད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཞི་བ་ནི་དྲག་པོའི་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁ་ཟུམ་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཞི་བའི་ལྷ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བའི་ལྷའི་བསྒྲུབ་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་རིམ་པའི་ཆོ་གས་དབྱེ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི། ཞི་བ་དང་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་དབྱེ་བས་རྡོ་རྗེའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ་སོར་བསྒྲུབས་ན། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པ་སྟེ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རྒྱན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སོར་མོའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་བས་མ་ཕྱེའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་ནས། ད་ནི་དྲིལ་བུའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དབུས་ཀྱི་ཁོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་བུ་ག་སྟེ་ཡངས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཟབ་ པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་སྙན་ཅིང་ཟབ་ལ་རིང་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་དགའ་བྱེད་བཅུད་ཀྱིས་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་དུ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའོ། ། གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དགའ་བའི་མཆོག། ཅེས་འབྱུང་སྟེ།

Meditation is to cultivate intense conviction in that. It is stated otherwise: "The seated one is the three-pronged vajra," and so forth, which is easy to understand. Regarding the phrase "definitively subduing the remainder," "remainder" refers to the three-pronged vajra once again. "Definitively subduing" means the destruction of the asuras; that is the purpose for which it is used. Regarding "for peace, the deity is peaceful," "peaceful" refers to the closed vajra in contrast to the raised, wrathful vajra. "The deity is peaceful" means the accomplishment of a peaceful deity. Regarding "distinguish by the ritual of the family sequence," this means that if one accomplishes the specific vajras individually through the distinctions of peaceful, wrathful, and other deities, then "all activities"—meaning the performance of activities such as pacification and so forth—will be accomplished; that is the meaning. Now, the vajra characterized by its ornaments is described: "Then," and so forth. "Part" refers to a finger-breadth. The remainder is easy to understand and thus not analyzed. Having thus taught the suchness of the vajra, the characteristics of the bell are now described: "Then," and so forth. "Central cavity" refers to the internal hollow; "should be made wide" is the remainder. If one asks what the result of that is, it is said to be "profound," meaning the sound becomes melodious, deep, and long. "Abiding in the essence that delights all" means that it should generate joy in all. In some source texts, it appears as "the supreme joy of all."

དེའི་དོན་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་ བལྟ་བར་བྱའོ། ། པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྩེ་མོ་དགུ་པའི་དྲིལ་བུའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དྲིལ་བུའི་ཁོག་པའི་སྟེང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཞལ་གནས་པའི་འོག་གི་ཉེ་འཁོར་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྱས་ལ། དེར་ལྷ་མོ་བརྒྱད་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུའོ། ། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཅི་ལས་ཤེ་ན། ས་བོན་བརྒྱད་ལས་ཏེ་ཏཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་བརྒྱད་བཀོད་པ་ལས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཤར་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མདོག་མཛེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ མོ་ནོར་རྒྱུན་མའོ། ། སྦྲང་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུལ་བྱེད་མའོ། ། ཡིད་འོང་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མའོ། ། རིན་ཆེན་འཁྱིལ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་མིང་ངོ་། ། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་ལ་བྱའི་ནམ་མཁའ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཟུགས་རྫོགས་བསྐོར་བས་ཡང་དག་ གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་བུམ་པའི་རྩ་བར་རི་མོ་གསུམ་གྱིས་བསྐོར་བའོ། ། པདྨ་རྒྱས་པ་ལྟ་བུའི་དབྱིབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོག་པའི་དབྱིབས་སོ། ། གཟུགས་མེད་སྲིད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་དང་རི་མོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་གི་དབྱིག་པའི་རྩ་བའི་ ཆའོ། ། དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་འདྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདུད་རྩིའི་བུམ་པའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའོ། ། ཤེས་རབ་བདུད་རྩིའི་གནས་ཡིན་ཏེ། །

The meaning of this should also be understood as follows. By the words "lotus" and so forth, the characteristics of the nine-pronged bell are shown: on the upper part of the bell's body, beneath the face of Prajñā, one should fashion an eight-petaled lotus, and there one should visualize the eight goddesses—this is the meaning. "Above that" means above the eight-petaled lotus. "Goddesses" is connected with the phrase "should be visualized." From what? From the eight seed-syllables, namely the eight seed-syllables such as Tāṃ and so forth, which are arranged there. For that very reason it is said: regarding the words "in the eastern direction" and so forth, "beautiful color" refers to the goddess Vasudhārā. "Honey" refers to Tāranī. "Charming" refers to Bhṛkuṭī. "Jewel-swirl" is a name that corresponds exactly to its meaning. "In the direction of space" refers to the heart-mantra, not to space itself. "Perfectly situated, encircled by the complete form" means that at the base of the vase of wisdom-nectar, it is encircled by three lines. "A shape like a blooming lotus" refers to the shape of the body of the bell. "In the direction of the formless existence" refers to the portion of the handle above the eight-petaled lotus and the three lines. If one asks what it is like, it is said: "like a vase of wisdom-nectar," meaning it has the shape of a nectar vase. "It is the abode of the nectar of insight."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་བདུད་རྩི་སྟེ་དེའི་གནས་དང་རྟེན་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེས་ན་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཞལ་ དབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེའི་དབུས་ཀྱི་སྟན་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཞལ་བྲིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་མོད་ཀྱི་འདིར་སྨོས་པ་ནི་ཚེགས་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དབུས་ཀྱི་དབྱུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲིལ་བུའི་ལྕེ་དང་ སྟེང་གི་དབྱུག་པ་གཉི་ག་བཟུང་བར་བྱ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྲགས་པའོ། ། ཨོཾ་ལྟར་མཆོག་ནི་སྩོལ་བར་གྲུབ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་དྲིལ་བུ་དེ་ཨོཾ་ལྟར་བཀྲ་ཤིས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོ་དགུ་པའི་དྲིལ་བུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། བདུད་རྩིའི་གནས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། ལྷ་མོ་ཡི་ནི་ཞལ་གཅིག་བྲི། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདུད་རྩེའི་གནས་ནི་བུམ་པའོ། ། གཅིག་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། འདིས་ནི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒོ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། གཟུགས་མཛེས་བསྐོར་བས་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔ་མ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྐ་རགས་ཀྱིས་བསྐོར་བས་མཛེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྟེང་གི་པདྨ་རྡོ་རྗེ་ནི། །

Regarding the phrase "insight and wisdom themselves are the nectar," this means they are the locus and support for it. Therefore, it is shown that the face of insight should be projected upon the vase. For that very reason, it is said: "Upon the seat in its center," which is a supplement to the instruction that "the face of insight should be drawn." Although this will be shown below, it is mentioned here to ensure there is no confusion. The phrase "the central staff" refers to the tongue of the bell and the upper staff, both of which are to be grasped. The phrase "wisdom" is renowned as the nature of non-dual wisdom. "Established as bestowing the supreme like Oṃ" means that such a bell is auspicious, like the syllable Oṃ. "Wisdom Vajra" refers to the Great Vajradhara. "In the same way" means that the nine-pronged bell is the Vajradhara, up to the point of being called "Vajradhāriṇī." "In the center of the nectar locus, draw the single face of the goddess; she is Prajñāpāramitā." Here, the "nectar locus" is the vase. "Single" means non-dual; by this, it is shown that all phenomena arise from the gateway of the Perfection of Insight. "Perfectly situated, encircled by a beautiful form" means that, as before, it should be made beautiful by being encircled by a belt above the insight. "The upper lotus and vajra..." [continues].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་ དང་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་རྣམས་སྔ་མ་ལྟར་བྱ་བའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱང་བ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱ་བའོ། ། དབུས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དབྱུག་པ་སྟེ། ། ཆ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་མཛེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩེ་མོ་དགུ་པར་བྱ་བའོ། ། ཡང་ན་དབུས་ཀྱི་རྩེ་ མོ་ཟླུམ་པོ་ཆ་བརྒྱད་དུ་བྱ་བའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་དྲིལ་བུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲིལ་བུའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དྲིལ་བུའོ། ། འཁོར་ བ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས། ཀུན་ལ་འཁར་བའམ་ཡང་ན། ། ལྕགས་གསུམ་ལས་བྱུང་དྲིལ་བུ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དྲིལ་བུའི་ཚད་གསུངས་པ་སོར་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སོར་ལྔ་མན་ཆད་སྤང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་དྲུག་ལས་ ཆུང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཡང་ཆོ་གའི་རིམ་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱུས་དང་ཞེང་གི་ཚད་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚད་དག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུའི་མཚན་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ མཚན་ཉིད་ནི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཚད་ནི་ཆ་གསུམ་དང་སོར་ཉི་ཤུ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་གསལ་བར་བྱས་པའོ། །

Regarding the phrase "upon that," one should fashion a lotus, a moon, and vajra prongs as before. "One should visualize as before" means that these should be purified by the deities in the manner previously taught. "The central wisdom staff, beautified by eight parts" means it should be made with nine prongs. Alternatively, the central prong should be circular and divided into eight parts. Now, the bell of the Vajraḍāka is described; the passage beginning with "Then, the hero" and so forth is easy to understand. Now, to explain the characteristics of the Tathāgata bell: it is a bell possessing the nature of the five families, such as Vairocana and the others. "Arising from saṃsāra" should be understood as a general term. For that very reason, it is said: "The bell is made of bell-metal or else from the three metals." Now, the dimensions of the bell are taught: "Eight finger-widths," and so forth. "One should avoid less than five finger-widths" means that it should not be smaller than six finger-widths. "The mouth also according to the sequence of the ritual" means that the length and width should be made in accordance [with the proportions]. By that same [principle], the dimensions of the vajra should also be understood. The remainder is easy to understand and thus not analyzed. Regarding the phrase "the characteristics of the vajra and the bell," and so forth: "Characteristics" refers to being endowed with the lotus, moon, and so forth. "Dimensions" refers to being endowed with three parts, twenty finger-widths, and so forth. "Ritual" refers to the process of making it clear.

རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་ བཤད་པ་ལས། ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུས་སྤྱོད་པས་ནི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། དུལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་ དུལ་བའོ། ། ཆ་ལུགས་མཛེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འཚམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གནས་སྐབས་གང་དུ་གང་གིས་འདུལ་བར་འགྱུར་བའི་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ ཤེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔགས་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱུད་ནི་སྨན་རྣམས་སོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་བྱ་བའོ། ། ཤེས་པ་ནི་མཁས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་བཟོ་ཡི་ཆ་ལ་མཁས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ལ་བཟོ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་འཇམ་པོར་སྨྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགྲ་དང་ཟིན་དང་བར་མ་རྣམས་ལ་འཇམ་པ་སྟེ་སྙན་པར་སྨྲ་བའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བུ་བཞིན་བལྟ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

This is the thirty-first chapter of the collection of source texts. From the Explanatory Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras, this is the explanation of the thirty-first chapter. Since such a vajra and bell are to be held by the Vajra Master (ācārya), the chapter that teaches their characteristics is spoken: "The characteristics of the Vajra Master," and so forth. Regarding this, "Vajra" refers to non-dual wisdom (jñāna), because it is indivisible. One who acts with the vajra and bell, which are the purity of that non-dual wisdom, is the Master. "Characteristics" refers to the nature of one who is worthy to be a Master. What is that? Regarding "disciplined" and so forth, "disciplined" means having tamed the sense faculties. "Beautiful attire" means possessing conduct that is appropriate; it is to engage in the conduct by which others are to be tamed in whatever circumstances arise. "Bestowing fearlessness upon all sentient beings" means practicing the meditation on loving-kindness (maitrī). "Knowing the application of mantras and tantras" means: "mantras" refers to the eight-line [mantra] and so forth; "tantras" refers to medicinal substances; "application" refers to the ritual actions; and "knowing" means being skilled. "Skilled in the arts of yoga" means being an artisan in activities such as drawing the maṇḍala. "Speaking gently in all situations" means speaking gently and pleasantly to enemies, friends, and neutral parties alike. "Viewing all sentient beings as one's own child" means:

ཇི་ལྟར་བུ་རྣམས་ལ་ཕ་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རིམ་གྲོ་བྱེད་པའམ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་ལྟར་སྡུག་པར་བལྟ་ བའོ། ། བསམ་གཏན་སྦྱོར་ལ་མངོན་པར་བརྩོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ནན་ཏན་བྱེད་པའོ། ། རྟག་ཏུ་མཉམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཚད་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་སྟོན་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ ཀྱི་མགོན་སྐྱབས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདྲེན་པའི་ལམ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་མཁས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་སོ་སོའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་སྟེ་བག་རྣོ་བའོ། ། མགོན་མེད་རྣམས་ལ་གཉེན་ལྟར་བརྩེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སེམས་ཅན་དམན་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཙེས་པ་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་ཡང་བརྩེ་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། བུ་ནི་ནད་པ་གང་ཡིན་ལ། ། མ་ནི་ལྷག་པར་གདུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་དམན་པ་ལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་པར་བརྩེ། ། ཞེས་སོ། ། མཛའ་སྡུག་ གིས་ནི་ལེགས་པར་བལྟ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་བསམ་པས་མཐུན་ཞིང་འཇམ་པར་བལྟ་བ་དེ་ནི་མཛའ་སྡུག་གིས་བལྟ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལེགས་པ་སྟེ་དགེ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མན་ ངག་རྣམས་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའོ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་ལ་རབ་ཏུ་གུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦ་བར་བྱ་བ་རྣམས་སྦེད་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མི་ཕྱེད་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱེད་པ་ནི་དམན་པའོ།

Just as one serves one’s own children, one should serve all sentient beings, or else regard all sentient beings as dear as one’s own children. Regarding the phrase "exerting oneself in the application of concentration," this means to apply oneself repeatedly and earnestly to the meditative absorption (samādhi) that joins together skillful means and insight (prajñā). Regarding the phrase "always generating an impartial mind," this indicates being endowed with the immeasurable equanimity (upekṣā). Regarding the phrase "the protector and refuge of sentient beings," this is because one shows the path that leads them away from suffering. Regarding the phrase "skilled in the distinctions of sentient beings' intentions," this means being sharp-witted enough to be able to discern the specific inclinations of each individual through even the slightest of actions. Regarding the phrase "loving those without a protector like a kinsman," this means having an especially great compassion for those who are lowly and tormented by suffering. As it is said: "Just as a mother feels an especially intense anguish for whichever child is ill, so too does the bodhisattva feel an especially intense compassion for lowly sentient beings." Regarding the phrase "viewing with the affection of a friend," this means viewing sentient beings with a harmonious and gentle disposition through the intention to benefit them; that itself is "excellent," meaning virtuous. Regarding the phrase "thoroughly practiced in the way of mantra," this means being unimpeded in the pith instructions of the Secret Mantra path. Regarding the phrase "greatly devoted to the conduct of the samaya," this means concealing those things that are to be kept secret. Regarding "mudrā," this refers to the symbolic mudrā. Regarding the phrase "abiding in the indivisible," "divisible" refers to that which is inferior.

། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མི་ཕྱེད་གནས་ཏེ་དགེ་བའི་ལམ་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བའོ། ། གཉིས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བའོ། ། སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱོད་ལ་གུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་སྤྲུལ་པའོ། ། གུས་པ་ནི་གོ་རིམ་ལ་མཁས་པའོ། ། དབང་བསྐུར་དོན་གྱིས་ཡོན་ཏན་འབྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབང་བསྐུར་བ་ཉིད་གོམས་པར་བྱས་ན་ཡོན་ཏན་ཏེ། དོན་ནི་དེའི་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ལེན་པའོ། ། འབྱུང་བ་ནི་གནས་ཏེ་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཀ་ར་ ན་དང་། འདུག་སྟངས་དང་། བཟླས་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་དང་། མཆོད་པ་དང་། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ཉེ་བར་བསྡུ་བ་སྟེ་བྱ་བ་དེ་དག་ལ་མཁས་པའོ། ། དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་བ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། ཡན་ལག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་དང་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པར་བལྟའོ། ། དགྲ་བཅོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་སོ། ། རིགས་ལྔ་ནི་ རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུས་ལ་དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུར་བལྟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

The opposite of that is the "indestructible state," which is the intense enthusiasm for the path of virtue. "Non-dual" means being free from doubt. Regarding the phrase "devoted to the practice of the mantra-cakra," the "mantra-cakra" is the cakra of the deity maṇḍala. "Practice" refers to emanation. "Devotion" means being skilled in the proper sequence. Regarding the phrase "qualities arise through the purpose of empowerment," if one familiarizes oneself with the empowerment itself, qualities arise; "purpose" means seeking and receiving that [empowerment]; "arising" means the state [of attainment] through the successive stages of the lineage gurus. Regarding the phrase "thoroughly knowing the ten suchnesses," the ten suchnesses are the maṇḍala, absorption, mudrā, karaṇa, posture, recitation, homa, offering, ritual application, and conclusion; one is skilled in these activities. To show how one should view the body and so forth of such an ācārya, the words beginning with "requested" are spoken. "All Buddhas" refers to the Vajradhara. "Limbs are the bodhisattvas" means that the limbs, such as the eyes and hands, should be viewed as the heart mantra and so forth. "Arhats" refers to those who are free from the desires of the three realms. The "five families" are Vairocana and the others. "Worldly beings" refers to Brahmā and the others. Thus, in order to view the body of the ācārya as the embodiment of the nature of all qualities:

དེ་ལྟར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཡེ་ཤེས་ དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟག་ཏུ་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར། ། ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱིས་མཚན་ཤེས་ནས། ། དེ་ལྟའི་བླ་མ་འབད་དེ་བསྟེན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བླ་མར་མི་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕྲལ་དུ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་གནས་ཏེ་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པའོ། ། སྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་མཁྱུད་པའོ། ། ངག་ནི་ཤིན་ཏུ་རྩུབ་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡོན་ཏན་དག་གིས་ཆོག་ཤེས་ པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་དང་ནོར་ལ་སོགས་པས་དྲེགས་ནས་དམན་པའི་གནས་ལས་ཡོན་ཏན་མཐོང་ཡང་མི་ལེན་པའོ། ། ད་ནི་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་ལ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁྲོ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོ་ཐུང་བ་དང་གནོད་པར་སེམས་པ་སྟེ་བྱས་པ་དྲིན་ དུ་མི་གཟོ་བའོ། ། རྟོག་གེར་གུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གུས་པའམ། འཇིག་རྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། ། ན་སོ་དག་ནི་ཡོལ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་རྙིང་པ་སྟེ་ཁུ་བ་འབྱིན་མི་ནུས་པའོ། ། ཞེན་དང་ཆགས་པས་བཅིངས་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཞེན་པ་ནི་སེར་སྣ་ཆེ་བའོ། ། ཆགས་པས་བཅིངས་པ་ནི་མ་ནིང་སྟེ་དེ་དག་ལ་བསྟན་པར་མི་བྱ་བའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རིན་ཐང་མེད་པའི་རིན་ཆེན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་གང་ལ་རིན་གྱི་ཚད་གཟུང་དུ་མེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ།

Thus, it is said: "In that way, having understood the characteristics, the yogi who seeks primordial wisdom (jñāna) should always rely [on a guru]." To demonstrate this, it is said: "Having known the characteristics of one who possesses wisdom, and who possesses the characteristics as they are, one should diligently rely on such a guru." Regarding the characteristics of one who is unsuitable to be a guru, it is said: "Whosoever..." and so forth. "Anger" (krodha) refers to a state of mental malice directed toward those who cause immediate harm. "Deceit" (māyā) refers to concealing one's misdeeds. "Speech that is extremely harsh" refers to possessing words that result in harm to others. "Content with qualities" refers to being so arrogant due to one's lineage, wealth, and so forth, that one does not accept qualities even when seeing them in a lower person. Now, regarding the characteristics of the disciple, it is said: "Furthermore..." and so forth. "Possessing anger" refers to being short-tempered and having a harmful intent, which is to say, being ungrateful for what has been done for one. "Devoted to logic" (tarka) refers to being devoted to treatises on valid cognition (pramāṇa) or seeking out worldly treatises. "Whose youth has passed" refers to having an aged body, such that one is unable to emit semen. "Bound by attachment and craving": "attachment" (sneha) is great stinginess; "bound by craving" (rāga) refers to a eunuch. One should not teach these [the latter two]. If one asks, "What is it?" it is the "priceless jewel," the jewel of suchness (tattva) for which no measure of value can be determined. That is what is meant by that term.

གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོ་ན་སུ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྣོད་གསུངས་པ། གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ང་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲེགས་པ་སྟེ། དེ་གང་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་ང་རྒྱལ་མེད་པའོ། ། སྒྱུ་མེད་པ་ནི་སྒྱུ་སྤངས་པའོ། ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་བདག་དང་བདག་གིས་སེམས་རློམ་པའོ། ། གང་ལ་དེ་ མེད་པ་དེ་ནི་བདག་ཏུ་མི་འཛིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་ཆོས་ལ་མངོན་པར་དད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། དད་པ་ནི་མངོན་པར་དགའ་བའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་བོ། ། དེ་ལ་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཟློག་ཅིང་། ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་དེ་དག་ལ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་ན་ནི་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཟློག་ཅིང་། ང་རྒྱལ་ མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་ཡང་སེར་སྣས་དཔེ་མཁྱུད་བྱས་ན་ལྟུང་བའི་སྡིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་ཆེན་པོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱི་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་ལ་ སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དམ་ཚིག་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བླ་མའི་མལ་སྟན་བརྫིས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

The meaning is that one should not bestow the secret empowerment and so forth. If one asks, "To whom, then, should they be given?" the text speaks of the suitable vessel: "Whoever..." and so on. "Pride" refers to arrogance; one who lacks that is "free from pride." "Deceit" means having abandoned guile. "Grasping at a self" is the mental conceit of "I" and "mine"; one who lacks that is "without grasping at a self." Regarding the phrase, "Likewise, having clear faith in the Dharma," "Dharma" refers to the dharmatā (the nature of phenomena), which is the prajñāpāramitā (perfection of insight). "Faith" is the state of being deeply delighted. Alternatively, "Dharma" refers to the scriptures of the Sugata. To such a person, "the pith instructions should be given." This means that one should bestow the pith instructions, such as the secret empowerment, upon those who have turned away from anger and the like, and who possess qualities such as being free from pride. Otherwise, "one will fall into a downfall." This means that if one practices stinginess or "teacher's fist" (withholding knowledge) even toward those who have turned away from anger and possess qualities such as being free from pride, it will result in the sin of a downfall. To demonstrate the great faults of disparaging the ācārya and so forth, the text says, "The ācārya..." and so on. "The secret of the ācārya" refers to the entire body and so forth. "Practicing the samaya" means engaging in the samaya commitments as desired. The remainder is easy to understand. To demonstrate the faults of treading upon the guru's seat and so forth, [the text continues...]

སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མལ་སྟན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མལ་ དང་སྟན་ནི་མལ་སྟན་ཏེ། སྟན་ནི་ཁྲིའུ་ལ་སོགས་པ་འདུག་པ་གནས་སོ། ། གྲིབ་མ་ལ་འགོང་བ་ནི་གྲིབ་མ་ལ་རྐང་པས་བརྫི་བའོ། ། ཅོ་འདྲི་བ་ནི་བཞད་གད་ལ་སོགས་པས་སློང་བའོ། ། དེ་ནི་ཀུན་དུ་གཟིར་འགྱུར་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ནི། དོན་ཉམས་པ་ལས་རིང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཉམས་པ་ལས་རིང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཐོབ་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། འདོད་པ་དང་མི་ཕྲད་པའོ། ། གྲིབ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མའི་གྲིབ་མའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ནི། ། མཐོང་བར་བྱང་ཆུབ་རིམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དངོས་པོ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་རིམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་མོ། ། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། ། ངོ་བོ་མེད་ལས་དངོས་མཐོང་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློས་བསླད་པ་སྟེ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ། དཀར་པོ་ཡིས་ནི་དཀར་འགྱུར་ལ། ། ནག་པོས་དེ་བཞིན་འབྲས་ནག་འབྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པའི་རང་ བཞིན་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་སྟེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བྲལ་ཞིང་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་། དཀར་པོའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

The master says, "The master..." and so forth. Regarding "bed and seat": "bed" and "seat" together form "bed and seat." A "seat" refers to a small stool or similar place for sitting. "Stepping on a shadow" means treading upon a shadow with one's feet. "Mocking" means provoking [the teacher] with laughter and the like. The explanation of the line, "That will become a constant affliction," is: "One will be far removed from the attainment of the goal," and so forth. "Far removed from the attainment of the goal" means being deprived of the attainment of happiness and not meeting with what is desired. "Shadow" refers to the shadow of the guru. The remainder is easy to understand. Regarding the line, "Seeing that things lack intrinsic nature is the stage of awakening": "things" refers to the aggregates and so forth. "Lacking intrinsic nature" means the absence of self-essence; this is the perfection of insight (prajñāpāramitā). "The stage of awakening" is the path that brings about awakening. Regarding the line, "Because phenomena, which are pure by nature, are seen as things despite lacking essence": this refers to the mind being corrupted by the conceptual adherence to subject and object within the mere appearances of one's own mind. If one asks what happens because of that, it connects to the line: "By white [actions] one becomes white, and likewise, by black [actions] one produces black results." In some source texts, the reading "having a nature that lacks intrinsic nature" appears. This means that the very nature of things, which is devoid of intrinsic nature and is luminosity (ābhāsvara), is the authentic nature of things; it is the meaning of the "essence of the path of white actions."

དཀར་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མོ། ། དཀར་འགྱུར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་ འགྲོ་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་གནས་སོ། ། ནག་པོས་དེ་བཞིན་འབྲས་ནག་འབྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། ། དེས་ན་དེ་དག་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། ནག་པོའི་ལས་སྤང་བའོ། ། ཡང་ན་ལས་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་ལ་ སྤྱོད་པ་དང་། གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་དུས་སུ་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དགའ་བ་དག་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚོད་ཟིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བ་བསྲུང་ཞིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པས་ལེགས་པར་བསྡམས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་ དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་རྣམས། ། སེམས་ཅན་མགུ་ལས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་སྐྱེ་བོ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པས་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། སྔར་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་ པས་གཟུང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དང་པོ་བླ་མའི་དམ་ཚིག་ནི། ། འཐོབ་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བླ་མ་ལས་དམ་ཚིག་ཐོབ་པ་ནི་བླ་མའི་དམ་ཚིག་ཐོབ་པ་སྟེ། འདིར་ལྔ་པ་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་སྟེ་དངོས་ གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་བསྟན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། །

"White" refers to the path of virtuous action. "Becoming white" refers to the states of the higher realms and liberation. "Black likewise yields black fruit" refers to the opposite of that. Therefore, those should be abandoned; that is, abandoning black actions. Alternatively, it refers to abandoning conceptualizations of action and its results. The remainder is easy to understand. In order to demonstrate the proper restraint when engaging in the samaya of food and so forth, and when performing activities such as the torma offering, it is said: "Engaging in joys," and so on. "Moderate" means being well-restrained by guarding the secrets and remaining free of faults. Why is that? It is said: "For those yogis who desire accomplishments, accomplishments arise from pleasing sentient beings." This teaches that accomplishments will not be achieved by those who are accompanied by faults. In order to demonstrate how the ācārya possessing the previously explained characteristics should take hold of the three types of disciples through the refuge and so forth, it is said: "In that regard," and so on, which is easy to understand. First, regarding the samaya of the guru: "The attainment is the cause from which the result arises." In this context, "attaining the samaya from the guru" is the attainment of the guru's samaya; here, the fifth case is not explicitly shown. That itself is the cause, the cause from which the result of accomplishment arises. Regarding the statement "That very [attainment] is taught as..." and so on, "enjoyment" refers to the saṃbhogakāya.

མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཟད་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བསྟན་པ་དང་ངེས་པར་བསྟན་པའི་བརྡས་བཤད་དོ། ། སྔགས་ རྣམས་ཀྱི་ནི་མན་ངག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔགས་ནི་སྔགས་སྦྱིན་པའོ། ། མན་ངག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྦྱིན་པ་སྟེ། གཉིས་པོ་དེའི་གནས་སུ་བྱ་བ་ལ། མིང་སོགས་ཆོ་ག་བཞིན་དབང་བསྐུར། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་དང་སྦྱར་ཏེ། ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་ནས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་མཐར་ཐུག་པ་བསྐུར་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། དངོས་པོར་བསྒོམས་ནས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམས་པ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་བདག་མེད་པ་དང་སྦྱོར་བ་སྟེ། ངེས་པར་བསྟན་པ་དང་ སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བདག་ཉིད་ལུས་དང་གཞན་གྱི་ལུས། ། བདག་ཉིད་བདེ་མཆོག་བྱང་གྲོལ་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་གི་ལུས་དང་གཞན་གྱི་ལུས་བརྗེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལྟར་གཞན་ལ་ལྟ་བ་དང་། ། གཞན་ལྟར་བདག་ལ་ལྟ་བས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟའོ། ། བདག་ ཉིད་བདེ་མཆོག་བྱང་གྲོལ་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཉིད་བྱང་གྲོལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། སེམས་རྟོགས་པ་ཡིས་འཚང་རྒྱ་བས། ། སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། བདེ་བ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདག་གི་ལུས་ལ་མ་ཆགས་ཤིང་། །

That which is called nirvāṇa is the complete exhaustion of all obscurations; these are explained through the terminology of the "teaching" and the "definitive teaching." Regarding the phrase "by the pith instructions of the mantras," "mantra" refers to the bestowing of the mantra, and "pith instruction" refers to the bestowing of absorption (samādhi). In the context of these two, one should apply the following: "The name and so forth are conferred according to the ritual." This means that after conferring the empowerments from the water empowerment up to the name empowerment, one should then bestow the master empowerment (ācārya-abhiṣeka). The phrase "having meditated on the entity" refers to meditating on the deity’s body, which is to be applied to the "enjoyment" (saṃbhoga). "Nirvāṇa should be taught" refers to the application of that very [deity] to selflessness, which is to be applied to the "definitive teaching." The remainder is easy to understand. Regarding the verse: "One's own body and the bodies of others / One's own supreme bliss and liberation," this teaches the exchange of one's own body and the bodies of others. One should view others as oneself and oneself as others, viewing them in equality. "One's own supreme bliss and liberation" means that the very conceptualization of one's own mind is liberation, which is to say, awakening (bodhi). As it is said: "By realizing the mind, one becomes a Buddha; the nature of mind itself is perfect awakening." To show that bliss alone is what is to be accomplished, the term "supreme bliss" (Cakrasaṃvara) is used, which means the most excellent essence. "Without attachment to one's own body..." [and so forth].

ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཟུགས་བརྙན་སོགས་ འདྲའི་ལྷ་རུ་བརྟག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ལྷ་རུ་བརྟག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། བླ་མའི་ཞལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གང་གིས་བླ་མའི་བསྙེན་བཀུར་དང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ ནི་བླ་མའི་བསྙེན་བཀུར་དང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་སྟོན་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ འོག་ཏུ་སྔགས་སྦྱིན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མའི་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་ཕྱིར་སྔགས་མ་བྱིན་པར་གསང་བའི་དབང་མ་བསྐུར་ཡང་དགོས་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་ལྷ་དེ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་སྔགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ ཐམས་ཅད་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་བཏུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་དོ། །

Regarding the phrase "so-called": it refers to the absence of clinging to form and so forth. For that very reason, it is said: "One should visualize the deity as being like a reflection and so on." The passage from "by you" up to "visualize as the deity" is what the ācārya should say to the disciple at the time of conferring the empowerment. The source text beginning with "the mouth of the guru" and so forth, which teaches the ritual procedures for honoring the guru, the samaya, and the vows, is the thirty-second chapter, the section on the ritual procedures for honoring the guru, the samaya, and the vows. This concludes the explanation of the thirty-second chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. In order to teach the bestowal of the mantra following the secret empowerment, the chapter on mantras is spoken, beginning with "Then..." and so forth. "Then" means after the service to the guru has been performed. "From that" has the sense of "for which reason." This is because there is no purpose in conferring the secret empowerment if the mantra has not been given. The remainder is easy to understand. "This is the Blessed One, the deity itself" refers to the mantra of the āli and kāli; the meaning is that these are the very nature of the deities. "Abode" refers to the essence of the seed-syllable that generates them. "The generator of all mantras" means that all mantras are extracted from the āli and kāli. "Tantra" refers to the continuum of the nature of sound.

སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་སྔགས་རྣམས་བསྟན་པའོ། ། དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་ པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་འོག་ཏུ་ཤེས་རབ་དང་བཞི་པ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་འོག་ཏུ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུད་དུ་སྦས་པ་ངེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། མ་ལུས་པར་བསྡུས་ནས་ ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འདིས་བཞི་པ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བྱ་བ་སྟེ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། རྒྱུད་དུ་སྦས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་གབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ རྟོགས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། ཐམས་ཅད་ཆོས་འབྱུང་བར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྲི་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏེ། བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱང་བར་བྱ་ཞེས་བྱའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་པས་གང་བྱུང་བ་དེ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་སོ། ། འདིར་ཆོས་ལས་ཞེས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ།

Regarding the phrase "mantra" and so forth, the ritual of mantra refers to the teaching of mantras. The source text that teaches this is the chapter-by-chapter division, which is the thirty-third. This is the explanation of the thirty-third chapter from the Detailed Explanation of the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Following the conferral of the secret empowerment, in order to bestow the wisdom and fourth empowerments, the chapter that teaches them is spoken. Regarding the phrase "Then," and so forth: "Then" means after the teaching of the collection of mantras. "Therein" means for the purpose of which; that is to say, because after the secret empowerment, the wisdom empowerment and so forth are to be conferred. Regarding the phrase "one must ascertain what is hidden in the tantra": "must ascertain" refers to the coemergent (sahaja), because it is to be attained by gathering it without exception. Alternatively, "must ascertain" is to be connected with "shall be explained," meaning that by means of this coemergent, the fourth [empowerment] is established. "Hidden in the tantra" means concealed within all tantras. That very point is stated in the passage beginning with "Then," and so forth. "Then" means after the realization of the coemergent. "All phenomena arise" is connected with "should be written"; "written" means "to be experienced." In this context, "all phenomena" refers to the letters beginning with A and Ka. That which arises from those is the "source of phenomena," which is the bodhicitta. Here, it should be understood as "from phenomena."

། གང་དུ་ཞེ་ན། སྣ་ཚོགས་ལྟེ་བར་མི་ཤིགས་དགེ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྣ་ཚོགས་ནི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ལྟེ་བ་ནི་དེའི་གནས་ཏེ། དེར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འོག་ཏུ་ལྕེ་ཡིས་མྱང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ། ། མི་ཤིགས་དགེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཤིགས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་ལས་བཟློག་པས་ནི་མི་ཤིགས་པ་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་བརྟན་པ་ཡིན་ཞིང་ཞི་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའོ། ། བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེས་མྱང་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། བཞི་ པ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱང་བའི་ཆོ་གས་སོ། ། སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ བསྟན་ཏོ། ། ཆོས་ཀུན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ཀུན་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་སུ་རོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་བྱས་ནས། ། སྡེ་ཚན་ ལ་ནི་ཐིམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ནི་ཡི་གེའི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གི་སྡེ་ཚན་རྣམས་མཉམ་ཞིང་མ་ལུས་པར་ཁུ་བའི་གཟུགས་སུ་ཐིམ་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེར་གནས་པ་ལས་དཔའ་བོ་ནི། ། འདོད་པའི་ དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པ། །

Where is it? Regarding the phrase, "The indestructible virtue at the center of the manifold," "manifold" refers to the maṇḍala of various forms. "Center" is its location; the meaning is that after experiencing the coemergent, it is to be tasted by the tongue. Regarding "indestructible virtue," "destructible" means to be comprehended; the opposite of that is "indestructible," because it is not an object of ordinary beings. Because it is stable and of a peaceful nature, it is "virtuous." Regarding the word "write" (vri), in order to show how that very thing is to be tasted by the tongue and to clarify the fourth [empowerment], it says "according to the ritual" and so forth. "According to the ritual" means by the ritual of purification. "Mantra" is so called because it is the nature of method and insight; by this, the bodhicitta itself is shown to be the nature of the maṇḍala, mantra, and so forth. Regarding "all phenomena are to be gathered into one," "all phenomena" refers to the aggregates, the defilements, and so forth; the meaning is that the yogi should gather them into a single taste at the time of experiencing the coemergent. Regarding "having equalized the vowels and consonants, they are to be dissolved into the classes," "vowels and consonants" refers to the collection of letters; when their classes are equalized and dissolved without exception into the form of the seminal essence (bindu), that is what is meant. By these, the coemergent is clearly shown. "The hero dwelling therein accomplishes all desired aims."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལ་གནས་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བཏུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དེ་ནས་ལྕེ་ཉིད་ཀྱིས་བླང་བར་བྱའི་ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པས་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདོད་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། དེར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ གནས་པའོ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། བཏུང་བ་ནི་རྟོགས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། སྤྲུལ་པ་ཡང་སྤྲུལ་པའི་ སྐུ་སྟེ། ཐོབ་འགྱུར་གདོན་མི་ཟ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པའི་སྦྱོར་བ་དེས་སྐུ་གསུམ་པོ་ངེས་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འོག་དང་སྟེང་གྲུབ་རྟག་ཏུ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འོག་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། སྟེང་ནི་ཐབས་སོ། ། དེ་དག་གིས་གྲུབ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྷའོ། ། སྟེར་བ་ནི་གྲུབ་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་པ། བདག་གི་ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཕོ་ཉ་ལ།

Regarding the phrase "abiding therein," it means abiding in the source of phenomena (dharmodaya). "Hero" (vīra) refers to bodhicitta, because it is victorious over the enemy of conceptual thought. "Drink" means that it should be taken with the tongue itself from that location, and not with a shell or similar vessel. Because by means of that, the yogi will accomplish all desired aims, it is so called. Some say that this is also a specific quality of the coemergent (sahaja); in that context, "hero" is the coemergent, and "abiding therein" is abiding in bodhicitta. "Accomplishing all desired aims" is the meaning of all the tantras. "Drink" is realization. The remainder is as before, they say. "Wisdom" (jñāna) is the dharmakāya. "Enjoyment" is the saṃbhogakāya. "Emanation" is the nirmāṇakāya. "Will undoubtedly attain" means that through that application of the fourth [empowerment], the three bodies will certainly be attained. For that very reason it is said: "Always bestowing the accomplishment of the lower and the upper." Here, "lower" is wisdom and "upper" is method. The accomplishment through those is the deity characterized as a Buddha. "Bestowing" is the attainment. Regarding the explanation of the wisdom empowerment, in the passage beginning "my messenger" (dūtī), "messenger" is wisdom. "All" refers to that which has the nature of the outer and the inner; to such a messenger, [one should offer].

དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བྱའོ་ ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ནང་གི་ཤེས་རབ་ནི་གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེར་བལྟ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་དང་ཟླ་ཚེས་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། འོད་ཟེར་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བ་ནི་རེག་པའོ། ། འོད་ཟེར་གཉིས་ཀྱི་མཉམ་པར་སྦྱོར་ བའི་གནས་སྐབས་ནི་ཙུམྦ་ནའོ། ། སྒོམ་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལས་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ནི་འཁྱུད་པ་སྟེ། རྟག་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདེ་བའོ། ། དེ་དག་གང་དུ་བྱ་ཞེ་ན། སྦྱོར་བའི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་འབྱུང་བར་གནས་པ་ལ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནང་གི་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བའི་གནས་ནི་ལྟེ་བའི་དབུས་ཏེ། དེར་གནས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ད་ནི་སྔགས་བྱིན་ནས་དེའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྙེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་དང་མཐུན་པའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ཞེ་ན། བདེན་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བླ་མས་ཀྱང་སེར་སྣ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྦྱིན་པར་བྱ་ལ། སློབ་མས་ ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཟུང་ན་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པར་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཡང་ན་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ།

One should understand that for the sake of all accomplishments, one should perform the gazes and so forth. In that context, inner insight is the nature of caṇḍālī; gazing at it is meditating upon it together with the drops, the crescent moon, and so forth. Its movement to the dharmacakra and other centers in the form of light rays is "touching." The stage of the union of the two light rays is "kissing." The stage of becoming of one taste through excellent meditation is "embracing," and "permanence" is bliss at all times. If one asks where these should be performed, it is said: "The specific place of union." This means that one should perform the gazes and so forth while abiding in the dharmodaya, the meaning of which is that one should experience primordial wisdom (jñāna). The place of union for inner insight is the center of the navel; one should apply the instruction that one should perform the gazes and so forth upon the insight residing there. Now, in order to show how the absorption of the deity of that mantra is bestowed after the mantra has been given, it says "as many as..." and so forth. "All" refers to all the deity absorptions that correspond to the mantra. If one asks how they are bestowed, it says: "Having bestowed all the truths." This means that the guru, with a mind free of stinginess, should bestow the deity absorption according to the oral instructions, and if the disciple likewise retains it, it is explained that this brings about accomplishment; this is how it should be connected. Alternatively, "all the truths" refers to the yoginīs.

དེ་རྣམས་མ་གཏོགས་པར་དངོས་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་བས་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔར་བསྟན་པའི་ ཤེས་རབ་དེ་དག་གང་དག་ཡིན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔགས་གང་བྱིན་པ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་སྦྱོར་བ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། ཐོད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་ཉིད་པདྨ་དཔལ་གྱི་ནགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ་དེ་ཉིད་བརྡ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་མཚན་མས་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ གསུངས་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་སྒོ་གང་དང་གང་ལས་བྱུང་བའི་རྫས་དེ་དང་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་འགྲོ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་རང་ཉིད་གྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ པོ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། མཆོག་ཏུ་མཉམ་གཞག་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་སོ། །

Apart from these, accomplishment will not be attained; therefore, the meaning is that one should apply the union of the assemblies of yoginīs. In order to show which of those aforementioned insights they are, it says "mother" and so forth. By the words "whichever" and so forth, it is shown that one should perform the union through meditative absorption that accords with whichever mantra was bestowed. Now, in order to show the previously mentioned crown empowerment, it says "skull" and so forth. "Garland of skulls" is to be taken literally. "Jewel on the crown of the Buddha" refers to Vajrasattva, the lord of all buddhas, who is also the root of the lotus-glorious forest. "Seal of the Buddha" refers to the symbols of the buddhas, which are the very signs. By these, the crown empowerment is shown through the symbol of the garland of skulls, which is the nature of Vajrasattva. In order to show that the Blessed One himself emanates in various forms, it says "Indra" and so forth. The meaning is that whatever substances arise from whichever doors of the sense faculties, such as the eyes, are by nature the world, having completely transformed into the nature of the Great Vajra Holder. "One becomes all the buddhas oneself" means that one will once again attain the state of the Great Vajradhara. If one asks by what means, it says: "Through the union of supreme meditative equipoise, by the union of the nature of phenomena."

རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། བརྡ་ནི་བརྡར་བཏགས་པའོ། ། དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་ པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། བོང་བུའི་ཆ་བྱད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གཞན་མངོན་པར་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལེའུ་ གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དངོས་ གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། བོང་བུའི་ཆ་བྱད་རྣལ་འབྱོར་བདག། ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ནི་ཟློག་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་བོང་བུའི་ཆ་བྱད་ཅན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱས་ན་ཐ་མལ་པའི་ཡིད་ ཀྱི་རྒྱུ་བ་འགགས་ནས། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ། སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་བར་དུ་བསྒོམས་ལ་ བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ས་བོན་བཀོད་ལ།

Regarding the phrase "Vajra" and so forth: the "Vajra Empowerment" is the empowerment of the Vajra Holder. "Symbol" refers to that which is designated as a symbol. The source text that teaches this is the thirty-fourth chapter, the "Detailed Analysis." This concludes the explanation of the thirty-fourth chapter from the Detailed Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. In order to accomplish the clairvoyance of others through the yoga of the donkey form, the chapter that teaches this is spoken. Regarding the phrase "Then" and so forth: "Then" means after the empowerment has been taught. "Of the ḍākinīs" is to be connected with the phrase "I shall explain the arising of wisdom." "Arising of wisdom" refers to the yoga of the donkey. If one asks what it is like, it is said: "Bestowing all accomplishments," meaning it brings about the attainment of knowing hidden objects and so forth. "The yogi who possesses the donkey form and yoga reverses the force of the mind." This means that if a yogi meditates on the absorption of the donkey-form, the movement of the ordinary mind is blocked, and one will come to know hidden objects; that is the meaning. That very point is stated: regarding the phrase "Ḍākinī" and so forth, "Yoginī" refers to Vajravārāhī. They [the ḍākinīs] say this: having meditated according to the previously explained method up to the tiered palace, one should place the seed-syllable of Vajravārāhī in the center of the wheel of great bliss.

དེ་ཉིད་ལས་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། མཛེས་མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། སྒོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ནི་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་ཆ་བྱད་གསུངས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྦྲུལ་གྱིས་དཀྲིས་པའི་ མདུང་རྩེ་ནི། ། གསུམ་པ་མཁའ་འགྲོའི་ལག་ན་ཐོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཁའ་འགྲོ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་སོ། ། སྦྲུལ་གྱིས་དཀྲིས་པའི་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ནི། ལག་པ་གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་ཐོགས་པར་སྦྱར་རོ། ། སྟེང་དུ་བསྟོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་སྟེ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྦྱར་རོ། ། ཐོད་པ་ནི་གཡོན་གྱི་ཐ་མ་ནའོ། ། ཕྱག་ན་ཟངས་གྲི་བསྣམས་ཤིང་རྩེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་གཡས་ཀྱི་ཐ་མ་ན་ཟངས་གྲི་ཕྱར་ནས་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་རྩེ་བའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱག་བཞི་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ ལོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་བོང་བུའི་ཆ་བྱད་དུ་བྱས་ལ། ལྷག་མ་ཐ་མལ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་འབྲས་ལྡན་པའི། ། རིན་ཆེན་མཐོན་པོའི་གནས་སུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་རི་ཛ་ཏ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུར་ལྡན་པའི་ལྗོན་ཤིང་གིས་ཁྱབ་པའི་རི་བོ་ལྷུན་པོ་ བསྒོམས་ལ།

From that same source, all the goddesses are to be generated simultaneously. In that regard, in the wheel of great bliss (mahāsukha-cakra) are Vajravārāhī, Ḍākinī, Lāsyā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī. Likewise, in the wheel of the mind (citta-cakra) and the others are the yoginīs such as Caṇḍākṣī and so forth. At the gates and so forth are Kākāsyā and the others. Their attire is described in the passage beginning with "the mudrā of meditative concentration" (dhyāna-mudrā). Regarding the line: "The three-pronged trident entwined with snakes is held in the hand of the Ḍākinī," the term "Ḍākinī" refers to the ḍākinīs. The three-pronged trident entwined with snakes is to be understood as being held in the first of the left hands. "Raised upward" refers to the right hand; in the first of the right hands, the khaṭvāṅga is to be joined. The skull cup is in the last of the left hands. Regarding the line: "Holding a copper knife in hand, she plays," this means that in the last of the right hands, she brandishes a copper knife and cuts, which is why it is said she "plays." Thus, all of them should be visualized with four arms. The remainder is easy to understand. Some say that the five yoginīs of the wheel of great bliss should be depicted in the form of donkeys, while the others should be in their ordinary forms. Regarding the line: "One should meditate on a high jewel mountain, filled with various flowers and fruits," this means one should meditate on Mount Meru, covered with trees such as the barijataka that are laden with flowers and fruits.

དེའི་སྟེང་དུ་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་གིས་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ན། ཚེ་ཐུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། ཤི་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཉེ་བའི་འཆི་ལྟས་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ། ། ཚེ་ཐུང་བ་ནི་རིང་བའི་འཆི་ལྟས་ཅན་ནོ། ། ཡང་ན་ཤི་བ་ ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་སྟེ། གཞན་ཤི་བ་ཡང་དེ་དག་གི་སྔགས་ཀྱིས་སློང་བར་བྱེད་པའོ། ། མདོར་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པ། བོང་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལག་མཐིལ་གནས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་ན་གནས་ པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལག་མཐིལ་ན་གནས་པའི་ཤིང་ཏོག་ལྟར་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཧེ་རུ་ཀའི་རྣམ་པར་རོལ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་དེའི་བྱ་བའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཏེ་སུམ་ཅུ་ རྩ་ལྔ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཉིན་རེ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཅི་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྲུབ་པོ་ཇི་བཞིན་ཆོ་ག་སྟེ། །

The meaning is that one should meditate on a multi-storied mansion upon that. What will result from these? It is stated, "short life" and so forth. "Even death" refers to those accompanied by the signs of imminent death. "Short life" refers to those with the signs of a long-term death. Alternatively, "death" is to be taken literally, meaning that even the deaths of others are revived by their mantras. To summarize what was taught: regarding the passage beginning with "donkey" and so forth, "seen as if in the palm of the hand" means that the remainder is the "three realms." This is the wisdom that perceives hidden objects residing within the three realms as clearly as a fruit held in the palm of one's hand. Regarding the passage beginning with "of Heruka" and so forth, the "play of Heruka" is the emanation for the sake of wisdom. The "ritual" is its activity. The "chapter" is the collection of the source text, the thirty-fifth. This is the explanation of the thirty-fifth chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. In order to teach the taking of vows preceded by the maṇḍala of the feast gathering at times such as daily, the chapter that demonstrates this is spoken. Regarding the passage beginning with "Then" and so forth: "Then" means after the yoga of the donkey was taught. "From that" refers to the meaning of the tantra; for what reason? So that the vows may never be impaired and the world may be purified. "The practitioner, according to the ritual..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱིས་བྱ་བ་སྟེ། བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། འབྱོར་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཉིན་རེའམ་ཟླ་རེའམ་ལོ་རེར་མཆོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཉིན་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཇི་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་དུས་བསྟན་གྱི་འོག་ཏུ་གནས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་དག་ཏུ་པདྨའི་སྣོད་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྷའོ། ། དངོས་གྲུབ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། འཇུག་ པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་སྟེ་སུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྒྲུབ་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་ལག་གཡོན་གྱིས། ། པདྨའི་སྣོད་ནི་བཟུང་ནས་སུ། ། ལག་པ་གཡས་པ་བ་དན་ནི། ། གསུམ་པར་བྱས་ཏེ་དེ་ཡིས་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི། ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ན་ལག་ པ་གཡས་པ་བ་དན་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བྱས་ལ། གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་པདྨ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་བླུགས་ཏེ་ཞེས་མྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་བདག་ཉིད་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམ་པ་སྟེ། བདུད་རྩི་མྱང་བར་ བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གསོབ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་ལས་བྱུང་བའོ། །

This refers to the activities to be performed by practitioners exactly as they are; the phrase "shall be explained" connects to what precedes it. In order to show the offerings to be made daily, monthly, or annually according to one's specific wealth, the words "daily" and so forth were spoken. Regarding the phrase "having blessed accordingly," this indicates the location following the indication of the time; it should be applied to the practice of utilizing a lotus vessel in special locations such as charnel grounds. Regarding the phrase "the accomplishment of the mudrā will enter," the "mudrā" is the deity. "Accomplishment" is the perfection of the welfare of oneself and others. "Entering" means entering by the power of great compassion; if one asks who it is, it should be connected with the term "practitioner." "With the practitioner's left hand, holding a lotus vessel, and making the right hand into a three-pronged banner, one should meditate with that." By this, it is shown that when entering the midst of the assembly, one should form the three-pronged banner mudrā with the right hand, and having poured the five nectars into a vessel such as a lotus in the palm of the left, one should taste them. "With that" refers to the practitioner. "Meditate" means to meditate on oneself as the deity's body from the state of non-substantiality. "One should taste the nectar" is the remainder of the sense. "All the natures of the elements" refers to the nature of gold and so forth. "Life-force" refers to things such as hollows. "Roots" refers to those produced from trees.

མངོན་པར་འདུས་བྱས་ལེགས་བྲིས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ས་ལ་སོགས་པ་ ལས་(ཀྱ་ང་,ཀྱང་)བྱས་ལ་ཚོན་གྱིས་ཁ་བསྒྱུར་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱན་བྱས་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་གཙུག་ལ་སོགས་པར་བརྒྱན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་ཀུན་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེར་ཚོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གཞན་ དག་ལ་ཡང་རྒྱན་དེ་དག་བྱིན་ཏེ་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། ལྷ་ཡི་རྒྱན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་གཞན་དག་གིས་བརྒྱན་ཅིང་མཛེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། མཚན་མ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ མཚན་ཉིད་དེ་བཀླུབས་པ་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་སྐྱེས་པས། ། བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་གར་ཆེན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེས་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་འཆིང་བར་བྱེད་པས་ན་སྡོམ་པ་སྟེ། ཉིན་ རེ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་དེ་ལྟ་བུའི་མཆོད་པ་བྱས་ལ་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་གར་ཆེན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨ་ལ་རོལ་པས་དགའ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདས་པའི་སྐྱོན་གསུངས་པ། པདྨ་མཆོག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཆོག་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། འདིས་བདེ་བ་སྡོམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིས་བདེ་བ་འབེབས་ཤིང་འདྲེན་པར་བྱེད་པས་ན་པདྨ་སྟེ། རེག་པ་ནི་ཕན་ཚུན་སྡུད་པས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །

"Having well-drawn the manifest formations" means that they are made from materials such as clay and then colored with pigments. This indicates that one should fashion the vajra ornaments characterized as previously explained and adorn one’s crown and other parts of the body with them. "One should give them to all the masters" means that those ornaments should also be given to the other yogins assembled there and they should be adorned with them. "Perfectly endowed with divine ornaments" means that one should be beautified by other ornaments such as garlands of skulls and so forth. Regarding "completely clothed in the signs of the mudrās," the mudrā is insight (prajñā). The "signs" are the characteristics previously explained; "clothed" means to engage in union with her. "Born from the Buddha-yoga vow, the great dance of the Fortunate Eon"—here, "Buddha-yoga" is the absorption (samādhi) of the Buddha. Because it binds the body, speech, and mind, it is called a "vow" (saṃvara). At times such as each day, one should perform such offerings and take up the vow. Regarding this, it is said: "The great dance of the Fortunate Eon" means that one should take delight in sporting within the lotus of insight. In that regard, the faults of the past are stated: "In the supreme lotus," and so forth. "Supreme" refers to the vajra, because by means of this, bliss is bound. Because it causes bliss to descend and be drawn forth, it is the lotus. "Touching" means entering into meditative union through mutual gathering.

དེས་ནི་དམ་ཚིག་སྦྱངས་ནས་སུ། ། སླར་ཡང་མི་བྱའི་སྡོམ་པ་བླངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཉམས་ན་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སྡོམ་པ་བླང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་ལ། ཕྱིས་སྡོམ་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ལས་མི་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་བའོ། ། གཞན་དུ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡི། ། རིམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡོམ་པ་ལས་འདས་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། བརྡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། བརྡ་ཡིས་རོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དགའ་བ་ལ་རྣམ་པར་རོལ་པའོ། ། དེ་ཉིད་བདེ་བའི་མཆོག་བསྐྱེད་པ་དང་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་དེའི་བྱ་བའོ། ། དེ་གང་དུ་སྟོན་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་ རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པའི་རིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་གྱི་གཡུལ་ལ་སོགས་པ་བཏུལ་ནས་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཚོན་ཆའི་ཕྱག་རྒྱས་རྩེ་བ་ཞེས་པའི་ ལེའུ་གསུངས་པ། མཚོན་ཆ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཚོན་ཆ་ཀུན་ནི་མདའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཁྱད་པར་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་འཕེན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་འཕེན་པ་ནི་མདའ་ལ་སོགས་ པའོ། ། མི་འཕེན་པ་ནི་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས། འཁྲུལ་འཁོར་དག་དང་མི་ལྡན་དང་། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ།

"Having thus purified the samaya, one should again take the vow not to act [further]," means that if one has thus degenerated, one should take the vow within the maṇḍala and enjoy [the practice], making a commitment not to perform actions that would cause the vow to degenerate in the future. "Otherwise, the sequence of mantra and mudrā will be without fruit" indicates the fault of transgressing the vow; this is easy to understand. Regarding "the signs" and so forth: "playing with signs" means sporting in joy through various symbols. Because that very [joy] generates supreme bliss and must not be transgressed, it is the samaya and the vow. The ritual is the activity of that. The source text that teaches this is the chapter, the thirty-sixth. This is the explanation of the thirty-sixth chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka, the great king of tantras. In order to pacify the fevers and so forth of yogins, and furthermore, to subdue and engage others in battle and the like, the chapter on "playing with the mudrās of weapons" is taught, beginning with "of all weapons" and so forth. "All weapons" refers to arrows and the like. "Characteristics" refers to the distinctions, which are of five types. Regarding that, it is said: "shot by a mechanical device" and so forth. "Shot by a mechanical device" refers to arrows and the like. "Not shot" refers to swords and the like. In some source texts, it appears as: "those without mechanical devices."

དེའི་དོན་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ལག་པས་འཕེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་འཕང་མདུང་ལ་སོགས་པའོ། ། འཕངས་ནས་སླར་ནི་གཟུང་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྙེད་དུ་འཕངས་པའི་གནས་ནས་སླར་དྲང་ཞིང་གཟུང་བ་སྟེ། ཞགས་པ་དང་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལག་པས་འགྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། དབྱིབས་དང་བདེ་བླག་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། མདའི་མཚོན་ཆའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་ བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྐང་ཐབས་སོ། ། བདེ་བླག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་ལ་སོགས་པ་ཟོར་ཡང་བའོ། ། ལྟོང་རྒྱུད་སྦྱོར་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདྲེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོར་བའོ། ། ལྟོང་རྒྱུད་སྦྱོར་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། མྱུར་བ་ནི་ཡང་བའོ། ། འགེངས་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། འཕེན་པ་ནི་ གཏོང་བ་སྟེ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་སྦྱར་རོ། ། གྲིམས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་བསྲང་ཞིང་སེམས་མི་གཡེང་བའོ། ། མཉེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཁོང་ཀློད་པའོ། ། རྒྱ་ཆེར་འགེངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་དྲུང་གི་བར་དུ་དགང་བ་སྟེ་ཟླུམ་པོར་དགང་བའོ། ། རྣམ་པར་དག་ཅེས་བྱ་ བ་ནི་དྲང་པོར་འཕེན་པའོ། ། ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བདེ་བླག་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་སྐུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པའོ། ། རིམས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕན་ཡོན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་འདྲེན་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་བརྗོད་པས་དབུགས་ཀྱིས་སྙིང་དགང་བར་བྱ་བས་འདྲེན་པའོ། ། གཡས་སུ་ རབ་ཏུ་སྐོར་བྱེད་ཅིང་། །

The meaning of that is precisely what was just explained. "Launching with the hand" refers to the cakra, the javelin, and so forth. "Having launched, to catch it again" refers to drawing back and catching [the weapon] from wherever it was launched, such as with a lasso or a net. "Spreading with the hand" is merely a common expression. Regarding "the shape, the easy application," and so forth, this explains the characteristics of the arrow weapon. In that context, "shape" refers to the footwork, such as the right leg extended. "Easy" refers to the lightness of the fingers and so forth. Regarding "the application of the notch and the string," "drawing" means to brandish it. "Application of the notch and the string" is merely a common expression. "Swift" means light. "Filling" is merely a common expression. "Launching" means to release; "clearly" should be applied to the mantra "HŪṂ." "Tautness" means straightening the limbs and not letting the mind wander. "Supple" means relaxing the body. "Filling extensively" means filling up to the ear, filling it in a circular manner. "Pure" means launching straight. "The bodily mudrā is easy" means being endowed with the absorption (samādhi) of the deity's body. "Fever," and so forth, are the benefits, which are easy to understand. "The manner of drawing to one's own heart" means drawing by filling the heart with the breath while reciting the syllable OṂ. "Whirling thoroughly to the right," and so forth...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདའ་གཡས་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་བའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ལེགས་པར་བསྲངས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པ་བསྲང་བའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཅུང་ཟད་བཀུག་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་ཀྱི་གྲུ་མོ་ཅུང་ཟད་དགུག་པའོ། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་ལེགས་པར་ གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲངས་ནས་ཆ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དུ་གཟུང་བ་སྟེ། ཨ་ཞེས་བརྗོད་པ་གཟུང་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་དྲངས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གསོར་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གྲུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ་གྲུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤུ་གྲི་ལྟ་བུ་དང་ཉ་རྔ་ལྟ་བུའི་མདེའུ་འོ། ། རྣོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕགས་མདའོ། ། ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱིབས་ལྟ་བུའི་མདེའུའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་མེ་ཏོག་མ་ལོ་ཀ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་རོ། ། སྟེང་དང་དེ་བཞིན་འོག་ཏུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེང་འོག་ཏུ་འཕངས་ བའོ། ། ཡང་ན་སྟེང་འོག་གི་མཆོག་མ་སྟེ། འབིགས་པ་བཅུ་ཡི་རྒྱ་མཆོག་གི། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་འབིགས་པ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱུད་ལས་སོར་མོ་བཅུས་ལྷག་པའི་མཆོག་མ་བྱས་པའོ། ། རིམ་གྱིས་གནོན་ཅིང་དྲག་ཏུ་གནོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲ་བ་དང་སྙི་བ་སྟེ། གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ སྔ་མ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་སྲིད་ཆེན་པོ་ལས། ། བདེ་བར་རྒྱལ་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

The phrase "thus" refers to circling from the right side. "Having properly aligned the eastern direction" refers to extending the left hand. "Having slightly bent the western direction" refers to slightly bending the right elbow. "Holding it properly as appropriate" means drawing it back and holding it at a distance of two parts; it is held while uttering the syllable "A." For that very reason, it is said: "The syllable Oṃ," and so forth. "Having drawn it back as appropriate" means brandishing it as is convenient. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "square" and so forth: "square" refers to arrowheads shaped like a razor or a fish-tail. "Sharp" refers to an iron arrow. "Perfectly round" refers to an arrowhead shaped like the orb of the moon. Some say it is like the radiance of the maloka flower. "Above and likewise below" refers to shooting upward and downward. Alternatively, it refers to the upper and lower tips, to be connected with the phrase: "of the supreme ten-piercing ocean." In that context, "ten-piercing" refers to making the tip exceed ten finger-widths according to the tantra. "Gradually pressing and forcefully pressing" refers to hard and soft; in both cases, the distinction should be applied as before. "From the great sovereignty of the three realms, one will victoriously enjoy bliss" means:

དེ་ལྟར་མཚོན་ཆ་ལྔས་ས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་སྨ་འབེབས་པར་བྱེད་ཅིང་དབང་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ལ། བརྡ་ནི་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་ཐ་སྙད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཤེས་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་གསོར་བ་དང་ལྟོང་རྒྱུད་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཕོ་ཉ་ལ་གུས་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕོ་ཉ་གདུལ་བའི་ལེའུ་གསུངས་པ། ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པས་ལེགས་པར་སྦྱངས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ། གདུལ་ བ་ནི་དགའ་བར་བྱ་བའོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ནི་ལམ་སྟེ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་ཆའི་ཡེ་ཤེས་བཤད་ཀྱི་འོག་ཏུ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར། ཕོ་ཉ་མགུ་བ་མ་གཏོགས་པར། ། དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་མི་འགྱུར་བས། ། ཕོ་ཉ་གདུལ་བ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཕོ་ཉ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཐ་མལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལྷ་ཐ་མལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གློ་བུར་དུ་མ་བཅོས་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མའི་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ལུས་ཅན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ལས་སྐྱེས་མའོ། ། ཞིང་སྐྱེས་མ་ནི་གང་ཡང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཞིང་སྐྱེས་མ་ ནི་ཞིང་ལས་སྐྱེས་མའོ། །

Thus, the meaning is that by means of the five weapons, one will humiliate and bring under one's power the beings of the three worlds. Regarding the phrase "all weapons" and so forth: "sign" refers to conventional terminology as it is commonly known. "Wisdom" refers to the knowledge of the activities of the body's form and so forth. "Ritual" refers to brandishing [the weapon], connecting the string to the notch, and so on. "Chapter" refers to the collection of source texts; this is the thirty-seventh. This concludes the explanation of the thirty-seventh chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. In order to accomplish the desired accomplishments through devotion to the messenger (dūtī), the chapter on subduing the messenger is taught. Regarding the phrase "the messenger" and so forth: "messenger" refers to the insight (prajñā) that has been well-purified through empowerment and so forth. "Subduing" means to please. "Sādhana" refers to the path, which is connected to the phrase "shall be explained." The word "then" means after the explanation of the wisdom of the weapons; for it is said: "Without pleasing the messenger, accomplishment will not be near; therefore, the subduing of the messenger shall be explained." If one asks who that messenger is, it says "ordinary" and so forth. "Ordinary deity" refers to the uncontrived, spontaneous, coemergent yoginī (sahaja-yoginī). "Mantra-bodied" means born from mantra. Regarding "the field-born may be any," "field-born" means born from a sacred field (kṣetra).

གང་ཡང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ལས་གང་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའོ། ། ཕན་པའི་མཆོག་གི་བདེ་བ་སྒྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། དེ་དག་སྐྲ་དབྱི་བ་ལ་སོགས་པས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཕན་པའི་མཆོག་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འདི་དག་མནན་པས་ལོངས་སྤྱོད་གྱི། ། བསྙེན་བཀུར་གྱིས་ནི་བསྟེན་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མནན་པ་ནི་སྐྲ་ནས་རྨུགས་པ་དང་། སེན་མོས་དྲལ་བ་དང་། ཐལ་མོས་བསྣུན་པ་དང་། གཏག་པ་དང་། དབུག་པ་ལ་སོགས་པས་གདུལ་བའོ། ། བསྙེན་བཀུར་གྱིས་ནི་བསྟེན་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་དུ་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པས་དེ་དག་མགུ་བར་མི་འགྱུར་བས་དེ་དག་དེས་བསྙེན་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལས་རིང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན། བསྙེན་བཀུར་གྱིས་ནི་ཀུན་དུ་བསྟེན། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། གཏག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྙེན་བཀུར་མ་ཡིན་ལ། གཏག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྙེན་བཀུར་ མ་ཡིན་པ་དེས་དེ་དག་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པས་དེ་དག་མགུ་བར་མི་འགྱུར་བས། དེ་ཉིད་དེའི་བསྙེན་བཀུར་གང་ཡིན་པ། དེས་དེ་དག་ལ་བསྙེན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐལ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རི་མོ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ མཁྲང་བའོ། ། འོ་མ་འཛིན་སྦོམ་པདྨ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། འོ་མ་འཛིན་པ་ནི་ནུ་མའོ། ། སྦོམ་པ་ནི་ཤིང་ཏཱ་ལའི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུའམ། ཤྲཱི་ཕ་ལ་ལྟར་ཟླུམ་ཞིང་མཐོ་ལ་མཁྲང་བའོ། ། ལྟེ་བ་དུང་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་དུང་གི་དབྱིབས་ལྟར་འཁྱིལ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །

"Whichever one" refers to whichever among those one wishes to accomplish. "Accomplish the supreme bliss of benefit" means that generating joy through the shaving of hair and so forth is itself the supreme benefit, and not otherwise. For that very reason it is said: "One should not serve these by means of enjoyment or honor." Regarding this, "subduing" refers to taming them by means of grasping the hair, tearing with the nails, striking with the palms, beating, piercing, and so forth. "One should not serve them by means of honor" means that since they will not be pleased by honor and the like in other ways, one should not serve them with those; at that time, one would be far removed from bliss. Alternatively, it should be connected as: "One should serve them thoroughly by means of honor." In this case, beating and so forth are not honor; since they are not pleased by honor and the like through such means as beating—which are not honor—one should serve them with whatever is their true honor. This is the meaning. By the words "Fortunate One" and so forth, the characteristics of the Citriṇī (the Variegated One) are taught. "Firm" means that the limbs are robust. "The breasts are thick and lotus-like" describes the characteristics of the Padmāvatī. "Breasts" refers to the udders. "Thick" means they are round, high, and firm like the fruit of the tāla tree or like a śrīphala. "The navel is like a conch" means the navel is coiled in the shape of a conch. The remainder is easy to understand.

འབྱུང་བའི་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་ཨུ་དུམྺཱ་རའོ། ། གན་དུ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྲི་ཏ་ཨ་ཛ་ལིའོ། ། ལཀྵ་ཎ་ནི་སྨན་ལཀྵ་ཎའི་རྩ་བའོ། ། པ་ཐ་ནི་རྣ་མ་ཕུག་པའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ཙམ་འདོད་པ་དེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གེ་སར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནཱ་ག་གེ་སར་རོ། ། ལིངྒ་དོན་གཉེར་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ལིངྒས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྷ་ག་དང་ནི་སྤེལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྷ་ག་འདིར་རྡོ་རྗེ་བཅུག་པས་མཛེས་པ་ནི་སྤེལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཕྱག་རྒྱར་སྦྱོར་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་བྷ་ག་ལ་འདེབས་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བྷ་ག་སྟེ་ས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་མགུ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། རྣམ་པར་རོལ་པས་ལིངྒ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིས་ས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཅི་བདེར་རོལ་ཅིང་རྩེ་བར་བྱེད་པས་ན་ལིངྒའོ། ། འདིར་ལིངྒ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུང་ངུ་ཡིན་པར་སྦྱར་རོ། ། རྣམ་པར་ འབྱེད་པའི་བྷ་ག་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་འབྱུང་བ་དེས་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨ་ཡིག་བ་ཡི་ཡི་གེ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་བྷ་ག་དང་ལིངྒ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཡི་གེའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཨ་ཡིག་ནི་ཨཱ་ལི་སྟེ། ལྟེ་བར་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའོ། །

The "tree of origin" is the udumbara tree. "Gandūsha" is the kṛtāñjali. "Lakṣaṇa" is the root of the medicinal plant lakṣaṇa. "Patha" is the nāmapuṣpa. "It becomes as one desires" means that it increases to whatever extent one wishes. "Keśara" is nāgakeśara. "Seeking the liṅga" refers to attachment to joy, because one seeks the liṅga as the goal. "One should augment the bhaga" means that the beauty of the bhaga is augmented by the insertion of the vajra here. For that very reason it is said: "The mudrā is the union with the mudrā." In this context, "mudrā" refers to the vajra, because it is applied to the bhaga. Furthermore, "mudrā" refers to the bhaga, because it pleases the beings of the three worlds. "Union" is the entering into meditative equipoise. "The liṅga through playful sport" means that it is called "liṅga" because by means of it, the beings of the three worlds sport and play at their ease. Here, the word "liṅga" should be understood as being in the short form. "The bhaga is the differentiator" means that "differentiator" refers to making clear; the dharmodaya bestows bliss and clarifies suchness—this is the meaning. "From the letter A and the letter Va" refers to the syllables for blessing the bhaga and liṅga at the time of engaging in bliss. Some say the letter A is the āli (vowels), residing in the nirmāṇacakra at the navel.

བ་ནི་ཀཱ་ལི་སྟེ་མགོ་བོར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཾ་ངོ་། ། བྷ་ག་ལིངྒ་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བུང་བ་ལ་སོགས་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བུང་བ་ནི་བུང་བ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་དང་། བུང་བ་ལྟར་རོ་སྨད་ཀུན་དུ་བསྐྱོད་པ་སྟེ། བྱེད་པ་ཀུན་སྡོམ་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕོ་ཉ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བས་མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བསྒུལ་བ་དང་པུས་བཙུགས་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་སྡོམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བསྒུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེས་པའི་ཆུ་སོའི་སྟེང་དུ་ཕོ་ཉས་གནས་ནས་བུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་། རོ་སྟོད་དང་རོ་སྨད་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་བསྒུལ་ཞིང་བསྐྱོད་ལ་རྐེད་ པ་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་གཅུ་ཞིང་བསྐོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། བུ་མོ་སྐྱེས་པའི་ཆུ་སོ་ཡི། ། སྟེང་ནས་མདུན་རྒྱབ་རིམ་གྱིས་བསྒུལ། ། རྐེད་པ་འཁོར་ལོ་ལྟར་བསྐྱོད་པ། ། དོ་ལ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། ། སྐྱེས་པའི་པུས་མོ་བཙུགས་ནས་ནི། ། བུ་མོའི་པུས་མོ་ཅུང་ཟད་བསྐུམ། ། ཐོང་ གཤོལ་ལྟ་བུར་བརླ་སྟེང་གཞག། ཀུར་པ་ན་ཞེས་དེ་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དགའ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞུང་གང་ལས་ཕོ་ཉ་གདུལ་བའི་ཆོ་ག་འབྱུང་བ་དེ་ནི། ཕོ་ཉ་གདུལ་བའི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། །

Va is kāli, the syllable haṃ residing in the mahāsukha-cakra (wheel of great bliss) at the head. Regarding the phrase "having generated the bhaga and liṅga," it is said that this refers to the meditative union (sāmyoga) of those two. Regarding the phrase "the bee and so forth in sequence," the "bee" refers to a sound like a bee and the shaking of the lower body like a bee; it is the specific quality of restraining all [ordinary] activities. If one asks what is to be done by that, it says: "One should accomplish all the ḍākinīs." This means that through union with the messenger (dūtī), one is a ḍākinī; the activity is to enjoy the bliss of bodhicitta. Furthermore, this is to be accomplished through the specific qualities of restraining activities such as shaking and kneeling. In that context, "shaking" refers to the messenger staying upon the man's perineum, emitting sounds like a bee and so forth, and gradually shaking and moving the upper and lower body, twisting and turning the waist like a wheel. As it is said: "The girl, from above the man's perineum, should shake in front and back in sequence; moving the waist like a wheel is explained as dolā." "The man, having placed his knees [down], the girl slightly bends her knees; placing her thighs upon his like a plowshare is explained as kūrpaṇa." These and other points should be understood from the treatises on sexual pleasure (kāmaśāstra). The source text from which the ritual for subduing the messenger arises is the thirty-eighth chapter, the "Section on the Ritual for Subduing the Messenger."

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་ པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་ནུས་པའི་བསོད་ནམས་དམན་པ་གང་དག་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་ལ་ཤིན་ཏུ་དད་པ་དེ་དག་གི་ལས་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕོ་ཉ་གདུལ་བ་བསྟན་པའི་འོག་ཏུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གར་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ། བསོད་ནམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པའོ། ། སྔགས་རྣམས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་བཟླས་པ་མི་ནུས་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་བྲལ་བ་སྡུད་པའོ། ། ལྷའི་སྨན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་ སོ། ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བཅང་བར་བྱ་བའོ། ། ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་ས་བོན་ཁྲག་གིས་བསྒོ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྲུང་བ་ལ་སོགས་ པའི་ལས་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། གཟུགས་པ་ནི་བསྐྱེད་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་ལྕུག་མ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་སྟེ། གང་དང་གང་གི་ས་བོན་དང་ལྕུག་མ་དག་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཤིང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་རྣམས་ལས་བྱུང་ བའོ། །

From the Explanatory Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras, this is the explanation of the thirty-eighth chapter. Now, in order to teach the various activities for those of inferior merit who are unable to perform mantra recitation and so forth, but who have great faith in minor accomplishments, the text says "Then," and so on. "Then" refers to the period following the teaching on the subduing of the messengers. "To the Blessed One" and "requested" are connected. "Offering" refers to offerings such as dance and the like. Regarding that, it says "sentient beings," and so forth. "Lacking merit" means being unable to cultivate meditative concentration. "Unable to teach the mantras" means being unable to perform mantra recitation. The word "also" includes those who are devoid of meditative concentration. "Divine medicines" refers to those of an accomplished nature. "How should they be taken?" means how those medicines should be held. In order to teach the accomplishment through the application of seeds, blood, and so forth, while endowed with the absorption of the deity, it says "oneself," and so forth. "Various activities" refers to various actions such as protection and the like. "Forming" means generating. Regarding the question "What kind of seeds and so forth are they?" and so on, this includes twigs and the like; the meaning is: which seeds and twigs should be taken? "Of the trees" means those arising from trees.

ཤིང་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཨེ་རནྟ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསེར་གྱི་ཤིང་ནི་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་ཤིང་ངོ་། ། སོགས་ཀྱིས་པ་ཏ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་ལྕུག་མ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། མར་ངོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་མཚན་ གྱི་ཁྲག་གོ། ། དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིལ་ཆེན་པོའི་ཞག་གོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པ་སྟེ་དེ་ཡང་གང་གི་ཐོད་པར་གཟུགས་པ་དེའི་ཞག་གིས་བསྒོ་བ་དང་། དེའི་ཁྲག་གིས་གཏོར་བ་དང་། དེའི་ཤ་དང་རུས་པས་བདུག་པ་དང་། དེའི་རོ་གང་དང་གང་དུ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། སས་བཀང་བར་བཙུགས་ཏེ་གཏོར་མ་དང་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པར་བཅས་པས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། པ་ཐ་ནི་རྣ་མ་ཕུག་པའོ། ། རྒྱལ་བ་དང་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཙཀྲ་ཨངྒ་ནི་ལེགས་མཐོང་ངོ་། ། རྨོངས་བྱེད་ནི་ད་དུ་རའོ། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཟློག་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་ལྔ་པོ་དེས་མཚོན་ཆ་ལྔ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཙཀྲ་ཨངྒས་ལག་པས་འཕེན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཙཀྲ་ཨངྒ་ལ་སྐུད་པ་བཏགས་པས་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཆ་ལག་པས་འཕེན་པ་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། ། པ་ཐ་ནི་སྨན་ནོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ གྱིས་འཕེན་པ་ནི་མདའ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཟློག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། འཕངས་ནས་གཟུང་བ་ནི་ཞགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་འཕེན་པ་ནི་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བརྡའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལྟར་རོ། །

If one asks what those trees are, it is said: "The eranda and so forth." The golden tree is the unmatta (datura) tree. By the word "and so forth," the pātala and others are to be included. Now, the ritual for growing the creepers is taught: "During the waning moon," and so on. "Menstrual blood" refers to the blood of the menses. "Indra" refers to the grease of the great fat. "Cremation ground ash" refers to a skull; and into whichever skull it is placed, one should grow it by anointing it with that person's grease, sprinkling it with that person's blood, fumigating it with that person's flesh and bone, and filling it with the ash from wherever that person's corpse was burned, then planting it along with the offering cakes, protections, and so forth. "Unpierced ear" refers to the pāṭha plant. "Victorious" and "Invincible" are well known. "Cakrāṅga" is the sudarśana (good-looking) plant. "Deluder" is the datura. "Repelling all weapons" means that those five medicines repel the five types of weapons. This is taught as: "With the cakrāṅga, one repels what is thrown by hand," and so forth. By tying a string to the cakrāṅga, one repels weapons such as the discus (cakra) that are thrown by hand. "Creepers" refers to the medicine. "Thrown by a machine" refers to arrows and so forth, which connects to the phrase "repels." "Seized after being thrown" refers to lassos and so forth. "Not thrown" refers to swords and so forth. The remainder is easy to understand. "According to the convention" means according to how each is commonly known in its respective terminology.

དེ་དག་ཇི་ ལྟར་གཟུང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྨན་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སོ་སོར་གཡོན་དུ་བསྒྲིལ་བའི་སྐུད་པ་བྱས་ལ། མགྲིན་པའམ་སྤྱི་བོར་བཅིང་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་སྨན་དེ་དག་གི་རྩ་བའི་སྣལ་མ་ལས་ སྐུད་པ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གདོལ་པའི་བུ་མོ་མདོག་སྔོན་གྱི། ། པདྨ་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤན་པའི་བུ་མོ་མདོག་སྔོན་མོའི་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་མཚན་གྱི་ཁྲག་གིས་རྨོངས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་སྨན་ལྔ་ལ་བསྒོ་བའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་བདུད་ རྩི་ལྔ་བསྒོ་བའོ། ། ཁྱི་ནག་པོའི་ཐོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། དུར་ཁྲོད་ས་ཡིས་བཀང་བ་རུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་སས་དགང་བ་སྟེ། གཉིས་པའི་དོན་གྱི་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕ་མེས་ཀྱི་ནི་གནས་སུ་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོ་བསྲེགས་པའི་ཤུལ་དེ་ཉིད་ དུ་བསྐྱེད་པའོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་བླ་མ་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མཆོད་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤ་ཆེན་གྱི་བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་དག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་ཏེ་རྨོངས་བྱེད་དོ། ། ཐོད་པ་རུ་ནི་བཞག་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་བྲམ་ཟེ་ མཆོག་གི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་བྲམ་ཟེ་མཆོག་གི་ཐོད་པ་མེད་ན། དེའི་ཚེ་གསུངས་པ། བྱ་རོག་ནག་པོའི་ཐོད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མངོན་བསྔགས་ཏེ། །

In order to show how these are to be taken up, it says "all of those" and so forth. The meaning is that one should make a thread by individually twisting the roots of all those five medicines to the left, and then bind it around the neck or the crown of the head. Some say the thread should be made from the fibers of the roots of those medicines. Regarding "from the lotus of a dark-complexioned outcaste girl," this means that the five medicines, such as the "deluder," are to be infused with the menstrual blood originating from the lotus of a dark-complexioned butcher's daughter. "The five nectars" refers to the subsequent infusion of the five nectars. "The skull of a black dog" is to be taken literally. "Filled with charnel ground earth" means to fill it with soil from a cremation site; this is the seventh case used in the sense of the second. "Place it in the abode of the ancestors" means to generate it in that very place where the corpse was cremated. "Having made offerings to the Guru and glorious Heruka in the charnel ground" means that one should perform the feast offering and the torma offering with incense of "great flesh" and so forth. "Then" refers to the medicine, the "deluder." "Placed in the skull" means that following that, one should generate it in the skull of a supreme brahmin. If the skull of a supreme brahmin is not available, it is said: "The skull of a black crow," and so forth, which is easy to understand. "Consecrated according to the ritual" means...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་ཤིང་གི་ས་བོན་ལྕགས་གསུམ་ གྱིས་དཀྲིས་ལ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་བཟླས་ནས་མགུལ་པ་བཅིངས་ན་སྦེད་པ་སྟེ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། མཉམ་པར་གཞག་ཏེ་བཅིངས་པ་དགྲོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་མཐོང་བར་འདོད་ན་སྐེ་ལས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། བྱ་རོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྦྲུལ་ ནག་པོ་ཡི་ཞག་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མའི་ས་བོན་དེ་ཉིད་ལན་གཉིས་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ། སྦྲུལ་གྱི་ཞག་གིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་མི་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་བྱ་རོག་ནག་པོའི་ཁྲག་དང་། སྦྲུལ་ནག་པོའི་ཁྲག་གིས་བསྒོ་བར་བྱ་ལ། གཟུགས་བསྒྱུར་བར་འདོད་པ་ལ་ནི་ གང་གི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་བ། དེའི་ཐོད་པར་གཟུགས་པ་དང་། དེའི་ཁྲག་གིས་གཏོར་བ་དང་། དེའི་ཞག་གིས་བྱུག་པ་དང་། དེ་དང་དེའི་ཤ་རུས་ཀྱིས་བདུག་པ་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ཡིན་ལ། མཆོད་པ་དེ་དག་གིས་མཉེས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གྲོག་ མཁར་གྱི་ནི་ས་དག་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་ག་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སས་དགང་བར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་བསྒྱུར་བ་ལ་ནི་གང་གི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་བའི་རོ་བསྲེགས་པའི་ས་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་། རོ་བསྲེགས་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་གཟུགས་པར་བྱའོ། ། དགོངས་ མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཤིང་བསྐྱེད་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ལས། ། འབྱུང་ཞིང་སྲུང་བ་ལ་སོགས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Regarding the phrase "the seed of the golden tree wrapped in the three metals": if one recites the eight-line mantra and so forth and ties it around the neck, it is a means of concealment, whereby one becomes invisible. "Having meditated in equipoise, untie the binding" means that if one wishes to be seen again, one should untie it from the neck. Regarding that very point, it is said: "With the fat of a black snake," and so forth. This means that for the second time, one should generate that same seed as before, repeatedly anointing it with the fat of a black snake. Some say that for the purpose of invisibility, one should anoint it with the blood of a black crow and the blood of a black snake; whereas for the purpose of transforming one's form, one should place it in the skull of the person into whose form one wishes to transform, sprinkle it with that person's blood, smear it with that person's fat, and fumigate it with that person's flesh and bone. These very things are the offerings of flowers and so forth, and it is said that one should please [the deity] with those offerings. "With the earth of an anthill," and so forth, refers to the general ritual; specifically, it should be filled with earth from a charnel ground. For the transformation of form, one should generate it from the earth of a cremation site and place it in that very place where the corpse was cremated. "In the evening" is self-evident. "That" should be understood as the object wrapped in the three metals. "From the extensive ritual for growing the tree, one should perform the emergence, protection, and so forth" means:

ཤིང་དང་སྡོང་བུ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བའི་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་ བྱ་བའོ། ། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་ག་མཉམ་པའི་སྐྱོན་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དྲག་པོའི་གདོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ཟ་བ་དང་། ངར་སྣབས་ཟ་བ་ལ་སོགས་པའི་གདོན་ནོ། ། དེ་དང་དེའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་བསྒྱུར་བར་འདོད་པ་ལ། རིལ་བུ་ཁར་བཅུག་སྟེ་གང་གི་གཟུགས་བྱ་བར་འདོད་པ་དེའི་ གཟུགས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁྱད་པར་དུ་མི་སྣང་བ་ནི་མགུལ་དུ་གདགས་པར་བྱའོ། ། འུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སོགས་ཀྱིས་ནི་རིག་པ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། ཆ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་གྲིབ་མ་ཙམ་ཡང་ངོ་། ། གང་གིས་ཤེ་ན། ས་བོན་མ་ཉམས་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མ་ཉམས་པ་ནི་རྨ་མེད་པ་དང་མ་ཚིག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ས་བོན་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། གཟུགས་པར་བྱ་བའི་ཐོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། མཚོན་ཆ་བཟློག་པའི་རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཉི་མ་གཟས་ནི་ཟིན་དུས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོས་བརྐོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཕྱོགས་རྩ་བ་བརྐོས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། སྔར་བཞིན་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟའ་ཉི་མ་དང་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་ གཟུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་བརྩམས་ནས་རྩ་བའི་སྐུད་པ་བསྒྲིལ་པ་མགུལ་པར་གདགས་པའི་བར་དུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེའི་གེ་སར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པ་ཐ་ལ་སོགས་པའི་གེ་སར་རོ། །

One should perform the rituals of protection and so forth exactly as they appear in the treatises on the cultivation of trees, stalks, and the like. The phrase "otherwise" indicates the fault of an inconsistent ritual. "Fierce grahas" refers to grahas such as piśācas and those that consume mucus and the like. Regarding the phrase "the form of this or that," when one desires to transform one's form, by placing the pill in the mouth, one will appear in the form of whichever one wishes to become. Specifically, for invisibility, it should be worn around the neck. Regarding the phrase "owl and so forth," the "and so forth" includes those who have attained vidyā-siddhi and the like. "A mere portion" refers to even just the shadow of the yogin. If one asks why, it is "by the power of the unimpaired seed." In this context, "unimpaired" means without wounds, not scorched, and so on. "Seed" is an illustration; the skull-cup and other items to be used for the form should also be viewed in the same way. Another method for averting weapons is taught: "Then," and so forth. "At the time of a solar eclipse" is the remainder of the instruction that one should dig on the eastern side at the root of trees. "Having dug at the northern root" is the remainder of the instruction that this is to be done at the time of a lunar eclipse. "By the sequence of the ritual as before" refers to the process beginning from the fashioning [of the image] under the sun planet and the Puṣya constellation, up to the winding of the root-thread and wearing it around the neck. "Its filaments" refers to the filaments of the pāṭala and other flowers.

ཨད་ཀོ་ཏ་ཀའི་ཚ་བ་བླངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་ཚེ་འམ། གཟའ་ཉི་མའམ་སྐར་ མ་རྒྱལ་དུ་འཛོམ་པའི་དུས་སམ། འབྱུང་པོའི་ཉིན་ཞག་ལ་ཡང་རུང་དུས་དེ་དག་ཏུ་བླང་བར་བྱའོ། ། པི་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་པོའི་ཉིན་ཞག་གཟུང་བའོ། ། ལོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྨན་གྱི་ནུས་པའི་དུས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་ སྦྱོར་བ་བརྩམས་ནས་ལོ་གཅིག་གིས་བར་དུ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་གཟུང་ངོ་། ། བྲཧྨ་དནྟྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་བྲཧྨའི་རྩ་བའོ། ། པདྨའི་འདམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་རྩ་བའི་ལྡེ་གུའོ། ། ཨཱི་ཤྭ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདམ་གྱི་མིང་སྟེ། དབང་ཕྱུག་མའི་འདམ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། མཚན་མ་གཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་བའི་ལིངྒའི་ཉེ་འཁོར་གྱི་སའོ། ། སྔར་བསྟན་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྲིད་ལུས་ལ་གནས་ཀྱི་བར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་ཏེ་ལུས་ལ་བསྐུ་བའོ། ། ཀུ་མཱ་རཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། གཞོན་ནུ་མ་ཡི་རྐང་རྗེས་རྡུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མའི་ རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོ་དེའི་འོ། ། མ་ཧེའི་རྭ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། སུམ་ཅུ་གསུམ་པས་མཆོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། འདམ་དེ་ལུས་ལ་བསྐུས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། བེ་སྣུ་བི་ཞེས་བྱ་བའི་སྨན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བེ་སྣུ་བི་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་གྱི་འདམ་མོ། ། ནགས་ ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་མ་ལ་ཏ་ལའོ། ། བཟློག་སྟེ་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། འཇིམ་པ་འབད་དེ་བླངས་ནས་སུ། །

Regarding the phrase "take the heat of the akotaka": it should be taken at the time of an eclipse of the sun or moon, or at the time of the conjunction of the sun and the constellation Puṣya, or even on a day of the bhūta (elemental spirits). The term piti is well known. The phrase "or else" refers to taking it on a day of the bhūta. The phrase "one year" and so forth indicates the time for the potency of the medicine; one should maintain its potency for up to one year from the commencement of the practitioner's application. Brahmadanta refers to the root of the brahma plant. "Lotus mud" refers to a paste made from the root of the lotus. Īśvara is a name for mud, specifically "the mud of Īśvarī." "With a single sign" refers to the ground in the vicinity of a liṅga facing west. Regarding the phrase "by the sequence of the previously taught ritual," it should be connected with the preceding phrase "as long as it remains on the body," referring to anointing the body. Kumārī is well known. "The dust from the footprints of a young maiden" refers to the dust from the footprints of a young girl. "Of her" refers to that girl. "Buffalo horn" is to be taken literally. "Worshipped by the thirty-three" refers to the practitioner who has anointed their body with that mud. "The medicine called veṇuvi" refers to the mud known by the name veṇuvi. "Forest garland" refers to the somalatā plant. "Having diligently taken the clay from the wheel of the revolving [potter's] wheel," and so forth.

ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཙཀྲ་ཨངྒའི་ལྡེ་གུའོ། ། ཕག་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏ་ལ་མུ་ཤ་ལིའོ། ། ཕག་གི་ལུས་ལས་བྱུང་བའི་འདམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕག་མོའི་ལྟོ་ལ་གོས་པའི་ འཇིམ་པའོ། ། མ་ཧེའི་རྭ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། དབང་པོའི་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བ་ད་རུའོ། ། སུམ་ཅུ་གསུམ་དབང་འདམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུམ་ཅུ་གསུམ་པས་མཆོད་པས་ན་སུམ་ཅུ་གསུམ་དབང་འདམ་སྟེ་འདམ་གྱི་མིང་ངོ་། ། ཙཎྜ་ལཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་ཚེ་སྟེ། དེའི་རྩ་བའི་འདམ་ནི་ཙ་མུཎྜའི་ འདམ་ཞེས་བྱ་བའམ། དེ་ཡི་ལྟག་པ་གཤགས་ནས་སུ། ། ལྕེ་ནི་རྩ་བར་བཅས་ཏེ་བླང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུས་ལྟག་པའི་ཕྱོགས་ནས་དྲལ་ཏེ་རྩ་བ་དང་བཅས་པར་དབྱུང་བའོ། ། རིལ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་པའོ། ། དེ་ཡི་ཤ་དང་ཞག་དང་ཁྲག། ཅེས་ བྱ་བ་ནི། ཟླ་བ་བརྒྱད་པ་མངལ་ནས་བྱུང་བའི་འོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བྱིས་པའི་རོ་ཡི་ལྟོ་བར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཟླ་བ་བརྒྱད་པའི་བྱིས་པ་གཉིས་ཀྱི་རོའོ། ། སྔར་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་བླངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་དང་གཟའ་བཟང་པོ་ལ་བླང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཟླ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་ པོར་རྐེད་པ་དབབ་པའི་ཁྲག་གོ། ། སུམ་སྒྲིལ་ཡང་ནི་སུམ་སྒྲིལ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྣལ་མ་སུམ་སྒྲིལ་དུ་བྱས་ལ་དེ་ཉིད་སླར་ཡང་ཐི་གུ་སུམ་སྒྲིལ་དུ་བྱ་བའོ། ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་གསང་སྔགས་ནི། ། བཟླས་ཤིང་མདུད་པ་དེ་ཙམ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆུ་སྲིན་གྱི་ཁ་ནས་བྱུང་བ་ལྟ་བུའི་ མདུད་པ་བརྒྱད་བྱ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་མདུད་པ་བཞི་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

As for the phrase "cakrāṅga paste," it refers to the paste of the cakrāṅga plant. "Vārāhī" refers to tālamūṣalī. "Mud arising from the body of a sow" refers to the clay adhering to the belly of a sow. "Buffalo horn" is to be taken literally. "Indra-tree" refers to the devadāru tree. "Mud of the Lord of the Thirty-Three" is a name for the mud because it is worshipped by the Thirty-Three; thus, it is the name of the mud. "Caṇḍālī" refers to siddhārtha (white mustard); the mud of its root is called "Caṇḍālī mud." Regarding the line, "Having split the nape of the neck, take the tongue together with its root," this means that one should tear it from the nape of the neck with a khadira (acacia) stake and extract it along with its root. "Pill" refers to that which is wrapped in the three metals. "Its flesh, fat, and blood" refers to [the substances] from an eight-month-old fetus. The remainder is easy to understand. "Within the belly of a child's corpse" refers to the corpses of two eight-month-old children. "Taking it according to the previous ritual" refers to taking it on an auspicious day and under a favorable planetary alignment, and so forth. "Menstrual blood" refers to the blood that first descends from the waist. "Triple-stranded, and again triple-stranded" means that one should make a triple-stranded thread and then make that very thread into a triple-stranded cord. "Reciting the eight-line secret mantra, one should make that many knots" means that one should make eight knots, such as those that emerge from the mouth of a makara. Some say that one should make four knots.

མ་མོ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། བརྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མདུད་པ་བརྒྱད་རྣམས་དེ་དག་ཏུ་བསྒོམ་མོ། ། བུ་མོ་ཡི་ནི་གཅི་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་དུ་གཅི་བ་བྱས་པའི་ཤུལ་གྱི་སའོ། ། བཏགས་ ཏེ་དེ་(དད་,དང་)བསྲེ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་རློན་པས་སྦགས་པར་བྱ་བའོ། ། སོ་སོའི་ཞིང་ནི་རེ་རེ་ལ། ། སྔར་གྱི་རིམ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མདུད་པ་རྣམས་མ་མོ་རྣམས་སུ་བསྒོམས་ལ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པའོ། ། མྱོས་ བར་བྱེད་པའི་རིག་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། ཕན་ཚུན་དུ་ནི་དྲུད་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་བ་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་དྲུད་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ། སེང་ལྡེང་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་གཉིས་གཟུང་སྟེ། དགྲ་བོའི་གཡུལ་དང་ར་བའི་རླུང་ ཕྱོགས་སུ་སོང་ལ། དགྲ་བོའི་གཙོ་བོ་གཉིས་ཀྱི་མིང་ནས་བཟུང་སྟེ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་དང་སྤེལ་ནས་ཟློས་ཤིང་གཡུལ་ལ་མངོན་པར་བལྟ་སྟེ། ཤིང་གཉིས་དུ་བ་འབྱུང་གི་བར་དུ་དྲུད་པར་བྱས་ན། དགྲ་བོ་ནང་ཕན་ཚུན་དུ་རྨོངས་ནས་འཐབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་གཅི་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྟོབས་ནི་སྨན་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བྱ་བའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་དེའི་གཞུང་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པའོ། །

The "eight mātṛs" refers to Kākāsyā and the others. "Examine" means that one should meditate on the eight knots as being those [deities]. Regarding the phrase "with the urine of a girl," this refers to the earth remaining where urine has been voided. "Grind it and mix it" means it should be moistened with damp earth. "In each respective field, by means of the previously described application, accomplish it while remaining in perfect meditative equipoise" means that one should meditate on the knots as the mātṛs and recite the eight-line mantra one hundred and eight times. "The great knowledge-mantra that causes intoxication" refers to the eight-line mantra and so forth. "If they are rubbed against one another" means they should be rubbed until smoke appears. By means of these [instructions], one should take two pieces of khadira wood or similar wood, go toward the wind direction of the enemy's camp or enclosure, and while reciting the eight-line mantra interspersed with the names of the two principal enemies, rub the two pieces of wood while facing the battlefield until smoke emerges. Then the enemies will become confused with one another and fall into combat. "Vajra-water" refers to urine. The remainder is easy to understand. Regarding "generating power" and so forth, "power" refers to the potency of medicinal substances. "Ritual" refers to the activity performed under its influence. "Chapter" refers to the source text, the thirty-ninth.

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འབྲས་བུ་བཅོས་མའི་ལས་རྒྱས་པ་བཤད་པར་བཞེད་ནས། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གིས་སྒྲུབ་པ་པོ་འགྲུབ་པར་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བཟླས་པ་བསྟན་གྱི་འོག་ཏུའོ། ། སྣམ་སྟེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རས་བལ་གྱི་ས་བོན་ནོ། ། སྙི་མའི་རྩེར་གནས་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྙི་མ་ཉིད་ནི་རྩེ་མོ་སྟེ། དེ་ལ་རས་བལ་གྱི་ས་བོན་བླང་བ་འདིས་ནི་ས་ལ་མ་ལྷུང་བར་བླང་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྙེ་མའི་རྩེར་གནས་ ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཐོད་པའི་ནང་ན་གནས་པ་སླང་བར་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཟླ་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ནི་འབྱུང་པོའི་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་མཁའ་འགྲོ་མར། ། བཅས་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་བསྒོམ་མཆོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་པས་བསྐོར་བའི་ ཧེ་རུ་ཀར་བསྒོམ་པ་མཆོད་པ་དང་བཅས་པ་བྱས་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བུད་མེད་ཀྱི་ནི་མེ་ཏོག་གིས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རས་བལ་གྱི་ས་བོན་བུ་མོའི་ཐོད་པར་བཞག་སྟེ། མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ཟླ་མཚན་གྱི་ཁྲག་ གིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། བསྒེགས་པའམ་ནི་མཚོན་གྱིས་བསད། ། སྤྱང་ཀི་ལ་སོགས་མ་ཟོས་པའི། ། བུད་མེད་ཐོད་པ་མཛེས་པ་རུ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པ་སྟེ།

From the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras, this is the exposition of the thirty-ninth chapter. Intending to explain the extensive ritual actions of the fabricated result, he says, "By whom," and so forth. This is to be connected with the phrase, "by whom the practitioner is explained to achieve accomplishment." "Then" (tataḥ) refers to the period following the teaching on the yoga of Heruka and the recitation of the eight-line mantra. "Cotton-seed" (karpāsa-bīja) refers to the seed of the cotton plant. Regarding the phrase, "one should take it from the tip of the ear of grain": the "ear of grain" itself is the tip; by this, taking the cotton-seed from the tip, he shows that it should be taken without having fallen to the ground. Likewise, by the phrase "situated at the tip of the ear of grain," it is also shown that one should take what is situated inside a skull-cup. The explanation of "the half-month of the hungry ghosts" (preta-pakṣa) is "the day of the spirits" (bhūta-āditya). "Visualize Heruka together with the ḍākinīs, Gaurī and the rest, and make offerings"—this means that after performing the visualization of Heruka surrounded by Gaurī and the others, along with the offerings, one should undertake all the ritual actions. "One should repeatedly anoint it with the flower of a woman"—regarding this, one should place the cotton-seed in the skull-cup of a young girl and repeatedly anoint it with the "flower," which is the blood of the menses. "Whether killed by poison or by a weapon, a beautiful woman's skull-cup that has not been eaten by wolves and the like should be prepared according to the ritual"—this is a concise teaching.

སྤྱང་ཀི་ལ་སོགས་མ་ཟོས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་ ཆགས་ཀྱིས་མ་གཙེས་པའོ། ། མཛེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གས་ཆག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཡང་རྔ་མོ་དག་གི་ནི། ། འཁྲུལ་འཁོར་ལ་ནི་བསྐྱོན་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒེགས་པའམ་ནི་མཚོན་ གྱིས་བསད། ། ཅེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ཡི་རྩེ་མོ་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་དེའི་མགོ་བོའི་ཞག་གཟུང་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། བུ་མོར་བསྒོམ་ཞིང་དེ་བསྐུལ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རས་བལ་གྱི་ས་བོན་བུད་མེད་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་བསྐོར་བ་(ཞས་,ཞེས་)བྱ་བ་ནི། བུ་མོའི་ མགོ་བོའི་ཚིལ་ཞུ་བའི་ཞག་གོ། ། ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་མེ་ཏོག་གོ། ། གཏོར་བ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱུག་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པ་མཛེས་པའོ། ། བགེགས་དགྲ་དང་ནི་གཤིན་གཤེད་ཀྱི། ། སྔགས་ནི་མངོན་པར་བཟླས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པ་དེར་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་སྔ་ མ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཞི་བའི་ཚིགས་བཅད་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་པའི་ཆུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། ཅི་རིགས་སུ་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་སྔ་མ་དང་སྦྱར་ཏེ། ཞི་བའི་སྔགས་རུ་རུ་ཕུ་རུ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཞི་བའི་ཚིགས་བཅད་དོ། ། སྨིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའོ། ། གཞོན་ནུ་མའི་ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་བྱུང་བའི་ཟླ་མཚན་ནོ། ། སྔར་གྱི་བུ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒེགས་པའམ་མཚོན་གྱིས་བསད་པའི་བུ་མོའོ། །

"Not eaten by wolves and so forth" means not harmed by living beings. "Beautiful" means free from defects such as cracks or fractures. To explain that very point, it is said: "Furthermore, having mounted it upon a camel mechanism," which connects with the phrase, "killed by a vighna or by a weapon." "One should take its tip" means one should take the grease from the head of that woman. For that very reason, it is said: "Meditating on the girl and inciting her," which means meditating on the cotton seed as a woman. "That which is rotated" refers to the grease from the melted fat of the girl's head. "Water" refers to the lotus flower. "Sprinkling" means applying it repeatedly. "That" refers to the beautiful skull-cup. "By reciting the mantras of Vighnāntaka and Yamāntaka" is to be connected with the preceding phrase, "one should generate [the deity] in that skull-cup." "With water over which the mantra of the peaceful verses has been recited one hundred and eight times" is also to be connected with the preceding phrase, "one should protect it as appropriate." The "peaceful verses" refer to the peaceful mantras such as ruru pūru and so forth. "Ripened" means fully matured. "The blood of a young maiden" refers to the first menstrual blood. "The aforementioned girl" refers to a girl who has been killed by a vighna or by a weapon.

སྐྲ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྲ་དང་རས་བལ་དུ་བསྲེས་པའོ། ། བུ་མོས་བཀལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེས་པ་དང་མ་ཕྲད་པའི་བུ་མོས་བཀལ་བའོ། ། བཀལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པར་བཞག་སྟེ་བྱ་བའོ་བསྒེགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གསང་བ་ཡི་ནི་ཞིང་ས་རུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཏེ་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཚེས་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དོ། ། བསྟན་པ་འདི་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར། ། ལམ་དང་རིགས་མཆོག་ཐོད་པ་ནི། ། རོ་བསྲེགས་སས་བཀང་རོ་དང་བཅས། ། ཉི་མ་ཤིས་པ་དག་ལ་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་གྱི་བཞི་མདོའོ། ། རིགས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གཉིས་ཏེ་བྲམ་ཟེའོ། ། རོ་བསྲེགས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རིགས་མཆོག་གི་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། རོ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དང་པོར་ཡུངས་ཀར་མི་རོའི་ཁར་བཅུག་སྟེ། ཉིན་ཞག་གཅིག་ཏུ་བཞག་ལ། དེ་ནས་ཕྱུང་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྲག་དང་ཞག་གིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ཉི་མ་བཟང་ལ་གཟུགས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་ཤུལ་ལམ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་རོའི་སྟན་ལ་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་སྐྱེ་གཉིས་ཀྱི་ཐོད་པར་སྔ་མ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཅི་རིགས་འཁྲུལ་འཁོར་བཙིར་བའི་མར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཅི་རིགས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། དང་པོར་ཡུངས་ཀར་མེས་ཁ་བཙོས་བྱ་བའོ། ། བློ་ལྡན་བསྒོས་ན་འདོད་བཞིན་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོ་བ་ནི་མར་ནག་གིས་བྱུག་པའོ། །

"Along with hair" means mixed with hair and cotton. "Spun by a girl" means spun by a girl who has not had contact with a man. All such actions as spinning and so forth are to be performed while placed in the skull of a woman. Regarding the phrase "in the secret field," this refers to locations such as crossroads, which will be explained below. "The eighth day" refers to the eighth day of the waning moon. To explain this very teaching: "The road, the supreme family, and the skull, Filled with earth from a cremation ground and accompanied by a corpse, One should fashion the image on an auspicious day." "Road" refers to a crossroads. "Supreme family" refers to the twice-born, the Brahmins. "Earth from a cremation ground" is a complement to the phrase "supreme family." "Accompanied by a corpse" indicates that first, white mustard seeds are placed in a human corpse's mouth and left for one day; then, having removed them, they are to be repeatedly anointed with that very corpse's blood and fat. "One should fashion the image on an auspicious day" refers to the eighth day of the waning moon and so forth, as previously explained. Some say that the practitioner, situated on a corpse-seat at a crossroads or in the remains of a cremation ground, should perform the practice as before in the skull of a twice-born. "Oil from pressing the appropriate yantra," where "appropriate" means that first the white mustard seeds are to be roasted over fire. "If the wise one anoints it, it acts as desired" means that "anointing" is the application of black oil.

འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ས་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ས་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧའོ། ། དེ་ཉིད་ཨུ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ལྔ་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ས་བོན་ཧཱུྃ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། རླུང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་གི་ས་བོན་ནི་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ལས་བྱུང་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ སྟེ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་གཏུམ་མའི་འོད་ཀྱིས་ཧཱུྃ་བསྐུལ་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱུང་བའི་ལྕགས་ཀྱུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཀུག་སྟེ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་མགྲིན་རིང་གི་ རྒྱབ་ཏུ་བསྐྱོན་ལ། ཁ་ལྷོར་བལྟ་སྟེ་འགྲོ་བར་བསྒོམས་ན་བསྐྲད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསད་པ་ལ་ནི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་སྟེ། སྔ་མ་ལྟར་ཧཱུྃ་གི་འོད་ཟེར་མེ་འབར་བའི་གཟུགས་ཅན་ཕྱུང་ལ། དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྐོར་ཅིང་བསྲེག་པར་བསྒོམ་མོ། ། མནན་པ་ལ་ནི་ དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་སྟེ། ཧཱུྃ་གི་འོད་ཟེར་སེར་པོས་སྟེང་ནས་དགབ་པར་བསྒོམ་མོ། ། ད་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་མར་ནག་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བསྒེགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོ་གའི་རིམ་བཞིན་མཆོད་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཽ་རཱི་ལ་སོགས་ པ་དང་བཅས་པའི་ཧེ་རུ་ཀའི་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ།

"Desire" refers to a specific type of meditative absorption (samādhi). Regarding the passage beginning with "the end of the earth" (samānta): "the end of the earth" refers to the syllable ha. That which is endowed with the branches of u and so forth is the fifth, because it is the nature of the five wisdoms (jñāna). Thus, the seed syllable hūṃ residing in the wheel of phenomena (dharmacakra) is indicated. Regarding the phrase "arisen from the seed syllable of wind": the seed syllable of wind is the maṇḍala of wind and fire. "Arisen from action" refers to the syllable oṃ, which resides at the center of the wheel of emanation (nirmāṇacakra). By these, the following is shown: the light of the fierce goddess (caṇḍālī), stirred by the wind, impels the hūṃ. The hook of its light rays, which have been projected outward, summons the object to be accomplished. Having mounted [the victim] upon the long-necked [goat] situated on the wind maṇḍala, if one meditates on [the victim] facing south and departing, expulsion will occur. Likewise, for killing, one places [the victim] on the fire maṇḍala; as before, one projects the light rays of the hūṃ in the form of blazing fire, and meditates on [the victim] being encircled and consumed by it. For suppression, one places [the victim] on the maṇḍala of the great power (mahendra) and meditates on [the victim] being covered from above by yellow light rays of the hūṃ. Now, in order to show other activities of that very "black butter" previously mentioned, the passage beginning with "having smeared" is spoken. Regarding the phrase "having performed the offerings according to the ritual sequence": having drawn the colored powder maṇḍala of Heruka together with Gaurī and the others, [one should proceed].

མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཆོ་གའི་རིམ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་རོ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་དང་བཅས་པར་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བླང་བའོ། ། སྔགས་ནི་རྐང་ པ་བརྒྱད་པའོ། ། སྔགས་པ་ཆེན་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཐོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ཚེ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་སོར་མོ་རྡོ་རྗེར་བཅིངས་ལ། མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་སོ་སོར་སྤྲད་ལ་བཟློག་སྟེ་དཔྲལ་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་གནས་ ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དྲག་པོ་ཡི་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སུ། ། དཔའ་བོ་དམ་ཚིག་ཅི་རིགས་བསྟན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚེ་སྔགས་པས་འཇིགས་པ་མི་བྱ་བར། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་མཚོན་ཆ་འཕྱར་བ་ལ་སོགས་པ་དཔའ་བོའི་སྤྱོད་པ་གཞན་ དག་གིས་ཀྱང་བགེགས་བསལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ལུས་ལས་འཛག་པའི་མར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཚེ་བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བ་དེའི་ཚེ། སྔར་ལུས་ལ་བྱུགས་པའི་མར་ལུས་ལ་མི་སྣང་ཞིང་འཐུང་བར་གྱུར་པ་དེ་སླར་ཡང་འཛག་པར་འགྱུར་བའོ། ། བླངས་ཏེ་བསྐུ་བ་ལ་སོགས་ བླུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་སྐྱེས་བུའི་ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གཞན་ཡང་རལ་གྲི་མིག་སྨན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་གི་ཚེ་མར་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་རོ་དེས། དཔའ་བོ་མཆོག་ནི་ཅི་འདོད་སྨྲོས། ཞེས་བརྗོད་པར་ འགྱུར་ཞིང་། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། །

Preceded by offerings, one should perform the ritual sequence for the consecration of the corpse. Regarding the phrase "by the conduct of Heruka," this refers to adopting the ascetic conduct together with a spiritual companion. The "mantra" is the eight-line [mantra]. The phrase "by the great mantrin" is connected with the word "having seen." Regarding the phrase "at that time, one should bind the mudrā," one should bind the fingers of both hands into vajras, join the tips of the thumbs and index fingers together, and place them inverted upon the forehead; this is the yon-mudrā (source mudrā). Regarding the phrase "with a fierce form, the hero displays the samaya as appropriate," at that time the mantrin should not be afraid, but should dispel obstacles through the absorption of Śrī Heruka, reciting the eight-line mantra and performing other heroic conducts such as brandishing weapons. Regarding the phrase "the butter dripping from his body," when the obstacles are pacified, the butter that was previously smeared on the body and had been absorbed will drip out once again. Regarding the phrase "having taken it, one should apply it and so forth," the word "and so forth" includes items such as a man's oyster shell. The remainder is easy to understand. Furthermore, regarding the phrase "the sword, eye-salve, and so forth," when the corpse is free of the butter, it will say, "O supreme hero, tell me what you desire," and it will grant all common accomplishments.

སོགས་ཀྱིས་ནི་རྐང་མགྱོགས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། ཁྲག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མི་ཡི་རོ་ཡི་ཁར་བཅུག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མིའི་རོའི་ཁར་ཞག་གསུམ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཁྲག་ཉིད་དང་ནི་ཞག་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྲག་དང་ཞག་གིས་བསྒོ་བའོ། ། སྲུང་བ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་གའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐོད་པ་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་བཟུང་སྟེ། གང་ ལ་བསྣུན་པ་དེ་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། སོ་བྱ་ཡི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སོ་བྱ་ནི་ཆུའི་བྱ་རོག་གོ། ། སྣུམ་སྟེར་ནི་ཡུངས་ཀར་རོ། ། དེའི་ཐོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་བྱའི་ཐོད་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐྱེས་བུ་བྱ་ཡི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱ་ནི་སོ་བྱ་སྟེ་ ཁྱད་པར་ལ་སྤྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ས་བོན་གཞན་དག་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྨོངས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་ནོ། ། དོག་པ་ལ་གནས་འབྲས་བུ་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྙེ་མ་ལ་གནས་པ་སྟེ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བའོ། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ས་བོན་དེ་དག་བྱ་གང་དང་གང་གི་ཁྲག་དང་ཞག་གིས་བྱུགས་ཤིང་གང་དང་གང་གི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཁར་བཅུག་ན་བྱ་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། བྱ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཚེ་དང་མཚུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱ་རྣམས་ལྟར་ཚེ་དང་ནད་མེད་པ་འཕེལ་བ་ སྟེ། བྱའི་འབྲས་བུ་བཅོས་མའོ། །

By the word "etcetera," [the powers of] swift-footedness and so forth are to be understood. Another method is taught: regarding the phrase "blood and so forth," "having placed it in the mouth of a human corpse" means it should be left in the mouth of a human corpse for three days. "With blood and fat" means it is to be smeared with the blood and fat of that very corpse. "Protection and so forth" refers to the common ritual. "Generate as before" means to generate the skull-cup of that very corpse as previously explained. Then, having taken the fully ripened [substance] arising from that, whomever one strikes will become exactly as described. Regarding the phrase "of the so-bya and so forth," the so-bya is the water crow. "Oil-giver" is white mustard. "Its skull" refers to the skull of the water crow. The remainder is easy to understand. Regarding "the person is transformed into the form of a bird," the "bird" is the water crow; this is a case of applying a general term to a specific instance. "Likewise, other seeds as well" refers to the seeds of the "confuser" and so forth. "Take the fruit while it remains on the stalk" means while it is on the ear of grain, not yet fallen to the ground. "Transform it into a similar form" means that those seeds should be smeared with the blood and fat of whichever bird and generated in whichever bird's skull, and so on; if the fully ripened [seed] is placed in the mouth, one will transform into the form of that particular bird. "Equal to the lifespan of birds" means that like birds, one's lifespan and freedom from disease will increase; this is the artificial fruit of the birds.

བྱོལ་སོང་གཞན་གྱི་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། གླང་པོའི་གཟུགས་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཆོ་ག་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་གཞན་དག་གི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་བ་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བི་ད་ར་ཡི་ས་ བོན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བི་དའི་རའི་ས་བོན་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། མར་ངོ་ནི་མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞིའོ། ། མ་དུ་ལུང་ག་ཡང་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཡར་ངོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡར་ངོའི་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། མི་རོའི་ཞག་གིས་བྱུགས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔའ་བོ་མཚོན་གྱིས་བསད་པའི་ཁྲག་དང་བཅས་པའི་ཞག་གིས་བྱུག་པའོ། ། དེའི་ཡན་ལག་མཆོག་ཏུ་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་པའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཟིན་པས་དེའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཟིན་པ་ནི་ཁར་བཅུག་པའོ། ། དེ་ཉིད་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཡི་རུས་པ་རྐང་དག་ནི། ། ཤ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུག་པ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཡི་པགས་པ་རུས་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡན་ལག་བརྒྱན་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཧེ་རུ་ཀའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ན་པགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུག་པར་སྦྱར་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཅས་ལ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཐལ་བ་གཏོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་སས་དགང་བའོ། ། ལྕུག་མ་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲི་བའོ། ། ཁར་ བཅུག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བི་ད་རའི་ས་བོན་ནི་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་ཁར་བཅུག་ལ།

To further demonstrate [the transformation] of other animals, it says "the form of an elephant and so forth," and the ritual should be performed as previously explained. To also demonstrate the transformation into the forms of other non-sentient things, it says "the seed of the vidāra," and so forth; the seed of the vidāra is well known. "The waning fortnight" refers to the eighth or fourteenth day of the waning moon. "The madhūluka" is also well known. "During the waxing fortnight" should be connected with the constellation Puṣya and so forth. "Having smeared it with human corpse-fat" means to smear it with the fat and blood of a hero killed by a weapon. "Forming the supreme limb of that" means generating it within a skull-cup. If one asks what happens by that, it says "by being held, one becomes that form"; "being held" means placing it in the mouth. Regarding the ritual for generating that very thing, it says "its bones and marrow," and "flesh and so forth should be generated," which indicates the incense. "With its skin and bones, having adorned the limbs of the mudrā," indicates the conduct of Heruka. Alternatively, "skin" is to be applied as incense, and "mudrā" refers to the yoni-mudrā; having formed that mudrā, one generates it. "Scattering ashes" means filling it with the earth from a cremation ground. "Having wrapped it with three twigs" means wrapping it with the three metals. Regarding "having placed it in the mouth," the seed of the vidāra is placed in the mouth during the waning fortnight.

མ་དུ་ལུང་གའི་ས་བོན་ནི་ཡར་ངོ་ལ་ཁར་བཅུག་པར་བྱའོ། ། སྦེད་པ་ནི་མི་སྣང་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཉི་མ་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་དུ་ལུང་ག་གཅིག་པུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕགས་ གསུམ་དང་བྲལ་བའི་མ་དུ་ལུང་གའི་འབྲས་བུ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བི་ད་རི་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འབྲས་བསྐྱེད་ཐུན་མོང་ཆོ་གའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་བཅོས་པ་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་ག་སྟེ། སྔགས་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་སྨོས་པ་དག་གོ། ། ཡང་ན་འོག་ནས་ འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་བཅོས་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་གའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། ས་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བ་ བཞིའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་དང་རྩྭ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་འཛིན་པ་ནི་བསྐྱེད་པའོ། ། གསོ་བ་ནི་སྐྱོང་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དགོངས་མོའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡར་ངོའི་དགོངས་མོའི་དུས་སུའོ། ། བཞི་མདོའི་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ མདོག་དཀར་པོ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། མི་ཡི་ཞག་སོགས་ཀྱིས་བྱུགས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སོགས་ཀྱིས་ནི་ནིམ་པའི་ཁུ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡིས་དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་བདར་བའི་ཐིག་ལེའོ། ། བཟའ་དང་བཅའ་སོགས་རྣམ་ པ་ལྔ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པ་ལྔ་ནི་འོ་མ་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། །

The seed of the madhūka should be placed in the mouth during the waxing phase of the moon. "Concealment" means to make it invisible. For that very reason, it is said: "The sun and the moon," and so forth. "The madhūka alone" refers to the fruit of the madhūka itself, devoid of the three metals; the same should be applied to the vidari as well. "The common ritual for producing the fruit" refers to the common ritual for preparing the fruit. "With water together with the mantra" refers to those previously mentioned. Alternatively, it should be connected with what appears below; the meaning is that what appears below is the common ritual for all artificial fruits. To explain that, it says: "Then," and so forth. "These" refers to the four, Locanā and the others. "Earth and so forth" refers to the nature of the four elements. "All" refers to trees, grass, and so on. "Sustaining" means producing; "nourishing" means protecting. The remainder is easy to understand. Regarding "Then," and so forth: "At the time of evening" means at the time of evening during the waxing phase. "Earth from a crossroads" means one should take earth that is white in color. "Smeared with human fat and so forth"—by "and so forth," the juice of neem and other such substances are to be included. "With that, one should make a drop on the forehead" means a drop made from the ground fruit of that [plant] once it has fully ripened. "The five types of food and snacks" refers to the five nectars, such as milk and so forth.

ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་བས་མ་ཕྱེ་བའོ། ། འོལ་མ་སེ་ཡི་ས་བོན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འོལ་མ་སེའི་ས་བོན་ནི་འོལ་མ་སེའི་ས་བོན་དཀར་པོར་གཟུང་ངོ་། ། བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པ་ནི་བྲམ་ཟེ་མཆོག་གི་ཐོད་པའོ། ། སྐར་མ་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། གཟའ་ཉི་མ་དང་འབྱུང་པོའི་ཉིན་ཞག་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱུང་སྟེ་སླར་ཡང་འདི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་མ་ནིང་གི་གཟུགས་སུ་བྱ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ཐ་མལ་སྐྱེས་བུའི་ ཐོད་པར་བསྐྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་སྟེ་ཐུན་མོང་བའོ། ། དེས་ན་མན་ངག་ལས་དང་པོ་ཐ་མལ་པའི་སྐྱེས་བུའི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་མཆོག་གི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་དོ། ། ཐ་མར་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་གི་གཟུགས་སུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཐོད་པར་ བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། བྱ་ཡི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱའི་འབྲས་བུ་བཅོས་མའི་ཆོ་ག་ལྟ་བུ་སྟེ། ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ན་ནི་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ལ། རྐྱང་པར་བཅུག་ན་ནི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་བའོ། ། སྔགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཡི་ རྩ་བ་བླངས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུང་བའི་རྒྱལ་པོའི་རྩ་བ་བླང་བ་སྟེ། སྤྱི་བོར་བཞག་ན་རྒྱལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། སྲིན་ལག་གི་ནི་ཁྲག་དང་ནི། ། ཞག་དང་བཅས་པར་བསྲེ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུང་བའི་རྒྱལ་པོའི་ཁུ་བ་དང་མི་རོའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་དང་ ཞག་ཏུ་བཅས་པས་ཐིག་ལེ་བྱས་ན། ལྷ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱེད། །

The remainder is easy to understand and thus not analyzed. Regarding the phrase "the seed of the olmasé," and so forth: the seed of the olmasé should be understood as the white seed of the olmasé. "The skull of a brahmin" refers to the skull of a supreme brahmin. "The lunar mansion Rgyal" (Puṣya) is an illustration; the day of the sun and the day of the spirits (bhūta) should also be included. Regarding the phrase "then having extracted, once again this," the remainder is: "one should generate [the deity] in the skull of that person whom one wishes to transform into the form of a male, female, or neuter." Regarding "generate in the skull of an ordinary person," the word "first" is the remainder, which is common to all. Therefore, according to the oral instructions, one first generates [the deity] in the skull of an ordinary person, then generates it in the skull of a supreme brahmin, and finally, one should do so in the skull of whichever form one wishes to create, such as a woman, and so forth. Regarding the phrase "it will become according to the ritual of the bird," this refers to a ritual for transforming the fruit of a bird; if it is wrapped in the three metals, one becomes invisible, and if it is inserted alone, one transforms into the form of a woman and so forth. Regarding the phrase "by the mantra practitioner," and so forth: "having taken its root" refers to taking the root of the "king of bees" (bhramararāja); this connects with the phrase "if placed on the crown of the head, one will be victorious." "One should mix it with the blood of the ring finger and with fat" means that if one makes a tilaka mark with the fluid of the king of bees, the blood of the ring finger of a corpse, and fat, one will bring gods and so forth under one's power.

ཅེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། བ་ལང་རྣ་བའི་ལྕུག་མ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ལྕུག་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི་ལྕུག་མ་གཟུགས་པར་བྱ་སྟེ། འབྲས་བུ་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁར་བཅུག་ན་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཤན་པའི་བུ་མོ་སྔོན་མོ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོའི་མདོག་སྔོ་བའི་ཟླ་མཚན་དང་པོར་བྱུང་བ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། བ་ལང་རྣ་དང་རྣ་བའི་ལྡུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བ་ལང་རྣ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ལྡུམ་བུ་ནི་ ལྕུག་མའོ། ། རྣ་བ་ནི་བྱི་ལིའི་རྣ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ས་བོན་གཟུང་བར་བྱའོ། ། འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་སྟེར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་སྐར་མ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཏོན་ཏེ་ལུས་ལ་བཅངས་ན་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་སྟེ་འགྲོ་བ་དབང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཧ་ས་དེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། བསྒྲུབ་པར་མི་བྱ་བ་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་གྱི་ཚོགས་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོན་ཀྱང་མན་ངག་མ་གཏོགས་པར་མི་ འགྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མན་ངག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀ་ཀོན་ཏའི་འབྲས་བུ་ནི་པདྨའི་འབྲས་བུའོ། ། སྣ་ཆེན་གྱི་ཐོད་པ་ནི་གླང་པོ་ཆེའི་ཐོད་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐོད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་སྐྱེས་པའི་བྷྲྀངྒ་ནི་དུར་ཁྲོད་ནས་སྐྱེས་པའི་བྷྲྀངྒ་ར་ཙའོ། ། ཡར་ངོ་ མར་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

This is connected to what was said. The "cattle-ear creeper" is well known. By mentioning "creeper," one should take the creeper itself, because the fruit does not arise from it. "If placed in the mouth" means, as explained previously, one should take the ripened fruit that has been produced. "Of the blue daughter of the butcher" means one should take the first menstrual blood of a girl whose complexion is blue. "Cattle-ear and the ear-plant" means: "cattle-ear" is well known. "Plant" refers to the creeper. "Ear" refers to what is called "cat-ear," and its seed should be taken. "It will grant a great fruit" means that if the roots of those medicines are extracted under an auspicious constellation and worn on the body, it will grant a great fruit, meaning one will bring beings under one's power; that is the meaning. Regarding the phrase "In that regard," and so forth, one should take hasadeva and the others. "There is nothing that should not be accomplished" means that there is no collection of medicines, such as roots and fruits, that cannot be accomplished. However, to show that they will not be accomplished without the oral instructions (upadeśa), it is said: "The oral instructions," and so forth. "The fruit of the kakonta" is the fruit of the lotus. "The skull of the great-nosed one" is the skull of an elephant; some say it is the skull from a charnel ground. "The bhrṅga born in the charnel ground" is the bhrṅgarāja that grows in a charnel ground. Regarding "the waxing and waning [fortnights]":

པདྨ་དཀར་པོའི་འབྲས་བུའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཡར་ངོ་ལ་བྱ་ལ། བྷྲྀངྒ་ར་ཙ་ནི་མར་ངོ་ལ་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཨམྦའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨམྦའི་ཤིང་གི་རུས་པ་ཞག་དང་བའི་རྣམ་པ་ལྔས་བྱུགས་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་ཐོད་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ནས། སྨིན་པའི་ འབྲས་བུ་ལག་པ་གཡས་པ་ལ་ཁུ་བས་བྱུགས་ཏེ། ཟླ་བ་ཡར་ངོ་ལ་བྱིན་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། བལ་པོ་སེའུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་ཡང་བའི་རྣམ་པ་ལྔས་བྱུག་པ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཁྲག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་གིས་ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་ བྱུགས་ཏེ་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་སྦྱིན་པའོ། ། རྒྱལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཀུ་བ་ཁན་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ། ཆགས་ཅན་གྱི་ནི་ཁམ་ཕོར་བསྐྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་པའོ། ། ཉིན་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་ངོ་། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། སོགས་ཀྱིས་ ནི་འོ་མ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བུད་མེད་རོ་ཡི་ལྟོ་བར་གཞུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་རོའི་དཀུ་འམ། ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུ་གཞུག་པའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་རོ་དེའི་འོ། ། མཆིན་པ་ནི་ཁྲག་གོ། ། བཅས་པ་ནི་ཞག་གོ། ། བདུག་པ་ནི་ དེའི་ཤ་ལ་སོགས་པའི་བདུག་པའོ། ། བུད་མེད་ཀྱི་ཁྲག་གིས་བྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྨིན་པའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བྱུག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འོལ་སེ་ནི་འོལ་མ་སེའི་ལྕུག་མའོ། ། དམར་སེར་ནི་སྤྲེའུ་འོ། ། སྒོ་ང་ནི་ཆང་གི་སྣོད་བཞག་པའི་སྒོ་ངའོ། །

The preparation of the white lotus fruit should be performed during the waxing moon, and that of the bhrṅgarāja during the waning moon. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "of the amba" and so forth: the bone of the amba tree should be anointed with the five products of a cow and cultivated in a human skull according to the prescribed method. Once the fruit has ripened, it should be anointed with fluid and given during the waxing moon; then it will occur just as described. Regarding the phrase "pomegranate" and so forth: here too, the anointing with the five products of a cow should be applied. "With blood" means anointing the left hand with the blood of the ring finger and giving it during the waning moon. "On the full moon" means it should be applied at all times. Regarding the phrase "the kubakanda" and so forth: "the lover should cultivate in a clay bowl" means cultivating it in a woman's skull. "At midday" refers to wine. "That" refers to the seed. By the word "etcetera," milk and so forth are to be understood. Regarding the phrase "then" and so forth: "one should place it in the belly of a woman's corpse" means placing it in the side of a woman's corpse or inside the dharmodaya. "Of that" refers to that woman's corpse. "Liver" means blood. "Together with" means with fat. "Incense" refers to the incense of her flesh and so forth. "Anoint with a woman's blood" means one should also anoint the ripened seed and so forth. The remainder is easy to understand. "Ol-se" is the branch of the ol-ma-se plant. "Reddish-yellow" refers to a monkey. "Egg" refers to the egg used as a vessel for the wine.

འདིར་མན་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྤྲེའུའི་ཐོད་པར་འོལ་མ་སེའི་ལྕུག་མ་བསྐྱེད་པ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བ་བཟུང་ལ། དེ་ལས་སྒོ་ངར་བྱས་ཏེ། དེར་ཆང་སྣོད་བཞག་ལ་དེར་ཆང་ཅུང་ཟད་བླུགས་ཏེ། དགུག་པར་བྱ་བའི་ཆང་གི་འཕྲོ་ལ་ཁ་བལྟས་ཏེ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བཟླས་ན་ཆང་གི་ལྷག་མ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཆུ་འགྲམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེད་པ་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་ལྕུག་མ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ལའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གཅི་བའི་ཤུལ་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་ བླུགས་ཏེ་འཇིམ་པར་བརྫི་བའོ། ། དེ་ཡི་ཡན་ལག་ལྔ་བཟུང་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ད་དུ་རའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ལྔའོ། ། རིལ་བུ་དག་ནི་མཛེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིལ་བུ་བྱས་ལ་དེས་འཕྲལ་བར་ཐིག་ལེ་མཛེས་པར་བྱ་བའོ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་འགྱུར་ ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་གྱུར་ནས་བསྒོ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། ། ཡུངས་ཀར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་གསལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁྲག་བཅས་བསྒོམས་ན་སྟག་སོགས་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྲས་བུ་ཁར་བཅུག་ཅིང་གདོང་ ལ་སྟག་ལ་སོགས་པའི་ཁྲག་གིས་བྱུགས་ལ། སྟག་ལ་སོགས་པར་བསྒོམས་ན་སྟག་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བའི་ཆོ་གས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསམ་གཏན་དང་།

Here, the pith instruction is as follows: take a branch of the olmasé plant grown in a monkey skull that has not fallen to the ground; fashion it into an egg, place a wine vessel inside it, pour a little wine into it, and face the direction from which the wine was drawn. If one recites the eight-line mantra, one will enjoy all the remaining wine, however much there may be. Regarding the phrase "on the riverbank" and so forth, "all the growths" refers to all the previously mentioned branches and so on. The rest is easy to understand. Regarding the phrase "from the path of urine" and so forth, "consecrated by mantra" means pouring wine and kneading it into clay. "Taking its five limbs" refers to the five limbs such as the fruit of datura. "One should make the pills beautiful" means making pills and using them to beautifully apply a tilaka drop to the forehead. "It will perform all activities" means that once kings and others have been brought under one's power, they will carry out all commands. By the phrase "white mustard" and so forth, the previously taught ritual is clarified. "If one meditates on the blood-stained, one becomes a tiger and so forth" means that if one places the fruit in the mouth, smears the face with the blood of a tiger or similar animal, and meditates on oneself as a tiger or the like, one will assume the form of a tiger or the like. The phrase "by the ritual of application" and so forth is easy to understand. "The concentration of Vajraḍāka..." [continues].

རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་ པ་ལ་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྲས་བུ་ནི་སྨྱོ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའོ། ། བཅོས་མ་ནི་བསྒྱུར་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཆོ་ག་ཤེས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་གིས་བསྒོས་པ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་སྟེ་བཞི་བཅུ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པ་རྣམས་ ཀྱི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལས་རྒྱས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་བསྟན་གྱི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་ལ་དགའ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདིས་འབྲས་བུ་ བདེ་བླག་ཏུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་གཉིས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་དག་ཇི་བཞིན་ཉོན་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཀུན་བསྐྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པས་སོ། ། སྤྲོ་ཞིང་སྡུད་པར་བྱེད་ པ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པའོ། ། ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། ། ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་གར་བྱས་པས་ན་ཆོ་ག་སྟེ་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

In order to demonstrate that [the results] are accomplished through the recitation of the eight-line mantra and so forth, it is said, "Always," and so on. Regarding the phrase "the fruit" and so forth: "fruit" refers to the fruit of the unmādana [plant] and others. "Artificial" means modified. "Mudrā" refers to the application. "Wisdom" (jñāna) refers to knowing the ritual for practice. Some say that "mudrā" refers to [substances] such as those smeared with blood. This is the fortieth chapter of the source text, the sequential analysis. This is the explanation of the fortieth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, in order to teach the extensive activities through the absorption of the āli-kāli for those who abide in meditative concentration (dhyāna), it is said, "Then," and so forth. "Then" means after the teaching on the collection of activities of the medicinal substances. "From that" means for the sake of yogins who delight in meditative concentration attaining the result with ease; this connects with the phrase, "Listen accordingly to these rituals of the āli-kāli." If one asks what that āli-kāli is like, it is stated, "From that very [source]," and so forth. Regarding "generating all," it is because it has become the seed of all sentient beings. "The one who emanates and withdraws" means it has become the root of all mantras. "Conventional" (vyavahāra) means it is the nature of verbal convention. "Ritual" (vidhi) means that which is performed as a ritual, such as the rites of subjugation and so forth.

སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་བྱ་བ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་རྣམས་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་བྱ་བ་དེ་རྣམས་སྒྲུབ་པས་ཐུན་མོང་པ་སྟེ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའོ། ། ཆོ་ག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དགོད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དང་པོ་དབྱངས་ཡིག་གི་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དབྱངས་ཡིག་གཉིས་གཉིས་ལས་ཐུན་མོང་དུ་ བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀུ་སུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཛྷ་བ་ཀུ་སུ་མའོ། ། དེ་ཡི་ལུས་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི། ། ས་བོན་གྱིས་དཀྲུགས་རྨོངས་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རང་གི་ལུས་ལ་བཀོད་པའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་ཅིང་གཡེང་བར་བསྒོམ་པའོ། ། སྐས་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་ བ་དང་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་རིམ་གྱིས་འཛེག་ཅིང་བསྒོམ་པའོ། ། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབང་པོའི་མཚོན་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇའ་ཚོན་ཏེ། དེའི་ཁ་དོག་ལྟར་དབུས་ནི་སྨུག་ལ་མཐའ་མ་དམར་ཞིང་སེར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཞགས་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞགས་པ་ལྟར་ འཆིང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཞགས་པའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དབྱངས་ཡིག་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། དབྱངས་ཡིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན། དབྱངས་ཡིག་མཆོག་སྟེ་ཕྱུགས་ལྟར་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་དང་། གཞན་གྱི་ལུས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དགུག་པའི་ལས་བྱེད་པར་ཡང་སྟོན་ཏོ། ། བདག་ཉིད་དང་ནི་ནོར་དང་བཅས། ། དབང་དུ་ཡང་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་གི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྟེ།

The definition of mantra is the strings of mantras that accomplish those activities. As for the term "common," it is common because it accomplishes those same activities in a similar way; it refers to the vowels and consonants (āli-kāli). The ritual is the nature of the arrangement through meditative absorption (samādhi). By the words "A" and so forth, the first activity of the vowels is shown; it is taught in common through pairs of vowels. "Kusuma" refers to jhapakusuma. Regarding the line, "If one meditates on one's own body, agitated by its seed-syllable," this means meditating on the light of the seed-syllable placed upon the body of the object to be accomplished, pervading and agitating it. "Like a ladder" means meditating while ascending sequentially through the navel, heart, and so forth. "Supreme" is said because it enters the bodies of others. "Weapon of the senses" refers to a rainbow; the meaning is that its color is dark purple in the center, red at the edges, and yellow. "Like a lasso" is because it binds like a lasso; some say it is in the shape of a lasso. Regarding "supreme vowel," since it is both a vowel and supreme, it is the "supreme vowel," because it bewilders like a beast and causes entry into the bodies of others. "Will come" also indicates that those two syllables perform the activity of summoning. "Together with oneself and wealth, one will also be brought under control" refers to the result of the activity of magnetizing (vaśīkaraṇa).

བདག་དང་ནོར་ལ་སོགས་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྟེར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་པ་སྡོམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲིད་པ་ལུས་སོ། ། སྡོམ་པ་ནི་འཆིང་བའོ། ། བྱ་རོག་གི་ནི་གཤོག་པ་འདྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱིབས་ཏེ། ཕྱོགས་གཉིས་བྱ་རོག་གི་གཤོག་པ་ལྟར་ཟླུམ་པའོ། ། མར་ཁུ་ཕྱུང་བའི་འབའ་ཆ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་ འབའ་ཆ་སྣུམ་དང་བྲལ་བ་ལྟར་སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་བྱམས་པའི་སྣུམ་གྱི་གནས་མ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། མཐེ་བོའི་ཁྱོན་ཙམ་དུ་ནི་མཐོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་པོ་མཐེ་བོ་གཅིག་གིས་གནོན་ཅིང་དབང་དུ་སྡུད་པའོ། ། ཁ་ནས་ཁར་ནི་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒྲུབ་བྱའི་ཁ་ན་གནས་ པའི་ཡི་གེ་བདག་གི་ཁ་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ལ་བསྡུ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གནས་དྲུག་པོ་གཞན་དག་གི་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྒོ་དང་སྒོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ་བདག་གི་སྣ་སྒོ་གཡས་ནས་བྱུང་བའི་དབུགས་ཀྱི་རི་མོས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྣ་སྒོ་གཡོན་པར་ཞུགས་ཏེ། ཡི་གེ་རྣམས་བཀུག་ནས་སླར་ དེ་ལས་བཟློག་པའི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཏེ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་དགང་བའོ། ། ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨེ་དང་ཨཻ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཕྱིར་ན་ལྕུག་མའོ། ། དམ་ཚིག་དབང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། ། ཨཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅོ་ལྔའི་ ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཟླ་བ་གཉིས་ནི་ཚེག་དྲག་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཟླ་བ་གཉིས་ནི་ཐིག་ལེ་གཉིས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཚེག་དྲག་གོ། ། འདིས་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་པ་བསྟན་ཏེ།

It means "self, wealth, and so forth; it bestows these upon the practitioner." Regarding the term li, it is said "binding existence" (srid pa sdom); "existence" refers to the body, and "binding" refers to fettering. "Like the wings of a crow" refers to the shape; it is rounded on both sides like the wings of a crow. "Like oil-cake from which the oil has been extracted" indicates that, just as oil-cake is devoid of oil, it is not a locus of the oil of affection for any person. "Seen as the size of a thumb" means that the three realms are suppressed and brought under control by a single thumb. "Facing from mouth to mouth" means that the syllable residing in the mouth of the object of accomplishment is absorbed into the syllable residing in one's own mouth. The same should be applied to the other six locations as well. Alternatively, it is applied as "gate and gate," meaning that the breath emerging from the right nostril of oneself enters the left nostril of the object of accomplishment; having drawn in the syllables, they are then drawn back through the reverse path and filled into the interior of one's own body. "Parts of the syllable" refers to e and ai; because they are pleasing, they are called "creepers." "Samaya empowerment" is a synonym for the heart. With the syllable aṃ and so forth, the activity of the fifteen vowels is taught. Regarding "two moons with the visarga," the two moons are the two bindus, and that itself is the visarga. By this, the sixteenth vowel is shown.

འདིའི་ལས་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅོ་ལྔ་པ་སྟེ། ཡི་ གེའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཡང་དག་གནས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བདུད་རྩི་འབབ་པའི་རྩ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རི་མོ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་རི་མོ་ནི་མེ་འབར་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ་ཨཾ་ངོ་། ། སངས་རྒྱས་ནི་བདུད་རྩིའི་ཚུལ་གྱིས་འོག་ཏུ་འབར་བ་སྟེ་ཧཾ་ངོ་། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འདི་ལྟར་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཾ་གི་གཡས་ གཡོན་གྱི་རྩ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། ། བཅུད་ལེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཅུད་ནི་ཁྲག་ལ་སོགས་པའོ། ། ལེན་པ་ནི་སྒོའོ། ། གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའོ། ། ཐིམ་པ་ནི་ཞུགས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ སོགས་ནི་ཡི་གེ་ཧཾ་ངོ་། ། འོག་ཏུ་ནི་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆུ་རྒྱུན་ནོ། ། ཡང་ན་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཉིད་བཅུད་ཀྱི་གནས་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཙོ་བོ་ནི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ཨཾ་ག་ཐིག་ལེའི་རི་མོའི་མེ་ལྕེའི་སྒོར་རོ། ། སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་གྱི་འགྲོ་འོང་མཉམ་པར་སྦྱར་བའོ། །

The function of this will be explained below. "This" refers to the fifteenth vowel, which is to be connected with the phrase "the supreme of letters." If one asks what it is like, the text says "of all the buddhas" and so forth; this is to be connected with the phrase "perfectly abiding in the mudrā of all the buddhas." The mudrā of all the buddhas is the channel called avadhūtī, through which the amṛta flows. Regarding the phrase "the buddha-design," the "design" is the syllable Aṃ, which moves upward in the manner of a blazing fire. The "buddha" is the syllable Haṃ, which blazes downward in the manner of amṛta. For that very reason, it is said: "In this way, the āli-kāli," and so forth. The āli-kāli refers to the channels to the right and left of the syllable Aṃ located in the nirmāṇacakra, and they are of the nature of method and insight. Regarding the term "essence-extraction," "essence" refers to blood and so forth, and "extraction" refers to the gateway. The "principal" is the avadhūtī. "Dissolved" means entered. If one asks what [is dissolved], the text says "Vajrasattva and so forth," which refers to the syllable Haṃ. "Below" means facing downward. "All letters" refers to the stream of bodhicitta water. Alternatively, "the āli-kāli" refers to the letters themselves, which are the locus of the essence and the nature of Vajrasattva and so forth. The "principal" is to be connected with the "gateway," which is the gateway of the flame-design of the bindu at Aṃ. "Joined" means the equal joining of the coming and going of light rays.

ཟླ་བ་གཉིས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་གཉིས་དང་མཉམ་པར་སྦྱར་བའོ། ། དབང་དུ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ དུ་བྱེད་པའོ། ། ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བཀུག་ནས་བསྐོར་བའོ། ། ད་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་པའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པའི་དབྱངས་ཡིག་བཅོ་ ལྔ་པ་གཟུང་ངོ་། ། ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འཚེ་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་འགྲོ་དང་སྲིད་པའི་འཚེ་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། ། བཅུ་དྲུག་པའི་ལས་ནི་གོ་སླ་བས་མ་ཕྱེའོ། ། དཀར་པོ་དམར་པོའི་ཏིང་འཛིན་བྱ། ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཨ་ལ་སོགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ཡི་གེ་རྣམས་སྔར་བསྟན་པ་དང་། འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བདག་དང་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་བཀོད་ལ། ཚེགས་མེད་ པར་ལས་རྣམས་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་ལས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡི་གེ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་དུ་རང་གི་ལུས་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ལས་ རྣམས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན། །

"Endowed with two moons" means that the crescent moon and the drop (bindu) are joined in union. "Brings under control" means bringing the three realms under the power of coemergent wisdom (jñāna). "One should meditate on it as all-pervasive" means drawing it into the body of the object of accomplishment and circling it. Now, in order to show the activity of the sixteenth vowel, it says "A" and so forth. "A" refers to the fifteenth vowel, which includes the crescent moon and the drop. "The gatherer of all" means it gathers all syllables, as has already been explained. "It averts harm" means it averts the harm of the lower realms and of cyclic existence (saṃsāra). The activity of the sixteenth is not analyzed here as it is easy to understand. "One should perform the absorption of white and red" means one should perform the absorption of the deity whose nature is method and insight (prajñā). If one asks what the result of that is, it says "A and so forth," and so on. Following that, one should arrange the letters of the āli and kāli as previously taught and as they appear below upon one's own body and the bodies of others; the meaning is that the activities are accomplished without difficulty. This is the concise ritual. Now, in order to show the ritual for protecting one's own body beforehand with those very syllables for all those activities, it says "In that way" and so forth. "In that way" refers to the activities previously taught. The remainder is easy to understand. "The reality of the self is clear."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་ཁམས་བཅུ་དྲུག་བསྲུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་དབྱངས་ཀྱི་ལས་རྣམས་བཤད་ནས། གསལ་བྱེད་ཀྱི་ལས་རྣམས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རིག་པ་ དེ་ཉིད་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ཤེས་རབ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་འབྱུང་བའོ། ། ཡི་གེ་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཀའོ། ། ཇི་སྲིད་ལུས་ལ་གནས་ཀྱི་བར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེའི་ལུས་ལ་ཡི་གེ་བསམ་པ་དེ་སྲིད་དོ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྡོམ་པ་ སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ན་བཟའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྱིམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལུས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་འབིགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་འོད་ཟེར་དམར་པོས་ཡན་ལག་གི་ཚིགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའོ། ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་ པ་པོ་ལའོ། ། ད་ནི་ཡི་གེ་ལྔ་པོ་དེའི་ལས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཆོ་གར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་བཀོད་པའོ། ། ཆོ་ག་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ནི། ། དཔྱད་མི་དགོས་པར་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཆོ་གའི་འབྲས་བུ་ བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྡེ་ཚན་དྲུག་པོ་གཞན་དག་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྡེ་ཚན་དྲུག་གི་ལས་གསུངས་པ། ཙ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། ། རླུང་གི་གནས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱོད་པར་བྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་རླུང་ལ་གནས་པ་སྟེ་རླུང་གི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། དེའི་ཚེ་བདུན་པའི་དོན་གྱི་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། །

This refers to the suchness of protecting the sixteen elements of the self. Having thus explained the functions of the vowels, in order to demonstrate the functions of the consonants, the text says "Then," and so forth. "That very knowledge arises" means it arises from the absorption of the deity in union with insight. "The first letter" refers to the letter ka. "As long as it remains in the body" means as long as one visualizes that letter in the body of the one to be accomplished. "The vow of one's own deity" means the essential nature of the garment of glorious Heruka. "The house" refers to the body of the practitioner. "It pierces everywhere" means its red light rays pervade all the joints of the limbs. "In that" refers to the practitioner. Now, in order to demonstrate the ritual procedure that precedes the functions of those five letters, the text says "The letter," and so forth. "To be performed as a ritual" means to be placed upon the two shoulders. Having performed the ritual in that way, "accomplishment will occur without the need for analysis"—this demonstrates the result of the ritual, which should also be applied to the other six classes. Regarding the functions of the six classes, the text says "Ca," and so forth. "The letter of the location of wind" means it is the seed-syllable that causes movement. Alternatively, it "resides in the wind," meaning it should be placed upon the wind maṇḍala. In that case, the sixth case is used in the sense of the seventh.

ཆ་གཉིས་པ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཚ་སྟེ་ཚེག་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅུད་དང་ཕྲལ་བར་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅུད་དང་འདྲ་བས་ན་བཅུད་དེ་སེམས་སོ། ། ཕྲལ་བ་ནི་མེད་པའོ། ། བསམ་པ་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། དབོ་བ་ནི་བླུགས་པའོ། ། དབང་པོའི་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུའི་མདོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུའི་མདོག་གོ། ། བདུད་རྩིའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་ཚེས་སོ། ། ཐིག་ལེ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། དེས་ནི་ཊཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ ཐུར་དུ་བལྟས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཡི་གེ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཊ་ལ་ལྟོས་པ་གཉིས་པ་སྟེ་ཐ་མའོ། ། དབང་ཆེན་དང་ནི་འདྲ་བར་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་སེར་པོའོ། ། ཡི་གེ་རྒྱལ་པོ་གསུམ་པ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་གསུམ་པའི་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། སྡེ་ཚན་གསུམ་ པའི་གསུམ་པ་ཡི་གེ་ཌའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་ཅན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའོ། ། བཟི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་གིས་མྱོས་པ་ལྟ་བུར་ཆགས་པས་མྱོས་པའི་ཕྱིར་བཟི་བའོ། ། དེའི་དྲུག་ན་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཏའི་འོག་ན་གནས་པ་སྟེ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ། ། སྟོང་པའི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པས་སྟོང་པའི་ལས་སོ། ། སྡོང་གོག་དང་ནི་མཚུངས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཅུད་དང་བྲལ་བའི་ཤིང་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་བ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཕྱུགས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། ། ཉི་མ་བརྒྱད་པའི་ཆ་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

"Endowed with two parts" refers to the letter ca, because it possesses two dots (tsheg). Regarding "visualize it separated from the essence": since it is like the essence, it is the "essence," which is the mind. "Separated" means non-existent. "Visualize" means to meditate. "Pouring" means to infuse. "The color like the weapon of the Lord" means a color like a rainbow. "The gate of nectar" refers to the crescent moon. The "drop" (thig le) is well known. By that, it becomes ṭaṃ; "visualize it above the crown" means to meditate on it facing downward. "The second letter" means the second in relation to ṭa, which is the final one. "Desired to be like the Great Powerful One" means yellow in color. Regarding "the third king of letters": here, it should be applied as "the third of the third," which is the letter ḍa, the third of the third class. "Having a shape like a vajra" means having a shape like a single-pointed vajra. "Intoxicated" means intoxicated by passion, like being intoxicated by alcohol. "Residing in its sixth" means residing below ta; the meaning is "the second." "The action of emptiness" means an action empty of mindfulness. "It becomes like a withered stump" means that, like a tree devoid of essence, consciousness does not circulate. For that very reason, it is called "beast" (phyugs); "that" refers to the object to be accomplished. "In the eighth part of the sun" means:

ཉི་མ་བདུན་པ་འདས་ཀྱི་འོག་ཏུའོ། ། རླུང་གི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གི་གནས་ཏེ། ས་བ་ན་ཞེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་འདིས་བསྐྱོད་པར་བྱེད་པས་ན་རླུང་གནས་སོ། ། གྲུ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླུམ་པོའོ། ། ཟླ་བའི་འོད་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། ། དབུས་སུ་སྒྲུབ་པོས་ཐིམ་པར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཞག་པའོ། ། འདི་ནི་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་འཛག་པའི་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་དྲུག་གམ་ལོ་གཅིག་གི་བར་དུ་བསྒོམས་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཟླ་བ་དམར་དང་བཅས་པ་རུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དམར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོངས་ སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་མོ། ། ཟླ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཾ་ངོ་། ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་བཟླས་གྱུར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་གྱི་འོད་ཟེར་མགོ་བོར་སོང་བས་མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེ་བཞུ་བའོ། ། རྟག་ཏུ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་ལུས་ཐམས་ཅད་གང་བར་བསྒོམ་པའོ། ། ཡང་ན་ཨ་རུ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱ་རེངས་ཏེ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ཨའོ། ། ཟླ་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཡི་གེ་ ཧཱུཾ་ངོ་། ། བཟླས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་གྱི་འོད་ཀྱིས་བསྐུལ་བའོ། ། ཡང་ན་སྤྲུལ་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཁ་སྦྱོར་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། ། བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

After the seventh sun has passed, the so-called "abode of wind" is the location of wind, because it is called savāna. Alternatively, it is the "abode of wind" because it is moved by this. "Square" refers to a circle. Regarding the phrase "the practitioner should visualize the moon-lighted object of accomplishment dissolving into the center": this means placing the object of accomplishment upon the [moon]. "If one meditates on this constantly" means that if one meditates for six months or one year upon the moon above the crown of the head from which nectar drips, it will occur exactly as described. Regarding "together with the red moon": "red" refers to the syllable Oṃ residing in the saṃbhoga-cakra. "Moon" refers to the syllable Haṃ residing in the mahāsukha-cakra. "If recited together" means that the light rays from Oṃ reach the head and melt the indestructible drop (akṣara-bindu). "It will always become like a stream of nectar" means one should meditate on the entire body being filled by the stream of nectar arising from that. Alternatively, "Aruṇa" refers to the dawn, the syllable A residing in the nirmāṇa-cakra. "With the moon" means adorned with the crescent moon and the drop. "Co-emergent" refers to the syllable Hūṃ of the dharma-cakra. "Recited" means stimulated by their mutual light rays. Alternatively, it means meditating on the nirmāṇa-cakra and dharma-cakra joined together as one. "Stream of nectar" has already been explained.

དབང་པོའི་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའོ། ། རླུང་བདུན་གྱི་ནི་གཙོ་བོ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རླུང་ བདུན་ནི་སྲོག་འཛིན་པ་དང་། གྱེན་དུ་རྒྱུ་བ་དང་། ཐུར་དུ་སེལ་བ་དང་། མེ་དང་མཉམ་དུ་གནས་པ་དང་། ཁྱད་པར་གནས་པ་དང་། ལྷ་སྦྱིན་དང་། གཞུ་ལས་རྒྱལ་ལོ། ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། རྣམ་པ་བཞིར་ནི་བརྟེན་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དང་སྣ་དང་རྣ་བ་དང་མིག་དག་ཏུའོ། ། རླུང་ གིས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གིས་བཏེག་པའོ། ། ཡི་གེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡཾ་དང་རཾ་མོ། ། ལཾ་ཞེས་བྱ་བ་ས་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སའི་ས་བོན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དབང་པོ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གྲྭ་ན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡ་ནས་བརྩིས་པའི་བཞི་པ་སྟེ་ཝའོ། ། དེའི་ཡི་གེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དུག་བསལ་བའི་ལས་གསུངས་པ། གདེངས་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷག་མ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ལྷག་མ་ཅན་གྱི་ གཟུགས་ཏེ། དེར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་མིག་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་ཨི་དཀར་པོ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འབེབས་པ་འོད་ཟེར་སྣ་ལྔར་འབར་བར་བསྒོམས་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ཏེ། སྟེང་ནས་ བའི་ཆུ་རྒྱུན་དབབ་ཅིང་ཨིའི་ཆུ་རྒྱུན་གྱིས་ལུས་ཀྱི་ནང་དགང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

"Like the weapon of Indra" means having the shape of a vajra. Regarding "the chief of the seven winds," the seven winds are: the life-sustaining, the upward-moving, the downward-clearing, the fire-accompanying, the pervading, the Devadatta, and the Dhananjaya. "Abode" refers to the seed-syllable. "Supported in four ways" means in the mouth, nose, ears, and eyes. "Completely surrounded by wind" means being lifted up by the wind. "The two syllables" are Yaṃ and Raṃ. "Laṃ is earth" refers to the seed-syllable of earth. For that very reason it is said: "The holder," which means that which generates. "Marked by the vajra of Indra" means marked by a vajra at the corners of the maṇḍala of Mahendra. "The fourth" refers to the fourth counting from Ya, which is Va. The activity of clearing away poison by means of those two syllables is taught in the passage beginning with "hood" and so forth; "the one with a remainder" refers to the form of the nāga king Śeṣa, in which one should meditate on oneself. Regarding "of that" and so forth: having meditated on oneself in that way, one should meditate on the two eyes as the white syllable I, emitting a stream of nectar and blazing with five-colored light rays. One should also meditate on the object of accomplishment in that same way, and cause a stream of water to descend from above, filling the interior of the body with the stream of I. To demonstrate this, the passage beginning with "Indra" and so forth is stated.

དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཆེན་དང་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། བུད་མེད་དབང་ཕྱུག་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་གཡོན་པའོ། ། བསྐོར་བ་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་ལྷའི་སྐུའོ། ། ཡང་ཡང་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམས་པའོ། ། གཙོ་མོ་བཞི་ནི་རྣམ་པ་བཞིའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཙོ་མོ་བཞི་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་ འབྱོར་མ་བཞིའོ། ། རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཤ་ཥ་ས་ཧ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། རླུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རླུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤའོ། ། མེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཥའོ། ། བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སའོ། ། བཅུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཧའོ། ། ལུས་ནི་མེ་ལས་བྱུང་ བ་རུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ལས་བསྐྱེད་པའོ། ། འོག་དང་སྟེང་དུ་ཝ་ཡིས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤའི་མགོ་བོ་དང་མཇུག་མ་ཝ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བརྟན་མ་ཡི་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྟན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ནི་དེའི་སྙིང་གའི་ཡི་གེ་ཤ་ སྦྱར་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཤའི་ལས་བཤད་ནས། ཥའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དྲོད་ཀྱི་སྡེ་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་པའི་ལས་གསུངས་པ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་གོ་སླའོ། ། བཞི་པའི་གསུངས་ པ་ཐིག་ལེར་བཅས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཧ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའོ། ། དེས་ནི་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ལྕེ་ཡི་སྟེང་དུ་ནི། །

The phrase "double maṇḍala" refers to the maṇḍalas of the Great Powerful One (Mahābala) and Water. "In that way" means as previously explained. "The Sovereign Lady" (Īśvarī) is the perfection of wisdom (prajñāpāramitā), and she is the left [channel]. "Circumambulation" refers to the deity’s body that enters together with her. "Again and again" means meditating repeatedly. Regarding the phrase "the four principal ladies are of four types," the four principal ladies are the four yoginīs, such as Yamadāḍhī and the others. "Of four types" means their seed-syllables are ŚA, ṢA, SA, and HA. This is stated as: "Wind," and so forth. "Wind" is ŚA. "Fire" is ṢA. "Nectar" (amṛta) is SA. "Essence" is HA. "The body arises from fire" means it is generated from ŚA. "Adorned above and below with VA" means that the head and tail of ŚA are like the letter VA. "By the yantra of the Firm Lady" (Dhruvā)—the Firm Lady is Yamadāḍhī—and the "yantra" is the application of the letter ŚA at her heart. Having thus explained the function of ŚA, in order to show the function of ṢA, the passage beginning with "Yamadūtī" is stated, which is easy to understand. The function of the third letter of the "Heat" class (the retroflexes) is stated: "Yamadaṃṣṭrī," and so forth, which are also easy to understand. Regarding the fourth [letter], "together with the drop," and so forth: "together with HA" refers to the half-moon. By that, it becomes HAṂ. "Upon whose tongue..." [and so forth].

ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྕེ་རྡོ་རྗེར་བྱས་པའི་ནང་དུའོ། ། བསམས་ན་ཕུར་བུ་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟའ་ཕུར་བུ་ལྟར་སྙན་ དངགས་མཁན་པོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ས་དང་ས་མཐའ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལས་ནི་ཟླ་ཚེས་སོ། ། མཐའ་ནི་ཧ་སྟེ། ཐིག་ལེ་དང་ཟླ་ཚེས་སུ་བཅས་པའི་ཧའི་ལས་བསྟན་པའོ། ། ཅུང་ཟད་སྔོ་བ་འཇིགས་ཆེན་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའོ། ། མ་ཧེ་དང་ནི་རྟ་དག་གི། ། འཁྲུལ་འཁོར་སྦྱོར་ བ་ཀུན་ལ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཀུན་ནི་དབྱེ་བའི་ལས་ལ་སྟེ། ། དེར་མ་ཧེ་དང་རྟ་ལ་གནས་པའི་ཧཾ་གི་འཁྲུལ་འཁོར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་ཝ་ནས་ཧའི་མཐར་ཐུག་པ་ལྔའོ། ། མགོ་དང་ བྲལ་ཞིང་ཐིག་ལེས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མགོ་མེད་པའི་ཧཾ་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟ་བ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའོ། ། ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྩ་ཐམས་ཅད་དང་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའོ། ། སྟོང་དང་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་དང་། ། སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཁམས་གསུམ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་གནས་སུ་དགའ་བའི་ཡེ་ཤེས་འབེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡི་གེ་ཀྵ་ཡི་ལས་གསུངས་པ། ། མགོ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མགོ་དང་བྲལ་བའི་ཡི་གེ་ཀྵཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྐན་གྱི་ལམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། རྐན་གྱི་ལམ་ནི་སྤྱི་གཙུག་གི་སྒོའོ། ། ཐིག་ལེར་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཀྵ་སྟེ་མེ་འབར་བའི་གཟུགས་ཅན་དུ་སྣ་སྒོའི་ལམ་སྟེ།

Regarding the phrase "within the tongue made into a vajra": if one meditates, it becomes like the deity Vṛhaspati. This means one will become a poet like the planet Vṛhaspati. Regarding the phrase "of the earth and the end of the earth": the "earth" is the crescent moon, and the "end" is the letter ha; this teaches the function of the ha together with the drop (bindu) and the crescent moon. Regarding "slightly blue, the Great Terrifier": this is Yamamathani. Regarding "one should contemplate the application of the mechanical device of the buffalo and the horse in all [rites]": "all" refers to the rite of separation; therein, the mechanical device of the syllable haṃ residing in the buffalo and the horse should be applied. Regarding "the five syllables": this is the letter ha, because it is the nature of the five Tathāgatas. Alternatively, it refers to the five from va to ha. Regarding "devoid of a head and adorned with a drop": this is the headless haṃ facing downward, residing in the wheel of great bliss (mahāsukhacakra). Regarding "the pervaded and the pervader": this refers to that which pervades all channels and all elements. Regarding "the empty, the very empty, and the great empty": this is because it renders the three realms into the nature of emptiness. Alternatively, it is because it causes the wisdom of joy to descend into the locations of the three wheels. Regarding the teaching on the function of the syllable kṣa: in the phrase "devoid of a head" and so forth, the headless syllable kṣaṃ is connected to being meditated upon in the path of the palate. The path of the palate is the gate of the crown of the head. Regarding "the application endowed with a drop": this is the syllable kṣa, which has the form of blazing fire in the path of the nostril gate.

སྣའི་བུ་ག་གཉིས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། རི་མོ་དག་ནི་ཞུགས་པར་ བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རི་མོ་དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རི་མོ་མར་མེའི་རྩེ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀྵཾ་གི་ཐིག་ལེ་ལས་མེ་འབར་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ཡི་གཟི་ཅན་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཆེན་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་བཞིའི་འོད་འཕྲོ་བའོ། ། རྟག་ཏུ་རྐན་ནི་ཕུག་སྟེ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོད་ འབར་བ་དང་བཅས་པར་ཚངས་པའི་སྒོའི་བར་དུ་འབར་བའོ། ། རྩེ་མོ་རྒྱས་པ་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོ་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། མཐོང་བ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། གཞན་གྱི་གྲོང་སོགས་འདོད་བཞིན་འགྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཞན་གྱི་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ་ནི། ། གཞན་གྱི་ལུས་ལ་འཇུག་པའོ། ། འདོད་པ་ནི་རང་གི་བྱ་བ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཡི་གེ་ཀྵ་སྦྱོར་བ་བཞི་དང་ལྡན་པས་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ལྟར། སྡེ་ཚན་གྱི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རེ་རེ་ཡི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡི་གེ་སྡེ་ཚན་སོ་སོ་ཡི། ། ཡི་གེ་དག་ནི་སོ་སོ་ཞིང་། ། རེ་རེའང་སྦྱོར་བ་བཞི་བཞི་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྡེ་ཚན་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཅིག་དང་བཞི་རུ་སྦྱར་བ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཀྵ་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་བཞིན་བཤད་པ་བཞིན་དུའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་སྔགས་ནི་ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཟུགས་སོ། ། ཆོ་ག་ནི་བྱ་བ་སྟེ།

One should meditate on [the syllable] in the two nostrils. Regarding that, it is said: "One should imagine the lines having entered." If one asks what those lines are like, they are like the tips of lamp flames, fire blazing from the drop of the syllable kṣaṃ. "One should imagine the brilliance of the four maṇḍalas" means the radiance of the four applications, such as the Great Powerful One (mahendra) and so forth. "Always piercing the palate and remaining" means that, together with the blazing light, it blazes up to the Brahma-aperture. "The expanded tip will be seen" means that the "tip" refers to the aspects of the past and so forth, and "expanded" means without exception. "Seeing" means possessing the great clairvoyances (abhijñā). "One goes to the villages of others and so forth as one desires" means that going to the villages of others is entering the bodies of others. "As one desires" means knowing one's own activities. Just as the syllable kṣa was shown to be all-accomplishing by being endowed with the four applications, in order to show that all the letters of the classes are all-accomplishing, it says "of each one" and so forth: "Of each individual class of letters, the letters are each distinct; each one also has four applications." This teaches that all eight classes are endowed with four aspects each. "Just as one is applied as one and four" means just as the single syllable kṣa was explained in terms of the four applications. Regarding "the āli and kāli," the mantra of the āli and kāli is a form characterized by color and shape. "Ritual" (vidhi) refers to the activity.

དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་འབྱུང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལུས་ལ་དགོད་པའོ། ། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ། བཞི་ བཅུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་དང་། འདི་ལས་ཀྱང་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་དེ་བཤད་པར་བཞེད་ནས། དེ་སྟོན་ པར་བྱེད་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད་པ་གསང་བ་དང་། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་བརྟག་ཏུ་བཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུན་པའི་དོན་གྱིས་དང་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོ་དང་། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཐ་མ་འདི་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པའི་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འང་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྔར་བསྟན་པའི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པོ་མ་ལུས་པ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡི་ གེ་བཅུ་དྲུག་རིག་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཚིག་རྐང་པ་གཉིས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ར་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་འདི་དག་ནི། ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་ཀྱང་ཡིན་ལ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་རྫས་བཅུ་དྲུག་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་རིག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་ རིག་པ་ཆེའོ་བཤད་པ་ནི་གསུངས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཁམས་རྣམས་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

These are the activities such as subjugation and so forth. The arising of the sādhana is the placement [of the deities] upon the body through meditative absorption (samādhi). The source text (śāstra) that teaches this meaning is the forty-first chapter. This concludes the explanation of the forty-first chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, wishing to explain what was taught in the Cakrasaṃvara and what is referred to as "the secret" and so forth in this [text], the chapter that reveals that is spoken. The words "Then..." and so forth have already been explained. Regarding the verse: "The secret you have explained, and the one who abides as the self of all," the word "explained" is connected [to this]. In this context, "secret" is the nominative case used in the sense of the locative. Furthermore, between the first word "secret" and the final phrase "abides as the self of all," the term "supreme joy" (paramānanda) should also be understood; thus, all sixteen syllables previously taught are included without exception. For that very reason, it is said: "The sixteen syllables are the great knowledge (vidyā)," which is the second line of the verse. In this regard, these syllables, such as ra and so forth, are the sixteen syllables, and because they express the sixteen substances of the elixir (rasāyana), they are also the "great knowledge." Therefore, the explanation of "the sixteen syllables are the great knowledge" is what was taught. If one asks what [is expressed by them], it is: "The elements and..." and so forth.

ལུས་འཚོ་བར་བྱེད་ཅིང་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ཁམས་རྣམས་ཏེ་རྫས་བཅུ་དྲུག་པོ་ཉིད་དོ། ། འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་སེམས་དཔའ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་ ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་བསྟན་པའི་དོན་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལགས་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་རྩ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་མཆོག་ཏུ་གསུངས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ནང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱར་རོ། ། ཉོན་ ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ལུས་བསྐྱེད་ཅིང་བརྟན་པར་བྱེད་པས་མ་ལྟར་གསོ་ཕྱིར་མ་མོའོ། ། དེ་དག་གི་མ་མོ་ཡང་ཡིན་ལ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྙིང་པོ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ནང་གི་རྫས་རྣམས་ལྷའི་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་བདུད་རྩི་སྦྱོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཉིད་བདུད་རྩི་སྦྱོར་བའོ། ། ཆ་ནི་སྒྱུར་བ་སྟེ་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱི་ནང་གི་རྫས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བཅུ་དྲུག་དུ་བསྒྲེང་ཞིང་བསྒྱུར་བའི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྫས་རྣམས་ཡི་གེ་རེ་རེ་ཞིང་སོ་སོའི་བརྡས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྲ་ལས་བྱུང་བའི་མར་ནག་དང་སྐྲ་ལས་བྱུང་བའི་ལན་ཚྭ་གཉིས་སོ། ། སོ་དང་ལག་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་དང་སེན་མོའི་རྡུལ་སྟོན་པ་སྟེ།

The elements (dhātu) are those sixteen substances that sustain and maintain the body. This is an illustration; regarding the passage beginning, "The hero who is the actual nature of all ḍākinīs," one should also apply the question: "What is the meaning of that which you previously taught?" Similarly, regarding the passage beginning with "the channels" (nāḍī), the word "and" (ca) is used to include other modes taught in the Cakrasaṃvara. The phrase "how they truly abide within" should be applied to all the channels and so forth. Regarding the passage beginning with "listen," the "mātṛs" are these sixteen elements; because they generate and stabilize the body, they are called "mātṛs" because they nourish it like a mother. They are both the "mātṛs" and the "inner maṇḍala" (maṇḍala), because they take up the essence (sāra). Some say that the inner substances are the purity of the deity maṇḍala. Regarding the phrase "the yogi’s application of nectar" (amṛta-yoga), this is the alchemical application (rasāyana-yoga) of practitioners; the application itself is the "nectar application." The meaning is that other applications of inner substances, even if increased and transformed into sixteen parts, cannot equal this. Because the substances are indicated by their respective individual symbolic letters, the passage beginning with "again" is spoken; "sira" refers to the two: the oil derived from hair and the salt derived from hair. "Teeth and hand-born" indicates the dust of teeth and nails.

དེ་ལྟར་ན་ རྫས་བཅོ་བརྒྱད་སྡེ་ཚན་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། བདེ་བ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་འཆད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་ཡང་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དུ་ན་འདི་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པས་ ཚེགས་ཆེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ནི་ལྷའོ། ། སེམས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། དམ་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། མཆོག་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ་ བདེ་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྩ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་འདུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། ཡང་སྔར་ཐལ་བའི་འཕྲོ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསང་བ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྨོས་ཏེ། ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་ཉིད་དོ། ། ཁམས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྡེ་ཚན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཁམས་བཅུ་དྲུག་གོ། ། བདུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། དེ་ལྟར་གསང་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་ནས། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཁའ་ འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཚོད་ཅིང་བཙོས་པས་ན་ཆགས་པ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན་སེམས་དཔའ་འོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །

In that way, the eighteen substances are shown to be in sixteen classes. Regarding the passage beginning with "Arising from the bodhicitta," this explains what is called "supreme bliss." Although it is not the immediate context, it is included so that it may be easily understood. Otherwise, explaining all of this would be too laborious. In this context, "awakening" (bodhi) refers to the deity, and "mind" (citta) refers to suchness. That which arises from those is the nature of Samantabhadra. Regarding that very point, in the passage beginning with "always," "wisdom" (jñāna) is the coemergent; "sublime" (parama) is non-dual; and "supreme" (uttama) is the principal—this is the meaning of "supreme bliss." "All channels perfectly gathered" means that which is born from the equal union of all channels. Furthermore, to show another aspect in the continuation of the previous section beginning with "secret," the passage beginning with "secret and so forth" is mentioned. "Five" refers to the five nectars (amṛta). "Class of elements" refers to the sixteen elements taught in their respective classes. "Māra" refers to the five nectars. Having thus explained "secret and so forth," in order to teach the passage beginning with "the actuality of all ḍākinīs," the passage beginning with "ḍākinī" is mentioned. Because this nourishes and matures sentient beings, it is "attachment," which is the actuality of all ḍākinīs. If one asks what that is, it is the "hero" (sattva). If one asks how that itself is not known, the passage "arisen from the vajra" is mentioned. In that regard, "vajra" is the indivisible meditative union.

བྱུང་ བ་ནི་སྐྱེས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིས་ནི། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་པ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོས་ སྒྱུར་བ་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། སྟེང་དུ་འཕྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིས་འཕྲོ་བའོ། ། རླུང་ནི་སྣ་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རླུང་ནི་རྟ་མཆོག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། རྟ་མཆོག་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། མེ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ བ་མཐའ་ཡས་སུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། འདིས་ནི་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟོན་ཏོ། ། ཁྱད་པར་སྤྱོད་པ་རྟ་མཆོག་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁྱད་པར་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བའོ། ། སྤྱོད་པ་ཞེས་ བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྒྱུ་བ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་གཟུང་ངོ་། ། ཡང་ན་ཨར་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆིང་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེས་བཅིངས་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། ། དགའ་བ་གཉིས་ནི་དོན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཀུན་དུ་དགའ་བ་ནི་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། མཆོག་ ཏུ་དགའ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ།

"Arising" (byung ba) means that which has been born; it is the meaning of "bodhicitta." By this, the phrase "the actuality of all ḍākinīs, the Sattva" is explained. The practice of the Sattva will be explained below. In order to show that bodhicitta itself is divided into the six universal monarchs, such as Vairocana and the rest, the word "lotus" (padma) is mentioned. "Radiating upward" means radiating later. Regarding the phrase "the wind arises from the manifold," this should be connected with the statement "the wind is Hayagrīva"; Hayagrīva is Amoghasiddhi. This is an illustration, and it should also be applied to fire and the others as Amitābha. "Manifold" (sna tshogs) refers to all things such as arising and so forth. "Arising from action" (las byung) means non-dual; by this, the sixth, Vajrasattva, is shown. Regarding the phrase "the special conduct is Hayagrīva," "special" (khyad par) refers to special joy (viśeṣānanda). By the word "conduct" (spyod pa), that which moves together with it is meant; thus, the innate joy (sahajānanda) is to be understood. Alternatively, "arata" (ar ta) indicates binding; it is the innate joy bound by that. The two joys should be understood by implication. Thus, "universal joy" (ānanda) is Padmanarteśvara. "Supreme joy" (paramānanda) is Vajrasūrya. Vairocana is born from both. Special joy is Amoghasiddhi. Innate joy is Akṣobhya.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་དགའ་བ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྣམ་ཤེས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་ པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་བསྐྱོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ཕན་ཚུན་གཉིས་མེད་རང་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མི་ཕྱེད་ཅིང་མི་དཀྲུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་མེའོ། ། རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་ནི་སའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ནི་རླུང་ངོ་། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཆུའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཡང་གསུངས་པ། གནས་དེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བ་ དང་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱར་རོ། ། ནུབ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུག་པས་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་ཞུགས་པའོ། ། ཉི་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གསལ་བར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། ། ཅེས་ཟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི། དེ་ཉིད་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་བྱུང་བའོ། ། བདེ་བ་བསྡུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེར་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྙོག་པ་མེད་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁོར་བའི་ལམ་ནི་གཅོད་པ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Vajrasattva is the nature of all joys. Consciousness is the bodhicitta. Vajrasattva is Akṣobhya. If one asks why the bodhicitta is Akṣobhya, the etymological derivation is stated: "The nature of mutual non-duality." This is said because all things are indivisible and undisturbed as the nature of wisdom. In that way, Padmanarteśvara and Vajrasūrya are fire; Vairocana is earth; Amoghasiddhi is wind; and Akṣobhya is water. The self of all is Vajrasattva; all of these are the presentation of the bodhicitta. Furthermore, it is said: "In that place," and so forth. "There" refers to the source of phenomena (dharmodaya) and the vajra mudrā. "By setting" means by inserting; it is the entry through the union of the vajra and the mudrā of the source of phenomena. The "sun" is the bodhicitta, for it is said: "The bodhicitta is clearly expressed as the Vajrasūrya." "Nirmāṇakāya" means that very [bodhicitta] arising in the form of the bodies of gods and so forth. "Gathering bliss" means that everything is of one taste therein. "Unstained" means being without defilements (anāsrava). "The cutter of the path of saṃsāra" means being without the clinging to grasped objects and so forth.

སྤྲོས་ པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ནི་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་འདི་ལ་མེད་པས་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཚུལ་གཞན་བཤད་པ་ ཡིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་བཤད་པར་འདོད་ནས། མི་ཤེས་རི་བོ་འཇོམས་པས་ན། ། ཡེ་ཤེས་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྡོ་རྗེའོ། ། མཁའ་འགྲོའི་སྒྲ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་ཐལ་བའི་སེམས་དཔའི་སྒྲ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ནས། སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། ཡང་ན་བདེ་མཆོག་ལ་སོགས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་ཟེར་བས། འདིར་སེམས་དཔའ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། སྣོད་དང་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་རུ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གང་ཞེ་ན། ས་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་རླུང་གི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ས་ནི་ འདིའི་རང་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚིག་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Regarding the phrase "the complete pacification of all conceptual elaborations" (prapañca), "elaborations" refers to that which has become differentiated. Since these do not exist in this [reality], it is the "pacification of elaborations." To demonstrate the nature of that very [reality], the words "Vajrasattva" and so forth are stated. Alternatively, the phrase "or else" and so forth explains another method, which is easy to understand. Now, regarding the phrase "Vajraḍāka, the Supreme Bliss," wishing to explain the meaning of the word "vajra," it is said: "Because it destroys the mountain of ignorance, wisdom itself is the vajra." Here, "wisdom" (jñāna) is non-dual wisdom, and its very nature is the vajra. The term "ḍāka" will be explained below. "Supreme Bliss" has already been explained. Now, wishing to establish the term "sattva" (sems dpa’) mentioned above, it is said: "Two types of sattvas are taught," and so forth. Alternatively, since it is said in the Cakrasaṃvara and other texts, "Vajrasattva, the Supreme Bliss," the "sattva" is explained here. Regarding the phrase "the world of the vessel and its contents," this connects with the statement, "form exists in four ways." What are these? It says, "earth, fire, water, and wind." This indicates the connection with the phrase "this is its self-arisen [nature]," and so forth. The word "this" (ayam) is a term of direct perception; it refers to the Blessed One, the Great Bliss, the wisdom of self-knowing awareness (svasaṃvedana-jñāna).

རང་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སུ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདུས་པར་འཚལ་བར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བའི་འདྲི་བ་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་ལན་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་རྣམས་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལས། ། ཇི་ལྟར་སྐྱོ་བ་ སྣང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདུད་འཇོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདུད་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམས་གློ་བུར་བ་ཡིན་ཞིང་། གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གོམས་པས་འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཡོངས་ སུ་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་འབྱུང་ངོ་། ། ལྷ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷག་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དོན་ལྷག་པར་འཛིན་པ་སྟེ། ཁམས་ཐམས་ཅད་སྡུད་ཅིང་འཛིན་པའམ་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་དོན་ལྷག་མ་འཛིན་པའོ། ། ལྷག་ མ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གང་སྔར་བསྟན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁམས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་ལ་སོགས་པའོ། ། གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་དག་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི། (ད་,དེ་)དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ། ཁུ་བ་དང་ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྩ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །

Regarding the term "self-arisen" (svayambhū), it is because its nature is inferred from the great elements. Having kept in mind the question, "How should one understand the way in which such great bliss arises as wisdom?" the answer is shown. If the elements were not of the nature of self-awareness (svasaṃvedana), how could they be experienced? The meaning of the statement, "From the space-like wisdom, how could weariness appear?" is an inference. Regarding the phrase "conquering the Māras of the afflictions and so forth," the stains of the Māras of the afflictions and so forth are adventitious; because they are dependent on others, by familiarizing oneself with their own suchness (tattva), they are completely transformed into the aspect of clear light (prabhāsvara). For that very reason, it is self-arisen. Regarding the phrase "being the deity itself" and so forth, "deity itself" is because it abides in the body. "The remainder itself" means grasping the additional meaning; because it gathers, holds, or clarifies all the elements (dhātu), it is the "grasper of the additional meaning." If one asks what the remainder is, it is stated, "those previously taught," and so forth. "Elements" refers to blood and so forth. To show the "principal," it is stated, "the aggregates," and so forth. "Elements" refers to earth and so forth. "That which truly produces" means it is the seed that produces those. "Semen and blood" should be connected with the phrase "arisen from the channels."

དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་རྣམས་སོ། ། ཡང་ན་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་སེམས་སྐྱེ་བ་ལས་སོ། ། ཁུ་བ་དང་ཁྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ རང་རང་གི་རྩ་ལས་བྱུང་བའི་ཁམས་རྣམས་བདེ་བ་ལས་འབྱུང་བའམ། དེ་དག་ལས་ཀྱང་བདེ་བ་འབྱུང་བའོ། ། བཞེད་གཞུང་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདིར་གསུངས་པ་ཉིད་དུ་གཞན་དུ་ཡང་བཞེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དོན་དམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པས་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་ ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་དམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཙམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་སྟེ། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྣམས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཡུལ་གྱི་མིང་ཡུལ་ཅན་ལ་བཏགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་རྣམས་ནི་དབང་པོ་རྣམས་སོ། ། ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་ནི་ཡུལ་ རྣམས་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་འདྲེས་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རོ་གཅིག་པའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་དམ་ཚིག་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་བསྙད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་གསུམ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་འཛིན་པ་པོ་གསུམ་གྱི་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་གསུམ་མོ། ། རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྙེད་དཀའ་བའི་ བཤད་པའོ། །

"From that" refers to the channels. Alternatively, "from that" means from the arising of the perfectly emerged mind. "Semen and blood" is an illustration; just as it is, the elements arising from their respective channels emerge from bliss, or bliss emerges from them. "The intended system" means that what is taught in this tantra is also intended in other [texts]. The remainder is easy to understand. Regarding "ultimately there is no division, [yet it is] designated": "ultimately there is no division" refers to the relationship of mere object and subject; because the senses enjoy the objects, the name of the object is metaphorically applied to the subject. Regarding "their movement": "they" refers to the senses. "Movement" is the enjoyment of objects. "Attaining the bodhicitta" means attaining the state of the single taste of the coemergent [wisdom] through the merging of object and subject; these are described as the sphere of activity of the samaya. To explain its specific qualities, it says "in the three worlds" and so forth. "From the three contaminated things" refers to the enjoyment of objects; the apprehension of the three—the apprehended, the apprehension, and the apprehender—is the "three contaminated things." "Will not be found" is an explanation of its difficulty to find.

བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཁུ་བ་དང་བདེ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གསང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། རྙེད་པ་བདེ་བ་ཀུན་མྱོས་པས། ། ངན་པར་སྤྱོད་པ་འགྲུབ་ པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་བཤད་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བྷ་ག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྟེ་བུ་མོའོ། ། ལོ་བརྒྱད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་པར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། ། བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ ཀྱི་སེམས་སོ། ། ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷ་དང་མི་དག་གི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྡུ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་ཐམས་ཀྱི་བསྡུ་བ་སྟེ། ནང་གི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱིས་ར་ས་ཡཱ་ན་སྦྱར་བའོ། ། ཡང་ན་བསྡུ་བ་ནི་རྡུལ་ཆུ་གཟགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལོ་བརྒྱད་པའི་ཁྲག་དང་བཅས་ པའི་ཁུ་བ་ཤིས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་རྡུལ་གྱི་ནི་ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕྲོས་པའི་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཤས་སོ། ། དེ་དང་ཁམས་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་བ་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བུ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ལོ་བརྒྱད་པའོ། ། སྐུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། བསྒྲིལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྱུར་བ་སྟེ། དེ་དག་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བའོ། ། ཡང་ན་སུམ་འགྱུར་དུ་བྱ་བ་སྟེ། ཁྲག་རྡུལ་ཆུའི་སུམ་འགྱུར་དུ་བྱ་བའོ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

In order to teach that very non-dual primordial wisdom (jñāna) of the bodhicitta-essence and the aspect of blissful insight (prajñā) through the manner of the secret and so forth, the words "beginningless" and so on are stated; this is easy to understand. To explain the meaning of the phrase, "Intoxicated by the bliss of all that is found, one will accomplish base conduct," the words "Blessed Lady" (bhagavatī) and so on are stated. Because she possesses the bhaga, she is the "Blessed Lady," the young girl. "Eight years old" is an analysis of the term "base conduct." "Together with" refers to the bodhicitta. "Bliss of gods and humans" is because it is the cause of the bliss of gods and humans. "Collection" refers to the collection of all elements; it is the application of rasāyana by means of the eighteen internal elements. Alternatively, "collection" refers to the dripping of the fluid of passion; in that regard, the bodhicitta-essence together with the blood of an eight-year-old is auspicious. "Of the vajra-dust" refers to a portion of the dust emitted from the bodhicitta. The application of that together with the elements should be understood as the very cause for attaining the bliss of the higher realms of gods and humans. From what [is this known]? The words "in that" and so on are stated. "Young girl" refers to the eight-year-old. "Thread" refers to the sixteen channels. "Twisted" means to be joined; these are increased further and further. Alternatively, it means to make it threefold; that is, to make the blood and the fluid of passion threefold. Regarding "great passion":

འདིས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་དང་། ཐུན་མོང་ མ་ཡིན་པས་ན་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ལོ་བརྒྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲག་གོ། ། འདིས་ནི་གཙོ་བོར་བརྗོད་པ་སྟེ། ། གཞན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་ལྔའི་སྙིང་པོའི་གོང་བུ་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་བདུད་རྩི་ལྔའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་དང་ཁུ་བའོ། ། དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ཚན་གྱིས་རྫས་གཞན་བསྡུ་བའོ། ། ཁམས་རྣམས་བསྡུས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྲག་དང་ཁུ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། གང་ དང་གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རླན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོ་བརྒྱད་པའི་མེ་ཏོག་གོ། ། ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་བའོ། ། བསྒྲིལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲག་ཁུ་བའི་སུམ་འགྱུར་དུ་བྱའོ། ། བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དུ་སྦྱར་བའོ། ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བདུད་རྩི་འཐུངས་ པ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་པོས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་ཞུ་ཞིང་སྨིན་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བདེ་བའི་གསལ་བས་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བཅས་པའི་ལོ་བརྒྱད་པའི་ཁྲག་གི་སྦྱོར་བ་ཉིད་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ནི་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་སོ་སོར་ གཟུང་ལ་ཕྱིས་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ལོ་བརྒྱད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལོ་དགུ་ནས་བཅུ་དྲུག་གི་བར་གྱི་བུ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲག་སུམ་འགྱུར་དང་།

Because this is the offering and is uncommon, it is "great passion," which is the blood of an eight-year-old. This is stated as the primary [substance], but substances produced from others should also be included. For that very reason, it is said: "having made a pellet of the essence of the five nectars." The word "and" (ca) has the sense of a collection; this clarifies that very point. Alternatively, "the essence of the five nectars" refers to blood and semen. The word "and" collects other substances by way of their classes. "Having gathered the elements" indicates the preparation, which is the mixing of blood, semen, and so forth. Regarding that, it is said: "whatever and whatever," and so on. "Moisture" refers to the flower of an eight-year-old. "Seed" refers to semen. "Twisted together" means the blood should be made three times the amount of the semen. "Examined" means prepared as an elixir (rasāyana). "Fully ripened" means that just as the gods drink nectar, at the moment the practitioner enjoys and fully digests it, they will attain the bliss of gods and humans. Regarding "the sign of the clarity of bliss," this indicates the collection of the very preparation of the blood of an eight-year-old together with the bodhicitta. Thus, it teaches that one should take the blood and semen separately and then mix them into one. Just as with the eight-year-old, for girls from nine to sixteen years of age, the blood should be three times [the amount of the semen].

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྡུལ་ཆུ་ཆ་རེ་རེ་སྦྱོར་བ་དག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐུད་པ་བཅུ་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་ དུ་སྐུད་པ་བཅུ་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་བུ་མོར་བཤད། ། ཅེས་གསང་བའི་མཛོད་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ལོ་བཅུ་དྲུག་མ་དང་དམ་ཚིག་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མངོན་དུ་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁུ་བ་ཉིད་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལ་སྦྱར་བས་ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བ་སྟེར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་བསྟན་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་དག་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྔགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ དང་མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་སྤྲོས་པའོ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མཐུ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་དག་དང་། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གྲུབ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཐུ་ནི་སྟོབས་ སོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྫས་རྣམས་ཏེ། རྫས་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཟབ་ཅིང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། གང་ཞིག་ཕྱི་རོལ་ལ་དགའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁམས་ཀྱི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་སྦྱོར་བའོ། ། བཅུ་དྲུག་ཆ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མི་ཕོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

One should also understand the application of each of the sixteen parts of the fluid of bodhicitta. For that very reason, it is said, "the sixteen threads." As it is stated in the Guhyakośa: "Regarding the so-called sixteen threads, they are explained as a sixteen-year-old girl." Now, in order to demonstrate the practice of the samaya with the sixteen-year-old, it is said: "The vajra of the mind, which is in union with the dharmadhātu, should be made manifest." Here, "vajra of the mind" refers to the coemergent (sahaja). This is because it arises from that coemergent bliss. In order to show that the fluid itself, when applied as an elixir (rasāyana), bestows the bliss of gods and humans, it says, "from the teaching of bliss," which is easy to understand. To demonstrate the praise of that very thing, it says, "equal to that," and so forth. "The nature of Vajravārāhī" is taught by the phrase "the emanation of the nature of the bliss of bodhicitta," which has already been explained. Regarding the line, "By power, essence, and nature, it is established," "power" refers to strength. "Essence" refers to substances; the power of substances is established by nature, up to the point of being the profound and inexpressible nature of phenomena (dharmatā) of dependent origination. "Whoever delights in the external" refers to the application of external elemental elixirs. "The sixteen parts" has already been explained. "Cannot withstand" means:

ནང་གི་བཅུ་དྲུག་གི་ཆའི་སྦྱོར་བ་དེ་ལ་བསྒྲིན་པ་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། བརྡའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཆུང་ངུ་དང་བར་མ་དང་ཆེན་པོ་ དང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རྣམ་པར་དག་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱ་བ་རྣམས་གནས་ལྔ་ལ་སོ་སོར་གནས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་ རབ་ཀྱི་གནས་ལྔའི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབུགས་དབྱུང་མཆོག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དབུགས་དབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུང་ངུའོ། ། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་པོ་དང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བར་མ་ནི་བར་མ་ཉིད་དོ། ། དྲི་ཡི་ཆུ་དང་བཅས་པས་ མཆོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དྲི་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཆུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། བཅས་པའི་སྒྲས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁུ་བ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ ལྡན་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་ཏོ། ། གཉིས་པར་ན་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྔུལ་ཆུ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཚེ་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་སྣ་ལ་སོགས་པ་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ལས་གཞན་པ་སྟེ་གཞན་གྱིའོ། །

The meaning is that one is unable to apply the internal sixteen-fold application to that. Regarding the phrase "That is," and so forth, the locations are taught by way of symbolic convention; the terms "secret" and so forth are easy to understand. In order to demonstrate the purification of the small, medium, great, and great-of-the-great [levels] and so forth as the five mirror-like wisdoms (ādarśa-jñāna), the passage beginning with "mirror-like" was spoken. In order to demonstrate that the conventional activities abide individually in the five locations through the purification of the five Tathāgatas (tathāgata), and to demonstrate the divisions of the five locations of wisdom, the passage beginning with "supreme relief" was spoken. "Relief" refers to the small [level]. "Supreme" refers to the great, the great-of-the-great, and so forth. "Medium" is the medium itself. Regarding the phrase "Offer with fragrant water," "fragrance" is Vairocana. "Water" is Akṣobhya. By the word "with," Ratnasambhava and the others are to be included. For that very reason, it is said: "with," and so forth. "With the fluid," and so forth, refers to Ratnasambhava and the others. By these, the application of the five nectars (amṛta) is taught. Alternatively, "with" refers to the taking of the sweat-fluid. At that time, it teaches that one should enjoy [it] through the nose and so forth during the morning. Furthermore, "other" refers to those other than the daughter of good family (kuladuhitṛ), meaning others.

ཡང་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པ་ཕོ་ཉ་དང་བྲལ་བའི་ཕོ་ཉ་དག་གིས་མེ་ཏོག་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ ཀྱིས་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཞན་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་རས་ཀྱིས་གཡོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྣ་ཚོགས་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་པདྨའོ། ། དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པས་གཟུང་བར་བྱ་བས་གཟུངས་སོ། ། རས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསལ་བར་མི་ཕྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲིབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་ཤེས་པའོ། ། དེ་བས་ན་རས་ནི་གསུམ་པའི་སྒྲར་བལྟ་ བར་བྱ་སྟེ། རས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། མི་མངོན་པར་བྱས་པ་ནི་བཀབ་པ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་བསྒྲིབ་པའོ། ། ཡང་ན་པདྨ་ནི་ཐབས་སོ། ། གཟུགས་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་གཉིས་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། ། སྒྲིབ་པ་དེ་ གསལ་བའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གདེང་ཞིང་ཁ་ཕྱེ་བས་ན་བསྟན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨའོ། ། དག་པ་དང་འཇམ་པ་གཉིས་ནི་པདྨའི་ཁྱད་པར་རོ། ། པདྨ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། གོས་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། གོས་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ པའོ། །

Alternatively, messengers who are devoid of mantras and the like should also be grasped as flowers. Regarding the statement, "By that very [means], the coemergent," and so forth, this refers to those other than the Coemergent Mother and the rest. Furthermore, by the words "Moreover," and so forth, the Blessed One himself indicates other locations such as great hermitages and the like. Regarding the phrase "Covered with a multicolored lotus cloth," "multicolored" means of many kinds; this refers to the various natures of the three worlds, such as the stable and so forth. Because that very [nature] is great bliss, it is a lotus. Because it possesses various qualities and is to be grasped, it is a dhāraṇī. Regarding the word "cloth" and so forth, "uninterrupted clarity" refers to the nature of obscuration; because it is not afflicted, it is ignorance. Therefore, "cloth" should be viewed as a third-case [instrumental] term, to be construed with "of the cloth." "Rendered invisible" means covered; it is the obscuration of that coemergent great bliss. Alternatively, the lotus is method and form is insight; the non-duality arising from the union of those two is the designation. In order to demonstrate the application of clarifying that obscuration, the words "opened," and so forth, are stated. Because it is opened and spread out, it is "opened"—this is the lotus of insight. "Pure" and "smooth" are two attributes of the lotus. The lotus is the source of phenomena (dharmodaya). "Cloth" is an illustration; it is adorned with cloth and the like.

ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་པ་བདེ་བའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སྡོམ་པ་ཡི་ནི་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་སྒྲུབ་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་ ཡེ་ཤེས་ཏེ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། ། ཁྲག་ནི་པདྨ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིས་ཆགས་པར་བྱེད་པས་ན་པདྨ་ལ་ཁྲག་ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཆགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཁྲག་ནི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཁྲག་སྟེ་ཡོན་ཏན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཆོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། སེམས་ཀྱིས་འཇུག་པ་མཉམ་ཤེས་པ། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། ཅེས་སོ། ། བཤང་བ་ལ་སོགས་པ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་པདྨའི་ཁྲག་ཅེས་བྱའོ། ། ཞེས་ བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ར་ས་ཡཱ་ན་བླ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བླ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་གི་ཞག་གོ། ། དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་དྲི་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མང་བས་ན་ཚོགས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཅུད་ཀྱི་ར་ས་ཡཱ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ར་ས་ཡཱ་ན་བླ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་ཙནྡན་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་བའོ། ། ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའོ། ། ཆོ་གས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Regarding the phrase "one should please [the deity] again and again with desire," this is an explanation of "offering." One should offer by means of the very accomplishment of bliss, and not by any other means. "The supreme bliss of the vow" refers to the wisdom that is free from obscurations, born from that practice which serves as the antidote to obscurations; this is the completion stage. "Blood is the lotus" means that because it causes passion, the lotus is called "blood." Alternatively, it is called "red," which signifies passion. Likewise, "blood is the elixir" means that the "elixir" is the wisdom of great bliss. That itself is "blood" because it nourishes sentient beings through its qualities. As it is said: "Knowing the engagement of the mind to be equal is called the elixir." Regarding the statement that "feces and so forth are the elixir," the five nectars are also referred to as the "blood of the lotus." This should be applied accordingly. Regarding "the unsurpassed rasāyana," "unsurpassed" refers to marrow fat. "Arisen from all the sense faculties" refers to the impurities that emerge through the gates of the sense faculties, such as the eyes. Because these are many, they are called a "collection." "The elixir of the essence of all" is an explanation of the term "unsurpassed rasāyana." Alternatively, "red sandalwood" refers to semen. "Flesh" refers to bliss. "By the ritual" refers to the assembly. For that very reason, it is said: "all the sense faculties," and so forth.

ར་ས་ཡཱ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། བཟའ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། མཆོད་པ་ཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ཉིད་ནི་མཆོད་པའོ། ། དུས་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་ན་བཞི་ནི་སྟོང་བ་ ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ནས་བཟུང་སྟེ་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཚིམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་གནས་པའི་སྒོམ་པ་པོའི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ ཏེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཐ་མ་མཆོག་དང་བར་མ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ན་མན་ངག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་གཞན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ དང་པོ་སྟེ། མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རང་གི་དབུས་སུ་བསྡུས་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། དབུས་སུ་བསྡུས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སེམས་སུ་བསྡུ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ བསྡུས་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་རིག་པ་ཙམ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུ་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནས།

Rasāyana means the coemergent (sahaja). "To be consumed" means to be experienced. The remainder is easy to understand. Regarding "the offering is peace": this refers to the yoga, subsequent yoga, supreme yoga, and great yoga; these are the offering itself. The passage beginning with "the four times" and so forth is easy to understand. Alternatively, the "four" refers to the pride of emptiness and so forth, up to the instruction "one should perform the offering"; this is the absorption (samādhi) of the generation stage (utpattikrama). The passage from "the hero" up to "to satisfy" refers to the meditator abiding in the completion stage (niṣpannakrama); this is the absorption of the completion stage, and it is to be taken literally. Regarding "in that way" and so forth: "the inferior, the supreme, and the intermediate" refers to the three types of divisions of the absorption of the oral instructions (upadeśa). From "the inferior" up to "the suchness of others is shown as it is," this is the first absorption: the maṇḍala of the deity with signs (sanimitta). From "the intermediate" up to "having gathered into the center," this is the second. "Having gathered into the center" means to gather into one's own mind. All phenomena are gathered within the wisdom of bliss from the union of the vajra and lotus; they are to be made into the mere self-awareness and the mere wisdom of emptiness, the essence of great bliss equal to the Buddha. From "of all vajras" and so forth...

མཆོག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའོ། ། བུད་མེད་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྒྱུ་མ་ནི་ཡོན་ཏན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྱུར་དུ་རུང་བས་ན་ཡོན་ཏན་ཏེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པ་བྱས་པས་ན། ཡོན་ཏན་ཏེ་དེའི་དོན་གྱིས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ལུས་པའི་སྒྱུ་མའི་དོན་ཏུ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་ཉེ་བར་སྦྱར་ བའི་ཕྱིར་མ་ལུས་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྫུན་པར་གསུངས་པ་སྟེ། དེའི་མན་ངག་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཆ་ནི་དངོས་པོ་བསྟན་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། ། ཆ་མེད་ཡོན་ཏན་ཞེས་བྱ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོན་ཏན་བསྒྱུར་དུ་རུང་བ་སྟེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རང་ བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཡང་ན་ཡོན་ཏན་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཤས་མེད་པའོ། ། སྦྱར་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཚུལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དང་དབང་པོ་རབ་ཏུ་དགེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡུལ་ནི་ཡོན་ཏན་ཏེ་ཆ་མེད་པའོ། ། དབང་ པོ་ནི་ཅིག་ཤོས་སོ། ། དགེ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །

Up to the words "it is supreme" refers to the third absorption: the maṇḍala of the deity of signless wisdom-suchness, which is great bliss. At the time of the union of the vajra and the lotus, one meditates on great awakening, in which all beings are contained within the Mahāmudrā. Regarding the phrase "of all women" and so forth: "illusion is a quality" means it is a quality because it is transformable, as it depends upon causes and conditions; therefore, it is naturally pure. For that very reason, the words "naturally" and so forth are stated. "The tantra of qualities" means that because it is cultivated, it is a quality, and it is for that purpose. If one asks what that is, it is said to be the meaning of "illusion without exception," which refers to the application of the coemergent state; thus, "without exception" means all beings are taught to be false, and the oral instructions for that are well known. "The part is the teaching of entities" refers to the conventional truth. "The partless is the quality" means that the quality is transformable, which is the ultimate truth, naturally pure. Alternatively, "quality" is being free from the one and the many. That itself is both with parts and without parts. "Union" is non-duality. To show that same point in another way, it says: "The objects and the senses are thoroughly virtuous." Here, "objects" are the qualities, which are partless; "senses" are the other; and "virtuous" is non-duality.

ཡང་སྒྱུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ཉིད་ཚུལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཨཱ་ལི་ནི་ཆ་ཤས་མེད་པའོ། ། ཀཱ་ལི་ནི་ཆ་ཤས་སོ། ། ཡོན་ཏན་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་ནི་གཉིས་སུ་ མེད་པར་བསྒྲིལ་བའོ། ། གསུངས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། མཉམ་པ་དམ་ཚིག་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཉམ་པ་ནི་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་མི་འདའ་བའོ། ། དེ་གང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། ཡང་ན་ཨཱ་ལི་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། ཀཱ་ལི་ནི་ཐབས་སོ། ། ཡོན་ཏན་ གསུངས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། མཉམ་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་བརྡར་བརྟགས་པའོ། ། དེ་གང་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། དེ་ནི་མཚན་མ་བས་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ པའོ། ། མཚན་མ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་བཤད་པ་སྟེ། འདིས་མཚོན་པར་བྱེད་པའམ། མགུ་ཞིང་འདེབས་པར་བྱེད་པས་ན་མཚོན་མའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པ་པོའི་བློ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་སྟེ། སྒྱུ་མའི་ ཕྱག་རྒྱ་བློ་ལ་བསྡོམས་པའམ། གནས་པ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། བ་ཏི་ཨོ་ལོའི་གོ་རིམ་གྱིས་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཡོན་ཏན་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡོན་ཏན་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཡིག་རིང་པོ་རྣམས་སོ། ། ཡོན་ཏན་ཅན་ནི་ དབྱངས་ཡིག་ཐུང་ངུ་རྣམས་ཏེ།

Furthermore, in order to demonstrate the nature of the qualities and the possessor of qualities through another method, the passage beginning with "Āli-kāli" is stated. "Āli" refers to the partless; "kāli" refers to the parts. "The qualities are spoken of" means that the qualities are unified non-dually. "Spoken of" refers to wisdom. "Equal, the sphere of samaya" means that "equal" is becoming of one taste; "samaya" is not transgressing. That which is the sphere of that is the "sphere." Alternatively, "Āli" is insight; "kāli" is method. "The qualities are spoken of" is non-dual wisdom. "Equal" is the union of method and insight. "Samaya" is the conventional designation. That which is the object of that is the "sphere." Regarding the phrase "That is the mudrā beyond signs," "that itself" refers to what is called "all women." "Beyond signs, it is the mudrā" means that "mudrā" is an explanation; it is a "sign" because it indicates or because it pleases and seals. "This" refers to that which abides in the mind of the grasper. This is the explanation of "this": having taken up that very thing which is the illusory mudrā bound or abiding in the mind, it is said "this." To make that very thing known through the sequence of the vati-olo, it is said: "By those qualities," and so forth. "By those qualities" refers to the long vowels. "The possessor of qualities" refers to the short vowels.

གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་ནི་དེ་དག་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་སྒྲས་ནི་སེམས་ལ་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནམ་མཁའ་ ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱ་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ད་ནི་ནམ་མཁའ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁམས་རྣམས་ཉིད་ལ་བྱའི། བྱཱ་ཀ་ར་ཎའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྷུ་ལ་ སོགས་པའི་ཁམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ནང་གི་སྦྱོར་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། རང་གི་པདྨའི་ལྟེ་དབུས་སུ། ། ཟླ་བར་གནས་པ་ཧཱུྃ་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གའི་པདྨར་གནས་པའོ། ། ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་ཐིག་སྐུད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ། ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གནས་པའི་ཨཾ་ངོ་། ། བཅུ་དྲུག་ཐིག་སྐུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཀཱ་ལིས་ངོས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་གི་རི་མོའི་སྐུད་པས་ཐིག་བཏབ་པའམ། རྩ་བཅུ་དྲུག་གི་རི་མོས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བའོ། ། ཐ་མ་ལས་ཕྱི་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ ཤིགས་པའི་ཡི་གེ་ཧའོ། ། འོག་ཏུ་ཡི་གེ་ཀྵ་ནི་སྤང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོག་ཏུ་ནི་ལྟེ་བའི་འོག་ཏུ་སྟེ། དེར་ཡི་གེ་ཀྵ་བཤང་བ་དང་གཅི་བའི་རང་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། སྤང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་སྟེ། ཨ་ནས་ཀྵའི་མཐར་ཐུག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་གྱི། འདིར་དོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

The manner of non-duality is the union of those [two] in equality. Regarding the phrase "That itself is supreme," and so forth, it is easy to understand; these explain what is called "supreme non-dual wisdom." As for the statement, "The word 'space' refers to the mind," it means that non-dual wisdom is like space. "Renowned as ḍākinī" means that now, according to the manner in which it is taught in the passage beginning with "moving in space," it refers to the elements themselves, and not to the verbal root in the Sanskrit language. For that very reason, it is said that it is not the elements such as bhū and so forth. The passage beginning with "The samaya maṇḍala" teaches the internal application. "In the center of one's own lotus, the syllable HŪṂ resides upon a moon" means it resides in the lotus of the heart. Regarding the phrase "With the sixteen drops as the measuring line," and so forth: "drop" refers to the syllable AṂ residing in the maṇḍala of the navel. "Sixteen measuring lines" refers to either the lines drawn by the sixteen vowel-syllables that surround all sides with the consonants (kāli), or the lines surrounding [it] with the sixteen channels. "From the end, outwardly" refers to the indestructible syllable HA. Regarding "Below, the syllable KṢA is abandoned," "below" means below the navel; there, the syllable KṢA, which is of the nature of feces and urine, should be written. "Abandoned" means to be made non-dual; this should be connected with the phrase "from A to the end of KṢA," and does not mean to be discarded here.

། འདིས་ ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཅིག་ཏུ་བསྲི་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སོགས་ཀྱིས་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གཞན་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞུང་གང་ལས་དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ འབྱུང་ཞིང་སྟོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཕོ་ཉའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕོ་ཉ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། ཆང་དང་འོ་མར་སྦགས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཆང་དང་འོ་མས་སོ་སོར་སྦགས་པའོ། ། ཡང་ན་ཆང་ཉིད་འོ་མའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བྲིས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བྲིས་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བསྐྱེད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དང་བསྲེ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདབ་མ་རློན་པ་བརྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་དུ་རའི་འཕྲལ་གྱི་འདབ་མའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཙནྡན་དམར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་ལས་སོ། ། མིང་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་མིང་བྲིས་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྙིང་གར་བཅུག་ནས།

This teaches the unification of method and insight. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "the secret" and so forth, the word "and so forth" (sogs) should be understood to include other expressions such as "in the supreme joy." "The arising of suchness" refers to the source text from which their suchness arises and is taught. That itself is the forty-second chapter. This concludes the explanation of the forty-second chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, in order to teach the performance of ritual activities such as the fire offering (homa) of the essence mantra, the text says "the ritual procedure for the fire offering" and so forth. "Abiding upon the messenger" means entering into union with the messenger. "Having moistened with wine and milk" means moistening with either wine or milk according to the specific ritual activity; alternatively, the wine itself is the milk. "Having drawn the form of the one to be accomplished" means having drawn the form of the one to be accomplished upon a skull-cup, generating the one to be accomplished as the samaya-sattva, and then merging them with the jñāna-sattva—this is the meaning. "One hundred fresh petals" refers to the fresh petals of the datura plant. Then, regarding the phrase "furthermore" and so forth, "with red sandalwood" means with the powder of red sandalwood. "Write the name" means writing the name together with the wheel, and then placing it within the heart of the effigy of the one to be accomplished.

སྔགས་བཟླས་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡི་མིང་དང་སྤེལ་བ་ཡི། ། ཡི་གེ་ར་ནི་ བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གི་ངོས་གཉིས་སུ་ར་བྲིས་པས་གཟིར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་གང་དང་གང་དུ་འབྱུང་བ་དེའི་ནི་རིམ་ པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་གསུམ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་རོ་ལངས་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོའི་ཁར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། ཟླ་མཚན་ཕྱིས་པའི་རས་མ་ནི། ། བྱི་ལའི་རྟུག་པར་བཅས་པ་དག། ཞིབ་ཏུ་བརྡུངས་པས་བདུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མན་ངག་གིས་ན་རྫས་གཉིས་པོ་དེ་དག་བདུད་རྩི་ལྔ་དག་དང་བཅས་ཏེ། རྫས་བདུན་གྱི་བདུག་པར་བྱ་ བར་སྦྱར་རོ། ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། རོ་ལངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཞུང་གང་གི་རོ་ལངས་བསྒྲུབ་པ་དང་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་དེ་ལ་ནི་རོ་ལངས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་པའོ། ། རྒྱུད་ ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། །

If the mantra is recited, it will occur exactly as described. Regarding the phrase, "One should write the letter RA interspersed with his name," the meaning is that one should press down upon the two sides of the name of the person to be accomplished by writing the letter RA. Regarding the phrase "all activities" and so forth, "all activities" refers to pacifying and the other rites. This is the forty-third chapter, which is the sequential classification of whichever rituals for concentration and fire offerings (homa) occur in those [activities]. This concludes the explanation of the forty-third chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, the accomplishment of the vetāla and so forth by means of the essence mantra of Vajravārāhī is taught. Regarding the phrase "now" and so forth, "other" refers to the actions to be performed at the mouth of the corpse and the internal fire offering. Regarding the phrase, "The rag from after the menstrual period, together with cat dung, should be burned as incense after being finely pounded," according to the oral instructions, these two substances, together with the five nectars (amṛta), are to be applied as an incense of seven substances. The section on the "internal fire offering" and so forth is easy to understand. Regarding the phrase "vetāla" and so forth, the text that teaches the ritual for accomplishing the vetāla and the internal fire offering is the forty-fourth chapter, the sequential classification of the ritual for accomplishing the vetāla and the internal fire offering. This concludes the explanation of the forty-fourth chapter from the commentary on the Śrī-Vajraḍāka, the great king of tantras.

བགྲང་ཕྲེང་གི་ལེའུ་གསུངས་པ། བགྲང་ཕྲེང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཤེལ་དང་ཉ་ཕྱིས་མུ་ཏིག་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེལ་ལ་སོགས་པའི་བགྲང་ཕྲེང་ གིས་བཟླས་ན། མུ་ཏིག་སྟེ་ཐར་ཅིང་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རུས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། གཞན་ཡང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གང་ཡང་རུང་བ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། མུ་མེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་འཁྱིལ་པའོ། ། གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་དྲི་དང་ ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔལ་ཆེན་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། ། རིལ་བུ་རྣམས་ནི་དགྲ་བཅོམ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིལ་བུ་རྣམས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྟེང་དུ་མཆོད་རྟེན་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུད་པ་ གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་མདུད་པའི་རིལ་བུ་སྟེ། མཆོད་རྟེན་དུ་བརྟག་ཅེས་བྱ་བ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟླས་པའི་གྲངས་ཀྱི་དབང་པོའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་རིལ་བུ་གཞན་བརྒྱུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། བསྐྲད་ལ་བྱ་རོག་སྤུ་དང་ནི། ། བོང་བུ་རྔ་མོའི་སྤུ་ལས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའི་ལས་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་བགྲང་ཕྲེང་གི་སྐུད་པ་བྱ་རོག་ལ་སོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་གསུམ་གྱི་སྤུ་ལས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ ནི་གོ་སླའོ། །

The chapter on the rosary is taught: regarding the phrase "the so-called rosary" and so forth, "crystal, mother-of-pearl, and pearl" refers to a rosary made of crystal and the like. If one recites with these, the meaning is that one will attain pearls—that is, liberation and freedom. "All elements" refers to all bone. "Or any other" means that the yogi should take whatever else is suitable. "Lapis lazuli" refers to the king of swirled stones. Regarding "saffron and other fragrances," this is to be connected with the previous phrase: "the Great Glorious One will be swiftly attained." "The pellets are the Arhats" means that the pellets are the nature of the Buddhas. "One should visualize a caitya on top" means that "on top" refers to the pellets tied at the ends of the two strings; "visualize as a caitya" means one should meditate on them as having the very essence of a caitya. "The Lord of Dharma" refers to the lord of the number of recitations. "The dharmadhātu is in the center" means that the other pellets strung there are the dharmadhātu; one should meditate on them as being non-dual with the nature of Vajrasattva, and so forth. "For the rite of expulsion, with crow feathers and also with the hair of a donkey or a camel" means that for the recitation of the rites of the Teaching, the string of the rosary should be made from the hair of these three creatures, the crow and so forth. The remainder is easy to understand.

བཟླས་པའི་ཆོ་ག་ནི་བཟླས་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གི་ཆོ་གའོ། ། གཞུང་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གཙུག་ལག་ཁང་བརྩིགས་པ་ལ་སོགས་ པ་ལ། ཡོན་ཆབ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་བགྲང་ཕྲེང་གི་ཆོ་ག་བསྟན་གྱི་འོག་ཏུའོ། ། སྔར་བཤད་མཚན་ ཉིད་ལྡན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བརྟེན་ཞིང་དུལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་སྔར་བཤད་པ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ལུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ལུས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཡིན་ལ་དེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་ཅེས་ བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སུ་ཡིས་ཤེ་ན། སེམས་ཅན་དོན་བརྩོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སློབ་མ་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་བརྩོན་པས་སོ། ། བརྟན་པ་ལས་ནི་བརྟན་པར་ཏེ། ། གཡོ་བ་ལས་ནི་གཡོ་བ་དང་། ། འདྲེན་མ་ལས་ནི་འདྲེན་མར་ཤེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་བ་དང་སྡིག་ པའི་མཚན་ཉིད་བརྟག་པའོ། ། ལྟེ་བར་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བར་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ཡི་གཟི་བརྗིད་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དགོད་པའོ། ། པཾ་ལས་བྱུང་བའི་མི་སྡུག་གཟུགས། །

The ritual of recitation is the ritual of the recitation rosary. The source text is the forty-fifth chapter. This is the explanation of the forty-fifth chapter from the Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras. Now, regarding the construction of temples and so forth, the chapter that teaches the rituals for offering water and so on is spoken. Regarding the words "Then..." and so forth, it should be connected with the words "Then he requested." In that context, "Then" refers to the period following the teaching on the characteristics of the master and the disciple, and the teaching on the ritual of the rosary. "Possessing the previously explained characteristics" refers to the master possessing the characteristics previously explained, such as "reliant and disciplined" and so forth. "Body in which wisdom is fully perfected" means a body produced from the subtle particles of wisdom; this refers to the master, and it should be connected with the words "to him he should make a request." If one asks "By whom?", it is stated: "One who strives for the benefit of sentient beings" and so forth; this refers to a disciple possessing the previously explained characteristics who strives for the welfare of migratory beings. "From the stable, the stable; from the moving, the moving; from the mixed, the mixed should be known" refers to the examination of the characteristics of virtue and non-virtue. "The fire of wisdom blazing at the navel" means placing the syllable HŪṂ, radiant with the fire of wisdom, upon the maṇḍalas of wind and fire at the navel. "The unattractive form arising from PAṂ" refers to the visualization of the deity.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་པཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྡིག་པའི་རང་བཞིན་ཤ་ཟའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། སྔོན་དུ་འབྲུ་ལ་སོགས་པ་གཞུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། འབྲུ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་ལྔ་སའི་དབུས་སུ་བཅུག་པས་སྙིང་པོ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། རང་གི་སྙིང་པོ་བརྒྱད་བརྒྱར་བཟླས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཁང་བཟང་རྡོ་ལེབ་བ་ལང་ ལྷས། ། ཞབས་བཅགས་ལྷ་ཁང་མཚོ་འགྲམ་སོགས། ། དེར་ནི་ལག་བཞག་ཡི་གེ་གསུམ། ། བཟླས་ཀྱི་བརྐོ་སོགས་བྱ་མི་དགོས། ། ཞེས་སོ། ། ཡན་ལག་གི་དོན་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སློབ་མའི་རྐང་མཐིལ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྲུང་བ་དག་ནི་ དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་སློབ་མ་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། ཨརྒྷ་སྦྱིན་པ་དང་ས་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔས་ནི་ཀུན་དུ་བྱུག། ཅེས་བྱ་བ་ནས། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་གསེར་དང་དངུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི། བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཆོ་ག་ བཞིན་དུ་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་(ལྟ་,སྟ་)གོན་ལ་གནས་པ་བསྟན་ཏོ། ། ལྷག་མས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་ཏོ། །

Regarding the phrase "the nature of sin in the form of a piśāca arising from the syllable paṃ at the heart": first, one should insert grains and so forth. This means that by placing the five types of grains and the five types of precious gems in the center of the earth, it should be made to possess the essence. "Recite one's own heart mantra eight hundred times" means to recite the three syllables three hundred and eight times. As it is said: "In a fine mansion, on a stone slab, in a cow-pen, a temple where the feet [of the Buddha] have trod, or on a lakeshore and so forth—there, having placed the hand, one should recite the three syllables; there is no need for digging and the like." The remaining subsidiary meanings are easy to understand. The summarized meaning shall be stated: from the words "At the soles of the disciples' feet" up to "the protections should be arranged," this is the ritual for taking hold of the disciples. From "In accordance with the maṇḍala ritual" up to "circumambulate completely with the vajra-step," this is the ritual for offering the argha and taking hold of the site. From "Anoint everywhere with the five nectars" up to "one should make offerings of flowers and so forth," this teaches the offerings for the preliminary consecration of the deities. From "Then, jewels, gold, and silver" up to "should be placed in the center of the wheel," this teaches the preliminary consecration of the vases. From "Then" up to "recite three times according to the ritual," this teaches the preliminary consecration of the deities of the maṇḍala. The remainder teaches the ritual for drawing the maṇḍala.

ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའི་ལེའུ་བསྡུས་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་མཚན་ ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ལ་གང་གི་ཚེ་སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དེའི་ཚེ། སློབ་དཔོན་གྱི་བདག་གིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བློས་དམིགས་ནས། སློབ་ མ་ལ་འདི་སྐད་དུ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་འབྱོར་རམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། སློབ་མས་གལ་ཏེ་འདི་སྐད་དུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ནི་འབྱོར་ལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་རྐང་མཐིལ་དུ་གཞུའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ལྟེ་བར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་བསྒོམས་ཏེ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་ཧཱུྃ་གི་མེ་ལྕེའི་ཕྲེང་བ་སྙིང་གའི་བར་དུ་འབར་བས། པཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྡིག་པའི་རང་བཞིན་ཤ་ཟའི་གཟུགས་མདོག་སྔོ་ཞིང་རྣམ་པར་འགྱུར་ལ། རླིག་པ་འཕྱང་བ་སྙིང་ག་ནས་སྣ་སྒོའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་ལ། ཧཱུྃ་ཡང་སྙིང་གར་ཕྱིན་ནས་དེ་ལས་ བྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་མདོག་སྔོ་ཞིང་གསུས་པ་འཕྱང་བ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། གཡོན་པ་མཆེ་བ་བསྣམས་ནས་སྙིང་གར་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ་གཡས་པ་མཆེ་བ་ཐོགས་ནས་འཕྱར་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྣའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་སརྦ་ པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བརྗོད་པས་སྡིག་པ་ཟོས་པར་བསམས་ལ།

Now, I shall briefly explain the summarized meaning of the chapter on the maṇḍala ritual exactly as it is. In that regard, when a disciple requests an ācārya who possesses all the necessary characteristics to draw the maṇḍala, the ācārya should first form the mental intention: "I shall establish all beings dwelling in all the world systems in the state of unsurpassed great bliss." Then, he should ask the disciple: "Do you have all the requisites for the maṇḍala, or not?" If the disciple replies, "I have some, but not all," then the ācārya should meditate on a bow-shaped maṇḍala at the disciple's soles and a fire maṇḍala at the navel, upon which a HŪṂ rests on a sun disk. As the garland of flames from the HŪṂ is fanned by the wind and blazes up to the heart, a piśāca—the nature of sin arising from the syllable PAṂ—blue in color and distorted in form, with hanging testicles, is expelled from the heart through the path of the nostrils. Then, the HŪṂ also reaches the heart, and from it arises the form of Vajrayakṣa, blue in color with a protruding belly, baring his fangs and standing with the right leg extended. His left hand holds a fang and makes the threatening gesture at the heart, while his right hand brandishes a fang; in this manner, he is expelled through the path of the nostrils. Reciting: OṂ VAJRAḌĀKINI KHA KHA KHĀHI KHĀHI SARVA PĀPAṂ DAHANA BHASMIṂ KURU HŪṂ HŪṂ PHAṬ, one should visualize that the sins have been consumed.

དེ་ནས་སློབ་མ་སཾ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོར་བསྐྱེད་དེ། དེའི་སེམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་པའི་མ་མོ་རྣམས་སྟོད་ཁྲོ་བོའི་དབྱིབས་ཅན་ལ་འོག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་རྣམས་དེའི་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་ལ་དེའི་སེམས་ལས་གྱུར་པའི་ བགེགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་རྣམས་ལ་ཕུར་བུ་དེས་བཏབ་ལ། ཡང་ཕུར་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ལྷག་མ་རྣམས་སྲེག་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྙིང་གར་ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ལ་དེའི་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཾ་གིས་མཚན་པའི་རྡོ་རྗེ་ རྒྱ་གྲམ་བསྒོམ་པ་དེ་ནི་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་རིག་པ་ལན་ཁྲིའམ་འབུམ་མམ་བྱེ་བ་ཉིད་དུ་བཟླས་ལ་གྲོགས་བཟང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པའི་ཤར་རམ་བྱང་གི་ཆ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་ཚོང་དུས་དང་། ། ལྡུམ་ར་གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི། ། ཤར་དང་བྱང་གི་ས་ཡི་ཆ། ། མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། མདོར་ན་གང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གནས་སུ་སྨན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་པུས་མོ་ ནུབ་པ་ཙམ་ལ་སོགས་པའི་ས་བརྐོས་ལ། ཕུབ་མ་ལ་སོགས་པ་སའི་སྐྱོན་རྣམས་བསལ་ཏེ། སླར་ལེགས་པར་བཅུགས་ལ། སའི་མཚན་ཉིད་བརྟག་པའི་ཕྱིར། མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་སའི་དོང་ལེགས་པར་བརྐོས་ལ་ཆུས་བཀང་སྟེ།

Then, having generated the disciple as Samantabhadra from the syllable saṃ, one should emanate from his heart the mātṛ goddesses, such as Kākāsyā and the rest, whose upper bodies have the form of wrathful deities and whose lower bodies are like single-pointed vajras. With these, one should strike the principal obstructors (vighna) arising from the disciple’s mind. Furthermore, one should visualize that the light from those very kīlas burns away the remaining hosts of obstructors. Then, one should meditate on a vajra generated from hūṃ at the disciple’s heart, and above his crown, a crossed vajra marked with the syllable haṃ upon a moon maṇḍala generated from a. This is the "complete taking hold" of the disciple. Next, having recited one’s own mantra ten thousand, one hundred thousand, or ten million times, one should, together with a good companion, examine the site of the maṇḍala during the morning. One should select a site in the eastern or northern part of a city or similar location. As it is said: "In a temple, a marketplace, A garden, a village, or a city, The ground in the eastern or northern quarter Should be taken while in meditative equipoise." Alternatively, other places such as forests are also suitable. In short, in a pleasing location, one should dig a hole knee-deep or similar for the sake of specific accomplishments (siddhi), such as healing. Having removed defects of the earth, such as chaff, and having refilled it properly, one should dig a pit about a span deep to examine the characteristics of the earth, filling it with water.

ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡིད་མི་(གཡིང་,གཡེང་)བའི་གོམ་པ་བརྒྱད་ཕྱིན་ལ་སླར་ལོག་ སྟེ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཇི་སྟེ་ཕྱེད་མན་ཅད་དུ་བསྐམས་པར་གྱུར་ན་ནི་མི་དགེ་བའི་མཚན་མ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ནི་དགེ་བའི་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ས་དྲི་ཞིམ་ཞིང་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པས་ཁུང་བུ་བཀང་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ་མཚན་ ཉིད་དང་ལྡན་པར་ལེགས་པར་གདུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་དང་། འབྲུ་ལ་སོགས་པ་སའི་དབུས་སུ་བཅུག་ནས་ཕྱོགས་བཞིར་རྟ་བབས་དང་། དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་བ་དན་བཙུགས་ནས། བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་བདུག་པས་བདུགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཆ་གཞལ་ ལས་ཁར་བརྩེགས་པའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་སྡང་བ་རྣམས་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཡས་གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་མིག་གིས་བལྟས་ལ། ཕྱོགས་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བདག་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ། ལཾ་ ལས་བྱུང་བ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོས་ལག་པ་ས་ལ་རེག་པ་དང་། ཨོཾ་ཨེ་ཛེ་ཡེ་ཧི་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ལ། དྲི་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་དེ། གསོལ་བ་བཏབ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་བསྒོམ་མོ། ། ཁང་བཟང་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་བརྐོ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་བྱས་པར་ ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ།

One should walk eight steps toward the east without distraction and then return to look back. If the ground is dry from the midpoint downward, it is an inauspicious sign; otherwise, it is an auspicious sign. Then, fill the pit with fragrant earth mixed with the five nectars (amṛta) and perfumes. Sprinkle it with water over which the mantra oṃ vajraḍākinī and so forth has been recited, and thoroughly smear it with the proper characteristics. Then, having placed precious gems and grains in the center of the earth, and having erected archways (toraṇa) and banners with bells in the four directions, anoint it with the five nectars and fumigate it with the incense previously described. Meditate that the site of the maṇḍala is contained within a multi-storied celestial palace. Then, endowed with the yoga of Vajraḍākinī, one should gaze in all directions, left and right, to clear away hostile forces, and perform the binding of the directions and so forth. Following that, one should assume the yoga of Akṣobhya as oneself. With the hand touching the earth, one should invoke the goddess who possesses the characteristics described as arising from the syllable laṃ with the mantra oṃ eḍe ye hi. Having made offerings of all things such as perfumes and so forth, and having made the supplication, meditate that she dissolves into that very spot. For palaces and the like, without performing the digging and so forth, the ground should be seized simply by reciting the three-syllable mantra one hundred and eight times. Then, the master (ācārya) himself, adorned with all ornaments, [should proceed].

རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཆ་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་ལྷག་པར་མོས་པས་སའི་ཆ་དབུས་ ཀྱི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། སྤྲོ་བ་དང་བཅས་པས་འདི་སྐད་ཅེས། དེ་རིང་བདག་ནི་འབྲས་བུར་ལྡན། ། བདག་གསོལ་བ་ཡང་འབྲས་བུར་ཡོད། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་གིས་མཉམ་པར། ། གྱུར་པར་བདག་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་གཅིག་ལས། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ བདག་བགྱིད་དོ། ། དེང་བདག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡི། ། རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ ཕྱག་བྱས་ལ། སྤོས་ཀྱི་རེང་བུ་ལག་ཏུ་ཐོགས་ནས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་སྙན་གསན་དབབ་པར་བྱ་སྟེ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཆེ་གེ་མོས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པོ་བསྟན་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་འདིར་གཤེགས་ ནས། ། དངོས་གྲུབ་འདིར་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྡྷཿ་སརྦ་དྷརྨྨཱཿབཛྲ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱཿཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདག་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་པས་ བདག་ཉིད་དབུས་སུ་གནས་པ་ལ།

Having performed the yoga of Vajraḍāka, one should visualize with intense conviction that the site of the maṇḍala is contained within a tiered celestial palace. Sitting upon the seat in the center of the site, with great enthusiasm, one should recite: "Today I am endowed with the fruit; my prayer also bears fruit. I have no doubt that I have become equal to the deity and the samaya. From the single mind of a bodhisattva, I shall act so as never to turn back. Today I have no doubt that I am born into the family of the Tathāgatas. Today I am the sublime sun; my sacrificial offering is unsurpassed. By inviting all the Buddhas, today I am the supreme assembly." Then, having prostrated with all one's limbs and holding an incense stick in the hand, one should request the attention of all the Buddhas: "All Buddhas dwelling in every direction without exception, please turn your attention to me. I, the Vajra-holder [Name], shall reveal the eight maṇḍalas. O Buddhas and the rest, please come here and grant the accomplishments (siddhis) in this place." Then, one should recite: Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Oṃ vajraśuddhāḥ sarvadharmāḥ vajraśuddho ’haṃ. Oṃ yogaśuddhāḥ sarvadharmāḥ yogaśuddho ’haṃ. Having recited this, through the intense conviction that one is the nature of all deities, Vajraḍāka, one should abide in the center as the self.

སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། མིག་གཡོན་དུ་ཊཾ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། གཡས་སུ་མཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ བསྐྱེད་ལ། ཕྱོགས་ཀུན་དུ་བལྟ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་བསྒྱིངས་ནས་སའི་ཆ་ཀུན་དུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ལཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་མེ་དི་ནཱི་བཛཱི་བྷ་བ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་སུམ་ཅུ་ རྩ་དྲུག་པས་བསྐོར་བའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསམས་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྟོད་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཅན་ལ། སྨད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་གཟུགས་ཅན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བགེགས་ཀྱི་སྙིང་གར་བརྡུང་ཞིང་དྲིལ་བར་བྱ་སྟེ། སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནི་སརྦྦ་བི་གྷྣཱཾ་ ཨ་ནུ་སོ་ད་ཡེ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་ང་རྒྱལ་བྱས་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པར་བསྒོམས་ན་སྲུང་བའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མདའི་དྲ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་ལ། རྐང་མཐིལ་དུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་བསྒོམས་ནས། གར་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱིས་ཀུན་ དུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཙནྡན་ལ་སོགས་པའི་དྲིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་མའི་གནས་ལྔའི་གནས་སུ་ནི་མཎྜལ་གྲུ་བཞི་པར་བྱ་ལ།

The disciples, holding vajras and bells, should make a request to draw the maṇḍala. The ācārya, also holding a vajra and bell, should prostrate to all the buddhas. He should then generate a moon maṇḍala from the syllable ṭaṃ in his left eye and a sun maṇḍala from the syllable maṃ in his right. Looking in all directions and assuming the majestic pride of a vajra-holder, he should circumambulate the entire site. Then, by reciting oṃ āḥ hūṃ laṃ hūṃ, he emanates the ground of the maṇḍala as the nature of vajra, and should recite: oṃ vajra medinī vajrībhava hūṃ. Next, in the center of the maṇḍala ground, he should visualize Vajraḍākinī surrounded by the thirty-six deities of the maṇḍala. He should meditate on Kākāsyā and the others as having wrathful forms in their upper bodies and the shape of single-pointed vajras in their lower bodies. Striking and piercing the hearts of the obstructors, such as Indra and his retinue, he should recite this mantra: oṃ vajraḍākinī sarvavighnān anusodhaya kīlaya hūṃ phaṭ. Then, maintaining the pride of being the Vajra-holder himself, if he meditates on all phenomena as being equal to space, it will become the supreme protection. After that, having arranged the vajra-net of arrows and so forth, and having visualized a crossed vajra on the soles of his feet, he should circumambulate everywhere with the vajra-step accompanied by dance. Then, with scents such as sandalwood, he should prepare a square maṇḍala at the five locations of the yoginīs, which are the purification of the five Tathāgatas.

དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལྷག་མའི་གནས་སུ་ནི་མཎྜལ་ཟླུམ་པོར་བྱས་ལ། ཐམས་ཅད་དུ་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་ སོའི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་འཁྱུད་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་བསྒོམས་ལ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་དང་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ལ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་གཅིག་ཏུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སའམ་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་བུམ་པ་ལྟོ་བ་ཆེ་བ་རྩ་བ་ནག་པོ་ ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའི་ལྷའི་གྲངས་བཞིན་དུ་བཟུང་སྟེ། མགྲིན་པར་རས་སར་པས་བཅིངས་ལ། སོ་སོའི་ལྷའི་མཚན་མ་བྲིས་ཏེ་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ཆེན་པོས་བཀང་ལ་ཤིང་ལོས་ཁ་བརྒྱན་ཏེ། ཀུ་ཤ་ལ་སོགས་པའི་ཆེན་པོ་སྟེང་དུ་གཞག་གོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པར་སྨན་དང་འབྲུ་དང་ རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་ལྔ་ནང་དུ་བླུགས་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་ཆུས་བཀང་སྟེ། ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྒོམས་ལ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ། བུམ་པའི་མགྲིན་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་ཏེ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པའི་རྡོ་རྗེ་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་སློབ་མས་བཟུང་ལ། མེ་ཏོག་གི་ ཕྲེང་བ་སྣ་གཅིག་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་སྟེ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ལ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་གཞན་དག་ལ་ཡང་། ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཧུཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ་སོར་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་ གའོ། །

At the location of the remaining deities of the maṇḍala, one should prepare a circular maṇḍala and smear it everywhere with the five nectars (amṛta). Then, at the respective locations of the maṇḍala, one should meditate for a mere instant on the wheel of deities, such as Vajraḍākinī embraced by Vajravārāhī, and merge them into one with those abiding in space. One should then properly worship them as one with flowers and so forth. Following that, one should take as many vases as there are deities—made of clay or precious materials, with large bellies and free from defects such as black bases—and bind their necks with new cloth. Having drawn the respective symbols of the deities, fill them with great quantities of fragrant water, adorn the mouths with tree leaves, and place kuśa grass and other large items on top. Into the victory vase (vijayakalaśa), one should pour the five medicines, the five grains, and the five precious gems; fill it with water together with the five nectars, and meditate on Vajraḍākinī within. Worship it with flowers and so forth, and bind the neck of the vase with a garland of flowers. The disciple should hold the vajra atop the vase, which is bound with the flower garland, while the master himself holds a single end of the flower garland. Reciting the mantra "HŪṂ" one hundred and eight times, one should worship with flowers and so forth. Likewise, for the other vases, one should recite their respective mantras, such as "OṂ ḌĀKINI HŪṂ HŪṂ PHAṬ." This is the ritual for the consecration of the vases.

དེ་ནས་སློབ་མ་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་བཅུག་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དུ་བྱུང་ནས་གཏོར་མ་བྱིན་ལ། བགེགས་གཞོམ་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། སླར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ནས། སྔོན་གྱི་ལྷ་ རྣམས་བློས་དམིགས་ནས། ཨརྒྷ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྤོས་བསྲེགས་ཏེ། རང་གི་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེར་བསམས་ལ། ཨོཾ་པདྨ་ས་ར་སྭ་ཏི་ས་ཏཾ་ཨཱ་བརྟ་ཡ་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧཱུྃ་ཧྲི་ཐ་ཡ་ར་ཧྲི་ཞེས་བརྗོད་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ་ཐལ་མོ་གཉིས་སྦྱར་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། བཀའ་དྲིན་དག་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པས་མཆོད་ལ། སླར་ཡང་སྔ་མ་ལྟར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཀུན་གྱིས་བྱིན་རློབས་ཉེ་བར་བཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་འདི་ནི་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་དེར་ཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་ལ་མཆོད་དེ། ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ། དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། ཡུངས་ ཀར་གྱི་ཕྱེ་མ་དང་བཅས་པའི་ཚོན་གྱིས་སྐུད་པ་ལྔའི་སྣ་སོ་སོར་བཅོས་ལ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྷྲཱུྃ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སོ་སོར་བསྐྱེད་ལ། སྐུད་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས།

Then, the three disciples should be led through the stages of taking refuge and so forth to generate the mind of awakening (bodhicitta) and be made to take the vows; they should then be placed in the preliminary state (adhivāsana). Having gone outside, an offering cake (bali) should be given, and a fire offering (homa) should be performed to destroy obstructing spirits (vighna). Returning once more to the interior of the maṇḍala, one should visualize the previous deities with the mind and, preceded by offerings such as water for the mouth (argha), consecrate them with mantras. Burning incense, one should imagine the tip of one’s own tongue to be a vajra generated from the syllable HŪṂ. By reciting OṂ PADMA SARASVATI SATVAṂ ĀVARTAYA ŚODHAYA HŪṂ HRĪḤ THA YA RA HRĪḤ, one consecrates it. Kneeling with the knees on the ground and joining the palms, one should recite three times the passage beginning with "The maṇḍala, whose nature is compassion..." and ending with "...grant me your grace," while sounding the bell to make the offering. Again, as before, one should recite three times the passage beginning with "The Buddhas, the protectors of the world..." and ending with "...may all remain nearby to grant their blessings." This is the ritual for the preliminary consecration of the deities. Then, having made offerings to the deities of the maṇḍala who have entered there, one should request them to depart into the sky. Taking five-colored threads, one should prepare the ends of each thread with the five fragrant nectars (amṛta) and white mustard powder. Generating each thread individually with the mantras BHRŪṂ ĀṂ JRĪṂ KHAṂ HŪṂ in their respective order, each thread is endowed with the qualities of the five Tathāgatas.

སྣལ་མ་ལྔ་ལྔ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཐུགས་ ཀ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྐུད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཏེ། ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏཱཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྥ་ར་སྥ་ར། ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཨ་ཏྱན་ཏ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱཿཞེས་བརྗོད་ལ་བསྒྲིལ་བར་བྱ་སྟེ། ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྐུད་པའི་དཀྱུས་སུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱ་ལ། སྦོམས་ སུ་ནི་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མིག་གཡས་པ་དང་གཡོན་པར་མ་དང་ཊ་ལས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ། ཐིག་སྐུད་རྣམས་རིམ་བཞིན་གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་པའི་ནང་དུ་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་བལྟ་ཞིང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ནས། ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་ གྱི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱུགས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་མཆོད་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བསྒོམས་ལ། གཡོག་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་ཏེ། མིག་གཉིས་སུ་ཛ་ལས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ སེར་པོ་བསྐྱེད་ལ་དེའི་དབུས་སུ་ཛ་བཀོད་དེ་ཐིག་སྐུད་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་སྔགས་བཟླས་པའི་དྲི་ཞིམ་པོས་སྦངས་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྐུད་པས་རི་མོའི་མཚན་མ་སྔར་བྱས་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་བྲེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཐིག་སྐུད་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ལྟེ་བར་བཟུང་ལ། ཨོཾ་ཛ་ཛ་ཛ་ ཞེས་བྱ་བས་ཐིག་སྐུད་ཀྱི་སྣ་སློབ་མ་ལ་བཏང་སྟེ།

Having prepared twenty-five threads of five strands each, they should be mixed together with the threads of light rays emerging from the hearts of the five Tathāgatas. Reciting "anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ sphara sphara, anupraviṣṭa sarvadharmā atyanta anupraviṣṭa sarvadharmāḥ," they should be twisted together, and the three-syllable mantra should be recited again. Regarding the length of the threads, they should be twice the size of the maṇḍala, and in thickness, they should be one-twentieth of the door. Then, having generated sun and moon maṇḍalas from the syllables Ma and Ṭa in the right and left eyes respectively, the threads should be placed in a vessel of gold or the like, smeared with the five nectars (amṛta). Looking with the vajra-gaze and making offerings of flowers and so forth, the three-syllable mantra should be recited one hundred and eight times. Then, having smeared the site of the maṇḍala as before, having made offerings to and prostrated before the deities residing in space, and having meditated on oneself as Vajradhara, one should meditate on the assistant as Vairocana. Having generated yellow sun and moon maṇḍalas from the syllable Ja in both eyes and placed a Ja in their center, the wisdom threads should be moistened with fragrant water over which the three-syllable mantra has been recited, and then stretched over the previously marked signs of the design using the all-action threads. Then, the Vajra Master should hold the thread at the navel with the vajra-fist of the left hand and hand the end of the thread to the disciple while reciting "Oṃ Ja Ja Ja."

སློབ་མས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དྲངས་ལ་ལྟེ་བར་བཟུང་སྟེ། ཤར་དང་བྱང་དུ་བལྟས་ནས་ཐིག་གཉིས་ནམ་མཁའ་ལ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་དམིགས་ཏེ་ས་ལ་ཡང་ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་བཏབ་ལ། སླར་ཡང་སློབ་དཔོན་མེ་ མཚམས་དང་རླུང་མཚམས་སུ་གནས་ནས། གནོད་སྦྱིན་དང་ཡི་དྭགས་དང་དབང་པོ་དང་ཀླུའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་མེ་མཚམས་སུ་གནས་ཏེ་རླུང་གི་མཚམས་སུ་ཐིག་གདབ་པ་དང་། བདེན་བྲལ་དུ་གནས་ཏེ་དབང་ལྡན་གྱི་བར་དུ་སྲད་བུ་བརྐྱང་བར་བྱས་ལ། ཡང་ཤར་ཕྱོགས་དང་ནུབ་ཕྱོགས་དང་བྱང་ ཕྱོགས་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་སོ་སོར་ཐིག་བཏབ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་བཟླས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ་ཞེས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཐིག་སྐུད་རྡེབ་པའི་ཚེ་ཐིག་སྐུད་ཀྱི་སྒྲས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལགས་པས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འདིར་གཤེགས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བས་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་གཉིས་ཀས་གཡས་སྐོར་དུ་འགྲོ་ཞིང་གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། ཐིག་བྲི་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ རྡུལ་ཚོན་རྣམས་བྷྲཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་ནས། ཛའི་འབར་བའི་ལྟ་བས་བལྟས་ཏེ། རྡུལ་ཚོན་འབར་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས་དབུས་ཀྱི་ཕུར་བུ་བཏོན་ལ།

The disciple should also be led by that same [ācārya] and, holding [the cord] at the navel, look toward the east and north and strike two lines in the sky. Then, visualizing all directions as equal, strike two Brahma-lines on the ground as well. Then, the ācārya, remaining in the southeast and the northwest, should strike lines toward the directions of the yakṣas, pretas, Indra, and the nāgas. Then, remaining in the southeast, strike a line toward the northwest; remaining in the southwest, extend the cord as far as the northeast. Then, by striking lines individually toward the east, west, north, and south, the eightfold maṇḍala should be formed. For all of these, preceded by the recitation of the three-syllable mantra, one should recite: OṂ VAJRA-SAMAYA-SŪTRAṂ MĀTIKRAMA HŪṂ. At the time of striking the cord, one should invoke the Tathāgatas with the words, "Since the sound of the cord is for the benefit of sentient beings, may the Tathāgatas come here!" Both the ācārya and the disciple should walk clockwise and draw [the maṇḍala] exactly according to its characteristics, such as the four corners, and then request the wisdom cord to depart. This is the ritual for drawing the lines. Then, the colored powders are generated from seed-syllables such as BHRŪṂ and meditated upon as the nature of all the Tathāgatas. Having clearly recited HŪṂ and looked with the blazing gaze of JAḤ, one should meditate on the colored powders as blazing. Then, with the syllable HŪṂ, the central kīla is extracted.

དེའི་ཁུང་བུ་རྡུལ་ ཚོན་སྣ་ལྔས་བཀང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་བསྒོམས་ནས། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གསིལ་བས་བགེགས་བསལ་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཅན་པར་དག་པར་མོས་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་འདུག་སྟེ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ནས་བརྩམས་ལ། ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་ལ་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ ཚོན་གཡས་སྐོར་གྱིས་བྲི་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཅི་བདེར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཐོད་པའི་མཚན་མའམ། སོ་སོའི་ལྷའི་ སྐུའམ། སོ་སོའི་མཚན་མར་ཡང་བྲིས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷར་སྒྲུབ་ཐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཞུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སླར་བདག་ཉིད་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དུ་བྱས་ལ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོའི་ ཕྲེང་བ་བཟུང་སྟེ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རི་མོ་ཡིད་ཀྱིས་བཏེག་ལ་ནང་དུ་ཞུགས་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ནས། ཡང་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱིར་ཕྱུང་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་ལ་ལྷག་པ་དང་ཆད་པའི་ཉེས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕུལ་ལ། གར་བྱེད་ཅིང་སླར་ཡང་བླངས་ལ།

Fill its hollows with the five-colored powders. Meditating on oneself as Vajraḍāka, clear away obstructing spirits by ringing the vajra and bell. With the conviction that the dharmadhātu is utterly pure, sit within the maṇḍala. Starting from the northeast corner and facing east, draw the lines with the left fist in a clockwise direction. The mantra is: OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ. Thereafter, draw as you please. Having thus drawn the maṇḍala, while endowed with the absorption of Vajraḍāka, draw the deities of the Vajraḍāka maṇḍala using skull emblems, the individual forms of the deities, or their respective symbols. Following that, generate them as the deities of the Vajraḍāka maṇḍala according to the respective sādhana, preceded by the entry of the wisdom wheel, and please them with offerings. Then, once again assuming the divine pride of the wrathful Sumbharāja, hold a garland of blue flowers. Reciting the mantra OṂ SUMBHANI, mentally lift the lines of the maṇḍala and enter within. Meditating on all phenomena as the non-dual vajra essence, mentally exit and circumambulate the maṇḍala three times. To clear away the faults of excess or omission, ring the vajra and bell and gaze in all directions with the vajra gaze. Then, offer the flower garland to the Blessed One, perform a dance, and take it back.

གནོད་མཛེས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བདག་གི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་པས་ཡིད་ཀྱིས་སྒོ་རྣམས་ཕྱེ་ལ་གཡས་བརྐྱང་ བ་ལ་སོགས་པའི་གར་རྣམས་ཀྱིས་སྒོ་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་རོལ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། ནུབ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་གནས་ཤིང་། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་གླེགས་རྣམས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཕྱེ་ནས་ནི། ། དགའ་བས་གཡས་བརྐྱང་ལ་སོགས་རོལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་རྣམས་འོད་ཀྱི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རིམ་བཞིན་དུ་བཀོད་ལ། ཡིད་ཀྱིས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་ན་གནས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བུམ་པ་གཞན་རི་མོ་ལྔའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བཀོད་ལ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་ནང་ལོགས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ལ། ཨོཾ་ཀཱ་ཀཱ་ སྱེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བཞག་སྟེ། དེའི་ཆུས་སློབ་མའི་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཨརྒྷ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གིས་བྱིན་བརླབ་པར་བྱ་ཞིང་། བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་དང་། རང་གི་རིག་པ་མཚན་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་དང་གཏོར་མས་ཚིམ་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་བདག་ཉིད་རིག་པ་དང་བཅས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ ཞུགས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཆུའི་དབང་ལ་སོགས་པ་བླངས་ཏེ། གནང་བ་མནོས་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱའོ། །

One should bind one’s head with the mantra of Sumbharāja. Then, by reciting the three syllables, one should mentally open the gates and perform the dances, such as the right-leg-extended posture, at the gates and intermediate points. As it is said: "Abiding in the directions such as the west, one should open the door-panels such as the east in sequence and joyfully perform the dances, such as the right-leg-extended posture." Then, the vases should be arranged in order upon the light maṇḍala, and one should visualize them as being present before the deities. Alternatively, the other vases may be arranged outside the five-lined [maṇḍala], and the victory vase (vijayakalaśa) should be placed inside the eastern gate. For the all-activity vase, one should recite "Oṃ kākasye hūṃ hūṃ phaṭ" one hundred and eight times and place it outside the eastern gate; its water is to be used for the sprinkling of the disciples and so forth. Following that, all the offering materials, such as the argha, should be consecrated with the syllable HŪṂ. Visualizing oneself as one’s own deity, one should please the deities of the Vajraḍāka maṇḍala with offerings. One should recite the mantras of the maṇḍala deities and one’s own vidyā-mantra until the signs are attained. Then, one should satisfy them with the fire offering (homa) and torma. Having entered the maṇḍala oneself through the ritual of the disciple’s entry, together with the vidyā, and having received the water empowerment and so forth from the Blessed One, one should then grant permission for the disciples to enter.

དེ་ནས་སློབ་མ་སྔར་སྦྱང་བར་བྱས་ཤིང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་ནས། བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྙིང་གར་ཨ་དམར་པོ་བསྒོམས་ལ། ཀཱ་ཀཱ་ སྱེའི་སྔགས་བཟླས་པའི་བླ་གོས་བཀོན་ལ། ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པའི་རས་དམར་པོས་མིག་བཀབ་ལ། རང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱལ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རས་དམར་པོ་ལ་སོགས་པས་གཙུག་ཏོར་བཅིངས་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པའི་ཆུས་དེ་ལ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། ཕྱག་བཞི་ འཚལ་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཨེ་བཾ་སི་ཏ་ཨ་རུ་ནེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུ་བླངས་ལ། སློབ་མའི་སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཀང་སྟེ། ཡོལ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བཞག་ལ། འདོད་པས་དགའ་བ་ཁྱོད་སུ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་། བདག་ནི་སྐལ་བཟང་བདེ་ཆེན་མོས། ། ཞེས་ བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་ལ། ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉེ་འཁོར་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་རང་གི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། དེ་རིང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་འཐོབ་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའི། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་མ་སྨྲ་ཤིག། དམ་ཚིག་ཉམས་ པར་གྱུར་ཏ་རེ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། །

Then, having previously prepared the disciple and having had them pledge to uphold the samaya and the vows, they should offer a gift to the guru. Then, having visualized a red letter A at the disciple’s heart, the guru should clothe them in a shawl over which the kākinī mantra has been recited. Having covered their eyes with a red cloth over which the mantra of the wrathful Sumbharāja has been recited, and having bound their uṣṇīṣa with a red cloth or similar material blessed by the Victorious One who conferred their own empowerment, they should sprinkle them with water from the sarvakarma vase and have them perform four prostrations. Then, the ācārya should sing the song beginning with e vaṃ sita aruṇe and so forth. Having filled the disciple’s cupped hands with a garland of flowers, they should place them outside the curtain and ask, "Who are you, you who delight in desire?" The disciple should reply, "I am the fortunate one, devoted to great bliss." Then, having performed the sprinkling, the ācārya should recite a khaṃ vīra hūṃ and, meditating with the mind that [the disciple] is non-dual with the deities of the maṇḍala, they should lead them into the vicinity of the maṇḍala. Then, the ācārya, possessing the divine pride of their own deity, should say: "Today you have entered the family of all the tathāgatas. Since I shall cause you to attain even the accomplishments (siddhi) of all the tathāgatas through this wisdom, what need is there to mention other accomplishments? I shall generate such wisdom in you. Do not speak of this in the presence of those who have not seen the great maṇḍala. Lest your samaya be impaired! Oṃ, today Vajrasattva [is yours]..."

སྙིང་ལ་དེ་རིང་ཡང་དག་གནས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཞེས་བསྒྲུབས་ནས། དུང་ཆེན་དུ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ། ། སྦྱངས་པ་དང་ནི་བརྟགས་བྱས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ཀྱིས་འབར་བར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་གནས་ པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་བཟུང་ནས་སུ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་བླུད་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འདིས་འགྲུབ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུ་ད་ཀ་ཋ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡང་ན་ཋའི་གནས་སུ་ ཧཱུཾ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གསང་བའི་མཛོད་ལས། སློབ་མ་སྨིན་པའི་ལས་རྣམས་ལ། ། ཋ་ཡི་གནས་སུ་ཧཱུྃ་བརྗོད་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་སློབ་མའི་ལག་པ་ནས་བཟུང་ལ། དེ་རིང་ཕན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱི། ངས་གང་འདི་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་རྣམས་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་ཏེ། ང་ལ་བརྙས་པའི་ལས་མ་བྱེད་ཅིག། དུས་མ་ཡིན་པར་ཤི་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་སློབ་མས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་དབབ་པར་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་དེའི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལ་མེ་དང་རླུང་གིས་གཙེས་ ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ཆགས་པའི་ཚུལ་དུ་བཅུག་སྟེ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། ཤཱ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷ་བ། ཧྲྀ་ད་ཡཾ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། སརྦ་སིདྡྷམྨེ་པྲ་ཡཙྪ་ཧཱུྃ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ལ་སྔར་བཤད་པའི་བདུག་པས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ལྔ་བརྗོད་དེ། །

"Abide perfectly within the heart today. If this method is spoken of, it will immediately tear [the heart] and depart." Having thus performed the rite, one should place the five amṛtas in a large conch shell, purify and examine them, and cause them to blaze with the light of wisdom. One should accomplish the siddhi residing in the cakra. The practitioner, having taken hold of it, should make the disciple drink it, saying: "This is your water of hell; if you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, the accomplishment will be achieved by this water of vajra-amṛta." Recite "Oṃ vajra udaka ṭha," or alternatively, utter "Hūṃ" in place of "ṭha." As it says in the Secret Treasury: "For the rites of maturing the disciple, one should utter 'Hūṃ' in place of 'ṭha'." Then, holding the disciple's hand with the vajra, the master says: "From this day forward, I am your Vajrapāṇi. Whatever I command you to do, you must do as a son. Do not act with contempt toward me! Otherwise, you will die an untimely death and fall into hell." Then the disciple should say: "I pray that Vajrasattva, blessed by all the Tathāgatas, may descend into me." The master, having tormented the seed-syllable at the disciple's heart with fire and wind, causes the wisdom deity to enter in the manner of passion, reciting: "Oṃ tiṣṭha vajra dṛḍho me bhava | śāśvato me bhava | hṛdayaṃ me adhiṣṭha | sarva siddhiṃ me prayaccha hūṃ ha ha ha ha hoḥ." Then, one should cause the descent with the incense previously described. After that, one should recite the five syllables.

ཕྲེང་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོར་ལ། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ དེ་བླངས་ནས། སློབ་མའི་མགོ་བོར་བཅིངས་ལ། སྙིང་གར་བདག་པོ་བཞག་སྟེ། མིག་གཉིས་སུ་ཨོཾ། དཔྲལ་བར་རཾ་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ལྔ་བརྗོད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་དངོས་གྲུབ་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི། དེ་རིང་མིག་འབྱེད་ནན་ཏན་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་ མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཐམས་ཅད་མིག་ནི་ཕྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གདོང་གཡོགས་བཤུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཏེ། ཀྱཻ་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་ལྟོས། ། མཐོང་ནས་དད་པ་སྐྱེད་པར་གྱིས། ། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ལ་གནས་པར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོ་མཆོག་གིས་རོལ། ། སྔགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་བརྩོན་པར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བས་སྤྲོ་བར་བྱ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མི་མཉམ་མེད་པར་ཟུར་བཞི་ཡིན། ། དྲན་དང་དབང་པོ་སྒོ་བཞི་ སྟེ། ། རྟ་བབས་བཞི་ནི་བསམ་གཏན་ཡིན། ། ཏིང་འཛིན་ཁ་ཁྱེར་དུ་ནི་བརྗོད། ། ཁ་ཁྱེར་རྡོ་རྗེ་རྩེར་རྟེན་པའི། ། ལྷ་མོའི་མཆོད་པ་གཟུགས་རྣམས་སོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་སྤྲས་པ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་ཡིན། ། སྣ་ཚོགས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་མཆོག། བ་དན་དྲིལ་བུའི་སྒྲར་ལྡན་པ། ། རླུང་གི་ ཚོགས་ཀྱིས་བསྐྱོད་པ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་མཆོག་ཀུན་འགྲོ་ཡིན། ། མེ་ལོང་མི་རྟོག་རྟགས་ཡེ་ཤེས། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། །

Cast the rosary into the maṇḍala. Then, having retrieved it with that same [rosary], tie it around the disciple’s head. Placing the lord at the heart, visualize an OṂ in the two eyes and a RAṂ at the forehead. By reciting the five syllables, one should recognize the accomplishments from the manifestation of wisdom. Then, removing the face veil with the verse: “OṂ, Vajrasattva, today you shall earnestly open your eyes. The vajra eye is unsurpassed; it shall open all eyes.” Having shown the maṇḍala, inspire them with: “O, look upon this Vajra maṇḍala! Upon seeing it, generate faith. Today you are born into the family of the Buddhas. You are blessed by mantra and mudrā. To accomplish all accomplishments, abide in the supreme samaya. Enjoy the supreme vajra-lotus; exert yourself as a lord of mantra.” Then, the suchness of the maṇḍala should be explained: “It is four-cornered, without inequality. The four gates are mindfulness and the faculties. The four archways are the concentrations. The ledges are said to be meditative absorption. The goddesses’ offerings upon the vajra-tipped ledges are the forms. Adorned with all ornaments, it fulfills all intentions. The supreme [banners] moved by various winds, possessing the sound of bells and banners, are the all-pervading supreme sound of Dharma moved by the assembly of winds. The mirrors are the sign of non-conceptual wisdom. The flower garlands are the branches of enlightenment.”

དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མི་འགྱུར་བདེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ། ། ཉི་ཟླ་རིན་ཆེན་བསྐོར་བ་ཡིས། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ བརྒྱད་ཀྱིས་མཛེས་པ་ཡི། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཀྱི་འདིར། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བའོ། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་ཡོངས་གང་བའི། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུད་པས་བསྐོར་བ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་དང་། ། མདོ་སྡེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། ། ཚོན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་ ཅན་སེམས་འཚོད་པའོ། ། དོན་དང་དབང་པོ་རྣམ་དག་པས། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་ཕྱེ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་མངོན་གསོལ་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། བུམ་པ་གང་བ་སྙིང་རྗེས་བརླན། ། ཚོགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་མེ་ཏོག་བདུག་པ་དང་། ། མར་མེ་ཆེ་དང་དྲི་རྣམས་ནི། ། བྱང་ ཆུབ་ཡན་ལག་ཡིད་འོང་ཚིམ། ། ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་གྲགས་འདུས་ཡིན། ། ལྷ་བཤོས་ཆོས་ཀྱི་བཟའ་བ་སྟེ། ། ཁྲེལ་ཡོད་ངོ་ཚའི་སྡོམ་པའོ། ། གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོ་སོགས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ། ། ཐར་པ་མཆོག་གི་གྲོང་ཁྱེར་ཏེ། ། སྙིང་པོ་འཛིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཞེ་ན། གང་དུ་ཞུགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཙོར་འགྱུར་ཞིང་། ། འདིས་ནི་དཔའ་བོ་ ལས་བྱུང་བའི། །

All accomplishments are unchanging bliss; that which is called "Great Bliss" is the lattice and half-lattice formed by the revolving sun and moon. The wheel within that is the maṇḍala beautified by the eight [petals], which here bestows all accomplishments through the eight liberations. Completely filled with all the Sugatas, it is encircled by vajra threads; it is the turning of the wheel of the Mahāyāna of bodhicitta and the sūtras. The colors are the wisdom of the five Buddhas, which ripen the minds of sentient beings. Through the purity of objects and faculties, their own characteristics are thoroughly distinguished. The vajra of the Vajra-holder is the manifest offering of the nectar of wisdom. The full vases are moistened with compassion; the accumulations are thus completely perfected. The flowers, incense, great lamps, and perfumes of the maṇḍala are the delightful branches of awakening that satisfy the mind. The lamp of Dharma is the gathering of renown. The divine food is the sustenance of Dharma; it is the vow of moral shame and dread of blame. Song, dance, music, and so forth, cause Great Bliss to increase. It is the city of supreme liberation; because it holds the essence, it is the maṇḍala. This is the purity of the supporting maṇḍala. As for the purity of the supported maṇḍala, it should be understood as the thirty-seven factors of awakening. If one asks what kind of maṇḍala it is: "By merely entering it, one becomes a leader who does not turn back; by this, the hero..."

བདེ་བ་ཆེན་པོ་རབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་ཡོན་གྱི་དམ་པ་ཕུལ་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་དབང་ནོད་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་བགྱིས་པ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་བསྒྲལ་བའི་དོན་དུ་ནི། ། ནམ་ མཁའི་རྡོ་རྗེ་དེ་དག་སྩོལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཤར་སྒོར་པདྨ་ནི། ། འདབ་བརྒྱད་དབུས་སུ་ཁྲི་བཤམས་ཏེ། ། རང་གི་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། རྒྱན་གྱིས་བཀླུབས་ཏེ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ལུས་ནང་ཆུད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་བཀྲུ་བར་བྱ། ། མཁའ་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རྒྱལ་མཚན་གདུགས་དང་བ་དན་དང་། ། ལྷ་ཡི་གོས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། བུམ་པ་ཆུས་གང་བསྣམས་པ་དག། སློབ་དཔོན་དབང་བསྐུར་དུས་སུ་ནི། ། སྔོན་མཛད་བརྩེ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། དགྱེས་པ་ཆེན་པོ་ལེགས་བྱོན་བསམ། ། བུམ་པའི་ནང་ དུ་ཆུད་པའི་ཆུ། ། བདག་པོ་ཞུ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ། ། མགུལ་པ་གོས་ཀྱིས་མཛེས་བྱས་པ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པས་གཟུང་བར་བྱ། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་དང་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས། ། སློབ་མའི་སྤྱི་བོ་བཀྲུ་བར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་གནས་ ལས་བྱུང་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི། ། བ་སྤུའི་བུ་གར་ཞུགས་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་བརྟན་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་ཅོད་པན་དབང་བསྐུར་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱིན་ནས་སུ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་མཚན་མ་བྱིན། །

This is the thorough accomplishment of great bliss. Then, having offered the supreme gift to the guru and prostrated, one should make the request for the empowerment with this verse: "Just as the great offering was performed For the Buddha, the Vajra of Awakening, So, for the sake of my own liberation, O Vajra of Space, please bestow [the empowerment]." Then, at the eastern gate, having arranged a throne in the center of an eight-petaled lotus, one should place [the disciple] there, adorned with ornaments, through the yoga of one's own lord. The maṇḍala contained within the body should be cleansed by this ritual. One should meditate that the expanse of space is completely filled with all the Buddhas. Carrying vases filled with water, adorned with victory banners, parasols, flags, and divine garments, the ācārya, at the time of conferring the empowerment, should think: "Through the power of their former compassion, may they come joyfully." The water contained within the vases—the lord [of the family], the melted [deity], and the five nectars (amṛta)—with the necks beautified by cloths, should be held by Locanā and the other goddesses. With auspicious songs and verses, the crown of the disciple's head should be washed. "The great vajra empowerment, to which all the three realms prostrate, which arises from the three secret places, is bestowed by all the Buddhas." Then, all the Buddhas should enter the pores of the skin. Having stabilized the yoga of oneself, the crown empowerment is then bestowed according to the ritual, and the signs are given in their proper order.

སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་གྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བརྗོད་ལ། ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བརྗོད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་གཟུང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་བྱ་བས། ཨ་ལས་བསྐྱེད་ པའི་དྲིལ་བུ་ལག་པ་གཡོན་པར་བྱིན་ལ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་དག་པའི་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ཡི། ། དངོས་པོས་མཆོག་ཏུ་བྱ་བའོ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཞི་བྱེད་པ། ། ཤིན་ཏུ་ བདེ་ཞིང་དམ་པའི་ཐབས། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་བསྐྱང་བར་བྱ། ། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱར་བརྗོད། ། གང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ལུས་བརྟན་པ། ། དེས་ནི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དམ་ཚིག་གསུམ་ནི་བྱིན་ནས་སུ། མིང་གི་བདག་པོས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏྭཾ། ཞེས་བྱ་བ་དང་།

The vajra empowerment of all the Buddhas, I shall bestow upon you today. To achieve the state of all the Buddhas, You must hold this vajra. Reciting: Oṃ vajrādhipati tvām abhiṣiñcāmi tiṣṭha vajrasamayas tvam, and: "The being without beginning or end, Vajrasattva, the Tathāgata, Samantabhadra, the self of all, The lord of the vajra-pride." Having said this, the vajra born from Hūṃ should be placed in the right hand. "This is the melody of the wisdom Of all the Buddhas; you too must always hold it, As the Victorious Ones intend for supreme awakening." With these words, the bell born from A should be given into the left hand, and one should say: "Because all things are pure by nature, They are made non-existent by their very nature. Through the nature of the pure being, One should act with the supreme reality." "The bliss of cyclic existence is very slight; To pacify great suffering, One must always maintain the samaya, The supreme method of ultimate bliss. To stabilize the mental body, It is called the samaya-mudrā. That mantra by which the body is stabilized Is renowned as the mudrā." Having bestowed the three samayas, the empowerment of the name-lord should be conferred: Oṃ vajrādhipati tvām abhiṣiñcāmi tiṣṭha vajrasamayas tvam, and: Oṃ vajrādhipati tvām abhiṣiñcāmi vajranāma-abhiṣekatas tvam.

ཀྱེ་དཔལ་ཆེ་གེ་མོའི་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བའམ། དཔལ་ཆེ་གེ་མོའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའམ་དཔལ་གྱི་སྒྲ་དང་བཅས་པ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་གཟུང་སྟེ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱིན་ལ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེཥ་ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས། སློབ་མ་བཟུང་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ། དེ་ནས་བླང་བར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་ལེགས་བསླབས་པའི། ། ཤེས་རབ་བླ་མར་དབུལ་བར་བྱ། ། གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ནས་སུ། ། སྣ་ཚོགས་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། མཉེས་པར་གྱུར་ནས་དེ་འོག་ཏུ། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་ཐལ་སྦྱར་ཏེ། ། པུས་མོ་བཙུགས་ནས་གསང་བ་ཡི། ། དབང་བསྐུར་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞལ་སྔའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། བྱ་བ་བླ་མེད་ཤེས་པར་འཚལ། ། དེ་རིང་དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་གྱིས། ། མགོན་པོས་རྗེས་སུ་གཟུང་དུ་གསོལ། ། ཇི་ལྟར་དཔལ་ལྡན་བདེ་ཆེན་པོས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ ལ་ནི། ། དེ་ཉིད་དག་པ་བཤད་པ་བཞིན། ། མགོན་པོས་དེ་རིང་བཀའ་དྲིན་མཛོད། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་པོ། ། མགོན་མེད་རྣམས་ལ་བརྩེ་མཛད་པ། ། དམྱལ་སོགས་གནས་ནས་དྲང་བ་དང་། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ཞབས་པདྨ་སྤངས་ནས་སུ། ། གཙོ་བོ་གཞན་ ལས་སྐྱབས་མ་མཆིས། ། འགྲོ་བའི་དཔའ་བོ་བདེ་ཆེན་པོས། ། དེ་བས་སངས་རྒྱས་མཆོག་མཉེས་མཛོད། །

"O, [Name]—the sprout of [Glorious So-and-so] or the vajra of [Glorious So-and-so]—the empowerment of the name, accompanied by the word 'Glorious,' should be conferred. With the words: 'This is the vajra of all the Buddhas, which resides in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; be firm in the conduct of Vajrapāṇi,' the vajra conduct is bestowed. Then, with 'Oṃ sarvatathāgatasiddhi-vajrasamaya tiṣṭha eṣa tvāṃ dhārayāmi hi hi hi hi hūṃ,' the disciple is made to hold it, and after making offerings of flowers and so forth, it should be taken up. This is the empowerment of the master. Then, the practitioner should offer a well-trained wisdom consort to the guru. Having placed her to the left, she should be pleased with various offerings. Once she is pleased, the disciple should prostrate, join their palms, and kneeling, make a request for the secret empowerment: 'By the grace of your presence, I wish to understand the unsurpassed activity. O Protector, please accept me today with the precious empowerment. Just as the glorious Great Bliss [deity] explained the purity of reality to the glorious Vajradharma, O Protector, please grant your grace today. You are the cutter of all suffering, who acts with compassion for the protectorless. Please lead us from the realms of hell and elsewhere, and bring all suffering to an end. Having abandoned the lotus of your feet, O Lord, there is no other refuge. Therefore, O Hero of beings, Great Bliss, please please the supreme Buddha.'"

གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱི་འོག་ཏུ་ནི། ། སྡོམ་པ་ཉན་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། གསང་ལས་ཤིན་ཏུ་གསང་གྱུར་པའི། ། སྡོམ་པ་བཟང་པོ་ཉན་པར་གྱིས། ། བུ་ཡིས་སྲོག་ཆགས་གསད་པ་དང་། ། རྫུན་དུ་ཡང་ནི་སྨྲ་བར་བྱ། ། མ་བྱིན་པ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་བླང་། ། གཞན་གྱི་ཆུང་མའང་བསྟེན་པར་བྱ། ། སྡོམ་པ་བཞི་ནི་བླ་ན་མེད། ། བཟང་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྐྱང་བར་བྱ། ། བཤང་གཅི་ཤ་དང་ཁྲག་རྣམས་དང་། ། ལྔ་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། ། ཁྱི་དང་རྟ་དང་གླང་ཆེན་སོགས། ། ཤ་ནི་སྦྱར་ ཚོགས་ཆོ་ག་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟའ་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྨད་པོ་ཆེ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ། མཐེ་བོང་དང་སྲིན་ལག་གིས་བཟུང་ལ། སློབ་མའི་ཁའི་པདྨར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་དབབ་ པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དབང་བསྐུར་གོ་འཕང་དམ་པ་སྟེ། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དང་། ། ལས་མཆོག་རྒྱས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ཀྱང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསམས་ནས་འཐུངས་ཏེ། ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ ནས་སློབ་དཔོན་རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པས་སློབ་མ་རྡོར་སེམས་སུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཞིང་ལེགས་པར་བསླབས་པའི་ཤེས་རབ་མ་གཞན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ལག་པར་ལག་པ་བྱིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དཔང་པོར་གསོལ་ལ། དེང་ ནས་བརྩམས་ཏེ་ངས་བྱིན་པའི། ། བུ་མོ་འདི་དང་སྒྲུབ་པ་པོས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཁྱེན་པ་ཡི། །

After the supplication has been made, the vows should be made to be heard: "Listen to the excellent vows, which are more secret than the secret. Son, you must kill living beings, and you must also speak lies. You must take what is not given, and you must consort with the wives of others. These four unsurpassed vows must be maintained by you, O noble one. Excrement, urine, meat, blood, and fifthly, that which arises from the mind—meat such as that of dogs, horses, elephants, and so forth, should be consumed by you at all times through the ritual of the feast gathering. This samaya is most marvelous." Then, the ācārya, having entered into union with wisdom, takes the bodhicitta bliss within the vajra-jewel with the thumb and ring finger and causes it to descend into the lotus of the disciple's mouth with this verse: "This is the supreme state of empowerment of all vajras; it accomplishes all mantra siddhis and the expansion of the supreme activities." The disciple, having contemplated great bliss, drinks it and says, "Aho sukha!" This is the secret empowerment. Then, the ācārya, abiding in his own samaya, causes the disciple to visualize himself as Vajrasattva. He blesses another wisdom consort who is endowed with all qualities and well-trained. Placing hand in hand, he requests all the Tathāgatas to be witnesses: "From this day forward, this girl given by me, the practitioner, and the Tathāgatas who know it..."

བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། འདི་ནི་གཟུངས་མ་ཡིད་དགའ་མ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བདག་གི་བ་སྤུའི་བུ་གར་བཅུག་ལ། སླར་ཕྱུང་ནས་སློབ་མའི་བ་སྤུའི་བུ་གར་བཅུག་ལ་ཞུ་བར་གྱུར་པས། སློབ་མའི་ལུས་ཚིམ་པར་བྱ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་བཀྲུས་པར་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཁ་ནས་ཀུན་དུ་དགའ་བ་ལ་ སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་པ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། སླར་ཡང་པདྨ་ལ་གནས་པའི་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའོ། ། ཁུ་བ་བླངས་ཏེ་དེས་མཆོད་པའི་ཕྱིར་རིག་མའི་ཁར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མའི་ལག་པ་ནི། ། སློབ་མའི་མགོ་བོར་བཞག་ནས་ནི། ། ཐབས་གཞན་གྱིས་ནི་སངས་མི་རྒྱ། ། དེ་བས་དེས་ན་རིག་པའི་མཆོག། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་པར། ། དངོས་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པ་ཡིན། ། དེ་བས་རྟག་ཏུ་འཁོར་བ་རུ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བྲལ་བར་མི་བྱའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་ པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་འདིས། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱིན་ལ། རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནོར་བུ་དང་།

"Accomplish great awakening!" and "This is the dhāraṇī, the Joyous One; today you must accomplish her!"—having spoken thus, one bestows [the consort]. Then, the Tathāgatas such as Vairocana and the rest are drawn into the pores of one's own body, and having been drawn out again, they are drawn into the pores of the disciple. By melting, they satisfy the disciple’s body and wash away the stains of the afflictions; this meditation is the empowerment of insight. Then, from the mouth of the ācārya, the coemergent [wisdom] is to be shown through the distinctions of "universal joy" and so forth. This experience of the disciple is the precious fourth empowerment. Furthermore, together with the flower resting upon the lotus, the fluid is taken and, for the sake of offering, it should be placed in the mouth of the vidyā. Then, the guru’s hand is placed upon the disciple’s head: "By no other means is one awakened; therefore, this is the supreme vidyā. All dharmas are non-dual, symbolized by the two entities. Therefore, within saṃsāra, you must never be separated from this. This is the unsurpassed vidyā-vow of all the Buddhas." Having bestowed the vidyā-vow with these words, the authorization is granted: "In all the realms of the world, for the benefit of all sentient beings, turn the wheel of Dharma in whatever way is necessary to discipline them." Likewise, [the authorization for] the jewel and...

པདྨ་ དང་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་ཞེས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ལ། རིམ་པ་འདིས་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སྙིང་གར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་གོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ཏེ། ལག་ པ་གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་བརྐྱང་ལ། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་འདི་ནི་ཁྱོད་ལ་ངས་ལུང་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་དང་ངན་འགྲོ་ལས་བཏོན་ནས། ། ཤིན་ཏུ་སྲིད་པ་གྲུབ་པར་གྱིས། ། ཧེ་བཛྲ་ནཱ་མ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཞེས་ སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དད་པ་སྤེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་སྐད་དུ། གང་ལ་ཚུལ་འདི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོ་ག་འདིས་ལུང་བསྟན་པར་བྱས་པ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་སྤྱོད་པས། མགྲིན་གཅིག་ཏུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་མེད་པས། ། དེ་བས་ འདོད་ལ་ཆགས་བྲལ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མི་བྱའོ། ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ཧ་ན་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་སོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་སློབ་མའི་གཙོ་བོའི་ལག་པ་གཡས་ཀྱི་མཐེ་བོ་ནས་བཟུང་སྟེ། མར་གྱི་དགང་བླུགས་བརྒྱ་བསྲེགས་ནས།

"Padma and the wheel of the vajra of action are thoroughly turned"—with these five verses, the authorization is granted. Then, one should give the prophecy according to this sequence: having established oneself in the nature of all the buddhas, form the gesture of holding the dharma robe of the Tathāgata with the left fist at the heart, and extend the right hand in the mudrā of supreme generosity. Then, one should give the prophecy by conferring the name empowerment: Oṃ! I prophesy you as Vajrasattva, the Tathāgata. Having extracted you from existence and the lower realms, may you achieve the ultimate state of existence. He vajra nāma tathāgata siddhi samaya stvaṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ. Then, in order to increase the faith of the disciple, the ācārya should say: "To whoever has been prophesied by this ritual of the supreme secret Mahāmudrā, all the Tathāgatas, together with the maṇḍala of the retinue of bodhisattvas and the Vajradhara, acting in accordance with the samaya of all the Tathāgatas, shall together with one voice prophesy their perfect awakening." Then the secret should be proclaimed: "In the three realms, there is no sin like being free from desire. Therefore, you must never be free from desire." Ma hā samaya hana hūṃ phaṭ. Following that, with the left hand, the ācārya should grasp the thumb of the principal disciple’s right hand and perform one hundred burnt offerings of clarified butter.

ཡང་སྦྲང་རྩི་དང་འབྲས་ཡོས་དང་། ཞོ་དང་བཅས་ པའི་ཏིལ་གྱི་སྲེག་བླུགས་བརྒྱ་བྱས་ལ་བསང་གཏོར་བྱ་སྟེ། ལག་པས་སྙིང་གར་བྱུགས་ལ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་རིག་མའམ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་སྔགས་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ལག་གདུབ་སློབ་མའི་ལག་པར་བཏགས་ལ། སློབ་མས་གདུགས་སྤྱི་བོར་བཟུང་སྟེ། དཀྱིལ་ འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་བྱས་ལ། གདུགས་དང་བཅས་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་དུ་བཅུག་སྟེ། རྒྱུད་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡི། ། སློབ་མ་འདི་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། ཞེས་བརྗོད་ནས། དེ་བླང་སྟེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གདུགས་ལ་བཟུང་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ རིང་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་འགྱུར། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་འདི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རྗེས་བརྩེའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བྲི་བར་བྱ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་རྒྱུད་ ལ་སྦྱོར། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མན་ངག་སྦྱིན་ཞིང་དྲང་བའི་དོན་ལ་སོགས་པ་སྦས་པ་རྣམས་གསལ་བར་བྱས་ལ། དབུགས་དབྱུང་བར་བྱས་ཏེ། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བཅུག་པ་དང་ནི་མཐོང་བ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ནི་ཤིན་ཏུ་གནས། ། བདེ་ ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱིན་ཆད་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། གནོད་པ་མེད་པས་ཀུན་རྟོག་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ལ། ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །

Furthermore, having performed one hundred burnt offerings of sesame seeds mixed with honey, parched rice, and yogurt, one should perform the sprinkling of purification. Having anointed the heart with the hand, one should place a bracelet upon the student’s hand, which has been consecrated by the recitation of the mantra of the consort of one’s own family or the mantra of Amṛtakuṇḍalī. The student, holding a parasol over the crown of the head, should circumambulate the maṇḍala. With palms joined and the parasol held, the student is made to prostrate at the entrance of the maṇḍala, and the following is said: “This student is offered to you, so that you may fully uphold the tantra.” Having accepted this, the ācārya takes hold of the parasol and says: “Today you become an ācārya of the maṇḍala; you shall uphold these mantras and tantras. The Buddhas, the Bodhisattvas, and all the deities have spoken in agreement: for the sake of compassion for all sentient beings, you must apply yourself with diligence and draw the maṇḍala according to the ritual. You should also engage the practitioners in the tantra.” Then, having bestowed the instructions exactly as they are, clarifying the hidden meanings such as the provisional sense, and having granted the encouragement: “By being admitted into and seeing this most secret maṇḍala, you are completely liberated from all sins. Today you are firmly established. In this vehicle of Great Bliss, henceforth there shall be no death. Since you are free from harm and conceptualization, rejoice without any fear whatsoever.” Having said this, one should further say: “By the mere generation of which...”

སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་མེད་པའི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྨད་མི་བྱ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མི་སྨད་ཅིང་། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ལ། ། ཚུལ་ཆེན་བསྟན་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། རང་དགའ་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་ནི། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་གདུང་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དེ་བཟུང་ན། འདི་ནི་མ་འོངས་རྫོགས་ སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཚུངས་པས་ན། ། སློབ་དཔོན་བརྙས་པར་མི་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཚུངས་བློ་ཆེན་ལ། ། སྨད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་དེས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྨད་གྱུར་པས། ། དེ་ནི་རྟག་ཏུ་ སྡུག་བསྔལ་འཐོབ། ། གང་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་འདིར་གནས་པས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་གསོན་འབྲས་བུ་ཡོད། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་གིས་མཉམ་པར། ། གྱུར་པར་ཁྱོད་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། རབ་ཏུ་དང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། ཟག་མེད་བདེ་སྐྱེད་དམ་ཚིག་ལ། ། རྒྱུན་དུ་གུས་པས་བསྙེན་པར་བྱ། ། འགྲོ་རྣམས་ཡུལ་དུ་བདེར་ དགོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཉམ་པས། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་རྣམས་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་སློབ་མས་བླ་མའི་ཞབས་ལ་སྤྱི་བོས་གཏུགས་ནས་འཛུམ་པ་དང་བཅས་པས། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བགྱིད་པར་འཚལ། ། ཞེས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་མས་ཁས་ བླངས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་འདིས་ཞི་བའི་དོན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་རེ་རེ་ཞིང་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐེ་བོ་བླ་མའི་ལག་པ་གཡོན་པས་བཟུང་ཞིང་བསྡམས་ལ། མར་གྱིས་དགང་གཟར་བཀང་སྟེ།

The vajra mudrā, which is the Buddha himself without doubt, One must not disparage the bodhicitta, Nor should one disparage the sublime Dharma, And it must never be abandoned. One should not teach the great way to those who are ignorant or deluded, And having completely relinquished self-indulgence, One should not torment oneself with asceticism. If one maintains that which is blissful, This is the future perfect buddhahood. The mudrās of the vajra and bell Must never be cast aside; Since he is equal to all the buddhas, One must not treat the ācārya with contempt. Whoever disparages one of great intelligence, Who is equal to all the buddhas, By disparaging him, one disparages all the buddhas, And will therefore always experience suffering. Because you have remained here so well, Today your life has become fruitful. You have become equal to the gods and the samaya; Of this you have no doubt. With a mind of profound faith, You should constantly and respectfully attend To the samaya that generates untainted bliss. By establishing all beings in the state of bliss, You will always proceed as an equal to Vajrasattva. Then the disciple should touch the feet of the guru with the crown of the head and, with a smile, make this commitment: "Whatever the Lord has commanded, I shall perform it all." Once the disciple has made this commitment, one should perform a homa for the sake of pacification according to the ritual that follows: holding the thumb of each disciple's right hand with the guru's left hand and binding them, one fills the darvī ladle with clarified butter.

བླུགས་གཟར་ཁ་སྦྱར་ལ་སློབ་མ་ལ་བསྐོར་ཞིང་ལན་བདུན་བདུན་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ ནས་བླ་མས་སློབ་མ་རྣམས་ལས་ཡོན་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གསེར་དང་དངུལ་དང་རིན་ཆེན་དང་། ། རྟ་དང་གླང་པོ་ས་གཞིར་བཅས། ། སློབ་མས་ཐམས་ཅད་ཕུལ་ནས་སུ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྔགས་སྦྱིན་བྱ། ། དེ་ནས་སྙོམས་ཞུགས་བདེ་སྤྱོད་ཚེ། ། གསང་སྔགས་སྦྱིན་པ་བདག་སེམས་བཏུད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ ཡང་དག་མཆོད་ནས་སུ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཅི་ནུས་པར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་མཆོད་ཅིག། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་ཀྱང་མྱང་བ་དང་གཞིབ་པ་དང་བཏུང་བ་དང་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་འབྱོར་བས་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་ལ། སླར་ཡང་ རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱིན་ཏེ། དེ་དང་བཅས་པར་མཚན་ཐོག་ཐག་རོལ་པས་དགའ་བར་བྱ་ཞིང་། དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གླུ་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་ཅིང་། སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་མཐར་མུཿབཟླས་ལ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་རྡུལ་ཚོན་ཕྱགས་ལ། རྡུལ་ཚོན་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་དོར་ནས། ཧཱུྃ་གིས་ཕུར་བུ་ཕྱུང་སྟེ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། ཅི་བདེར་རྒྱུ་བར་བྱའོ། ། རབ་གནས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། ས་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ། གཞུང་གང་གིས་ས་གཟུང་བ་དང་། སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་དང་། ཐིག་བྲི་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ས་གཟུང་བ་དང་། སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་དང་།

Joining the pouring ladle and the offering ladle together, one should perform the homa seven times for each student while circling them. Then, the guru should receive the dakṣiṇā from the students: "Gold, silver, and precious gems, horses, elephants, and the earth itself—having offered all these, the student should be given the mantra according to the ritual. Then, while engaged in the bliss of union, I, with a humble mind, shall bestow the secret mantra. Having perfectly worshipped the maṇḍala, one should say this to the student: 'May you all worship all the Tathāgatas to the best of your ability.'" Thus it is said. Then, with whatever is available—tasting, sucking, drinking, eating, and so forth—one should worship all the Buddhas within the gaṇacakra. Furthermore, having bestowed the vajra-vow, one should enjoy oneself with it throughout the night, performing songs and the like through the absorption of glorious Great Bliss, and reciting the mantra. Then, at the end of the three syllables, one should recite muḥ, dissolve the secret maṇḍala into one's own body, and sweep away the colored powders with the mantra beginning with oṃ akāro. Having cast the colored powders and so forth into the great ocean, one should extract the ritual daggers with hūṃ, perform a pacifying homa, and go about as one pleases. The consecration and so forth should be understood by oneself. Regarding the "seizing of the site" and so forth: that source text which teaches the ritual for seizing the site, the preparatory rites, and the drawing of the lines is what is meant by seizing the site, the preparatory rites, and...

ཐིག་བྲི་བའི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་ པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པར་རྣམ་པར་བཤད་པའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དེ། ཕྱི་དང་ནང་ཞེས་བྱ་བ་ དང་སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ཉིད་དུ་བཤད་ཟིན་པས་འདིར་བདག་གིས་མ་ཕྱེའོ། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་རྫས་ནི་སྡེ་ཚན་རྣམས་སོ། ། དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་དེ་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ཆོ་གའོ། ། རིན་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པའོ། ། རྒྱུད་ ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་མེ་ཐབ་ཀྱི་ཚད་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལེའུ་འདིའི་དོན་ནི་ལས་གང་གི་ཐབ་ཁུང་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དང་ ཐབ་ཁུང་གི་ཚད་དང་། འདུག་སྟངས་དང་། ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་ཚད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་ཆེན་ནི་གསང་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་རྫས་རྣམས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ ག་ནི་ཐབ་ཁུང་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། །

This is the forty-sixth chapter, the section on the sequence of the ritual for drawing the lines. From the Explanatory Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras, this is the explanation of the forty-sixth chapter. Now, the proximate teaching of the explanation of the seventeenth chapter is spoken, beginning with the words "Then..." and so forth. "Then" should be connected to the phrase "requested." "Elements" refers to the eighteen elements, which should be connected with the terms "outer" and "inner." All the remainder should be understood according to the literal meaning; since it has already been explained in the seventeenth chapter itself, I have not analyzed it here. "Elixirs" refers to the classes of substances. "Subjugation" refers to the ritual that takes that as its primary focus. This is the forty-seventh chapter, the section on the source text. From the Explanatory Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras, this is the explanation of the forty-seventh chapter. In order to teach the dimensions of the homa fire-pit and so forth, it is said, beginning with "Then..." and so forth. The meaning of this chapter is to teach what kind of fire-pit is used for which action, the dimensions of the fire-pit, the postures, and the dimensions of the sacrificial wood and so forth; as these are easy to understand, they have not been analyzed. Regarding the phrase "all actions" and so forth: "all actions" refers to pacifying and the others. "Great secrets" refers to the substances that have become the objects of secrecy. The "homa ritual" refers to the characteristics of the fire-pit and so forth. The collection of source texts that teaches this is the forty-eighth chapter, the section on the sequence.

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ བཤད་པར་བཞེད་ནས། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་དང་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པར་གང་གསུངས་པའི་བསྟན་པ་དང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གཉིས་ལ་ལྟོས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ། ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རླན་ཅན་དང་། སྐམ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་གནས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་རྣམས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་ཤིང་ཉེ་བར་འཇུག་པས་ན་རྫས་སོ། ། ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་སེམས་ ཀྱི་དབྱེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་རྫས་མཚན་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་རྫས་གང་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པའོ། ། རྣམ་པ་བཞིར་དབྱེ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྱེ་བ་བཞིར་བྱས་ལ་སོ་སོར་རྫས་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། རླུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཤིང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྔ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གྲུ་ནི་རྒྱ་མཚོ་སྒྲོལ་བའི་གྲུའོ། ། ཀུན་གབ་ཅེས་བྱ་བས་ནི་འོ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སྲོག་ཆགས་ནེའུ་ལེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཡང་ན་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ།

This is the explanation of the forty-eighth chapter from the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, wishing to explain the subsequent instruction on the elixirs (rasāyana), he says, "Once again," and so forth. "Once again" refers to the teachings and the detailed instructions previously spoken in the seventeenth and forty-seventh chapters. "Then, those" refers to the substances. Regarding the phrase "the various natures of the elements," the natures of the elements are distinguished by the various types of birthplaces, such as moist, dry, and so on. "The characteristics of substances" refers to medicinal herbs; they are called "substances" (dravya) because they benefit and engage with sentient beings. "Small and so forth" refers to the distinctions made according to the minds of men and women. Regarding "the characteristics of substances possessing qualities," it refers to those substances that possess the qualities of their characteristics. "They should be divided into four types" should be connected to the instruction that one should divide them into four categories and then apply the substances individually. The passage beginning with "wind" and so forth is easy to understand. "Wood" is an illustration; one should also consider the five [metals] derived from gold and so forth. "Boat" refers to a vessel for crossing the ocean. By the term "all-concealing," one should also include kissing and so forth. "Like a mongoose" is a well-known expression. Alternatively, it should be connected to the phrase "without any incompatibility."

གང་ལ་གང་གི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འཁྱུད་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་བྱ་བ་རྣམ་པ་བརྒྱད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཀུན་དུ་འཁྱུད་དང་འོ་བྱེད་དང་། ། སེན་མོས་འདྲི་དང་སོས་འདེབས་དང་། ། ཡང་དག་འཇུག་དང་སིད་ཅེས་ཟེར། ། སྐྱེས་པ་ལྟར་བྱེད་ཉེད་པ་སྟེ། ། བརྒྱད་པོ་བརྒྱད་ ཅེས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིར་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཨ་ལིཾ་ཀ་ན་བརྒྱད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཕན་ཚུན་གདོང་བལྟས་ཏེ་འགྲོ་བ་ན། ལུས་ཀྱི་ཆ་ཙམ་རེག་པས་ནི་པྲེ་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་ཨ་ལིཾ་ཀ་ན་སྟེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། གདོང་བལྟས་ཏེ་འགྲོ་བ་ན་དོག་ཅིང་འཛེར་བར་བྱེད་པ་དང་། རྫས་གཞན་རྣམས་ལེན་པ་ལྟར་བྱེད་ཅིང་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཙམ་རེག་པ་ནི་སྤྲེའུ་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སྐྱེས་བུ་ཐང་ལ་འདུག་པའི་དུས་སུ། ནུ་མའི་རྩེ་མོ་ལུས་ལ་གཏོད་པར་བྱེད་ཅིང་རེག་པར་བྱེད་ལ་སྐྱེས་བུས་ཀྱང་ནུ་མ་བཟུང་བ་འདི་ནི་བྷི་དྷ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། གནས་དབེན་པར་སྐྱེས་བུ་འདུག་ ཀྱང་རུང་བ་ལ། འོ་མ་འཛིན་པ་རེག་པར་བྱེད་ཅིང་འབུགས་པ་ལྟར་བྱེད་པ་དང་། དེས་ཀྱང་དེ་བཟུང་བ་འདིའི་མིང་བྷི་དྷ་ཀཾ་ཞེས་པའོ། ། ཕན་ཚུན་དུ་ལུས་རེག་ནས་ཀྱང་དྲུད་པ་འདི་ནི་ཨུ་པ་གྲིསྟ་ཀཾ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་གཉིས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདུས་པའི་ནང་དུ་ཡང་རུང་དབེན་པར་ཡང་ རུང་སྟེ། ཕན་ཚུན་མཐུན་པའི་གཏམ་ཟེར་ཞིང་ཡུན་མི་རིང་བར་ལུས་རེག་ནས་ཅུང་ཟད་དྲུད་པ་འདིའི་མིང་ནི་ཨུ་པ་གྲི་སྟ་ཀཾ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཤིང་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་།

This is the embrace that is appropriate for each respective person. These demonstrate the eight types of activities, as it is said: Embracing, kissing, scratching with the nails, biting with the teeth, Entering correctly, and the sound "siṭ," Acting like a man, and rubbing— These eight, when divided, Become sixty-four. Regarding that, the eight aliṅkana (embraces) shall be explained. Among them, when walking while facing one another and touching only a portion of the body, it is the aliṅkana called preṭaka. As it is said: "When walking while facing one another, making a narrow and tight contact, and acting as if taking other objects while touching only a portion of the body, this is called preṭaka." When a man is sitting on the ground, she applies the tips of her breasts to his body and touches him, and the man likewise holds her breasts; this is called bhidhaka. As it is said: "Whether the man is sitting in a secluded place or otherwise, she touches and pierces the 'milk-holder' (breasts), and he likewise holds them; this is named bhidhaka." When they touch each other's bodies and rub against one another, this is called upagṛṣṭaka. As it is said: "Whether those two are in the midst of a great crowd or in a secluded place, speaking words of mutual affection and touching the bodies for a short time and rubbing slightly—this is named upagṛṣṭaka." That very [act] is to embrace objects such as trees or walls.

སོ་འདེབས་པ་ལ་ནི་པི་ལྡི་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ རྩིག་པ་དང་། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། ལག་པས་འཚིར་བ་དང་སོས་འདེབས་པ་འདིའི་མིང་ནི་བིལྡི་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ལ་ཏ་བི་ཏི་སྟ་ཀ་ཏ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཤིང་ལ་ལྕུག་མ་ལྟར་ལག་པ་གཅིག་གིས་སྐྱེས་པ་ལ་ཀུན་དུ་འཁྱུད་ཅིང་ལག་པ་ གཅིག་གིས་འོ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མགུལ་ནས་འགུགས་ཤིང་སིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དང་བཅས་པ་ནི་ལ་ཏ་བེ་སྟི་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཤིང་སཱ་ལ་ལྕུག་མ་འཁྲིལ་བ་ལྟར་འགྲིལ་ནས་གཙོ་བོའི་མགྲིན་པ་ཅུང་ཟད་བཀུག་པ་སྟེ། ཅུང་ཟད་སིད་ཀྱི་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་། འོ་བྱེད་པའི་འཛིན་པ་འདི་ ནི་ལ་ཏ་བེ་སྟི་ཀ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། རྐང་པ་གཅིག་གིས་སྐྱེས་བུའི་(སྐང་,རྐང་)པ་གཅིག་མནན་ནས། རྐང་པ་སྐྱེས་བུའི་བརླ་སྟེངས་སུ་བཞག་སྟེ། སིད་ཅེས་ཟེར་ཞིང་ལག་པ་གཅིག་སྔ་མ་ལྟར་རྒྱབ་ནས་དཀྲིས་ཏེ། གཉིས་པ་ཡང་སྔ་མ་ལྟར་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་མགོ་བོ་ནས་ཀུན་དུ་འགུགས་པ་ ནི་ཤིང་ཐོག་ལེན་པ་དང་འདྲ་བར་བྲི་ཀྵ་ཨ་ཏི་རུ་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། རྐང་པ་གཅིག་གིས་གཅིག་གི་བོལ་མནན་ནས་གཅིག་བརླ་སྟེངས་སུ་བཙུགས་ཏེ་ལག་པས་འཁྱུད་ནས་ཡ་གཅིག་གིས་བཀུག་སྟེ། ཅུང་ཟད་དབུགས་གྲང་མོ་གཏོང་ཞིང་སིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པས་འོ་བྱེད་ པ་འདིའི་མིང་ནི་བྲིཀྵ་ཨ་ཏི་རུ་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། མལ་དུ་ཐང་ལ་སྦྱར་ནས་ཉལ་བ་ནི་ཏི་ལ་ཏན་ཏུ་ལ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། མལ་དུ་ཉལ་ཏེ་ལྟོ་དང་བརླ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་སྦྱར་ཏེ།

Biting is called pīḍitaka. As it is said: "Embracing the walls, pillars, and so forth, and squeezing with the hands while biting with the teeth—this is named pīḍitaka." The four types beginning with latāveṣṭita shall now be explained. Among them, latāveṣṭita is when one embraces the man with one arm like a creeper around a tree, while with the other hand one draws him to the neck for the purpose of kissing, accompanied by the sound "siṭ." As it is said: "Like a sāla tree entwined by a creeper, she coils around the neck of the principal [partner], slightly bending it, emitting a slight 'siṭ' sound; this mode of kissing is called latāveṣṭita." Vṛkṣārohaṇaka is when one presses one foot against one of the man's feet, places the other foot upon his thigh, utters the sound "siṭ," and wraps one hand around from behind as before, while the second hand also acts as before, drawing him in from the head like one climbing a tree to gather fruit. As it is said: "Pressing one foot against the other's instep, placing one on the thigh, and embracing with the hands, drawing [him] with one [hand], emitting a slight cool breath and the sound 'siṭ' while kissing—this is named vṛkṣārohaṇaka." tilataṇḍula is when they lie together on the bed or on the ground. As it is said: "Lying on the bed, the abdomen, thighs, and so forth are properly joined."

རྒྱབ་ནས་འཁྱུད་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པ་འདིའི་མིང་ནི་ཏི་ལ་ཏན་ཏུ་ལ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ ཉལ་བ་ན་གཅིག་གི་མདོམས་སུ་གཅིག་ཞུགས་ཏེ་མཐའ་སྦྱར་ནས་ཕན་ཚུན་ཆགས་པས་མྱོས་པ་ནི་ཁྲི་ར་ཛ་ལ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཕན་ཚུན་ཆགས་པའི་མུན་པ་འཁྲུགས་ཤིང་མལ་དུ་ཞུགས་ནས་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་མདོམས་སུ་ཞུགས་ནས། ཀུན་ནས་འཁྱུད་པ་ འདིའི་མིང་ནི་ཁྲི་ར་ཛ་ལ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཀུན་འགབ་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གཞན་དག་ནི་གཞུང་མང་གིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པའི་བྱེ་བྲག་མ་ལུས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡུན་རིང་མོར་རྫོགས་པར་མི་ནུས་སོ། ། གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕུག་ རོན་ལྟར་འོ་བྱེད་ཅིང་མ་མཆུ་བཟུང་སྟེ་འཇིབ་པ་དང་སྐྲ་ནས་བཟུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་དེ་ལ་ཕུག་རོན་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་ཕུག་རོན་འོ་བྱེད་པ་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་བྱེད་ཅིང་མགྲིན་པའི་ནང་དུ་ངུར་སྒྲས་བཀང་ནས་བྱེད་པ་ལྟར་འོ་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མཆུ་བཟུང་སྟེ་འཇིབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཆུ་བཟུང་བ་དང་ རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའི་སྣ་རྩེ་ལ་སོགས་པ་འཇིབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྐྲ་ནས་བཟུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྲ་ནས་རྨུག་པར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་གསུངས་པ། སེན་མོས་འདེབས་ཤིང་བསྣུན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། སེན་མོའི་རི་མོ་འབྲི་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་དང་པོར་ཕྲད་པ་ ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཆགས་པ་སྤེལ་བར་བྱ་བ་དང་། ཡིད་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དང་པོར་ཕྲད་པའི་དུས་དང་།

Embracing from behind and enjoying [the act] is called tilataṇḍula. Likewise, when lying down, one enters the private parts of the other and joins the extremities, becoming intoxicated by mutual passion, this is called kṣīraja. As it is said: "Entering the bed, the darkness of mutual passion is stirred; having entered each other's private parts, they embrace completely." This is called kṣīraja. Other classifications of the sarvāliṅgana (all-encompassing embrace) have not been written here for fear of prolixity; otherwise, all the specific varieties of embracing could not be fully completed even by men in a long time. To demonstrate the second [type], it says: "Kissing like a pigeon, holding and sucking the lower lip, and grasping the hair." Regarding "like a pigeon": one should understand that kissing is performed like a pigeon, doing so moment by moment and filling the throat with cooing sounds. Regarding "holding and sucking the lower lip": this should be connected with holding the lip and sucking the tips of the vajra and padma, and so forth. Regarding "grasping the hair": this means to pull the hair. The third is stated: "Scratching and striking with the nails." This refers to drawing nail-marks in order to increase passion; this should be done especially at the time of the first meeting and so forth. As it is said: "In order to increase passion and to gladden the mind, at the time of the first meeting..."

མགྲོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། སླར་ལོག་པ་དང་། ཁྲོས་པ་དང་། དགའ་ཆེས་པ་དང་། བཟི་བ་རྣམས་ཀྱི་དུས་སུ་སེན་མོའི་རི་མོས་འདེབས་ཤིང་སྦྱོར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་དགའ་བ་ལ་ཤུགས་དྲག་པར་གྱུར་ཏེ། བདག་གི་དབང་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སོ་འདེབས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་ཙུ་རི་ཏ་ཀ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཙུ་རི་ཏ་ཀ་དང་། ཨརྡྷ་ཙནྡྲ་དང་། མན་དྷ་ལ་དང་། དཱི་ར་གྷ་རེ་ཁཱ་དང་། བྱ་ཀྲ་ན་ཁ་ཀང་དང་། མ་ཡུ་ ར་བ་ད་ཀ་དང་། ཤ་ཤ་པུ་ལུ་ཏ་དང་། ཨུཏྤལ་པ་ཏྲ་ཀང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་རྣ་རྩ་དང་། ནུ་མ་དང་། མཆུ་རྣམས་སུ་སོར་མོའི་ཟོན་ཡང་བར་བྱ་སྟེ། བ་སྤུ་ལྡང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མ་རྣམས་ལ། སོར་མོ་ལྔ་ཆར་གྱི་སེན་མོའི་རི་མོ་འབྲས་ཀྱི་གཟེགས་མའི་རྗེས་ཙམ་དུ་ འདེབས་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ནི་ཙུ་རི་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་དེའི་འོག་ཏུ་གཡའ་ཞིང་ཟ་བར་བྱེད་པ་དང་། འཆིང་བ་ལྷོད་པར་བྱ་བ་དང་། སེམས་གཡོས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེའི་མགྲིན་པ་དང་། ནུ་མ་དང་། རྒྱབ་རྣམས་སུ་སེན་མོའི་རི་མོ་ཡོན་པོར་འབྲི་བ་འདི་ནི་ཨརྡྷ་ཙནྡྲ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ ཕན་ཚུན་ཐད་ཀར་སེན་མོས་བྲིས་པ་ནི་མ་དྷ་ལ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྟེ་བའི་རྩ་དང་དཔྱི་སྟེང་དང་ནམ་མཚང་གི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་སེན་མོའི་རི་མོ་རིང་པོར་བྲི་བ་འདི་ནི་དཱིར་གྷ་རེ་ཁཱ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཡོན་པོར་བྲིས་པ་ནི་བྱ་ཀྲ་ན་ཁ་ཀང་ཞེས་བྱའོ། ། ནུ་མ་དང་རྒྱབ་དང་། ཀོ་སྐོའི་འོག་ཏུ་སེན་མོའི་ རི་མོ་རྒྱ་གྲམ་དུ་བྲིས་པ་འདི་ནི་མ་ཡུ་ར་བ་ད་ཀ་ཞེས་བྱའོ། །

It is said that one should apply the practice of marking with nail-scratches at times of going to a guest, returning, being angry, being excessively joyful, or being intoxicated. By this, joy becomes intense and one comes under the power of the other. The result of biting is also the same. Furthermore, there are eight types, such as cūḍitaka and so forth: cūḍitaka, ardhacandra, maṇḍala, dīrgharekhā, vyajanākāra, mayūrapadaka, śaśapūluka, and utpalapatraka. In that regard, one should apply the pressure of the fingers to the base of the ear, the breasts, and the lips in order to cause the body hair to stand on end. For young girls, the practice of marking with nail-scratches using all five fingers in a manner like the impression of a grain of rice is called cūḍitaka. Following that, in order to cause itching and a tingling sensation, to loosen the bonds, and to stir the mind, drawing curved nail-scratches on the neck, breasts, and back is called ardhacandra. Drawing those same marks in a straight line across one another is called maṇḍala. Drawing long nail-scratches on the channel of the navel, the tops of the hips, and all the areas of the private parts is called dīrgharekhā. Drawing those same marks in a curved fashion is called vyajanākāra. Drawing nail-scratches in a cross-pattern on the breasts, the back, and below the chin is called mayūrapadaka.

སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ལས་ནུ་མ་དང་ཀོ་སྐོ་རྣམས་ལ་སེན་མོའི་རི་མོ་ལྔ་རི་བོང་གིས་མཆོངས་པའི་རྗེས་ལྟར་བྲི་བ་འདི་ནི། ཤ་ཤ་བུ་ལུ་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། ནུ་མ་དང་རྒྱབ་དང་སྐེ་སོ་རྣམས་སུ་སེན་མོའི་རི་མོ་ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མའི་རྩེ་མོ་ལྟར་འབྲི་བ་འདི་ནི་ ཨུཏྤ་ལ་པ་ཏྲ་ཀང་ཞེས་བྱ་སྟེ། ནུ་མ་དང་རྒྱབ་དུ་སེན་མོའི་རི་མོ་གསུམ་(ནམ་,མམ་)བཞི་ཚབས་ཆེར་བྲི་བ་འདི་ནི་དྲན་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། སེན་མོ་རྣམས་ཀྱི་རི་མོའི་ཁྱད་པར་གྱི་དགོས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། བུ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ནུ་མ་ལ་གནས་པའི་རི་མོ་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་མཐོང་ཡང་། སྐྱེས་བུ་གཞན་ཆགས་པར་འགྱུར་ལ། སྐྱེས་པའི་ལུས་ལ་གནས་པའི་སེན་མོ་བཏབ་པ་དང་། སོས་བཏབ་པའི་རི་མོ་མཐོང་ན། སེམས་བརྟན་པའི་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱང་ཆགས་པ་གཡོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། བཞི་པ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་སོ་འདེབས་ཤིང་དྲལ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་བྲལ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། མུ་ལ་ ཀ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། མུ་ལ་ཀཾ་དང་། ཨུད་ཙུ་ན་ཀང་དང་། པྲ་པ་ལ་མ་ནི་དང་། མ་ནི་མ་ལ་དང་། བིནྡུ་དང་། བིནྡུ་མ་ལ་དང་། ཁནྡྷ་ཨ་པྲ་ཀ་དང་། བཱ་ར་ཧ་ཙ་ར་ཙི་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་སོ་འདེབས་པ་རྣམས་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་ཆགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་དམར་བར་འདེབས་པ་འདི་ནི་མུ་ལ་ཀཾ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་མཆུའི་དབུས་སུ་སོའི་རྗེས་ཡོད་པར་ཅུང་ཟད་བཙིར་ཏེ་འདེབས་པ་འདི་ནི་ཨུད་ཙུ་ན་ཀང་ཞེས་བྱའོ། ། པྲ་བ་ལ་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆུ་དང་སོ་སྟེ།

From that very application, drawing five nail-marks on the breasts and the chin like the tracks of a leaping rabbit is called śaśaplutaka. Drawing nail-marks on the breasts, the back, and the nape of the neck like the tips of the petals of an utpala lotus is called utpalapatraka. Drawing three or four deep nail-marks on the breasts and the back is the "reminder." This is the purpose of the specific varieties of nail-marks: even if the marks on a girl's breasts are seen from a distance, other men will become impassioned; and if the marks of nails and teeth on a man's body are seen, even women of firm mind will have their passion stirred. Fourth, regarding the phrase "biting and tearing for the sake of stability," "tearing" is an illustration that includes all [marks] such as mūlaka and so forth. As it is said: "One should examine the types of biting known as mūlaka, udcunaka, prapalmani, manimala, bindu, bindumala, kandhapraka, and vārahacarcitaka." Among these, biting very redly out of mere passion is called mūlaka. Biting that same [lip] by pressing it slightly so that the tooth-mark is in the center of the lip is called udcunaka. Prapalmani refers to the lip and the teeth.

དེ་གཉིས་ཁ་སྦྱར་བའི་འགྲམ་པའི་ངོས་ལ་སོ་འདེབས་པ་འདི་ནི་ པྲ་བ་ལ་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་སོ། ། ཕྱོགས་དེ་ཉིད་དུ་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་འདེབས་པ་འདི་ནི་མ་ནི་མ་ལ་ཞེས་བྱའོ། ། མཆེ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་ཙམ་ཡོད་པར་འདེབས་པ་འདི་ནི་བིནྡུ་ཞེས་བྱའོ། ། སོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་ཡོད་པར་མགྲིན་པ་དང་། ནམ་མཚང་དང་། རྐེད་པ་ལ་ སོགས་པ་འོག་ནས་བཤད་པའི་གནས་རྣམས་དང་། དཔྲལ་བའི་སྟེང་དུ་འདེབས་པ་འདི་ནི་བིནྡུ་མ་ལ་ཞེས་བྱའོ། ། ནུ་མ་དང་རྒྱབ་རྣམས་སུ་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱིབས་ལྟར་སོས་འཆོལ་བར་འདེབས་པ་འདི་ནི་ཁནྡྷ་ཨ་པྲ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། མཆན་ཁུང་དག་ཏུ་སེན་མོས་བཏབ་པའི་རྗེས་ལ་ སོས་རིང་དུ་འདེབས་པ་འདི་ནི། བཱ་ར་ཧ་ཙར་ཙི་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། སོ་དང་སེན་མོ་གདབ་པའི་ཕལ་ཆེར་གྱི་གནས་གསུངས་པ། མཆན་ཁུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། སིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དང་བཅས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་བརྒྱད་དེ་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ བྱ་བ་ཕལ་ཆེར་ལ་སྔོན་དུ་སིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འབའ་ཞིག་གི་སྒྲར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ནུ་མ་མཉེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་པ་རི་སྟ་ཀ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེའི་སེམས་རྣམ་པར་འདུལ་བའི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཞིག་གང་གིས་དགའ་བར་འགྱུར་བའི་བྱ་ བའོ། ། སོ་སོར་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བྱེད་པའི་ཚུལ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་སོ་སོར་བརྒྱད་བརྒྱད་དུ་ཡང་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཀུན་དུ་འཁྱུད་དང་འོ་བྱེད་དང་། །

Pressing the teeth against the surface of the cheeks of those two joined together is known as prabalamani. In that same region, pressing slightly with both rows of teeth is called manimala. Pressing so as to leave only the traces of the two canine teeth is called bindu. Pressing so as to leave the traces of all the teeth on the throat, the navel, the waist, and so forth—the locations to be explained below—as well as on the forehead, is called bindumala. Pressing the teeth in a disordered manner on the breasts and the back, in the shape of a cloud-maṇḍala, is called kandhāprakā. Pressing the teeth for a long duration on the marks left by fingernails in the armpits is called vāraha-carcitaka. Regarding the locations where teeth and fingernails are generally applied, it is said: "In the armpits," and so forth, which is easy to understand. "Accompanied by the sound sīd" refers to eight specific sounds, which will be explained below. Alternatively, the sound sīd alone should be applied as the sound preceding most actions. Furthermore, "massaging the breasts" and so forth is called paristaka, which will also be explained below. "The action of subduing her mind" refers to the action by which someone is made to experience joy. Regarding "the eight modes of individual action," each of these modes of action should also be divided into eight sub-categories. As it is said: "Embracing, kissing," and so forth.

སེན་མོས་འདྲི་དང་སོ་འདེབས་དང་། ། ཡང་དག་འཇུག་དང་སིད་ཅེས་ཟེར། ། སྐྱེས་པ་ལྟར་བྱེད་ཉེད་པ་ སྟེ། ། བརྒྱད་པོ་བརྒྱད་བརྒྱད་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིར་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདིར་གཞུང་མང་གིས་དོགས་ནས་ཚར་གཅིག་ཏུ་མ་བྲིས་མོད་ཀྱི། དོན་གྱིས་ནི་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སེན་མོ་དང་སོའི་གནས་ནི་ཡ་མཆུ་མིག་མ་གཏོགས་པར་ཇི་སྙེད་སེན་མོས་གདབ་པའི་ གནས་ཐམས་ཅད་སོས་གདབ་པའི་གནས་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། ཡ་མཆུ་མིག་གཉིས་མ་གཏོགས་པར། ། སོ་དང་སེན་མོས་བསྐུར་བར་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། དེས་ན་འདིར་མཆན་ཁུང་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི། ཇི་སྲིད་དུ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། འོ་བྱ་བ་དང་སོ་དང་སེན་མོས་གདབ་ཅིང་དྲལ་བའི་གནས་སྔར་སྨོས་པ་རྣམས་ནི། ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཆགས་པའི་འཁོར་ལོར་ཞུགས་ཤིང་ལྟོས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་ནི། བསྣུན་པ་དང་ སིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དང་། སོ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པད་ས་ཡ་ན་ལས་གང་འབྱུང་བ་བཞིན། དེ་ལྟར་ན་སེམས་རྣམ་པར་འདུལ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྣམ་པ་བརྒྱད་པོ་དག་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ནི་ཐ་མལ་པའི་ཡུལ་ཆོས་བཞིན་དུ་ སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། འདིར་གཞུང་མང་གིས་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། སེན་མོས་འདེབས་པ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོ་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་བསྡུ་བའོ། །

"Scratching with the nails, biting with the teeth, entering fully, and making the sound 'siṭ'; acting like a man, and rubbing—these eight, when divided by eight each, become sixty-four." This is what is said. Although I have not written it out in full here for fear of excessive length, the meaning should be understood. Regarding that, the locations for the nails and teeth are all places where the nails may be applied, excluding the upper lip and the eyes; these are also the locations for biting with the teeth. As it is said: "Except for the upper lip and the two eyes, one should apply the teeth and nails." Therefore, the mention of the armpits and so forth here is made in terms of relative dependence; otherwise, there would be no beginning or end. As it is also said: "The previously mentioned locations for kissing, biting, and tearing with the nails are taught primarily for those who are dependent. Otherwise, for those who have entered the wheel of passion and are independent, there is no beginning or end to the locations for striking, making the sound 'siṭ', and the use of teeth, nails, and so forth," just as it appears in the Padmāyana. Thus, the eight ways of performing the activity of disciplining the mind should mostly be applied according to the customs of ordinary worldly objects; I have not written them here for fear of excessive length. The remainder will be explained below. Regarding the phrase "scratching with the nails" and so forth, the word "also" (yang) includes the eight ways together with kissing.

འཇམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅུ་ཞིང་མཉེན་པར་གདབ་པའོ། ། ལྕགས་ ཀྱུའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཞགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཡང་བལྟའོ། ། བྷ་གའི་སྟེང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་དེ་དག་ལ་བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་རྩ་ལྔ་དང་འབྱུང་བ་ལྔས་བརྒྱན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་མིག་མི་འགྱུར་བར་བལྟ་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གང་ཞིག་ཆགས་པ་སྲ་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ། སྦྲུལ་གྱི་མགོ་བོ་ལྟ་བུའི་སོར་མོ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཡིད་ལ་སེམས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་སྨོས་པས། གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་བརྡུངས་པའི་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཆགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྔགས་པའི་ཀ་ ར་ན་བནྡྷའི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དོ་ལ་དང་ཀུར་པ་ན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། ཇི་སྙེད་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བའི་ཀ་ར་ན་བནྡ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ རྒྱར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་ར་ན་བནྡྷ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། མཆོག་ཏུ་ཕྱེ་དང་བདལ་བ་དང་། ། དབང་པོ་ཞེས་བྱ་རྣམ་གསུམ་མཉེན། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་མཉན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡན་ལག་མཉེན་པ་སྟེ། དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ བ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་བྱའོ། ། དེ་ལས་བུ་མོའི་བྱིན་པ་སྐྱེས་བུའི་མཚོག་མར་བཞག་སྟེ། སྟེང་དུ་ཕུལ་བ་འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །

"Smooth" (mjam) means to apply with a twisting and supple motion. "In the manner of a hook" (lcags kyu'i tshul) is an illustration; it should also be viewed as being like a lasso. "Above the bhaga" means that during those activities, one should gaze with unblinking eyes at the characteristics of the five channels and the five elements adorned within the bhaga-maṇḍala. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "for those whose passion is firm" and so forth, "three fingers like the head of a snake" is an illustration; since the "mental yantra" was mentioned previously, it should also be accomplished with a vajra fashioned from gold or other materials. To show that these should be accomplished through the specific karana-bandha praised in the treatises on passion, the terms "dola," "kurpana," and so forth are mentioned. "As many as appear in all the treatises" refers to all the karana-bandha that arise in the treatises on passion. "All of these are called the mudrās of Vajrasattva" means that all the karana-bandha should be applied in the form of Vajrasattva. As it is said: "The supreme, the spread, and the one called Indra—these three are supple." Here, "supple" refers to supple limbs; one should also perform those three applications. Among them, placing the maiden's calf upon the man's crown and pushing it upward is called "the supreme opening" (mchog tu phye ba).

བྱིན་པ་དེ་ཉིད་ཤོད་དུ་ཕབ་སྟེ་བུ་མོ་རང་གི་རྗེ་ངར་གྱི་ནམ་མཚང་ནས་ཡར་བརྒྱང་སྟེ། སྐྱེས་བུས་སྟེང་ནས་མནན་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་བདལ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། བུ་མོའི་ པུས་མོ་ལེགས་པར་བསྐུམ་སྟེ། བརླ་དང་དཀུར་སྦྱར་ནས་སྐྱེས་པས་ཡུན་རིང་དུ་མནན་པ་འདི་ནི་དབང་མོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ནི་གཉུག་མ་མ་ཡིན་པ་དང་། མཆོག་ཏུ་གོམས་པས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཁ་སྦྱོར་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི། ཆགས་པའི་རོལ་པ་གཉུག་མ་ཉིད་དེ། ། གང་ཞེ་ན། ཁ་ སྦྱོར་དང་། འཚིར་བ་དང་། རྒོད་མ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཡན་ལག་རྐྱོང་བ་དང་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཉི་གའི་རྐང་པ་གཤིབས་ནས་བརྐྱང་སྟེ་སྦྱར་བ་འདི་ནི་ཁ་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཡང་བརླ་འོག་ཏུ་གནས་པ་དང་གློར་གནས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། ཁ་སྦྱོར་གྱི་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་དུ་ བུད་མེད་གཡས་སུ་བཞག་སྟེ། བརླ་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་ནས་བཅུག་སྟེ། མནན་པ་འདི་ནི་བཙིར་བ་ཞེས་བྱའོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ལས་ཡན་ལག་ཀུན་ནས་འཁྱུད་དེ་ཕན་ཚུན་ཀུ་ཅོ་དང་ག་ཞའི་སྒྲ་རྩོད་པའི་ཚིག་སྨྲ་བ་དང་ལྡན་པ་འདི་ནི་རྒོད་མ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་དག་ལ་བསྡུ་ཞིང་མཉེ་བའི་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ བ་ནི་དབུགས་གྲང་མོ་གཏོང་ཞིང་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པས་རྒྱབ་དང་ནུ་མ་དང་བརླ་དང་བྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ལག་པ་ཕྱིན་ཕྱོགས་སུ་གྲུ་མོ་གཟུགས་པ་དང་། ཁུ་ཚུར་དང་ཐལ་མོ་དང་སྐྱོར་མོའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་བཞིར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་སིད་ཅེས་ བྱ་བ་རྣམ་པ་བརྒྱད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།

Lowering that very calf and having the girl extend her own thigh upward from the groin, the man pressing down from above is called "the wide-spread" (vikaṭa). Having the girl’s knees well-bent and her thighs joined to her hips, the man pressing down for a long duration is called "the powerful" (īśvarī). These are not innate, but should be mastered through supreme familiarity. These three, such as the "union" (saṃpuṭa) and so forth, are the innate play of passion. What are they? They are the "union," the "squeezing" (pīḍana), and the "mare" (vaḍavā), which should also be applied by extending the limbs. Among these, the joining of both legs together, stretched out and aligned, is called "union." That, moreover, is of two types: the "under-the-thigh" and the "side-position." From that very activity of union, placing the woman on the right and inserting [the organ] after slightly opening the thighs and pressing down is called "squeezing." From that same application, embracing all the limbs and engaging in mutual shouting, laughter, and words of contention is called the "mare." Regarding those applications, the activity of gathering and massaging should be combined: exhaling cool breath and, being full of passion, placing the elbows toward the back, breasts, thighs, calves, and so forth, should be understood as four types according to the distinctions of the fist, the palm, and the hollowed hand. That itself should also be divided into eight types. Now, the eight types of "sighing" (siḍ) shall be explained.

རུ་ཏི་དང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཕུ་ཏི་ཀྲ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དུད་ཀྲི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྭ་སི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཨ་བརྟ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བ་ན་ཨ་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མོཀྵ་ཨརྦ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཨ་ལ་མ་ཨར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ཕུག་རོན་དང་། ཁུ་བྱུག་ དང་། ཧ་རི་ཏ་དང་། ངང་ནག་དང་། བུད་པ་དང་། ངང་སྐྱ་དང་། ཐི་བྱ་དང་། ལ་བ་ཀ་སྟེ། སྲོག་ཆགས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐད་དང་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ཡང་ཁོང་ན་གནས་པའི་སྒྲ་ལྐུགས་པ་དང་། ཁར་གསལ་པོར་བྱུང་བའི་སྐད་གཉིས་སུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྐྱེས་པས་སིད་ཀྱི་སྒྲ་ བསྒྲགས་པ་དང་། རྒྱབ་ཏུ་ཁུ་ཚུར་བསྣུན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་བསྟན་བཅོས་ལ་བྱང་བའི་བུ་མོས་སླར་བསྣུན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ཏེ། དེ་དག་བྱས་ནས་ཡང་དག་པར་གཞུག་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཆགས་པ་སྲ་བ་ རྣམས་ནི་དང་པོ་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཨ་པ་སྲེ་ཏ་ཀང་དང་། མན་ཏ་ནང་དང་། ཧུ་ལ་དང་། ཨ་བ་མརྟ་ན་དང་། པི་ལི་ཏ་ཀང་དང་། ནི་ར་ཁ་ཏ་དང་། བཱ་ར་ཧ་ག་དང་། བྲེ་ཤ་ག་ཏ་དང་། ཙ་ཏ་ཀ་བི་ལ་སི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། ། དེ་ ལ་ཕན་ཚུན་ལྟོ་སྤྲད་ནས་པདྨོར་རྡོ་རྗེ་ཡོན་པོར་བཅུག་ཅིང་བསེགས་ལ་བྲུད་པ་འདི་ནི་ཨུ་པ་སྲེ་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། ལག་པས་ལིང་གའི་རྩ་བ་བཟུང་སྟེ། ཕྱོགས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བ་འདི་མན་ཏ་ནང་ཞེས་བྱའོ། བུ་མོ་རྐང་པ་བརྐྱང་སྟེ་གན་རྐྱལ་དུ་ཉལ་བ་ལ་སྐྱེས་པས་སྟེང་དུ་ཕུར་ཐབས་སུ་གཟུགས་ པ་འདི་ནི་ཧུ་ལ་ཞེས་བྱའོ། །

Ruti, Phutikrata, Dudkrita, Svasita, Avarta, Vanabhā, Mokṣarva, and Alamar. These are to be applied respectively to the sounds of the pigeon, the cuckoo, the harita, the black goose, the buda, the grey goose, the crow, and the lavaka. Furthermore, these should be condensed into two categories: the mute sounds residing within and the clear sounds emerging from the mouth. Thus, when the man utters the sound "siṭ" and performs actions such as striking with his fist, the girl—who is passionate and skilled in the treatises—strikes back and so forth; these are the "replies." Having performed these, one should accomplish the practice through the eight specific modes of authentic engagement. Among those, for those whose passion is firm, one should first accomplish it through the yantra (mechanical positions). What are they? They are called Upasretaka, Mantananda, Hula, Avamartana, Pilitakan, Nirakhata, Varahaga, Vreshagata, and Catavilasita; these are the distinctions of the khasbyor (union). Among them, pressing the bellies together and inserting the vajra crookedly into the padma, then rubbing it obliquely, is called Upasretaka. Grasping the base of the liṅga with the hand and circling it in all directions is called Mantananda. When the girl lies on her back with her legs extended, the man thrusts upward like a stake; this is called Hula.

དེ་ཉིད་ལས་བཟློག་སྟེ་དགའ་བ་དང་བཅས་པས་བསྐྱོད་པ་འདི་ནི་ཨ་བ་མ་རྟ་ན་ཞེས་བྱའོ། ། ལིང་ག་བཅུག་ནས་ཡུན་རིང་དུ་བསྡམས་ཏེ་གནས་པ་འདི་ནི་བི་ལི་ཏ་ཀང་ཞེས་བྱའོ། ། ལིང་ག་རིང་དུ་ཕྱིར་ཕྱུང་སྟེ་དྲག་ཤུལ་དུ་འཇུག་ཅིང་བརྡེབས་པ་འདི་ནི་ནིར་ཁ་ཏ་ཞེས་ བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་གཉི་ཀས་བརྡེབས་པ་འདི་ནི་བྲེ་ཤ་ག་ཏ་ཞེས་བྱའོ། ། གྱེན་དུ་འགྱེན་ཞིང་དལ་བུས་འཇུག་ཅིང་བརྡེབས་པ་འདི་ནི་བཱ་ར་ཧ་ག་ཏ་ཞེས་བྱའོ། ། ལན་གཅིག་བཅུག་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལན་གསུམ་མམ་བཞིར་བརྡབས་ནས་ལན་གསུམ་མམ་བཞིར་འབྱུང་འཇུག་བྱེད་པ་འདི་ནི། ཙ་ཏ་ཀ་བི་ ལ་སི་ཏ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཆགས་པའི་གནས་ལ་ཀ་ར་ན་སཾ་པུ་ཏ་ཞེས་བྱའོ། ། སྐྱེས་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཉམ་ཆུང་ཞིང་མི་ནུས་པ་དང་། བུད་མེད་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེས་བུའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་ཆགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་གསུངས་ པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ནང་ནས་སན་ད་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྲ་མ་ར་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྲེང་ཁ་ལི་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྒོད་མ་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཟུང་སྟེ་ཡུན་རིང་དུ་སྡུད་པ་དང་། འཚིར་བ་འདི་ནི་སན་ད་ཤ་ཞེས་བྱའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་དང་བཅས་པས་འཁོར་ལོ་ལྟར་ ཀུན་དུ་བསྐོར་བ་འདི་ནི་བྲ་མར་ཀ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་བྱིན་པ་ཕན་ཚུན་དུ་བསྣོལ་ཏེ་ཀུན་དུ་བསྐོར་བ་འདི་ནི་བྲེད་ཁ་ལི་ཏ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱད་པས་གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ངལ་བར་གྱུར་ན། འཕྲལ་བར་འཕྲལ་བ་གཏད་དེ་ངལ་བསོ་ནས་སླར་ཡང་དེ་ལྟར་འཇུག་པར་བྱ་བ་དང་།

Reversing that very [method], moving with joy, is called avamardana. Inserting the liṅga and remaining for a long time while constricted is called vilītakam. Drawing the liṅga far out and then forcefully inserting and striking is called nikhāta. Striking with both [partners] in that same manner is called vṛṣagata. Inserting slowly while pulling upward and striking is called vārāhagata. Inserting once and immediately striking three or four times, then entering and exiting three or four times, is called catuḥkavilāsita. These are known as the karana-saṃpuṭa (sexual positions) of the locus of passion. Regarding "acting like a man": this refers to a weak or incapable man and a woman of great passion acting out the man's role. This is taught in eight ways in the Kāmaśāstra (Treatise on Passion), and should be understood from there. Among those, the three known as sandāśa, pramāraka, and vṛṅkhālita are the primary ones. Grasping [the woman] in the manner of a mare and drawing her in for a long time while squeezing is called sandāśa. Turning her completely like a wheel with a mechanical device is called pramāraka. Turning her completely by crossing the calves of the legs over each other is called vṛṅkhālita. If the man becomes exhausted by practicing in that way, he should rest by placing forehead to forehead and then enter her again in that same manner.

དེའི་འོག་ཏུ་བུ་མོས་གོ་བཟློག་ སྐྱེས་བུའི་བྱ་བ་བྱས་པས་སྐྱེས་བུ་འགེབས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེས་བུའི་སྟེང་དུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཕུ་རུ་ཤའི་ཏོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་བུད་མེད་སྲ་བ་དང་འཛེག་པའི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཅི་རིགས་པར་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། བྱ་བ་དེ་དག་སྤང་བ་ནི་བུད་མེད་སེམས་ཁྲལ་ཆེ་བ་དང་། བུ་ བཙས་པ་དང་སྦྲུམ་མ་དང་བྱ་བ་མང་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་གཞོན་ཞིང་རྒན་པ་རྣམས་ལ་སྤང་བར་བྱའོ། ། རྒྱས་པར་ནི་དགའ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དགའ་བའི་འཁོར་ལོར་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆགས་པའི་སྡེའམ་ཆགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ནི་དགའ་ བའི་འཁོར་ལོར་ཞུགས་པ་སྟེ། ཆགས་པས་ཤིན་ཏུ་མྱོས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྒྲགས་པའི་འོ་བྱ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་ངེས་པ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དགའ་བའི་འཁོར་ལོར་ཞུགས་པ་ལ། ། གནས་སོགས་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ལྷག་མ་ ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ལྡན་པའི་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆ་ནི་ཆ་ཤས་ཏེ། སྐྱོན་གྱི་ཚོགས་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། དཔྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དཔྲལ་བ་སྟེ། སྔར་བསྟན་པའི་འཇིམ་པ་ལས་ བྱས་པའི་སྨྱུག་མའི་སྦུ་གུ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་བཞག་ཅིང་གཡས་གཡོན་ཆུས་དགང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སྔར་རྡུལ་ཆུ་བཅིང་བའི་སྐབས་སུ་གླང་ཆེན་མགོའི་བཅུད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ།

Following that, the girl reverses [the position]. Because she performs the actions of a man and covers the man, and because she acts upon the man, it is called puruṣāyita. One should first understand the characteristics of the various types of firm and climbing women, and then engage with them as appropriate. One should avoid those actions with women who are overly anxious, who have recently given birth, who are pregnant, who have many duties, or who are very young or old. These details should be learned from the Kāmaśāstra (Treatise on Passion). Regarding the phrase "having entered the wheel of joy" and so forth: entering into a group of the passionate or a collection of the passionate is "having entered the wheel of joy." For those who have become utterly intoxicated by passion, how could there be any fixed rules regarding the stages of kissing proclaimed in the Yoginītantras? For that very reason it is said: "For those who have entered the wheel of joy, there is no fixed rule regarding the places and so forth." The remainder has already been explained. Regarding the phrase "the portion of the one possessing miraculous power" and so forth: "portion" (aṃśa) means a part, which refers to the collection of defects. "Medicine and so forth" is the remainder. "The forehead" refers to the forehead of the water-mechanism and so forth; it is placed inside a mechanism such as the bamboo tube made of clay as previously described, and the specific actions such as filling the left and right sides with water are performed. Regarding what was previously stated in the section on binding the seminal fluid, such as "the essence of the elephant's head" and so forth:

དེ་ནི་གླང་པོ་ཆེའི་སྣའི་རྣམ་ པ་ལྟ་བུའི་སྨན་གྱི་ཁུ་བ་སྟེ། སེང་གེར་བཙོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། རྔུལ་ཆུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་རྔུལ་ཆུའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔོན་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོར་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ་རྡོ་དང་ འདྲེས་པ་དང་རྡོ་དང་སའི་བར་དུ་འདུག་པའོ། ། སྐྱོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའམ་ཡང་ན་དམན་ཞིང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་སྟེ། སྐྱོན་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། མུ་ཏིག་གི་ཡང་སེར་སྐྱ་སྟེ། སྙིང་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོར་བར་བྱའོ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྣུམ་བག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱ་ཞིང་སོབ་པའོ། ། གསེར་རྡོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅག་ན་སེར་པོ་ཕྱེ་ཕྱེ་པོར་འགྱུར་བའོ། ། གསེར་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣུམ་བག་མེད་ཅིང་འཚེར་བག་མེད་པའོ། ། ཕུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། དབུ་བ་འདྲ་ བ་དང་བུ་ག་སེད་སེད་པོ་ཡོད་པའོ། ། བཅོས་མའི་ལྷད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡུལ་ལ་སོགས་པའི་ལྷད་དོ། ། འགས་པ་དང་སྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྱོང་བ་དང་ཚེལ་ཚེལ་པོར་འདུག་པའོ། ། སྦྲུལ་ལྟར་རིང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྦྲུལ་ལྟ་བུའི་རི་མོ་ཡོད་པའོ། ། སྐྱ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཅང་དཀར་ཆེས་པ་དང་། ཧ་ཅང་སེར་བ་ དང་འོད་མེད་པའོ། ། སྐྱོན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྔུལ་ཆུ་གཟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ།

That is a medicinal liquid in the form of an elephant’s trunk, to be combined with what is called "cooking in a lion." "The four types of sweat" means the four varieties of accomplished sweat. The remainder is easy to understand. "As before" means as in the previous stage. "Together with stones" means that which is to be discarded; it refers to that which is mixed with stones or situated between stones and earth. "Defects" means that it will become as it was before, or else it means inferior and to be rejected. "Pale-yellow" refers to the color, and is to be connected with "defects." Even for pearls, "pale-yellow" is a defect; "lacking essence" means that it is to be discarded. "Lacking oiliness" means it is pale and brittle. "Gold-stone" means that when broken, it becomes a yellow powder. "Lacking gold" means it lacks oiliness and luster. "Porous" means naturally formed, resembling foam, and having a spongy texture. "Artificial adulteration" refers to adulteration with dust and the like. "Cracking and hard" means being stiff and coarse. "Long like a snake" means having patterns like a snake. "Pale" means being excessively white, excessively yellow, or lacking luster. Regarding the phrase "all these defects are also as before," it means that in the case of dripping sweat and so forth, they will become faulty in exactly the same way as previously described.

། ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟག་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཟང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ ཆེ་བརྟག་པའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། སྲོག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ལི་ཛ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབའ་ལ་ཀ་ལ་སོགས་པའོ། ། སོ་སྟའི་འདབ་མའི་ཡང་སེར་སྐྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་ཁ་ད་སེའི་རླིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། ས་ལི་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ ཡིན་ནོ། ། འདབ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པགས་པའོ། ། སེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་སྡེར་མོའོ། ། ཕག་པའི་རྣ་བ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྱིབས་ཕག་པའི་རྣ་བ་ལྟ་བུའོ། ། ཉ་དང་ཐལ་སྨན་ལ་སོགས་པའི་དྲི་ལྟ་བུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉའི་དྲི་དང་ཐལ་བའི་དྲི་བྲོ་བའོ། ། མེས་བསྲེགས་ན་མྱུར་དུ་ཐལ་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི། མེས་རེག་ན་མྱུར་དུ་ཚིག་པ་སྟེ། ཐལ་བར་ལྷོགས་པའོ། ། རི་དྭགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རི་དྭགས་ནི་གླ་བའོ། ། དེའི་སྐྱོན་དེ་ཉེས་པའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་སོ་ཅོག་ལ་ཕན་མི་འདོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། མདོག་མེད་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་མདོག་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། རྒྱ་མཚོའི་དབུ་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱ་ཞིང་སོབ་པའོ། ། ཉེས་པ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་དང་མཁྲིས་པ་དང་བད་ཀན་ནོ། ། ཆུའི་སྟེང་ན་འཕྱོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུར་བཞག་ན་གཏིང་དུ་མི་འབྱིང་བའོ། ། པྲི་ཡང་ཀུའི་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ་འགལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྗང་གུ་ནི་ ལྗང་སེར་རོ། ། འགལ་བ་ནི་ཕན་མི་འདོགས་པའོ། ། གུར་ཀུམ་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

The term "ritual" (vidhi) refers to the process of extraction and so forth; the phrase "it will become excellent" is the remainder of the sentence. "Alas" (o) indicates the completion of the ritual for examining precious gems. "Living beings" (prāṇin) refers to sali-ja and the like. "Roots" (mūla) refers to bālaka and the like. Regarding the statement "the leaves of the sotā are also pale-yellow," this is the brief indication, and its explanation is "the testicles of the khadase," which refers to the sali-ja. "Leaves" (pattra) refers to the bark. "Nails" (nakha) refers to śṛṅgī (horn-shield). "Like the ears of a pig" means the shape is like the ears of a pig. "With a scent like that of fish or ash" means it smells like fish or ash. "If burned by fire, it quickly turns to ash" means that if touched by fire, it is quickly consumed and reduced to ash. Regarding "the great defect of the wild animal," the "wild animal" is the musk deer (kastūri-mṛga); its "defect" is its flaw. "It should be avoided in all activities" means that it is of no benefit in any ritual whatsoever. "Lacking color" means having various colors. "Like the foam of the ocean" means it is pale and spongy. "The three defects" refers to wind (vāta), bile (pitta), and phlegm (kapha). "Floating on the surface of water" means that when placed in water, it does not sink to the bottom. Regarding the statement "the priyaṅgu is green, which is a contradiction," "green" here means yellowish-green. "Contradiction" means it is of no benefit. Regarding "of saffron" and so forth:

བློ་དང་ལྡན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཕྲ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རླན་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདམ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། ལྗང་གུ་ནི་ ལྗང་ནག་གོ། ། རྩ་བ་མེད་པ་ནི་རྩ་བའི་རྡོག་པོ་མེད་པའོ། ། ཕྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྩ་བ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེ། སྤང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ལ་བ་ན་ནི་ཙམ་པ་ཀའོ། ། ཁ་ཆེར་བྱེ་བ་ནི་ཁ་མང་དུ་གས་ཤིང་བཀས་པ་སྟེ། འགལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཁ་ཆེར་བྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུས་མ་ ཡིན་པར་སྐྱེས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དུས་སུ་སྐྱེས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བུ་མང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་གེ་སར་མང་བ་སྟེ། སྤང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། རྩི་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་གནས་བསྟན་ཏེ། རྩི་དང་རྫས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩི་དང་སྨན་གྱི་རྫས་ཀྱི་ ཚོགས་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་སོ། ། ཁ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་བ་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ་རིའི་རྩེ་མོ་ཡང་ཡིན་པས་རི་ཁ་བ་ཅན་གྱི་རྩེ་མོའོ། ། རི་བོ་དབང་ཆེན་དང་འབིགས་བྱེད་ཀྱི་བྲག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བྲག་གི་སྒྲ་ནི་གཉིས་ཀ་དང་སྦྱར་ཏེ། ནགས་ཀྱི་ནང་ན་རྡོའི་ཚོགས་ཡོད་ པ་ནི་བྲག་གོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གནས་དེ་དག་རྩི་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། སྨན་གཞན་དག་གི་ཡང་སྐྱེ་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། ། ཡང་ན་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་གཞན་སྟོན་པའི་ཚིག་གི་ཕྲད་དོ། ། མིག་སྨན་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་དང་ སྦྱར་རོ།

The phrase "by the wise" is to be connected with "should be understood." If one asks what that is, it is "subtle," which is easy to understand. "Born from moisture" means born from mud and the like. "Green" refers to a dark green. "Rootless" means lacking a root bulb. Regarding "subtle," it refers to an extremely fine root, which is connected to the phrase "should be abandoned." "Lavana" refers to the campaka flower. "Split into many parts" means cracked and split into many openings, which is connected to the phrase "contradictory." Some say that "split into many parts" refers to those that grow out of season, and that one should take those that grow in season. "Many-stamened" means having many internal filaments, which is connected to the phrase "should be abandoned." With the words "Listen!" and so forth, the sources of growth for the medicinal substances and the like are shown. "Medicinal substances and materials" refers to the collection of medicinal substances and drugs. "Place" refers to the place of growth. Regarding "the snowy [mountains]" and so forth: since it is both snowy and a mountain peak, it is the peak of the snowy mountain. Regarding "the rocks of Mount Mahendra and the Vindhya," the word "rocks" is applied to both; a collection of stones within a forest is a "rock." Furthermore, "and others" means that those places are not only sources for medicinal plants, but also sources for other medicines. Alternatively, "and others" is a particle indicating other sources of growth. "Like eye-salve" should be connected to both the words "water" and "rock."

། གང་དག་གིས་རྩི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྩི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ནི་སྨན་གྱི་ཚོགས་སོ། ། རྩི་དང་རྩི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ནི་རྩི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟེ་གཅིག་ལུས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། ། མཁའ་ལས་སྣ་ཚོགས་སངས་རྒྱས་སྒྲ་ཡིས་གསལ་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ས་ཕྱོགས་གང་གི་སྟེང་གི་ཆ་ན་དྲང་ སྲོང་ལ་སོགས་པའི་མིང་དང་མི་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། ཡང་ན་རྟག་ཏུ་འབྲུག་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། རི་ཤོད་ཆུ་འབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླབས་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་བྲག་གི་རྩེ་མོ་ནས་འབབ་པའོ། ། ནོར་བུ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བྲག་དཀར་ པོ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཤེལ་དང་ཆུ་ཤེལ་ལ་སོགས་པའི་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནོར་བུའི་སྒྲ་ནི་གཉི་ག་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཤེལ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཆུ་ཤེལ་ནི་ནོར་བུ་ཟླ་འོད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། ། བྲག་སེར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆུ་སེར་པོ་འབབ་པ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི། བྲག་སེར་པོ་གང་ཆུ་སེར་པོའི་ཆུ་རླབས་དང་འཐབ་པ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འཐབས་པའི་སྲུབས་ལས་ནི་བྱི་རུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། བྲག་སེར་པོ་དངོས་ལས་ནི་བཙག་སྟེ་གསེར་བཙག་གོ། ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བརྒྱ་བྱིན་གཞུ་ལྟ་བུའི་ནོར་བུ་དང་། ནོར་བུ་ཛི་བན་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནོར་བུ་ཛི་བ་ན་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པ་དང་། འཇའ་ཚོན་ལྟར་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་ནོར་བུ་སྟེ།

Regarding the phrase "the place where the medicinal elixirs are blessed": the "blessing of medicinal elixirs" refers to a collection of medicines. "Elixirs and the blessing of medicinal elixirs" is a compound where one term is retained, meaning the application of medicinal elixirs. As for the phrase "clarified by the sounds of various Buddhas from the sky": this means that in the upper part of a certain region, the names of sages and the like, or the pleasing sounds of non-human beings, are proclaimed. Alternatively, it means the sound of thunder is constantly resounded. Regarding "waterfalls on mountain slopes": this refers to delightful, wavy water flowing from the peaks of rocky cliffs. To indicate the sources of jewels, it says "from white rock" and so forth. Regarding the term "jewels" such as crystal and moonstone: the word "jewel" should be applied to both. Crystal is well known. Moonstone refers to the jewel known as candrakānta (moonlight). Regarding "yellow rock" and so forth: "yellow water flowing" refers to a yellow rock where yellow water meets the waves. From the churning of such a meeting, coral (pravāḍa) arises. From the yellow rock itself, gairika (red ochre) or gold-dust is produced. Regarding "by Śakra" and so forth: the jewel like Śakra’s bow and the jewel called jīmūta—which is renowned as jīvana—are jewels with various colors like a rainbow.

དེ་གཉིས་རི་དམར་པོ་དག་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲག་ཁ་དོག་སྔོན་དམར་དུ་འདུག་པ་ལས་སྐྱེ་བའོ། ། རིའི་ལྗོངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་ས་ར་པ་ལྟར་བསྐོར་བའི་གཤོང་ངོ་། ། དྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆུ་ཚ་མོ་འབབ་ཅིང་ས་ཕྱོགས་དྲོ་བའོ། ། ཁར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁར་བའི་གསེར་རྡོའོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཟངས་རྡོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྕགས་ཁབ་ལེན་གྱི་རིགས་རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྱར་བྱེད་དང་གཡོ་བྱེད་དང་འདྲེན་བྱེད་དང་ཞུ་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་ པ། འབྱར་བྱེད་དང་ནི་གཡོ་བར་བྱེད། ། འདྲེན་པར་བྱེད་དང་ཞུ་བྱེད་པ། ། ཁབ་ལེན་རིགས་ནི་རྣམ་པ་བཞི། ། བཟང་པོ་འདི་བཞི་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་ཟེར་རོ། ། བྱི་མ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱི་མ་ལ་ཨ་ཛ་ནའོ། ། སྟམ་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོའི་ཁྱད་པར་རོ། ། བྲག་ཁ་དོག་སྔོན་དམར་དུ་འདུག་པ་དང་། སྣ་ ཚོགས་སུ་འདུག་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིའི་ཁྱད་པར་གཞན་སྣ་ཚོགས་ལས་སོ། ། བྲག་སུམ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སུམ་པ་ནི་བྱེ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པའོ། ། སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྡིག་པ་དང་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་ཕྲ་མོ་མང་པོ་ ཡོད་པའོ། ། ཚ་ལ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སོགས་ཀྱིས་ན་སོ་ཙི་ཀ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་དག་བླང་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བླང་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་གའོ། ། ལྕི་རློན་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངུལ་ཆུ་བསྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ ཆོ་ག་སྟེ།

Regarding the statement, "Those two arise from red mountains," this refers to arising from rock that is blue and red in color. "Mountain valley" refers to a basin surrounded by mountains like a cow's udder. "Warm" means that hot water flows there and the region is warm. "Kharba" refers to the ore of kharba-gold. "Furthermore," and so forth, refers to copper ore and the like. "The four types of magnetite" refers to the adhesive, the mobile, the attractor, and the liquefier. As it is also said: "The adhesive, the mobile, The attractor, and the liquefier— These are the four types of magnetite; These four excellent ones are explained." So it is said. "Byimala" refers to byimalājana. "Stampana" refers to a specific type of stone. "From rock that is blue and red in color and from various [types]" refers to various other specific types of mountains. Regarding "crumbling rock" and so forth, "crumbling" means it is mixed with sand and the like. "Containing living beings" and so forth means there are many small creatures such as scorpions and snakes. Regarding "borax and so forth," the "and so forth" includes substances such as soṭīka. The phrase "taking those" and so forth teaches the ritual for taking them; "having given an offering cake" refers to the common ritual. "Accomplishing through the application of moist dung" refers to the specific ritual for accomplishing mercury.

མཚལ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱེ་མ་འོག་ནས་མེས་བཙོས་ཤིང་སྟེང་དུ་ལྕི་རློན་གྱིས་བཟུང་ནས་བསྒྲུབས་ལ་ཀུ་བའི་སྣོད་དུ་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། རིག་པ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངུལ་ཆུའོ། ། ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་འགྲུབ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་གོ་འཕང་ཡང་ དངུལ་ཆུས་འཐོབ་པ་སྟེ། འདིས་ནི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའོ། ། དངུལ་ཆུ་སྐྱེ་བའི་ལོ་རྒྱུས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདས་པའི་དུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བསྐལ་པ་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཆགས་ནས་རིང་པོར་མ་ལོན་པའི་དུས་སོ། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ནི་ལྷན་ཅིག་བཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བོ་ རྣམས་འདུལ་བར་གཟིགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ལྷའི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་སྤྲུལ་ནས་མཛད་པའོ། ། ལྷ་མིན་གྲུབ་པ་སོགས་མཐོང་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་གནས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ལྷའི་ཚོགས་ནི་ལྷའི་སྡེ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་དང་བཅས་པས་མཐོང་ན་སྐྲག་པར་ འགྱུར་བ་ནི་འོད་དང་བཅས་པར་འབར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཐིག་ལེར་ཞུ་བ་སྟེ་བཙུན་མོ་དང་འདུས་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེ་འབར་བས་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་ཞུ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པར་གྱུར་པའོ། ། སྐུལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གླུའི་དབྱངས་ཀྱིས་ སད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདུད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བདུད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་གཏོར་གཟིགས་ནས། ། མྱུར་དུ་ང་ལ་སྐུལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ།

The phrase "one should prepare [the substance] by cooking the powder of vermilion and so forth with fire from below while holding it with moist clay from above, and then take it up in a gourd vessel" should be applied here. "Those knowledges" refers to mercury. Regarding the phrase "if Brahmā, Śakra, and so forth are accomplished," this means that even the states of Brahmā and the others are attained through mercury; this demonstrates the benefits. To show the history of mercury's origin, it says "in the past," and "the first eon" refers to the time not long after the world was formed. "The supreme deity dwells together" means that at that time, the Blessed One Vajrasattva himself, seeing that beings were to be tamed, emanated as the Great God of Gods and performed his deeds. Regarding the phrase "seeing the asuras, the accomplished ones, and so forth," "accomplished ones" refers to those born from the womb of the accomplished. "The hosts of gods" refers to the classes of gods; seeing them together, one becomes terrified because they blaze with light. If one asks what [is seen], it is the melting into a drop; that is, through the blazing fire of desire from union with the consort, it melts into the form of a drop. "All the Buddhas having gathered" means they have assembled as one. "Exhorting" means awakening [him] with the melody of song. If one asks why, it says "by Māra" and so forth, to be connected with the phrase: "Seeing that Māra has scattered [the obstacles], he quickly exhorts me."

སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དམན་པས་བདུད་ཀྱི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོར་བ་གཟིགས་ནས་བསྐུལ་བའོ། ། ཐམས་ ཅད་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བུད་མེད་ཐམས་ཅད་ཆགས་པར་བྱེད་པའོ། ། དངུལ་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདུད་ཀྱིས་གཏོར་བའི་ཐིགས་པ་དེ་དག་དེང་སང་འཇིག་རྟེན་ན་དངུལ་ཆུ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པ་སྟེ། དེས་ན་ཚེ་དང་ནད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དྲིའི་ ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཆོག་དང་དམན་དང་བར་མ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླ་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་དཀར་པོ་ནི་དམན་པའོ། ། དམར་པོ་ནི་བར་མའོ། ། སེར་པོ་ནི་མཆོག་གོ། ། ཀེ་ཏ་ཀ་ལྟར་དྲི་ཞིམ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཉེས་ན་མེ་ཏོག་ཀེ་ཏ་ཀ་ལྟར་ དྲི་ཞིམ་པའོ། ། ཡང་ན་སྲོད་ལ་གཞལ་བས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གསུངས་པ། གང་ཞིག་མཉེས་ན་ཀེ་ཏ་ཡི། ། དྲི་ལྟ་བུ་ཡི་ངད་ལྡང་ཞིང་། ། ཁ་དོག་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་སེར། ། མྱངས་ན་ཁ་དང་ཚ་བའི་རོ། ། མཉེས་ན་སྣུམ་ཞིང་གཞལ་ན་ཡང་། ། བསྲེགས་ན་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ། པགས་ པ་ལང་ལོང་དྲི་དང་ལྡན། ། རི་དྭགས་མཆོག་གི་ལུས་ལས་བྱུང་། ། ལྷ་རྫས་འདི་ནི་མི་མཆོག་གི། ། ལོངས་སྤྱོད་ཡིན་པར་ང་ཡིས་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལ་ཆུའི་ནང་དུ་བླུགས་ན་མྱུར་དུ་ཆུ་དམར་པོའམ་སེར་པོར་འགྱུར་བ་ནི་བཅོས་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། རི་དྭགས་ལུས་ལས་བྱུང་ བའི་དྲི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བརྟག་བྱས་ཏེ། ། ལག་པའི་མཐིལ་དུ་ཆུ་བླུགས་ནས། ། དེ་ཡི་ནང་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་དམར་པོའམ། །

Having seen that because the merit of beings is inferior, [the substance] has been scattered throughout all the abodes of Māra, he exhorted [the teaching]. Regarding the phrase "that which causes all to be deluded": it refers to that which causes all women to become attached. Regarding the term "mercury" (rasa): it is well known. Regarding the phrase "those drops scattered by Māra": nowadays in the world, those drops are known as "mercury," and by means of it, longevity, health, and so forth, are increased. Now, the qualities of the fragrance are explained. Regarding the phrase "now" and so forth: "superior, inferior, and middling" refers to its connection with what is called musk. Among those, the white is inferior; the red is middling; and the yellow is superior. Regarding the phrase "fragrant like the ketaka flower": when rubbed, it is as fragrant as the ketaka flower. Alternatively, it should be known by weighing it at dusk. Regarding those [qualities], it is said: "When rubbed, it emits a scent like the ketaka; its color is extremely yellow. When tasted, it has a bitter and pungent flavor. When rubbed, it is oily; when weighed, it is light. When burned, it does not turn to ash. The skin is wrinkled and possesses a fragrance. Produced from the body of the supreme wild animal, I declare this divine substance to be the enjoyment of the supreme among men." In that regard, if it is placed in water and the water quickly turns red or yellow, it should be known to be artificial. Regarding that, it is also said: "The fragrance produced from the body of the wild animal should be examined by the wise. Having poured water into the palm of the hand, one should place it therein. In an instant, it turns red or..."

ཆུ་ཡི་ཁ་དོག་སེར་མཐོང་ན། ། དེ་ནི་བཅོས་མར་ཤེས་བྱས་ཏེ། ། རིན་ཐང་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། ། ཁ་ཏ་སི་ནི་སྲོག་ཆགས་ཙ་ར་མང་ངོ་། ། རྒྱ་མཚོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཚྭ་ཅན་གྱི་ཆུ་ལས་བྱུང་བའོ། ། གཉིས་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེན་མོ་རྟའི་རྨིག་པ་ལྟ་བུ་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་སྣ་ལྟ་བུ་གཉིས་དང་། བཱ་ཏ་རི་ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མ་ལྟ་བུ་དང་། ཤིང་ལོ་ལྟ་བུ་དང་། འདི་དག་ལས་དྲི་སྦྱར་བར་འོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱ་རོག་མཆུ་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བཅག་ན་བྱ་རོག་གི་མཆུ་ལྟར་གནག་པའོ། ། རྩ་བ་སོར་མོའི་དབྱིབས་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐེའུ་ཆུང་གི་ཚད་ཙམ་ལ་མདུད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། མུ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། ནད་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛེ་སྟེ་རུ་རྟའོ། ། ཡུང་པ་ཀུ་ཏ་ཙ་ལྟར་སེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཀུ་ཏ་ཙ་ནི་གུར་ཀུམ་སྟེ། དེའི་ མདོག་དང་འདྲ་བའོ། ། ར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་ནུ་ཀའོ། ། འབྲིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱར་དུ་རུང་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྤང་བར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཀེ་བར་ཏི་ནི་གླ་སྒང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུ་ཏ་ན་ཏ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འབྲིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླང་དུ་རུང་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་ མ་ཕྱེའོ། ། ། ། ད་ནི་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་ཆང་གི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཚིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཐལ་བའི་དྲི་དང་ཡང་སྦྱར་རོ། ། མ་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཛ་ག་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རྣམ་པ་བཞི་ནི། མདོར་བསྡུས་པའི་དབྱེ་བའོ། ། མ་ཏི་རྣམ་པ་ལྔར་ བཤད་དེ། །

If the color of water is seen as yellow, it should be known as artificial and its value should not be increased. The khaṭa is a type of tsara creature. That which is called "ocean" arises from salt water. "Two by two" refers to those with nails like horse hooves and those with trunks like elephants, as well as those like the petals of a vāṭarī lotus and those like tree leaves; the meaning is that these are suitable for compounding fragrances. "Crow-beak-like" means that when broken, it is black like a crow's beak. "Roots shaped like fingers" means they are about the size of the little finger and have knots. Mura is easy to understand. "Lord of diseases" refers to leprosy, which is urubūka. "Yellow like kuṭaca"—kuṭaca is saffron—and it is similar in color to that. Rana is renuka. "Medium" indicates that it is suitable for compounding; the characteristics of what is to be rejected have already been explained. Kevarti is nāgaramotha, which is called kuṭanata. "Medium" indicates that it is suitable to be taken. The remainder is easy to understand and has not been analyzed further. Now, in order to demonstrate the qualities of alcohol, which is the primary substance for satiation, the words "now" and so forth are stated. "Satiation" should also be applied to the previously mentioned scent. From "māṭi" up to "jagala," these four are the concise classifications. Māṭi is explained as being of five types.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཛ་ལ་ག་ནི་གསུམ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་རྒྱས་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྦྲང་རྩི་ལས་བྱུང་དང་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཏིའི་དབྱེ་བ་ལྔ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རབ་ཏུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མདོར་བསྡུས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་མ་ ཡིན་པར་རོ། ། ཨི་ཀྵུ་ལས་བྱུང་དང་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། གོ་ཏི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བདུན་ནོ། ། འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཛ་ག་ལའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འབྲས་བུའི་ཁུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒུན་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་ཁུ་བ་སྟེ། འབྲུ་ཆང་དང་སྦྱར་བའོ། ། མེ་ཏོག་ཅེས་ བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་ལས་བྱུང་བའི་ཁུ་བའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འབྲུ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲུ་འབའ་ཞིག་ལས་བྱུང་བའོ། ། ད་ནི་མ་ཏིའི་ཆང་གི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཉ་བུ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཉ་བུ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྲས་ བུའི་ཁྱད་པར་གང་ཉ་བུ་ཅན་ཞེས་གྲགས་པའོ། ། ཙཀྲ་ཨང་ག་ནི་ལེགས་མཐོང་ངོ་། ། ཉི་མའི་འོད་ལ་བཙོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་བསྐམས་ཀྱི་བར་དུ་ཉི་མ་ལ་བསྲད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ས་ཧ་ར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ས་ཧ་ར་ནི་ཙཱུ་ཏའི་ཁུ་བའོ། ། འུ་སུ་ནི་འུ་ སུའི་མེ་ཏོག་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་ཤ་ཏ་པུཥྤའོ། ། མ་ལ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རི་མ་ལ་ཡ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ་ཙནྡན་ནོ། ། གཞོན་ནུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པྲི་ཡང་ཀུ་སྟེ། རི་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲག་གི་སེར་ག་ལས་སྐྱེས་པའོ། །

The phrase "thus" refers to the section up to "the three jālagas," which is an extensive classification resulting in twenty-three types. "The first is that which arises from honey" and so forth refers to the five types of mādhvī, which are easy to understand. Regarding "extremely clear" and so forth, "in brief" means not in an overly extensive manner. "The first is that which arises from ikṣu (sugarcane)" and so forth refers to the seven types of gauḍī. Regarding "the fruit" and so forth, these are the three types of jāgala. "Fruit juice" refers to the juice of grapes and the like, which is mixed with grain liquor. "Flower" refers to the juice derived from flowers; it should be mixed with grain as before. "The other" refers to that which arises from grain alone. Now, in order to show the preparation of mādhvī liquor, it is said: "the fruit of the śapharī," and so forth. "The fruit of the śapharī" refers to a specific type of fruit known as śapharī. Cakrāṅga is "well-seen." "One should cook it in the light of the sun" means it should be dried in the sun until the water is evaporated. If one asks what should be done next, it says "sahara" and so forth. Sahara is the juice of the cūta (mango). Jātī is the flower of the jātī, which is explained as śatapushpā. Malaya refers to sandalwood, which grows on Mount Malaya. Kumārī is priyaṅgu; "born from the mountain" means born from a crevice in the rock.

ཛཱ་ཏི་ནི་ཛཱ་ཏི་ཕ་ལའོ། ། ཆུ་ནི་དེ་ཡི་བཞི་འགྱུར་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉི་མའི་འོད་ལ་བཙོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པི་པི་ལིང་ངོ་། ། ཏ་མ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པྲི་ཡང་ཀུའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཆ་རེ་རེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། བུ་རམ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུར་ཤིང་གི་ཁུ་བའོ། ། ཉི་མའི་འོད་ལ་བཙོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ། དེ་མཉམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་དང་ཆ་མཉམ་པའོ། ། བདུག་སྤོས་ཀྱིས་ནི་བདུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོག་ནས། ག་ པུར་དང་ནི་གླ་རྩིས་བདུག། ཅེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏོ། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མཉམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐོག་མ་ནི་སྔར་གྱི་ཆང་ངོ་། ། ཐ་མ་ནི་ཛ་བུ་ཀའི་ཤིང་སྟེ། སླར་ཡང་འཛམ་བུའི་ཤིང་དང་མཉམ་པོར་སྦྱར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲང་རྩི་སྟེ། དེ་གཉི་ག་བསྡོངས་པའི་ བཞི་འགྱུར་དུ་སྦྲང་རྩི་བླུགས་པའོ། ། དུ་ཧི་ག་པུར་གླ་རྩིས་བདུག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དུ་ཧི་ནི་ཙནྡན་ཏེ་དང་པོར་ཙནྡན་དང་ག་བུར་གྱིས་བདུག་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་གླ་རྩིས་བདུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་སྒེག་མོ་ཞེས་བྱ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་དེ་ནི་སྒེག་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོས་བདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ འོག་ནས། དྲི་ཞིམ་དང་བཅས་སྒེག་མོར་བཤད། ། ཅེས་གང་གསུངས་པའོ། ། རབ་ཏུ་མྱོས་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ།

Jāti is jātiphala. "Water together with four times that" refers to what follows later: "one should boil it in the sunlight." If one asks what should be done next, the text says "blue" and so forth. "Blue" refers to pippalī. Tamāla refers to priyaṅgu. The rest is easy to understand; these are to be applied in equal parts. "Molasses" refers to the juice of sugarcane. "One should boil it in the sunlight" is easy to understand. If one asks what should be done next, the text says "then" and so forth. "Equal to that" means equal parts of all those [ingredients]. "One should fumigate with incense" is taught by what follows: "fumigate with camphor and musk." "The beginning and the end are equal" means the beginning is the aforementioned liquor and the end is the jambū tree; the meaning is that it should be mixed again with an equal amount of jambū wood. "The middle" refers to honey; honey is to be added four times the amount of those two combined. Regarding "fumigate with duhi, camphor, and musk": duhi is sandalwood; first one should fumigate with sandalwood and camphor, and after that, fumigate with musk. "That is called 'the graceful woman' (lāsyā)" means that the liquor is called "the graceful woman" because it is fumigated with fragrant scents. Furthermore, as it is said later: "It is explained as the graceful woman together with fragrance." The preparation for "intoxication" is now taught:

དྲིའི་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བུ་རམ་ཁུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུར་ཤིང་གི་ཁུ་བས་སྤེལ་པའོ། ། རབ་ཏུ་མྱོས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཛཱེ་ཏི་པུཥྤ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་གིས་ བསྒོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འོག་ནས། མེ་ཏོག་གིས་བསྒོས་རབ་མྱོས་ཡིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། ཆུ་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆུ་ཤིང་ནི་ཆུ་ཤིང་གི་འབྲས་བུའོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བུར་ཤིང་གི་ཁུ་བ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཕུར་མོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཕུར་མོའི་སྙེ་མའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བུར་ཤིང་གི་ཁུ་བ་སྲང་བརྒྱད་དང་། སྒེག་མོ་སྲང་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་དུ་ཕུར་མོའི་ཕྱེ་མ་སྲང་གཅིག་བླུགས་ཏེ། སྐྱོ་མར་བྱས་པའི་ནང་དུ་ཆུ་ཤིང་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་རྡོག་མ་བརྒྱད་བཙོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། འབྲས་བུ་གསུམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཤ་ཤི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱ་སྤོས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། མ་ཏིའི་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། པེ་སྠི་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་པི་སྠི་ཕབས་བཅོས་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྒུན་འབྲུའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ སྨོས་ཏེ། ཤིང་དབང་ཕྱུག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་ཏཱ་ལའོ། ། སྤ་ཡི་རྩ་བ་རྣམ་པ་གཉིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤ་དཀར་ནག་གི་རྩ་བའི་ལྡུམ་བུའི་རྩ་བ་གཉིས་སོ། ། པ་ཏ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་དང་འདབ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པའོ། ། གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་ནི་ ནགས་ཀྱི་མེ་ཏོག་བཅས་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནགས་ཀྱི་མེ་ཏོག་རྣམ་པ་ལྔ་གཟུང་ངོ་། ། སྦྱངས་པ་དག་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱ། །

Regarding the phrase "fragrant flowers" and so forth, "molasses juice" refers to that which is blended with sugarcane juice. "Intoxicating" means it is perfumed with flowers such as jātīpuṣpa, as it will be said later: "Perfumed with flowers, it is intoxicating." Another method is taught: regarding the phrase "plantain" and so forth, "plantain" refers to the fruit of the plantain tree. By the word "likewise," the sugarcane juice should be understood. "Purmo" refers to the ear of the purmo plant. This indicates that one should place eight srang of sugarcane juice and one srang of purmo powder into eight srang of "Graceful Lady" (līlāvatī) juice, and then boil eight pieces of ripe plantain fruit in that mixture to make a gruel. Another method is taught: regarding the phrase "the three fruits" and so forth, "śaśi" refers to tagara. The remainder is easy to understand. By this ritual of mati, the rituals of peṣṭhī and so forth should also be understood. Now, in order to show the ritual for preparing peṣṭhī yeast, the phrase "grape" and so forth is mentioned. "Lord of Trees" refers to the tāla tree. "Two types of cane root" refers to the two types of root from the white and black cane. "Together with pata flowers and so forth" means together with the roots, leaves, and so on. In some source texts, it is said to be "together with forest flowers," in which case the five types of forest flowers should be taken. "The purified ones are of a hundred types."

ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྦྱངས་པ་ནི་རྫས་དེ་འབྲས་ཀྱི་ཟན་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་བའོ། ། རྣམ་པ་བརྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕབས་བཅོས་པའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། དེའི་མན་ངག་ནི་རྟོག་པའི་ཕྲེང་བ་ལས་ ཤེས་པར་བྱའོ། ། པེ་སྠི་ལས་བྱུང་མྱོས་བྱེད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕབས་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཆང་ནི་པི་སྠི་སྟེ། མ་ཏི་ལ་སོགས་པའི་ཕབས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མྱོས་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆང་གི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་དག་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་འདས་མ་ཐག་ པའི་པེ་སྠི་ནི་མིང་མྱོས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཟན་ལས་བྱུང་བ་ཆུ་ཚན་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཟན་ནི་འབྲས་བཙོས་པའི་ཐུག་པ་དང་ཕྱེའི་ཟན་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་འཆང་དེ་ནི་ཆུ་ཚན་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བས་བཅུད་ལེན་རོ་ཡི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ ཆང་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ནི་ཁམས་ཐམས་ཅད་བཅུད་ལེན་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕབས་བཅོས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། ཙཀྲ་ཨང་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཙཀྲ་ཨང་ཀ་ནི་ལེགས་མཐོང་ངོ་། ། ཙཀྲ་ཨང་ཀ་དང་། ཙཱུ་ཏ་དང་། ཀུམ་པ་ལ་སོགས་གཞན་ དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྫས་སྦྱངས་ཤིང་བཙོ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་གླ་སྒང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཀུ་ཙི་ནི་བ་ཀུ་ཙའོ། ། ལོ་མ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་འཛམ་བུ་དང་། ཙཱུ་ཏ་དང་ཀ་པིཏྠ་དང་། མ་དུ་ལུང་ག་དང་། ཤྲི་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ ལག་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ། །

Regarding the phrase "purified": this refers to mixing that substance with rice porridge and so forth. "One hundred types" refers to the specific varieties of prepared yeast; the instructions for these should be understood from the Kalpalatā (The Garland of Conceptions). Regarding the phrase "intoxicant arising from piṣṭi": the beer produced from those yeasts is piṣṭi; the yeasts of māṭi and so forth should also be understood in that same way. The phrase "that intoxicant" and so forth indicates other various classifications of beer; the piṣṭi mentioned immediately prior is given the name "intoxicant." Regarding the phrase "the supreme hot water arising from porridge": "porridge" refers to cooked rice gruel, flour-based dough, and so forth. The beer produced from that is called "hot water." The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "the supreme taste of rasāyana through application": the meaning is that through the specific applications of those beers, all the dhātus (elements) become like rasāyana (elixirs). Another way of preparing the yeast is taught: regarding the phrase "the cakra-aṅka," cakra-aṅka is "Good Sight." The phrase "the cakra-aṅka, the cūta, the kumpa, and others" means that these should be used in the preparation of those beers. Now, the ritual for purifying and boiling the substances is taught: regarding the phrase "with musta," and so forth, kuci is bakucī. "The five-leaved" refers to those derived from the branches of the trees known as jambu, cūta, kapittha, mātuluṅga, and śrīpāla. By these, it is said: [the following].

གླ་སྒང་དང་ཀུ་ཙ་དང་ཡུང་བ་དང་། སྒོག་སྐྱ་རྣམས་དང་པོ་སིངས་པོའི་ནང་དུ་ཞག་གསུམ་སྦངས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་འབྲས་ཕྱེ་དང་བུ་རམ་བསྲེས་པའི་ནང་དུ་བཅུག་ལ། ཡང་ཤིང་ལོའི་ཁུ་བ་དང་བཅས་པ་ར་གཅིན་གྱིས་བཀྲུས་ནས་ཐ་མར་ལོ་ མ་ལྔ་པའི་ཁུ་བའི་ནང་དུ་བསྐོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། དང་པོར་ཐལ་བས་སྤུ་ཕྱི་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕི་བའི་ཐལ་བ་དྲོན་མོས་བྱུགས་ལ་སྤུ་དབྱི་བར་བྱའོ། ། ལོ་མ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཁ་བཙོས་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླངས་པ་ལ་བཙོ་བའོ། ། ཀེ་ཏ་ཀ་ཡི་ནང་བཅུག་ལ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི། ཀེ་ཏ་ཀའི་མེ་ཏོག་ཁ་སྦྱར་བའི་ནང་དུ་གཞུག་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་འོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣུ་ཧའི་འོ་མའོ། ། དག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདབ་མར་གཏུམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨེ་རན་ཏའི་ལོ་མར་གཏུམས་པའོ། ། འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཤྲི་རི་ཕ་ལའི་འབྲས་བུའོ། ། ཏ་ཀྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དར་བའོ། ། མུ་ཟི་མར་ཁུས་དག་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མར་ཁུ་བསྐོལ་བའི་ནང་དུ་མུ་ཟི་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། བྱ་ཀྲྀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་སྲིན་གྱི་སེན་མོའོ། ། སིཧླ་བུ་མོའི་ཁྲག་གི་འདག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྦྲང་རྩི་དང་བཅས་པའི་ཁྲག་གིས་འདག་པར་འགྱུར་ བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཁམས་དང་ནད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། སྔར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩི་དང་སྨན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་སོ། ། སྡེ་ཚན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྡེ་ཚན་རྣམས་སོ། །

It is taught that one should first soak nut grass (musta), kuca, turmeric, and garlic in sour gruel for three days; thereafter, place them in a mixture of rice flour and molasses; then wash them with goat’s urine along with the juice of tree leaves; and finally, boil them in the juice of the pañcapatra (five-leaved) plant. Regarding the phrase "first, remove the hair with ash," it means one should apply warm cow-dung ash and then scrape away the hair. The term pañcapatra has already been explained. "Boil in the mouth" means to steam-cook. "Place inside a ketaka" means to insert it into the hollow of a ketaka flower bud. "Vajra-milk" refers to the milk of the snuha plant. "It becomes pure" means it is processed; this should be applied in all cases. "Wrapped in leaves" means wrapped in eranda leaves. "Fruit" refers to the fruit of the śrīphala (bilva). "Takra" refers to buttermilk. "Sulfur is purified by clarified butter" means one should refine the sulfur in boiled clarified butter. "Vākrī" refers to the claw of a crocodile. "Sihla is cleansed by the blood of a maiden" means it is cleansed by blood mixed with honey. Regarding the phrase "Then," and so forth: "Location" refers to the specific elements and diseases to be treated. "As previously explained" refers to the collections of elixirs and medicinal substances. "Class" refers to the classes of vowels and consonants.

འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་དེ་དག་ གིས་བསྟན་པའི་སྨན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཕན་ཚུན་སྦྱར་བ་སྟེ། ཨ་ཨི་ཨུ་ཨཱ་སྟེ་དང་པོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགོས་པ་དག་ནི་ཅི་ཞིག་ལགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསེར་གྱི་མདོག་ནི་བཟང་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡུལ་དང་འབྲེལ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡུལ་ ནི་པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སོ། ། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་དཔའ་བོ་རྣམས་ཏེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྦྱར་རོ། ། ཁམས་ནི་བཅོ་བརྒྱད་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཕན་ཚུན་བསྡུས་པའི་ཇི་ལྟ་བུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕན་ཚུན་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཁམས་རྣམས་སོ། ། བསྡུ་བ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་བྱེ་བྲག་བཤད་པ་དག། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཇི་ལྟར་ལགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཅེས་བྱ་བ་དང་ཡང་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་རན་ཏ་དང་རྒོད་མའི་ཁ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཆེ་བ་ཕྱིར་བྱ་ལ་ཆུང་བ་ནང་དུ་གཞུག་ པར་བྱའོ། ། བསྡུ་བ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། ནད་རྣམས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་དག། ཇི་ལྟར་སྨན་ལས་འབྲས་བུར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནད་སྣ་ཚོགས་གསོ་བའི་ཆོ་ག་ཞུ་བ་སྟེ། སྦྲང་རྩི་དང་ནི་བཅས་པ་ལ། ། སྒྲུབ་པོས་ཕྲ་མོ་ཟླ་དྲུག་བཟའ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལན་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྦོམ་པོའི་ བྱེ་བྲག་དུ་ཞིག་མཆིས། ། ཕྲ་མོ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ཅི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྲ་མོ་དང་སྦོམ་པོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ཀྱི་ལན་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །

Regarding the term "connection" (sambandha), it refers to the mutual application of the medicinal collections taught by those syllables, such as "A, I, U, Ā are the first," and so forth. As for the question, "What are the purposes?", it refers to "The golden color becomes excellent," and so forth. Regarding "The absorption (samādhi) connected to the locations," the "locations" are the sacred sites such as Pullīramalaya and others. Those "connected" to them are the heroes (vīra), which should be applied to the absorption of Śrī Heruka. Regarding "The elements (dhātu) are taught as eighteen; how are they mutually condensed?", "mutually" refers to the outer and inner elements, and "condensed" means joined. Regarding "The explanation of the specific yantras: how are the outer and inner?", the phrase "how" should also be connected with "specific." In that context, "specific" refers to the application of the karanda, the "mare's mouth," and so forth. "Outer and inner" means the large should be placed outside and the small should be inserted inside. "Condensed" means joined. Regarding "How do various diseases arise and become the fruit of medicine?", this is a request for the ritual of healing various diseases, which should be applied to the response beginning with "The practitioner should eat the subtle [substance] with honey for six months," and so forth. Regarding "How many types of 'thick' (sthūla) are there? What is the distinction of the 'subtle' (sūkṣma)?", this refers to the subtle and thick in terms of the internal, which should be applied to the response concerning the two types of bodhicitta.

དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཆོ་གའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཞག་གསུམ་དུ་ནི་སྦ་བ་དང་། ། ཉི་ མ་བདུན་དུ་བཙོ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་བསྟན་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བྱ་སྟེ། ཉི་མ་བདུན་དང་ཟླ་བ་དྲུག་ལ་སོགས་པར་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་གཉིས་མེད་པ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཆེར་མཆོད་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔར་བཤད་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པའི་བུ་མོའོ། ། སྟོང་དང་སྟོང་ མིན་སོགས་སྤངས་པའི། ། རོ་ནི་མི་མཆོག་གིས་བརྟག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་ནང་གི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དང་ཕྲ་སྦོམ་གྱི་རྫས་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། སྒོ་དགུ་ལས་ནི་བྱུང་བའི་རྫས། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་དགུ་ནི་དབང་པོའི་སྒོ་དགུ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྫས་ནི་ཁུ་བ་དང་ཁྲག་གོ། ། འཇུ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆོས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བསྐྱེད་ཅིང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། བཅུད་ཀྱི་རྡུལ་དེ་ལྷག་མ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྷག་མ་ནི་ཟླ་མཚན་འབབ་པའི་ ལྷག་མར་གྱུར་པའི་ཁྲག་གི་ཐིགས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་རྡུལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །

Regarding the phrase "What is the distinction of time?": this should be applied to the distinction of time for the ritual of application, in connection with the statement, "Concealment for three days, and boiling for seven days." Others say it refers to the distinction of time for the practice, in connection with the statement, "One should practice for seven days, six months, and so forth." The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "Having greatly honored the twenty-four non-dual heroes and yoginīs": this means abiding in the absorption of the maṇḍala of the glorious Vajraḍāka. "Mantra" refers to the eight-line mantra and so forth. "Knowledge as previously explained" refers to the girls taught in the forty-seventh chapter and others. Regarding the phrase "The supreme person should examine the flavor that has abandoned existence, non-existence, and so forth": this means one should enjoy the flavor of the wisdom of great bliss, which is free from conceptual elaboration. This itself is the teaching on the inner elixir and the substances of subtle and coarse [nature]. For that very reason, it is said: "The substances that emerge from the nine gates," and so forth. The "nine gates" are the nine gates of the sense faculties; the substances emerging from them are the semen and blood. "Digesting" means transforming, up to the point of generating and benefiting. Regarding the phrase "That dust of the elixir is the remainder": "remainder" refers to the drops of blood that have become the remainder of the menstrual flow; that itself is called "dust."

སྙིང་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་བའི་ཐིགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་བརྟན་པར་བྱེད་པས་ན་ལེན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ཕྲ་མོ་གསུངས་པ། མུན་པ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྲ་ མོ་ནམ་མཁའི་ཁམས་མཚན་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། གསོ་བ་དག་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསད་ནས་སླར་ཡང་གསོ་བའོ། ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་མཆོག་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔྱད་དེ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་རོ། ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱང་བར་བྱ་བའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཁྲུལ་འཁོར་ ནི་ས་ལས་བྱས་པའི་བཙོ་རྫའོ། ། ཀ་རན་ཏ་དང་རྒོད་མའི་ཁ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁའི་སྒྲ་ནི་གཉི་ག་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཀ་རན་ཏའི་ཁ་ལྟ་བུ་དང་རྒོད་མའི་ཁ་ལྟ་བུ་གཉིས་ནི་ཁ་ཆེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་བཞིན་དུ་བོང་བུའི་ཁ་ལྟ་བུ་དང་། རྔ་མོའི་ཁ་ལྟ་བུ་གཉིས་ནི་རྫ་རྔ་ཞེས་བྱ་བར་བསྡུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ ན་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྒོད་མའི་ཁ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྔར་སྨོས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་བཞི་ནི་ཁ་ཡངས་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་ཡིན་ལ། འོད་མའི་སྦུ་གུ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ཁ་དོག་པའི་ཕྱིར་ནང་ཡིན་ཏེ་ནང་དུ་བཅུག་ལ་མཆུ་ལྟ་བུར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

That which is called sattva is the drop of semen; because it stabilizes the life-force of sentient beings, it is also called "taking." Regarding the statement "the subtle is called darkness," and so forth: "the subtle is the characteristic of the space element" refers to the ultimate bodhicitta, the meaning of which is the very nature of joy. For that very reason it is said: "now it is impelled by wisdom," up to "it is the essence of wisdom." "Reviving" means restoring after having been killed. "By the supreme maturation" is connected with the phrase "having analyzed those." "Supreme" means first. "Maturation" means that which is to be purified. Regarding "mechanism" and so forth: a "mechanism" is a vessel made of clay. Regarding "the mouth of a karṇa and a mare," the word "mouth" should be applied to both; like the mouth of a karṇa and the mouth of a mare, these two are the "wide-mouthed" mechanism. Likewise, the two like the mouth of a donkey and the mouth of a camel are included as the "drum-shaped" [mechanism]. Thus, there are four types. Now, in order to show the outer and inner applications, it says "the mouth of a mare" and so forth. The four mechanisms previously mentioned are "outer" because their mouths are wide; the four such as the bamboo tube and so forth are "inner" because their mouths are narrow. The meaning is that they should be inserted inside and joined like lips.

ད་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་བཞི་ལ་བཙོ་བ་རྣམ་པ་བཞི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚར་བཅད་པ་ནི་སྦལ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དང་པོ་སྦལ་པའི་དབྱིབས་ལྟ་བུར་ཚར་བཅད་ལ། དེ་ནས་བཙོ་བ་རྣམ་པ་བཞི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་གོ་བཟློག་པར་བྱའོ། ། ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྡོ་ལེབ་འབར་ཞིང་འོད་དང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྫས་ནི་དྲུག་ཆ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངུལ་ཆུ་ཆ་གཅིག་དང་སྨན་ཆ་ལྔར་བྱ་བའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་གི་སྦུ་གུའོ། ། སྔར་བཤད་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུའི་གནས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་བར་ ཟད་དོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུའོ། ། དབང་པོའི་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་གོ། ། ད་ནི་ཁམས་ཀྱི་རྫས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསེར་གྱི་མདོག་ནི་བཟང་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྣ་ཚོགས་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མུ་ཟི་ལ་སོགས་པའོ། ། མཛེ་ནད་འཇོམས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བསྐུ་བྱུག་གིས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གི་རི་ཀེ་སས་གསོ་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། དངུལ་ཆུ་གསོ་བ་དང་བསད་པ་ལ་སོགས་པ་སྨན་གྱི་སྡེ་ཚན་གྱི་གཙོ་བོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྡེ་ཚན་རྒྱས་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་དུ་ར་ཡི་ཁུ་ བ་ཡིས། ། རང་གི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་ཡོན་ཏན་ནི་རང་གི་མཐུའོ། ། མ་ལུས་པ་ནི་སྨན་མ་ལུས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། །

Now, in order to demonstrate that one should perform the four types of boiling for the four mechanical devices, it is said: "The subduing is the frog," and so forth. The meaning is that first one subdues in the shape of a frog, and then the four types of boiling are to be performed. Some say that the order should be reversed. "The flaming, radiant flat stone" is to be applied in all cases. "The substance should be given in six parts" means that one part of mercury and five parts of medicine are to be used. "Mechanical device" refers to the hollow tube of the leg. "The previously explained locations" refers to the locations of water and so forth, which is self-evident. "The portion of the directions" means ten. "The portion of the senses" means six. Now, in order to demonstrate the results of the substances of the elements, it is said: "The golden color becomes excellent," and so forth. "Viśveśvara" refers to sulfur and the like. "Destroys leprosy" is a supplement to the phrase "by means of an ointment." The remainder is easy to understand. "Healing with girikāsa," and so forth, teaches merely the principal medicinal classes for the healing and killing of mercury; the detailed classes have already been explained. "By the juice of datura, it performs all its own qualities without exception." In this context, "its own qualities" refers to its own power. "Without exception" refers to all medicines; it will perform the functions of all of them.

དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ད་དུ་རའི་ཁུ་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་དངུལ་ཆུ་གསོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་མར་ནག་བཙོ་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་རུ་ར་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡུལ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བྲལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤིང་ཕྱེ་དང་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། ། བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ནི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་སྔར་ སྨོས་པ་ལས་ཕལ་ཆེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྐྱ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་སྤངས་གནག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། གནག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཏིལ་ནག་པོའོ། ། སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་སྨིན་པའོ། ། བདུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཚོས་བྱ་བའོ། ། ནཱ་ག་པུཥྤ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནཱ་ག་ནི་ནཱ་ག་གེ་སར་རོ། ། པུཥྤ་ནི་ཛཱ་ཏི་པུཥྤའོ། ། རོལ་བ་དང་ནི་ས་ལི་ལ། ། ཞེས་བྱ་ བ་ལ་རོལ་པ་ནི་བྲག་སྤོས་སོ། ། ས་ལི་ལ་ནི་བ་ལི་ཀའོ། ། དེ་དག་ཕྱེ་མར་བྱས་པ་ནི། ། ཏིལ་ལས་བྱུང་བའི་ནང་དུ་བླུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱེ་མར་བྱས་པའི་སྐྱོ་མར་བྱས་པའོ། ། ཏིལ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མར་ནག་གོ། ། ཚང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆུ་ནི་མར་ཁུའི་བཞི་འགྱུར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཨ་ཀ་རུ་སྲང་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཨ་ ཀ་རུ་འབའ་ཞིག་སྲང་ཕྱེད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སྨན་གྱི་བཞི་འགྱུར་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་ཇི་སྙེད་པའི་བཞི་འགྱུར་གྱི་མར་ནག་གོ། ། མར་ནག་བཙོ་བའི་རྣམ་པ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱོར་བ་གཞན་སྟོན་པའི་ཚིག་ཕྲད་དོ། ། སྔར་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྦྱོར་བ་སྔ་མ་དང་སྦྱར་བར་ བྱའོ།

This means that even by means of the juice of dāruharidrā alone, the mercury will be killed. Now, in order to show the procedure for boiling the black oil (taila), the words "Then," and so forth, are stated. Regarding "the three great fruits," these are the āmalakī and so on. "Free from defects such as dust" means free from defects such as wood shavings or thorns. Regarding "produced," the procedure for producing the fruit should be understood for the most part from the previously mentioned treatises on production. Regarding "black, having abandoned defects such as paleness," "black" refers to black sesame. "Pale" refers to that which is unripe. "Incense" refers to the process of coloring the surface. Regarding "nāgapuṣpa," nāga is nāgakesara and puṣpa is jātīpuṣpa. Regarding "rol pa and sa li la," rol pa is śilājatu and sa li la is baliṅkā. "Having made these into a powder, pour them into that which is produced from sesame" means they are made into a powder and then into a paste. "Produced from sesame" refers to black oil. To show the proportions, it says, "The water is four times the amount of the oil." Regarding "half a srang of agaru," one should take half a srang of agaru alone. "Having made [the oil] four times the amount of the medicine" means the black oil is four times the quantity of the medicine. To show another method for boiling the black oil, the word "again" is used as a connective particle to introduce another formulation. "As previously explained" should be applied in connection with the previous formulation.

། དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུའོ། ། དཀར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་གྱི་ཁྱད་པར་ཞིག་སྟེ། གང་གི་མིང་ཨོ་ལ་སུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་སོ། ། ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྲི་ཀའོ། ། ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལི་ཀའོ། ། ཐམས་ཅད་བསྲེས་པ་སྲང་ གཅིག་བཏང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་དེ་དག་ཆ་མཉམ་པའི་ཕྱེ་མ་སྲང་གཅིག་ཆུ་སྐྱོ་བྱས་ཏེ་བླུགས་པའོ། ། ཚངས་པའི་མར་ཁུ་ནི་བཤད་པའི་མར་ཁུའོ། ། ཙལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ལི་ཀའོ། ། སོ་སོར་ཆ་བཞི་ཆ་དྲུག་བདུན། ། ཆ་ནི་བཅུ་གཉིས་དག་དང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཛ་ལ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་བཞི་ནི་ཆ་བཞི་བཞིར་བྱས་ ལ། དེ་བཞིན་དུ་ལྔ་པ་ནི་ཆ་དྲུག་དུའོ། ། དྲུག་པ་ནི་བདུན་དུའོ། ། བདུན་པ་ནི་བཅུ་གཉིས་སུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔར་བཤད་པ་ཡི་ཚད་དང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མར་ནག་བཞི་འགྱུར་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སེམས་ཅན་ལས་བྱུང་བའི་མར་ནག་བཙོ་བ་སྟོན་ཏོ། ། མར་ཁུ་ནི་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ཆེན་དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ཞག་གོ། ། ཏི་ཏྲ་ཙའི་འབྲས་བུ་ནི་ཨ་ཀ་རུ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཚངས་པར་སྤྱོད་ལ་རྟག་གནས་ནས། ། ཁུ་བ་དག་ནི་དགག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ནས་ཁུ་ བ་དགག་པའོ། ། ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདིས་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རྩའི་འཁྲུལ་འཁོར་བསྡམས་པ་དང་། སྨན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དགག་པར་བྱ་སྟེ།

To demonstrate other activities of that very [practice], the text says "again" and so forth. "Again" means following that. "Akala" (dkar min) is a specific medicinal substance, renowned by the name olasuya. "Goddess" (lha mo) refers to spri ka. "Ja" refers to ba li ka. "Mixing all together, administer one srang" means that those medicines, in equal parts, are ground into a powder and one srang is administered as a decoction. "Brahma-ghee" refers to the ghee previously explained. "Tsala" refers to sa li ka. Regarding the line "four, six, seven parts, together with twelve parts," the meaning is that the four medicines beginning with ja are each made into four parts, the fifth is made into six parts, the sixth into seven parts, and the seventh into twelve parts. "Together with the previously explained measurements" means that the ghee should be made four times the amount. The phrase "then" and so forth teaches the boiling of the ghee derived from sentient beings. "Ghee" refers to the fat derived from that very "great meat" (mahāmāṃsa). "Fruit of tītraca" refers to agaru and so forth. Another method is taught: "Then" and so forth, saying, "Abiding constantly in celibacy, the fluid should be restrained." This means that while abiding in the yoga of caṇḍālī, the fluid is restrained. By this illustration, one should also restrain it through the binding of the wind-maṇḍala and the yogic exercises of the channels, as well as through medicinal formulations and so forth.

བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཕལ་ཆེར་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་ནད་གསོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པའི་ ཕྱིར། སྦྲང་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཟླ་བ་བརྒྱད་པོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཚ་གསུམ་ཙོ་རའི་ཕྱེ་མ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཙོ་ར་ནི་རྒན་པོ་གཞོན་ནུར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འབྱིན་བྱེད་ནི་བཤང་བ་སྟེ་ཚངས་པའི་བརྡས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་འབྱུང་པོའི་གཙོ་བོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འབྱུང་པོའི་གཙོ་བོ་ནི་གོ་རོ་ཙ་ནའོ། ། རིག་བྱེད་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་སྲང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲང་བཞིའོ། ། དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་ཅུང་ཟད་བསྐྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་ར་ཏི་གཉིས་གཉིས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དུས་དང་རླུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དུས་ནི་འཁྲིག་པའི་བྱ་བའོ། ། ནི་ཀུ་ ཏིའི་ཁུ་བ་དང་། གཅི་བར་བཅས་པ་སྣ་སྨན་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྫས་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཆ་བསྙམས་པའི་སྣ་སྨན་བྱིན་ནས་བད་ཀན་དྲང་བར་བྱ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་བཏུང་བ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། པདྨའི་དྲི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེའི་དྲི་མའོ། ། མརྐ་ཏའི་རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོའི་ལག་པའོ། ། སོ་དང་སེན་མོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི། སྨན་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཆུ་སྲིན་སེན་མོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་མི་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སུག་སྨེལ་ནི་རྣ་ལྤགས་སོ། ། གི་རི་ཀར་ནི་ཀ་ནི་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་དཀར་པོའོ། ། འབྲས་བུ་གསུམ་གྱི་ཁུ་བས་སྦྱང་། །

Most formulations of alchemy (rasāyana) should also be applied in that same manner. Now, in order to teach various detailed rituals for healing diseases and so forth, the text mentions "honey" and so on. "Subtle" refers to the vital essence (śukra). Some say it refers to the eight months. Regarding "the powder of the three hot substances and cōra," cōra is that which makes the old young. "The ejector" refers to the feces, which should be expressed through the terminology of Brahmā. Likewise, regarding "the chief of the elements," the chief of the elements is gorocana. "Weights equal to the number of the Vedas" means four srang. "In the spring season, increase slightly" means that in the spring season, one should increase it by two rati each. Regarding "time, wind, and so forth," "time" refers to the act of sexual union. "Administer nasal drops with the juice of nikoti and urine" means that after administering nasal drops with those two substances in equal parts, the phlegm (kapha) should be drawn out. Some say it should be administered as a drink. "The stain of the lotus" refers to the stain of the tongue. "The root of mṛkaka" refers to indravāruṇī. "Teeth and nails" refers to the medicine called "tooth" and the "crocodile nail." Some say these originate from humans. Suṅmel is the earlobe. Girikarṇikā is white aparājitā. "Purify with the juice of the three fruits."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་བྱུགས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་འབྲས་བུ་གསུམ་གྱི་ཁུ་བས་བཀྲུ་ བར་བྱའོ། ། མ་ཧ་ཧ་ཏ་ཀ་ནི་སུ་ན་ཀའོ། ། དངུལ་ཆུ་བཅིང་བ་དག་ལ་ཕན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངུལ་ཆུ་བཟའ་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་བསྔགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཤིང་ཚ་ཆ་མཉམ་ཕྱེད་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤིང་ཚ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཆ་ཕྱེད་ཕྱེད་དེ་ཆ་བཞིར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། བྲག་སྤོས་དག་ནི་ཉིས་ འགྱུར་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་བྱ་བའོ། ། མར་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞག་དང་བཅས་པའོ། ། ཁའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཅི་བའི་ལན་ཚྭའོ། ། པདྨ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛེས་མའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་པདྨ་ཅན་ཉིད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། པདྨའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་ཁ་མ་ཕྱེ་བའོ། ། སེམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཁུ་བའོ། ། དེ་དག་ནི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། བླ་མའི་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྕེ་དང་དཀར་པོ་བཅས་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དཀར་པོ་ནི་ཁུ་བའོ། ། མ་མོའི་འོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱེའུ་ དང་བཅས་པའི་འོ་མའོ། ། རྡོ་རྗེའི་འོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རའི་འོ་མའོ། ། པ་ཐ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། སྔར་བཤད་མཚན་ཉིད་ལྡན་པར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། མཁྲང་མ་ཞེས་བྱ་ཆེན་པོའི་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པའི་བུ་མོའི་ ཁྱད་པར་ཏེ། དེའི་གཅི་བའི་མཚན་ཉིད་ལན་ཚྭ་ལ་སོགས་པ་ཆ་བསྙམས་པའི་སྲང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཁྱིམ་གྱི་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲག་གོ།

Regarding the phrase "having applied the medicine, one should subsequently wash it with the juice of the three fruits": mahāhaṭaka is sunaka. "Beneficial for the binding of mercury" means it is praised for the practice of consuming mercury. Regarding "half a part of cinnamon and so forth": the four substances, such as cinnamon and the rest, are each to be taken in half a part, making four parts in total. "Together with double the amount of śilājatu" means it should be made equal to all of those. "Together with ghee" means together with the fat of that very meat. "The heart of the mouth" refers to the salt of urine. "The lotus-like one" refers to a beautiful woman. Some say it is specifically the lotus-like woman who possesses the [required] qualities. "The heart of the lotus" refers to the unopened [vagina] of the vajrāditya. "The lord of the mind" refers to one's own semen. These are the union of the sun and the moon, which should be understood from the oral instructions of the Guru. Regarding "together with the tongue and the white": "white" refers to semen. "The milk of the mātṛ" refers to the milk of a woman who has a child. "The milk of the vajra" refers to the milk of a goat. "Patha" means the sense of "amṛta" (nectar). If one asks what that is, it says: "possessing the characteristics previously explained." The characteristics previously explained refer to the specific qualities of the girl mentioned in the phrase "the great of the great, called khraṅ-ma." One should take one hundred and eight srang of the salt and other substances that constitute the characteristics of her urine. "The flower of the house" refers to the blood arising from the lotus.

། དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་བའོ། ། རིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གུང་མོའོ། ། འབྱུང་པོའི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དྲིའི་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། པདྨ་ལས་བྱུང་མ་རྙེད་ན། ། རོ་ཡི་ལག་པ་ལས་བྱུང་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རོ་ནི་བསད་པ་སྟེ། ཟླ་མཚན་གྱི་གོས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་དོན་གཉེར་དབུལ་པོ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོ་ལས་བྱུང་ བའང་མ་འབྱོར་ན། ལག་པའི་མཆོད་པས་ཡིད་འདོད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་སོར་མོ་ལྔའི་ཁྲག་དང་བདུད་རྩི་ལྔས་ལས་རྣམ་པ་ལྔ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དབང་བསྐུར་ལག་ཏུ་དགོད་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལག་པའི་སོར་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲག་གིས་ནི་ལས་ ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཁས་པས་རྒྱབ་ཏུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱབ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲག་གིས་ནི་བསྐྲད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཉིས་པ་རྣལ་འབྱོར་དོན་ནི་གཉེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་ བའི་དབང་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། ། དབུལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ་འབྱོར་པའོ། ། ལག་ཏུ་དགོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལག་པའི་སོར་མོ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དགོད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་དང་དཔའ་བོ་དྲུག་དེར་དགོད་པའོ། ། མཁས་ པས་རྒྱབ་ཏུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱབ་ཏུ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཕྱུང་ལ་མཁས་པས། སློབ་མའི་ཁ་རུ་དབབ་པར་བྱ། །

"White" refers to the semen. "Long" refers to the middle finger. "Lord of the elements" has already been explained. "Fragrant water" refers to the five nectars (amṛta) that should be taken. Regarding the statement, "If one does not find a lotus-born woman, take one born from the hand of a corpse," "corpse" means one who has died, specifically one arising from the garment of menstrual blood. Some say this is to be taken literally. Regarding "the poor seeker of yoga," if even one born from a corpse is not available, one should satisfy the mind with the offering of the hand. This means that one should perform the five types of activities with the blood of one's own five fingers and the five nectars. For that very reason it is said: "Having placed [the empowerment] in the hand," which means that by means of the blood of the fingers of the hand, one will gain mastery over all five activities. "The wise should request [the deity] to depart to the back" means that by means of the blood arising from the back, only the activity of expulsion (vidveṣaṇa) will occur. "Second, the seeker of the purpose of yoga" refers to seeking the secret empowerment and so forth. "Poor" means not having obtained a karma-mudrā. Regarding "having placed in the hand," the fingers of the hand are the nature of the five mudrās. "Placing" refers to placing the six yoginīs and the six heroes there. Regarding "the wise should request [the deity] to depart to the back," the bodhicitta arising from union with her is "to the back," meaning it is emitted externally; the wise should then cause it to descend into the mouth of the disciple.

ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། མཛེས་མ་ཀུན་དུ་རུའི་ས་བོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཛེས་མ་དང་ སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ས་བོན་ནོ། ། དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བརྡས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དེའི་སྒྲས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཁུ་བ་དམར་དང་ནི། ། དངུལ་ཆུ་སྔར་ནི་བཤད་བཞིན་བཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་མེ་ནི་མཉེས་བྱེད་ལ། ། སུ་རུ་ར་ཡི་ཚད་དང་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སྟེ། སུ་རུ་ར་ཡི་ཚད་དང་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི། དངུལ་ཆུ་ར་ཏི་གཅིག་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཁུ་བ་ར་ཏི་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། མེ་ནི་མཉེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཁྲག་དེ་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། ། རྩི་བསད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀླད་པ་དང་ཞག་གོ། ། བཀྲ་ཤིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེའོ། ། ལྷག་པའི་ལྷའི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཁུ་བའོ། ། མི་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུང་བའི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་དག་ཇི་སྙེད་པར་དེ་སྙེད། ། ཅེས་ བྱ་བ་ནི་མིའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་གྱི་ཆ་ལས་བཞི་འགྱུར་ནས་བདུན་འགྱུར་ཚུན་ཆོད་དུ་བྱ་བའོ། ། མར་ཁུ་གཉིས་འགྱུར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཞག་ཆ་གཉིས་སོ། ། དབང་པོ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ཀླད་པ་ཆ་གསུམ་མོ། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ ཏོ། ། དབྱངས་ཚད་ཆོ་ག་ཞེས་པ་ཡིས། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབྱངས་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཚད་ནི་བཞི་བཞིར་ཆད་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་བརྡར་བརྟགས་པའོ། །

This should be connected with the phrase [that follows]. Regarding the phrase "the seed of the beautiful one, Kunda-rū": it is the seed produced from union with the beautiful one. The term "white" is a designation for bodhicitta, just as that same term is used for Vairocana. Furthermore, to indicate the proportions: "The red fluid and the mercury should be taken as previously explained," it is said: "The fire of space is to be rubbed; it is equal to the measure of a suru-ra." By the phrase "equal to the measure of a suru-ra," it is shown that one rati of mercury is to be taken. By the term "space," it is shown that the fluid is to be the measure of two ratis. "The fire is to be rubbed" indicates that the "red" blood should be made double that amount. "The killed elixir" refers to the brain and fat. "Auspicious" refers to the tongue. "The sattva of the supreme deity" refers to one's own fluid. "The king of men" refers to the king of bees. "As many as those, so many" means that from the medicinal parts of the king of men and so forth, one should apply four to seven times the amount. "Twofold clarified butter" refers to two parts of fat. "Three indras" refers to three parts of brain. The "sixty-four" and so forth, as well as the "king" and so forth, have already been explained. "By the ritual of the measure of vowels, all of these should be understood." In this context, "vowels" refers to a and so forth. "Measure" refers to being divided into groups of four. "Ritual" refers to the conventional designation.

དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཨ་ནི་ས་ཡི་བདག་པོ་སྟེ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་བརྡ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། པན་དུའི་བློན་པོ་ནི་ཧ་ས་དེ་བའོ། ། བ་ཏྲི་ཨརྟ་ནི་པུ་ཏན་ཙ་རིའོ། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་བཅིང་བའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་དེ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཟུང་བའོ། ། ཆོ་ག་ནི་བྱ་བའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་མཚོན་ཆ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་གོ་སླའོ། ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇའ་ཚོན་ནོ། ། བ་སུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྒྲོ་ནི་རླུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི། རླུང་གི་ཤུགས་ཉིད་སྒྲོ་ལྟར་སྐྱོད་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲོའོ། ། རྣམ་པ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷའི་དབང་པོ་ནས་རླུང་གི་བར་དུའོ། ། ཡང་ན་མདའ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། རླུང་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་དུ། ། རིམས་ལ་སོགས་པ་སྡིག་པའི་གཟུགས་ཅན་ལ།

All of these are the medicines for the king and so forth. For that very reason, it is said: "A is the lord of the earth," and so on. Likewise, the symbolic terminology of Ka and so forth should also be understood. The minister of Paṇḍu is Hasadeva. The vatri-artha is Putañcarī. Regarding the phrase "the application of the elixir" and so forth: the application of the elixir is the binding of the elixir. The "vow" (saṃvara) is its detailed classification and its retention. The "ritual" (vidhi) is the performance. The "chapter" (prakaraṇa) is the source text, the forty-ninth. This is the explanation of the forty-ninth chapter from the Commentary on the Glorious Vajraḍāka, the Great King of Tantras. Now, the chapter that teaches the mantras of the five weapons and so forth is spoken: "The Secret," and so on. These are easy to understand. "Having meditated in the form of a wrathful deity" means meditating as Vajraḍāka, Vajra-hūṃkāra, and so forth. "Lord of the gods" refers to the rainbow. "Vasuka" refers to water. Some say this is to be taken literally. "The feather is called wind" means that because the force of the wind itself moves like a feather, it is called a "feather." "The five types" refers to the range from the Lord of the Gods to the wind. Alternatively, it refers to the five types of arrows, which are the five types of winds. By means of these, it is said: "For those with the form of sin, such as fevers," and so forth.

སྒྲུབ་པ་པོ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ དང་ལྡན་པས། ཧཱུྃ་གི་སྒྲ་བརྗོད་པའི་རླུང་གིས་སྤྲིན་དང་། མདའ་ལས་གློག་དང་འཇའ་ཚོན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ཏེ། ཐོག་བབ་པའི་མདེའུའི་རྩེས་ཕྱེ་མར་བརླག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། བརྡ་ཡིས་བཤད་པ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པའི་མདེའུ་ཁྱད་པར་གྱི་བརྡས་བཤད་པའི་ དོན་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ལ་ཡིག་དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པར་བདག་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཆགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ ལྷ་མོའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་རོལ་པའོ། ། རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་ལོངས་སྤྱོད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཐོང་བའི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། སླར་ཡང་ཨེ་ནི་གཞུར་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་མདའ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའོ། ། སྔར་སྤྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདེ་བ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འབེན་ནོ། ། གནས་པར་བྱ་བ་ནི་དེས་མཚོན་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདིས་ནི་བ་ཏི་ཨོ་ལའི་རིམ་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱར་བཅུག་སྟེ་བསླང་ནས་ཐལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བའི་ལུས་རླུང་དང་མེའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ།

The practitioner, possessing the yoga of the Vajraḍākinī and so forth, is shown to reduce to powder the target by means of the wind of the uttered syllable HŪṂ, adorned with clouds, lightning, rainbows, and the like, as if by the tip of a falling thunderbolt. Regarding the phrase "the symbolic explanation shall be stated": this means that the meaning previously explained through the specific symbols of the four-sided target and so forth shall now be expressed. That very point is stated: "The letter LA is the maṇḍala of the Great Powerful One," and so forth, which is easy to understand. "If one meditates on oneself as Vajra Passion" means being attached to sentient beings and suchness through compassion and insight, and through the absorption of the Great Vajra Holder, sporting in all the domains of the goddesses. "One will enjoy all royal dominion" means that in this very life, one enjoys the eight qualities of mastery and so forth. "Furthermore, E is to be made the bow" refers to the mudrā of the source of phenomena (dharmodaya). "BA" refers to the arrow. "The vajra jewel" refers to the target. "Previously practiced" refers to the bliss enjoyed by the guru, which is the innate target. "To be stationed" means to be indicated by that; this teaches the sequence of the batīola. "Having placed it in the mudrā, having raised it, one should reduce it to ash" means placing the body of the one to be accomplished upon the mudrās of wind and fire.

རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་མེ་སྦར་བས་བསྲེགས་ཏེ་ཐལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སླར་ཡང་གསང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེས་རང་ཉིད་ཀུན་ནས་བསླང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐལ་བའི་ཕུང་པོ་དེ་ལས་པདྨ་དང་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཟླ་བའི་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཁམས་བཅུ་དྲུག་གི་ས་བོན། ར་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་ནམ་མཁའི་ངོས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་དུ་བ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དེར་བཀུག་ཅིང་གསོས་ཏེ་དམ་བཅའོ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཡིད་ལ་བརྣག་པར་བྱས་ནས། འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ཕྱུང་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དུ་བའམ་རྡུལ་ལྟ་བུ་དྲངས་ཏེ། དེར་བཅུག་པ་འདི་ནི་ཤི་བ་གསོ་བའི་ཆོ་གའོ། ། པདྨ་གར་དབང་བསྒྱུར་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བུ་མོའི་གནས་ལ་འདུག་པར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་མོས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཁ་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལ་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པོས་འདིར་ནི་ཡི་གེ་བསམ། ། མེ་མར་གྱི་ནི་རྩེ་ལྟར་བྱ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ། ཨེ་ཞེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། ཡི་གེ་ཨེས་རླུང་གི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩེ་མོ་ནི་མེའི་རྩེ་མོ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། བཾ་ཞེས་པ་དང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

The meaning is that one should burn [the remains] with fire fanned by wind and reduce them to ash. Furthermore, regarding the phrase "by the secret [syllables]" and so forth, "arousing oneself" means that from that heap of ash, one should meditate on the sixteen drops, which are the nature of the sixteen syllables such as ra and so forth, as the seeds of the sixteen elements upon a lotus, a water maṇḍala, and a moon maṇḍala. Regarding the phrase "summoning and nourishing the wisdom that is like smoke pervading the entire expanse of space with the vajra hook and so forth, and making a commitment," this means that having focused the mind, one emits iron hooks of light rays, draws in the wisdom aspect of the deities dwelling in space—appearing like smoke or dust—and causes it to enter [the drops]; this is the ritual for reviving the dead. Regarding the phrase "having transformed into Padmanarteśvara," the meaning is the aspect of great bliss. Regarding the phrase "one should imagine [him] dwelling in the place of the maiden," the meaning is that one should meditate on the union together with the conviction of possessing the [qualities of] the apprehended object and so forth. Regarding the phrase "the practitioner should here contemplate the three syllables E, Vaṃ, and La, and make them like the tip of a butter lamp," the meaning is that for the object of accomplishment, one should meditate on the wisdom wheel together with the wind wheel by means of the syllable E. This should be connected with the phrase "its tip is the tip of fire." As for Vaṃ and La:

འབར་བ་དེའི་རྩེ་མོའི་སྟེང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར་བ་དང་ལ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་མར་སར་བུམ་པར་བཙོས་པ་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེའི་རྩེ་མོ་དེས་ཀླད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་ཐམས་ཅད་བཞུ་སྟེ། དམར་སེར་དུ་གཟག་པར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་ བའི་དོན་ཏོ། ། ལེའུ་འདིའི་དོན་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཁ་ཅིག་ནི་གོ་སླ་བ་ཉིད་དང་། ཁ་ཅིག་ནི་མན་ངག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་། ། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བླ་མའི་ཁ་ལས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་བདག་གིས་འདིར་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའི་རང་བཞིན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བའི་ངེས་པ་གཞུང་གང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དབུགས་དབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བསྟན་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་ལྔ་བཅུ་པ་རྫོགས་སོ། ། རྫོགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དཔེར་ན་ རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་ཀླུ་དང་རུས་སྦལ་དང་། ཆུ་སྲིན་ཉ་མིད་གནས་ཀྱང་དེ་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་ན། ། སྲོག་ཆགས་རྣམ་མང་ནང་ནས་འགའ་ཞིག་སྟེས་ཏེ་ནས། ། རིན་ཆེན་རྙེད་ནས་གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་ལྟར། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་བྱ་བ་བྱས་པའི་ལྷ་གནས་ཀྱང་། ། བྱོལ་སོང་ཡི་དྭགས་དམྱལ་ བ་ལ་སོགས་སྲོག་ཆགས་ནང་། ། ལེགས་བྱས་འགའ་ཡིས་བདག་གི་རྒྱུད་རྒྱལ་རིན་ཆེན་རྙེད། ། རིམ་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བའི་རྗེས་མཐུན་བསོད་ནམས་འགོས། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པ་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་སྟོན་ཀའི་མཁར། །

Upon the tip of that blazing [fire], one should meditate on the throat and heart of the one to be accomplished, as well as the water maṇḍala and the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra). This is the meaning. "By that, it should be melted everywhere like fresh butter placed in a vessel" means that by the tip of that fire, everything up to the crown of the head is melted, and one should meditate on it dripping as a reddish-yellow liquid. As for the remaining points of this chapter, some are easy to understand, while others follow the oral instructions. Since they are to be understood through knowledge itself, they are to be learned from the mouth of the Guru; therefore, I have not analyzed them here. Regarding the passage beginning with "Vajrasattva," the source text in which the certainty of providing relief to sentient beings through the nature of Vajrasattva is taught is the "Chapter on the Definitive Teaching of the Nature of Vajrasattva’s Relief," the fiftieth chapter, which is complete. The word "complete" should be applied to all the chapters. For example: Just as within the ocean, although nāgas, tortoises, and makaras dwell, If some among the many creatures by chance find a jewel And use it to benefit others, So too, although the gods who have performed their duties dwell in the ocean of saṃsāra, Among the creatures such as animals, hungry ghosts, and hell-beings, Through some virtuous deed, I have found the jewel of my own royal continuum. Through the merit of following this slight sequential opening, The glorious Guhyasamāja, like a stainless autumn sky, is revealed.

ཤར་བའི་ཟླ་གསལ་བློ་ཡི་ཀུ་མུ་ཏ་རྣམས་ཕྱེ། ། རྒྱུད་རྒྱལ་ཚིག་དོན་སྒྲིབ་གཡོགས་མུན་ པ་བསལ་ནས་ནི། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཉི་ལྟར་དེ་རིང་དོན་གསལ་བྱས། ། མེ་ཏོག་འདབ་མས་སྦྲང་རྩི་བླངས་པ་ལྟར། ། རྒྱུད་རྒྱལ་ནང་ནས་ལེགས་བྱས་གང་ཡིན་པ། ། དེས་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི། ། ཉེས་པ་གསུམ་པོ་དག་ནི་འཇོམས་པར་ཤོག། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ། ། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་བྷ་བ་བྷ་དྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྚི་ཏ་ཆེན་པོ་ག་ཡ་དྷ་ར་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་འགོས་ལྷ་བཙས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། ། ། །

The kumuda flowers of the intellect have been opened by the rising moon of clarity. Having dispelled the darkness of obscurations over the words and meanings of this king of tantras, I have made its meaning clear to beings today, like the sun. Just as bees take nectar from the petals of flowers, may whatever virtuous deeds have been gathered from within this king of tantras destroy the three faults of all beings without exception. The Exposition of the Glorious Vajraḍāka, the great king of tantras, composed by the great learned master Bhavabhadra, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the great Indian paṇḍita Gayādhara and the great Tibetan translator 'Gos Lhas btsas.