An Explanation the Glorious Cakrasaṃvara, King of Tantras, called “The Concise Saṃvara”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་ཏནྟྲ་རཱ་ཛ་སུ་ཀ་ར་ཧ་ས་མུཙྪ་ནཱ་མ་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བདེ་མཆོག་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ། དཔལ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ངང་ལས་ཐུགས་རྗེ་ཚད་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྤྲོས་མེད་ལས། ། རྣམ་པ་རྣམས་རྫུན་དངོས་རྣམས་རང་སེམས་སྒྱུ་མར་སྟོན་པ་ལས་རབ་འདས་གྱུར་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དོན། ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་དུ་མ་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རྒྱུད་ཀུན་སྡོམ་པ་རྒྱ་མཚོ་བླ་མར་བསྡུས། ། སྐུ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་འདུད་དེ་གསལ་ལས་འབྱུང་དོན་བརྗོད་བྱ། ། གང་ལ་བློ་གྲོས་ཅན་དག་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ལ་དགོས་པ་མཐོང་ནས་འཇུག་བྱེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཉིད་དུ་བླ་མེད་འབྲས་བུ་འཐོབ་བྱེད་དོན་གྱི་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པ་ནུས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དེ། ། དེ་དག་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་བདེ་བླག་རྟོགས་པར་བྱ་ཕྱིར་རྗོད་བྱེད་འཇིག་རྟེན་དག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན། དེ་ལ་བདག་དང་གཞན་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྱུང་གནས་ཡོངས་སུ་དག་པ་གྲུབ་པ་འདིར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་ཅིང་བླ་ན་མེད་པའི་གནས། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ལམ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཐེག་པ་ལ་བློ་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་བ་ནི། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་དང་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་ལ་དགོངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ལམ་དུ་མ་བསྟན་པ་ནི། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང་།

In the language of India: Śrīcakrasaṃvaratantrarāja-sūkṣma-hṛdaya-nāma-vṛtti. In the language of Tibet: Dpal 'khor lo sdom pa'i rgyud kyi rgyal po bde mchog bsdus pa zhes bya ba'i rnam par bshad pa (The Explanation of the King of Tantras, the Glorious Cakrasaṃvara, titled the Compendium of Supreme Bliss). Homage to the glorious Cakrasaṃvara! From the state of the glorious secret expanse of phenomena (dharmadhātu), the nature of immeasurable compassion and bodhicitta emerges from the non-conceptual. All appearances, though appearing as false entities, are shown to be one's own mind, like an illusion; thus, the essential meaning of the Dharma transcends all extremes. The ocean-like tantras of the glorious Heruka, which summarize the manifold intentions of the Victorious Ones, are condensed here into this supreme work. I bow to that very Victorious One, the self-arisen and spontaneously present embodiment of the five bodies and wisdoms, and shall now express the meaning that arises from this clarity. For those of intelligence who, seeing the necessity for the meaning of the sublime Dharma, enter into it, I shall first establish the capacity to accomplish the purpose of attaining the unsurpassed fruit. To facilitate easy understanding of what is to be taught, the expressive words are presented to the world. Herein, the pure accomplishment of the source of the perfect fulfillment of the welfare of oneself and others is shown. Furthermore, regarding all phenomena as selfless and the unsurpassed state, the path of non-retrogression, and the training of the mind in the uncommon vehicle as a prerequisite: the perfectly awakened Buddha, the Omniscient One, considering the elements, intentions, and latent tendencies of migratory beings, taught various paths of Dharma. As it is said in this very [text]:

མོས་པ་དུ་མའི་སེམས་ཅན་ལ། ། སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་མཛད་དེ། ། སྣ་ཚོགས་ཐབས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་ལ། ། ཐབས་ནི་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་བསྟན་པའོ། ། ཟབ་པ་ལྟར་ན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གསང་བ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པས། ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་པ་མཚན་མའི་གཡེང་བ་ཅན། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་དག་གི་ལམ་དང་སྤྱོད་པ་དག་ལས་ཡང་དག་པར་གྲོལ་བ། ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ། སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སློབ་ཅིང་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དག་ཀྱང་། ལམ་མྱུར་བ་མ་ཡིན་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཐབས་གསང་བ་མེད་དེ། ཤེས་བྱ་གཉེན་པོས་ཐ་དད་དུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི། གསང་བ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་གནས་པའི་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ཏེ། བདག་དང་ལྷ་ཐ་དད་དུ་ལྟ་བ་ཅན། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ། མཚན་བཅས་དམིགས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འདོད་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དག་ལས་ནི་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ཆུ་དང་ཅོད་པན་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པས། སྣང་བ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྟ་ཞིང་། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ་རིག་པ་འཛིན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྲོས་པ་མེད་ཅིང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ།

"To beings of diverse inclinations, you display various modes of conduct; through diverse means, you teach diverse methods to those to be trained." This is the meaning of the teaching on the vast path. As for the profound [path]: those who wish to enter the uncommon secret Vajrayāna must be completely liberated from the paths and conduct of the hearers and solitary realizers, which are characterized by the distractions of external asceticism and signs. They must transcend the spheres of worldly activity, such as those of gods and humans, and surpass all of existence and peace. Even those who wish to attain the path of the bodhisattvas and the non-abiding nirvāṇa by training in the three trainings do not possess a swift path or the secret methods of great bliss, because they lack the realization that is free from the conceptualization of objects of knowledge and their antidotes as distinct entities. Superior to that is the approach of the Secret Vajrayāna, which, through the doors of the Kriyā and Caryā [tantras], relies merely upon the authorization of the vidyāmantras. It seeks to actualize the goal established through the conceptualization of the self and the deity as distinct, and through the apprehension of signs. In the Yoga Tantras, it is taught that by receiving the authorizations of the water, crown, and so forth from the arrayed maṇḍala, one views appearances as the maṇḍala of the deity and, abiding in the absorption of self-knowing wisdom, attains the state of a vidyādhara. All phenomena are without conceptual elaboration and are luminous by nature.

ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འཇུག་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་པའི་ལམ། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་ཅིང་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་བླང་དོར་མེད་པའི་གནས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་ཟུང་འཇུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྐུ་བཞི་རོ་མཉམ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པ། ཚེ་གཅིག་གིས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གོ་འཕང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་འདི་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། མི་ཤེས་རབ་རིབ་ཀྱིས་ལྡོངས་ལ། ། ལམ་མཆོག་གསང་བ་སྟོན་བྱེད་པ། ། བདེ་བ་ཀུན་གྱི་མཆོག་གྱུར་པ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མྱུར་གྲུབ་འདི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྤྲུལ་པ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུང་། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་ནི། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་དོན་ལ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བྱོན་གྱུར་རམ། ། མ་བྱོན་ན་ཡང་རྣམ་ཀུན་དུ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཆོས་ཉིད་ནི། ། འཕེལ་འགྲིབ་སྤངས་པས་གནས་པ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་ནི་རྣལ་འབྱོར་གསང་བ་ལས། ཐོག་མཐར་སྦས་པ་ཀླ་ཀློའི་སྐད། ། ཛཱ་སཾ་པ་ཏྲ་ཎ་མ་སུ་ཀ། ཙ་ཀྲ་ཨུཥྞཱི་ཥ་ས་ཡ། ། ཡོ་གི་བྷི་ཥིས་ར་ལི། ། ཨེ་ཨ་ར་ལི་ཌཱ་ཀི་ནཱི། ། ཀོ་ཤ་ཏནྟྲ་རུཏྟ་ར། ། བི་ཌ་མ་ཧཱ་ས་གྷརྣི། ། དེ་ཉིད་སྤྲོས་མེད་རིན་ཆེན་བདེ་བ་ཡིས། ། ཀུན་དགའི་ཚིག་གིས་རྙོག་པ་ཀུན་བྲལ་བ། ། རོ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མི་འགྱུར་བའི། ། མཁའ་དང་མཚུངས་པ་བདེ་གཤེགས་གནས་ཐོབ་པའོ། །

The path of the indivisibility of method and insight, which enters the great secret maṇḍala that is established by its very nature, is the yoga of entering and abiding in uncontaminated great bliss. Through the conduct of the discipline of great bliss, the yogi realizes the Mahāmudrā of non-abiding union, free from acceptance and rejection, endowed with the limbs of the four kāyas in equal taste and supreme unchangingness. This is the Unsurpassed Yoga, which actualizes the state of Vajradhara in a single lifetime. As it is said: "To those blinded by the cataracts of ignorance, This supreme secret path is revealed. The supreme of all bliss, This swift accomplishment of all siddhis, Was spoken by the Vajra Holder himself, From the emanation of Vajrasattva." The meaning of the indivisibility of the profound and the vast is the meaning of abiding in equanimity: "Whether Buddhas have appeared Or have not appeared, in all ways, The inconceivable nature of phenomena Abides, free from increase and decrease." Here, from the Secret Yoga: "Hidden at the beginning and end, in the language of the barbarians: Jāla-sampuṭaṇa-masuka, Cakra-uṣṇīṣa-saya, Yogibhiṣira-lali, E-ara-li-ḍākinī, Kośa-tantra-uttara, Vida-mahāsa-gharṇi. Through the jewel of bliss, free from elaboration, By the words of Kunga, free from all turbidity, The unchanging coemergent equal taste, The state of the Sugatas, equal to space, is attained."

གསང་བ་དབྱིངས་ལས་རབ་འབྱམ་འགྱུར་མེད་རྟག་པ་བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་འོག་མིན་ཆོས་དབྱིངས་དང་པོ་ཉིད། ། ཞིང་རྣམས་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་ཡས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཀུན་སྤྱོད་གནས་ཏེ་མི་གནས་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་བཞུགས། ། ཞིང་ཁམས་སྙིང་པོ་དཔལ་ལྡན་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཆེ་བ་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་ཕོ་བྲང་བཞིར་གྱུར་པ། ། འོད་ཟེར་ལས་ནི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་སྣ་ཚོགས་སེམས་ཉིད་སྣང་བའི་ཡུལ་གྱུར་སྟོང་སུམ་སྟོང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་དུ་མ་དག་དང་མཁའ་འགྲོ་བསྟན་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་གཞིར་གྱུར་བསིལ་པ་རྣམས། ། བདེ་ལེགས་ལྷ་མི་ས་གསུམ་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་དུ་རྣམ་དག་ཆོས་འབྱུང་བ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཅན་རྣམས་ཀྱི། ། ཐེག་པའི་ཚུལ་ལས་ཕྱི་ནང་གསང་བ་རིག་འཛིན་སྡེ་སྣོད་ཉན་རང་སྡེ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་སྙིང་པོ་ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་དགོངས་དང་ཡང་དག་དོན། ། གསང་འཛིན་བདག་པོ་སྣང་བའི་འོད་གྱུར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཏེ་མཆོག་གི་སྐུ་མངའ་ལས། ། དམ་པ་དང་པོ་འདི་ཉིད་དུས་བཞི་ལས་ཀྱང་འདིར་ནི་ཚེ་གཅིག་ཡོན་ཏན་མངོན་བྱེད་རིམ་པ་ལུས་སེམས་ལ། ། དུས་རྣམས་སྦྱོང་ཞིང་རྒྱལ་བ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོར་གསང་ཆེན་གཉིས་མེད་གནས་འདིར་ཡང་དག་ཐོབ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་གསང་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མངོན་པར་འབྱུང་བ། །

From the secret expanse, the source of unchanging, eternal bliss, the infinite and primordial Akaniṣṭha Dharmadhātu is the first. It is the abode where all infinite oceans of realms—the support and the supported—dwell in a non-abiding, non-dual nature. The essence of these realms is the glorious Maheśvara, the Great Lord, who has become the fourfold palace of Ghanavyūha. From his light rays, all world systems become the objects of the various appearances of the nature of mind, the three thousandfold thousandfold world. The great bodhisattvas, whose nature is compassion and the inseparability of method and wisdom, are beyond expression. So too are the many lords of yoga, the ḍākinīs, and those who have become the cool foundation of the Three Jewels of the teachings. The pure source of Dharma, which is the domain of the well-being of gods, humans, and the three levels of the earth, belongs to the compassionate ones. According to the systems of the vehicles—outer, inner, and secret—the classes of the Vidyādhara Piṭaka, the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, and the path of the Bodhisattvas, the profound and vast essence abides as the beginning, middle, and end. This is the intended meaning and the authentic reality. From the Lord of the Secret Holders, the manifestation of light, Vajragarbha, and Vajradharma, who possess the supreme body, this very first sublime [teaching] is realized here in a single lifetime, even beyond the four times. Through the stages of training the body and mind, one perfectly attains this state of non-dual Great Secret, the Cakrasaṃvara of the Victorious Ones, which purifies all times. In that regard, the great maṇḍala, the source of the wisdom of the Great Secret, is now manifest.

རྣལ་འབྱོར་རོལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དང་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རོ་མཉམ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྙིང་བོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པར་དག་པ། རིག་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཁྱབ་བདག། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་མེད་པའི་ཞིང་ཁམས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་རྡོ་རྗེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཀླས་པར་རབ་འབྱམ་སྣང་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། ཨེ་ཝཾ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད། ། རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་ཐིག་ལེ་དུས་མེ་ཀུནྡ་ཉི་ཟླ་ཡེ་ཤེས་རིགས་བདག་ཆེ། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་བདེ་ཆེན་རབ་ཏུ་སྡོམ་པ་རང་འབྱུང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གནས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཚོགས་ལྷ་མོ་རོལ་པ་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་མཁའ་འགྲོ་ས་གསུམ་ཀུན་དུ་སྤྱོད། ། དེ་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལྷུན་གྲུབ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། ཁྱབ་ཅིང་གསལ་བའི་ངོ་བོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི། དངོས་པོ་མེད་པར་དག་ཅིང་གསལ་བར་འབྱུང་བའི་ཁྱབ་བདག་རྡོ་རྗེའོ། །

The wheel of the play of yoga is the coemergent [wisdom]. From that, the bodhicitta-vajra is the essence of the great bliss of the equal taste of the vajra body, speech, and mind of all the tathāgatas. It is the glorious Heruka of the vajra expanse, the unchanging wisdom of the non-duality of method and insight, the utterly pure absorption of all buddhas, and the supreme pervasive lord of knowledge. It is the uninterrupted nature of phenomena (dharmatā). From the immeasurable realms of all the tathāgatas, it is the blessing of the bodhicitta equal to space, the vajra that pervades the dharmadhātu, the utterly pure manifestation of the infinite, the primordial wisdom empowerment that is shown. Evaṃ is that very non-duality of method and insight, the supreme unchanging Mahāmudrā yoga. The support and the supported are the maṇḍala; the drop (bindu) is the fire of time, the kunda, the sun and moon, the great lord of the wisdom family. Delightfully, the ocean of wisdom, the great bliss of the supreme binding, abides as the spontaneously present excellence. The assembly of buddhas and bodhisattvas, the inconceivable play of goddesses, and the ḍākinīs roam throughout the three worlds. From that, the unsurpassed manifest awakening is the entry, abiding, and emergence of the tathāgata wisdom body. The awakening to the suchness of the nature of phenomena is the natural absence of conceptual elaboration, the spontaneously present emptiness. The awakening to the pervasive and luminous essence is the vajra, the pervasive lord that arises as pure and luminous without being a substantial entity.

མི་ཟད་པ་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི། མཚུངས་པ་མེད་པའི་སྣང་བ་འོད་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་རྟག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི། ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་དུས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགག་པ་མེད་པའོ། ། ཡོངས་སུ་དག་པ་ཆོས་དབྱིངས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དུས་གསུམ་ཐོག་མཐའ་ཀུན་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གསང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོར་ཞི་བ་དང་ཁྲོ་བོའི་སྐུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའོ། ། དེ་ལས་འདིར་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ཉིད་སྟོན་པ། དེ་ཡང་གཞན་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡང་། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞུགས་པས་ན་ནུས་པ་དང་ཡོན་ཏན་མྱུར་དུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ཐུགས་རྗེས་གཟུང་བར་མཛད་པ་དང་། དུས་མཐར་ནུས་པ་མི་ཉམས་པར་ཐོགས་མེད་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་དུ་མ་བསྡུས་པའི་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གསང་ཆེན་བླ་ན་མེད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཐོག་མར་གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཇི་ལྟར་བསྟན་ཅེ་ན། གནས་གང་དུ། སྟོན་པ་གང་གིས། འཁོར་ཚོགས་གང་ལ། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ། ཆོས་ཚུལ་ལམ་ཐབས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཧེ་རུ་ཀས། །

The manifest awakening of the inexhaustible wisdom of appearance is the suchness that is the characteristic of incomparable, luminous appearance, eternally unchanging. The manifest awakening of the magical display is the non-cessation in every respect at the time of unimpeded universal emergence. The manifest awakening of the completely pure expanse of phenomena is the wisdom body free from the apprehension of diversity, in which all buddhas, as the bodhicitta of the three times—beginningless and endless—appear as the various peaceful and wrathful bodies within the great maṇḍala of the secret great bliss, the wheel of the vajra samaya of body, speech, and mind. Among these, it is here that the tantra of the glorious Cakrasaṃvara itself is taught. Furthermore, it is distinguished from others because it is unique, having never arisen and never to arise at any time; because by abiding in the emanation maṇḍala, power and qualities are swiftly attained; because it has been held by compassion for a long time; because at the end of time, power emerges unimpededly without decline; and because it is taught as being distinguished by the fact that the glorious Heruka is the embodiment of all tathāgatas gathered into the various families. Regarding how the perfect introductory setting is presented at the beginning of this unsurpassed great secret: to resolve misconceptions concerning the place, the teacher, the assembly, the time, and the manner in which the dharma method or means was spoken, it is said: "By the Bhagavān, the Great Vajradhara Heruka..."

གསང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་གནས། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཆེ་བའི་ཞིང་ཁམས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་ཆོས་དབྱིངས་འབྱུང་གནས་ཉིད། ། ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ་རྣམ་དག་གནས་མཆོག་ཏུ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔག་མེད་འདུས་པའི་ཚོགས། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སྣང་འོད། ། གསང་བའི་མཛོད་འཛིན་སྡུད་པ་པོར་བཅས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད། ། བདེ་མཆོག་གསང་བ་ཏིང་འཛིན་ཉེར་དགོངས་མཛད། ། དེ་ལས་ས་གསུམ་འཇིག་རྟེན་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་སྐུ་བཞི་དབྱེར་མེད་ལས། ། རི་རབ་རི་ཡི་རྩེ་མོ་ག་ལ་བའི། ། ཁང་བརྩེགས་དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ནི། ། མངོན་པར་འབྱུང་བའི་ཕོ་བྲང་རིན་ཆེན་སྤྲས། ། བཀོད་པ་ཚད་མེད་ལྷ་ཚོགས་འདུས་པ་ནི། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། ། རིག་མ་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་གྱུར། ། བཅོམ་ལྡན་གར་ཉམས་ལྡན་པས་བཞུགས་པར་མཛད། ། ཁྲོ་རྒྱལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་འཁོར་ལོར་བཀོད། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་མཁའ་འགྲོས་བསྐོར། ། རྗེ་བཙུན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འཇིག་རྟེན་གྱི། ། ལྷ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཨུ་མར་བཅས། ། ཞབས་གཡས་བསྐུམ་པས་ཨུ་མ་དེ་བ་བརྫིས། ། གཡོན་ཞབས་བརྐྱང་པས་དབང་ཕྱུག་མནན་པར་གྱུར། ། བརྟུལ་ནས་གདན་དུ་མཛད་པས་གནས་པར་གྱུར། ། དེ་ཉིད་ཕྲིན་ལས་དབང་བསྒྱུར་གཞན་ཡང་ནི། ། ཚངས་པ་དབང་པོ་འཇུག་སེལ་ལ་སོགས་བཏུལ། ། གསང་ཆེན་འབྱུང་བའི་དུས་ཏེ་གླེང་གཞི་བསྟན། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །

The supreme abode of the secret great bliss, The realm of the great Maheśvara, Is the very source of the dharmadhātu of the Vajra Queen. In that supreme, pure place of perfected qualities, The assembly of immeasurable tathāgatas gathered, Along with the great mahāsattvas who never regress: Vajragarbha, Vajradharma, and Vajraprabha, Together with the compilers who hold the secret treasury. The coemergent wisdom of luminous clarity Contemplated the secret samādhi of Cakrasaṃvara. Then, for the sake of the three worlds, From the Teacher, the Bhagavān, the indivisible four bodies, At the summit of Mount Meru, in a palace Adorned with jewels, the maṇḍala wheel appeared. In that immeasurably arrayed assembly of deities, The Sugatas and bodhisattvas Were honored by hosts of vidyās and goddesses. The Bhagavān, possessing the grace of dance, remained there. The twenty-four wrathful kings were arranged in the wheel, Surrounded by hosts of heroes, yoginīs, and ḍākinīs. The venerable Vajrapāṇi, for the sake of the world, Subdued the gods Maheśvara and Umā. With his right leg drawn in, he trampled Umādevī; With his left leg extended, he suppressed Maheśvara. Having subdued them, he made them his seat. Furthermore, through the mastery of enlightened activity, He subdued Brahmā, Indra, Viṣṇu, and the rest. This is the time of the emergence of the Great Secret; Thus the introduction and the supreme king of maṇḍalas are shown.

འཛམ་གླིང་གནས་སུ་འགྲོ་རྣམས་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ཚུལ་བསྟན་བདུད་བཏུལ་ནས། ། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཕྲིན་ལས་སྟོབས་གཟིགས་པས། ། དྷ་ན་ཀ་ཐཱ་པར་པ་ཐི་ཞེས་གླིང་། ། ཆགས་པ་ཟད་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཉིད། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོར་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། བྱེ་བ་ཕྲག་ནི་བརྒྱད་ཅུ་ལ་སོགས་པ། ། དཔག་མེད་འདུས་ལ་གསང་ཆེན་ལེགས་གསུངས་སོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་གནས་བརྒྱད་བཅས་པར་ནི། ། དྲག་པོ་འཇིགས་བྱེད་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཡང་། ། འཇུག་ཅིང་དབང་བྱས་ལོངས་སྤྱོད་ཐིམ་པར་མཛད། ། འཇུག་གནས་གསང་བ་འབྱུང་ལྡོག་གྱུར་པ་ཡིས། ། འཇིགས་བྱེད་མི་བཟད་རྔམ་པ་ནུས་པ་མགོན། ། སྒྲ་སྒྲོགས་གློག་འགྱུ་མེ་འབར་ང་རོ་ཅན། ། ལྗོན་ཤིང་ལ་གནས་མགོ་བརྙན་ཅན་དང་ནི། ། མིའམ་ཡིད་འཕྲོག་ལ་སོགས་མཐའ་བརྒྱད་དང་། ། དུར་ཁྲོད་གནས་སུ་འདུལ་བར་མཛད་པས་ནི། ། གདུལ་བྱའི་མིང་ནི་འདུལ་བྱེད་ལ་གྲགས་གྱུར། ། ལས་རྒྱལ་མཆོག་གི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་པའོ། ། ཨུ་རྒྱན་གནས་སུ་ཨིནྡྲ་བོ་དྷི་ཡིས། ། བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་ཞུས་པའི་དུས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་དཔལ་ལྡན་རྒྱུ་སྐར་གྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་སྡེ་བརྒྱད་ལྷ་མིར་བཅས། ། དབང་དུ་བསྡུས་ཏེ་རིམ་པས་འཇུག་པ་ནི། ། སྒོ་བཞི་ནས་དྲངས་ལྷ་ཁྱམས་གནས་པ་ལ། ། ལྷ་ཆེན་བཞི་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པར་མཛད། ། རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བོ་དྷི་འཁོར་བཅས་ལ། ། དབང་བསྐུར་བྱིན་བརླབས་གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཆོས། ། ལྐོག་གྱུར་དག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་མཆོག་གི། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་མཛད་པའོ། ། ཕྱི་དུས་རིམ་པར་ལུང་བསྟན་སྡུད་པ་པོས། །

For the sake of those to be guided in the land of Jambudvīpa, the Sugata displayed the manner of manifest awakening and subdued Māra. Then, perceiving the power of his enlightened activity, he went to the island known as Dhānakaṭaka Parvata, the very source of the Dharma that exhausts attachment. There, in the maṇḍala-cakra, he gathered eighty million heroes and yoginīs, and to that immeasurable assembly, he excellently taught the Great Secret. In the twenty-four sacred sites and the eight secondary locations, he entered and took control of the fierce and terrifying Bhairava along with his retinue, causing their enjoyments to dissolve. Through the secret process of entering, abiding, and reversing the flow, he became the protector of power, the unbearable and wrathful Bhairava. Roaring, flashing like lightning, and blazing with fire, he dwelt in the trees with animal-headed forms, and by taming the eight classes of beings such as the Manuṣyaka and the Manohara in the charnel grounds, the name of the tamer became renowned to those to be tamed. This was the teaching on the supreme activity of the "Victory over Action." In the land of Oḍḍiyāna, when Indrabhūti requested the supreme wisdom of great bliss, the glorious one instantly brought the eight classes of gods and humans, along with the great maṇḍala of the constellations, under his power. Leading them through the four gates and into the divine courtyard, he caused the four great gods and others to enter. He then conferred empowerment and blessings upon King Indrabhūti and his retinue, and in secret, he turned the wheel of Dharma of the supreme Vajrayāna, the unsurpassed Great Secret. Later, in due order, the compilers of the prophecy...

རི་བོ་མཆོག་རབ་བྱང་ཤར་ལྷ་གནས་མཆོག། ལྕང་ལོ་ཅན་གྱི་ཕོ་བྲང་ཆེན་པོར་ནི། ། རྒྱུད་རྣམས་མ་ལུས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཚོགས། ། བྱེ་བ་ཕྲག་ནི་དགུ་བཅུ་རྩ་དྲུག་སོགས། ། འདུས་ཏེ་རྗེ་བཙུན་གསང་བའི་བདག་པོ་ལ། ། གསོལ་བ་བཏབ་ཚེ་འདི་སྐད་བདག་ཐོས་ཞེས། ། རབ་ཏུ་གསུངས་པ་གསེར་གྱི་ཤོག་བུ་ལ། ། བཻ་ཌཱུརྱ་ཡི་ཞུན་མས་ཡི་གེར་བཀོད། ། དེ་ནས་མ་འོངས་དུས་ལ་དགོངས་ནས་ནི། ། ཨུ་རྒྱན་གནས་སུ་ཀླུ་ལས་གྱུར་པ་ཡི། ། མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། དྷརྨ་གྷཱཛྷ་གསང་བའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད། ། དཔལ་ལྡན་རང་འབྱུང་ཕོ་བྲང་གནྡྷོ་རིར། ། མཁའ་འགྲོ་དབང་ཕྱུག་མངོན་པར་དགའ་མ་སོགས། ། བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་ཕྱི་རབས་སྐལ་ལྡན་ལ། ། རྗེས་གནང་ཉེ་བར་གདམས་པ་ལུང་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་རྣལ་འབྱོར་མ་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་རྣམ་པར་བསྡུས་པའི་དོན་ལས། ། གསང་བ་ལྔ་ལྡན་དུ་བསྟན་པ་དང་། ལེའུ་སོ་སོའི་དོན་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པས་ངེས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཡན་ལག་གི་ཚིག་རྣམ་པར་བཤད་པ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། དང་པོ་གསང་པ་ལྔ་ལྡན་དུ་བསྟན་པ་ལ་ཡང་། དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ནི། གསང་ཆེན་གྱི་གླེང་གཞི་བསྟན་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་གླེང་བསླང་བའི་དོན་བླ་ན་མེད་པ་དང་། ཐོག་མར་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་གཞི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་གསང་བ་བསྟན་པ་དང་། ལམ་གྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིམ་པ་མཐར་འབྱིན་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། འབྲས་བུ་གསང་བའི་ཕྲིན་ལས་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དོན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པའོ། །

In the great palace of Aḍakavatī, the supreme divine abode in the northeast of Mount Meru, an assembly of ninety-six million great bodhisattvas and others gathered. When they made their request to the venerable Lord of Secrets, he spoke these words: "Thus have I heard." These were then inscribed in letters of molten lapis lazuli upon golden parchment. Then, with the future in mind, he blessed the assembly of ḍākinīs born of the nāgas in the land of Oḍḍiyāna. At the glorious self-arisen Gandhola palace, he bestowed blessings and empowerments upon the ḍākinī Ānandā and others, granting them the authorization, instructions, and prophecies for fortunate ones of future generations. This is the meaning of what is taught in the Yoginī-hṛdaya-tantra. Regarding that, first, from the summarized meaning: one should gain certain realization by establishing how the five secrets are taught and how the meaning of each chapter is condensed; this is the explanation of the branch words. First, concerning the teaching on the five secrets, the presentation of the divisions is as follows: the presentation of the introduction to the great secret; the unsurpassed meaning of the specific exhortation; the presentation of the secret of the spontaneously present heart, the basis from which it first emerges; the completion and perfection of the stages of the path that bring about accomplishment; and the presentation of the uncommon meaning of manifesting the secret activity of the result.

དེ་ལ་དང་པོ་གསང་ཆེན་གྱི་གླེང་གཞི་བསྟན་པ་ལ། དང་པོ་གསང་བ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཉེ་བར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ནི། དེ་ནས་གསང་བ་བཤད་བྱ་བ། ། མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་རྒྱས་པར་མིན། ། བླ་མ་ལས་ཀྱང་བླ་མ་སྟེ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བའི་སྡོམ། ། ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། ། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ན། ། ཞེས་པ་ནས། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ཡིན། ། བར་གྱིས་གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན། ། སྒྲ་ཡི་ཚུལ་ལས་ངེས་འབྱུང་རྣམས། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། ། སྦྱོར་ཉིད་ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་མཉན་པར་གྱིས། ། ཞེས་པས་ཁྱད་པར་དུ་གླེང་བསླང་བའི་དོན་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཡང་དག་གནས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རྙེད་དཀའ་བ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་ཀུན་སྦྱོར་བ། ། སྔགས་བཟླས་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ལྡན། ། ཞེས་པས་ཐོག་མར་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་གཞི་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་གསང་བ་བསྟན་པའོ། ། ལམ་གྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གསང་བ་ནི། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཡང་དག་སྦྱོར། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། དབུགས་འབྱིན་བར་མ་མཆོག་དག་དང་། ། ཅེས་པ་ནས། ཕོ་ཉས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དངོས་གྲུབ། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་དང་། ཡང་རི་སུལ་ཚང་ཚིང་ཞེས་པ་ནས། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དབང་བསྐུར་བ་ནི། དམ་ཚིག་སྡོམ་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། དབང་བསྐུར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བསྟན་པ་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་ཏོ། ། ལམ་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པ་ནི།

Regarding that, first, in teaching the introduction to the Great Secret: the manner in which the Saṃvara-saṃgraha-tantra first appeared is taught by the passage: "Then, the secret to be explained / Shall be summarized, not in detail. / The Guru of gurus, / The Ḍākinī-jāla-saṃvara." From "In the joy of the supreme secret" up to "is the Ḍākinī-jāla-saṃvara" teaches the excellence of the introduction. The passage "Those who emerge from the mode of sound / Are the sphere of activity for those who practice the samaya" and "Listen to the wisdom of the ritual of union / As taught in the tantra" specifically teaches the unsurpassed meaning of the prologue. The passage "Abiding perfectly at the beginning, middle, and end / Difficult to find in the three worlds / The union of wisdom and method / Possessing mantra recitation, meditative concentration, and so forth" teaches the secret of the spontaneously present heart-essence, the basis for the initial emergence. Regarding the secret that accomplishes the path: from "Perfectly united with glorious Heruka / It is the accomplisher of all desired aims / The intermediate and supreme consolations" up to "Through the messenger, the coemergent accomplishment" and from "In mountain clefts and thickets" up to "There, one should draw the maṇḍala" teaches the conferral of empowerment preceded by the colored-powder maṇḍala. The passage "Abiding in the samaya and vows within the maṇḍala / Empowerment will be obtained and accomplishments attained" teaches the empowerment that brings about realization. The teaching on the yoga of the stages of the path is as follows:

མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་སྟེ། ། ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་བསོད་ནམས་མཆོག་དག་བྱེད་སྡིག་པ་འཇིག་བྱེད་པ། ། གསང་སྔགས་ཟློས་པའི་བཟླས་བརྗོད་དང་། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པས་བསྟན་ནོ། ། ལམ་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་སྒྲུབ་པ་པོས། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་བསྐྱང་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སྔགས་པས་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་པས་བསྟན། ཡང་ལམ་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་ནི། ། རང་རྫས་ཐིག་ལེ་སངས་རྒྱས་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནས། ཐེ་ཚོམ་མེད་ཅེས་པའི་བར་དང་། སྦྲང་རྩི་ཞེས་པ་ནས། དངོས་གྲུབ་རྟག་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྤྲོས་བཅས་སྤྲོས་མེད་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀུན་སྤྱོད་ཚོགས་སྤྱོད་རིགས་སྤྱོད་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྤྱོད་པ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་དུ་གྲུབ་པའི་གསང་བ་ནི། མཆོད་བཞི་དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞེས་པ་ནས། བཅུ་དྲུག་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་བསྟན། རིགས་ལྡན་རྣམས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཕོ་ཉས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དངོས་གྲུབ། ། ཅེས་པས་རིགས་ལྡན་ངོས་གཟུང་བ། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ་དང་། དེ་ཉིད་དབང་དུ་བྱ་བས་མཆོད་པར་བསྟན་པ་དང་། དེ་ལས་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཟློས་པའི་བཟླས་བརྗོད་དང་། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །

"By means of the superior, middling, and inferior, with the mind withdrawn within, one should accomplish the desired siddhi." And: "The yogi himself is the supreme merit; the recitation of secret mantras and meditative concentration will bring about accomplishment." Thus it is taught. Regarding the teaching on the samayas that bring the path to its conclusion: "The practitioner in profound meditative equipoise should always maintain the samayas. If the samayas are impaired, the mantrin will not attain siddhi within the maṇḍala." Thus it is taught. Furthermore, regarding the teaching on the conduct that brings the path to its conclusion: "One should offer one's own substance, the drop, to the Buddhas and Bodhisattvas," and so on, up to "without doubt." And from "honey" up to "the eternal siddhi will be attained," the elaborate, unelaborate, and extremely unelaborate conduct, the feast conduct, the family conduct, and the conduct of total victory are shown. The secret of accomplishing the path of great bliss endowed with the four mudrās is shown from "the four offerings and likewise the yoginīs" up to "it does not equal even a sixteenth part." "One should offer to those of the families; through the messenger, the coemergent siddhi." This identifies the families, teaches the offerings through the classification and synthesis of the families and their mastery, and shows the specific qualities of accomplishment resulting therefrom. "Through the recitation of secret mantras and also through meditative concentration, accomplishment will be attained."

ཞེས་པས་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཚོགས་རབ་འབྱམ་འགྲུབ་པ་ཕྲིན་ལས་ཐོགས་པ་བ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟན་ལ། འབྲས་བུ་གསང་བའི་དོན་མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འཇུག་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་ལེའུ་དང་པོར་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་མདོར་བསྟན་ལ། ལེའུ་གཉིས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་པའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་བཤད་པས་ལེའུ་སོ་སོར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། ལེའུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པས་གཞུང་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བར་བསྟན་པའོ། ། དེ་དག་ལ་རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་གསུམ་དུ་བསྡུས་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་བླ་ན་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་དོན་གྱི་རྒྱུད་དོ། ། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་རྒྱུད་ནི། གདུལ་བྱ་མི་རིགས་ཀྱི་ཆ་ནས་དང་། དབང་པོ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་མཆོག་གི་སྒོ་ནས་དང་། དུས་ཚོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་གདུལ་ཕྱིར་བསྟན་པ་དང་། འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་མིའི་ཆགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་བསྟན་པ་ལས་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ། རྣལ་འབྱོར་དང་། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་རྣམས་ལས། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་བླ་མའི་རྒྱུད་དུ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལ་ཡང་། བླ་མེད་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཕའི་རྒྱུད་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་བླ་ན་མེད་པ་ལས། དེ་དག་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་གཙོ་བོར་སྐྱེས་པ་རྣམས་འདུལ་ཞིང་ཞེ་སྡང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། ཡུམ་རྣམས་སྦས་པའི་ཚུལ་དང་། ཐབས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལམ་དུ་གྱུར་པས་འོད་གསལ་དང་ཟུང་འཇུག་སྟོན་པའོ། །

By this, the provisional result is shown: the accomplishment of the vast collection of activities and the unimpeded attainment of enlightened deeds. The actualization of the secret meaning of the result is shown by the statement: "This is the transformation of the five poisons; it is the entry into all accomplishments." In this regard, the first chapter provides a brief presentation of all the subjects, the expressive words, the path, and the result. From the second chapter through the fiftieth, these are explained in detail and established in their respective chapters. The fifty-first chapter then shows the complete summary of the entire text. These are condensed into the three tantras: the causal tantra, the method tantra, and the resultant tantra. These teach the profound and vast, unsurpassed suchness, which is the tantra of the ultimate meaning. As for the tantra of the expressive words: it is taught in terms of the types of disciples to be trained, the superior, middling, and inferior faculties, the specific times, and for the sake of training the great worldly deities. It is also taught according to the manner in which gods and humans of the desire realm are formed. Among the Action, Performance, Yoga, and Unexcelled Yoga Tantras, this is taught as an Unexcelled Yoga Tantra. Furthermore, within the Unexcelled Great Yoga Father Tantras and the Unexcelled Yoga Mother Tantras, these primarily discipline male practitioners through the liberation of hatred, while the Mothers are presented in a concealed manner. By taking the illusory-like method as the path, they teach luminosity and union.

རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་ཐར་རྣམ་པར་དག་པས་རང་སར་དག་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། གཙོར་བུད་མེད་རྣམས་འདུལ་ཞིང་ཡབ་སྦས་པའི་ཚུལ་དང་། ཤེས་རབ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་རྩའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟོན་པས་ལམ་དུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་ནི་གཉིས་ཀ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། ། འདིར་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་དེ་དང་པོ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་འདི་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ལེའུ་སོ་སོའི་དོན་ཇི་ལྟར་བསྡུ་བ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ངེས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་ཡང་ལེའུ་དང་པོར་གསང་ཆེན་བླ་ན་མེད་པ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས། ལེའུ་གཉིས་པ་ལས་ནི། ཐོག་མར་དབང་བསྐུར་དགོས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ལེའུ་གཉིས་པ་བསྟན། ཆོས་འབྱུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་གསང་དབང་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་གསུམ་པ་ཐོབ་པར་བྱས་པས་ལེའུ་གསུམ་པ་བསྟན། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པས་ལེའུ་བཞི་པ་བསྟན། དེར་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་སྔགས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། ། ལེའུ་ལྔ་པ་ལས་རྩ་སྔགས་ཀྱི་ལས་དངོས་བཏུ་བ་དང་། བདུན་པར་རྒྱན་ཡན་ལག་གི་འོད་གསལ་བར་བསྟན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་། དཔའ་བོའི་གོ་ཆ་བཏུ་བ་ལེའུ་དྲུག་པས་བསྟན།

The Yoginī Tantras purify in their own place through the complete purification of the liberation of passion; they primarily discipline women and conceal the father [deity], and they take as the path the conduct of the channels of the coemergent bliss of insight. Both [classes of tantra] are identical in that they lead to the attainment of the Great Seal (Mahāmudrā) of great bliss, the non-duality of method and insight. Here, the Śrī Cakrasaṃvara Tantra is the first, the great [tantra] equal to space; from that, this very [text] should be understood as the most condensed. Now, to establish the way the meaning of each chapter is summarized so that it may be definitively realized: In the first chapter, the Great Secret, the unsurpassed, profound, and vast non-duality is shown to be the perfect condensation of the heart mantra, the vajra body, speech, and mind of the glorious Heruka. In the second chapter, it is taught that one must first receive empowerment, and the ritual for entering the colored-powder maṇḍala is presented. In the third chapter, it is taught that one receives the secret empowerment in the dharmodaya maṇḍala and the third empowerment in the bodhicitta maṇḍala. In the fourth chapter, the suchness of wisdom is shown in the ultimate bodhicitta maṇḍala, and the meaning of the names and mantras of the goddesses is clearly explained. In the fifth chapter, the actual extraction of the root mantra and its activities is taught, and in the seventh, the luminosity of the ornamental branches is shown. The sixth chapter teaches the extraction of the heart mantra and near-heart mantra of the Blessed One Heruka, as well as the armor of the heroes.

ཡང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྙིང་པོ་དང་དཔའ་མོ་དྲུག་གི་གོ་ཆའི་སྔགས་བཏུ་བ་ལེའུ་བརྒྱད་པས་བསྟན། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ལས་ཚོགས་ལེའུ་དགུ་པས་བསྟན། ལེའུ་བཅུ་པ་འབྲས་བུ་མཆོག་སྐུ་གསུམ་དང་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ལེའུ་བཅུ་པར་བསྟན། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྙིང་པོའི་ཕྲིན་ལས་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པར་བསྟན། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ལས་རབ་འབྱམ་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པར་བསྟན། དཔའ་བོའི་གོ་ཆའི་ལས་ཚོགས་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པར་བསྟན། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བོང་ཞལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་སྙིང་པོའི་ཕྲིན་ལས་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པར་བསྟན། བརྡའི་ཁྱད་པར་གསང་བ་ཡི་གེ་རེ་རེ་བའི་བརྡ་བྱེད་པ་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པར་བསྟན། རིགས་ལྡན་མའི་མཚན་ཉིད་ངོས་གཟུང་བ་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པར་རྣལ་འབྱོར་མ་བདུན་གྱིས་རྒྱས་གདབ་པ་བསྟན། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཐུན་མོང་བ་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དབྱེ་བ་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པར་བཤད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་མཁའ་འགྲོ་མའི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པར་བསྟན། ཐུགས་རྗེས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ལ་མའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལེའུ་བཅུ་དགུ་པར་བསྟན། བརྡ་ལན་དང་བཅས་པ་སྟོན་པ་ཡན་ལག་གི་བརྡའི་གསང་བ་ལེའུ་ཉི་ཤུ་བར་བསྟན་ལ་ལུས་བརྡའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལེའུ་ཉེར་གཅིག་པར་རོ། ། ཡང་དག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་གསང་བའི་བརྡ་ལན་གྱི་བྱེད་པ་སྟོན་པ་ལེའུ་ཉེར་གཉིས་པས་བསྟན། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བདེ་བ་སྟོན་པའི་མཚན་མ་བྲི་བར་བྱེད་པ་ལེའུ་ཉེར་གསུམ་པས་བསྟན།

Furthermore, the extraction of the heart mantra of glorious Heruka and the armor mantras of the six heroines is taught in the eighth chapter. The collection of activities for the root mantra is taught in the ninth chapter. The supreme result, the three bodies, and the enlightened activities of the root mantra are taught in the tenth chapter. The accomplishment of the siddhi of the seventh-birth [being] through the enlightened activities of glorious Heruka’s heart mantra is taught in the eleventh chapter. The infinite activities of glorious Heruka’s near-heart mantra are taught in the twelfth chapter. The collection of activities for the hero’s armor is taught in the thirteenth chapter. The secret heart mantra activities of the maṇḍala of the yoga of glorious Heruka with the donkey face are taught in the fourteenth chapter. The specific symbolic conventions, the symbolic representation of each individual letter, are taught in the fifteenth chapter. The identification of the characteristics of the kulinī is taught in the sixteenth chapter, where the sealing by the seven yoginīs is shown. The specific distinctions of the yoginīs, the division into the common and the supreme, are explained in the seventeenth chapter. In particular, the aspects of the ḍākinī families are taught in the eighteenth chapter. The transformation into the aspect of the mother, distinguished by compassion, is taught in the nineteenth chapter. The secret of the branch symbols, which teaches the symbols along with their responses, is taught in the twentieth chapter, and the conduct of the physical symbols in the twenty-first chapter. The function of the secret symbolic responses through the authentic mudrās is taught in the twenty-second chapter. The drawing of signs that indicate the bliss of passion for the yogin is taught in the twenty-third chapter.

ངག་གི་བརྡའི་ཡི་གེ་རབ་བྱེད་འདུས་པའི་ཆོ་ག་གསང་བ་ལེའུ་ཉེར་བཞི་པས་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྔགས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ལེའུ་ཉེར་ལྔ་པ་ལས་གསུངས་པ་དམ་ཚིག་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པ་བསྲུང་བྱ་ངེས་པ་བསྟན་པ་ལེའུ་ཉེར་དྲུག་པར་རོ། ། ཕོ་ཉ་དང་གཙང་སྦྲ་བསྟེན་པ་དང་། སྤྲོས་བཅས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། རྗེས་གཟུང་བསྡུས་པ་དང་། གཏོར་མ་འབུལ་བ་ལེའུ་ཉེར་བདུན་པས་སོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལམ་རིམ་པ་གཉིས་ཀའི་གསང་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པ་ལེའུ་ཉེར་བརྒྱད་པས་བསྟན། རིགས་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་བདེ་བ་བསྒྲུབ་ཅིང་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བསྟན་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་དུས་ངེས་པ་དང་བཅས་པ་སྟོན་པ་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་དོན་སྟོན་པ་ལེའུ་ཉེར་དགུ་པས་བསྟན། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་བཏུ་བ་ལེའུ་སུམ་ཅུ་པས་བསྟན། བཟའ་བའི་དམ་ཚིག་ལས་དཔའ་བོའི་སྣོད་དང་ལྡན་པས་ལག་མཆོད་རྒྱས་པར་ལེའུ་སོ་གཅིག་པས་བསྟན། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྒྲུབ་ཅིང་རོ་ལངས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་མངལ་སྐྱེས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་ལེའུ་སོ་གཉིས་པར་བསྟན། སྟེང་འོག་སྒོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལེའུ་སོ་གསུམ་པས་སོ། ། རིམ་པ་བཞི་ལ་གནས་པ་གཏུམ་མོ་འབར་འཛག་ལམ་དུ་གྱུར་པ་ལེའུ་སོ་བཞི་པས་བསྟན། གསང་བ་དཔྱིད་དང་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ཉི་ཟླ་གཟའ་འཛིན་དུ་བཅས་པ་ལེའུ་སོ་ལྔ་པས་བསྟན། རང་འོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་དང་། བདེ་བ་གསང་བ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་པ་ལེའུ་སོ་དྲུག་པས་བསྟན།

The twenty-fourth chapter teaches the ritual for the collection of the syllables of verbal symbols. The twenty-fifth chapter clearly teaches the root mantra of the Bhagavān. The twenty-sixth chapter teaches the specific samayas and the certainty of what is to be guarded. The twenty-seventh chapter teaches the reliance on messengers and cleanliness, the conduct with elaboration, the concise guidance, and the offering of the torma. The twenty-eighth chapter teaches the entry into the secret conduct of both stages of the path for those endowed with suchness. The twenty-ninth chapter teaches the attainment of power, including the specific qualities of the rigs ldan (Kulika) for accomplishing bliss and the presentation of the applications of mindfulness. The thirtieth chapter teaches the extraction of the mantra of the Four-Faced One in the maṇḍala of the Victory over the Three Realms. The thirty-first chapter teaches the extensive hand-offering for one endowed with the vessel of a hero, according to the samaya of food. The thirty-second chapter teaches the swift accomplishment of siddhis, the accomplishment of the vetāla, and the visualization of the womb-born Heruka. The thirty-third chapter teaches the taking of the four mudrās as the path through the distinctions of the upper and lower gates. The thirty-fourth chapter teaches the blazing and dripping of caṇḍālī as the path for those abiding in the four stages. The thirty-fifth chapter teaches the secret yoga of the spring and the bindu, together with the solar and lunar eclipses. The thirty-sixth chapter teaches the yoga of the self-radiant consort, the samaya mudrā, and the secret offering of bliss and bodhicitta.

ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དབང་དུ་བྱ་བ་ལེའུ་སོ་བདུན་པས་བསྟན། ལས་དང་པོ་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་། མགོན་པོ་ཀུན་སྤྱོད་དང་། མཉམ་གཞག་ཆེན་པོ་དང་། རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལེའུ་སོ་བརྒྱད་པས་བསྟན། ལྷག་པའི་ལྷ་ཞལ་མཐོང་དུ་ཉེ་བ་ནས་རྡོ་རྗེའི་གད་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་སད་པའི་ཐབས་ལེའུ་སོ་དགུ་པས་བསྟན། འགྲོ་བ་གཞན་དོན་གཙོར་བྱ་བ་མི་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱ་བ་ལེའུ་བཞི་བཅུ་པས་བསྟན། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྡུ་ཞིང་ནང་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བས་འགྲུབ་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པས་གནས་པ་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་གྲུབ་བྱེད་ལེའུ་ཞེ་གཅིག་པས་བསྟན་པ་དང་། དབང་གསུམ་པའི་ལམ་གསང་བ་དང་། གར་གྱི་ཉམས་དགུ་དང་ལྡན་པས་གཟུགས་དང་ལས་ཀྱི་གསང་བ་ལེའུ་ཞེ་གཉིས་པས་བསྟན། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་དང་། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ཕྲིན་ལས་རྨི་ལམ་དུ་བྱེད་ཅིང་སྐྱེ་བ་བརྟག་པ་དང་། ནད་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆེ་བ་དུ་མ་སྟོན་པ་ལེའུ་ཞེ་གསུམ་པས་བསྟན། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གིས་ལས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་པ་ལེའུ་ཞེ་བཞི་པ་ལས་སོ། ། དཔའ་བོ་དྲུག་གི་གོ་ཆའི་ལས་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་ལེའུ་ཞེ་ལྔ་པས་བསྟན། ཧ་ལྔའི་ཕྲིན་ལས་ཁ་སྦྱར་དབྱེ་ཞིང་ཁྲག་དགུག་པའི་ལས་ཞེ་དྲུག་པས་བསྟན་ཏོ། །

The subjugation of the wisdom mudrā for the sake of accomplishing uncommon great bliss is taught in the thirty-seventh chapter. The conduct of the beginner, Samantabhadra, the conduct of the protector, the great meditative equipoise, and the conduct of the awareness-discipline are taught in the thirty-eighth chapter. The method for awakening [the deity] through the eight vajra laughs when one is close to beholding the face of the supreme deity is taught in the thirty-ninth chapter. The subjugation of the five families and so forth, primarily for the benefit of other beings, is taught in the fortieth chapter. The forty-first chapter teaches the means of accomplishment whereby the coemergent yoginīs bestow accomplishments upon the practitioner by gathering all activities into the twelve great actions and by abiding in the supreme internal [practice] at the sacred sites, near-sites, and so forth. The forty-second chapter teaches the secret path of the third empowerment and the secrets of form and action, endowed with the nine dramatic moods. The forty-third chapter teaches the many greatnesses of dependent origination, such as the yoginīs’ taking one under their care, performing the activities of the glorious Heruka’s near-heart mantra in dreams, examining future births, and pacifying diseases. The forty-fourth chapter teaches the activities of the glorious Heruka’s near-heart mantra and the six yoginīs. The forty-fifth chapter teaches the subjugation of the activities of the armor of the six heroes and the accomplishment of the Lord of Speech. The forty-sixth chapter teaches the activity of separating the union [of the five has] and summoning blood.

རྗེ་བཙུན་མའི་སྙིང་པོའི་ཕྲིན་ལས་རབ་འབྱམ་རྩ་སྔགས་རིང་པོའི་བྱེད་ལས་ལེའུ་ཞེ་བདུན་པར་བསྟན་པའོ། ། རྗེ་བཙུན་མའི་གསང་སྔགས་གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྟན་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལེའུ་ཞེ་བརྒྱད་པ་དང་། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་གྲུབ་པ་བསྟན་པ་ལེའུ་ཞེ་དགུ་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་གི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་དབང་དུ་བྱེད་པ་དང་། གནས་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཕྱུག་བསྟན་པ་ལྔ་བཅུ་པའོ། ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྡུས་པའི་བྱེད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དང་། རྫུས་སྐྱེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པས་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པས་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། དང་པོར་རྒྱུད་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བླ་ན་མེད་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི། ཨཱརྠ་ཞེས་པའི་སྒྲས་གང་དུ་བསྟན་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་པ་སྔ་མའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོག་མ་དང་བར་དང་ཐ་མར་དགེ་བའི་དོན་བསྟན་པར་བཞེད་པའོ། ། གསང་བ་ནི་དཔལ་ཁྱབ་བདག་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་དང་སྟོང་པ་རོ་མཉམ་བདེ་ཆེན་དབྱེར་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཚིག་དོན་ཐ་མི་དད་པར་འབྱུང་བ་དེ་བཤད་བྱ་བ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཟབ་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་རོ་མཉམ་པའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ནི། མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་རྒྱས་པར་མིན་ཞེས་པས།

The forty-seventh chapter teaches the functions of the long root mantra of the Venerable Lady’s infinite activities. The forty-eighth chapter teaches the Venerable Lady as the sovereign of mantra accomplishment and presents the extensive maṇḍala. The forty-ninth chapter teaches the accomplishment of the seven-birth [human]. The fiftieth chapter teaches the subjugation of beings through the fire offering (homa) and the mastery of sacred sites and so forth. The fifty-first chapter concludes the source text by teaching the functions of the condensed visualization, the tantra of the result, and the yoga of miraculous birth. Now, regarding the explanation of the meaning of the subsidiary words: first, to teach the unsurpassed essence of the specific qualities of the Dharma for entering the meaning of the tantra, the term artha is used to clarify the unerring meaning as it is taught. The word "then" (tatas) follows the preceding [context] and is intended to show the meaning of being virtuous in the beginning, middle, and end. "Secret" (guhya) refers to the fact that the glorious, all-pervading Lord, possessing the body of primordial wisdom (jñānakāya), has entered into meditative equipoise in the absorption of supreme, unchanging great bliss. It is stated that what is to be explained is the suchness of bodhicitta—the indivisibility of method and wisdom, compassion and emptiness, and the equal taste of great bliss—in which the words and the meaning arise inseparably. This is the meaning of the unsurpassed Dharma, profound like the ocean and vast like space, in which all things are of equal taste. As for the teaching of the "treatise" (prakaraṇa), it is said to be "concise and not extensive."

རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པ་མཚུངས་པ་མེད་པ་ལས། གཞུང་ཉུང་ངུའི་རབ་བྱེད་སྤྲོས་པ་ལས་མདོར་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞིང་། དབང་པོ་རྣོན་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྐལ་པ་ཅན་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་རྒྱས་པར་མིན་པ། དབང་པོ་དམན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་སྙིང་པོའི་དོན་རྒྱས་པ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟོན་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་མཆོག་གྱུར་པ། ། སྙིང་པོ་གསང་བ་བླ་ན་མེད། ། རྒྱལ་བ་རྒྱ་མཚོའི་དགོངས་པ་ཆེ། ། ནམ་མཁའ་མཉམ་པ་གཉིས་མེད་པ། ། གསལ་བ་དྲི་མེད་བཤད་བྱ་སྟེ། ། དོན་རྒྱས་རབ་བྱེད་ཉུང་ངུ་སྟེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དཔལ་བདེ་བ་མཆོག། ཡང་དག་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་མཆོག། ཕྲིན་ལས་ནུས་པ་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སྒྲུབ་ཡིན། ། ཞེས་དྲ་བ་སྡོམ་པ་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་འབྱུང་བའི་གནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡང་དག་སྦྱོར། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས། ཀ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་ཞིང་ཁམས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་། རུ་རུ་ཏི་བཱ་ག་བཛྲ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་གསུང་དབྱངས་མི་འགག་པ་རང་འབྱུང་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་།

From that which is utterly luminous, completely pure, and peerless, this is a concise summary of the extensive elaborations of the source text. It is taught for those of the most excellent and sharp faculties, rather than for the detailed version, as it is not within the sphere of those with inferior faculties and is difficult for those of dull faculties to realize. Thus, it reveals the Great Seal (Mahāmudrā), the unchanging nature of phenomena (dharmatā), which pervades all the extensive meanings of the essential point. Then, in order to show the wisdom body (jñānakāya), the source of that very reality, it is said: "The glorious Heruka, the authentic union." This refers to the vajra body, speech, and mind of all the Tathāgatas. "Ka-kāya-vajra" refers to the Vajra Body, the nature of which is the complete perfection of the body, including all the realms and their inhabitants. "Ru-ru-ti-vāga-vajra" refers to the Vajra Speech, the self-arisen, unceasing melody of speech that emerges from the inexpressible state of the nature of phenomena.

ཧེ་ཧེ་ཧ་ས་ན་དགྱེས་པ་ཆེན་པོར་རོལ་པ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མི་འགྱུར་བ་གསང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་བདག་ཉིད་བདེ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཡང་དག་སྦྱོར་བ་སྐུ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་རོ་གཅིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་འབྱུང་བའོ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ནི། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་དབང་པོ་རྣོན་པོས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་དུ་མ་སྔོན་དུ་བྱེད་ཅེས་པའི་ཐ་ཚིག་ཅན་ནོ། ། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བླ་མ་ལས་ཀྱང་བླ་མ་སྟེ། ། ཞེས་པས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བླ་མའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལས་འདི་ཉིད་ཀླ་ཀློའི་སྐད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ཉིད་དེ། ཀུན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་བླ་མ་མཆོག་སྟེ་གསང་ཆེན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་གོང་ན་མེད་པ་བདེ་ཆེན་གསང་བ་མི་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལ། ཀུན་ལས་མཆོག་གྱུར་བླ་ན་མེད། ། གཉིས་མེད་རྒྱུད་ཀུན་ལས་རྒྱལ་བ། ། དབང་ཕྱུག་གསུམ་གཙོ་བོ་སྟེ། ། དྲ་བ་སྡོམ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་རྫུ་འཕྲུལ་ཚད་མེད་པས་ལམ་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྲོ་བའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་པས་ཆོས་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གྲོལ་བ་སྟེ། དེས་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུའི་བར་དུ་འབྲེལ་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ན།

He he ha sa na: the play of great joy, the vajra mind, the unchanging essence of secret great bliss, the identity inseparable from great compassion and wisdom, the authentic union of the equality of bliss. It arises as the coemergent single taste of the five bodies and wisdoms. Regarding the statement, "It swiftly bestows the perfect fruit; it is the accomplisher of all desired aims," this means that practitioners of sharp faculties will swiftly attain the state of glorious Vajradhara in this very life. This is the meaning of "previously manifesting the many qualities of the provisional and ultimate fruits." To demonstrate that it is the most supreme among all tantras, it says, "The guru even greater than the guru." This means that among all the Mahāyoga guru tantras, this very one is spoken in the language of the barbarians (ḍākinī-speech). Because it is superior to all, it is the supreme guru—the unsurpassed, great secret of the unchanging great bliss. Regarding that, it says: "Supreme among all, the unsurpassed; victorious over all non-dual tantras; the lord of the three powers; it is called the Net of the Vajra Array." This is the meaning. To show that it is the mastery for progressing higher and higher on the path through immeasurable miraculous powers, it says, "The Net of the Ḍākinīs." This means that within the state of the emptiness of the expanse of reality (dharmadhātu), the wisdom of awareness is self-liberated. Because it is an uninterrupted continuity connecting the cause, the method, and the fruit, it is so described.

འཛིན་ཅིང་སྡུད་པར་བྱེད་པས་ན་དྲ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངང་དུ་སྡོམ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལྟར་ན། དེ་ནས་དེ་ལ་གསང་བ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལམ་ཚོལ་བ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལམ་དམན་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བའི་ཐེག་པ་ལ་གནས་པ་ལས་འདས་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བླ་ན་མེད་པ། གསང་བ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཆེས་གསང་བའི་གསང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཟབ་པའི་གསང་བ་སྦས་པའི་དོན་དང་། རྒྱ་ཆེ་བའི་གསང་བས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་གསང་བ་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་ངེས་པ་གསང་བ་ལྔ་ལྡན་དུ་སྟོན་པས། བཤད་པའི་རྒྱུད་དུ་མ་རྣམ་པར་གསལ་བར་བཤད་པར་རིགས་སོ། ། ཞེས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཚིག་ཚོགས་ཉུང་ངུར་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་བརྗོད་བྱའི་དོན་མི་རྒྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་ཚོགས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ལྟོས་ན་རྒྱས་པར་མིན་ཞེས་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་གསལ་བར་བསྟན་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་དག་སྦྱོར་ནི་སྤྱིར་ན་རིགས་ལ་གནས་པས་སེམས་བསྐྱེད་གསུམ་ལ་གཞི་དགོད་པས་ལམ་དང་། འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཡང་ཧེའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། ཧེ་ཏུ་ཨུ་པ་གྷ་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱ་བས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོན་པའོ། ། ལུས་ཉིད་ཧའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན།

Because it holds and gathers, it is like a net; it is taught as the very binding of all phenomena within the state of coemergent bliss and emptiness. Regarding that very point, according to the Yoginī Ocean of Ḍākinīs (Ḍākārṇava), it says: "Then, the secret is explained to him." This refers to that which has transcended those who have entered the search for the path and those who abide in the inferior vehicles of the Hearers (śrāvaka) and Solitary Realizers (pratyekabuddha). It is the Great Vehicle (mahāyāna), the vehicle of the Bodhisattvas, and even more supreme than that—the unsurpassed, the great secret more secret than the secret itself. This very essence of non-dual secret great bliss wisdom (jñāna) is to be explained; since it is taught as the definitive five secrets in the Root Tantra, it is appropriate that it be clearly explained in the Explanatory Tantras. This is for the purpose of easy comprehension. In brief, although the expressive words are few, the expressed meaning is not incomplete; compared to the great source texts as vast as space, it is not "not extensive," but clearly shows the condensed essence. As for the Śrī Heruka Samputa, in general, it establishes the basis for the three types of bodhicitta within the families, and thus constitutes the path and the result, great awakening (bodhi). Furthermore, if derived from the sound he: hetu-upagata-sarva-dharmāḥ—this indicates the door of liberation that is signless, as all phenomena are devoid of causes. If derived from the sound ha regarding the body itself: [text continues].

ཧ་ན་ཨུ་པ་ཙ་ཡ་ཏ་བྷི་ར་ཏོ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱ་བས། དེ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་ན་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན། ཨེ་བྱིན་པས། ཨེའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་པ་ཡིན་ན། ཨེ་བི་ད་ཤ་ན་བྷི་ནི་ར་ས་གྷོ་ཏི་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚོན་པ་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྨོན་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་རུ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། རུ་ཨ་སྲིཏྟི་ཨ་ཨུཏྤ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྲག་ཅའི་སྒྲ་ལྟར་རང་གྲག་བརྗོད་དུ་མེད་པ་རྣམ་ཐར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། ལུས་ཉིད་རའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། རསྟི་སཾ་ཡུག་ཉ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དགག་སྒྲུབ་མེད་པས་རྣམ་ཐར་མཚན་མ་མེད་པ་བསྟན། ཀ་ཞེས་པས། ཀ་ཀཱ་ཡ་ཙིཏྟ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་ཆོས་ཐམ་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་ཤིང་སྐྱེ་བ་མེད་པ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་པས་རྣམ་པར་ཐར་པ་སྨོན་པ་མེད་པའི་སྒོ་ཉིད་དོ། ། ཡང་དེ་དག་སྡུད་པའི་རང་བཞིན་ཤྲཱི་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤྲཱི་ཨཱོ་ཛྙཱ་ན་སྟེ། ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བདག་གཞན་གཉིས་མེད་ཀྱི་དཔལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་དག་སྦྱོར་བ་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ་ཟག་པ་མེད་པའི་གནས་ལ་སྦྱོར་བ་གསང་བའོ། ། ཐ་མལ་སྒོ་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྦྱོར་བ་ཉིད་དོ། ། ཁྱད་པར་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་སྐད་ཅིག་མ་དག་པའི་ཚུལ་དང་།

By the phrase hana upacāyata bhirato sarvadharma, it is shown that since all phenomena (sarvadharma) are without equal, they are the door of liberation of emptiness (śūnyatā). By e, if derived from the sound e, the phrase evindasana bhinirasa ghoti sarvadharma indicates that all phenomena are devoid of signs, thus teaching the door of liberation of wishlessness (apraṇihita). Furthermore, if derived from the sound ru, the phrase ru asriti a utpa sarvadharma shows that all phenomena, like the sound of an echo, are self-resounding and inexpressible, teaching the door of liberation of emptiness. If derived from the sound ra in rus, the phrase ras ti samyugnya sarvadharma shows that all phenomena are without negation or proof, teaching the door of liberation of signlessness (animitta). By ka, the phrase ka kāya citta sarvadharma indicates that all phenomena are unborn and without birth. The phrase akāro mukhaṃ sarvadharma is the very door of liberation of wishlessness. Furthermore, the nature that gathers these is śrī, the non-dual wisdom (jñāna); śrī o jñāna is the glory of the non-dual self and other, the great bliss of wisdom, which is taught as being without any conditioned activity. The "secret" is the application to the stainless state of the unsurpassed bliss of perfect union. It is the very application to the deity yoga that purifies the three ordinary doors. Specifically, it is the manner in which the three doors of liberation are purified in a single instant.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་བདེ་ཆེན་མི་འགྱུར་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་ཙམ་དུ་མཚོན་པས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་པས་ནུས་པ་དང་ཡོན་ཏན་རིག་པ་འཛིན་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་འབྲས་བུ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་གསང་བའོ། ། བླ་མ་ནི་སྐུ་གསུམ་སྤྱིར་ཐོབ་ཅིང་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་བླ་མ་སྟེ་ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལམ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུར་དུ་ཐོབ་པའི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཌཱ་ཀི་ལ་སོགས་པ་གནས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འབྱུང་བའོ། ། དེའི་དྲ་བ་སྡོམ་ཞེས་ལུས་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་གནས་སུ་སྡོམ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ནས་དེ་ལ་གསང་ཆེན་བཤད་བྱ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་ཡན་ལག་རྒྱས་མིན་ངོ་བོ་མི་འགྱུར་བ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་སྡོམ་པ་ཡང་དག་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་འགྱུར། ། ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་གནས་བདེ་བླག་ཉིད་དུ་མྱུར་དུ་ཐོབ་བྱེད་པ། ། གོང་ནས་གོང་དུ་མཆོག་འགྱུར་སྡོམ་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་གསང་བ་བླ་མེད་དུས་འདི་ཉིད་དུ་རབ་འབྱུང་བ། རྡོ་རྗེའི་གནས་འདི་རྒྱ་མཚོ་ལྟར་གྱུར་མི་ཕྱེད་ཡུལ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དྲི་མེད་ལམ་ནི་རྙེད་དཀའ་བའོ། །

The body, speech, and mind are the unchanging great bliss. By using mere sounds as the expressive means to indicate the meaning of the expressed, the "Perfect Union" (Sampuṭa) brings about the attainment of the extraordinary purpose and goal one desires. This is shown by the phrase, "The achiever of all desired aims," which demonstrates the result as the peerless bodies and wisdoms, the inconceivable mastery of the great lord of knowledge-holders (vidyādhara) and its powers and qualities; thus, it is "secret." Regarding the "Guru," it refers to the deity yoga through which the three bodies are generally attained and manifested. Furthermore, the phrase "the Guru" indicates that the essence, the body of great bliss, is attained swiftly by relying on this path. The "Ḍākinī" refers to the Vajra-Ḍākinī and others who arise as wisdom itself from within the state of the nature of phenomena (dharmatā), which encompasses the three abodes. "Binding the net" means binding the reality of body and mind within the state of suchness, at the vajra seat where method and wisdom are inseparable. Then, the Great Secret is to be explained: "The heart essence of all Buddhas, suchness itself, is the unchanging essence, whether in its branches or not. The perfect binding of great bliss, the non-duality of method and wisdom, becomes the inseparable union of the expanse and wisdom. It is the source from which the common and extraordinary activities and accomplishments arise, and it swiftly brings about attainment with ease. This supreme binding, higher than the high, is the unsurpassed secret that emerges at this very time. This vajra state is like an ocean; from this indivisible object, the path of the stainless expressed and the expresser is difficult to find."

ཞེས་ཌཱ་ཀི་གསང་བ་མཛོད་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། གསང་བ་ནི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཡབ་ཡུམ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་ལྡན་པ་བདེ་ཆེན་དུ་རོལ་པའོ། ། བཤད་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་སྐུ་འབྱུང་བའི་གོ་རིམ་ཉིད་དེ། ། འོག་མིན་དུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། ། མདོར་བསྡུས་པས་ནི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་ཐམས་ཅད་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ཅན་ནོ། ། རྒྱས་པར་མིན་ཞེས་མདོ་དང་རྟོག་པ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་བྱེད་བླ་ན་མེད་པ་སྦས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་དག་སྦྱོར་བ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་དབྱེར་མེད་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཉིད་དོ། ། ཡང་དག་སྦྱོར་ནི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་བསྲུབས་པ་ལས་ཡུམ་གྱི་ཆོས་འབྱུང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་ནི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ཀའི་ལུས་ཀྱི་གནས་སུ་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་བཀོད་པ་ལས་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། ། སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་དག་གིས་ཚད་མེད་པས་བསྐུལ་བ་ལས་བཞེངས་པ་བསྟན་པའོ། ། བླ་མ་ནི་གཙོ་བོ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་རྒྱན་ཆ་ལུགས་གར་གྱི་ཉམས་དགུ་དང་ལྡན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ཀྱང་བླ་མ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ཐུགས་ཀའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ལྡན་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་རིགས་བདུན་དུ་གནས་པ་མ་ལུས་པའོ། ། དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ནི་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་ངང་དུ་རིགས་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཚུལ་དུ་སྡོམ་པ་གསང་བའོ། །

This is the meaning of what was taught in the Secret Treasury of the Ḍākinīs. "Secret" refers to the maṇḍala of deities, the union of father and mother as the support and the supported, sporting in great bliss. "To be explained" refers to the very sequence of the emergence of the deities' bodies, the manifestation of the wisdom of manifest awakening in Akaniṣṭha. "In brief" refers to the emanation and reabsorption of all the secrets of the maṇḍalas of the families. "Not extensively" means that it is the unsurpassed, hidden chapter of all the sūtras, kalpas, and tantras. The Śrī Heruka Samputa is the very wheel of body, speech, mind, qualities, and activities, inseparable from Vajradhara and Dharmadhātuvajrī. "Perfect union" (samputa) refers to the churning of the father and mother, whereby the bodies of the entire assembly of deities of the maṇḍala are established within the dharmodaya of the mother. "All desired aims" refers to the source of qualities, the great bliss arising from the arrangement of the heart and near-heart mantras in the locations of the bodies of both the father and mother. "The achiever" indicates the arising from being exhorted by the goddesses through their immeasurable [compassion]. "The Guru" is the principal Heruka, father and mother, complete with all ornaments, attire, and the nine dramatic moods. Furthermore, "the Guru" refers to him as possessing the wisdom being (jñānasattva) at his heart. "Ḍākinīs" refers to the entire assembly of goddesses residing in the seven families of the maṇḍala. "The Net of the Vow" is the secret vow in which all families are gathered in the manner of the nature of body, speech, mind, and wisdom vajra.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྟར་ན། གསང་བ་ནི་ཡི་གེ་རྩ་ཐིག་ལེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རླུང་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། བཤད་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་དང་ཕོ་ཉའི་ལམ་དུ་བྱུང་བ་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་མོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་ཞེས་པ་ལམ་ལྔ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་སུ་བསྡུས་པ་ཉིད་དོ། ། རྒྱས་པར་མིན་ནི་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ནི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་སྐད་ཅིག་མར་དག་པ་བདེ་ཆེན་ས་བཅུ་གསུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་དུས་སུ། ། ཡང་དག་སྦྱོར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་བདེ་ཆེན་དུ་སྦྱོར་བའོ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་ནི་རྩའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཀུན་འདར་དུ་རླུང་སེམས་འདུས་པའོ། ། སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི་རླུང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདེ་ཆེན་དབྱེར་མེད་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། བླ་མ་ནི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ། དེ་ཉིད་ལས་ཀྱང་བླ་མ་ནི་ཞུ་བདེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བདེ་སྟོང་མཆོག་མི་འགྱུར་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་འོད་གསལ་བའི་ངང་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རླུང་དང་ཤེས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན། དྲབ་སྡོམ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཌ་ཀི་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་གནས་པའོ། ། དེས་རྒྱུད་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་སྙིང་པོ་གསང་བའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བསྟན་ནས།

According to suchness, the secret consists of the syllables, channels, drops, and the winds of the nature of phenomena (dharmatā) that abide within the vajra body. The subject to be explained is the path of yoga endowed with the four suchnesses, which arises as the path of the messenger and the path of the self-consecration and the maṇḍala wheel. "In brief" means that all the factors of awakening (bodhipakṣa-dharma) of the five paths are condensed into the complete maṇḍala. "Not extensively" means that all elaborations of names, words, syllables, and conventions are completely severed. The glorious Heruka is the mastery of the thirteenth ground of great bliss, the purity of the three doors of liberation and the inseparable method and wisdom in a single instant. "Perfect union" is the union in great bliss through the sequence of the four mudrās. "All desired aims" is the gathering of the winds and mind into the kun 'dar channel, the completely pure wisdom, from the wheels of the channels. "The achiever" is the accomplishment of the winds and consciousness as the coemergent wisdom itself, inseparable from great bliss. The "guru" is the natural coemergent; furthermore, the guru is the melting bliss of coemergence, the supreme unchanging bliss-emptiness. The "ḍākinī" demonstrates the purity of the winds and consciousness, which are like an illusion, within the state of clear light (ābhāsvara). The "net" is the abiding of all worldly and transcendent ḍākinīs in supreme, unchanging great bliss. Having thus taught the uncommon presentation of the essence secret that definitively enters the continuum, [the text concludes].

དེ་ནི་གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དངོས་སྦས་པ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ནི། ར་ཧྱ་སྱེ་བ་ར་མེ་ར་མེ། སརྦཱ་ཏ་མ་ནི་ས་དཥྛི་ཊ། ཌཱ་ཀི་ནི་ཤ་བྷ་བ་སཏྭཱ་བ། བཛྲ་སཏྭ་སུ་ཀ་ར་ཧྱ་ས་ན། ཏ་ཪྻ་སཏྱཾ་བྷུ་བ་བྷ་ག་བྷྱ། ཌཱ་ཀི་ནི་ཛྭ་ལ་སཾ་བ་ར་བཱ། ནཱ་ད་བ་ནིརྱ་ཎ་སརྦ་ཧ་ས་མ་ཡ་ཅརྱ་ཏྱ་ཙ་ཏྱ་བཱ། ཞེས་གླེང་གཞི་གསང་བ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དང་དགོས་ཆེད་དང་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་འབྲེལ་བ་དང་བཅས་པ་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་ནས། དེ་ལས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བོ་ཡང་དག་པའི་དོན་མྱུར་དུ་གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ་སྔ་མ་བསྟན་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ལས་སོ། ། གསང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་ནས་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་རྣམས་དང་། བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་མན་ཆད་ལ་མ་གྲགས་པས་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། བཤད་པར་བྱ་བ་འབུམ་དུ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་དོན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མས་ཕྱི་རབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་འདི་ལ་འཇུག་པ་ལ་དགོངས་པ་འདི་ཉིད་གསང་ཆེན་ལམ་རྒྱུ་འབྲས་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་ཞེས་པ་ཚིག་དང་མིང་ཡི་གེ་རབ་བྱེད་ཉུང་ངུ་ལས། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་རྒྱུད་གསུམ་དུ་ལྡན་པ་ཉིད་ལས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། སྤྲོས་མེད་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མའི་འབྱུང་གནས། གཞུང་ཚིག་མདོར་བསྡུས་པའི་བྱེད་པ་ལས་རྟོགས་པར་སླ་བ་མིན།

This is the teaching on the actual, hidden, and unsurpassed excellence of the introductory setting (nidāna): rahyasyevara me ra me sarvātmani saṭṭhiṭa ḍākinīśabhavasattvāva vajrasattvasukarahyasana taryasatyaṃ bhuvabhagabhya ḍākinījvalasaṃvaravā nādavaniyaṇasarvahasamayacaryatyacatyavā. Thus is the teaching on the secret introductory setting. Furthermore, having generally presented that very [setting] along with the subject matter, the expressive words, the purpose, the ultimate purpose, and the connection, the glorious Great Vajradhara then taught the heart mantra (hṛdaya) of the unsurpassed secret tantra—the sovereign that swiftly accomplishes the authentic meaning for future beings. It begins with the word "Then" (atha), [referring to] what was previously taught as being equal to space. It is "secret" (rahasya) because it is not renowned among outsiders, hearers (śrāvaka), solitary realizers (pratyekabuddha), those of the Causal Vehicle of Characteristics (lakṣaṇayāna), or those from the Action, Performance, and Yoga Tantras downward. The meaning expressed in the hundred thousand [verses] is intended for the entry of future disciples into this [teaching] by the glorious Vajrayoginī; it is for the purpose of teaching this very intention, the complete and unerring path of the Great Secret, both cause and result. "In brief" means that although the words, names, and letters are few, it is not easy to realize [the meaning] merely from the function of the concise textual verses, as it is the source of many maṇḍalas and possesses the three tantras in their profound and vast aspects without error. This extensive teaching on the absence of conceptual elaboration is not easily understood from the concise words of the source text alone.

རྒྱས་པར་དོན་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་བཤད་པའི་རྒྱུད་དུ་མས་ངེས་པར་བྱིན་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་ཅན་ནོ། ། གསང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྟར་ན། རྒྱུའི་གསང་བ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རིགས་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པས། ལུས་ངག་ཡིད་དྲི་མ་དང་མ་བྲལ་བའི་དུས་སོ། ། ལམ་ཐབས་ལྟར་ན་གསང་བ་སྐུ་སྣང་སྟོང་ལྷ་སྐུ་རྣམ་པ་གསལ་བ་ལ་འཁོར་ལོ་ལྔ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མ་འདྲེས་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས། ཡང་དག་སྦྱོར་བ་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའོ། ། གསུང་སྒྲ་གྲག་སྟོང་སྔགས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་དུ་སྦྱོར་བས་དྲི་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་སྦྱོར་བས་སོ། ། ཐུགས་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱོར་བས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དག་པ་ན་ཡང་དག་པ་སྟེ་མི་འགྱུར་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། འབྲས་བུ་ལྟར་ན་སྐུ་ལྔ་ངོ་བོ་གཅིག་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པས་གསང་བ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་དུ་རྫོགས་པས་གསང་ཆེན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་དག་སྦྱོར་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཡང་། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་སྟོང་པ་ཉིད། ། རུ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ། ། ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལྟར་ན། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་གྱུར་པ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་ཡང་དག་སྦྱོར་བ། བདེ་བ་དང་སྦྱོར་བ་ནི་དབུས་སུ་ཉི་ཟླའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ནི་ཤྲཱི་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་དུ་སྦྱོར་བ་ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་གསང་བ་ཟླ་བ་ཀུན་རྫོབ། དེ་ཉིད་ལས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་དུ་གྱུར་པ།

This is the term for that which is definitively bestowed by numerous explanatory tantras that extensively explain the meaning, the depth of which is difficult to fathom. According to the Secret Suchness (tattva), regarding the secret of the cause: the tathāgatagarbha abides within the continuum of all sentient beings in the manner of a seed-family, at which time the body, speech, and mind are not free from stains. According to the Secret Method of the path: the secret body is the clear appearance of the deity’s form, in which the five cakras—the support and the supported—are unmixed and perfectly complete; thus, one possesses the divine pride of the suchness of the deity through authentic union. Regarding the secret speech: by joining the unceasing stream of mantra, the resonance of sound and emptiness, with the speech of the Buddha, one joins it to the stainless expanse (dhātu). Regarding the secret mind: by joining bliss and emptiness non-dually, when all conceptual thoughts are purified, it is the authentic, unchanging vajra. According to the result: the five bodies (kāya) are shown to be one in essence but distinct in their aspects; thus, the secret is the glorious Heruka. Because the five wisdoms are perfected as non-dual great bliss, it is the Great Secret Suchness. Furthermore, regarding the authentic union of the glorious Heruka, it is said: "Śrī is non-dual wisdom; he is the emptiness of the collection of causes; ru is freedom from conceptual thought; ka is not abiding anywhere." According to the aspect of great bliss: the authentic union of method and wisdom arising from the āli and kāli vowels and consonants is the union with bliss. In the center, upon sun and moon, hūṃ is śrī, joined with the five wisdoms. The extremely blissful secret moon is the conventional; from that very state, the glorious Heruka arises as father and mother.

བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡབ་ཡུམ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ནི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་གོང་བུ་ལས་འདས་པ། སེམས་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་མེད་དུ་སྦྱོར་བ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གོང་བུ་ལས་འདས་པ། སྤྲོས་མེད་ཡེ་ཤེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ་ཡི་གེ་གོང་བུ་ལས་འདས་པ། དེ་ཉིད་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱོར་བ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟོང་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བླ་མ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ལས། ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་ཕྲན་ཚེགས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་དོན་ལ་ཐུན་མོང་བ་གྲུབ་པ་བརྒྱད་མཁའ་སྤྱོད་དང་བཅས་པའོ། ། ཡང་མཆོག་ནི་སྐུ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ། དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་འབྲས་བུ་ས་བཅུ་གསུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཀུན་མ་ལུས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྲུབ་པ་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་པ་བླ་ན་མེད་པ་གསང་ཆེན་དུ་བསྟན་པའོ། ། བླ་མ་ནི་གུ་རུ་ཀརྱ་གུ་རུ་ཡ་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ནི་དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་ལམ་དུ་མ་སྦྱངས་པས་སྒྲིབ་པ་ཅན་དབུལ་མོའི་གཏེར་ལྟ་བུ་ལ། དམ་པས་དེ་ཉིད་རིགས་ཀྱི་རྟགས་ལས་ཤེས་པ་ལྟར་ལམ་དུ་སྦྱངས་པས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བ་ལ་བླ་མ་ཞེས་བྱའོ། །

Through the union of the Great Bliss Father and Mother, the coemergent, supreme, unchanging bliss is the unsurpassed bliss. Within that very state, appearances are perfectly integrated into mind, transcending the mass of the samayasattva; mind is integrated into emptiness free from conceptual elaboration, transcending the mass of the jñānasattva; and that is integrated into non-conceptual wisdom, transcending the mass of syllables. That very integration of the expanse and wisdom as non-dual is the glorious Heruka, the Great Seal (mahāmudrā) of the emptiness of the three doors of liberation, the unsurpassed Guru. That which accomplishes all desired aims consists of activities and accomplishments. The activities are the twelve great activities, and the accomplishments are the mundane accomplishments, including the eight common siddhis and the celestial realm (khecarī). Furthermore, the supreme is the five bodies, the five wisdoms, and the eight masteries, which is the mastery of the thirteenth ground, the result. Through this, all the aims of oneself and others are perfectly accomplished without exception. Thus, the unsurpassed accomplishment is taught as the Great Secret: the object to be accomplished, the means of accomplishment, and the accomplishment itself. Regarding the Guru: guru is gurukārya, meaning "one who performs the heavy task." Although the essence—the coemergent wisdom of glorious Great Bliss—is all-pervasive, because it has not been purified on the path, it is obscured like a treasure hidden from a poor woman. Just as a holy being recognizes that treasure through the signs of the family (gotra), one who has purified it on the path so that qualities increase further and further is called a "Guru."

དེ་ཡང་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཡོན་ཏན་བྱིན་རླབས་བླ་ན་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་བླ་མ་ལས་བླ་མ་སྟེ་ཞེས་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣམ་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་གྲགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བླ་མ་ལྷའི་རྒྱུད་གཞན་དང་མཚུངས་ལ། ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་བླ་མ་ནི་གསང་ཆེན་འདི་ཉིད་སྙིང་པོ་གང་ན་མེད་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། ཐོག་མར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཌཱ་དྷ་ཡ་ཨ་ས་མ་སྟེ་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་སྟེ། ཀི་ཡོ་གི་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་གྲུབ་པ་ལ། ཌཱ་ནི་ནམ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས། མཁའ་ལ་མངོན་དུ་བཏགས་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་གྲུབ་པས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བརྡར་བཏགས་སོ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཕྲ་བ་འབྱིན་ལ་རགས་པ་འཛིན་པ་སྟེ། རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པ་ཅན། ། སྡོམ་པ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་ནང་གསང་བ་གསུམ་མ་ལུས་པ་བདེ་སྟོང་མཆོག་ཏུ་སྡོམ་པའོ། ། དེས་རྒྱུད་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་སྙིང་པོ་གསང་བའི་རིམ་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དངོས་སྦས་པ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ནི། ར་ཧྱ་སྱ་པ་ར་མེ་ར་མེ། སརྦཱ་ཏ་མ་ནི་ས་དཥྛི་ཊ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལ། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ནས། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཉིད་སྟོན་པའོ། །

Furthermore, according to other tantras, the guru is distinguished by unsurpassed qualities and blessings, such that it is said, "the guru is superior to the guru," meaning they are peerless and without equal. In terms of worldly renown, the guru is equal to other deity tantras; however, the guru who is uniquely distinguished is this very Great Secret. Its essence is unsurpassed and supreme because, from the beginning, the emanated maṇḍala has never been withdrawn. The term ḍākinī is derived from ḍā-dhā-ya-a-sama, meaning "one who moves in the sky." Regarding ki-yoginī, it refers to the accomplishment of the conduct of all yoginīs. Ḍā refers to a sky-goer (ḍākinī); it is designated as "sky" because she moves directly in the sky. Thus, the meaning is: "Because she has accomplished the conduct of the entire sky, she is designated by the term 'ḍākinī'." Jāla (net) refers to that which emits subtle entities and holds the coarse; it is the connection between the cause, the method, and the result. Saṃvara (vow/union) refers to the supreme union of bliss and emptiness that encompasses the outer, inner, and secret maṇḍalas without exception. Having thus taught the presentation of the uncommon, secret stages of the essence—the distinction that definitively enters the continuum—now, to teach the actual, hidden, and unsurpassed excellence of the introductory setting (nidāna), the meaning of ra-hya-sya-pa-ra-me-ra-me sarvā-ta-ma-ni-sa-da-ṣṭhi-ṭa and so forth is as follows: "From the joy of the supreme secret, The self of all dwells eternally. The Sattva who is the essence of all ḍākinīs, Vajrasattva, the supreme bliss— This is the self-arisen Blessed One, The Saṃvara of the ḍākinī net." This teaches the excellence of the meaning itself.

དེ་ལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔ་ལྡན་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འབྱུང་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དོ། ། སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་བདུད་བཞི་བཅོམ་ཞིང་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུ་སྐུ་ལྔ་དབྱེར་མེད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གྱི་ཁྱད་པར་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ། སེམས་དཔའ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ་དམིགས་པ་མེད་ཅིང་ཚད་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི་བདེ་བའི་མཆོག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་འགྱུར་བའི་བདག་ཉིད་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རོ་མཉམ་སྙིང་པོ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་ནི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཉིད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སྤྱོད་པའི་སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། སེམས་དཔའ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་དུ་མ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དེ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མཐའ་ཡས་པའི་རྒྱལ་བ་རྒྱ་མཚོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་ཏུ་བཞུགས་ཞེས་ཀུན་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ངང་དུ་གནས་པ་ལ་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་རང་བྱུང་ཞེས་ཆོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ།

In order to demonstrate that [the teaching] is endowed with the five perfections, it says: "In the supreme secret joy." This refers to the perfection of the place: the unsurpassed secret maṇḍala, the source of the great bliss of the wisdom of the dharmadhātu, which is the utterly pure manifestation of the elements. The perfection of the teacher is the Blessed One, who has conquered the four Māras and possesses all excellent qualities; he is the five bodies indivisible, having transcended both cyclic existence and peace. His essential nature is the unsurpassed distinction: the indivisibility of vajra bliss and emptiness. "Sattva" refers to great compassion, which is the supreme bliss of the unchanging bodhicitta, fully expanded by non-referential and immeasurable wisdom. It is the essence of the non-dual union of method and insight, the vajra equality of body, speech, and mind, the non-abiding suchness. "The embodiment of all ḍākinīs" refers to the perfection of the retinue: the immeasurable Buddhas who act for the benefit of beings from within the state of wisdom, and the hosts of many great bodhisattvas. All these are the self, the infinite oceans of Victorious Ones, the inconceivable lords of yoga. "Always dwelling" means that they all dwell together in the state of supreme, unchanging wisdom. This is the perfection of the dharma, described as "self-arisen."

འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་བདེ་སྟོང་གསང་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཐུགས་རྗེ་མི་ཟད་པས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་མཛད་པའི་གར་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཀུན་དུ་རོལ་པ་སྟོན་པའོ། ། ཡང་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ཞེས་སྨོས་པས། ཟབ་པ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་པ། ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པས་དུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏེ། བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་གཞན་དོན་སྣང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཕྱི་ནང་གསང་བ་དེ་ཉིད་དོ། ། གླེང་གཞི་ཡུལ་ཏེ་མི་འགྱུར་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རོ་མཉམ་དཔེ་མེད་དོ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བར་ཡི་གེ་བཞི་བཅུའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལས། འདིར་ནི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དང་ཁ་སྦྱོར་ཐིག་ལེ་ལས་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྟེ། ར་ནི་མཚལ་ཆེན་པོ་ཡི་ཁམས། ། ཧྱ་ནི་རི་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། ། རི་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་མགོ་སྐྱེས་སོ། ། སྱ་ནི་དྲི་ཡི་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། ལུས་ལ་དྲི་ནི་ཇི་ལྟ་བའོ། ། ས་ནི་རླུང་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། ། ར་ནི་དྲི་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན། ། ཡི་གེ་མེ་ནི་རྟོག་པ་སྟེ། ། ར་ནི་དེ་བཞིན་ལན་ཚྭའོ། ། མེ་ནི་ཤ་ཆེན་པོར་བསྟན་ཏོ། ། ས་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཉིད། །

All of saṃsāra and nirvāṇa is the coemergent nature, the great wisdom itself, the non-dual secret of bliss and emptiness. The ḍākinī is the display of various magical nets of dance, which, through inexhaustible compassion, pervades the expanse of the emptiness of great bliss at all times and in all aspects. Furthermore, by stating that it is the "net of the binding," the profound great wisdom and the vast nature of the expanse are shown to be in a state of equal taste within the non-duality of object and subject, thereby demonstrating the excellence of time. This demonstrates the transformation into the non-dual bliss and emptiness that is without meeting or parting. In that very state, the essence of the profound and the vast is itself the excellence of the appearance for the benefit of others—the outer, inner, secret, and suchness. The setting is the object: this unchanging, inconceivable nature of phenomena is the peerless Mahāmudrā of equal taste. This is the meaning. Regarding the setting of the tantra, while it is clarified by means of forty syllables in the Śrī Vajramālā, here it is established by means of sixteen syllables from the Śrī Vajraḍāka and the Saṃpuṭatilaka: ra is the element of great vermilion; hya is that which is born from the mountain; "born of the mountain" refers to that which is born on the head; sya is the vessel of fragrance, just as fragrance is in the body; sa is taught to be the wind; ra is shown to be the fragrance itself; the syllable me is conceptualization; ra is likewise salt; me is taught to be the great flesh; and sa is the application itself.

རྦཱཏ་ནི་མགོ་བོར་རབ་ཏུ་གསུངས། ། མ་ནི་ལུས་ཀྱི་རྐང་ཡིན་ནོ། ། ནི་ནི་དྲི་ཡི་མར་ཁུའོ། ། ས་ནི་སོ་དང་སེན་མོ་སྟེ། ། ད་ནི་རྒྱ་མཚོ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། ཥྛ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ཊ་ནི་ག་བུར་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ཁམས་བཅུ་དྲུག་སྟོང་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུད་ལེན་དུ་འགྱུར་བ་བསྟན་པ་སྟེ། ར་ནི་རང་འབྱུང་གི་སིཧླ་ལོ། ། ཧྱ་ནི་སྐྲའི་མར་ཁུའོ། ། སྱ་ནི་གསང་བའི་སྦུབས་ཤའོ། ། ས་ནི་མི་ཡི་སྔགས་པའོ། ། ར་ནི་གཞི་མཉམ་མའོ། ། མེ་མེ་ནི་སིཧླ་ཕལ་པའོ། ། ར་ནི་གླ་རྩིའོ། ། མེ་ནི་ཤ་ཆེན་པོའོ། ། ས་ནི་ཚིལ་ཆེན་པོའོ། ། རྦཱཏ་ནི་གོ་རོ་ཙ་ནའོ། ། མ་ནི་རྐང་མར་རོ། ། ནི་ནི་གཞི་མཉམ་མར་ཁུའོ། ། ས་ནི་སོ་དང་སེན་མོའོ། ། ད་ནི་གློ་བའོ། ། ཥྛི་ནི་མཆིལ་མའོ། ། ཊ་ཏ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཉིད་དོ། ། ཊ་ཧ་ཏ་ལ་གང་ལས་བསྐྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཧཾ་ལས་འབབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཊ་པ་ཡ་ཏུ་ཏ་ས་མ་ཞེས་བྱང་སེམས་བདེ་བ་དབུ་མའི་ལམ་ནས་འབྱུང་འཇུག་བྱེད་པའོ། ། ཥྛི་ཐ་ཀ་རིར་ནི་ཞེས་པས་བོར་བ་སྟེ་སྤངས་པའི་དོན། ཥྛི་ཐ་ཐ་ཀ་ནི་རི་ནི་གནས་གང་དུ་བྱང་སེམས་བརྟན་པར་གནས་པས་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་བརྟན་པར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། དྷ་ནི་དྷཱ་ར་སྟེ་གཟུངས་བྱ་བ་ལུས་ཀྱི་ཁམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་བདེ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། ། ད་ཧ་ད་ཧ་ཞེས་པ་ནི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཙཎྜ་ལཱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་འབར་བས་ཉོན་མོངས་པ་བསྲེགས་པའོ། ། ས་མ་ས་མ་ཡ་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ།

Bvā is taught to be the head; ma is the marrow of the body; ni is the oil of the scent; sa is the teeth and nails; da is that which is born from the ocean; ṣṭha is the essence of space; ṭa is the teaching on camphor. By saying this, it is shown that the sixteen elements, through the recollection of emptiness, become an alchemy of essence. ra is the self-arisen sihlā; hya is the oil of the hair; sya is the flesh of the secret cavity; sa is the mantra of humans; ra is the samāṅgī; me-me is ordinary sihlā; ra is musk; me is the great flesh; sa is the great fat; bvā is the gorocanā; ma is the marrow; ni is the oil of the samāṅgī; sa is the teeth and nails; da is the lungs; ṣṭhi is the saliva; ṭa-ta is the very drop of bodhicitta. Regarding ṭa-ha-ta, it is that from which the bodhicitta is moved, flowing from the haṃ of great bliss. That very thing is called ṭa-pa-ya-tu-ta-sa-ma, meaning the bodhicitta bliss enters and exits through the path of the central channel. ṣṭhi-tha-ka-ri-ri means "to cast away," in the sense of abandoning. ṣṭhi-tha-tha-ka-ni-ri means that by the bodhicitta remaining stable in whatever place, one should make the unchanging bliss firm in the vajra-jewel. Dha is dhāra, meaning a dhāraṇī; because it generates the elements of the body, it is the place of bliss. Da-ha-da-ha means "to burn," which is the burning of the afflictions by the blazing fire of caṇḍālī wisdom. Sa-ma-sa-ma-ya is the samaya.

སྒོ་དགུ་ནས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་སྟེན་ཅིག་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་སོ་དང་སེན་མོའི་དྲི་མ་སྤང་དུ་མེད་པས། ས་ས་མཱ་པཱ་དྷི་ཞེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་སྲོག་རླུང་དབུ་མར་ཚུད་པས་གནས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནི་ནི་མ་ལ་སྣ་ཚོགས་ཅན་གྱི་སྲི་བ་སྟེ་ལུས་ལ་ཟས་ཁམས་སྣ་ཚོགས་སུ་མར་ཁུ་ལྟར་འཕེལ་བ་སྟེ་ཟག་པ་བཞི་མཉམ་མོ། ། ནི་ན་ནི་བྷ་ཡཱ་ཞེས་ཏེ་ལས་ཁམས་ཀྱི་བཅུད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་རོ་མཉམ་ཞེས་པའོ། ། མ་མ་ཧཱ་བྷ་ན་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སྟེ་ཤ་ཆེན་པོའི་རྐང་མར་གྱིས་སྟོབས་བསྐྱེད་པའོ། ། མ་མ་བྷ་དྷུ་བྷ་ར་ན་ནཾ། ཁམས་དང་ས་མའི་ཆ་ལས་གྲུབ་པའི་གཟུངས་དག་པའི་རིགས་པ་སྐྱེད་ཅེས་པའོ། ། རྦཱད་ནི་ར་ཀཙྪ་ཅེས་གླད་རྒྱས་ནས་ཁོག་པའི་བཅུད་གནས་པ་དྲང་བའོ། ། རྦཱད་ད་ཉ་ར་ཀཙྪ་ཞེས་ཟླ་བ་རྒྱས་པ་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས་འཕེལ་བའི་གནས་ནས་བསྐྱོད་པས་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ས་ས་ཧ་ན་བཞད་པས་དགྱེས་པ་སྟེ་མཉམ་པ་ཉིད་བསྐྱེད་པའོ། ། ས་ས་མུ་དྲན་བདེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལུས་ལ་ཁྱབ་པ་ཏིལ་དང་ཏིལ་མར་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས་མི་ཉམས་ཤིང་སྤེལ་བར་བྱ་བའོ། ། མེ་མེ་གྷ་ཏེ་སྤྲིན་ལྟ་བུའི་ཤས་ལུས་གཡོགས་པའི་རྣམ་པ། མེ་ཡ་མ་དྷ་ན་གང་དུ་སྟོབས་ཀྱི་ཆས་གྲུབ་པའི་བདེ་བ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའོ། ། ར་ར་ས་ཡཱ་ན་ཞེས་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་མདངས་སྡུད་པའོ། ། ར་ར་ས་ཡཱ་ན་སྟེ། གཡོན་གྱི་ཆའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའོ། ། མེ་མ་ཡ་ཨེ་ཀི་སྟེ་སྒྱུ་མའི་ཡེ་ཤེས་འབར་བ་ལྟེ་བའི་མེའོ། །

One should partake of the nectar (amṛta) emerging from the nine orifices; in particular, since the impurities of teeth and nails cannot be discarded, the meaning is that one should abide in the absorption (samādhi) called sasa māpādhi, wherein the vital winds enter the central channel. Ni ni ma refers to the various nourishments, meaning that the various elements of food increase within the body like clarified butter, equalizing the four defilements (āsrava). Ni na ni bhayā means that the innate consciousness is of equal taste through the various essences of the action-elements. Ma ma hā bha na means "the greatest of the great," referring to the generation of strength through the marrow of great meat. Ma ma bha dhu bha ra na nam means to generate the logic of the pure dhāraṇī formed from the portions of the elements and the earth. Rvād ni ra kaccā means to draw forth the essence residing in the trunk from the brain. Rvād da nya ra kaccā means to generate primordial wisdom (jñāna) by moving from the seat where the bodhicitta increases like a full moon. Sa sa ha na means "laughter," which is joy, generating equanimity. Sa sa mu dran means the mudrā of bliss pervading the body, whereby the bodhicitta—like sesame and sesame oil—is not lost but increased. Me me gha te is the form of the body covered by a portion like a cloud. Me ya ma dha na means that there is no place where one is separated from the bliss formed by the portion of strength. Ra ra sa yā na means to gather the radiance of the elixir. Ra ra sa yā na means that through the conduct of the left portion, the experience of bliss and emptiness increases further and further. Me ma ya e ki is the fire of the navel, the blazing of illusory primordial wisdom.

མེ་མ་ཡ་ན་ཞེས་པ་བདག་གི་ལུས་ཀྱི་རྩ་མདུད་ཀྱི་སིཧླ་འཕེལ་བས་མཁའ་འགྲོ་དབང་དུ་བསྡུ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ར་ར་བྷི་ན་ཞེས་པས་གང་དུ་གཞི་མཉམ་བདུད་རྩི་གནས་པས་བསྟེན་པའོ། ། ར་ར་བྷ་ཡ་ཞེས་གང་ཡུལ་སྣང་བརྟན་གཡོ་དང་ས་སྙིགས་ཕྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། པ་བ་དུ་སུ་ཙ་ཞེས་མེ་ཏོག་ལྟར་མདངས་གསལ་བའི་པགས་པ་སྟེ་གདོང་ངོ་། ། པ་པུ་སུ་ཙ་གང་དུ་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་གྱི་རོལ་པའོ། ། སྱ་ས་ཡ་སྡོམ་པ་སྡུད་པའི་གནས་ཀྱི་ཤས་ཏེ་འོག་རླུང་སྟེང་དུ་བསྐྱོད་པ། ཤ་ས་ཡ་ས་ཧ་ཛྷ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་གནས་ཐུར་སེལ་དག་པར་བྱ་བའོ། ། ཧྱ་ཧ་རི་མ་ནི་འཕྲོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པའི་དབང་ཕྱུག་གི། ས་ཧ་རི་ཞེས་པ་ནི་མགོ་སྐྱེས་ལས་བྱུང་བའི་མར་གྱི་སྐྲ་དཀར་དང་གཉེར་མ་འཇོམས་པས་རྒས་ཤིང་རྒུད་པ་སེལ་བའོ། ། ར་ནི་ལཀྵ་ཞེས་འདུས་པའི་ནད་ཀྱིས་ཟག་པ་ཟད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་རླུང་འགོག་པའི་སྦྱོར་བ། ར་ས་བྷ་ཡ་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སིཧླ་ཀུན་ཁྱབ་ཉི་མ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་དེ། ཡི་གེ་གསང་བ་རྩ་དང་རླུང་། ། བྱང་སེམས་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ལས། ། ར་ས་ཡཱ་ན་བཅུད་མཆོག་འགྱུར། ། འདི་ནི་མཁའ་འགྲོ་བདུད་རྩི་ཡིན། ། ཞེས་གསང་བ་མཛོད་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་རྒྱུའི་རྒྱུ་རང་བཞིན་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དབང་པོའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ལས་འདིར་ནི་ངོས་འཛིན་པས་རིགས་སུ་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་གསང་བ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ལུས་ངག་ཡི་གེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཐིག་ལེ། སྙིང་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རླུང་རྣམས་སྦས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལ།

Regarding the syllable me ma: ya na refers to the increase of sihlā at the channel-knots of one’s own body, through which the ḍākinīs are brought under control. ra ra bhi na refers to the reliance upon the samāna amṛta where it resides. ra ra bha ya refers to engaging with the appearances of the environment—both stable and moving—and the separation of the earth and its dregs. pa ba du su tsa refers to the face, the skin of which is as radiant as a flower. pa pu su tsa refers to the play of the objects of the five gates, endowed with the five special offerings. sya sa ya refers to the portion of the place that gathers the vows, which is the upward movement of the lower wind. sha sa ya sa ha jha refers to the purification of the downward-clearing wind, the place that generates natural bliss. hya ha ri ma refers to the Īśvara who teaches the wisdom of seizing. sa ha ri refers to the elimination of gray hair and wrinkles arising from the head, thereby dispelling old age and decline. ra ni lakṣa refers to the exhaustion of the defilements of the diseases of the saṃnipāta through the yoga of arresting the wind. ra sa bha ya na refers to the supreme sihlā becoming the all-pervading sun’s power. As it is said in the Guhyakośa: "From the secret syllables, the channels, and the winds, From the aspect of the bliss of bodhicitta, The supreme essence, rasāyana, arises. This is the amṛta of the ḍākinīs." This is the meaning of what was taught there. Here, from the presentation of the stages of the faculties of the individual who is the causal basis and support, the term "secret" is used to distinguish between those of definite and indefinite families through identification. The syllables of body, speech, and mind, the consciousnesses, the drops, the heart-mantras, and the winds of the dharmatā abide in a hidden manner.

མ་དག་པ་ཐུན་མོང་གི་གང་ཟག་དབང་པོ་ཐ་མ་སྟེ་འདི་ནི་རང་འབྱུང་ཞེས་པ་དང་། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ཞེས་པའི་དོན་ལ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་ཉེར་བདུན་པ་ལས། ལུས་སྦྱང་བ་ལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཞེས་པ་དང་། རབ་ཏུ་ཞི་ཞིང་ངལ་བ་ཐུལ། ། ཞེས་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསང་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། ཅུང་ཟད་དག་པ་འདྲེས་མ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཅེས་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤྱི་དང་བླ་མེད་ཐེག་པ་གཞན་དུ་སྦྱང་བ་སྟེ། འདྲེས་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་པོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཆགས་མེད་གཏོར་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན། ། ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་དབང་པོ་འབྲིང་ལ་བློ་སྦྱང་བའོ། ། དག་པའི་གང་ཟག་ནི་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་སྟེ། ལས་འཕྲོ་ཅན་སྐྱེ་བ་དུ་མ་ནས་ཐུགས་རྗེས་གཟུང་བ་ནི། མཉེས་བྱེད་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། ཞེས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་སྐྱེས་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཞེས་ཉེར་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དབང་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བློ་སྦྱང་ངོ་། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་ལས་དང་སྒྲིབ་པ་མྱུར་དུ་དག་པར་བྱེད་པ་ལས་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ནོ། ། ཀུན་དངོས་སེམས་དཔའ་ནི། ། གསལ་བྱེད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་མི་ཞེས་ལེའུ་ཉེར་དྲུག་པ་ལས་གསང་ཆེན་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་བློ་སྦྱང་བ་ལ་བསླབ་པའོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་དབང་བསྐུར་དགོས་པས་ན་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་གནས་སྟོན་པ་ནི། གསང་བ་ཞེས་སྨོས་པས་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ་ཆུ་རྒྱུན་གྱིས་སོ། ། མཆོག་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དབུ་རྒྱན་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པས་སོ། ། དགྱེས་པ་ནི་འོད་དཔག་མེད་རྡོ་རྗེའི་དབང་ངོ་། །

The impure, common individual of the lowest capacity: regarding the meaning of "self-arisen" and "ever-abiding," the twenty-seventh chapter of this very [text] states, "The body is purified and free from defects," and "Utterly peaceful and having subdued weariness," which teaches the secrets of body, speech, and mind. The "partially pure, mixed" individual is one who has trained in the general Mahāyāna and other unsurpassed vehicles, such as the dharmas of characteristics; as it says, "Possessing the two mixtures," and "Free from attachment, generous, and endowed with discipline," this refers to training the mind for those of middling capacity. The "pure individual" is the supreme delight; one who has been cared for by compassion through many lifetimes of karmic continuity is described in the twenty-seventh chapter as "The pure one who pleases" and "Perfectly complete, born from the cause of primordial wisdom," which refers to training the mind for those of the highest capacity. The ḍākinī is one who possesses the clear primordial wisdom that swiftly purifies karma and obscurations. The "Sattva of All Entities" is the person endowed with the qualities of illumination, as taught in the twenty-sixth chapter on training the mind in the inseparability of the two truths of the Great Secret. Since empowerment must first be conferred in that regard, the Teacher is shown as the source of qualities: by the mention of "Secret," it is the vajra Akṣobhya through the stream of water; "Supreme" is Ratnasambhava through the crown and diadem; and "Delight" is Amitābha through the vajra empowerment.

ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། བདག་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མིང་དབང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སོ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བདག་པོ་བསྡུས་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་དམ་ཚིག་གསུམ་སྦྱིན་པ། ཀུན་དངོས་ནི་ལུང་བསྟན། སེམས་དཔའ་ནི་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་གསང་དབང་ངོ་། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འདི་ནི་རང་བྱུང་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཞི་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་ནི་དབང་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་ནུས་པ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའོ། ། དཔའ་ནི་བདག་གཞན་གྱི་དོན་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། དྲ་བ་ནི་སྤྲུལ་པ། སྡོམ་པ་ནི་ཆོས་སྐུ། སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གསང་བའི་སྐུར་སྡོམ་པ་ཡིན་ཞེས་ལྷུན་གྲུབ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའོ། ། གསང་བའི་དབང་ལ་བླ་མ་ཡབ་ཡུམ་ལ་སྟེ། ར་རཀྟ་སིཧླ། ཧ་ཧཾ་ལས་བབ་པའི་ཀུནྡ་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས། ས་མ་ནི་གསང་བ་མཉམ་པར་སྦྱར་བའི་བདུད་རྩི་འབབ་པའོ། ། ས་ར་མེ་ནི་པདྨ་སྟེ་རིག་མའི་ཆོས་འབྱུང་ངོ་། ། ར་རཏྣ་མ་ནི་ཞེས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལས་སོ། ། ར་མེ་ས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་ཏེ་ཡབ་ཡུམ་བདེ་བ་སྟེ། རྦཱ་ཏ་དགའ་བ། མ་མཆོག་དགའ། ནི་ནི་དགའ་བྲལ། སཱ་དྷ་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཥྛི་ནི་བདེ་བ། ཊ་ཏ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀུན་འདར་དུ་གནས་པས་བཞི་པ་རྦ་རླབས་བཞི་པའོ། ། དེ་ནི་རྡུལ་ཚོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་དང་། ལུས་དང་ཆོས་འབྱུང་དང་།

All is the King Amoghasiddhi, who at all times proclaims the sound of the Dharma. The self is Vairocana, the empowerment of the name, the vajra expanse. "Always abiding" refers to becoming the vajra master, the lord who gathers the Vajradhara. "Ḍākinī" is the bestowing of the three samayas. "The reality of all" is the prophecy. "Sattva" is the encouragement. "Vajrasattva" is the secret empowerment. "Supreme bliss" is the wisdom-gnosis empowerment. "This is the self-arisen" is the fourth, the Mahāmudrā. "Bhagavān" is the one possessing the special power of having stabilized the empowerment. "Vīra" is the bodhicitta, the unimpeded power to accomplish the welfare of self and others. "Ḍākinī" is the saṃbhogakāya. "Jāla" is the nirmāṇakāya. "Saṃvara" is the dharmakāya. Thus, the inseparability of the three kāyas is shown to be spontaneously present as the essence of great bliss, the secret body. Regarding the secret empowerment, it concerns the guru in union with the consort: "Ra" is rakta and "sihla"; "ha" and "haṃ" are the kunda-like bodhicitta that descends. "Sa-ma" is the flowing of the amṛta from the secret union. "Sa-ra-me" is the lotus, the source of phenomena of the consort. "Ra-ra-tna-ma" is from the vajra-jewel. "Ra-me-sa" is the union of the bliss of the father and mother: "bā" is joy, "ta" is supreme joy, "ni" is the joy beyond joy, and "sā-dha" is the accomplishment, which is the coemergent wisdom. "ṣṭhi" is bliss. "ṭa-ta" is emptiness; because it abides as the all-shaking, it is the fourth, the fourth wave. That is the arrangement of the colored powders, the body, and the source of phenomena.

བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞུགས་པ་བསྟན་པའོ། ། ཌཱ་ཀི་ནི་ཤ་བྷ་བ་སཏྭ་བ། བཛྲ་སཏྭ་སུ་ཀ་ར་ཧྱ་ས་ན། ཏཏྱཱ་སཏྱེཾ་བྷུ་བ་བྷ་ག་བ་ནྱ། ཌཱ་ཀི་ནི་ཛྭ་ལ་སཾ་བ་ར་བཱ། ན་ཏ་བ་ནིརྱ་ཎ་སརྦ་ཧ། ས་མ་ཡ་ཙརྱ་ཡ་ཙརྱ་བཱ་ཞེས་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པ་ལ་སྒྲའི་ཚུལ་ལས་ཞེས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ཡི་གེ་ལས་ལྷའི་སྐུར་བསྟན་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་ལས་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ངེས་འབྱུང་རྣམས་ནི་སྐྱེ་གནས་བཞི་སྦྱོང་བྱེད་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བརྟན་པར་གྱུར་པས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ཐ་མལ་པའི་རྟོག་པས་མི་གནས་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ལས་མི་འདའ་བའོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སེམས་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནི་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩ་དང་རླུང་ཐིག་ལེས་རོལ་པ། ཕྱིར་བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་ལྷར་གསལ་བས་སོ། ། ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་དངོས་ལས་དང་པོ་ལ། རྣལ་འབྱོར་དང་། བདག་དང་། གནས་བསྲུང་བ་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ཡང་འབྱུང་བཞི་རིམ་བརྩེགས་རི་རབ་ཆེན་པོའི་བར་དུ་བསྐྱེད་པ་ལས། གསང་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་སྟེ་ནམ་མཁའོ། ། ཡང་གསང་བ་ནི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ལང་གནས་སོ། ། མཆོག་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་ལྡིང་བ། ། དགྱེས་པ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྐམ། ། ཞེས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་རླུང་ཀུན་གྱི་སྲོག་སྟེ་རྩ་ཞེས་བྱ།

This teaches the abiding within the maṇḍala of bodhicitta. Ḍākinīśabhabasattvava | vajrasattvasukarahyasana | tattvāsyeṃbhuvabhagavany | ḍākinījvalasaṃbaravā | natavaniryaṇasarvaha | samayacaryāyacaryavā. Through the manner of sound in this presentation of the specific path of the two stages, the deity’s body is revealed from the letters of the vowels and consonants; it is the maṇḍala in which the aspects are fully perfected from wisdom in a single instant. The definitive emergences are the stages of the maṇḍala wheel that purify the four modes of birth. Through being blessed and becoming stable, the samaya is not to abide in ordinary conceptualization and not to transgress the portion of wisdom. Conduct is to engage everywhere within the maṇḍala of samaya and the maṇḍala of the mind-body. The sphere of activity is the play of the wisdom channels, winds, and drops internally, and the clarity of all stable and moving things as deities externally. From the detailed explanation of the dharmas of the path: prior to the deity yoga, and within the actual yoga, first are the yoga, the protection of oneself and the site, and the preliminary accumulations of merit and wisdom. Furthermore, from the generation up to the great Mount Meru stacked upon the four elements, the secret is the source of phenomena, which is space. The further secret is the earth maṇḍala, the abode of cattle. "The supreme is the water maṇḍala floating above; the joyful is the fire maṇḍala drying [it]." All is the life-force of all winds, called the channels.

བདག་ཉིད་ནི་རི་བོ་མཆོག་རབ་སྟེ་རྟག་ཏུ་ནི་དུས་གསུམ་རྒྱུན་དུ་མི་འགྱུར་བ་རུས་སྦལ་གྱི་བརྡའོ། ། བཞུགས་པ་ནི་བྷུྃ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མི་ཕྱེད་པའོ། ། ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཉིད་ལ། དང་པོའི་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔས་རྒྱུའི་ཧེ་རུ་ཀ་བསྐྱེད་པ་ནི། གསང་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད། མཆོག་ནི་ཉི་མ། དགྱེས་པ་ཟླ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ས་བོན་ཧཱུཾ་བཾ་ངོ་། ། བདག་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་ཐོད་པ་ལས་འོད་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ཅན་ནོ། ། རྟག་ཏུ་ནི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་བཅས་པ་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བཞུགས་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཡུལ་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་སྐུ་འབྱིན་པ་དང་སྡུད་པར་མཛད་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པའོ། ། ཀུན་དངོས་ནི་ལྷའི་ཚོམ་བུ་ཐུབ་པ་དང་མེས་ཕྱེ་བ་དག་གོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་འཁོར་ལོ་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་བཀོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལས་ཞུ་བར་གྱུར་པའོ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་ལྷ་མོའི་ཚད་མེད་པའི་གླུས་བསྐུལ་བས་ས་བོན་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ལས་འབྲས་བུའི་ཧེ་རུ་ཀ་བཞེངས་པར་གྱུར་པའོ། ། འདི་ནི་རང་བྱུང་ནི་གཙོ་བོར་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་དཔལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་དུས་དང་ཡོན་ཏན་དབང་ལས་གྱུར་པ་དག་གོ། །

The self is the supreme mountain, Meru; "always" refers to the three times, the unchanging, the symbol of the tortoise. "Abiding" refers to the celestial palace arising from Bhūṃ, the indivisible wheel of the maṇḍala. Within the wheel of deities, the generation of the causal Heruka—the primary father and mother—by means of the five awakenings is as follows: "secret" is emptiness; "supreme" is the sun; "joy" is the moon; and "all" refers to the seed syllables Hūṃ and Bāṃ from the āli and kāli. The self is the radiating and absorbing of light from the vajra and skull-cup. "Always" refers to the awakening from the complete perfection of the body. That very [deity] is the glorious Heruka, father and mother, together with their ornaments, abiding in their entirety without exception. The emanation and withdrawal of the bodies of the ḍākinīs, the goddesses of the regions, from their seed syllables is the mode of engagement. "All things" refers to the clusters of deities, distinguished by the Munis and the Fire. "Sattva" refers to the arrangement within the maṇḍala of all those who have emerged as the wheel-beings. "Vajrasattva" refers to the melting of the primary father and mother through passion. "Supreme bliss" is the arising of the resultant Heruka from the seed syllables in the vajra and lotus, through the exhortation by the immeasurable songs of the goddesses. This "self-arisen" is primarily the complete perfection of the maṇḍala of the body. The "Bhagavān Glorious One" is the unsurpassed teaching of the thirty-seven factors of awakening as the nature of the deities. The "ḍākinīs" are those who have arisen from time, qualities, and power.

དྲ་བ་ནི་གཙོ་བོ་དང་འཁོར་དུ་འབྲེལ་པས་གཞན་དོན་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཚད་མེད་པས་སྐྱོང་བར་བྱེད་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་སེམས་དཔའ་གསུམ་འདས་རིམ་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲ་ཚུལ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅིང་གོ་ཆ་བགོ་བའོ། ། ངེས་འབྱུང་རྣམས་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་དབང་བསྐུར་ཞིང་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་རིག་སྔགས་བཟླས་པ། སྤྱོད་པ་ནི་མཆོད་པ། སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནི་བདུད་རྩི་མྱོང་བ་ཐུན་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཧེ་རུ་ཀ་མངལ་སྐྱེས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟེ། རྫུས་སྐྱེས་རིམ་པ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་སྐྱེ་གནས་བཞི་འགྲོ་བ་སྦྱང་བར་བྱ་བའོ། ། ད་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་གསང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པ་ལས། རིམ་པ་བཞི་ལས་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་ནི། གསང་བ་ནི་ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་རྒྱུ་མཐུན། མཆོག་ནི་སྙིང་གར་རྣམ་པར་སྨིན་པ། དགྱེས་པ་ནི་མགྲིན་པར་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ། སྤྱི་བོར་ཐམས་ཅད་ནི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུའོ། ། བདག་ཉིད་ནི་སྨིན་མཚམས་སུ་ནུས་པ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་མཛོད་སྤུའོ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནི་གསང་བ་བདེ་སྐྱོང་འཁོར་ལོར་མི་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་རླུང་སེམས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཐིག་ལོ་དེ་རྩ་ཀུན་འདར་དུ་བརྒྱུད་དེ་འཁོར་ལོ་དེ་རྣམས་སུ་འཕོ་འཇུག་བྱེད། དྲ་བ་ནི་ཡུལ་ཉེར་བཞིར་རྩ་གསུམ་གྱིས་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་སྟོང་ཕྲག་རེ་རེར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །

The "net" (jāla) refers to the connection between the central deity and the retinue, whereby one sustains others through immeasurable compassion. "Vow" (saṃvara) refers to the binding of the three beings and the two stages into an indivisible unity. Regarding the "manner of sound," it is the blessing of the body, speech, and mind and the donning of the armor. The "emergences" refer to the invitation of the wisdom being (jñānasattva), the merging of the two into non-duality, the conferral of empowerment, and the sealing. "Samaya" is the recitation of the vidyāmantra. "Conduct" is the offering. The "sphere of activity" includes the tasting of the amṛta and the gathering of the sessions. These constitute the path of clear realization, the stage of the womb-born Heruka. One should understand that the stage of the miraculously born is similar to this; in general, these are for purifying the four modes of birth of migratory beings. Now, regarding the teaching on the secret suchness of the completion stage, among the four stages, the "tantra stage" is as follows: "Secret" is the concordant cause at the emanation wheel (nirmāṇacakra) at the navel. "Supreme" is the ripening at the heart. "Joy" is the creative power at the throat. "All" at the crown is the stainless fruit of mastery. "Self" is the stable capacity at the brow, the ūrṇā-kośa. "Always abiding" is the unchanging wisdom in the secret bliss-sustaining wheel. "Dakini" refers to the bindu of the inseparable wind and mind, which travels through the sarvadhara channel and moves through those wheels. "Net" means that the three channels in the twenty-four sites become seventy-two, and from those, they increase to one thousand each.

སྡོམ་པ་ཡན་ན་ཨེ་ཝཾ་མ་ཡཱ་ཨེ་ཝཾ། ཨ་ཧཾ་བདེ་སྟོང་དུ་སྡོམ་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་རླུང་རྒྱུ་བ་ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་ཕྲག་བཞི་ལས། ཀུན་དངོས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་རྒྱུ་བ་བཅུ་གཅིག་དང་བཞི་ཆ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་རྩ་ཡི་གེ་ཐིག་ལེ་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའོ། ། བདེ་བ་ནི་ཁམས་ཐིག་ལེ་དོན་དམ་གཉིས་མེད་དོ། ། མཆོག་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དོ། ། འདི་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེའོ། ། རང་བྱུང་ནི་མ་བཅོས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་དཔལ་ནི་སྐལ་པ་ལ་དབང་བ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་འགྲོ་བ་ས་གསུམ་ལ་གནས་པ་སྒྲོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་རིགས་བདུན་གྱིས་བསྡུས་པའོ། ། དྲ་བ་ནི་གནས་ལ་སོགས་པར་ཞུགས་ཏེ་ཐུགས་རྗེས་གཞན་དོན་དུ་འབྲེལ་པ། སྡོམ་པ་ཡིན་ནི་ཨེ་ཝཾ་དུ་ཡང་དག་པར་འཁོར་ལོ་རྣམས་སུའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟར་ན། གསང་བ་ནི་ཨ་ཧཾ་དེ་ཙཎྜ་ལཱི་དང་ཐིག་ལེའོ། ། མཆོག་གི་ནི་ཡེ་ཤེས་དྲུག་པའི་རླུང་བདེ་སྟོང་ངོ་། ། དགྱེས་པ་ནི་འབར་འཛག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་མཉམ་རྗེས་མེད་པར། རྟག་ཏུ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་གནད་དང་ལྡན་པ། བདག་ཉིད་ནི་རླུང་རིག་དབྱེར་མེད་གྲུབ་སྟེ་གཅིག་པ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་མེད་པ། བཞུགས་པ་ནི་ཀུན་འདར་གྱི་གནས་མཁའ་དབྱིངས་རྣམ་དག་ཏུ་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་རླུང་སེམས་རྩ་ཀུན་འདར་ཙཎྜ་ལཱི་གྱེན་དུའོ། ། བྱང་སེམས་མར་འབབ་པ་ལས།

Regarding the saṃvara, it is e-vaṃ-mā-yā-e-vaṃ; it is the binding of ahaṃ into bliss and emptiness. The ḍākinīs are the four sets of two hundred and twenty-five breaths that circulate; the "all-encompassing" are the eleven and one-quarter parts of the wisdom-wind that circulate together with the bodhicitta. Vajrasattva is the inseparability of the heroes and yoginīs within the syllables and drops of the channels. "Bliss" is the ultimate non-duality of the elements and the drops. "Supreme" refers to the support and the supported, the ultimate and the conventional, the pervaded and the pervader. This is the non-dual method and wisdom, the glorious Heruka Vajra. "Self-arisen" is the natural mode of suchness, uncontrived. "Bhagavān" is the one who possesses fortune, the Īśvara and so forth, who liberates the beings dwelling in the three realms. The ḍākinīs are comprised of the seven families. The "net" is the connection for the benefit of others through compassion, having entered the sites and so forth. It is the saṃvara within the e-vaṃ of the wheels. According to the stage of mantra: "Secret" is ahaṃ, the caṇḍālī, and the drops. "Supreme" is the wind of the sixth wisdom, bliss and emptiness. "Joy" is the process of blazing and dripping. "All" is without distinction between meditative equipoise and post-meditation. "Always" means possessing the key point of focusing on that very reality. "Self" is the accomplishment of the inseparability of wind and awareness, the oneness of the kāyas and wisdoms without distinction. "Abiding" is the coemergent bliss and emptiness itself in the pure expanse of the sky, the site of the "all-trembling." The ḍākinīs are the wind-mind ascending through the caṇḍālī of the "all-trembling" channel; from the downward-flowing bodhicitta, [the result arises].

ཀུན་དངོས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག། སེམས་དཔའ་ནི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་དག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་བདེ་བ་མི་ཤིགས་པ། སེམས་དཔའ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་དགའ་བ་རྣམས་ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མའོ། ། འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། རང་བྱུང་ནི་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་བྱིན་རླབས་ལས་འཆར་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་ནི་བདུད་ཚོགས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དཔའ་བ་ནི་གར་གྱི་ཉམས་དང་ལྡན་པས་བདུད་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་རང་རིག་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོ། ། དྲ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་མཉམ་གཞག་དང་བསམ་གཏན་ལས་བལྟ་བར་འབྲེལ་པ་ཅན་ནོ། ། སྡོམ་པ་ཡིན་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟར་ན་གསང་བ་ནི་ཉམས་བདེ་བ། མཆོག་གིས་ནི་གསལ་བ། དགྱེས་པ་ནི་མི་རྟོག་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ཚོགས་པ་གཅིག་པར་གྱུར་པའོ། ། བདག་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་འཇུག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། ཀུན་དངོས་ནི་ལྡོག་པ་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས། སེམས་དཔའ་ནི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པ་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་མེད་པ། སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་དོན་དུ་བྱམས་སྙིང་རྗེ་སོ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་མི་འགྱུར་བས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཟུང་འཇུག་ཚད་མེད་པའོ། །

The "all-encompassing reality" (sarvabhāva) is the essence of all phenomena, the sixteen emptinesses. The "hero" (sattva) is the purification of diverse appearances into meditative absorption (samādhi). The "vajra" is indestructible bliss. The "hero" is great compassion. The "supreme bliss" is the moment of the coemergent, which is without characteristics, arising from the various joys. This is the nature of the ultimate primordial wisdom (jñāna). The "self-arisen" arises from the blessings of the lineage gurus. The "Bhagavān" is the natural purity of the hosts of Māras. The "heroic" is one who possesses the dramatic expressions of dance and is thus victorious over the battle with Māra. The "ḍākinī" is the non-conceptual primordial wisdom of self-awareness within the state of the nature of phenomena (dharmatā). The "net" (jāla) is that which connects the view to the meditative equipoise and concentration of the nature of phenomena. "The vow" (saṃvara) is the meaning of condensing method and wisdom into non-dual primordial wisdom. According to the stages of primordial wisdom: "secret" is the experience of bliss; "supreme" is clarity; "joy" is non-conceptuality. "All" is the convergence of bliss, clarity, and non-conceptuality into a single unity. "The self" (ātman) is the meaning of the mode of being, the suchness (tattva) of primordial wisdom. "Always abiding" is within the maṇḍala of the yogi’s body. The "ḍākinī" is the primordial wisdom of the conventional engagement. The "all-encompassing reality" is the ultimate primordial wisdom of the reversal. The "hero" is the state in which the two truths have become inseparable. The "vajra" is emptiness free from conceptual elaboration. The "hero" is love and compassion for the sake of others. The "supreme bliss" is the immeasurable union that, being unchanging, does not abide in extremes.

འདི་ནི་རང་བྱུང་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་དཔལ་ནི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་རྟེན་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་སོ། ། དྲ་བའི་དོན་ཕྲིན་ལས་བཞི་ལ་སོགས་པས་གཞན་དོན་དང་འབྲེལ་བ། སྡོམ་པ་ཡིན་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་ཤེས་རྒྱུད་གཅིག་གིས་བསྡུས་པས་གནས་པ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། འབྲས་བུ་གསང་བའི་རིམ་པའི་དོན་ནི། གསང་བ་ནི་སྐུའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་རྣམ་སྣང་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ། མཆོག་གི་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ། དགྱེས་པ་ནི་གསུང་གི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་འོད་དཔག་མེད་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ། ཐམས་ཅད་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་རྡོ་རྗེ་གདོན་མི་ཟ་བ། བདེ་མཆོག་བདག་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོའོ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། ཀུན་དངོས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་ཐུབ་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཆོས་སྐུ། སེམས་དཔའ་ནི་ས་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས་སོ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའོ། ། འདི་ནི་རང་བྱུང་ནི་གདོད་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། །

This is the self-arisen wisdom, spontaneously present. The Blessed One, the Glorious One, is the svābhāvikakāya, the essence of wisdom that pervades and serves as the support for that very great wisdom of bliss. The ḍākinī is [present] at all times within the state of suchness (tathatā). The meaning of the "net" (jāla) is the connection to the welfare of others through the four activities and so forth. "Vajra" (saṃvara) is the unsurpassed state in which the five cakras are gathered into a single continuum of consciousness. The meaning of the "secret stage" of the result is as follows: "Secret" is the principal of the maṇḍala of the body family, Vairocana Cakrasaṃvara. "Supreme" is the principal of the maṇḍala of the quality family, Ratnasambhava Cakrasaṃvara. "Delight" (rati) is the principal of the maṇḍala of the speech family, Amitābha Cakrasaṃvara. "All" is the principal of the maṇḍala of the activity family, Amoghasiddhi. "The nature of Cakrasaṃvara" is the principal of the vajra family, Akṣobhya Cakrasaṃvara. "Always abiding" is the Great Glorious Vajradhara himself, the essence of bodhicitta that encompasses all families. The ḍākinī is the saṃbhogakāya. "The reality of all" is the Great Vairocana himself. The "hero" (sattva) is the Sage, the nirmāṇakāya. "Vajra" is the dharmakāya. The "hero" is the assembly of those who abide on the great stages and are irreversible. "Supreme bliss" is the body of great bliss, the undefiled wisdom. This is the self-arisen, primordially pure svābhāvikakāya.

བཅོམ་ལྡན་དཔལ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་བདུད་བཞི་བཅོམ་ཞིང་ལེགས་པའི་དོན་དང་ལྡན་པ་དཔའ་བོ་སྐྱེ་དགུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འགྲོ་བའི་མགོན་དུ་གྱུར་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད། ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་དོ། ། དྲ་བ་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི། དགའ་བ་བཞི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནི་སྐད་ཅིག་བཞིའི་ངང་དུ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟག་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ཚད་མེད་པའི་དོན་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་ལྟར་ན། གསང་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་བདེ་སྟོང་སྐྱེ་མེད་དོ། ། མཆོག་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྐྱེན་ལས་གྲོལ་བ། དགྱེས་པ་ནི་རང་རིག་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅིར་ཡང་འཆར་བ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གཞན་དབང་ཀུན་བརྟགས་ཡོངས་གྲུབ་ལས་འདས་པའོ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་རོ་མཉམ་ལྷན་སྐྱེས་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པའོ། ། ཀུན་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་དག་དོན་དམ་དབུ་མར་རོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་དབྱེར་མེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་བདེ་ཆེན་མི་ཕྱེད་པ། སེམས་དཔའ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་འགྱུར་བའོ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་རྩ་ཀུན་འདར་དུ་ཆོས་ཉིད་རླུང་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཤར་བའོ། ། འདི་ནི་རང་བྱུང་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལྷུན་གྲུབ་པོ། ། བཅོམ་ལྡན་ནི་སྐུ་ལྔ་རོ་མཉམ་མོ། ། དཔའ་བ་ནི་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཚུངས་པ་མེད་པའོ། ། ཌཱ་ཀི་ནི་འོད་གསལ་བའོ། །

The Bhagavān Śrī is the essence-body of primordial wisdom (jñānakāya), who has conquered the four Māras and possesses the meaning of excellence; he is the hero who has become the protector of all living beings. The Ḍākinī is the expanse of emptiness (dharmadhātu), the primordial wisdom of great bliss in which object and subject are non-dual. The Net (jāla) is the vast expanse that transcends all conceptualization. The "Binding of the Four Joys" (caturānandabandha) teaches the unsurpassed meaning of the infinite qualities and activities of all contaminated phenomena, which, within the state of the four moments, are of the nature of uncontaminated great bliss. According to the realization of Mahāmudrā: "Secret" is the natural mode of all phenomena, the unborn bliss-emptiness. "Supreme" is the unborn nature liberated from conditions. "Delight" is self-awareness, the unceasing nature of phenomena (dharmatā) arising as anything whatsoever. "All-self" transcends the dependent, the imputed, and the thoroughly established. "Ever-abiding" is the coemergent state of the inseparable, equal taste of the expanse and primordial wisdom. "Ḍākinī" is the transcendence of extremes such as permanence and nihilism. "All-entities" is the purity of the conventional and the ultimate in the Middle Way. "Sattva" is inseparable from the method of great compassion. "Vajra" is the indivisibility of great bliss. "Sattva" is the unchanging bodhicitta. "Supreme Bliss" is the arising of the non-conceptual wind-mind of the nature of phenomena within the central channel, the kun 'dar. This is the self-arisen, coemergent, spontaneous presence. "Bhagavān" is the equal taste of the five bodies. "Hero" is the peerless primordial wisdom that is completely victorious in all directions. "Ḍākinī" is the clear light (prabhāsvara).

དྲ་བ་ནི་རང་གི་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ། སྡོམ་པ་ཡིན་ནི་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་མེད་དུ་སྡོམ་པ་ཉིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་ཐ་དད་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཐབས་དང་རྟོགས་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་བརྟན་པ་འབྱུང་བ་ནི་རྟེན་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ཙཎྜ་ལཱི་སྤར་བ་ལས་སྒྲ་ཚུལ་ནི་ཨ་ཧཾ་ངོ་། ། ཕྲད་པ་ལས་བདེ་སྟོང་འཆར་བ། དེ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་ནི་བདེ་བ་གསལ་བ་མི་རྟོག་པ་འཆར་བའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་སྣང་གྲག་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་ལས་འདའ་བ་མེད་པ། སྤྱོད་པ་སྟེ་ཡུལ་ལྔ་བདེ་བ་ཟག་མེད་དུ་རོལ་པ། སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱོར་བ་བདེན་པ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ལ་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལས་བུམ་པ་གསང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་ལྟར་ན། གསང་ཆེན་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ་སྟེ། སྒྲ་ནི་རིག་མ། ཚུལ་ནི་ཐབས་ལུས་ངག་ལྷ་སྔགས། ངེས་འབྱུང་ནི་བསྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་དང་སྐད་ཅིག་མ་འཆར་བ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་པ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་མཉམ་སྦྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། གསང་ཆེན་ངེས་འབྱུང་སླར་བསྟན་པ། ཐོག་མ་ནི་དགའ་བ། དབུས་མཆོག་དགའ། མཐར་ནི་དགའ་བྲལ། ཡང་དག་གནས་ནི་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞུ་བདེའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་དགའ་བ་ཆགས་འཇིག་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། རྙེད་དཀའ་བ་ནི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་རྟོག་གེ་ལས་དབེན་པའོ། ། བདུན་པའི་སྒྲས་མི་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ལས་བཞི་པ་ལྟར་ན། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་ཞལ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་ནི་རྗོད་བྱེད་གསང་བ།

The "net" (jāla) is that which transcends one's own conceptualization. "Vow" (saṃvara) is the very binding in the non-elaborated union, wherein all phenomena of saṃsāra and nirvāṇa have become a nature that is non-dual and without distinction. The arising of stability in the cultivation of method and realization is the support; the object from which primordial wisdom (jñāna) arises is the kindling of the caṇḍālī, and the mode of sound is "A-Haṃ." From their meeting, bliss and emptiness dawn. From that very state, the arising of bliss, clarity, and non-conceptuality occurs. "Samaya" is that all appearances and sounds do not transcend great bliss. "Conduct" is the play of the five objects as uncontaminated bliss. As for the "sphere of conduct," it is the union of the objects and the senses as non-dual method and wisdom, the complete purity of the two truths. Regarding that, in order to bring about realization for those who have not realized it, following the sequence of the vase and secret empowerments, according to the path of the wisdom-gnosis (prajñājñāna) empowerment, the great secret is extremely difficult to find. "Sound" is the consort; "mode" is the method of body, speech, deity, and mantra; "emergence" is the arising of the moments of joy produced from churning. "The sphere of conduct of the samaya" refers to the absorption (samādhi) of the equal union of the objects and the senses. The emergence of the great secret is taught again: the beginning is joy, the middle is supreme joy, and the end is the joy beyond joy. The "perfectly abiding" is the melting bliss of the coemergent bliss and emptiness. Because the joys of the three worlds are accompanied by conceptualization and the destruction of passion, they are difficult to find, being secluded from the sphere of the intellect and from dialectics. By the seventh sound, one transcends that which becomes indistinct. According to the fourth [empowerment], the "sound" arising from the mouth of the lineage gurus is the secret of the expression.

ཚུལ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རྒྱུད་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ངེས་འབྱུང་བ་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ལས་འདས་པའི་གནས་ལུགས་ཉིད་དོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ནི་ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་ནི་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ། གནས་ཡང་དག་པར་ཞེས་གདོད་མ་ནས་ཁམས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་འགྲོ་འོང་མེད་པར་རོ། ། དེ་ཉིད་ལས་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟར་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ནཱ་དའི་སྒྲའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལས། ངེས་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྣང་། དམ་ཚིག་ནི་སྟོང་ཉིད་ལས་འབྱུང་ཞིང་འཇུག་པའོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་དཔའ་བོ་རྣམས་སོ། ། སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དང་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་མེད་དོ། ། ངེས་འབྱུང་ལས་ཡང་ཐོག་མ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཙཀྲ། དབུས་གསུང་། མཐར་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ། ། ཡང་དག་གནས་ནི་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཉིད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་ལྷ་ཚོགས་དེ་དག་ཕྱི་ནང་གི་ས་གསུམ་དུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། རྙེད་དཀའ་ནི་བླ་མའི་ལུང་དང་འབྲེལ་པ་ལའོ། ། སྔགས་ལྟར་ན། སྒྲ་ནི་ཤེས་རབ་བདེ་བའི་ཨའོ། ། ཚུལ་ལས་ནི་ཐབས་ཧཾ་ལས་ཐིག་ལེའོ། ། ངེས་འབྱུང་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་དང་དགའ་བ་བཞི་འཆར་བའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་མི་འདའ་བ། སྤྱོད་པ་ནི་ལུས་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནི་ནང་དང་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདེ་སྟོང་དུ་འཆར་བའོ། ། ཐོག་མ་ནི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་དགའ་བ་དང་པོ། དབུས་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་མཆོག་དགའོ། །

As for the method, it is the coemergent essence of the practitioner’s own continuum of consciousness, which is realized through the guru’s blessings. The samaya is the natural state that transcends both the signified and the signifier. Regarding the naturally pure beginning, middle, and end: through hearing, reflection, and meditation, one abides in the authentic state, the primordial element that is naturally pure and devoid of coming or going. According to the sequence of the tantra, all phenomena are emptiness in the manner of the nāda sound. From that, "emergence" appears as the dharmodaya maṇḍala of the support and the supported. The samaya is that which arises from and enters into emptiness. The "conduct" refers to the heroes (vīra). The "sphere of activity" refers to the yoginīs and the non-duality of the father and mother. Regarding emergence, the beginning is the cakra of the mind, the middle is the speech, and the end is the cakra of the body. The authentic abiding is the samaya-cakra and the cakra of great bliss. The "three worlds" are those assemblies of deities who conduct themselves throughout the three outer and inner levels. "Difficult to find" refers to being connected with the guru’s oral instructions. According to the mantra system, the "sound" is the āḥ of the bliss of insight (prajñā). From the "method," the haṃ comes the bindu. "Emergence" is the dawning of the four moments and the four joys. The samaya is not to transgress the coemergent wisdom (jñāna). The "conduct" is the sphere of activity of body and mind, wherein all internal and external entities dawn as bliss and emptiness. The beginning is the first joy in the nirmāṇa-cakra; the middle is the supreme joy in the dharma-cakra.

མཐར་ནི་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་དགའ་བྲལ་ལོ། ། ཡང་དག་གནས་ནི་སྤྱི་བོ་བདེ་ཆེན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་དགའ་བ་གསུམ་འཇིག་ཚོགས་ཅན་ནོ། ། རྙེད་དཀའ་བ་ནི་བདུན་པའི་ཚིག་གསུམ་པར་མི་མངོན་པར་གྱུར་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ་ནི། ཡབ་ཡུམ་འདུ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་པས། སྒྲ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་མའི་ཆོས་འབྱུང་སྔགས་བཅས་པའོ། ། ཚུལ་ནི་ཐབས་ཀྱི་གསང་བ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་མཉམ་པར་སྦྱར་བའོ། ། ངེས་འབྱུང་བ་ནི་རྟེན་མི་འདྲ་ཡང་ཉམས་འཆར་ཚུལ་མཚུངས་པའོ། ། གསང་བའི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ན། ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་ངང་ལས་སྒྲའི་དོན་སྐྱེ་མེད། ཚུལ་ལས་ནི་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ། ། ངེས་འབྱུང་བ་ནི་དབྱིངས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཐོགས་མེད་པར་རོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། སྤྱོད་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ། སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་ལོངས་སྐུ་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་སུའོ། ། སྤྲུལ་སྐུ་ཐུབ་པ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཆོས་གསུང་བར་མཛད་པའོ། ། ཐོག་མ་ནི་ཆོས་སྐུ། དབུས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ། མཐར་ནི་སྤྲུལ་སྐུའོ། ། ཡང་དག་གནས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་སྐད་ཅིག་མ་ས་བཅུ་གསུམ་པའི་དུས་སོ། ། རྙེད་དཀའ་བ་ནི་ཐ་སྙད་སྤྲོས་པ་ལས་དབེན་པ་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གསང་ཆེན་ནོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྙེད་པར་ཡང་རྟོགས་པར་དགའ་བའི་ཆོས་ཏེ་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཀུན་སྦྱོར་བ། ། སྔགས་བཟླས་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ལྡན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ།

Finally, at the enjoyment wheel (saṃbhogacakra), there is the joy beyond joy (viramānanda). The authentic abiding is the arising of coemergent wisdom (sahajānanda) at the crown of the head, the wheel of great bliss. The "three worlds" are the three joys that possess the view of the transitory collection. "Difficult to find" means that the third case of the seventh [syllable] has become unmanifest. Regarding the stage of wisdom: the father and mother possess the three perceptions; "sound" is the source of phenomena (dharmodaya) of the wisdom consort together with the mantra. The "manner" is the union through the blessing of the secret of method. "Emergence" is that although the supports are different, the way the experiences arise is the same. If applied to the stage of the secret: from the state of the wisdom of emptiness, the meaning of sound is non-arising. From the manner, the action is the great compassion of method. "Emergence" is the unimpeded wisdom from the expanse (dhātu). The "samaya" is the svabhāvakāya. "Conduct" is the arising of the perfect qualities of the wish-fulfilling jewel. "The sphere of activity" refers to the pure realms of the saṃbhogakāya. The "nirmāṇakāya Sage" acts to teach the Dharma to wandering beings. The beginning is the dharmakāya, the middle is the saṃbhogakāya, and the end is the nirmāṇakāya. The authentic abiding is the unsurpassed body of great bliss. The "three worlds" are the three doors of liberation at the moment of the thirteenth ground. "Difficult to find" is the great secret of the ultimate meaning, secluded from the elaborations of conventional terminology. If one asks: "How is suchness, which is the Dharma to be realized with joy upon finding it, to be realized through the distinction of method?" it is stated: "The union of wisdom and method, possessing mantra recitation, meditative concentration, and so forth."

ཤེས་རབ་ནི་དབང་པོ་རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། ། ཐབས་ནི་བླ་མ་དམ་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་པས། ཀུན་སྦྱོར་བ་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དབང་ལྟར་ན། ཤེས་རབ་ནི་བུམ་པའི་དབང་ལས། རིགས་པའི་དབང་ལྔས་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ནུས་པ་བཞག་ཐབས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱེད་པའོ། ། བསམ་གཏན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱེད་ལས། སྔགས་བཟླས་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའོ། ། ལ་སོགས་ལྡན་ནི་དབང་རྫས་གཏད་པས་ངེས་པར་ཏེ་རྗེས་གནང་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། གསང་དབང་གིས་ནི། ཤེས་རབ་ནི་མཾ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཐབས་ནི་བླ་མའོ། ། ཀུན་སྦྱོར་བ་ནི་བླ་མ་ཡབ་ཡུམ་ཧེ་རུ་ཀའི་རང་བཞིན་བསྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱིན་པའོ། ། སྔགས་བཟླས་ནི་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ། བསམ་གཏན་ནི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། ལ་སོགས་ལྡན་པའི་དགའ་བ་ཟག་བཅས་ལ་བརྟེན་ནས་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པའོ། ། དབང་གསུམ་པའི་ཤེས་རབ་ནི་རིག་མའོ། ། ཐབས་ནི་རིག་མ་གཏད་པ་དང་མཁའ་གསང་བྱིན་རླབས་ལྷའི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པས་སོ། ། སྔགས་བཟླས་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྤེལ་མ་སྡེ་ཚན་གང་གི་དུས་སུ་བབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ངོས་འཛིན་པའོ། ། བསམ་གཏན་ནི་དགའ་བ་དང་སྐད་ཅིག་མ་ལས་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །

Insight is the realization that all phenomena are without intrinsic entity by means of the wisdom of individual self-cognition of a yogi of the highest faculties. Method is the realization that the characteristics of entities are unborn through the blessings of the sublime guru. Union is the actualization of the secret, coemergent, non-dual wisdom. Regarding the empowerment that brings about the realization of that very reality which was previously unrealized: according to the vase empowerment, insight is the vase empowerment itself. Method is the capacity endowed with wisdom established by the five empowerments of the families. At that time, union is the vajra master empowerment which renders one irreversible. Concentration is the function of meditative absorption, consisting of the recitation of mantras, heart mantras, near-heart mantras, and so forth. "Endowed with" and so forth refers to the conferral of the empowerment substances, the definitive permission, and so on. Regarding the secret empowerment: insight is the consort who has become the vajra master. Method is the guru. Union is the gift arising from the churning of the guru father and mother, who are the nature of Heruka. Mantra recitation is the utterance of anurāga and so forth. Concentration is being endowed with the divine pride of the deity. "Endowed with" and so forth refers to obtaining the prophecy by relying on contaminated joy. Regarding the third empowerment: insight is the consort. Method is the conferral of the consort and the blessing of the secret space, endowed with the divine pride of the deity. Mantra recitation is the identification of the wisdom that arises at the time of the respective groupings of the alternating āli and kāli vowels and consonants. Concentration is the realization of the ultimate wisdom through joy and the moments [of experience].

ལ་སོགས་ལྡན་ནི་ལུས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ཕྱག་རྒྱའི་གནད་བཅིང་བར་བྱ་བ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལ་བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་ཐབས་ཤེས་རབ་རོ་གཅིག་ཏུ་ལམ་དུ་བྱ་བ་ནི། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྷན་སྐྱེས། ཞིང་སྐྱེས། སྔགས་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི་རིག་མའི་རྩ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཆར་བ་དང་། ཐབས་བདེ་བ་དབྱེར་མེད་ཉིད་དེ། བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འཆར་བ་སྦྱོར་བའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ནང་དུ་ཙཎྜ་ལཱིའི་བྱེད་པས། ཡུལ་འདོད་ཡོན་ལྔའི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉམས་ལ། ཐབས་དབང་པོའི་སྤྱོད་པ་སྣང་བ་གསལ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་སྦྱོར་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཉམས་མྱོང་དེ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་བཞི་ཐིམ་པས་འོད་གསལ་ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་མེད་ལས། ཐབས་ཞུ་བདེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རིག་སྟེང་གཉིས་མེད་དུ་ཀུན་སྦྱོར་བ་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁའ་ལྟར་རྣམ་པར་དག་ལ། ཐབས་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཉུག་མ་བདེ་ཆེན་མི་འགྱུར་བའི་ཀུན་སྦྱོར་བ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། བདེ་བ་རྟོག་མེད་ཙམ་ལ་དཔེའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་པ་ཡང་ཡོད་ལ། བདེ་ཆེན་དེ་ཉིད་འོད་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཀུན་སྦྱོར་བ་ཞེས་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའོ། ། སྔགས་བཟླས་རླུང་འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མར་ཚུད་པས་གནས་པའོ། །

The phrase "and so forth" summarizes the essential points for binding the physical yogic exercises (yantra) and mudrās. Regarding that, the path of the non-dual wisdom of bliss and emptiness is to be taken as the path through the four mudrās, wherein method and insight are of one taste. The action mudrā (karmamudrā) is the union in which the wisdom of emptiness arises by relying on the channels of the consort—whether innate, field-born, or mantra-born—who has emerged from wisdom, and the method of bliss is inseparable from it; thus, the coemergent bliss and emptiness arise. Within the dharma mudrā (dharmamudrā), through the function of the inner caṇḍālī, the nature of the five sensory objects is the experience of insight, and the conduct of the sense faculties as method is the union of appearance and emptiness as coemergent; these two are non-dual. The samaya mudrā (samayamudrā) is the union in which, from that very experience, the four elements dissolve and the wisdom of emptiness, the luminosity free from conceptual elaboration, and the method of melting bliss, the coemergent awareness, arise as non-dual wisdom. As for the great mudrā (mahāmudrā), insight is the total purity of all phenomena like space, and method is the innate, unchanging great bliss of the natural coemergent; their union becomes the state of integration (yuganaddha). There are those who assert that mere non-conceptual bliss is the exemplary wisdom (dṛṣṭāntajñāna), while the actual wisdom (arthajñāna) is that very great bliss, the luminosity free from conceptualization; this union is the great equality of non-duality. Regarding mantra recitation, by entering the central channel (avadhūtī) free from the coming and going of the winds, one abides.

བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉམས་ཐོད་རྒལ་དུ་འཇུག་པ་ལས་འདས་པ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དབྱེར་མེད་བདེ་སྟོང་རོ་གཅིག་གོ། ། ལ་སོགས་ལྡན་ཁྱད་པར་གྱི་མཆོད་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་དུ་གྱུར་པས་མྱུར་དུ་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལས། ། གསང་བ་སྒྲ་དོན་འབྲེལ་བའི་ཚུལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ངེས་འབྱུང་རིགས། ། བསྡུས་དང་སོ་སོ་དམ་ཚིག་གི། སྤྱོད་ཡུལ་ལུས་སེམས་བདེ་བར་རོལ། ། ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་དགེ་བ། ། དེ་ཉིད་གསང་རིམ་སྐུ་གསུམ་མཆོག། སྲིད་གསུམ་ལས་ནི་རྣམ་དག་པའི། ། ཡེ་ཤེས་རྙེད་དཀའ་ཡང་དག་གནས། ། ཀུན་སྦྱོར་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས། ། རླུང་ལ་རྣམ་རྒྱལ་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་སྣ་ཚོགས་ཐབས། ། སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ནི། ། འཛིན་པའི་དོན་དུ་བསྐུལ་ཞིང་གདམས། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ལ་གདམས་པ། ། སྦྱོར་ཉིད་ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་མཉན་པར་གྱིས། ། ཞེས་པའི་དོན་ལ། སྦྱོར་ཉིད་ནི། ཨེ་ཝཾ་སྟེ་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེར་གནས་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་གསང་བའི་རིམ་པ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་ལས་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པ་བསྟན་པའོ། །

The absorption of meditative concentration (dhyāna-samādhi) transcends the experiences of the three realms through the leap-over (thod rgal) practice; it is the indivisibility of calm abiding (śamatha) and insight (vipaśyanā), the single taste of bliss and emptiness. All such offerings, fire rituals (homa), and ascetic conducts (vrata-caryā) are endowed with the four mudrās, whereby primordial wisdom (jñāna) is swiftly accomplished. Regarding this, the Ḍākinī-sāgara states: "The manner in which the secret sound and meaning are connected, The maṇḍala, the wheel, the definitive emergence, and the families, The condensed and the individual samayas— The sphere of activity is the body and mind sporting in bliss. Virtuous in the beginning, middle, and end, That very secret stage is the supreme three bodies. Completely pure of the three realms of existence, Primordial wisdom, difficult to find, abides authentically. Possessing the wisdom of all connections, One abides in the absorption of the 'Victory over Winds.' The various methods of the four mudrās, The teaching on the ritual of union, Is for the sake of grasping the Vajrayoginī; Thus it is exhorted and instructed." This is the meaning of what was said. Regarding the instruction on the condensed essence: "Listen to the primordial wisdom of the ritual of union as taught in the tantra." As for the meaning of this: "Union" (yoga) is e-vaṃ, the identity of all vows, abiding as the indivisible vajra of the body, speech, and mind of glorious Heruka. "Ritual" (vidhi) refers to the secret stages of conceptualization, such as the maṇḍala wheel, which swiftly brings the siddhis to manifestation. "Primordial wisdom" (jñāna) is the teaching on the emanation and reabsorption from that coemergent state.

ཡང་ན་སྦྱོར་བ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་དུ་སྡོམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཕྱི་ནང་དུ་སྟོན་པ་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་སོ། ། ཆོ་ག་ནི་ལྷའི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལས། དེ་ཉིད་ལྷའི་ངོ་བོ་བདེ་སྟོང་ལས་ཞི་བ་དང་ཁྲོ་བོའི་སྐུའི་རྣམ་པ་དུ་མར་སྟོན་པས་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་འགག་པ་མེད་པ་ལས་མཁྱེན་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྒྱུད་ནི་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གསང་ཆེན། གཞི་རིགས་ལ་གནས་པའི་རྒྱུའི་རྒྱུད་ཁམས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ལས། ལམ་ཐབས་རིམ་པ་སྤྱོད་པ་དང་དམ་ཚིག་སྡོམ་པས་རྒྱུད་ལ་སྦྱང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་བའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐོགས་པ་མེད་པར་འཆར་བ་འབྲས་བུའོ། ། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་རྒྱུད་ཀྱི་གསང་བ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས། གཉིས་སུ་མེད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལས་གསུངས་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་གདུལ་བྱའི་དབང་པོའི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ནས་བསྟན་པའོ། ། མཉན་པར་གྱིས་ཞེས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཉེ་བར་གདམས་པའོ། ། གསང་བའི་ཐབས་མཆོག་གནས་ནི་ངེས་པའི་རྒྱུད་དེ་དགའ་བ་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་རིམ་པ་དབྱེར་མེད་ཉིད། ། བདེ་བ་ཡུལ་ནི་སྙིང་པོ་གསང་བ་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་རང་འབྱུང་ཆོས་ཉིད་སྙིང་པོ་འདིར་བསྟན་པ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིས་རབ་བསྐུལ་ནས་ནི་གསང་བའི་དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཉིད་དུ་བདག་བྱིན་རློབ། ། ཅེས་གསང་བ་མཛོད་ལས་སོ། ། དེས་གླེང་བསླང་བ་བསྟན་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་འདིར་ནི།

Alternatively, the yoga is the source of the many outer and inner maṇḍala-cakras, which are the union of the glorious Heruka and consort. The ritual (vidhi) is the manifestation of the deity’s wheel; from that very essence of the deity, bliss and emptiness, it displays various forms of peaceful and wrathful bodies, thereby arising as diverse enlightened activities (karma). The wisdom (jñāna) is the possession of omniscience arising from the unceasing dharmatā of bliss, clarity, and non-conceptuality. The tantra (tantra) is the great secret of the expressed meaning: from the causal tantra that abides in the fundamental family (gotra), the naturally pure element (dhātu), one attains the purification of the continuum through the path of methods, stages, conduct, and samaya vows; the result is the unimpeded manifestation of the actualized bodies and wisdoms. Because it possesses the collection of the secret expressive sounds of the tantra, it is the non-dual, coemergent, and unchanging meaning. What is taught from that was shown by the glorious Vajradhara in accordance with the levels of the faculties of those to be trained. "Listen!" is the direct instruction to Vajrayoginī. The "abode of the supreme secret method" is the definitive tantra, the indivisible stages through which the wisdom of joy is realized. The "object of bliss" is the secret essence of method and that which arises from method; this naturally occurring dharmatā essence is taught here. "Having been thoroughly exhorted by Vajrayoginī, I am blessed as the maṇḍala-cakra of the secret samaya itself," as stated in the Secret Treasury. This concludes the presentation of the introduction. In this regard, in this Unexcelled Yoga Tantra of the Yoginīs:

གཙང་སྦྲ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ལས་དང་པོ་ཁོ་ན། ཕོ་ཉས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དངོས་གྲུབ། ། ཅེས་པས་དེའི་དོན་ལ། ཕོ་ཉའི་གཙང་སྦྲ་དང་པོ་ཡིན། ། ཞེས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕྱི་དང་ནང་དུ་གནས་པའི་རིག་མ་མཉེས་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དང་པོར་ཕོ་ཉས་ངོས་གཟུང་བ་བསྟན་པ་ལ། དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་། ཕྲིན་ལས་རྣམས་ཐོགས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕོ་ཉ་དང་ཐབས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་དང་། གསང་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་གསང་བ་ཤེས་རབ་ཕོ་ཉའི་ཁྱད་པར་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་འགྲོ་བ་ལ་ལྷ་མོའི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་སྟོང་པ་རྣམས་ཏེ། འོག་མིན་ཆོས་དབྱིངས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་ལ་བཞུགས་ཤིང་འཁོར་ཚད་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ཕོ་ཉ་ཞིང་སྐྱེས་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མངའ་བས་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཡུལ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མའི་རྣམ་པའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། ། གསུམ་པ་ཕོ་ཉ་སྔགས་སྐྱེས་ནི་ཡུལ་དབུས་ལ་སོགས་པར་མཁའ་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་འཛིན་པ་སྟེ། རྒྱུད་ལམ་གྱིས་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པ་ལས་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་གོ། ། གྲུབ་པ་སྟེར་ཚུལ་ནི། མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་སྟེ། །

Regarding the practice of abiding in the three purities, the very first is as stated: "Through the messenger, the coemergent accomplishment." To explain its meaning: "The messenger is the first purity." This is because it is taught that wisdom is accomplished by pleasing the consort, whether she is an external or internal yoginī. First, regarding the identification of the messenger: she swiftly accomplishes all siddhis and carries out enlightened activities without obstruction. She is taught as the messenger of insight, the messenger of method, and the messenger of secret wisdom. Regarding the first, the distinction of the secret messenger of insight, the term "coemergent" is used. These are the empty forms that appear in the manner of goddesses to those who travel [on the path]. They abide in the immeasurable great maṇḍala arising from the distinction of wisdom within the palace of great bliss, the Akaniṣṭha expanse of reality (dharmadhātu). These yoginīs dwell in the state of the non-duality of bliss and emptiness and possess immeasurable retinues. Second, the field-born messenger: possessing great compassion, she appears in the thirty-two sacred sites and so forth of Jambudvīpa. She manifests in the form of a yoginī and, by her very nature, possesses the qualities of meditative absorption (samādhi) that abides in all unsurpassed phenomena. Third, the mantra-born messenger: she occupies the birthplaces of ḍākinīs in central regions and so forth. She is a certain individual who has become a support through having attained purification via the path of the tantras. As for the manner in which she bestows accomplishment, there are the supreme, the middling, and the inferior.

ཞེས་པས་མཆོག་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་སྟོན་པ་ལ། བརྡ་དང་བརྡའི་ལན་ལུས་བརྡ་དག་བརྡ་ལ་སོགས་པས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ། དེས་ནི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བརྗེ་བས་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་སྟེར་བར་བྱེད་དོ། ། འབྲིང་དང་ཞེས་པ་ནི་ཞིང་སྐྱེས་མ་སྟེ་གྲུབ་པ་རྣམས་དང་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཏེ། ལས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཌཱ་ཀི་མ་ངོས་ཟིན་པས་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའོ། ། ཐ་མ་ནི་སྔགས་སྐྱེས་མ་སྟེ་གྲུབ་པ་དང་དེ་དང་ཉེ་བའི་ཆོས་མཐུན་གྲུབ་ཏུ་རུང་བ་སྟེ། ལམ་ཉེ་བར་བགྲོད་པའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་པའི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། རིགས་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ལས། ཕོ་ཉ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་བའི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལས་འབྱུང་བ་བཞི་རླུང་ལས་སུ་རུང་བས་རླུང་གི་བྱེད་ལས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རླུང་ནི་རང་བཞིན་ལུས་ལ་གནས་ནས་ཀུན་དུ་མི་གཡོ་བའི་ལས་བྱེད། ལས་ཀྱི་རླུང་ནི་རྩ་རོ་རྐྱང་གཉིས་ལ་གནས་ནས་གཟུང་འཛིན་བསྐྱེད། དག་པའི་ཆ་ནི་གཡོན་གྱི་སྐྱེ་མེད། གཡས་འགག་པ་མེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་རྩ་དབུ་མར་གནས་པས་རྟོག་པ་སྤངས་པ་བདེ་ཆེན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་བྱེད་པས་ན་གཟུང་འཛིན་དབུ་མར་འགོག་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་འཆར་བའོ། ། མཆོག་ནི་རྩ་ཀུན་དར་ལས་སོ། ། འབྲིང་ནི་གཡོན་རྐྱང་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆའོ། ། ཐ་མ་ནི་གཡས་རྩ་རོ་མ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་སྟེ། གཡས་གཡོན་རླུང་རྩོལ་བ་དབུ་མར་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའོ། །

By this, the "supreme" refers to the coemergent consort (sahaja), who reveals the manifestation of wisdom (jñāna). Having carefully examined her through signs, responses, physical gestures, and so forth, she bestows the attainment of the unsurpassed supreme Mahāmudrā by completely transforming one's own essence in this very life. The "middling" refers to the field-born consort (kṣetrajā), who possesses various accomplishments and activities; by means of accomplishing great activities and so on, the ḍākinī is recognized and qualities arise. The "inferior" refers to the mantra-born consort (mantrajā), who is capable of accomplishing [attainments] and qualities concordant with them; this teaches the conduct for traversing the path, which is the meaning of the phrase "the sphere of samaya conduct." Regarding the explanation of the distinctions of the "endowed with the family" (kulīna): the messenger (dūtī) possesses the power of miraculous abilities (ṛddhi). From the natural state of the yogi’s vajra body, the four elements arise from the winds. When the winds are made serviceable, the wind of the nature of phenomena (dharmatā) abides in the body and performs the function of being entirely immovable. The karmic wind abides in the two channels, rasanā and lalanā, and generates subject-object grasping. The pure aspect is the non-arising of the left and the non-ceasing of the right. The wisdom wind abides in the central channel (avadhūtī), and by abandoning conceptualization, it brings about supreme great bliss; thus, by blocking subject-object grasping in the central channel, the accomplishment of coemergent wisdom (sahaja-jñāna) dawns. The supreme arises from all the channels. The middling is the left lalanā, the aspect of insight (prajñā). The inferior is the right rasanā, the aspect of method (upāya); by exerting the winds of the right and left into the central channel, qualities arise.

ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། ཕོ་ཉ་དང་པོས་ནི་གསང་བ་མཆོག་བདེ་ཆེན་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་སྟེར་བ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པས་སོ། ། གཉིས་པས་ནི་གྲུབ་པ་ལས་དང་བཅས་པ་མྱུར་དུ་སྟེར་བས་རྟོག་པ་མེད་པར་བྱ་བས་བརྟེན་པའོ། ། གསུམ་པས་ནི་ཚེ་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པ་སྟེ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཐ་མལ་གྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བས་མན་ངག་དང་ལྡན་པས་སོ། ། དེས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལམ་དུ་གྱུར་པས་སྐད་ཅིག་མ་དང་དགའ་བ་བཞི་ལས། འདོད་ཡོན་ལྔ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ཁྱད་པར་དུ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པ་ལས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དབུ་མར་འཇུག་པའི་གནད་དེ། ཁམས་གཞན་གྱི་བདུད་རྩི་ལེན་པས་ངེས་པར་འགྲུབ་པ་ནི་ཙཎྜ་ལཱི་འབར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟགས་བཅུ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཐར། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཅུད་བླངས་ནས་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་ལ་བསྟིམ་པས་ནི། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་མོ། ། ད་ནི་རིགས་ལྡན་མཆོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལས། ཐོག་མར་མཆོད་པའི་རྫས་གང་ཡིན་པ་ནི། དབུགས་འབྱིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པས་དབུགས་འབྱིན་པ་མི་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་ཤ་ཆེན་པོའོ། ། བར་མ་ནི་གཡས་རོ་མའི་ཆ་ལས་འབྱུང་བའི་སིཧཱ་འོ། ། མཆོག་ནི་ཀུནྡ་ལྟ་བུའི་ཐིག་ལེ་ཟླ་བའོ། ། དྲི་ནི་གཞི་མཉམ་མོ། །

"By internalizing the mind, one should accomplish the desired siddhi." Regarding this: the first messenger bestows the supreme secret of great bliss very swiftly, for there is no doubt. The second bestows accomplishment along with its activities quickly, and thus one should rely upon it without conceptualization. The third accomplishes [the goal] in a single lifetime, for one possesses the pith instructions and is free from the ordinary perceptions of distorted conceptualization. By bringing the mental consciousness onto the path, through the moments and the four joys, one takes the five sensory qualities as the path and thereby accomplishes the supreme siddhi itself. Furthermore, specifically, through the yogi’s stable pride as the glorious Heruka in union, the key point is the entry of the mental consciousness into the central channel. By taking the nectar of the other elements, accomplishment is certain. Relying on the blazing caṇḍālī, at the conclusion of the siddhis of the ten signs and eight qualities, one takes the essence of the wisdom of all the Victorious Ones of the ten directions and, through the process of emerging and entering, dissolves it into oneself. This is the uncommon path for accomplishing the path of self-consecration. Now, regarding the purpose of making offerings to the rigs ldan (Kulika), first, as for what the offering substances are, they are taught by the words "the breath-giver" and so forth. Because it causes the wisdom of the path to arise instantaneously from the suffering of saṃsāra, the "breath-giver" is the great flesh of the seventh non-arising. The "intermediate" is the siṃhā arising from the portion of the rasanā on the right. The "supreme" is the moon-like bindu resembling a jasmine flower. The "fragrance" is the vimalā.

ཆུ་དང་ནི་གླ་རྩི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སོ། ། བཅས་པ་ནི་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱིས་གདོད་མ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མ་ད་ནས་སྦྱར་བའམ་བའི་འོ་མས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཀྱང་ཞེས་ཤ་ལྔ་དང་བསྡོམས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པས་ཕྱི་ནང་གསང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པས་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་དུ་མཆོད་པའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི། དབུགས་འབྱིན་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལྷ་སྐུའི་ངང་ལས། རྩ་ཀུན་འདར་དུ་ལས་ཀྱི་རླུང་ཆུད་པས་དོན་དམ་འོད་གསལ་རྟོགས་པས་སོ། ། བར་མ་ནི་ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་བསྐྱེད་པ། རོ་རྐྱང་གཉིས་ཀྱི་རླུང་དབུ་མར་འགྲོ་བས་གཟུང་འཛིན་ལྡོག་པའོ། ། མཆོག་ནི་ཀུནྡ་ལམ་དུ་བསླངས་པས་ཡེ་ཤེས་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་དུའོ། ། ཁམས་ལྔའི་སྙིགས་མ་དུག་ལྔ་ཡིན་ལ། དངས་མ་ལས་རིགས་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཆར་བས་ན། དྲི་ནི་སྣའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་ལྔར་ཡན་ལག་རོ་མཉམ་པར་སྤྱོད་པའོ། ། ཆུ་དང་ནི་རྩ་བའི་ཁོང་ན་གནས་པ་ལུས་ལ་གནས་པའི་བདུད་རྩིས་རྩའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་འགེངས་པའོ། ། བཅས་པས་ཀྱང་ཞེས་ལུས་ཕྱི་ནང་དུ་དབང་པོས་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པས་ར་ས་ཡཱ་ནར་གྱུར་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཞེས་གང་དུ་གང་གིས་མཆོད་པའི་དུས་སྟོན་པ་སྟེ། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་ཧེ་རུ་ཀའི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པས་དུས་རྟགས་ཁྱད་པར་ཞེས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་བྱ་བ། སྐྱེས་པ་བརྟན་པ། དེ་ལས་བོགས་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ།

Water and musk belong to the Vajra family. "Together" means they should be combined. Those five nectars, being primordially blessed as the nature of the five Buddha families, should be mixed with madanā or with cow's milk. The word "also" implies that when combined with the five meats, they constitute the maṇḍala. Through the practice and its subsequent connection, by means of the outer, inner, secret, and suchness offerings, all heroes and yoginīs are worshipped in great bliss. In particular: "Relief" refers to the realization of the ultimate clear light (ābhāsvara) by drawing the karmic winds into the kunda channel from within the state of the conventional, illusion-like deity body. "Intermediate" refers to the slight generation of qualities, whereby the winds of the rasanā and lalanā enter the central channel, reversing subject-object grasping. "Supreme" refers to the kunduru being raised into the path, in the manner of the pervaded and the pervader of wisdom. The dregs of the five elements are the five poisons, while from their essence the maṇḍala of the five families arises. Thus, "fragrance" refers to the five sense gates, such as the nose faculty, engaging in the equal taste of the limbs. "Water" refers to the nectars residing within the channels of the body, filling all the channel wheels (cakras). "Together" also implies that by the faculties engaging with objects internally and externally, they become rasāyana. The phrase "by the yogin" indicates the time and manner of the offering. Possessing the meditative concentration (samādhi) of Heruka through both method and wisdom, one should—by means of the "special signs of time"—cause unarisen absorption to arise, stabilize what has arisen, and generate further progress and qualities. For that purpose:

ཕྱིར་ཡར་ངོ་དང་མར་ངོའི་ཚེས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་དང་། ནང་དུ་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལུས་ཀྱི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁམས་འཇུག་པ་དང་། དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐིམ་པར་འགྱུར་བ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པར་རླུང་གི་འཕོ་བ་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་གཉིས་མེད་བདེ་བར་རོལ་པའི་དུས་འབྱུང་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། ། མཆོད་པའི་ཡུལ་ནི། རིགས་ལྡན་རྣམས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་རིགས་ལྡན་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་གི་ལས། དང་པོ་ནི་ཞིང་སྐྱེས་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་སྤྱོད་ལམ་དང་ངང་ཚུལ་དང་ལུས་ངག་གི་བརྡའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པར་བྱས་ལ། རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་བདུན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། དམ་ཚིག་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པས་བརྟེན་པར་བྱ་བའོ། ། གཉིས་པ་ནང་གི་ནི། རིགས་ལྡན་ནི། ལུས་ཀྱི་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ན་གནས་པའི། ཌཱ་ཀི་མ་རྣམས་འདུས་པའི་དུས་གནད་ཤེས་པས་བསམ་གཏན་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདུ་བ་དང་ཉེ་བར་འདུ་བ་ཤེས་པས། དབྱེ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱ་བས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ཡང་རང་རྫས་ཐིག་ལེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལ་མཆོད་པ་ནི། ཕུང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་ཁམས་ཀྱི་རིག་མ་ལྷ་མོ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ཡུལ་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་།

Furthermore, on the tenth days of the waxing and waning moon and so forth, and internally, for the purpose of completing the sublime feast gathering, one should realize the occurrence of the time when the winds shift through the places of the body—the pīṭhas, upapīṭhas, and so on—where the elements enter, are mastered, are enjoyed, and dissolve, as the heroes and yoginīs sport in non-dual bliss. Regarding the objects of offering: "One should offer to those of the families." As for "those of the families," there are outer and inner aspects. First, regarding the outer: one should recognize the field-born goddesses and others through their conduct, disposition, and the various expressions of the signs of body and speech. One should understand that all thirty-six yoginīs and so forth belong to the seven families. By realizing the distinction between the mundane and the supramundane, and the distinction between practicing with samaya and jñāna, one should rely upon them by offering the suchness of reality. Second, regarding the inner: "those of the families" refers to the ḍākinīs residing in the twenty-four places of the body and so forth. By knowing the key points of the time for their gathering, and through the power of meditative concentration and yoga, one should offer by knowing the gathering and near-gathering, and by understanding the sequence of their differentiation and dissolution. Furthermore, from that same source, the offering of one's own substance—the bindu—is the offering to the deities of the maṇḍala by means of the bodhicitta arising from the concordant causes of the bodies of the yogin and yoginī. This consists of the Buddhas of the aggregates, the goddesses of the elements, the bodhisattvas of the sense bases, and the goddesses of the sense objects.

ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ལ་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། ཡང་ན་རང་རྫས་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། ། རླུང་རིག་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཐིག་ལེས་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་རིག་པར་བྱ་བ་ལས། སངས་རྒྱས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དེ། ཚད་མེད་པ་དང་། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡབ་ཡུམ་དང་སྒོ་མཚམས་མ་དང་བཅས་པ་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལ་ཟབ་པ་ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡུལ་དང་། དབང་པོ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མཆོད་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་རིགས་ལྡན་མཆོད་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཆེ་བ་ནི། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་རིགས་ལྡན་བསྟེན་པའི་དུས་སུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མཐོང་བ་དང་། བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། ། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་ཐོས་པས་བདེ་བ་སྐྱེད་པ་དང་། དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་བསྣམས་པས་དྲིའི་བྱེ་བྲག་པདྨ་དང་དབང་དང་སིཧླ་ལ་སོགས་པ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེ་མ་མཆུའི་སྦྲང་རྩི་ལྟར་མྱང་བ་དང་། ལྷ་མོ་རེག་རྡོ་རྗེ་མ་ལས་ཐོབ་པའི་བདེ་སྟོང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་ཡོན་ཏན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ནུས་པའི་སྟོབས་འབྱུང་བའོ། ། ཡང་ན་བདག་ཉིད་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ལ། གཞན་དག་གི་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང་ནི་ལུས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་རེག་པ་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་རྣ་བས་ཐོས་པ་དང་ནི་ཞེས་གསུང་གིས་བརྗོད་པ་དང་།

The wrathful deities, male and female, and so forth, who reside in the parts of the body, are to be worshipped in the manner of object and subject. Alternatively, one's own substance is one's own self-awareness itself. Regarding the phrase "by the bindu of the indivisibility of wind and awareness," one should understand this as the source of the primordial wisdom of all. In this context, the Buddha is the bodhicitta-vajra, the essence of the five primordial wisdoms. The bodhisattvas are the entire assembly of deities of the maṇḍala, including the immeasurables, the heroes and yoginīs, the male and female consorts, and the gatekeepers and intermediate guardians; these are the profound maṇḍala deities to whom one offers worship. This worship is to be performed in the manner of the non-duality of object and subject, through vast insight and method. Regarding the greatness of the benefits of worshipping the "one of the family" (rigs ldan), it is taught by the passage beginning with "seeing and..." and so forth. When relying on the "one of the family" who takes bliss as the path, one sees the Form Vajrā; by merely looking, bliss is produced. By hearing the Sound Vajrā, bliss is generated. By smelling the various scents of the Odor Vajrā, such as lotus, saffron, and sihlaka, and by tasting the Taste Vajrā like the honey from the lips, and by the experience of the wisdom of bliss and emptiness obtained from the Goddess Touch Vajrā, the power of the capacity to increase the special meditative absorption (samādhi) of the quality of mindfulness arises. Alternatively, it refers to the practitioner themselves, who possesses such qualities, being seen with the eyes by others, touched as an object of the body, heard as a teacher of the Dharma with the ears, and spoken to with the voice.

ཤེས་པས་ཡིད་ཡུལ་དུ་དྲན་པ་ཡིས་ཞེས་གང་གིས་གུས་འདུད་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བ་དགོངས་པའོ། ། སྐྱོན་ཇི་ལྟར་དག་ཚུལ་ཡང་སྡིག་པ་ཀུན་ལ་ཞེས་ཚེ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསགས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་མྱུར་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་འཆིང་བའི་ཞགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བཅད་དེ། སྲིད་པ་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཉིད་དུ་སྟེ་བླ་ན་མེད་པའི་གནས་མྱུར་དུ་བགྲོད་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་ཅེས་ཆོས་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་གསང་བའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་ལས་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཅེས་པས། ཀུན་(དུ་,ཏུ་) བཟང་པོ་དང་། མགོན་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། མཉམ་གཞག་ཆེན་པོ་སྦས་པའི་སྤྱོད་པས་རིམ་པ་གཉིས་ལ་གོམས་ཤིང་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་པའི་སྤྱོད་པ་སྤྲོས་བཅས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པས། ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པ་བསོད་ནམས་ནི་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་གཟུགས་སྐུ་གྲུབ་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་ལ་མཆོག་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྫོགས་པས་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དམ་པ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ཡང་དབང་དང་ལམ་གྱིས་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པས་དག་པར་བྱེད་པ་ནི། མེ་ཡིས་སྦྱངས་པའི་ནོར་བུ་བཞིན་ནོ། ། སྡིག་པ་འཇིག་བྱེད་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་ཞིང་ཐར་བ་འཐོབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་རིམ་པ་གཉིས་སྤྱོད་པ་དང་བཅས་པ་གནས་པའི་ནུས་པའི་སྟོབས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་དེ་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

Regarding the phrase "by recollecting [it] as an object of the mind," the intention is that even for one who performs prostrations with devotion, qualities will arise. As for the manner in which faults are purified: "from all misdeeds" means that one will be swiftly liberated from all obscurations accumulated since beginningless time. Having completely severed all the snares of bondage, one attains transcendence from cyclic existence (saṃsāra); thus, it is shown that there is no doubt one will swiftly travel to that very state, the unsurpassed abode. Furthermore, regarding the increase of qualities from practicing the secret conduct: by the phrase "the yogi himself," it refers to one who is habituated to the two stages through the conduct of Samantabhadra, the conduct of the Protector Samantabhadra, and the hidden conduct of great meditative equipoise. By abiding in the elaborate conduct of the avadhūti and so forth, one relies on the cause for the increase of qualities—the merit of completing the two accumulations. Through this, one actualizes the result, the Form Body (rūpakāya). The supreme [accumulation] is the accumulation of wisdom; by perfecting the complete purity of the three spheres, one attains the sublime result, the Essential Body (dharmakāya). Moreover, the purification of the continuum through empowerment and the path is like a jewel refined by fire. As for "destroying misdeeds," it means being liberated from the bonds of being thoroughly entangled by the latencies of karma and afflictions (kleśa), and thereby attaining liberation. In that very context, in order to demonstrate the distinction of how the yogi swiftly achieves the power of abiding in the two stages along with their conduct:

གསང་སྔགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་བསྟན་པ་སྟེ། སྐལ་བ་བཟང་པོ་ལ་བསྔགས་པ་ལས། མནྟྲའི་སྒྲས་ཞེས་སྐྱོབ་དང་ཡིད་སྐྱོབ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལ། གསང་སྔགས་བསམ་གཏན་གྱིས་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་སྦྱར་ཏེ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དཔའ་བོ་གཅིག་པ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་དུ་མཉམ་རྗེས་མེད་པར་ལམ་དུ་གྱུར་པས་འགྲུབ་ལ། རྫོགས་པར་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་ལ་འབད་པས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་དུ་ལམ་རྫོགས་པས་གྲུབ་པའོ། ། བཟླས་བརྗོད་ཀྱིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། ལྷའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་སྙིང་། རྩ་སྔགས་དང་ཕྲེང་སྔགས་མཆོད་པར་འགྱུར་བ། གོ་ཆ་དང་སྲུང་བར་བྱེད་པ། རྗེ་བཙུན་མའི་རྩ་སྔགས་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཟློས་པ་དེས་ཁྱད་པར་དུའོ། ། ཡང་རྫོགས་པར་སྲོག་རྩོལ་འགོག་པས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པས་རླུང་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཐོབ་པས་རྗེ་བཙུན་ཡབ་ཡུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་ལམ་གྱི་གཞི་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ལ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་སྒྲུབ་པ་པོས། ། སྡོམ་པ་རྟག་ཏུ་བསྐྱང་བར་བྱ། ། ཞེས་པས། མནྟྲ་སམྦ་ར་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པས་ཏེ། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པར་བསྡོམས་པས་གཞི་ངེས་པར་འབྱུང་བ། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པས་གསང་བ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྡོམ་པ་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སུའོ། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷའི་སྐུ་དང་། རྫོགས་པར་རྟེན་དང་བཅས་པ་དང་། བརྟེན་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་རྗེས་མེད་པར་རོ། །

The passage beginning with "Secret Mantra" and so forth teaches that this should not be shown to those who are unsuitable vessels. From the Praise of the Fortunate: "By the word mantra, it protects and protects the mind." In this very context, it is applied as: "Secret Mantra is accomplished through meditative concentration." This is accomplished by taking the path without distinction between formal meditation and post-meditation, ranging from the single-hero deity yoga up to the complete maṇḍala. Furthermore, it is accomplished through the path of self-consecration and the maṇḍala wheel, whereby the path is perfected through the possession of the four mudrās. It is also applied as "accomplished through recitation." This refers specifically to the heart mantra and near-heart mantra of the deity, the root mantra and garland mantra which serve as offerings, the armor and protection, and the proper recitation of the Venerable Lady’s root mantra along with her heart mantra. Moreover, through the perfection of the vajra recitation that restrains the vital winds (prāṇāyāma), one attains victory over the winds, whereby the Venerable Father and Mother will grant their blessings. Now, regarding the teaching on the vows and samayas, which are the foundation of the path: "The practitioner in profound meditative equipoise should always maintain the vows." Here, mantrasamvara refers to the mantra vows. By binding together the general, the specific, and the extraordinary unsurpassed wisdom, the foundation is established. By abiding in the three trainings, the secret Vajrayāna vows are realized as the wisdom of great bliss. "Profound meditative equipoise" means that the yogi, in the state of formal meditation and post-meditation, remains in the inconceivable absorption of the deity’s body, the complete support and the supported.

སྒྲུབ་པ་པོས་ཞེས་པའི་དོན་ལ། སོ་སོར་ཐར་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རིག་འཛིན་རང་གི་སྡོམ་པའོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཕྱི་ནང་གསུམ་པ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་ཆོས་སོ་སོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་བསྐྱང་བར་བྱ། ། ཞེས་པས། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་གཾ་བྷཱི་ར་བ་སྟེ་ཟབ་པའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་དང་། མུ་དྷ་རཱ་ཐཱ་སྟེ་རྒྱ་ཆེ་བའི་དམ་ཚིག་ལས། མཱུ་ལ་སྟེ་རྩ་བ་དང་། ཨཾ་ག་ལ་སྟེ་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་ལས། འདི་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི་ལེའུ་ཉེར་དྲུག་པ་ལས་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བསམས་ནས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རྗེས་བརྩེ་བས། ། དམ་ཚིག་དང་ནི་སྡོམ་ལ་གནས། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དམ་ཚིག་དང་བསླབ་པ་མ་བསྲུངས་པའི་ཉེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དམ་ཚིག་ཉམས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། དབང་བསྐུར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་དང་པོར་བླ་མ་ལས་བྱིན་རླབས་དང་དབང་ཐོབ་ནས་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཐོབ་ཀྱང་། དམ་ཚིག་མ་བསྲུངས་ན་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་འབྱིན་ལ། དེ་ལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་ཉེས་པ་ཆེ་ཆུང་རིམ་པས་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དབང་དང་ཚོགས་འཁོར་དང་བཤགས་སྡོམ་མ་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བར་ལྟུང་བས་བཤགས་སྡོམ་བྱའོ། ། དེས་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་བསྟན་ནས། ད་ནི་བཟའ་ཞིང་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ལ། གཙང་སྦྲ་གསུམ་ལས། དང་པོར་རིམ་པ་གཉིས་ལྡན་སྤྱོད་ཅིང་གནས་པའི་གང་ཟག་གིས། ། ཞི་བའི་བཏུང་བ་བསྟན་པས་གསང་བའི་དབང་ལམ་དུ་བྱ་བ་སྟེ།

Regarding the meaning of the phrase "by the practitioner": it refers to the meaning of the statements, "The prātimokṣa, bodhicitta, and the vows of a vidyādhara," and "One should uphold the sublime Dharma of the three vehicles, outer, inner, and third." It also refers to the instruction, "The samayas should be constantly maintained." Regarding the phrase "the samayas should be constantly maintained," this refers to the mahāsamayagambhīra (the profound great samayas) and the mudrārtha (the vast samayas). From among these, regarding the mūla (root) and aṅga (branch) samayas, the intent of this very [text] should be understood in detail from the twenty-sixth chapter. The meaning is: "By contemplating that very [reality], the yogi is adorned with bodhicitta; through compassion for all sentient beings, one abides in the samayas and vows." Having thus shown the manner of abiding in the samayas, now, in order to show the faults of not guarding the samayas and the trainings, it is said: "If the samayas are impaired, one will not obtain empowerment or accomplishments in the maṇḍala." This means that although one has first received blessings and empowerments from the guru and obtained the instructions and subsequent advice, if one does not guard the samayas, it will produce undesirable results. Regarding the restoration of those [faults], one should understand the sequence of the magnitude of the transgressions. If one does not perform empowerment, gaṇacakra, confession, and restraint, one will fall into the Vajra Hell; therefore, one must perform confession and restraint. Having shown the samayas to be guarded, now, in order to show the samayas to be consumed and utilized, regarding the three types of purity: first, for the individual who dwells in the conduct of the two stages, the secret empowerment is taken as the path by teaching the consumption of the peaceful drink.

སྦྲང་རྩི་ནི་ལུས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གི་ཁྱད་པར་ལས་བྱུང་བའི་གླ་རྩིའོ། ། མཚལ་དང་ནི་རང་བྱུང་མེ་ཏོག། ག་བུར་དང་ནི་ཟླ་བ་རི་བོང་འཛིན། ། དེ་དག་དང་བཅས་པ་གཞི་མཉམ་མོ། ། ཙནྡན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཤ་མི་ལུས་ལས་བྱུང་བའོ། ། དཀར་བ་དང་དམར་བའི་ཆ་ནི་རྐང་གི་སྦུ་གུ་ལས་དང་། གོ་རོ་ཙ་ན་མ་ད་ན་འོ་མ་དང་སྦྱར་བ་ནི་ཤ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་རི་ལུར་སྦྱར་བ་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤ་ལྔ་པོ་ལས་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན། དེ་དག་ལ་ལཾ་མཾ་པཾ་ཏཱཾ་ཨཾ་ཞེས་པས་འབྱུང་བ་ལྔ་ཁམས་ཡུམ་དུ་དག་པར་བྱེད། བི་མུ་མ་ར་ཤུ་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ། བྷཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ལས་རིགས་ལྔ་ཡབ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྡུས་པས་ཐབས་ཤེས་རབ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་སྦྱོར་བ་བདུད་རྩིའི་སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་དུ་གདམས་པ་ཉིད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་སྦྲང་རྩི་ནི་ཞེ་སྡང་ཆུའི་རླུང་ངོ་། ། མཚལ་ནི་ང་རྒྱལ་སའི་རླུང་། ག་བུར་ནི་འདོད་ཆགས་མེའི་རླུང་ངོ་། ། བཅས་ནི་གཏི་མུག་སྟེ་ནམ་མཁའི་རླུང་ངོ་། ། ཙནྡན་ནི་ཕྲག་དོག་གི་རླུང་ངོ་། ། དམར་དང་ནི་ཞེས་ཙི་ཏྲ་ཀ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་སིནྡྷུ་རའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། སྦྱར་བ་ནི་ཞེས་རླུང་དང་སྔགས་ལྷ་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཏུའོ། ། དེ་ཉིད་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མྱངས་ན་ཞེས་མགྲིན་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཉིད་སྔགས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་གསུང་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པའོ། ། སྦོམ་པོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་ཆ་ལས།

Honey is the musk produced from the specific flowers of the body. Cinnabar is the self-arisen flower. Camphor is the moon, the bearer of the hare. Together with these is the "equal basis." The various types of sandalwood are produced from the flesh of the body. The white and red portions are from the marrow tubes, and the gorocana and madanā are combined with milk. These are prepared as pills endowed with the five meats. From the five meats, which are the nature of insight, come go, ku, da, ha, and na. By means of the syllables laṃ, maṃ, paṃ, tāṃ, and aṃ, the five elements are purified as the female consorts. Vi, mu, ma, ra, and śu are the five nectars: bhūṃ, trāṃ, hrāṃ, khaṃ, and hūṃ. By gathering the five male families and the five wisdoms together, the union of method and insight into great bliss is the specific instruction for the accomplishment of nectar. Specifically, honey is the wind of the water element of hatred. Cinnabar is the wind of the earth element of pride. Camphor is the wind of the fire element of desire. "Together" is the wind of the space element of delusion. Sandalwood is the wind of jealousy. "Red" is similar to cittraka, a variety of sindūra. "Combined" means that wind, mantra, deity, and wisdom are inseparable and of one taste. If that very thing is tasted according to the proper method, it should be applied to the throat cakra; this is the accomplishment of Vajra Speech, blessed by the āli and kāli mantras. From the part of the limb of the body of the "thick one," the Vajra Holder:

མཐའ་ལྟག་ནི་སོར་མོ་རྩེ་སྦྱར་བས་ཞེས་བདུད་རྩི་ལེགས་པར་བླངས་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་ལྕེས་ལེན་པ་སྟེ་ཁམས་ལྔ་རོ་མཉམ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་རིག་པས་རྟག་ཏུ་སྤྱན་ཞེས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ངག་ཡིད་བདེ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་གི་རྒྱུད་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཞི་བའི་བཏུང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདུད་རྩི་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་རྟག་པར་ཐོབ་བར་འགྱུར་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ནི། རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་། གཙང་བ་དང་། མི་འགྱུར་བ་བདེ་ཞིང་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་འཆར་བའོ། ། དེ་ལས་ཞི་བའི་བཏུང་བ་ནི་ལྷག་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཡབ་ཡུམ་བདུད་རྩིར་ཞུ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མྱངས་པས་ནི་ཞེས་ལྷ་མོ་རོ་རྡོ་རྗེ་མར་གྱུར་པས་མགྲིན་པ་སྦྱང་བའོ། ། སྦོམ་པོ་ནི་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་ལས་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་འབབ་པའོ། ། མཐའ་ལྟག་ནི་ཙཎྜ་ལཱི་སྟེ་འོག་རྩ་གསུམ་འདུས་ནས་སྦར་བས་རྩེ་སྦྱར་བ་ནི་མེ་ཆུ་ཚ་གྲང་གཉིས་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངོ་འཕྲོད་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རྟག་ཏུ་སྤྱོད་ནི་ཐུན་བཞི་ལ་སོགས་པར་མ་ཡེངས་པས་དཔྱིད་དང་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་འབར་འཛག་བསྒོམ་པའོ། ། ཡང་ན་སྦོམ་པོ་ནི་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྣང་བ་རྡོ་རྗེ་འཆར་བ། མཐའ་ལྟག་ནི་ཤེས་རབ་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ། རྩེ་སྦྱར་བ་ནི་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་རོ་མཉམ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་སྣོད་གཅིག་ཏུ་ཟ་བའི་གཙང་སྦྲ་བསྟན་པ་ནི། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ནི། །

Regarding the phrase "joining the tips of the fingers at the crown": by properly taking the amṛta, the yogi takes it with his own tongue. Through the awareness that the five elements are of one taste in great bliss, he constantly "looks" [at it], thereby blessing his own body, speech, and mind in bliss. This causes the continuum of empowerment to expand. This is called the "peaceful drink." From the power of the arising of the amṛta of the non-dual Glorious Vajrayoginī and Glorious Heruka, one will constantly obtain accomplishments. The attainment of Mahāmudrā is the arising of the permanent, blissful, pure, and unchanging, in which qualities are perfected. Among these, the "peaceful drink" is the specific quality of the circle of the meditational deity and consort melting into amṛta. Likewise, "by tasting" means that one becomes the goddess Rasavajrā, thereby purifying the throat. "The thick one" refers to the stream of amṛta water flowing from the haṃ at the crown. "The crown" refers to the caṇḍālī; by the three lower channels meeting and igniting, the "joining of the tips" is the recognition of the two—fire and water, heat and cold—as bliss and emptiness. Thus, it is called "the awareness of yoga." "Constant practice" means meditating on the yoga of the spring and the bindu—the blazing and dripping—without distraction during the four sessions and so forth. Alternatively, "the thick one" is the method of great compassion, the arising of the appearance of Vajradhara. "The crown" is the wisdom of the object, the emptiness of the dharmatā. "Joining the tips" is the inseparable union of emptiness and compassion, the state of equal taste. Now, to show the purity of eating from a single vessel: "Entering into the midst of the gaṇacakra..." [is as follows].

ཞེས་བསྐྱེད་རིམ་དུ་གོང་གི་བདུད་རྩི་སྦྱངས་པ་དེ་ཉིད་ལྷ་སྐུ་བདེ་བར་ཞུ་བ་ཡེ་ཤེས་ངང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་འཛིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཧེ་རུ་ཀས་གསང་ཆེན་རིགས་གཅིག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། རྫོགས་པ་ལྟར་ན་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་བཞག་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་པོའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལས་འབྱུང་ངོ་། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་འཛིན། ། ཅེས་ལྷ་ཚོགས་དང་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡབ་ཡུམ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་བས་བདེ་སྟོང་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས། འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཟ་བ་ཉིད་ཕྱི་ནང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་དབང་གསུམ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལས་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་གསང་ཆེན་བསྟན་པ་ནི། འདི་ནི་མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་འགྱུར། ། ཞེས་པས། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་ཏེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལམ་དུ་བྱ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་པོ་ལྔ་བདེ་བར་འཆར་བ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་འབྱུང་བ་ལྔ་སྟོབས་སུ་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་འཆར་བ་ཉིད་ནི། རླུང་སེམས་འདྲེས་པའི་སྲོག་གི་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི་ནང་དུ། སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་འཆར་བས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས། ལུས་ཀྱི་གནས་ཐམས་ཅད་ན་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་སོ་སོར་ཐབས་ཤེས་རབ་མ་འདྲེས་ལ།

Thus, regarding the generation stage: the aforementioned purification of the amṛta is the blessing of the deity’s body melting into bliss within the state of wisdom. "All hold the vajra signs" means that all the deities of the maṇḍala are sealed by Heruka as the Great Mudrā of the single great secret family. According to the completion stage, placing [the deities] within the assembly of deities of the body maṇḍala means that all the deities of the five cakras arise from the state of instantaneous wisdom. "All hold the vajra signs" means that the entire assembly of deities, the heroes, and the yoginīs in union, become inseparable method and insight. By abiding in the absorption of supreme bliss and emptiness, this is the experience of the wisdom of great bliss. Because the consumption of the wisdom of bliss becomes of one taste with the outer and inner, this teaches the path connected with the third empowerment. From that, the teaching on the great secret of the resultant tantra is: "This becomes the half of ten immortals." This refers to possessing the four mudrās: the action mudrā takes the five sensory qualities, such as form and so forth, as the path; the dharma mudrā causes the five faculties to arise as bliss; the great mudrā causes the five elements to become powers; and the samaya mudrā causes the five wisdoms to arise. Within the single life-drop where wind and mind are merged, all phenomena of existence and peace arise clearly as the mirror-like wisdom. In all the locations of the body, the vowels and consonants are individually present as method and insight without being mixed.

འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྣང་བ་མ་ལུས་པའི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས། ཐིག་ལེ་དཀར་དམར་རོ་རྐྱང་དུ་སྲོག་རྩོལ་དག་དབུ་མ་ཀུན་འདར་དུ་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་རྩ་དང་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་དང་། འབྱུང་བ་བཞིའི་ནུས་པའི་བདུད་རྩིས་མ་དག་པ་དང་དག་པའི་དོན་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས། ལུས་སེམས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ངང་དུ་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་ལུས་འོད་གསལ་དུ་དག་ལ། དེ་ཉིད་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་དབྱིངས་རིགས་གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཟུང་འཇུག་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་མི་འགྱུར་བ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཉིད་དོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འཇུག་ནི་སྐུ་གསུམ་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དང་བཅས་པ། འཇུག་བྱེད་ཡིན་ནི་ཐོག་མར་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་རྒྱུ་ཆ་བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་སོ། ། གནས་པ་ནི་ལམ་རིམ་པ་སྒོམ་ཞིང་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། འབྱུང་བ་ནི་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པས་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པས་གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དུ་སྟོན་པས་སོ། ། མཆོད་བཞི་དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞེས་པས་རྗེ་བཙུན་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བཀོད་པ་བསྟན་པ་ལས། བདེ་ཆེན་གྱི་འཁོར་ལོའི་མཚམས་སུ་བུམ་པ་བཞི་སྟེ། ཤར་ལྷོར་རིན་པོ་ཆེ་ཀེ་ཀེ་རུའི་བུམ་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་བཻ་ཌཱུརྱའི། ནུབ་བྱང་དུ་པདྨ་རཱ་གའི། ། བྱང་ཤར་དུ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྗང་བའི་བུམ་པ།

The discriminating wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna) is the discernment of every particularity of all appearances, both mundane and supramundane. The wisdom of equality (samatā-jñāna) is the state in which the white and red drops, through the purification of the vital winds (prāṇāyāma) in the rasanā and lalanā, become of one taste within the central channel, the avadhūti. The all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna) is the performance of various enlightened activities through the power of the channels, syllables, and the nectar of the four elements within the vajra body, which purifies both the impure and the pure. The wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna) is the non-duality of the expanse and awareness within the state of the indivisibility of body and mind, where the ultimate and conventional channels, winds, and drops are purified into the illusory body and clear light, and that very state is the bliss, clarity, and non-conceptuality of the dharmadhātu. All is of one taste in the unchanging, coemergent, great bliss wisdom of the union, the glorious Heruka Vajradhara himself. The entry into all accomplishments is the embodiment of the three kāyas, the seven limbs, and the eight masteries. The means of entry is the blessing of the guru and the meditational deity at the time of the initial empowerment. The abiding is through meditating on the stages of the path and possessing the samayas and vows. The emergence is through reaching the culmination of the path and engaging in the conduct, thereby manifesting the power of enlightened activity for the benefit of others without obstruction. Regarding the "four offerings and likewise the yoginīs," this teaches the arrangement of the mandala of the venerable Heruka. At the corners of the wheel of great bliss are four vases: in the southeast is a vase of precious karketana; in the southwest, of lapis lazuli; in the northwest, of ruby; and in the northeast, a green vase of indranīla.

དེ་དག་གི་ཁ་རྒྱན་མགུལ་ཆིངས་དར་དཔྱང་དང་བཅས་པས་ཤིང་ཨ་ཤྭདྠ་ནྱ་གྲོ་དྷ། པ་ཏ་ལ་དང་། ཨརྫུ་ནའི་ཤིང་སྟེ། དེའི་སྟེང་དུ་རྒྱལ་རིགས་བྲམ་ཟེ། རྗེའུ་གདོལ་བ་ཅན་གྱི་ཐོད་པར་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བ་སངས་རྒྱས་རིགས་བཞིའི་བདག་ཉིད་ལས་བུམ་པ་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་ཆུ་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་ཅན། ཀ་པཱ་ལ་རྣམས་ནི་གསང་བའི་དབང་གི་དོན་ཏོ། ། ཡང་མཆོད་བཞི་རྣལ་འབྱོར་པས་རིམ་པ་དང་པོ་ལྟར་ན། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ནི་སྙིང་པོའི་ལྷ་མོ། ཆོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་མཚམས་མའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་པ་བཞི་ལས། ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་འགུགས་པར་བྱེད་པ། ཡང་དག་པའི་འཚོ་བས་འཆི་བར་བྱེད། ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བས་སྡོམ་པར་བྱེད། ཡང་དག་པའི་དྲན་པས་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྙོམས་འཇུག་པ་ནི་དྲོད་ནི་གསལ་བ། རྩེ་མོ་བདེ་བ། བཟོད་པ་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་མཆོག་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ཚོགས་པ་གཅིག་པས་སོ། ། མཐོང་ལམ་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཤར་བས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་མཆོད་བཞི་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགའ་བ་བཞི་བདེ་ཆེན་གྱི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་གཉིས་མེད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒོ་སྲུང་མ་བཞི་རྣམ་ཐར་སྒོ་བཞི་འབྲས་བུ་བཞི་དང་གཉིས་མེད་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་བཞི་མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞི་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་དང་གཉིས་མེད་དོ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ནི།

Their mouth ornaments, neck-cloths, and silk pendants are made of aśvattha, nyagrodha, pātala, and arjuna wood. Upon these are skull-cups belonging to the kṣatriya, brahmin, vaiśya, and caṇḍāla castes, filled with the five meats and five nectars (amṛta), which are the nature of the four Buddha families. The action vases are of the nature of the nectar of the eight-branched water, while the kapāla skull-cups represent the meaning of the secret empowerment. Furthermore, according to the first stage of the four offerings for the yogi: the four yoginīs of the applications of mindfulness (smṛtyupasthāna) are the central goddesses; the yoginīs of the dharma are the four correct abandonments (samyakprahāṇa) at the intermediate points. From the four meditations of the great seal (mahāmudrā): right action (samyakkarmānta) performs summoning; right livelihood (samyagājīva) performs killing; right effort (samyagvyāyāma) performs binding; and right mindfulness (samyaksmṛti) performs subjugation. The samaya seal is the glorious yoginī, the union of calm abiding (śamatha) and special insight (vipaśyanā), the vajra and lotus. Heat (ūṣman) is clarity; the peak (mūrdhan) is bliss; acceptance (kṣānti) is the non-conceptual dharma; and the supreme mundane dharma (laukikāgradharma) is the union of bliss, clarity, and non-conceptuality. On the path of seeing, the four seals arise as the sixteen moments of primordial wisdom (jñāna). In particular, the four offerings are non-dual with the four goddesses of great bliss, the four joys of the action seal (karmamudrā). The four dharma seals are non-dual with the four gatekeepers, the four doors of liberation (vimokṣa), and the four fruits. The great seal is non-dual with the four immeasurables (apramāṇa), the four intermediate goddesses, and the four emptinesses (śūnyatā). As for the samaya seal:

ཡེ་ཤེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དབང་པོ་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དཔྱིད་དང་ཐིག་ལེ་འབར་འཛག་གོ། ། གཉིས་མེད་བདེ་སྟོང་དུ་གྱུར་པའོ། ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའང་ཉིད་འཛིན་ཅེས་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་དང་། ཞུ་བ་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པའི་ཆེ་བ་བསྟན་པར་བཞེད་ནས། ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བ་ནི་ཞེས་པ་དང་དབང་པོ་བསམ་གཏན་བཞི་དང་བཅས་པ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཉིད་ཟག་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་ཆ་ཤས་རྒྱུ་རྐྱེན་འཇིག་ཚོགས་མཚན་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཞེས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཧེ་རུ་ཀ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་སྟོང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ་ཞེས་མཚུངས་པ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དང་ཆ་མཐུན་པའི་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རང་འབྱུང་ལྷུན་གྲུབ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་དབང་བསྐུར་བའི་གཞིའམ་གནས་ཀྱི་རིམ་པ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རི་བོ་ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ། རི་བོ་ནི་ལྷུན་ཆགས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། ། ཚང་ཚིང་ལྗོན་པའི་ཤིང་སྣ་ཚོགས་པ་འབྲས་བུ་དང་མེ་ཏོག་ཆགས་པ་ཅན་ནོ། ། སྨན་ལྗོངས་དང་ཞེས་པ་སྨན་སྣ་སྐྱེ་བ་ཅན་ནོ། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ནི་གངྒཱ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་འགྲམ་གཡས་གཡོན་གྱི་ངོགས་དག་ནི་ཚལ་གླིང་ཆུ་ཕྲན་འདུས་པའོ། །

The four wisdoms of suchness are the union of the glorious Vajrayoginī and the lord Śrī Heruka, in which the spring and the drops blaze and flow. This becomes non-dual bliss and emptiness. Regarding the phrase "the attainment itself," it is intended to demonstrate the greatness of the immeasurable great bliss in which the coemergent wisdom of the state of suchness and the melting coemergent are inseparable. The bliss of gods and humans, along with the four concentrations of the sense powers, and the reality of universal monarchs and so forth, are contaminated; therefore, they are conditioned, consisting of the parts of emergence, causes, conditions, the transitory collection, and signs. The phrase "of the Vajra Holder" refers to the wisdom of the essential nature of uncontaminated bliss and emptiness of the glorious Vajradhara Heruka. It means that [all others] cannot match even a sixteenth part of a single moment, and thus it is peerless. The practitioner’s realization of the ultimate wisdom is also concordant with that, because the essential nature is utterly pure, and because of the realization of the coemergent, self-arisen, and spontaneously present. In that regard, first, to demonstrate the unsurpassed sequence of the basis or location for the empowerment, the word "mountain" is mentioned. A mountain is majestic and endowed with qualities. It is filled with various dense groves of trees bearing fruit and flowers. "Herbal valleys" refers to places where various medicinal herbs grow. "Great rivers" refers to the Gaṅgā and so forth; their right and left banks are where groves, islands, and small streams converge.

གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། བསྐལ་བ་ཆགས་དུས་ནས་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགགས་པའི་ས་ལ་དབུགས་རྒྱུ་བ་དང་དབུགས་བྲལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་ཀྱི་རྡུལ་ཚོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། ཡང་གསང་བ་དང་གསུམ་པ་ལྟར་ན། རི་བོ་ནི་ཤེས་རབ་རིག་མའི་ཚང་ཚིང་ནི་སྐྲ་དང་བ་སྤུའི་ཚོགས་འཁྲིགས་པ། ཕུགས་རྣམས་སམ་ཞེས་པ་ལུས་ཀྱི་གནས་དང་ཉེ་གནས་ལ་སོགས་པར་འདུ་བའི་སའོ། ། སྨན་ལྗོངས་ནི་ལུས་ལ་ར་ས་ཡཱ་ན་གནས་པ་དག་གོ། ། ཆུ་ཆེན་པོ་ནི་རྩ་གསུམ་པོ་ནས་འབབ་བོ། ། དེ་དག་གི་དོགས་དག་ནི་ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དོ། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པ་ནི་ཐོག་མར་ལུས་ཆགས་པ་ནས་སོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་གནས་སོ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པས་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་ཅིང་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི། རི་བོ་ནི་ལུས་ཀྱི་དབུས་ལས་ཀུན་འདར་རོ། ། ཚང་ཚིང་ནི་རྩ་བྲན་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལ་སོགས་པའོ། ། སྨན་ལྗོངས་ནི་ཁམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དངས་སྙིགས་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཕུགས་རྣམས་ནི་འདོད་ཆགས་བྲལ་བས་སྡང་ཞིང་སྐྲག་ལ། བྱ་བ་སྤྱད་པ་ལ་སོགས་པས་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ནི། སིཧླ་དང་གླ་རྩི་དང་ཟླ་བ་འབབ་པའི་རྩ་ལ་སོགས། དེའི་ངོགས་དག་ནི་རྩ་འཁོར་ལོ་རྣམས་སུ་ཁམས་འདུ་བ་དག་གོ། །

The primordially established charnel ground is blessed by the glorious Heruka. It should be understood as the state where the movement of breath and the breathless state are known upon the ground where conceptualizations, imputed since the time of the formation of the aeon, have ceased. "There, one should draw the maṇḍala" means that at the time of conferring the vase empowerment, the drawing and meditation of the colored-powder maṇḍala should also be understood as being in that very place. Furthermore, according to the secret and third [empowerments]: the mountain is the dense thicket of the wisdom consort; the mass of hair and body hair is the tangled forest. The "caves" or "grottoes" are the sites of the body, such as the pīṭhas and upapīṭhas, where the gathering occurs. The "medicinal valleys" are the rasāyana residing in the body. The "great river" flows from the three channels. Their "banks" are all the regions of the body. "Primordially established" refers to the time when the body was first formed. The "charnel ground" is the place where non-conceptual jñāna arises. "There, one should draw the maṇḍala" means that by relying on that dharma-maṇḍala, one extracts and holds the essence. Specifically, the "mountain" is the kuntāra from the center of the body. The "dense thicket" refers to the seventy-two thousand minor channels and so forth. The "medicinal valleys" are all the refined and dregs of the bodhicitta elements. The "caves" are so called because, being free from desire, they are fierce and terrifying, and because jñāna is difficult to realize through activities such as conduct. Furthermore, the "great river" refers to the channels through which sindūra, kastūrī, and the "moon" flow. Their "banks" are the gatherings of the elements within the channel-wheels (cakras).

གདོད་ནས་གྲུབ་པ་ནི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་དུའོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ས་ཕྱོགས་དབེན་པ་ཉིད་དོ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་དབང་ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་བདེ་ཆེན་བླ་ན་མེད་པ་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལེན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ལྟར་ན། རི་བོ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། ཚང་ཚིང་ནི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་ལས་བུདྡྷའི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་ཚད་མེད་པའོ། ། སྨན་ལྗོངས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ངོགས་དག་ནི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཞི་བ་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་རྣམ་པར་དག་པ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གནས་སོ། ། དེར་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་གསང་བ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། ། མཆོད་པའི་ཚུལ་ལས་བདུད་རྩི་རྒྱས་བྱེད་ཐབས་ཉིད་འགྱུར་མེད་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད། ། གང་ཟག་གང་གིས་འདིར་ཞུགས་འཇུག་ལྡོག་ཁྱད་པར་བརྟགས་ནས་མི་འདའ་བར་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན། ། ཡུལ་དང་ཡུལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་བ་ཆེན་གསང་བ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །

That which is primordially established refers to all the channels, winds, drops, and syllables as being self-arisen. The "charnel ground" is the secluded location for realizing coemergent wisdom (sahaja-jñāna). There, one should draw the maṇḍala. This is taught for the purpose of receiving the essence of the conventional and ultimate bodhicitta, the unsurpassed great bliss, in connection with the subsequent empowerment. According to the Unsurpassed [Tantra], the "mountain" is the unchanging nature of phenomena (dharmatā). The "dense forest" is the immeasurable source of the qualities of a Buddha arising from love and compassion. The "medicinal valley" refers to the factors conducive to awakening, such as the six perfections. The "great river" is the meaning of the non-conceptual emptiness of all phenomena. The "banks" are the wisdom free from all extremes. "Primordially established" is the peace of the nature of phenomena, the innate equality, the unborn itself. The "charnel ground" is the state where the eight collections of consciousness are purified and free from all obscurations. There, one should draw the maṇḍala of the bodhicitta of great bliss; this is taught as the meaning of the great secret Unsurpassed [Tantra]. Through the manner of offering, the method that causes the amṛta to flourish manifests unchanging wisdom. Any individual who enters this, having examined the distinctions between entering and turning back, relies upon the distinguished meaning without transgressing. This is the sphere of activity of the great secret Śrī Heruka, the state of the great mudrā of the object and the subject.

ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་རིགས་ལྡན་མཉེས་བྱེད་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་ནི་རབ་དབྱེ་ཐོབ་པའོ། ། དེས་ལེའུའི་གཞུང་མདོར་བསྟན་པའི་ཚུལ། ལེའུའི་མཚན་ནི། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་པ་ནི། ཐོག་མར་ལམ་དང་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་དང་པོའོ། ། ། ། ད་ནི་ལེའུ་དང་པོར་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རྩ་བ་མདོར་བསྟན་པས་ལུས་རྣམ་གཞག་ལྟར་བསྟན་པས། བརྗོད་བྱའི་གསང་བ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཡང་དག་གནས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རྙེད་དཀའ་བ། ། ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་པར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས། ད་ནི་ལེའུ་སོ་སོའི་དོན་ཇི་ལྟར་བསྡུ་བ་དང་སྤྲོ་བ་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་གི་དོན་སོ་སོར་རྣམ་པར་བཤད་པ་བསྟན་ལ་དབང་བ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པའི། ། བླ་མེད་མཆོག་བཟང་ཐོབ་འགྱུར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བས། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་ཀུན་བདག་ཉིད། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་གསང་ཆེན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཐོག་མར་སྨིན་བྱེད་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་འགྲོ་བ་སྙེན་པའི་རིམ་པ་རྣམ་གསུམ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་སྐལ་ལྡན་རྗེས་སུ་འཛིན་དང་སྐལ་དམན་མིན། །

The common, the special, the general, and the specific families. One attains the distinctions of the maṇḍala that pleases and possesses [these qualities]. This is the manner in which the source text of the chapter is briefly presented. As for the title of the chapter: "Entering the Maṇḍala from the Glorious Cakrasaṃvara" refers to the initial teaching on the path and secret wisdom. This is the first chapter. Now, since the first chapter has presented a brief summary of all causes, methods, and results according to the structural outline of the body [of the tantra], it has taught the unsurpassed secrets of the expressed meaning and the expressing words. Regarding the meaning of the passage: "Abiding perfectly in the beginning, middle, and end, difficult to find in the three worlds," the maṇḍalas of manifest emergence are fully perfected. Now, one must gain certain realization of how the meaning of each individual chapter is to be condensed and expanded, and the explanation of the meaning of the branch samayas is taught, followed by the presentation of the empowerments. Thus: "The wisdom of all the Tathāgatas, Completely free from all conceptualization, The unsurpassed, supreme, and excellent attainment— By the empowerment of vajra wisdom, The yoga of the nature of all wisdom, One shall accomplish the supreme siddhi." By this, the empowerment is taught for the purpose of realizing suchness that was previously unrealized. In the Great Secret Vajrayāna, the Vajradhara has stated that the empowerment must be preceded by the maṇḍala that ripens [the disciple]. In that regard, one should first understand the three stages of the preliminary approach, which is the maṇḍala that ripens. A qualified Vajra Master should take care of those who are fortunate and not those who are unfortunate.

གཙོ་བོ་ལ་འབུམ་འཁོར་ལ་ཁྲི་ཕྲག་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ནུས་པ་དེ་ཉིད་མཚན་མ་དུས་བྱུང་བ། ། རིགས་ནི་འདོད་ཡོན་དག་སྟེ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་ལས་མཁའ་དང་མིག་གིས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཉིད། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལ་མཁའ་དང་ཕྱོགས་ཀྱིས་རླུང་བཅུ་དག་པས་དེ་རྗེས་ལས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་རིགས་བསྡུས་གསང་བའི་དབང་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་བླ་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐུན་མོང་བ་དང་། ཁྱད་པར་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་དག་པས། སྐལ་ལྡན་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་ནུས་པས་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་བློ་སྦྱོང་བ་ལ་སློབ་ཏུ་གཞུག་པའོ། ། སྒྲུབ་བྱེད་སློབ་མས་གསོལ་བ་ལན་གསུམ་དུ་བཏབ་པས་སོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་ནི་སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལྡན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྒྱུད་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱིས་མཛེས་པ་ལས་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ། ཡང་དག་ཤེས་ཤིང་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལེགས་པར་རྟོགས་པའོ། ། རྒྱུད་ཅེས་པ་ནི་སྤྱིར་བླ་ན་མེད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལས། ཁྱད་པར་དུ་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དོ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་གསང་སྔགས་ཞེས་པ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ལྷ་སྔགས་ཕྱག་རྒྱ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས། བརྡ་དང་སྤྱོད་པས་སྒྲ་དང་དེའི་སྐྱོན་རྣམ་པར་དག་ཚུལ་སྙིང་པོ་རྟོགས་པའོ། །

Regarding the principal [deity]: "One hundred thousand for the principal, ten thousand for the retinue; the capacity for various activities arises at the time of the signs. The family is the purification of the objects of desire; from one hundred thousand, the qualities and activities are like space and the eyes. For the maṇḍala deities, through space and the directions, the ten winds are purified, and thereafter they become the essence of activity." This is the meaning. Then, regarding the phrase "thereafter" and so forth, in this very tantra, the secret empowerment of the condensed family is to be taught. First, the characteristics of the Vajra Master—the guru to be accomplished—are both common and specific. Because he is able to care for fortunate disciples through the complete purity of view, meditation, and conduct, he leads them to train the mind in the stages of the path. This is done by the practitioner disciple making the request three times. The sequence of how to accomplish the maṇḍala will be shown below. In that regard, first it is stated that the master possesses all characteristics. Being adorned by the three vows of the tantra, he realizes the meaning of selflessness. "Knowing correctly" means he has thoroughly realized the meaning of the two truths: that all phenomena are dependently originated. "Tantra" refers generally to the realization of the ocean-like suchness of the Unsurpassed [Yoga Tantra], and specifically to the subject matter and expression of the glorious Cakrasaṃvara. "Glorious Heruka Secret Mantra" refers to the deity, mantra, and mudrā of the glorious Vajrayoginī and the glorious Heruka. From the suchness of the self, one realizes the essence through the purification of sounds and their defects by means of symbols and conduct.

ཁྲོ་མེད་ནི་བཟོད་པ་དང་དུ་ལེན་པ་རྒྱུད་འཇམ་པར་འགྱུར་བའོ། ། གཙང་ཞིང་ནི་ཉེས་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ལྟུང་བ་ཞག་ཏུ་མི་འཇོག་པའོ། ། མཁས་པ་དང་ཞེས་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་དང་། ཡང་ན་དེ་ཉིད་བཅུ་ལའོ། ། སྦྱོར་ཞེས་ནི་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུའི་དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་འགྲོ་ལྡོག་རྟོགས་པས་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པ་དག་གོ། ། ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ནི་མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་རང་བས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་བློ་ནུས་དང་ལྡན་པས། དང་པོ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བརྟན་བྱས། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་དབང་བསྐུར་བ། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཡང་དག་ཐོབ། ། སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་བ་ཐོབ། ། ཡོངས་སུ་འཛིན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསྙེན་པ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་རྫོགས་ནས། ། དངོས་གཞི་ལ་དང་པོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་ཀུན་སྤྱོད་ཅིང་། ། ཞེས་པས། གཏུམ་དྲག་ཚང་ཚིང་འཁྲིགས་པ་དང་། ། འུར་འུར་འབར་བས་ཁྱབ་པ་དང་། ། འཇིགས་སུ་རུང་རྣམས་ཤར་སོགས་པའི། ། ཕྱོགས་སུ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་ལེགས་གནས། ། ཧ་ཧ་དགོད་པ་དབང་ལྡན་དུ། ། བྱིན་ཟ་དཔལ་གྱི་ནགས་ཚལ་ཏེ། ། མུན་པ་དྲག་པོ་བདེན་བྲལ་དུ། ། རླུང་དུ་ཀི་ལི་ཀི་ལར་སྒྲོགས། ། ཤིཪྵ་ཨ་ཤྭཏ་ཀ་ཀོ་ལི། ། ཙུ་ཏའི་ཤིང་རྣམས་སྔར་བཞིན་ནོ། ། བྷ་ཏ་ཀ་རཉྫ་ཉིད་དང་། ། པར་ཀ་ཏི་དང་སར་ཏི་པའོ། ། དབང་པོ་ནོར་སྦྱིན་ཉིད་དང་ནི། །

Being without anger means accepting patience and becoming gentle in one's continuum. Being pure means remaining unstained by downfalls, not allowing a transgression to remain for even a single day. "Learned" refers to the activities of the outer and inner maṇḍalas of suchness, or alternatively, to the ten suchnesses. "Application" refers to the experience of the suchness of cause, method, and result. "Wisdom" refers to the path of consciousness and wisdom, through which one realizes suchness as the inseparability of emptiness and compassion. "Going to the other shore" means possessing the power of the mind that cherishes others more than oneself through the bodhicitta of non-dual meditative equipoise and post-meditation; as it is said: "First, arising from the power of compassion, one stabilizes the mind of perfect awakening. Through the guru's kindness, one correctly receives the empowerments such as the vase and so forth, attains the bliss of the enjoyments of existence, and turns one's back on worldly grasping." This is the meaning. Having completed the activities of the approach, the preliminary for the main practice is as follows: "One should conduct oneself in the charnel grounds." This refers to places that are fierce and violent, dense with thickets, pervaded by roaring flames, and terrifying in the directions such as the east, properly situated in a counter-clockwise direction. "Ha ha" laughter is in the northeast; the "glorious forest" of fire is in the southeast; intense darkness is in the southwest; and the sound of "kili kila" is in the northwest. The śiṃśapā, aśvattha, and koli trees, as well as the cūta, bhaṭā, karañja, parkaṭī, and sarpitā trees, are as previously described. Indra and the Giver of Wealth (Kubera) themselves...

ཀླུ་ཡི་དབང་པོ་གཤིན་རྗེའི་བདག། དྲང་སྲོང་དང་ནི་བདེན་བྲལ་ཏེ། ། རིག་འཛིན་འབྱུང་པོའི་བདག་པོའོ། ། ནོར་རྒྱས་བུ་དང་འཇོག་པོ་དང་། ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པདྨ་དང་། ། པདྨ་ཆེན་པོ་ཧུ་ལུ་རུ། ། རིགས་ལྡན་དང་ནི་དུང་སྐྱོང་ངོ་། ། སྒྲ་སྒྲོགས་དང་ནི་རྨུགས་འཇིགས་དང་། ། དྲག་པོ་དང་ནི་འཁྱིལ་བ་དང་། ། གཏུམ་པོ་འདི་དག་སྤྲིན་བརྒྱད་དོ། ། སྟུག་པོ་སྙིམ་པ་ཆར་འབེབས་པ། ། ལྗོན་ཤིང་རྣམས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ། ཞིང་སྐྱོང་བརྒྱད་དུ་གྲགས་པ་སྟེ། ། ལུས་ཕྱེད་ཐོན་པ་གྲི་གུག་དང་། ། ཐོད་པ་རྒྱན་ལྡན་ཡུམ་ལྡན་ནོ། ། སེང་གེ་སྟག་དང་ཅེ་སྦྱང་གདོང་། ། འུག་པ་བྱ་རྒོད་ཕག་དང་ཁྱི། ། ཁྭ་དའི་གདོང་པ་ཕྱག་གཉིས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་སྒྲུབ་པ་པོ། ། གྲུབ་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི། ། དབང་ཕྱུག་བྱིན་གྱིས་རློབ་བྱེད་ཚོགས། ། སྤྱོད་པ་པ་དང་བསམ་གཏན་པ། ། སྣ་ཚོགས་མཁའ་འགྲོ་ཤ་ཟ་དང་། ། ཅེ་སྤྱང་རོ་ལངས་དུག་སྦྲུལ་དང་། ། དུར་ཕག་གཅན་གཟན་དུ་མ་དང་། ། འདབ་ཆགས་དུ་མ་ཀེང་རུས་ཅན། ། མེ་དང་ཆུ་འབབ་རི་བྲགས་སོགས། ། མཆོད་རྟེན་རང་བྱུང་ལྷ་རྣམས་བཅས། ། འཁོར་འདས་ཆད་པ་དུར་ཁྲོད་དེ། ། ཐོད་པ་ཤ་དུམ་ཁྲག་འབབ་པ། ། རོ་ཡི་ཤ་ལ་འཐོག་བྱེད་པ། ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་རྟག་དང་། ། སྡུག་བསྔལ་བདག་མེད་དོན་སྤྱོད་པ། ། ཡིད་འབྱུང་དེ་ལས་ལམ་སྤྱོད་པ། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་རབ་བསྟན་པ། ། ཞེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའོ། ། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི། རི་ཡི་རྩེ་དང་རི་སུལ་དང་། །

The Lord of Nāgas, the Master of Yama, the Sage, and the Lord of the Nairṛta; the Lord of Vidyādharas and Bhūtas: Vāsuki, Takṣaka, Karkoṭaka, Padma, Mahāpadma, and Huluru; Kulika and Śaṅkhapāla; Rāvaṇa, Mūrdhaṭaka, Rudra, and Āvarta—these are the eight fierce clouds. The dense, cupped hands that bring down rain, dwelling upon the trees, are renowned as the eight Field Protectors. With half their bodies emerging, they hold curved knives and skull-cups, adorned with ornaments and accompanied by consorts. They have the faces of lions, tigers, and jackals; owls, vultures, pigs, and dogs; and the faces of crows—each with two arms. The Buddhas, Bodhisattvas, Hearers, Solitary Realizers, and practitioners; the assembly of accomplished beings, lords of yoga, and those who bestow blessings; the Carakas and meditators; the various Ḍākinīs and Piśācas; jackals, vetālas, poisonous snakes, cemetery pigs, and many beasts of prey; numerous birds and skeletons; fire, flowing water, rocky crags, and so forth; together with stupas and self-arisen deities—this is the charnel ground where saṃsāra and nirvāṇa are severed. There, amidst the flowing blood and fragments of flesh in skull-cups, they devour the flesh of corpses. Relying upon that, they practice the meaning of impermanence, suffering, and selflessness. From that disillusionment, they practice the path. Thus, the Great Charnel Ground is fully revealed. This is from the Self-Arisen Tantra of Vajrasattva. As for the branches of the site: the mountain peaks and mountain clefts, and...

ཆུ་བོའི་ངོགས་དང་ཚལ་གླིང་དང་། ། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་དང་བས་མཐའ་དང་། ། ཤིང་གཅིག་དང་ནི་དུར་ཁྲོད་སོགས། ། དབུགས་བྲལ་བདེན་པ་དག་ཏུ་ནི། ། དཔའ་བོའི་གཙོ་བོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བརྟན་པ་ཡི་ནི་གནས་དག་གམ། ། ཡང་ན་ཡིད་ནི་དགའ་བར་རོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་གྲོགས་དང་མཆོད་རྫས་དང་ཟས་དང་བྱ་བའི་རིམ་པ། ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པས། དང་པོར་བགེགས་ཉེ་བར་ཞིབ་སའི་ཆོ་ག་ལ་འཇུག་པས། ལྕི་བ་ས་ལམ་ལྷུང་བ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་ལྔ་ལ་སྤོས་ཆུ་ཙནྡན་ལ་སོགས་པས་དྲིའི་གཙང་ཁང་དུ་བྱས་པས། དང་པོར་ས་བརྟག་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་བརྟགས་ནས་ས་བརྐོ་ཞིང་། སའི་ལྷ་མོ་ལ་ས་བསླང་བ་དང་། ས་གཟུང་ཞིང་སྦྱང་བར་བྱས་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེགས་བུ་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ། ས་ནི་ལེགས་པར་བྱུག་ཅེས་སྔ་མ་དེ་དག་དང་། ཡང་ན། དུར་ཁྲོད་ཐལ་བར་ལྡན་པ་དང་། ། ཞེས་པས་སྐྱེས་བུ་ཤི་བ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་སོལ་བ་ཕྱེ་མ་དང་། མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་བཅས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བདུད་རྩི་རིལ་བུ་སྦྱར་བ་མ་ད་ན་དང་ལྡན་པ་དེས། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་ཉེར་བྱུགས་ཏེ། ། ཞེས་ཀུན་དུ་བར་མཚམས་མེད་པར་ཁྱབ་པར་བྱས་པས་དབུས་སུ་རིང་དུ་བྲུས་པར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔ་དང་འབྲུ་དང་ནི་སྨན་ལ་སོགས་པར་གཏེར་དུ་བྱ་ཞིང་སྦ་བའོ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་བརྩམ། ། ཞེས་ཕྱོགས་ལ་མ་འཁྲུལ་བས་ཁྲུ་བཞི་པ་ནས་ཁྲུ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བྱ་བས་སོ། ། ས་སྦྱང་བ་མེད་ཀྱང་རུང་བར་འགྱུར་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྒྱུད་ལས། ། ཁང་བཟང་རྡོ་སྟེང་གཞི་དང་ནི། ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་ཞབས་ཀྱིས་བཅགས། །

"On the banks of rivers, in groves and islands, on the shores of the ocean, in remote hermitages, at solitary trees, in charnel grounds, and the like—in these places of breathless truth, one should meditate on the Lord of Heroes. In stable locations or wherever the mind finds joy," and so forth. Thus, possessing the specific branches taught regarding companions, offering substances, food, and the sequence of activities, one first engages in the ritual for pacifying obstructing spirits (vighna). Regarding the phrase "fresh cow dung not fallen to the ground": Having prepared a fragrant chamber with the five products of the cow, sandalwood, and so forth, one first performs the specific examination of the site, examines the direction of the bhūmija (the subterranean serpent), and digs the earth. Having requested the earth from the Goddess of the Earth (Pṛthivīdevī), one takes possession of the site and purifies it. Preceded by the construction of the maṇḍala platform, the ground is to be well-smeared. Alternatively, as it is said: "With charnel ground ash," one uses the ash and charcoal powder from the cremation of a deceased person, along with "half of the ten immortals"—that is, the amṛta pills mixed with madanā. With these, the maṇḍala ground is thoroughly smeared, pervading it without any gaps. In the center, one digs a deep pit and conceals a treasure of the five kinds of jewels, grains, medicinal herbs, and so forth. Then, "one should properly construct the maṇḍala," which should be made between four and eight cubits in size, without confusing the directions. Even if the purification of the ground is not performed, it is permissible, as the Vajraḍāka Tantra states: "In a fine mansion, on a stone foundation, in a temple, or on ground trodden by the feet [of the Buddha]."

བ་ལང་ལྷས་དང་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ། ། ལག་པ་རྡོ་རྗེ་ས་གནོན་བཅས། ། རང་གི་སྙིང་པོ་བརྒྱད་བརྒྱ་བཟླས། ། དེར་ནི་སྦྱང་བ་བྱ་མི་དགོས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སློབ་མ་རྗེས་གཟུང་ལ། ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱིས་སློབ་མའི་ལུས་ཀྱི་བགེགས་དབྱུང་བའི་སྦྱོར་བས། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའམ། ཡང་ན་མེ་ཕོར་དུ་ཡུངས་ཀར་གྱིས་དབྱུང་ཞིང་། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛཱ་ཡ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་སརྦ་པཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་ན་བྷསྨི་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བགེགས་ཕྱེ་མར་བསྲེགས་པ་རྒྱ་མཚོར་དོར་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱ་ལཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུཾ་ཁཾ་བྷུ། ཨོཾ་མེ་དི་ནི་བཛྲཱི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་དཱ་ན་ཧཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པཉྩ་ར་ཧཱུཾ་བྷྲུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤ་ར་ཛྭ་ལ་ཏྲཾ་སཾ་ཏྲཾ། ཨོཾ་ནེ་ཏྲི་བནྡྷ་སརྦ་བིགྷྣཱཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཁཌྒ་པྲཱ་ཀཱ་ར་ཎ་ཧཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཁ་དྷྲྀ་ཀ་པྲཱ་ཀཱ་ར་ཎ་ཧཱུཾ་ཡཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཙཀྲ་པྲཱ་ཀཱ་ར་ཎ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པདྨ་པྲཱ་ཀཱ་ར་ཎ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལཱ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཞེས་ལོག་འདྲེན་གྱི་བགེགས་ཀུན་གྱིས་མི་ཚུགས་པར་བྱ་བ་སྟེ་དེས་ས་བཟུང་བའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྐྱེས་བུའམ་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱོགས་བཞིར་གནས་པས། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གནས་པ་ལ་མཆོད་ཅིང་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་བསྲུང་བར་བྱ་བ་ལས། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དུ་བྱ་བ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀར་དྲན་བྱ། །

"In a cow-pen or on the shore of the ocean, with the hand in the vajra earth-pressing gesture, recite one's own heart mantra eight hundred times; there, no purification is required," so it is said. Regarding the taking of disciples: through the application of the wrathful Vajra Hūṃkāra to expel the obstructing spirits (vighna) from the body of the disciple, one should perform a fire offering (homa), or otherwise expel them into a fire-pit with white mustard seeds, reciting: Oṃ vajra krodha trailokya vijaya kha kha khāhi khāhi sarva paṃ daha daha na bhasmi kuru hūṃ phaṭ. Thus, the obstructing spirits are burned to powder and cast into the ocean. Then, recite: Oṃ ālaṃ vajra hūṃ hūṃ; Oṃ vajra rakṣa rakṣa hūṃ khaṃ bhrūṃ; Oṃ medini vajrībhava vajra bandha hūṃ; Oṃ vajra vidāna hūṃ khaṃ hūṃ; Oṃ vajra pañcara hūṃ bhrūṃ hūṃ; Oṃ vajra śarajvāla traṃ saṃ traṃ; Oṃ netri bandha sarva vighnāṃ hūṃ; Oṃ vajra khaḍga prākāraṇa hūṃ khaṃ hūṃ; Oṃ vajra khadṛka prākāraṇa hūṃ yaṃ hūṃ; Oṃ cakra prākāraṇa hūṃ hūṃ; Oṃ padma prākāraṇa hūṃ hūṃ; Oṃ vajra jvālānalārka hūṃ hūṃ. By these, one ensures that all obstructing spirits and misleading guides (vināyaka) cannot prevail, thereby securing the site. Then, the Vajra Action Person or the four yoginīs, stationed in the four directions of the maṇḍala, should make offerings and offer supplications to the Vajra Master (ācārya) who is situated in the center of the maṇḍala. Next, regarding the protection of the site, the Vajra Master should assume the divine pride (ahaṃkāra) of his chosen deity, recollecting himself as the glorious Heruka.

ཞེས་པས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་འཕངས་ལ་སྐད་ཅིག་གིས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་ཁྲོ་བོ་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམས་ཏེ། རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བལྟའོ། ། དེ་ཡང་ལྷའི་རྣམ་པ་གསལ་ཞིང་དམིགས་པ་བརྟན་པར་གྱུར་པས་འཁོར་ལོ་འདིའི་སྙིང་གར་བཀོད་ནས་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲན་པར་བྱ་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ། ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་ཐུགས་ཀར་གསལ་གདབ། དེ་ཡང་སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལས། བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་གོ་བགོས་ནས་ཞེས་ཐབས་དཔའ་བོའི་གོ་ཆ་དང་། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་པས་ཁམས་གསུམ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་བདུད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་ཕྱིར་ཡང་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་རོལ་བའི་གར་བྱ་བ་སྟེ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་སེང་གེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་བསྒྱུར་བ་ལ། ། ཐོད་པས་སྤྱི་བོར་བརྒྱན་བྱས་ཤིང་། ། ཞེས་པས་བཅོས་མའི་སྐྲ་ལས་རལ་བ་འབར་བའི་ཐོར་ཚུགས་གཅིག་ཏུ་བཅིངས་པ་ལ་ཐོད་པ་ཆུང་བ་ལྔ་ལ་ཆུན་འཕྱང་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་ཟླ་བ་ཚེས་པ་དང་རུས་པའི་འཁོར་ལོ་དང་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་དར་དཔྱང་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡན་ལག་ནི་རུས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔའོ། ། ཐལ་བས་བྱུགས་པ་ནི་མི་རུས་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཕྱེ་མ་དང་སྦྱར་བས་མནྡྷ་ནང་གིས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དག་གིས་ནི་རིགས་ལྔའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ལུས་བརྒྱན་ཅིང་ནི་སྔགས་ཀྱི་འོད་འཕྲོ་བ་དང་བཅས་པས་སོ། །

With these words, preceded by the preliminaries of love, compassion, and bodhicitta, one should visualize in an instant the maṇḍala of the ten wrathful deities, including both the support and the supported. One should clearly perceive one’s own body, speech, and mind as the secret vajra body, speech, and mind of the supreme deity. Furthermore, once the form of the deity is clear and the apprehension is stable, one should place [the deity] at the heart of this wheel and recollect the maṇḍala of the body: the wheel of great bliss. One should clearly visualize the samaya wheel at the heart. Moreover, from the extreme clarity of the body color, hand implements, ornaments, and so forth, one dons the armor in that manner; this is the "hero’s armor" of skillful means. By donning the great armor, one is to be completely victorious over the Māras who overwhelm the three realms. Beyond that, one should perform the dance of sporting through the conduct of yogic discipline. Regarding the transformation into the manner of a great hero like a lion: "Adorned with a skull upon the crown," this refers to the hair being bound into a single blazing topknot from which five small skulls hang as tassels. It is further adorned with a crossed vajra, a crescent moon, a bone wheel, and the silk streamers of the crown of the five Buddha families. The limbs are adorned with the five bone mudrās. As for "smeared with ashes," this is done with the ashes of burnt human bone mixed with powdered sapphire and applied with the maṇḍha [ointment]. As for "adorned with mudrās," the body is adorned by being blessed with the mantras of the five families, accompanied by the radiance of the mantras.

རུས་པའི་ཕྲེང་བ་ནི་མི་མགོ་ལྔ་བཅུ་པའི་ཆ་ཤས་ཏེ་མི་རུས་ལས་བྱས་པའི་མཐེ་བོང་ཙམ་སྤྲེངས་པའོ། ། ཡང་དག་རྒྱན་ནི་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་དཀྲིས་དར་རམ་རས་ལ་གླང་པོའི་དང་སྟག་ལྤགས་སུ་མོས་པའོ། ། དུམ་གཅིག་སྤྱི་བོར་བརྒྱན་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་རིན་ཆེན་འབར་བ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པའོ། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བ་རྣམ་པར་འཕྱང་བ་ནི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ཚངས་སྐུད་སྲད་བུ་བསྒྲིལ་བ་ག་ཤལ་བྱ་བའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་སྐུ་བདེ་བ་མཚོན་པ་རྡོ་རྗེ་དང་ཌཱ་མ་རུ་དང་ཐོད་པ་ལག་ན་གནས་པ་བདེ་བ་སྐྱོང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དྲག་པོའི་ཉམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པས་ཐོགས་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པའོ། ། བསྒོམས་ནས་བགེགས་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་རྐང་མཐིལ་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་། མིག་གཉིས་སུ་མཾ་དང་ཏྲཾ་ལས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་འོད་འཕྲོ་བས་རྡོ་རྗེའི་བལྟ་བས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་བལྟས་ལ། ལག་པ་གཡོན་གྱིས་དྲིལ་བུ་བཟུང་ནས། གཡས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་འཕང་ཞིང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལེགས་པར་འཁྱུད་ནས་ས་དེ་ན་གནས་པ་འདིས་བསྐྲད་པར་བྱ་བའོ། ། ས་ཕྱོགས་འདིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྩོམ་གྱི་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། འབྱུང་པོ་དང་དྲི་ཟ་དང་སྲིན་པོ་དང་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་མ་རུངས་པ་གང་སུ་ཡང་རུང་བ་རྣམས་ཕྱིར་བྱེར་ཅིག་མྱུར་དུ་སོང་ཤིག། འདི་ལྟར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བཀའ་ཐོས་ནས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་སོང་ཤིག། གང་དག་མི་འགྲོ་བ་དེ་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འདིས་མགོ་བོ་ཨརྫ་གའི་དོག་པ་བཞིན་རྣམ་པ་བརྒྱར་འགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བརྗོད་དོ། །

The bone garland consists of fifty human heads, strung together in the form of human bone beads the size of thumbs. The authentic ornaments are the upper and lower garments, which are visualized as silk or cotton, and the elephant and tiger skins. The single fragment adorning the crown is marked with a blazing wish-fulfilling jewel and a three-pronged vajra. The bone garland hanging down is the brahmasūtra cord, twisted together and worn as a necklace. The khaṭvāṅga symbolizes the bliss of the body; holding the vajra, ḍamaru, and skull cup in the hands, it sustains bliss. Adorned with the fierce expression of the glorious Vajradhara, one acts without obstruction. Having meditated thus, the obstructing spirits (vighna) are to be cleared away. Then, at the soles of the feet, the syllable HŪṂ is visualized as a blazing, multicolored vajra. In the two eyes, from the syllables MAṂ and TRAṂ, the sun and moon radiate light. With the vajra gaze, one looks in all directions. Holding the bell in the left hand and brandishing the vajra with the right, while firmly grasping the khaṭvāṅga, one expels those dwelling on that ground. "Depart from this place! Any wicked beings—gods, nāgas, yakṣas, bhūtas, gandharvas, rākṣasas, piśācas, and so forth—who intend to hinder the welfare of sentient beings, flee quickly! Having heard the command of the glorious Heruka, depart immediately! Those who do not leave, their heads shall be split into a hundred pieces like the cluster of arjaka flowers by this blazing vajra and khaṭvāṅga of mine!" Thus one recites three times.

དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཡས་ནས་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་བ་བྱའོ། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་རྐང་པ་ནས་བྱུང་ནས་གདུག་པ་རྣམས་བསྲེགས་པར་གྱུར་པས་ཕན་ཚུན་འབྲོས་པར་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ར་བ་རྣམས་ནི་ཕྱོགས་སུ་དགོད། ། ཅེས་པས་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ར་བས་ཡོངས་སུ་འཁོར་བ་རིམ་པ་གསུམ་དུ་བལྟ། འོག་ཏུ་ཡང་མཚོན་ཆ་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་ཆེན་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་བཏམས་པར་བསམ། གུར་བྱས་ནས་ནི་གོ་ཆར་འགྱུར། ། ཞེས་རྡོ་རྗེའི་རྩིག་པ་ལྔ་སྦྲག་ལས་རྡོ་རྗེའི་གུར་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་རྩིག་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི། རལ་གྲིའི་ར་བ། དེའི་ཕྱི་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་གི་ར་བ། འཁོར་ལོའི་ར་བ། པདྨའི་ར་བ། སླར་ཡང་བདག་ཉིད་མཁའ་སྤྱོད་དུ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་གུར་གྱི་ནང་དུ་རྡོ་རྗེའི་བླ་རེ་ཆེན་པོ་བྲེས་པའོ། ། སྟེང་དུ་མདའ་ཡི་ར་བ་དགོད། ། ཅེས་པས་མདའ་རི་བས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་མེ་འོད་ཕྲེང་བས་ཀུན་དུ་འཁྲིགས་པར་བལྟ་བའོ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ཚད་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། མཚོན་ཆར་མཉམ་ནི་དཔེར་ན་གྲི་བསྐོར་མཁན་གྱི་རལ་གྲི་ལྟ་བུ་སྟེ་ཕར་ལ་གཅོད་ཅིང་འཁོར་ལ། ཚུར་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་པ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་སྟོན་པའོ། ། དེ་དག་གི་ནུས་པའི་སྟོབས་ནི། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་གོ་བགོས་པས། ། ཞེས་བདུད་པར་དུ་གཅོད་པས་གླགས་མི་རྙེད་པས་གཟི་བརྗིད་མི་བཟོད་པས་ཉེ་མི་ནུས་པའོ། །

Beginning from the northeast, one should perform a circumambulation three times clockwise. Rays of light like the fire at the end of an aeon emerge from the feet, incinerating the malevolent beings so that they are seen to flee in all directions. To demonstrate the specific function of the protection wheel, it says: "The fences are to be placed in the directions." Thus, one should visualize three successive layers completely surrounded by a fence of blazing vajras. As for the placement of weapons below: one should imagine the great ground of the crossed vajra (viśvavajra) strewn with minute vajras. "Having made a tent, it becomes armor." Thus, from the five-layered vajra walls, a great vajra tent pervades the space. Outside the vajra walls are a fence of swords, then outside that a fence of vajra curved knives, a fence of wheels, and a fence of lotuses. Furthermore, "oneself in the sky-farer [realm]" means that within the vajra tent, a great vajra canopy is spread. "Above, place a fence of arrows" indicates the specific quality of the vajra-nature of the arrow-fence. One should visualize all of these completely enveloped on the outside by a garland of blazing fire. The nature of the protection wheel is itself extremely vast, expansive, and immeasurable. Regarding the "equality of weapons," it is like the sword of a swordsman: it cuts outward and revolves, such that nothing can penetrate it from the inside, demonstrating its extreme terror. As for the power of their capacity: "By thus donning the armor," it means that because the Māras who create obstacles find no opening, their unbearable splendor is unable to approach.

སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པས་ཀྱང་མི་ཤིགས་ཞེས། ། དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་ལྟ་བུའི་ནུས་པ་དང་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཚད་མེད་པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཅེས་པས་བསྟན་ཏེ། ལྷའི་བུའི་བདུད་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ན་གནས་པའི་བདུད་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་བསྲུང་བ་མཚམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱས་ནས། རབ་ཏུ་བསྲུངས་ཤིང་ནི་ཕུང་པོ་དང་འཆི་བདག་དང་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་དག་ཀྱང་འཇོམས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། སྔགས་དང་ནི་ཞལ་བཞི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་བསྲུང་བའི་མཆོག་གོ། ། ཕྱག་རྒྱས་ནི། དང་པོར་ལྷ་སོ་སོའི་གནས་སུ་དྲིའི་ཐིག་ལེ་བཀོད་ནས་དེར་གསང་སྔགས་ལྷ་སོ་སོའི་ཕྲེང་བ་བརྗོད་པས་མེ་ཏོག་ཚོམ་བུ་བཀོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གིས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པར་བསྐྱེད་ལ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་སྐུའི་རྣམ་པ་གསལ་བའི་ཡབ་ཡུམ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འབྱོར་བའི་སྐུ་ཅན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་རོ་གཅིག་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་འཆར་བའོ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་རྟོགས་པས་མི་ཕྱེད་པའོ། ། རྣམ་བརྒྱན་པ་ནི་ལྷའི་སྐུ་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་སོ། ། ཡང་ན་རྣམ་བརྒྱན་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ཉེ་བར་བརྒྱན་ཅིང་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་དང་།

"Unbreakable even by the Thirty-Three" refers to Indra, Śakra, and so forth; it demonstrates that even those possessing the power and strength of the ten guardians of the directions are unable to approach it, and thus it is immeasurable. Then, in order to perform the ritual of consecrating the deities, it is taught by the words "in that way, oneself." Having established the protective boundary wheel (rakṣā-cakra)—the specific protection that averts harm from the Māra of the Son of the Gods (devaputra-māra) who dwells in the Heaven of Making Use of Others’ Emanations (paranirmita-vaśavartin) and so forth—one is thoroughly protected. This also subdues the Māras of the aggregates (skandha), the Lord of Death (mṛtyu), and the afflictions (kleśa); it is the supreme protection by means of the mantras of the four faces. Regarding the mudrās: first, having applied drops of perfume at the respective locations of the deities and recited the secret mantra garlands for each deity, one arranges heaps of flowers and instantaneously generates all the deities of the maṇḍala, together with the support and the supported. The action mudrā (karmamudrā) is the union of all the heroes (vīra) and yoginīs in the form of the male and female consorts, their bodies clearly manifest. The dharma mudrā (dharmamudrā) is the embodiment of the union of all into great bliss. The great mudrā (mahāmudrā) is the arising of the coemergent bliss and emptiness in which method and insight are of one taste. The samaya mudrā (samayamudrā) is the indivisibility through realizing the very vajra wisdom of the body, speech, and mind of all those [deities]. "Adorned" refers to the bodies of the deities being adorned with the major and minor marks, and with ornaments of jewels and bone. Alternatively, "adorned" refers to the site of the maṇḍala being beautifully decorated and provided with offerings and torma.

རྣམ་པར་བཀོད་པས་མཛེས་པར་བྱས་སོ། ། དེ་ཡང་ལྷ་དམ་ཚིག་པ་བསྐྱེད་ཡེ་ཤེས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས་མཆོད་བསྟོད་བཟླས་པ་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་བར་དུ་མཆོད་པ་ལས་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བའི། ། ཞེས་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཏུའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཇིགས་པ་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་བསྒོམ་པ་དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་བློའི་ཡུལ་དུ་བྲི་བར་བྱ་བ་ཡང་གསལ་གདབ་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་བདེ་མཆོག་མཆོད། ། ཅེས་པ་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པ། མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་མར་མེ་ཞལ་ཟས་བྱུག་པ་སྒྲ་སྙན་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡང་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་དང་། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ། མཐར་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་བ་ལ། ཉེ་རེག་མཐོར་འཐུང་གིས་བསང་བ་བྱ་སྟེ། འབྱུང་པོ་ལ་གཏོར་མ་བྱིན་ནས། གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་གདམས་པ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། བསྲུང་སྐུད་བཅིང་། སྐྱོར་ཆུ་བླུད། ཀུ་ཤའི་སྔས་དང་སྟན་ཁྲོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་བསངས་པ་བྱིན་ནས། རྨི་ལམ་བརྟག་ཏུ་གཞུག་སྟེ། མཚན་མ་ངན་ན་བཟློག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་བྱེད་ལས་བསྟན་པ་ལས། དང་པོར་ཐིག་གི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་སེམས་མེད་སྲད་བུའམ། ། ཞེས་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་གྲིར་ཤི་བའི་རོའི་རྒྱུས་པ་བསྔགས་ལ། ཡང་ན་རོའི་སྐྲའམ་རས་བ་ལ་རོ་ལ་དཀྲིས་པའམ། ཡང་ན་གཞོན་ནུ་མ་ཉམས་པས་བཀལ་བའི་རས་བལ་བྱ་བ་ཕྲ་སྦོམ་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆའོ། །

It was made beautiful by being fully arrayed. Furthermore, regarding the presentation of the benefits of the offerings—from the generation of the commitment deity (samayasattva) and the invitation of the wisdom deity (jñānasattva), through the offerings, praises, recitation, and the tasting of the nectar (amṛta)—it is said: "Bestowing all accomplishments," which refers to both the temporary and ultimate states. "One should contemplate the terrifying maṇḍala" means that the maṇḍala, which is the object of the mind associated with that very meditation, should also be clearly visualized as if it were being drawn. "Offer to the Cakrasaṃvara of the ḍākinī network" refers to the outer and inner offerings: flowers, incense, lamps, food, ointments, music, and so forth; as well as the sixteen goddesses such as Rūpavajrā and the others; the five meats and nectars; and the offering of suchness (tathatā). Finally, one should offer praise, make supplications, and so on. Following that, for the preliminary consecration of the disciples: one should perform the cleansing with the ritual rinsing and sipping of water. After giving the torma offering to the spirits (bhūta), one should make supplications and provide the instructions. One should tie the protection cord, give the protective water, and provide the kuśa grass pillow and mat, which have been purified with the wrathful mantra. Then, one should have them examine their dreams; if the signs are inauspicious, they should be averted. Now, regarding the explanation of the activities of the Vajra Master, first is the explanation of the application of the lines: "Then, with a mindless thread," which refers to the sinew from the corpse of a man or woman who died by the sword, consecrated [with mantra]. Alternatively, it may be the hair of a corpse or cotton cloth wrapped around a corpse; or else, it may be cotton spun by an unblemished young maiden. The thickness of the thread should be one-twentieth the width of the door.

རུ་དྷི་ར་ནི་བསྒོས་པ་ནི་དཔའ་བོ་གཡུལ་དུ་ཤི་བའི་ཁྲག་ཆེན་པོས་བསྒོས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཀྱང་ནི་བར་མའི་སྒྲ་སྟེ་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། མ་ད་ནས་བྱུགས་པ་ཡང་ངོ་། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། ཅེས་པ་ཐར་བ་ཆེན་པོའི་ཕོ་བྲང་། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྱུང་གནས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཚད་མེད་པ་སྙིང་པོ་ལེན་ཅིང་འཛིན་པ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ནི་འཇིགས་པ་སྟེ་ལོག་འདྲེན་རྣམས་སྐྲག་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་བའི་སྲད་བུ་ཁ་དོག་ལྔ་པ་ལ། ཧཱུཾ་བྷུཾ་ཏྲཾ་ཧྲཾ་ཁཾ། འོད་ཟེར་སྤྲོ་བསྡུས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་བསྟིམས་པ་རྗེ་བཙུན་གྱི་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་བརྗོད་པས་མཆོད་པས་ལེགས་པར་བསྒྲིལ་བར་བྱའོ། ། རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་ངེས་པ་ཡང་། ཁྲུ་བཞི་པའམ་ཁྲུ་བརྒྱད་པ། ། ཞེས་པས་ཐ་མ་འབྲིང་ནས་ཁྲུ་བཅུ་དྲུག་པའི་བར་གྱིས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཟུར་བཞི་པ་ནི་གྲྭ་བཞི་སྟེ་ཚད་མེད་པ་བཞིའོ། ། དེ་ལ་སྒོ་བཞི་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའོ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་པཉྩ་རེ་ཁཱ་དང་། འདོད་ཡོན་སྣམ་བུ་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ཡུག་སྟེགས་བུ་དམར་པོ་ཅན་དང་། རིན་ཆེན་པ་ཞུ་རྐེད་པ་ལྟ་བུ་ལས། བཻ་ཌཱུརྱའི་རྩིག་པའི་ལོགས་ལ་དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་འཕྱང་བ། མདའ་ཡབ་དང་། རི་དྭགས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གདུགས་དང་བཅས་པའོ། ། སྟེང་ཕྱོགས་ས་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ།

"Anointed with rudhira" means anointed with the great blood of heroes who have died in battle. The word "also" (kyang) is a connective particle referring to the five nectars (amṛta). It also refers to being smeared with madana. "The glorious city of Heruka, the supreme" refers to the palace of great liberation, the source of the perfect qualities of Cakrasaṃvara. The "maṇḍala" is the immeasurable celestial mansion (vimāna) that extracts and holds the essence; it is surrounded by the eight great charnel grounds, which are terrifying and cause the vināyakas to tremble. Alternatively, for the five-colored thread used for laying out the lines, one should recite HŪṂ BHRŪṂ TRĀṂ HRĪṂ KHAṂ, radiate and reabsorb light rays, invite the portion of wisdom, and dissolve it. By reciting the heart mantra and near-heart mantra of the Venerable One and making offerings, the thread should be properly twisted. Regarding the fixed dimensions of the maṇḍala that condenses the families: "four cubits or eight cubits" refers to the smallest and medium sizes, up to sixteen cubits. As for the specific shape of the maṇḍala: "four corners" refers to the four corners, which are the four immeasurables. The "four gates" therein are the four doors of liberation. Being "adorned with four archways" refers to the applications of mindfulness (smṛtyupasthāna) and so forth. Furthermore, there are the five-colored lines (pañcarekhā), the ledge of sensory qualities, the outer perimeter, and the red pedestal. From the jeweled waistband-like structure, on the sides of the lapis lazuli walls, hang lattices and half-lattices, along with parapets, deer, the wheel of Dharma, and parasols. The upper direction is just like the ground.

འོན་ཀྱང་རིམ་པས་གྱེན་དུ་འཕགས་པ་བང་རིམ་ཅན་ལས་རྩེ་མོ་མཆོད་རྟེན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཀ་བ་ཉེར་བཞིས་བཏེག་པར་གནས་པའོ། ། ཐིག་གི་ཁྱད་པར་ཡང་། སྔགས་པས་ཉིས་འགྱུར་རྣམས་དཔྱད་ཅིང་། ། ཅེས་པས་ཆ་ཆེན་བརྒྱད་ལས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གྱུར་པ། དེ་ལ་ཕྱེ་བས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དེ་ལས་ཀྱང་དབྱེ་བའམ། ཡང་ན་ཆ་ཆེན་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ། དང་པོར་ཡེ་ཤེས་དང་། དེ་ནས་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་བདེ་མཆོག་མཆོད། ། ཅེས་ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པ་མཆོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་བར་སྣང་དུ་བཏེག་པའམ་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལས་རྡུལ་ཚོན་ཁྱད་པར་དུ་ནི། ། རིན་ཆེན་ལྔ་ཡི་ཕྱེ་མའམ། ། ཡང་ན་འབྲས་ཀྱི་ཕྱེ་མེ་ལས། ། ཐ་མ་འབྱུང་ཁུངས་ཚོན་གྱིས་ཏེ། ། དུར་ཁྲོད་ལས་བྱུང་རྟོག་པ་འདག། ཅེས་པས་འདིར་ནི། གང་དུ་རོ་བསྲེགས་སོལ་ཕྱེ་དང་། ། ཞེས་དུར་ཁྲོད་སོལ་བས་ནི་རྡུལ་ཚོན་ནག་པོ། སྐྱེས་པའི་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་ནི་རྡུལ་ཚོན་དཀར་པོའོ། ། ལྡོང་རོས་ཀྱིས་སེར་པོ། ། དུར་ཁྲོད་སོ་ཕག་ལྡན་པ་ནི་རྡུལ་ཚོན་དམར་པོའོ། ། རྐུན་མོའི་ལོ་མ་དང་སྐྱེས་པའི་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དག་གིས་ནི་རྡུལ་ཚོན་ལྗང་གུ་སྟེ་ཚོན་གྱི་རྒྱུའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རིགས་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་དང་། རིགས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལས། བཟང་པོར་བྲི་བར་བྱ་བ་ནི། བྷ་དྲ་ཞེས་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པའི་རྡུལ་ཚོན་དང་རས་རིས་ཡང་གཟུང་ངོ་། ། དང་པོར་ཕོ་བྲང་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཞེས་བླ་ན་མེད་པ་ལྟེ་བ་ཉིད་ཀྱི་དབུས་སུ་པདྨ་ནི་ཆུ་སྐྱེས་ཏེ།

Nevertheless, it gradually rises upward in tiers, culminating in a pinnacle like the ghaṭa (vase) of a stūpa, supported by twenty-four pillars. Regarding the specific details of the lines: as it is said, "The mantrin should examine the doublings," the eight major sections become sixteen. By further dividing those, they become thirty-two, or they may be divided even further, or into twenty-four major sections and so forth. First, one should visualize the jñāna (wisdom) and then strike the lines. "Offer to the Ḍākinījāla Cakrasaṃvara" indicates the offering to the deities during the ritual of adhivāsana (consecration), the lifting of the maṇḍala into the space, or the dissolution of the body maṇḍala. Regarding the specific colored powders (rajas) for that: "Either the powder of the five precious gems, or the powder of rice, or finally, with pigments from a source; the conceptualization of what arises from the charnel ground is purified." Thus, here, "where the charcoal from cremated corpses [is found]" means that the charcoal from the charnel ground is the black powder. The powder of human bone is the white powder. Yellow is made with manaḥśilā (realgar). The red powder is made from the bricks of the charnel ground. The green powder is made from the leaves of a thief and the powder of human bone; these are the materials for the pigments. The maṇḍala is the essence of the gathered families, and among the various families, that which is to be drawn beautifully is called bhadra; this should be understood to include both the colored powder and the cloth painting (paṭa) that connect the cause, method, and result. First, in order to show the maṇḍala of the heart of the great palace, "of that" refers to the center of the unsurpassed navel itself, where the padma (lotus) is the water-born flower.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་དང་ལྷ་མོ་བཞི་དང་ལྡན་པ་བུམ་པ་ཐོད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། འདབ་མ་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་ནི། ། ཕྱོགས་བཞི་ལེ་བརྒན་མེ་དང་རླུང་སྐྱེས་ཁ། བདེན་བྲལ་ལ་བསྲུབས་ཀ། འབྱུང་པོ་ལྕགས་ཀའོ། ། ལྟེ་བ་འབར་བ་དང་བཅས་པ་ནི་འོད་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བའོ། ། གེ་སར་ཡང་དག་ལྡན་པར་གཞག་ནི་དེ་ཡང་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་ནས། དུར་ཁྲོད་དང་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པ། དེ་དག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་རི་རབ་ཀྱི་ལྕོག་རྩེ་མོ་དང་ལྡན་པ། ལྷ་གནས་དང་། རི་རབ་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་དང་ལྡན་པ་བྲི་བའོ། ། དེ་ལས་ལྷ་སོ་སོའི་གནས་སུ་མཚན་མ་དགོད་པར་བྱ་བ་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་སྐུ་རྫོགས་པ་བྲི་བའི་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བྲི་བ་ལྟེ་བར་དགོད་བྱ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་གསལ་བར་བྲི་བ་སྟེ། དཔའ་བོ་ནི་ཞེས་པ་དབང་ཕྱུག་དང་ཚངས་པ་དབང་པོ་ཁྱབ་འཇུག་འདུལ་བར་མཛད་པའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ནི་དབང་ཕྱུག་དང་ཨུ་མ་འདུལ་བར་མཛད་པ་ཞབས་གཡོན་པ་དང་གཡས་པས་གནོན་པ་རྟག་ཆད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཡང་འཇིགས་བྱེད་ནི་རྗེ་བཙུན་གར་གྱི་ཉམས་ཀྱི་ང་རོ་དགུ་དང་ལྡན་པ་ཤིན་ཏུ་དྲག་པོའི་སྐུའོ། ། དྲང་སྲོང་ཁྲོས་པ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཅན་ལ། ། ཞེས་ཁྲོ་ཆགས་འདྲེན་པའི་སྐུའི་རྣམ་པ། བཻ་ཌཱུརྱའི་མདོག་གི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། མདངས་དང་ལྡན་ཞིང་ནི་སྐུ་གཟི་བརྗིད་མཚུངས་པ་མེད་པ་ལས་རབ་ཏུ་འབར་ཞེས་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕྲོ་བས་ས་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཁྱབ་ཅིང་སྣང་བར་མཛད་པའོ།

The glorious Heruka, together with his consort and the four goddesses, is accompanied by a vase and a skull-cup. Together with the eight petals, the four directions are red, and the southeast and northwest are born of fire and wind; the southwest is the color of churning butter, and the northeast is the color of iron. The center, together with the blazing [flame], radiates light of various colors. One should arrange it so that it is perfectly endowed with filaments. Starting from the central principal deity and consort, the maṇḍala wheel is completed, including the support and the supported, together with the charnel grounds and the vajra garland. Outside of those, one should draw Mount Meru with its peaks, the abodes of the gods, and the terraces of Mount Meru. Then, regarding the placement of the symbols in the respective locations of the deities, in terms of drawing the complete body from the sequence of body, speech, and mind: what is to be placed in the center of the maṇḍala, at the hub, is the clear drawing of the Blessed One, the glorious Heruka, father and mother. "The Hero" refers to him who subdues Īśvara, Brahmā, Indra, and Viṣṇu. "The Terrifier" refers to him who subdues Īśvara and Umā, treading upon them with his left and right feet, the purity of eternalism and nihilism. Furthermore, "the Terrifier" is the body of the Venerable One, possessing the nine dramatic moods and an extremely fierce form. "Having the body of a great wrathful sage" refers to the form of the leader who draws forth wrath and passion, possessing a form the color of lapis lazuli. "Radiant" means that from a body of incomparable majesty, he blazes intensely; emitting immeasurable rays of light, he pervades and illuminates the worlds of the three realms.

། གསུང་གི་ང་རོ་བསྟན་པ་ནི་ཧ་ཧ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆེན་བཞད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་གད་མོ་བཅུ་གཉིས་སྒྲོགས་པས་ས་ཆེན་པོ་གཡོ་ཞིང་གཡས་གཡོན་དུ་གཟིགས་པའོ། ། དབུ་རྒྱན་རལ་བའི་ཐོར་ཚུགས་གཅིག་ཏུ་བཅིངས་པ་ལ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ནི་ཐོད་པ་སྐམ་པོ་དཀར་ཅེ་རེ་བ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་རིགས་ལྔའི་ཅོད་པན་དང་བཅས་པས། ཡང་རྒྱན་དང་ལྡན་ནི་རུས་པའི་ཆུན་འཕྱང་ཅན། རུས་པའི་འཁོར་ལོ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གནས་ཤིང་། ཟླ་བ་ཚེས་པ་དང་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུས་རྩེ་མོར་མཛེས་པའོ། ། སྐུ་དེ་ཡང་མཚན་བཟང་པོ་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་པའོ། ། སྤྱན་གསུམ་ནི་དུས་གསུམ་མཁྱེན་ཅིང་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའོ། ། ཞལ་བཞི་མངའ་བ་ནི། རྩ་བའི་ཞལ་བཻ་ཌཱུརྱ་ལྟར་སྐུ་དང་མཚུངས་པ། གཡས་པ་གསེར་མདའ་བ་རྔམ་པའོ། ། རྒྱབ་ཞལ་པདྨ་རཱ་ག་ལྟར་བཞད་པ། གཡོན་མརྐ་ཏ་ལྗང་གུ་ལྟ་བུ་སྟེ་གཙིགས་པ་ཅན་ནོ། ། གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པ་ནི་འགྲོ་བའི་མ་རིག་པ་རྩད་ནས་གཅོད་པའོ། ། རྣམ་པར་བགོས་པ་སྟེ་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་བཏུལ་བར་མཛད་པ་ཉིད་དོ། ། ཞལ་དེ་དག་ལ་ཡང་སྨིན་མ་བཟང་པོ་སྟེ་ཞལ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་མེ་རི་ལྟར་འབར་བ་འཕྲོ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱེས་པ་ནི་བ་སྤུ་དང་ཨག་ཚོམ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་ལ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་རྡོ་རྗེའི་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས་པ་ཉིད་དོ། ། ཕྱག་ནི་བཅུ་གཉིས་ལས། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་མགོ་བོ་བསྣམས་པ་ཚངས་པའི་ཞལ་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །

As for the manifestation of the roar of speech, the great laughter of "ha ha" is the proclamation of the twelve laughs of the Vajra of Wisdom, which causes the great earth to tremble and shakes it to the left and right. His crown is a single topknot of matted hair, adorned with a garland of skulls—five dry, white, staring skulls representing the five families endowed with the five wisdoms. Furthermore, he is adorned with bone ornaments, including bone pendants. From the bone wheels comes a crossed-vajra (viśvavajra) upon which Vajrasattva resides, beautified at its peak by a crescent moon and a wish-fulfilling jewel. That body is also endowed with the major marks and minor signs. The three eyes signify the knowledge of the three times and the compassionate care for wandering beings. He possesses four faces: the central face is like lapis lazuli, matching the body in color; the right face is golden and majestic; the back face is like a ruby and smiling; and the left face is like emerald and baring its fangs. The elephant hide signifies the uprooting of the ignorance of wandering beings. It is fully spread out, signifying the subduing of all the kings of obstructors (vighna). On those faces are excellent eyebrows, and the wrathful faces have frowning brows from which flames like mountains of fire radiate. The "Vajra Delight" means that the body hair, beard, and so forth are all of the nature of vajra, and he is everywhere adorned with jewel and vajra ornaments. Of his twelve arms, he holds a khaṭvāṅga and a severed head, together with the face of Brahmā.

བརྒྱ་ཕྱེད་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ནི་འདུ་བྱེད་ལྔ་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལྔ་བཅུ་སྟེ། དང་པོ་ལྷ་མ་ཡིན་དང་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་མགོ་བོ་ཁྲག་འཛག་པ་ཅན་དང་། ཡུམ་གྱི་ཕྲེང་རྒྱན་ནི་ཤ་དང་བཅས་པ་སྐམས་པའི་ཆ། རྒྱུ་མའི་ཐག་པས་བརྒྱུས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་བརྒྱའི་སྤྲོ་བསྡུ་མཛད་པའོ། ། དེས་རྗེ་བཙུན་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྐུ་རབ་ཏུ་འཁྲིལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་མདུན་གནས་པའི་ལྷ་མོ་ནི། ། ཞེས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཡུམ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ། རབ་འཇིགས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐུའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཕྱོགས་ནི་གཙོ་བོའི་སྐུ་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལྗོན་ཤིང་ལ་འཛེགས་པ་ལྟར་རོ། ། སྤྱན་གསུམ་པ་ནི་སྲིད་གསུམ་དུས་གསུམ་ས་ལེར་མཁྱེན་པ། དྲག་མོའི་གཟུགས་མངའ་མ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དྲེགས་བྱེད་སྲིན་མོ་ལ་སོགས་འདུལ་བའོ། ། དེའི་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་ཀ་པཱ་ལ་ནི་ཨནྟ་ས་བཀང་གདུག་པ་ཅན་བསྒྲལ་བའི་དབང་པོའི་སྒོའི་ཁྲག་གོ། ། ཞལ་ནས་རུ་དྷིར་འཛག་ཅིང་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུན་གསོལ་བའོ། ། ས་བླའི་ལྷ་དང་ས་སྟེང་མི་དང་ས་འོག་གི་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་ལོག་འདྲེན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་ནི་སྡིགས་མཛུབ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་ཚར་གཅོད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ས་འོག་ས་སྟེང་། མཁའ་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་པ་དགོད་པ་ཡང་མཁའ་འགྲོ་མ་ཉི་ཤུ་བཞི་རྣམས་དང་།

Adorned with a garland of fifty [heads] signifies the purification of the fifty formations, which are the fifty vowels and consonants. First, the asuras, yakṣas, and so forth, have heads dripping with blood; the Mother’s garland is the portion of dried flesh with its skin. Stringed together with a cord of intestines, it represents the emanation and reabsorption of the hundred Buddha families. This is the body of the venerable Heruka. To demonstrate his being in close embrace with the body of the glorious Vajrayoginī, it says: "The goddess who dwells in front of him." This refers to the glorious Vajravārāhī, the Mother who gives birth to all Buddhas, who is the wisdom body (jñānakāya) in which all conceptual thoughts are purified. She is "most terrifying," a body that overwhelms all phenomena. She "embraces the glorious Heruka from the direction of wisdom," meaning she is in union with the principal deity’s body, like a creeper climbing a tree, with the vajra and lotus in meditative equipoise. She has three eyes, clearly knowing the three worlds and the three times. She possesses a fierce form to subdue the haughty rākṣasīs and other worldly spirits. In her left hand, she holds a kapāla filled with blood from the sense gates of the liberated wicked ones. From her mouth, she drips blood (rudhira), partaking in the stream of bliss. With the threatening gesture (tarjanī) and vajra, she subdues all the obstructors—the gods of the upper realms, humans of the earth, and the asuras of the underworld—throughout all ten directions. The yoginīs of the maṇḍala, residing in the subterranean, terrestrial, and celestial realms, are the twenty-four ḍākinīs.

གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་མ་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཔལ་ལྡན་ཕག་མོའི་ནི་རིགས་ལས་བྱུང་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ལས་བྱུང་ཞིང་སྤྲོ་བསྡུ་མཛད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ཕྱོགས་དང་ནི་ལུགས་འབྱུང་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚམས་རྣམས་ནི་ལུགས་ལས་བཟློག་པ་མཚོན་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་དང་། ཡིག་འབྲུ་ཕྱག་མཚན་བཀོད་པ་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་འདི་ནི་དཔའ་བོ་ཡང་། ། ཞེས་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་ལས་བརྩམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བར་དུའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་སྐུའི་རིགས་འཁོར་ལོའི་མུ་ཁྱུད་ཅན་དང་། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་པདྨའི་མུ་ཁྱུད་ཅན་དང་། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེའི་མུ་ཁྱུད་ཅན་དང་། རིགས་བདག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡང་དག་གནས་པ་བྲི་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རྩིག་པའི་ནང་དུའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཐབས་རྐྱང་བའམ། ཡང་ན་ཤེས་རབ་རྐྱང་བ་ལྟ་བུ་འམ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པོ་གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་འདོད། ། ཅེས་ལས་དང་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་འབྱིན་པ་འདི་ཉིད། གཉིས་མེད་དཔའ་བོ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་ལྷ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་རོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་བཀོད་པ་ལེགས་པར་བརྒྱན་པར་བྱ་བ་ནི། རིན་ཆེན་དང་ཞེས་མུ་ས་ལ་གརྦྷ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། གསེར་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཛེས་པར་སྤྲས་པའི་མཆོད་རྫས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། ཐར་བ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ནི་ལྷའི་གཞལ་མེད་ཁང་།

Furthermore, all those who possess the twelve yoginīs have arisen from the family of glorious Vārāhī; they have arisen from a portion of primordial wisdom and also perform the emanation and reabsorption. Regarding the directions and the forward order, the intermediate directions represent the reverse order. In the center of the wheel, one should make offerings to the forms of glorious Vajrayoginī and Heruka, as well as the arrangement of syllables and hand symbols. Likewise, "this is also the hero," beginning with Khaṇḍakapālin and ending with Vajrasattva. The wheel consists of the body family with a rim of wheels, the speech wheel with a rim of lotuses, and the mind wheel with a rim of vajras; one should draw the mudrās of the lords of the families abiding within the walls of the five primordial wisdoms. If one asks whether these are merely method or merely insight: "If the practitioner desires accomplishment," meaning that this very [practice] swiftly brings forth action and its result, "one should worship the non-dual hero." Thus, all those deities are in the state of great bliss, the inseparability of method and wisdom as father and mother. Regarding the adornment of the maṇḍala site: the entire area of the maṇḍala should be well-adorned with arrangements, such as various jewels like musāragalva and the like, and gold, completely surrounded by all manner of beautiful and pleasing offering substances. The supreme city of great liberation is the celestial palace of the deities.

ཡིད་འོང་ནི་ཤིན་ཏུ་མོས་པས་སོ། ། མཆོད་ན་ནི་ཞེས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲིབ་ཡོལ་དང་བླ་རེ་དང་གདུགས་དང་གདུང་གཡོགས་ཀྱིས་སོ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དང་སྤོས་སྣ་ཚོགས་དང་དྲིའི་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། འགྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། འདིར་བུམ་པར་ལྷག་གནས་བསྟན་པ་ནི་གཞུང་འཁྲུགས་མ་སྦྱར་བའི་དོན་ཏེ། གོང་དུ་དགོས་པས་བློ་དང་ལྡན་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་བྱ་བ་ནི། ། ཞེས་ཐོག་མའི་དབང་རྫས་བསྒྲུབ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་རྒྱུ་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པ་དང་ས་ལས་གྲུབ་པ་ཡང་རུང་སྟེ། མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའི་སྐྱོན་ནི། རྩ་བ་ནག་པོ་ཞེས་པ་འབར་འབུར་ཐག་ཐུག་མེད་པར་ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པ་ལ་ཞབས་སྟེགས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ར་རི་ལ་སོགས་མེད་པ་སྟེ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། ། མཚན་ཉིད་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་སྟེ་བྲེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མ་བྲེ་གང་ངོ་། ། བུམ་པའི་སྙིང་པོའི་རྫས་ནི་མུ་ཏིག་གསེར་དང་གཞན་ཡང་རིན་པོ་ཆེ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་། བྱི་རུ་དང་དངུལ་དང་མུ་མེད་དང་ཟངས་མའི་རྒྱུ་མ་ཐིང་སྤངས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་། བཟའ་བ་ཀུན་སྟེ་འབྲུ་ལྔ་དང་སྙིང་པོ་ལྔ། དྲི་ལྔ་དག་གིས་སྟེ་སྤོས་ལ་སོགས་པས་ལེགས་པར་བཀང་སྟེ། ཡང་རྒྱུན་དུ་འབབ་པའི་ཆུས་བཀང་བ་ལ། སྣོད་ཀ་པཱ་ལའམ་དུ་ཆོས་སམ། ། ཉ་ཕྱིས་བཟང་པོ་བདུད་རྩི་རི་ལུ་སྦྱར་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཤིང་གིས་ཁ་བརྒྱན་པའི་སྟེང་དུ་གཞག་པར་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའོ། །

"Delightful" means with intense devotion. "If one makes offerings" refers to the maṇḍala’s curtains, canopies, parasols, and awnings. "Various" refers to flower garlands, diverse incenses, fragrant ointments, and so forth. "Accomplishment itself without doubt" means that the excellence of qualities is swiftly achieved. Here, the teaching on the preliminary consecration of the vases is for the purpose of arranging the disordered source text; the wise should understand it as being required in the preceding section. Then, regarding the preparation of the vases: as for the initial accomplishment of the empowerment substances, specifically those made from precious materials or even those fashioned from clay, the fault of lacking the proper characteristics is as follows: it is not the case that the "black base" is without protrusions or irregularities, but rather that the interior and exterior are all extremely smooth and it lacks a stand. It is free from defects such as stains and the like. Regarding the qualities of the characteristics, they range from three bre down to a minimum of one bre. The substances for the heart of the vase are pearls, gold, and other precious gems such as sapphire, coral, silver, lapis lazuli, and copper; having set aside the base materials, it should be well-filled with the five precious gems, the five grains (all edible foods), the five essences, and the five fragrances such as incense. Furthermore, having filled it with continuously flowing water, a vessel such as a kapāla, a du bowl, or a fine mother-of-pearl shell containing the amṛta pills should be placed upon the vase, which is adorned with the fruit of a tree, together with a vajra.

ཁ་དོག་ལྔ་པའམ་ཡང་ན་གཞན་ཡང་གཟུངས་ཐག་རས་སྐུད་ལ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་བརྒྱུས་པས་མགྲིན་པ་སྲད་བུས་དཀྲི་བ་དང་ཞེས་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བསམ་པའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ལ་ནི་འདབ་མ་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཤིང་ཨ་མྲ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ལམ་སྟོན་པའི་བྱེད་པའོ། ། གོས་ཟུང་གིས་ནི་ལེགས་དཀྲིས་པ་ནི་བུམ་པ་ཀུན་ལས་རས་ཁ་ཚར་མ་ཉམས་པ་ཟུང་གིས་མགུལ་ཆིངས་བྱ་བའོ། ། བརྒྱད་ནི་སྒོ་རུ་རྣམ་པར་དགོད། ། ཅེས་པས་རྩྭ་ཀུ་ཤ་རས་གཙང་མའི་སྟེང་དུ་གཞག་པར་བྱ་བ་སྟེ། བདེ་ཆེན་ཌཱ་ཀཱི་བུམ་པ་ཐོད་པ་རིགས་ཀྱི་དང་། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ལ་གསུམ། དམ་ཚིག་གི་སྒོ་བ་མ་བཞི་དང་། མཚམས་མ་བཞི་དང་། ལས་ཀྱི་བུམ་པ་དང་བཅས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱོགས་བཞིར་ཟུང་དུའོ། ། བུམ་པ་དགུ་པ་དབུས་སུ་གཞག། གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་བུམ་པ་ཡང་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ལྷའི་མཚན་མ་དགོད་པར་བྱའོ། ། བུམ་པ་ལེགས་པར་བརྒྱན་པ་ནི། ། གསེར་རམ་དངུལ་ལམ་རིན་ཆེན་ནི། ། སྣ་ཚོགས་བཀོད་པས་སྤྲས་པ་སྟེ། ། མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས་པར་བྱས་པའི་ཆུན་འཕྱང་ལ་སོགས་པས་ལེགས་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་པའི་ལྷར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀུན་ནས་སྒོ་ལ་ནི། ། ཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་བཀོད་པ་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། དེ་ཉིད་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་མངོན་སུམ་པ་ལྟར་བལྟས་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ནས་མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་དང་།

Alternatively, one may use a dhāraṇī cord of five colors or another type. By stringing flower garlands onto a cotton thread, one should visualize it as being endowed with five-colored light rays, encircling the neck of the vase. The rim should be adorned with mango trees and the like, which bear both leaves and fruit, acting as a guide to the path of cause and effect. The vases should be well-wrapped in pairs of cloths; this means that for all the vases, the necks should be bound with pairs of cotton cloths whose fringes are intact. "Place eight at the gates," it is said; thus, they should be set upon pure cotton and kuśa grass. These include the Great Bliss Ḍākinī vase, the skull-cup of the kula, and the three for the Mind, Speech, and Body. Together with the four gatekeepers of the samaya, the four intermediate goddesses, and the activity vase, they are arranged in pairs in the four directions of the maṇḍala. The ninth vase is placed in the center. One should also prepare the vijaya vase of the principal deity in union and the auspicious vase, upon which the symbols of the deities are to be inscribed. As for the vases being well-adorned: they are embellished with various arrangements of gold, silver, or precious gems, and beautifully decorated with hanging tassels and the like, such as strings of pearls. Now, one must accomplish the maṇḍala as the supreme deity. "From all sides at the gates," it is said; thus, the Vajrācārya should view the drawn maṇḍala as the actual support and supported, and then invite the wisdom maṇḍala, offering the water for the face and the water for the feet.

ཕྱག་དང་མཆོད་པས་སྒོའི་ཕྱོགས་བཞི་ནས་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་ཧེ་རུ་ཀའི་ཞལ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། ཀུན་ནས་སྒོ་ལས་ནི་རང་གི་ལུས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཐ་དད་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱང་ངོ་། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་ལེགས་པར་གདབ་པ་ཙནྡན་དང་ཛཱ་ཏི་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་ལ་འཁྱིལ་པ་བརྗོད་པས་ཕྱོགས་ཀུན་དུའོ། ། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། ཞེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་དབང་གི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་ནུས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་ནའོ། ། མཆོད་པ་དག་ཀྱང་ལྷ་གྲངས་ལས་མི་ཉུང་བ་ལས། མར་མེ་བརྒྱ་ནི་དབུལ་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་པས་དེས་མཚོན་ནས། མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་འཁོར་བའོ། ། ནམ་མཁའི་ཞེས་མཁའ་སྤྱོད་མའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ནི་འདིར་ལྷ་མོ་རྣམས་གཙོ་ཆེ་ཞིང་ཐུགས་ཀྱི་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱིས་ཏེ། རྣམ་པ་གསལ་བས་ཐམས་ཅད་སྟེང་དུ་དགོད་པ་རྡོ་རྗེའི་ཀ་བ་དང་གདུང་ཟླུམ་གྱིས་སོ། ། ས་སྟེང་མཁའ་འགྲོ་མ་གང་ཡིན་ནི་ལྷ་མོ་མྱུ་གུ་ཅན་ལ་སོགས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་དགོད་པར་བྱ་བ་གསུང་གི་ལྷ་ཚོགས་ཡབ་ཡུམ་སྟེ་པདྨའི་ཀ་བ་དང་པདྨའི་གདུང་ཟླུམ་གྱིས་སོ། ། གང་ཡང་ས་འོག་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པའི་སྐུའི་ལྷ་ཚོགས་དཔའ་བོ་སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་ས་འོག་གནས་སུ་དགོད་པ་འཁོར་ལོའི་ཀ་བ་དང་གདུང་ཟླུམ་གྱིས་བཏེག་པ་ཉིད་དོ། །

One should perform prostrations, offerings, and praises from the four directions of the entrance. Focusing on the four faces of the venerable Heruka, one should stabilize the practice by reciting the heart mantra of method and wisdom one hundred and eight times. One is oneself the yoginī. From every direction, one’s own body is inseparable from the maṇḍala, and the factors of awakening are likewise present. One should thoroughly sprinkle fragrant water—water infused with sandalwood, nutmeg, saffron, and so forth—while reciting the āvartana mantra in all directions. If one desires the supreme accomplishment, this means that if one wishes to manifest qualities and powers through the blessings and empowerments of the body, speech, and mind, the offerings should not be fewer than the number of deities. As it says, "One hundred lamps should be offered," and by extension, the entire maṇḍala should be surrounded by flowers, incense, and all other offerings. Regarding "the sky," the ḍākinīs of the celestial realm (khecarī) are primarily the goddesses here, together with the heart heroes; all of them are to be visualized mentally, clearly appearing, and arranged above by means of vajra pillars and circular beams. As for the ḍākinīs of the earth, they are goddesses such as Aṅkurikā and others; they are to be arranged throughout the maṇḍala as the assembly of speech deities, fathers and mothers, by means of lotus pillars and circular lotus beams. Furthermore, the ḍākinīs of the underworld are the assembly of body deities such as Cakravegā and others, along with heroes such as Mahābala and so forth; they are to be arranged in the subterranean abodes, supported by circular wheels, pillars, and beams.

རིམ་པ་བཞིན་ཕོ་བྲང་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་ཅན་དུ་གནས་པས་སྟེང་དངས་གཞི་མཚུངས་སོ། ། དེ་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལྷ་མོ་མ་མོ་བཞི་པོ་ནི་གཙོ་བོའི་ཕྱོགས་བཞིར་གནས་པ། མུ་ཁྱུད་གྲི་གུག་ཕྲེང་བས་མཚན་པ་ལའོ། ། གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་འཁོར་ལོའི་མ་མོ་ཐམས་ཅད་སྒོ་བ་མ་ནི་ཕྱོགས་དང་ཞེས་སྒོ་བཞིའི་ནང་ངོས་སོ། ། ཕྱོགས་མཚམས་གྲྭ་བཞི་རྣམས་སུ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པ་དགོད་པར་བྱ་ཞེས་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ལྷ་ཚོགས་ལ་གུས་པའི་སྒོ་ནས། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། ཞེས་མྱུར་དུའོ། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་དང་། ། ཞེས་བྱུག་པ་མནྡཱ་ར་བ་ལ་སོགས་དང་། ཨ་ཀ་རུ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་དཀྱིལ་འཁོར་གནས། ། ཞེས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་མཆོད་བྱ། ། ཞེས་པས་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་གསང་སྔགས་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་བཀོད་པའི་བྱེ་བྲག་དར་གྱི་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་ཁ་དོག་དམར་བ་ནི་དབང་དང་དགུག་པའོ། ། དེ་བཞིན་སེར་བ་ནི་རྒྱས་པའོ། ། དཀར་བ་དང་ནི་ཞི་བའོ། ། གནག་པ་ནི་མངོན་སྤྱོད་དོ། ། སེར་སྐྱ་དང་ནི་རེངས་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གོས་ནི་སྣ་ཚོགས་དང་ནི་ཀ་ཤི་ཀ་དང་པཉྩ་ལི་ཀ་དང་དེ་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་དང་རྒྱུ་བཟང་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། ཀུ་མུ་དང་པུཎྜ་རཱི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དུ་མའི་ཆུན་འཕྱང་གིས་བརྒྱན་པའོ། ། བླ་རེ་དག་དང་བཅས་པ་ནི་གདུགས་དང་ཟ་འོག་ལས་བྱས་པ་ལའོ། །

In successive order, the palace abides as a tiered maṇḍala, so the upper and lower bases are identical. From that, the four mātṛ goddesses of Great Bliss abide in the four directions of the central deity, upon a perimeter marked by a garland of curved knives. Furthermore, all the mātṛ of the samaya-wheel and the female gatekeepers are within the four gates. In the four intermediate corners and the four corners, Yama, the Bhūmipā goddesses, and so forth are to be arranged for the sake of taming beings. With devotion toward the assembly of deities of the Cakrasaṃvara, if one desires the supreme siddhi, it is said: "If one desires the supreme siddhi, quickly..." [The text continues:] "With perfumes, flowers, and incense," meaning ointments, mandārava flowers, and so forth, as well as agaru and the like. "The glorious Heruka resides in the maṇḍala" refers to the complete palace of the assembly of deities, including both the support and the supported. "One should worship the heroes and yoginīs" means to stabilize [the practice] through the outer, inner, and suchness offerings of Secret Mantra. Furthermore, regarding the specific arrangements: red silk victory banners and streamers are for magnetizing and summoning; likewise, yellow is for enriching; white is for pacifying; black is for wrathful activities; and pale yellow is for paralyzing and so forth. Likewise, the garments are of various kinds, such as kāśika and pañcālika, distinguished by their colors and fine materials. It is adorned with many hanging clusters of flower garlands, such as kumuda and puṇḍarīka. Together with the canopies, these are made of silk and brocade.

མདའ་ནི་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་ལ་དྲ་བ་བྲེས་པས་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཡོལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དབུལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་བཟའ་བཅའ་བཏུང་བ་ཡིས། ། ཞེས་པས་པ་ལ་དང་མ་དན་ལ་སོགས་པ་ཁུར་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་ཆན་དང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ། རབ་མཉམ་གཞག་སྟེ། མཆོད་པར་བྱ་བ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་ངང་ལས་དེ་དག་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྦྱོར་བས་བདུད་རྩི་དམ་ཚིག་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བསྟིམས་ཏེ་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་ཅིང་། ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞལ་རེག་པར་མོས་པས་གསང་སྔགས་བཟླས་ཤིང་བརྟེན་པར་གྱུར་པའི་དོན་གྱིས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་མོས་པས་གཏོར་མ་དབུལ་ཞིང་བཟོད་གསོལ་བྱ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་འདོན་པར་བྱ། དེ་ནི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་གས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ལེའུ་མཚན་བསྡུ་བ་ལས། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལས་ཞེས་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུ་མ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་ལྔ་ལྡན་ནོ། ། མཆོད་པ་ཕྱི་ནང་བླ་ན་མེད་དོ། ། ཆོ་ག་ནི་གསང་ཆེན་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་སྟེར་བའི་གནས། ལེའུ་ནི་གཞུང་གཅོད་ཅིང་སྐྱོང་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི་གྲངས་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་འདིར་དང་པོར་བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བ་སའི་ཆོ་ག་དང་། ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་དང་། ཐིག་གདབ་ཅིང་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་པའི་ལྷར་བསྒྲུབ་ཅིང་གནས་ཉེ་བར་བརྒྱན་ལ། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ལེགས་པར་བཤམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་ནས་ཐོག་མར་ནི་བླ་མ་ལ་ཇི་ལྟར་མཆོད་པ་བསྟན་པ།

The area should be made very beautiful by hanging a lattice of eight arrows and so forth, or alternatively, by using curtains and the like. Regarding the presentation of the feast offering to the maṇḍala deities, it is said: "With food, snacks, and drinks." This refers to palaṇḍu, madanaka, and so forth, as well as cakes, rice, and various other items. Remaining in meditative equipoise, one should perform the offering while endowed with the yoga of one's own deity. Through the application of properly consecrating these substances, the samaya-amṛta is infused with the wisdom-amṛta, and one makes offerings to the deities. With the conviction that the faces of the entire assembly of deities are touched, one recites the secret mantra. By means of this reliance, one should offer the torma with the conviction that everything is like a dream or an illusion, and then request forbearance. One should recite the hundred-syllable mantra. This concludes the explanation of the maṇḍala accomplishment ritual for pleasing the deities. Now, regarding the summary of the chapter title: "From the Glorious Cakrasaṃvara" refers to the unsurpassed cause, method, and result. "Cakra" (wheel) possesses the five [factors]. "Offering" refers to the outer, inner, and unsurpassed [offerings]. "Ritual" is the locus that swiftly bestows the great secret result. "Chapter" means that which divides and sustains the source text. "Second" indicates the number. This is the commentary on the second chapter. In this regard, first, the ritual for pacifying obstacles and the ritual for the site are completed. Having laid the lines and drawn the colored-powder maṇḍala, one accomplishes the maṇḍala as the supreme deity and thoroughly adorns the site. Preceded by the proper arrangement of offerings and tormas, the manner in which to first make offerings to the guru is then taught.

དེ་ལ་དཔལ་ལྡན་པདྨ་བཛྲ་པས། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱི་ཐོག་མར་ནི། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་པས་མཆོད། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག། དཔལ་ལྡན་འདུས་དང་གཞན་དུའང་བསྟན། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་སྒྲུབ་པ་པོས་ཞེས་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་འདིར་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་སོ། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི་གང་རང་གི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྫས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་དོ། ། དང་པོར་ཞེས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོན་ཏན་གྲུབ་པར་བྱས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནི་ལེགས་པའི་ལམ་སྟོན་པའི་མཆོག་དེ་ཉིད་ཞིང་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། ། གྲུབ་འདོད་ནི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་པས་ནི་ལྷག་པའི་ལྷ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་ཐ་དད་མེད་པར་བལྟ་བས་ཅི་ནུས་པས་ནི་མཆོད་པ་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དུ་མས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ཉིད་ལེའུ་ཉེར་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། བླ་མ་བརྒྱུད་རིམ་གྱིས་ཐོབ་པའི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་སྔགས་ལེགས་ལྡན། ། ཞེས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་ལམ་ལ་དགའ་བས་ནི། ། གཙང་སྦྲ་འདི་ནི་ཡང་དག་དཔྱད། ། བསོད་ནམས་གཙང་སྦྲ་ལས་བྱུང་བ། ། སྒྲུབ་པོས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་ཐོབ། ། ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་ཅིང་དབང་ཇི་ལྟར་བསྐུར་བར་བྱ་བ་ལ་དང་པོར་རང་ནུས་པ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱ་བ་ནི་རིག་པའི་དབང་རྣམས་ལས། དང་པོར་མི་བསྐྱོད་པ་ཆུའི་དབང་ལས། དྲིལ་སྦྱངས་ནི་བུམ་པ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཨ་ཀ་རུ་ལ་སོགས་པས་སྤོས་ཀྱིས་བདུག་ཅིང་ལེགས་པར་སྦྱངས་པའི་སྔགས།

Regarding this, the glorious Padmavajra stated: "At the very beginning of all offerings, one should worship the guru with devotion. This is taught in the Glorious Guhyasamāja, the Ratnakaraṇḍa, and elsewhere." Thus it is said. Furthermore, first, the practitioner—desiring to receive empowerment in this unsurpassed tantra—should offer "all things," meaning all substances and enjoyments that are pleasing to one's own mind. "At the beginning" refers to the specific time for accomplishing qualities. The Vajra Master is the supreme guide to the excellent path and is the sublime field of merit. "Desiring accomplishment" refers to the supreme siddhi of Mahāmudrā in this very life. "With intense meditative equipoise" means viewing the meditational deity as inseparable from the glorious Vajradhara. "As much as possible" refers to offering through the various distinctions of outer, inner, and suchness offerings. Regarding this, the twenty-seventh chapter also states: "The empowerment obtained through the lineage of gurus is the excellent mantra. Those who delight in the path of yoga should correctly examine this purity. From the merit arising of purity, the practitioner attains vast qualities." This is the meaning. Furthermore, concerning how the Vajra Master should worship the maṇḍala and bestow empowerment, first, in order to make oneself powerful and capable, one enters the knowledge empowerments. First, regarding the water empowerment of Akṣobhya: "Purified by the bell" refers to a vase possessing the proper characteristics, fumigated with incense such as agarwood and thoroughly purified by mantras.

ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡིས་དག་བྱེད་ཀྱིས་བུམ་པ་བརྒྱན་པ། མེ་ཏོག་སྟེ་རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡང་དྲིལ་སྦྱངས་ནི་དར་དང་རས་ཀྱིས་མགུལ་ཆིངས་བྱས་པ་དང་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཤིང་གིས་ཁ་རྒྱན་བྱས་པས་མཛེས་པའོ། ། ཡང་དབུའི་ཅོད་པན་གྱི་དར་དཔྱང་གིས་བཅིངས་བ་ཡང་མཚོན་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྲ་མཁྲེགས་རྡོ་རྗེ་ནི་བདག་པོ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། སྒྲ་སྙན་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཐམས་ཅད་སྔགས་བརྗོད་པའོ། ། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ནི་རྡོ་རྗེ་གདོན་མི་ཟ་བའི་དབང་བསྟན་པའོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མིང་གི་དབང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དམ་ཚིག་གསུམ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དྲུག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་པོས་གནས་པར་བྱའོ། ། རྔ་བརྡུངས་ཞིང་ནི་རྔ་བོ་ཆེ་དང་དུང་དང་ཆོས་ཀྱི་གཎྜཱི་ལ་སོགས་པས་ལྷ་ཕྲིན་ལས་ལ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ཌཱ་ཀི་རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུད་ལས། དྲིལ་སྦྱངས་བུམ་པ་མཚན་ཉིད་ལྡན། ། ཨ་ག་རུ་སོགས་སྤོས་ཀྱིས་བདུག། ལེགས་སྦྱངས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡིས། ། དར་དཔྱང་མགུལ་ཆིངས་ཤིང་ལོས་བརྒྱན། ། དག་བྱེད་རིན་ཆེན་འབྲུ་སྨན་དྲི། ། སྙིང་པོ་ཆུ་བོ་འབབ་པས་བརྒྱན། ། རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་མེ་ཏོག་གི། ཅོད་པན་དར་དཔྱང་མཛེས་པས་བརྒྱན། ། ཤིན་ཏུ་སྲ་མཁྲེགས་རྡོ་རྗེའི་བདག། དྲིལ་བུ་དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོ་སྦྱིན། ། བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་པ་ཧ་ཧ་ཞེས། ། རབ་སྒྲོགས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས། ། སྒྲུབ་པ་དུང་དང་གཎྜཱི་དང་། ། སྒྲ་སྙན་རྔ་བོ་ཆེ་བརྡུང་ཞིང་། །

The vase is adorned with the purifiers, the āli and kāli. It is endowed with the crown and diadem of the five families. Furthermore, the purification of the bell is beautified by a neck-cloth of silk and cotton and a mouth-ornament of fruit-bearing wood. It is also symbolized by the silk streamers bound to the crown of the head. The extremely firm vajra is the lord Amitābha. The "melodious sound" is the recitation of all verses as mantra. The "ringing of the bell" indicates the empowerment of the vajra Amoghasiddhi. The utterance of "Ha Ha" is the specific empowerment of the name of Vairocana. The practitioner, possessing the three samayas, should abide as a vajrācārya, the practitioner established in the nature of the sixth, Vajrasattva. The "beating of the drum" is for the purpose of exhorting the deities to their enlightened activities by means of the great drum, conch, dharma-ghaṇṭā, and so forth. Thus, it is said in the Ḍākinī-sāgara-tantra: "The bell-purified vase, possessing the characteristics, Is fumigated with aloeswood and other incenses. Well-purified by the āli and kāli, Adorned with silk streamers, neck-cloth, and wood-leaves. The purifiers: jewels, grains, medicines, and scents, Adorned by the flowing river of the heart mantra. The crown of the five families, the flower, The diadem and silk streamers, beautified and adorned. The extremely firm vajra lord, Bestows the bell, the King Amogha. Proclaiming the auspiciousness, 'Ha Ha', Through the conferral of the name empowerment, The practitioner beats the conch and the ghaṇṭā, The melodious sound and the great drum."

ལྷ་རྣམས་ཕྲིན་ལས་མྱུར་བསྐུལ་འགྲུབ། ། གསང་སྔགས་ཚིག་གི་སྒྲ་སྙན་བརྗོད། ། རིག་པའི་ཆོ་ག་ལེགས་སྦྱིན་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་དུ་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་ལྟར་ན། དྲིལ་སྦྱངས་ནི་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་ལྡན་པ། སྐྱབས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལའོ། ། མེ་ཏོག་ནི་སྨོན་པ། སྤོས་ནི་འཇུག་པ། བརྒྱན་པ་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། ཤིན་ཏུ་ནི་ཕྱིའི་འཇུག་པ་དྲང་བ། སྒྲ་སྙན་ནི་ནང་གི་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའོ། ། དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ། འཁྲོལ་བ་ནི་ལྷ་དང་ངོ་སྤྲད་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་བླ་མས་སོ། ། རྔ་བརྡུང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ཧ་ཧ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བས་དགའ་བ་སྐྱེད་པའོ། ། ཡང་གསང་བ་དང་གསུམ་པ་ལྟར་ན། དྲིལ་སྦྱངས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་མའོ། ། སྒྲ་སྙན་ནི་སྔགས་སྐྱེས་བཅུ་དྲུག་དུ། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བ་ནི་ཞིང་སྐྱེས་དགུ་གཉིས་མ། རྔ་བརྡུང་མ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་ཉི་ཤུ་སྟེ་རིགས་ལྡན་མའོ། ། མེ་ཏོག་སྤོས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་མཆོད་པ་ཐུན་མོང་བའོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་ཧ་ཧ། སིདྡྷི་སྟེ་དགའ་བ་དང་སྐད་ཅིག་ལྡན་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། དྲིལ་སྦྱངས་ནི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས། ། ལྷར་རབ་ཏུ་གསལ་བ། མེ་ཏོག་ནི་གཡོན་རྩ། སྤོས་ནི་གཡས་རྩ། དེ་དག་གིས་བརྒྱན་པ་དབུ་མ། ཤིན་ཏུ་སྒྲ་སྙན་ནི་རྩ་གནས་སུ་རླུང་དྷཱུ་ཏཱིར་ཚུད་པའི་སྒྲ། དྲིལ་བུ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་འཁྲོལ་བ།

"The deities swiftly accomplish the activities; the melodious sounds of the secret mantra are uttered; the ritual of awareness is excellently bestowed; the empowerment is conferred before the maṇḍala." This is the meaning of what was said. In that regard, according to the path of the common vehicles: "Purifying the bell" refers to possessing the individual liberation vows, the sublime refuge, and the six perfections. "Flowers" are the aspirational awakening mind; "incense" is the engaging awakening mind; "adorned" is the ultimate awakening mind. "Thoroughly" refers to the outer entry; "melodious sound" is the inner entry, the descent of primordial wisdom. "Bell and so forth" refers to abiding by the vows and samayas; "ringing" is the introduction to the deity. "The practitioner" refers to the guru. "Beating the drum" is proclaiming the sound of the Dharma. "Uttering 'Ha Ha'" is generating joy upon seeing the maṇḍala. Furthermore, according to the secret and the third [traditions]: "Purifying the bell" is the coemergent [consort], the twelve-year-old. "Melodious sound" is the mantra-born [consort], the sixteen-year-old. "Ringing the bell" is the field-born [consort], the eighteen-year-old. "Beating the drum" is the wisdom-born [consort], the twenty-year-old, the one of noble family. The offerings of flowers and incense are common. "Ha Ha" is the practitioner and the "Ha Ha," the joy and the momentary [bliss]. As for the Dharma mudrā: "Purifying the bell" is the father and mother [deities] clearly manifest as deities. "Flowers" is the left channel; "incense" is the right channel; "adorned by those" is the central channel. "Thoroughly melodious sound" is the sound of the winds entering the dhūtī at the channel locations. "Bell" is ringing through the union with the vajra.

སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་ཡབ་ཡུམ་འདུ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་གྱིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རྔ་བརྡུང་བ་ནི་ཡུམ་གྱིས་བསྐྱོད་པའི་བདེ་བའོ། ། ཐིག་ལེ་གྱེན་དུ་ཟློག་པས་དགའ་བ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་བདེ་བ་ཧ་ཧ་ཞེས་བདེ་ཆེན་གནས་སུ་བསྐྱལ་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དམ་ཚིག་ལྟར་ན། དྲིལ་སྦྱངས་ནི་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་མགོ་ཐུར་ལ་འཆང་བའོ། ། མེ་ཏོག་ནི་རྩ་རྐྱང་མ། སྤོས་ནི་རོ་མ། བརྒྱན་པ་དྷཱུ་ཏཱིར་ཚུད་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་ནི་རྩ་ཀུན་འདར་གྱི་གནས་སོ། ། སྒྲ་སྙན་ནི་སྲོག་རྩོལ་འགོག་པས་སོ། ། དྲིལ་བུ་ནི་གཏུམ་མོའི་མེས་འོག་རླུང་བསྐྱོད་པས་སོ། ། འཁྲོལ་བ་ནི་འབར་འཛག་གསང་བར་གྱུར་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་གནད་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་དང་ལྡན་པས་སོ། ། རྔ་བརྡུང་བ་ནི་འབྱུང་བ་བཞི་རླུང་འགོག་པའོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་གྱེན་དུ་འབར་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གད་མོ་འབྱུང་བའོ། ། དེས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་ནོ། ། དེ་ཉིད་མཆོད་པ་དང་རྡོ་རྗེའི་གླུས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་པ་ནི། ། དེ་ལྟར་ཞེས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོ་ག་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ནི། ཞེས་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྟིམས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཆོ་ག་བླང་བ་སྟེ།

The practitioner, possessing the three perceptions of the father and mother, should accomplish coemergent bliss. The beating of the drum is the bliss of the consort’s movement. By reversing the drops upward, joy and the bliss of the moments are conveyed to the abode of great bliss with the sound "Ha Ha." According to the samaya of Mahāmudrā: "cleansing the bell" is the downward-facing haṃ at the crown of the head. "Flower" is the lalanā channel; "incense" is the rasanā; "adorned" is entering the avadhūtī. "Exceedingly" is the location of the sarvadhara channel. "Melodious sound" is through the cessation of the vital winds. "Bell" is through the movement of the lower wind by the fire of caṇḍālī. "Tinkling" is the blazing and dripping occurring in the secret place. "By the practitioner" means by the yogi possessing the essential yogic exercises. "Beating the drum" is the cessation of the winds of the four elements. The utterance "Ha Ha" is the arising of the laughter of wisdom through the upward blazing of coemergent bliss. By that, one possesses the four mudrās. That itself is the offering and the perfect praise with the vajra song. "In that way" means that, according to the sequence, the ritual is entirely motivated by the perfect bodhicitta. The "maṇḍala" is the support and the supported. "Possessing all qualities of desire" means having perfectly offered with Rūpavajrā and the others; thus, in a mere instant, the deity’s wheel is fully perfected, and one takes up the ritual of absorbing the wisdom being.

དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་དེ་ཉིད་ལས་ཧེ་རུ་ཀ་གཉིས་པ་བྱོན་པས་དེས་དབང་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བསྐུར་བ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ལ། ལྷ་ལ་གནང་བ་ཐོབ་པ་ལ་ག་ཎ་ཙཀྲ་བྱ་བ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཡང་། ཀ་པཱ་ལའམ་ཉ་ཕྱིས་སུ། ། བདུད་རྩི་རིལ་བུ་སྦྱར་བའམ། ། ཡང་ན་མ་ད་ན་ཡང་རུང་། ། སུམྦྷ་བརྗོད་ཅིང་སློབ་མ་ལ། ། བསང་བ་བྱས་ལ་སྙིང་པོ་སྦྱིན། ། གོ་ཆ་བཅིང་ཞིང་རྡོ་རྗེས་བསྲུང་། ། རས་དམར་དྲི་མ་མེད་པ་ཡིས། ། གདོང་བཅིང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སྦྱིན། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཕྱིར་ཁྲུས་བྱ་ཞིང་གོས་སྟོད་སྨད་གཡོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ལ། བུ་མཛེས་དེ་དག་གདོང་ལ་ནི། ། ཞེས་པས། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསངས་པའི་རས་སམ་དར་གྱིས་ལེགས་པར་བཀབ་ནས་སུ། ཞེས་ལེགས་པར་བཅིང་བར་བྱ་བའོ། ། ལྷོའི་ཕྱོགས་ནས་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་ལ། ། ཅེས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ལག་ཏུ་གཏད་དེ་བར་ཆད་དྲི་བ་དང་ལན་བརྗོད་པས། རིམ་གྱིས་འོང་བ་ལ་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་དཱ་ཡཱ་མི། ཞེས་པས་འདིར་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པ་ནས། ཨོཾ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་ཧོ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། སིདྡྷ་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ལ་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ཀྱང་ནི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་གིས་སྒོའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཤར་ཁྱམས་སུ་འདུག་པ་ལ་བལྟས་ལ། ཨོཾ་ན་མཿཏེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ན་མཿམི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ན་མོ་ན་མ་ཧཱུཾ། ། ཞེས་པས་ཕྱག་བྱ།

From that very lord of the maṇḍala, a second Heruka emerges and bestows all the empowerments in their entirety. Following that, once permission has been granted by the deity, the gaṇacakra should also be performed. As it is said: "In a kapāla or a conch shell, Having prepared amṛta pills, Or else even madana is suitable; Reciting the sumbha mantra, for the disciple, Having performed the cleansing, give the heart mantra. Bind the armor and protect with the vajra. With a stainless red cloth, Bind the face and give a flower garland." This is the meaning of what was taught. Then, having performed the external ablution and being provided with upper and lower garments, [the master says]: "O beautiful son, upon your face..." With this, having thoroughly covered [the face] with a cloth or silk purified by the mantra of Amṛtakuṇḍalī, it should be properly bound. Facing the southern direction, with palms filled with flowers, the flower garland is placed in the hand. By asking the questions regarding obstacles and providing the answers, as the disciple gradually approaches, the vajra is placed at the heart. Reciting: "Oṃ śrī sarvatathāgata-yoga-cittam utpādayāmi," the vajra-like generation of the mind of awakening is established here. Then, from "Oṃ suratastvaṃ samaya ho samaya tvaṃ siddha vajra yathā sukhaṃ," one should perform the binding to the commitments of the maṇḍala and so forth. Then, having performed the circumambulation, entering through the door with "Oṃ sarvatathāgata akhaṃ vīra hūṃ," one sits in the eastern courtyard and looks [at the maṇḍala]. Prostrating with: "Oṃ namaḥ te hūṃ, oṃ namaḥ mi hūṃ, oṃ namo namaḥ hūṃ."

ཁྱད་པར་གྱི་བླ་མ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལ་ཕྱག་བྱ་བ་ཕྱོགས་ནས་སྔགས་དང་བཅས་པས་སོ། ། སྒྲུབ་པོ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་པས། ། ཞེས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་སྔོན་འགྲོ་དང་། དངོས་གཞི་དང་། རྗེས་ལ་ངོ་སྤྲད་པར་བྱ་བས། གྲོང་ཁྱེར་དམ་པ་དེར་གཞུག་བྱ། ། ཞེས་ནང་གི་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པས་སོ། ། ལྷོའི་ཕྱོགས་སུ་ལུས་བརྟེན་ལ། ། ཞེས་དེ་དག་རིམ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་དྲངས་ལ། བདེན་པའི་སྟོབས་བརྗོད་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་སྙིམ་པས་མེ་ཏོག་དོར་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོ། ། ཞེས་པས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དུ་མེ་ཏོག་བབས། ། ཞེས་མཐོང་བ་དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སྤྱི་བོར་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེའི་རིགས་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལྷ་སྐུ་དང་ཕོ་བྲང་གི་འཁོར་ལོ་གང་ལ་ཕོག་པ་ངོས་ཟིན་ཟིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གདོང་ཕྱེ་ཞེས་པས་རྡོ་རྗེས་མིག་སྐྱོན་དག་པར་བསམ་ཞིང་། ཚིགས་བཅད་བརྗོད་པས་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཅེས་ཐར་པ་ཆེན་པོའི་ཕོ་བྲང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་དུར་ཁྲོད་དང་མེ་འོད་ཕྲེང་བའི་བར་དུའོ། ། གང་གིས་ལྷའི་གནས་གང་ཡིན་ཞེས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ལྷ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ལྷ་གང་དང་གང་གི་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་དེར་དེ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། དེ་ནི་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་ཅིང་ལྷ་ངོ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་དངོས་ལ། དང་པོར་རིག་པའི་དབང་ལྔ་ཞུ་བའི་དོན་དུ་མཎྜལ་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་ཕུལ་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པས།

One should prostrate to the special guru and the deities of the maṇḍala from the various directions, accompanied by the mantra. "The practitioner, being perfectly composed in meditative absorption," refers to the vajra master and all the disciples abiding in samādhi. In this regard, there are the preliminaries, the main practice, and the concluding introduction. "One should enter that sublime city" refers to the internal entry by means of the descent of wisdom. "Supporting the body toward the southern direction," they are led sequentially by the action-vajra; then, having recited the words of truth, one should cast a handful of flowers with "pratīccha vajra hoḥ." Wherever the flower falls upon the maṇḍala, one should bind the fragrant flower garland upon the crown of the head. One must identify the family by determining which deity’s body or palace-cakra the flower struck. Then, "opening the face," one should visualize the vajra purifying the defects of the eyes and remove the blindfold by reciting the verses. "Showing the maṇḍala" refers to the palace of great liberation, including both the support and the supported, from the charnel grounds to the garland of fire-light. "Which is the abode of the deity?" refers to the teaching on the suchness of the maṇḍala and the deities of glorious Heruka. The vajra master should correctly show the general and specific distinctions of whichever deities are involved. This is the entry of the disciple into the maṇḍala and the introduction to the deities. Then, for the actual conferral of the empowerments, first, having offered a maṇḍala with flowers for the purpose of requesting the five knowledge empowerments, one should make the supplication.

སྔར་གོང་དུ་ཚིག་རྐང་བཞིས་བསྟན་པའི་དོན་དང་། ཡང་ལེའུ་ཉེར་བདུན་པ་ལས། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་མཐུང་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྣམ་དག་མཚན་ཉིད་ཀུན་བསྒྲུབ་པ། ། བདེ་བའི་བསོད་ནམས་ཆུ་འཐུང་པ། ། དག་བྱེད་སྡིག་པ་འཇིག་བྱེད་ཡིན། ། སྤྱི་གཙུག་ལ་སོགས་བཅིངས་པ་ཡང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐབས་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། རེག་པ་དང་ནི་སྨྲ་བས་ཀྱང་། ། ལུས་དག་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་མཆོད་བྱས་ནས། ། དད་པ་ཡིས་ནི་གཏོར་མ་འབུལ། ། ཇི་ལྟར་ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དད་པས་ཇི་འདོད་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ལེགས་པར་ནི། ། ཞེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་ནི་ཡབ་ཡུམ་མཁའ་གསང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བཞིན་པས་ལྷའི་སྙིང་པོ་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡེངས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕྱག་རྒྱས་མཆོད་པ་ནི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མཎྜལ་དང་ལྡན་པར་རོ། ། ཡང་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱི་དེ་ཉིད་ཅེས་ལུས་དང་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དེ་ནས་མཚལ་ཆེན་ནི་རིག་མ་ལས་རང་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་དང་ཤུ་ཀྲ་ག་པུར་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལས། གསང་སྔགས་ལན་གསུམ་བཟླས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱུག་པ་དང་སྦྱར་བས། དེ་ལས་ནི་སློབ་མའི་གནས་གསུམ་དུ་ཐིག་ལེ་དགོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་སོ། །

The meaning of what was previously taught in the four lines above, and furthermore, from the twenty-seventh chapter: "The glorious Heruka, great wisdom, Who accomplishes all pure characteristics, Drinks the water of blissful merit; He is the purifier, the destroyer of sin. Even the binding of the crown of the head and so forth, Is the vajra empowerment of the mudrā endowed with skillful means. By touching or even by speaking, The body becomes pure and faultless; One becomes completely liberated from all sins." And also: "Having thus constantly made offerings, One should offer the torma with faith. According to the application of the ritual, One should give whatever is desired with faith." This is the meaning of what was said. Now, for the second part, the conferral of the secret empowerment: "Then the master, properly..." and so forth. Being endowed with the absorption of the deity of the vajra body, speech, and mind, he remains in meditative equipoise. While blessing the secret spaces of the father and mother, he places the heart mantras of the deities and so forth without distraction. Preceded by the generation of bodhicitta, the offering with the mudrā is performed to accomplish bliss; thus, a maṇḍala is prepared in the southern direction of the maṇḍala. Alternatively, "the master of that very reality" refers to the secret empowerment of the maṇḍala of the body and conventional bodhicitta. Then, "great vermilion" is the special quality that arises naturally from the consort. Together with that, the śukra (semen), and camphor, one recites the secret mantra three times. By anointing and mixing these, one should place drops at the three places of the disciple. This is the instruction.

དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པས། སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་དབང་བསྟན་པར་གྱུར་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། ། ད་ནི་དབང་གསུམ་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་པས་མཎྜལ་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་ཕུལ་ཏེ་གསོལ་བ་བཏབ། ཡེ་ཤེས་དབབ་ཅིང་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་ལུས་ལ་མེ་ཏོག་དོར། གདོང་ཕྱེ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་དབྱེ་བ་སྟེ། མ་རིག་པའི་མུན་པ་བསལ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བར་བྱ་བ་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་འབྱུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་འབྱུང་བ་ལྔ་དག་པ་རྩའི་ཕོ་བྲང་ངོ་། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གནས་གང་ཡིན་ནི་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་གནས་དང་ཉེ་གནས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེར་ནི་ཡང་དག་པ་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ། རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རིག་མ་གཏད་ཅིང་གདམས་པ་བསྟན་པས་སློབ་མ་དེ་རིག་མ་དང་མཉམ་གཞག་ཅེས་ལྷའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པ་མཁའ་གསང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བཞིན་པས། རབ་ཏུ་འདུད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་རྩ་དབུ་མའི་སྣ་རྩེ་འཕྲོད་པས་ཟག་བཅས་རླུང་འགོག་པའོ། ། གཡོན་ནས་བརྩམས་པའི་རིམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་རྩ་བཙལ་བ་ལས་དགའ་བ་དང་སྐད་ཅིག་མ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེར་ནི་བསྐོར་བ་རབ་ཏུ་བྱ་བས་ཏེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པས་བསྲུང་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ལ་ནི། དྲིལ་སྦྱངས་མེ་ཏོག་སྤོས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཤིན་ཏུ་སྒྲ་སྙན་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། བསྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་རྔ་བརྡུང་ཞིང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་བླ་མ་ལ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ།

This demonstrates that one will obtain the empowerment of the bodhicitta that tames all buddhas; thus, the vows, the samaya, and the empowerment, together with their results, have been shown. Now, the third empowerment will be explained. Then, having offered a maṇḍala along with flowers, one should make the supplication. The descent of wisdom and the casting of the flower upon the body of the Vajra Consort follow. Opening the face is the opening of the vajra eyes, which dispels the darkness of ignorance. To see the meaning of wisdom, the Dharma eye is purified regarding the Dharma. The maṇḍala of the source of phenomena (dharmodaya) is shown; it is the palace of the channels, the purification of the five elements. As for the abodes of the glorious Heruka, they are the primary and secondary locations of the vajra body and so forth. There, the authentic reality should be definitively shown, including both the support and the supported. Then, the Vajra Master entrusts the consort and gives the instructions. The disciple then enters into meditative equipoise with the consort, maintaining the divine pride and consecrating the secret space. Having performed the profound prostration, the tip of the central channel is joined, thereby arresting the contaminated winds. Starting from the left in sequence, one should seek the channel of the Vajra-Dhātveśvarī and realize the joys and the moments. There, one should perform the circumambulation; this is the application of protection through meditative union. Regarding that: "Adorned with bells, flowers, and incense, ringing the most melodious bell, the practitioner beats the drum, and for the sake of the maṇḍala and the guru, the sound 'Ha Ha' should be uttered."

དེས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་བྱ་བའོ། ། དེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་ལས་དོན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་བླ་མ་ལ། ། ཇི་བཞིན་ཆོ་གས་ཕྱག་བྱའོ། ། ཞེས་དེ་ཉིད་མཆོད་ཅིང་མཉེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་དབང་བཞིའི་གདམས་པ་ཅུང་ཟད་བསྟན་པ་ནི། དཔལ་པདྨ་བཛྲ་པའི་བཞེད་པས། ། དབང་གི་རྣམ་བཞི་ངེས་པ་ལས། ། ཡོན་ཏན་བཞིར་གྱུར་ནུས་པར་ལྡན། ། བསྐལ་པ་ལ་དབང་དྲི་མ་འཁྲུ། ། རིགས་དེས་བསྟན་པར་གྱུར་པ་ལ། ། ཐུན་མོང་ཆོས་དགུ་ཁྱད་པར་བཞི། ། དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གྱིས། དང་པོ་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་དགུ་ལས། དང་པོ་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ། དཀྱིལ་འཁོར་རྡུལ་ཚོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ། ཕྱོགས་ཤར་དུ་མཎྜལ་བའི་རྣམ་ལྔས་བྱུགས་པ། དུས་ཚོད་སྲོད་དུ་བདུད་འདུལ་བ། ཡུལ་རང་གི་ལུས་སྤྱི་བོ། ། དབང་རྫས་བུམ་ཆུ་ལ་སོགས་པས་ལུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔའི་དྲི་མ་འདག། རྗེས་གནང་བསྐྱེད་རིམ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་དབང་བར་གྱུར་པའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བཞི་ལ། ལྟ་བ་གང་རྟོགས་པ་ནི་རང་གི་ལུས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐ་མལ་པ་ལས་བློ་ལོག་ནས་ལྷར་ཤེས་པ་འབྱུང་ངོ་། ། དེར་སྣང་བ་རང་གིས་སེམས་སུ་ངོ་འཕྲོད་པས་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའོ། ། དེས་གཅད་བྱ་གང་གཅོད་པ་ནི་ལུས་ལྷར་ངེས་པས་ཐ་མལ་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཆོད་པའོ། ། དབུགས་འབྱུང་ནི་སྣང་སྲིད་ལྷར་ཤར་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། ། རྒྱས་གང་གིས་འདེབས་ན།

By that, the coemergent wisdom of great bliss is brought to the fore. Thus, through the path of the maṇḍala wheel, the ultimate, unsurpassed secret wisdom is [attained]. Regarding the western direction of the maṇḍala: "To the maṇḍala and the guru, one should prostrate according to the ritual." In this way, one should worship and please that very [wisdom]. Now, to briefly present the instructions on the four empowerments, according to the system of the glorious Padmavajra: "From the certainty of the four empowerments, The four qualities arise and possess power. The stains of the eons are washed away; When the family is thus revealed, The nine common dharmas and the four special ones— One should realize that very [wisdom] as supreme." Based on the meaning of what was thus spoken, first, regarding the nine common dharmas: first, the guru becomes the vajra master. The maṇḍala is arranged with colored powders. In the eastern direction, the maṇḍala is smeared with the five nectars. At the time of dusk, the Māras are subdued. The object is one's own body, the crown of the head. By the empowerment substances, such as the water of the vase and so forth, the stains of the five aggregates of the body are purified. One becomes empowered in the generation stage yoga of the deity through the subsequent authorization. Regarding the four special dharmas: as for the view to be realized, by turning the mind away from the ordinary aggregates, elements, and sense bases of one's own body, the realization of [them] as the deity arises. By recognizing appearances as one's own mind, the characteristics of the True Aspectarian Cittamātra are realized. As for what is to be severed and how it is severed: by the certainty that the body is the deity, the conceptualization that grasps at it as ordinary is severed. As for the "exhaling of breath": since appearance and existence arise as the deity, it is the exhaling of breath of Vairocana. As for what seals [it]: [it is sealed] by...

བརྟན་གཡོ་ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ཤར་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྒྱས་འདེབས་སུ་བསྟན་པའོ། ། གསང་བའི་དབང་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་དགུ་ལས། དང་པོ་ནི་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར། མཎྜལ་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་པས། ། ཕྱོགས་ལྷོ། དུས་ནམ་ཕྱེད་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་དབང་རྫས་བྱང་སེམས། སིཧླག་པུར། ཡུལ་ངག་སྒྲ་རྗོད་དྲི་མ་ཡང་དག་དྲི་མ་འདག། རྗེས་གནང་རྩ་རླུང་ཕྲ་ཐིག་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་བའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བཞི་ལ་བལྟ་བ་ནི། ལྷར་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ནུབ་ནས་བདེ་བ་རྟོག་མེད་སེམས་རང་རིག་རང་གསལ། ། གསལ་བ་འཛིན་མེད་རྣམ་རྫུན་གྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས། གཅད་བྱ་སྣང་བ་རང་སེམས་སུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བརྟན་གཡོ་ལྷར་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཆོད། རྒྱས་འདེབས་ནི་བདེ་བ་རྟོག་མེད་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་མི་གཡོ་བས། རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པས་རྒྱས་གདབ་བོ། ། དབུགས་འབྱིན་པ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་བས་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པས་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ལ་ཡང་། དང་པོ་ཐུན་མོང་བ་ལ་དགུ་སྟེ། དང་པོར་རིག་མ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ། ། ཆོས་འབྱུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱོགས་ནུབ། དུས་ནམ་གྱི་བཞི་ཆ་མཎྜལ་ནི་སིཧླ་ག་པུར་གྱིས་བྱུགས་པ། རྫས་ཡབ་ཡུམ་བསྲུབས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་བདེ་བ། ཡུལ་རང་གི་སེམས། དྲི་མ་ཡང་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུའི་རྟོག་པ་འདག། རྗེས་གནང་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟེན་པའི་སྐལ་བ་ལ་དབང་པའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བཞི་ལ། ལྟ་བ་གང་རྟོགས་པ་ནི།

Because the stable and the moving arise as deities and the celestial mansion, this is taught as the sealing by the Tathāgatas. Regarding the secret empowerment, there are nine common features. First, the guru is the Vajra Master. The maṇḍala is the maṇḍala of the body. The maṇḍala is smeared with the five nectars. The direction is south. The time is midnight. At the moment of meditative equipoise, the empowerment substance is bodhicitta, sihlaka, and camphor. The object is speech and the expression of sound; the stain is the purification of impurities. The authorization is the empowerment to meditate on the channels, winds, and subtle drops. Regarding the four special features, as for the view: once the appearance of grasping at deities has subsided, there is non-conceptual bliss, the mind’s own reflexive awareness and self-clarity. One realizes the characteristic of the False Aspectarian school: clarity without grasping. By knowing that the objects to be severed—appearances—are one’s own mind, the conceptualization of grasping at the stable and moving external world as deities is severed. As for the sealing: because non-conceptual bliss is unmoved by subject and object, one is sealed by Vajra Akṣobhya. Regarding the consolation: because it is the perfection of the other side, one is consoled by Vajra Akṣobhya. Regarding the wisdom-gnosis empowerment, there are also nine common features. First, the consort is the Vajra Master. The dharmodaya maṇḍala is in the west. The time is the fourth part of the night. The maṇḍala is smeared with sihlaka and camphor. The substance is the bliss arising from the churning of the father and mother. The object is one’s own mind. The stain is the purification of the eighty innate conceptualizations. The authorization is the empowerment for the fortune of relying on the action mudrā through the path of the maṇḍala circle. Regarding the four special features, as for the view that is realized:

དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་ཟུང་འཇུག་རྟོགས། གཅད་བྱ་གང་ཆོད་པ་ནི་སེམས་བདེ་གསལ་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཆོད། རྒྱས་འདེབས་ནི་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབུ་མ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱས་འདེབས་སོ། ། དབུགས་དབྱུང་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་ཆེན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། ཟུང་འཇུག་སློབ་བཞིན་པ་འོད་གསལ་བ་རྡོ་རྗེ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་འབྲེལ་མེད་དུ་གྱུར་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་སེམས་དཔའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། ། དབང་བཞི་པ་ལ་ཡང་། ཐུན་མོང་གི་ཆོས་དགུ་ལས། དང་པོ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ། ། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར། ཕྱོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་བྱང་། དུས་ཉི་མ་འཆར་ཀ་མའོ། ། རྫས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ། ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དབྱེར་མེད་པ། དྲི་མ་ནི་རྟོག་པ་ཕྲ་རབ་ཐམས་ཅད་འདག། རྗེས་གནང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཉམ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་སྐལ་བ་ལ་དབང་བར་གྱུར་བའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བཞི་ནི། ལྟ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་རྟོགས། གཅད་བྱ་ནི་དབུ་མ་རྒྱུན་ཆད་མི་གནས་པས་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་དེའང་ཆོད། རྒྱས་འདེབས་ནི་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་བདེ་ཆེན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་རྒྱས་འདེབས་སོ། ། དབུགས་དབྱུང་ནི་བདེ་ཆེན་རང་འབྱུང་ལྷན་སྐྱེས། མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་སྟོབས་ལས།

The object, its own characteristic, is realized as the non-dual union of bliss and emptiness. That which is to be severed is the grasping at the mind as being blissful and clear. The sealing is the sealing of all phenomena of appearance and existence with the Illusory Middle Way by Vajrasattva. The relief is: The coemergent great bliss of all phenomena of saṃsāra and nirvāṇa; the union of the training stage, the vajra luminosity; and because it has become inseparable from the wisdom of bliss, it is the relief of Vajrasattva for the sake of the heroic beings through great compassion. Regarding the fourth empowerment, from the nine common dharmas, first: The Vajra Master is the king of the mind. The ultimate maṇḍala of bodhicitta is the northern direction of the great maṇḍala. The time is the rising of the sun. The substance is the indivisibility of the three vajras of body, speech, and mind. The object is the nature of phenomena, the inseparability of object and subject. The stain is all subtle conceptualizations, which are purified. The permission is the attainment of the fortune of abiding in the meditative equipoise of the inconceivable Mahāmudrā. The four special dharmas are: the view is the realization of all phenomena as the non-abiding union. That which is to be severed is the grasping at even the mere illusion of the Middle Way as being uninterrupted or non-abiding, which is also severed. The sealing is the sealing by the glorious Great Vajradhara upon the unchanging great bliss of the inseparability of saṃsāra and nirvāṇa. The relief is the self-arisen coemergent great bliss, the bodhicitta of the union of no-more-learning, through the power of the Guru’s blessing of Mahāmudrā.

རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྐུ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་སུ་རང་རྫོགས་པར་འབྱུང་བའོ། ། དེས་དབང་གི་དོན་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྫས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དབུལ་བར་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་བླ་མ་དག་ལ་ཡོན་ནི་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་གསུངས་པ་དབུལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། མཐར་བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་དབུལ་བར་བྱ་བའི་བར་རོ། ། དེ་ལས་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབང་བསྟན་པར་འགྱུར་བས་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་འཐོབ་ཚུལ་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱ་བ་ནི་ཞེས་པ། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་སོ། ། ངེས་པར་བྱེད་པ་ཆོ་ག་རིམ་པ་གོ་རིམ་མ་ནོར་བས་སོ། ། ངེས་པར་གྱུར་པ་ནི་སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་ནུས་པ་དང་ཡོན་ཏན་འཆར་ཞིང་བར་ཆད་ཐམས་ཅད་བཟློག་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་རིགས་སུ་རབ་ངེས་བྱས། ། ཞེས་དབང་གི་དུས་སུ་གཙོ་བོ་ལ་མེ་ཏོག་ཕོག་པས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རིགས་སུ་ངེས་པར་བྱས། ལྷ་ཚོགས་གཞན་དུ་ལྷུང་ན་དཔལ་ལྡན་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བས་རྟེན་གྱི་ཚོགས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི། གླེགས་བམ་མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར་ལ། ཞུ་བ་པོའི་ཚོགས་ལ་དབང་བསྐུར་བས་རབ་ངེས་བྱས། འབྲས་བུ་སྐུ་བཞི་འཐོབ་པའི་ནུས་པ་གཞག་པར་གྱུར་པའོ། །

The Great Vajradhara, the glorious Heruka, arises as the self-perfected wisdom of the four bodies. This explains the meaning of empowerment. Now, in order to please the Guru, the Vajra Holder, one should offer substances and enjoyments. Thus, the offerings to the Gurus are those of the superior, middling, and inferior grades, according to one's means. One should offer what was taught by the Tathāgata, the glorious Heruka, up to the point of offering oneself as well. Regarding the manner in which the benefits are shown, the general and specific empowerments will be taught, thereby showing how the specific capacities are attained through both the direct and indirect methods. This is to be understood as follows: "By the blessings of the lineage of Gurus" refers to the lineage. "By the certainty of the ritual sequence" means by the unerring order of the stages. "Having become certain" means that power and qualities arise in the disciple's continuum and all obstacles are averted. "The practitioner is definitively established in the family" means that at the time of empowerment, by the flower falling upon the central deity, one is definitively established in the family of Vajradhara. If it falls upon another assembly of deities, one should know that one will be definitively established as a glorious Regent. Furthermore, through being blessed and empowered, the supports—the collections of body, speech, and mind, such as volumes of scripture and caityas—become consecrated. By empowering the assembly of petitioners, they are definitively established, and the capacity to attain the result of the four bodies is implanted.

ས་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་དགོངས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་ནས་དེ་ལ་ཞེས་པ་ནས་ལྷན་ཅིག་གི་བར་གྱིས་རྒྱལ་བ་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྲས་དང་སྤུན་ལྟར་འཚོ་ཞིང་སྐྱོང་བ་ཉིད་དོ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་དེ་དག་དང་བདེ་ལེགས་ལ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་མ་བྱེད་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དེ་དག་གི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མངག་གཞུག་པ་ཐམས་ཅད་ཅི་བགྱི་བ་གང་དང་གང་གི་བྱ་བ་ལས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕྲིན་ལས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་སྟེ། གྲུབ་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་ཅན་འཐོབ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་མི་བཟློགས་ཤིང་ནི་ནང་གི་དུག་གསུམ་དག་པས་སྲིད་པ་གསུམ་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་། ཕྱིའི་ཚངས་པ་དྲག་པོ་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་གནོད་པར་མི་བྱེད་ཅིང་སླར་དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་པས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་བྲན་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། མི་སྣང་བར་བྱེད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་ལྟག་པའི་རུས་མདུད་ཀྱི་རྩར་ནམ་མཁའི་རླུང་གི་ནུས་པ་བརྟན་པས་རང་བཞིན་མི་སྣང་བར་ནུས་པ་འབྱུང་། ཕུག་དང་ཞེས་ས་འོག་འགྲོ་བ་ནི་རི་འབིགས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་ཕུག་སྒོ་སྟེ། རྩ་དབུ་མའི་ཡལ་གའི་མཐོངས་ཕྱེད་པས་ལྟེ་བའི་ཐད་ཀ་ནས་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁར་རྒྱུ་བ་ནི་དཔྲལ་བའི་རྩ་མདུད་ཟུར་གསུམ་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རླུང་འདུས་པས་རྣམ་རྟོག་གཅོད་པ་སྟེ་རལ་གྲིའི་དངོས་གྲུབ་ཕྱི་ནང་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པའོ།

That the mistresses of the three realms will turn their attention toward one is indicated by the passage from "Then, to that..." up to "together," which means that all the Victorious Ones and the assembly of deities will sustain and protect one like a son or a sibling. By engaging in the welfare of beings through those heroes and yoginīs and through the practice of bliss and excellence, the practitioner will undoubtedly become a messenger and servant for all their activities, performing whatever tasks are required. Now, regarding the emergence of the qualities of accomplishment: this yoga brings mastery over both provisional and ultimate activities. "If it is accomplished" means that one will attain the extraordinary accomplishments. "Unassailable in the three worlds" means that through the purification of the three internal poisons, the three realms of existence are brought under control; even external deities such as Brahmā, Rudra, and Viṣṇu cannot cause harm, and instead, the yogin overpowers them and makes them his servants. "Causing invisibility" means that by stabilizing the power of the space-wind at the channel-knot of the nape of the yogin’s vajra body, the capacity to make one's natural form invisible arises. "Caves" refers to the entrances to the caves of asuras, such as the Vindhya Mountains; this means that by opening the aperture of the branches of the central channel, one enters through the gateway at the level of the navel. "Moving through space" means that by the gathering of the wind of the nature of phenomena (dharmatā) at the triangular channel-knot of the forehead, conceptual thoughts are severed; thus, the accomplishment of the sword is achieved, being unimpeded both internally and externally.

། རྐང་མཐིལ་ལོང་བུར་རླུང་ནི་རླུང་ནི་རླུང་ལས་སུ་རུང་བས་རྡོ་རྗེ་རྐང་མགྱོགས་གྲུབ་པ་སྟེ། དཔག་ཚད་མང་པོར་སྐད་ཅིག་གིས་ཕྱིན་པ་སྟེ་ཡང་ཞིང་འདེགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པས་སོ། ། རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་ནས་ནང་དུ་མེ་རླུང་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་པས་མཆན་ཁུང་ན་ཀུན་འདར་གྱི་ཡལ་གའི་སྒོ་ཡོད་དོ། ། དེར་ལམ་སྦྱངས་པས་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་ཕུག་སྒོ་རྙེད་པས་འཆི་མེད་གྲུབ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་ནི། རོ་ལངས་གྲུབ་པས་ཀྱང་རོ་དེ་གསེར་ལུས་སུ་གྱུར་ཅིང་ལྕེ་ལས་རལ་གྲི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བའོ། ། ཡང་ན་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩི་གྲུབ་པ་ནི་གསང་བར་ས་རླུང་སྟོབས་སུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་རླུང་སེམས་གནས་པས་སོ། ། སྙིང་ཐིག་ལེ་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱར་གྱི་བར་དུ་རླུང་སེམས་འདུས་པས་ཆུ་རླུང་གི་ནུས་པས་བཅུད་ལེན་གྱི་རི་ལུ་གྲུབ་པ་ཚེའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པས་དུས་མ་ཡིན་པར་ཚེའི་དུས་མི་བྱེད་པ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུའོ། ། ཡང་ཀུན་འདར་གྱི་ཡལ་ག་ནུ་མ་གཉིས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་བརྟན་པས་བུམ་པ་བཟང་པོ་གྲུབ་ཅིང་། ནམ་མཁའི་མཛོད་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་འབྱུང་བའོ། ། འདི་དག་གི་དོན་ནི་ལེའུ་སོ་གཉིས་པ་རོ་ལངས་བསྒྲུབ་པ་ལས། དེ་ནས་རོ་དེ་ལངས་ནས་ནི། ། ཅི་བགྱི་ཞེས་ནི་སྨྲ་འགྱུར་ཞིང་། ། ས་འོག་འགྲོ་བ་རལ་གྲིའམ། ། ཚར་གཅོད་ཕན་འདོགས་ཉིད་དག་དང་། ། རི་བུ་མིག་སྨན་གཏེར་རྣམས་དང་། ། རྐང་མགྱོགས་དག་གམ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན། ། གཅིག་ཅིག་སྦྱིན་པར་བྱས་ན་ནི། ། འགྲོ་བར་འགྱུར་གྱིས་གཞན་དུ་མིན། ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཕོ་ཉས་གྲུབ། ། རྒྱུད་འདིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡིན།

When the wind at the soles of the feet and the ankles becomes serviceable through the wind, the vajra of swift-footedness is accomplished; this means one travels many leagues in an instant, having attained the power to become light and levitate. From the Vajra Underworld Tantra, by attaining stability in the internal fire-wind, there is the gateway of the "all-trembling" branch in the armpits. By training in the path there, one finds the cave-door of the asuras, which means actualizing the accomplishment of immortality. Likewise, through the accomplishment of the vetāla, that corpse is transformed into a golden body, and the accomplishment of the sword arises from the tongue. Alternatively, the accomplishment of the alchemical elixir occurs when the earth-wind at the secret place becomes powerful and the wind and mind abide there. When the wind and mind gather between the sun and moon drops at the heart, the power of the water-wind accomplishes the rasāyana pill, and by attaining the accomplishment of longevity, one does not die an untimely death for a period of one hundred and twenty years and so forth. Furthermore, when the wisdom-wind is stabilized in the two breasts at the "all-trembling" branch, the excellent vase is accomplished, and mastery over the treasury of space arises. The meaning of these points is found in the thirty-second chapter on the accomplishment of the vetāla: "Then, that corpse having risen, will say, 'What shall I do?' Whether it be going underground, the sword, or subduing and benefiting, the pill, eye-salve, treasures, swift-footedness, or the elixir—if one is granted any one of these, one will travel, but not otherwise. Through messengers, accomplishment is achieved above and below; of this there is no doubt in this tantra."

། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་འདོད་ཙམ་གྱིས་ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་དང་། དངོས་གྲུབ་གཉིས་ངེས་པར་འགྲུབ་པའོ། ། རྟག་པར་རྒྱུད་དུ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་དུ་མ་ལ་དབང་འབྱོར་པའོ། ། གཟུགས་ན་དུ་མར་བྱེད་པ་དང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རྐང་བཞི་དུ་མ། འདབ་ཆགས་དུ་མ་ལ་སོགས་པར་བསྒྱུར་བ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། མཁའ་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་འཐོབ་པའམ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་དབང་པོ་ཡང་རབ་ལུས་ཡོངས་སུ་དག་པས། སེམས་འོད་གསལ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ནམ་མཁའ་ལ་ནི་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུར་འགྱུར། རབ་ཀྱིས་སེམས་སྐྱེ་མེད། ལུས་ཐོགས་མེད་དངོས་སྣང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་དབང་ཕྱུག་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཐོབ་པའོ། ། འབྲིང་གིས་འདི་ཉིད་སྦྲུལ་ཤུན་པ་བརྗེས་པ་ལྟར་འགྱུར། ཐ་མས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་སོ་ཐུབ་པ་སྟེ། ལོ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མར་གནས་པ་འབྱུང་བ་དང་མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པས་མི་ཚུགས་པ་འབྱུང་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་འབྱུང་བ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟད་པར་དང་། ཟིལ་གྱིས་ངེས་པར་གནོན་པས་རྫུ་འཕྲུལ་དུ་མ་སྟོན་ཅིང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལྷ་མ་སྲིན་དུ་མ་ཡང་དབང་དུ་འགྱུར་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བའི་རླུང་སྣ་སྒོ་གཡས་གཡོན་དུ་ནུས་པ་ཐོབ་པས་འབྱུང་པོ་རོ་ལངས་དང་གནོད་སྦྱིན་ཕོ་མོས་བྲན་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། མགྲིན་པར་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་རྩ་ལ་བརྟེན་པར་གྱུར་པས། འཇིག་རྟེན་གྱི་རོ་དྲུག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་ནུས་པ་སྟེ།

This is the meaning. The practitioner will certainly accomplish the twelve great activities and the two types of accomplishments (siddhi) merely by wishing for them. They will gain mastery over the many mundane and supramundane accomplishments that are generated continuously within the tantra. They can manifest in many forms, and can transform into the various forms of the four-legged creatures, birds, and so forth that appear below. They will attain the celestial realm of khecarī. Furthermore, for a yogi of the highest faculties, because the body is completely purified and the mind has manifested as clear light (ābhāsvara), they will travel through the sky like a rainbow. For the best, the mind is unborn and the body is unimpeded; by overwhelming the appearance of reality, they attain the illusory power of a sovereign (īśvara). For the middling, this very body becomes like a snake shedding its skin. For the lowest, it becomes as firm as a vajra, remaining for many hundreds or thousands of years and becoming invulnerable to the elements, weapons, and the like. The ḍākinīs also dwell together with that yogi. In particular, by mastering the totalities (kṛtsnāyatana) of the four elements and so forth, and by definitively overwhelming them, they display many miraculous powers (ṛddhi). They bring all beings, including many gods, rākṣasas, and yakṣas, under their control. By attaining power over the external appearances of the winds in the right and left nostrils, the bhūtas, vetālas, and male and female yakṣas will serve as their servants. Because they rely on the channels of the six sense bases (āyatana) at the throat, they are able to enjoy the six worldly tastes.

བདུད་དང་སྲིན་པོ་མིའམ་ཅི་དྲི་ཟ་གྲུལ་བུམ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བྲན་བྱེད་དོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་དེས་ལན་ཅིག་ཙམ་དུ་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་བལྟས་པའི་སྦྱོར་བས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ནི་ས་གསུམ་ན་གནས་པ་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྦྱོར་བ་ཉིད་བསྐྱེད། རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་གྲུབ་པའོ། ། བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་བམ་སྙམ་ན་མི་འགྲུབ་སྟེ། སྔགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ། ། ཞེས་པ་རྐང་པ་བཞིའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་གོ་སླའོ། ། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུ་བླ་མེད་ཐོབ་པ་སྟེ། བུམ་དབང་ཐོབ་པ་དང་མཆོག་ནི་གསང་དབང་དང་། རབ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ། བླ་ན་མེད་པ་གསང་ཆེན་གྱི། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་དང་། ། སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་ཡེ་ཤེས་ལས། ། དམ་པ་ཡིས་ནི་དབང་བཞི་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྫོགས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གང་ཞིག་སྐལ་ལྡན་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་དུས་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པས་ཡེ་ཤེས་འདོད་གྱུར་བ་དེ་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མི་ན་མི་རྣམས་ཏེ། ཞེས་ས་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོར་གྱུར་པས། འདི་ནི་ལྷ་མི་ཟིལ་ནོན་འགྲོ་བ་བདུད་བཞིའི་ལྷ་ཚོགས་འཇོམས་ཤིང་མཚུངས་པ་མེད་པའི་འདྲེན་པའི་དཔལ་ལྡན་དུ་གྱུར་པའོ། ། ད་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་ན། གསང་སྔགས་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་པོ་ཀུན་གྱི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བཞི་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །

Even Māras, rākṣasas, kinnaras, gandharvas, kumbhāṇḍas, and so forth, act as servants. By the practitioner’s application of a single glance, through the power of absorption for a mere instant, those dwelling in the three realms are brought under control, and the application itself is generated. The activities of consciousness and wisdom are accomplished. One might wonder: "Even if one has received such an empowerment as just described, will the accomplishments be attained?" They will not be attained. This is easily understood through the illustration of the four lines beginning: "The mantrika who has not seen the maṇḍala..." To demonstrate the Lord of Accomplishment, yoga is the non-duality of method and insight; it is the cause, the method, and the attainment of the unsurpassed fruit. The vase empowerment is obtained, the supreme is the secret empowerment, and the excellent is the attainment of the wisdom-gnosis empowerment. From the wisdom of the inseparable bliss and emptiness of the unsurpassed great secret, the sublime fourth empowerment is the meaning of the perfection of Mahāmudrā. Furthermore, whichever fortunate individual, having become a suitable vessel, is constantly diligent in meditation and desires wisdom, they become a god, a demigod, or a human—thus becoming a great lord of the three realms. This is the glorious, peerless leader who overpowers gods and humans and subdues the hosts of the four Māras. Now, if one receives empowerment in this maṇḍala of the Glorious Cakrasaṃvara, the condensed family, one accomplishes the four empowerments of the wisdom of the paths of all four classes of Secret Mantra tantra.

དེ་ཡང་ལྷར་གསལ་བར་ཡང་བལྟ་དང་ཞེས་ལྷ་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མཚོན་པ་བྱ་བ་དང་། དགོད་པ་སྟེ་ཡབ་ཡུམ་བདེ་བ་མཚོན་པ་སྤྱོད་པ་དང་། ལག་བཅངས་ཏེ་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དཔུང་བ་ཕན་ཚུན་བསྡམས་པ་ཙམ་གྱིས་བདེ་བས་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དང་། གཉིས་སྦྱོར་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་ཤེས་རབ་དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་གྱི་བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་གསལ་བ་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་དོ། ། དེ་དག་ནང་དོན་དུ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་རྩ་འཁོར་ལོ་རྣམས་དང་རྩ་རོ་རྐྱང་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩ་གཅིག་ལ་གཅིག་གིས་བལྟ་བར་བྱ་བ། རྩྭ་ནང་དུ་ཡི་གེ་རླུང་གི་སྒྲས་ཨེ་ཝཾ་གི་སྒྲས་དགོད་པ་སྔགས་འབྱུང་བ་སྤྱོད་པ། ར་ས་ནཱ་དང་ལ་ལ་ནཱ་གཅིག་གི་རྩ་སྣ་ལ་གཅིག་འཛིན་པ་ལག་བཅངས་ཀུན་འདར་ལ་ཅུང་ཟད་འཁྱུད་པ་རྣལ་འབྱོར་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩ་སྣ་གཉིས་པོ་དབུ་མར་ཚུད་པས་རྩ་གསུམ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་དབང་པོ་མཉམ་སྦྱོར་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བླ་མེད་སྟོན་པའོ། ། འདིར་ནི་དབང་བསྐུར་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསང་ཆེན་དང་ལམ་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་རིམ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་ཡང་འདིའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་ན། རྒྱུད་ཀུན་གྱི་ནི་བླ་མ་སྟེ་བྱིན་རླབས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ནི་ཏཏྟྭཱ་སཾ་གྲ་ཧོ། བདེ་མཆོག་ནི་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་གོ། །

Furthermore, regarding the phrase "also viewing as clearly as a deity," this refers to the yoga tantra, which involves the activity of symbolizing the union of the deity as method and wisdom, and the conduct of symbolizing the bliss of the father and mother through "laughter." Regarding "holding hands," this refers to the yoga tantra, where the father and mother deities satisfy one another with bliss through the union of wisdom and method, merely by clasping their arms. Regarding "the union of the two" and so forth, this refers to the Unexcelled Yoga Tantra, which clearly takes the bliss of the union of the two faculties of the father and mother deities—method and wisdom—as the path. In terms of the internal meaning, within the yogi’s vajra body, the channel-wheels and the two channels, rasanā and lalanā, and so forth, are the channels of method and wisdom. "Viewing" means that one channel looks at the other. "Laughter" refers to the emergence of mantra through the sound of the syllables e-vam within the channels. "Conduct" refers to the holding of the tips of the rasanā and lalanā channels together. "Holding hands" refers to the slight embrace of the all-trembling channel. When the two channel-tips of method and wisdom enter the central channel, the three channels become of one taste; this is the Great Yoga of Unexcelled Tantra, the non-dual bliss and emptiness of the equal union of the faculties. Here, it is said, "it is the conferral of empowerment." Thus, training the mind in the stages of the path common to the Great Secret and the common paths is the prerequisite for accomplishing the sublime bodhicitta. In that way, because it is superior to other tantras, it is the "guru of all tantras," meaning it possesses the most excellent blessings. Furthermore, Tattvasaṃgraha is tattvā-saṃgrahaḥ, and Cakrasaṃvara is the Māyā-cakrasaṃvara.

གསང་བ་ནི་འདུས་པའམ་ཟླ་གསང་ཐིག་ལེའི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལས་ནི་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ཡང་འདིར་འདུས་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་འདི་ནི། ། ཞེས་པས་འདི་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་གཉིས་པ་གསུམ་པ་བཞི་པས་ཐོག་མར་དབང་བསྐུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན། བར་ཆད་བསྲུང་ཞིང་བདུད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལེའུ་སུམ་ཅུ་པར་བསྟན། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ཧེ་རུ་ཀ་མངལ་སྐྱེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་གཉིས་པར་བསྟན། རྫུས་སྐྱེས་རིམ་པ་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་པར་བསྟན། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་སྤྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེ་བརྒྱད་པར། མ་བྱུང་བ་ནི་བུདྡྷ་མར་མེ་མཛད་ལ་སོགས་པས་སོ། ། ཕྱིས་མི་འབྱུང་བ་ནི་མགོན་པོ་བྱམས་པའི་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུད་འདིར་བཤད་པ་དང་ཡང་འདིར་མ་བཤད་པའི་ཕྲིན་ལས་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པ་ཡང་རབ་འབྱམ་དེ་ཀུན་དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་གནས་འདིར་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་དབང་བསྐུར་བའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་གང་ལེའུ་དང་པོར་གླེང་གཞི་དང་གླེང་བསླང་བའི་གསང་ཆེན་བསྟན་ལ། དེ་ཉིད་གསང་བ་མདོར་བསྟན་ནས་ལེའུ་གཉིས་མན་ཆད་ཀྱི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། ལེའུ་གཉིས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་སྔོན་དུ་བསྟན་ལ། ལེའུ་གསུམ་པ་དབང་བསྐུར་བ་དངོས་བསྟན་པ་དེ་དག་ཀྱང་། སྔོན་བྱུང་དུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་འོག་མིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཞིང་ཁམས་སུ་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིག་མའི་ལྷ་མོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་།

"Secret" refers to the Guhyasamāja or the Candraguhyatilaka-ratnarāja. From the Vajrabhairava, the meaning is that the yantroddhāra (magical wheels) of Yamāntaka are also included here. Regarding the phrase "this supreme of all maṇḍalas," the second, third, and fourth chapters of this very [tantra] first teach the maṇḍala for conferring empowerment. The maṇḍala for protecting against obstacles and being victorious over Māra is taught in the thirtieth chapter. The maṇḍala of the womb-born Heruka for accomplishing siddhi is taught in the thirty-second chapter. The stage of miraculous birth is taught in the fifty-second chapter. The general maṇḍala of activities and siddhi is in the forty-eighth chapter. "Has not occurred" refers to [the teachings of] Buddhas such as Dīpaṃkara and others. "Will not occur later" refers to the teachings of the Protector Maitreya and so forth. "All activities and siddhi" means that all activities whatsoever—both those explained in this tantra and those not explained here—will all be swiftly accomplished in this place of the glorious Heruka, without exception. This concludes the explanation of the third chapter, the chapter on empowerment along with its qualities. In that regard, the first chapter taught the great secret of the introduction and the exhortation. Having briefly shown that very secret, the subsequent chapters from the second onwards explain the branches in detail. The second chapter first teaches the sequence of entering the maṇḍala, and the third chapter teaches the actual conferral of empowerment. These also occurred in the past when the glorious Heruka, in the realm of Akaniṣṭha Mahāsukha, [taught] to the Buddhas, Bodhisattvas, and immeasurable goddesses of the vidyā.

ཁྲོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་བཞེངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་མཛད་པའོ། ། དེ་ནས་རི་རབ་ཀྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྐུ་བཞི་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་པར་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་ཡང་། འདི་དག་སྔོན་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ལ། འོག་མིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་གསང་བ་སྔོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད། དེ་ནས་གོང་དུ་གསུངས་པ་འདི་ནི་རྗེས་འཇུག་ལ་དགོངས་པའོ། ། དོན་དུ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་དཔའ་བོའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ནི་ཞེས་པས། དཔའ་མོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། གནས་ན་ཞེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དུའོ། ། རྣམ་པར་འགྱིང་བ་ནི་གར་གྱི་ཉམས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སོ། ། ཡང་ན་ས་ལ་ནི་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལས་རྣམ་པར་རོལ་པ་ཞེས་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་ངང་དུའོ། ། དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ངོས་གཟུང་ཞིང་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་རབ་འཇིགས་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་ཉིད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་མའོ། ། དཔའ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་བྱེད་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཟང་སྐྱོང་ངོ་།

To the entire assembly of wrathful deities, male and female, the Blessed One—the dharmakāya itself—arose from the sambhogakāya, the Bodhisattva Vajradhara, in the form of Śrī Heruka, and conferred the empowerment of the great bliss of primordial wisdom. Then, in the tiered palace atop Mount Meru, he manifested the maṇḍala in which the four kāyas are indivisible. Regarding the meaning of the statement that "these were already accomplished in the past," this refers to the fact that in Akaniṣṭha, the secret of the manifest awakening of the entire maṇḍala assembly occurred previously; what was just described above is intended for the sake of future followers. In actual fact, the bodhisattva mahāsattvas appear in the form of heroes, and all the bodhisattva goddesses are the yoginīs, meaning all the heroines. "Abiding" refers to the palace of the utterly pure primordial wisdom of great bliss. "Proudly majestic" refers to the aesthetic expressions of the dance through great compassion. Alternatively, "on the levels" refers to the lords of the ten bhūmis sporting within the state of primordial wisdom, meaning within the non-dual state of bliss and emptiness. To identify and establish their wisdom bodies: the yoginī Mahāvīryā is the goddess Vajrabhairavī; the hero Vajrasattva is the bodhisattva mahāsattva Sāgaramati himself; the yoginī Cakravartinī is Uṣṇīṣavijayā; and the hero Vairocana is the bodhisattva Bhadrapāla.

རྣལ་འབྱོར་མ་སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་ལྷ་མོ་སྟོང་ཆེན་མོའོ། ། དཔའ་བོ་པདྨ་གར་དབང་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རབ་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་མའོ། ། དཔའ་བོ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐུ་ཆེན་པོ་ཐོབ་བོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་ལྷ་མོ་རི་ཁྲོད་ལོ་མ་ཅན་ནོ། ། དཔའ་བོ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ནི་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཆང་འཚོང་མ་ནི་ལྷ་མོ་རྨ་བྱ་ཆེན་མོའོ། ། དཔའ་བོ་རྟ་མགྲིན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉི་མའི་སྙིང་པོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་ལྷ་མོ་སོ་སོར་འབྲང་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་འོད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་ལྷ་མོ་རྒྱལ་མཚན་རྩེ་མོའི་དཔུང་རྒྱན་ནོ། ། དཔའ་བོ་སྟོབས་པོ་ཆེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུའོ། ། དེ་དག་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་ཉེ་བའི་མཱ་མ་ཀཱི་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་དོ། ། དཔའ་བོ་མིག་མི་བཟང་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲ་བ་ཅན་གྱི་འདོད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྟ་རྣ་མ་ནི་ཉེ་བའི་སྤྱན་མ་སའི་ལྷ་མོའོ། ། དཔའ་བོ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་ལྷ་མོ་ཉེ་བའི་གོས་དཀར་མོ་སྟེ། འོད་མཆོག་མ་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤོབས་པ་བརྩེགས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་སྔོ་བསངས་ལྷ་མོ་ནི་སེམས་མ་སྒྲོལ་མ་སྟེ་རི་དྭགས་འཛིན་མའོ།

The yoginī Mahābalā is the goddess Mahāsthāmaprāptā. The hero Padmanarteśvara is the bodhisattva Vasavartin. The yoginī Pramodinī is the goddess Vajraśṛṅkhalā. The hero Śrīheruka is the bodhisattva Mahāsthāmaprāpta. The yoginī Cakravarmiṇī is the goddess Parṇaśavarī. The hero Ākāśagarbha is the glorious bodhisattva Vajragarbha. The yoginī Śauṇḍinī is the goddess Mahāmāyūrī. The hero Hayagrīva is the bodhisattva Sūryagarbha. The yoginī Khaṇḍarohā is the goddess Pratisarā; the hero Ratnavajra is the bodhisattva Vajraprabha. The yoginī Cakravegā is the goddess Dhvajāgrakeyūrā. The hero Mahābala is the bodhisattva Candraprabhakumāra. These reside in the wheel of the body. The yoginī Kākāsyā is the near-Māmakī, Vimalaprabhā. The hero Virūpākṣa is the bodhisittva Jālinīprabha. The yoginī Hayakarṇā is the near-Locanā, the goddess Dharaṇīdhara. The hero Mahābhairava is the bodhisattva Sarvadurgatipariśodhana. The yoginī Śubhikā is the near-Pāṇḍaravāsinī; the supreme-light goddess. The hero Vajrabhadra is the bodhisattva Pratibhānakūṭa. The yoginī Śyāmādevī is the bodhisattva Tārā, the Mṛgāriṇī.

། དཔའ་བོ་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མྱ་ངན་ཀུན་འཇོམས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཆང་འཐུང་མ་ནི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ལྡན་མ་སྟེ་ཨེ་ཀ་ཛ་ཊཱིའོ། ། དཔའ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དེ་བོ་དྷ་སི་ཏྭ་ཡེ་ཤེས་ཏོག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི། ལྷ་མོ་དྲི་ལྡན་མ་དབྱངས་ཅན་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ནི། བོདྷི་སཏྭ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ནི་ལྷ་མོ་གསང་སྔགས་རྗེས་འཛིན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མ་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་ནི་བོ་དྷི་སཏྭ་སྤོས་ཀྱི་གླང་པོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ས་སྲུང་མ་ནི་ལྷ་མོ་ཡེ་ཤེས་སྒྲོལ་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་ནི་མྱུ་གུ་ཅན་ཏེ། བོ་དྷི་སཏྭ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། དེ་དག་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་མཛོད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་ལྷ་མོ་པུ་ཀ་པུ་ཙི་འོད་ཟེར་ཅན་ནོ། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་འོད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་མི་ཐུང་མ་ནི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུ་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་སྣང་བ་དཔག་མེད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དཔའ་བོའི་བློ་མ་ནི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་གཉེར་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་ཆང་དགྲ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་སྣ་ཆེན་མ་ནི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྟེ།

The hero Subhadra is the bodhisattva Sarvaduḥkhapraśamana. The yoginī Śauṇḍinī is the goddess Aṣṭamī, Ekajaṭī. The hero Vajrahūṃkāra is the bodhisattva Jñānaketu. The yoginī Vāyuvegā is the goddess Gandhavatī, Sarasvatī. The hero Mahāvīravajra is the bodhisattva Akṣayamati. The yoginī Mahābhairavā is the goddess Mantrānusāriṇī, Vajrabhairavī. The hero Jaṭāvajra is the bodhisattva Gandhahastin. The yoginī Dharaṇīndharā is the goddess Jñānatārā. The hero Aṅkurika is the bodhisattva Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. These reside in the wheel of speech. The yoginī Drumacchāyā is the goddess Buddhabodhisattvā. The hero Vajrakāya is the bodhisattva Gaganagañja. The yoginī Laṅkeśvarī is the goddess Pukkasī, Marīcī. The hero Vajraprabha is the bodhisattva Ākāśagarbha. The yoginī Kharvarī is the goddess Vajrakumārī. The hero Amitaprabha is the bodhisattva Maitreya. The yoginī Vīramatī is the goddess Vajrabhṛkuṭī. The hero Surāri is the bodhisattva Vajrapāṇi. The yoginī Mahānāsā is the goddess Vajrasūryā.

དཔའ་བོ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སའི་སྙིང་པོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་འོད་ལྡན་མ་ནི་ལྷ་མོ་རིན་ཆེན་སྒྲོལ་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་ནི་ཀེང་རུས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་གཏུམ་མིག་མ་ནི་ལྷ་མོ་སྐུལ་བྱེད་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་ནི་ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་པའི་དབྱངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལྷ་མོ་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་སྟེ། དཔའ་བོ་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལ་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དེ་དག་གིས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་ལས་ཆེན་དང་། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་ཉེ་བར་གདམས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་དམ་ཚིག་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་དང་། དེའི་ནང་དུ་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ཆུད་པ་དང་། དེའི་ནང་ཁོངས་སུ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། དེའི་དབུས་སུ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་བཞིན་ནང་། ། ཞེས་པས། ། འོག་མིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ན་གནས་པ་དེ་ཉིད་རི་རབ་ཀྱི་རྩེར་ཡང་མཚུངས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་སྤྲུལ་པ་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་འཁོར་ལོ་ལ། དེ་ལས་དམ་ཚིག་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གནས་ལུགས་མཚན་ཉིད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི།

The hero Daṃṣṭrākarāla is the bodhisattva mahāsattva Kṣitigarbha. The yoginī Prabhāvatī is the goddess Ratnatārā. The hero Kaṅkāla is the bodhisattva Lokeśvara. The yoginī Caṇḍākṣī is the goddess Cundā. The hero Mahākaṅkāla is the bodhisattva Mañjughoṣa. The yoginī Pracāṇḍā is the goddess Vajradūtī. The hero Khaṇḍakapālin is the bodhisattva mahāsattva Samantabhadra. These reside in the mind wheel (citta-cakra). Regarding these heroes and yoginīs, it is advised: "By abiding in non-dual great bliss, they swiftly accomplish the great activities and the accomplishments (siddhi)." Within the celestial mansion of the maṇḍala, inside the samaya wheel, is the body wheel (kāya-cakra); within that is the speech wheel (vāk-cakra); within that is the mind wheel; and in its center is the wheel of great bliss, the wisdom body (jñāna-kāya) of the principal deity, father and mother, together with the retinue. As it is said: "As it is outside, so it is inside." Thus, that which abides in the Akaniṣṭha dharmadhātu is likewise present at the summit of Mount Meru. Just as the wisdom body is, so too is it present in the emanated maṇḍala of Jambudvīpa, and likewise in the samaya maṇḍala and the yogin’s own body maṇḍala and mind maṇḍala; one should understand this to be the actual mode of abiding. There are twenty-four ḍākinīs.

། ཞེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དཔའ་བོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་དེ་ཉིད་དེ། འདི་དག་སྔོན་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན། ། ཞེས་གདོད་མ་ནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པས་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་མ་དམིགས་པའོ། ། ད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་དང་སྦྱར་བ་ལས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལྭ་བ་པའི་བཞེད་པ་ལྟར་ན། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་འབྱུང་བཞི་རིམ་བརྩེགས། འདོམ་གང་གྲུ་བཞི་དཀྱིལ་འཁོར། ལྷའི་འཁོར་ལོ། ཡི་གེའི་གནས། པཱུ་ཛ་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་དང་བཅས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས། ལྷའི་མཚན་སྔགས་ཕྲེང་བ་ལྟར་བཀོད་པ། ཨོཾ་ནི་ཐམས་ཅད་གསལ་བྱེད་དེ། ། ཞེས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རླུང་ནང་དུ་འཇུག་པ་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བ་སྡུད་པ་སྟེ། སྔགས་བརྗོད་པ་ལ་ནི་ཨ་ཀུན་གྱི་ཁོང་ན་སྲོག་ལྟ་བུར་རླུང་གནས་པ། རང་མིང་གསལ་བྱེད་དང་དབྱངས་སྦྱར་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡོ་གི་ནི་མ་ཧཱ་བཱི་རྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། ས་བོན་ལས་དབྱུང་བའོ། ། མཐར་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་རླུང་ཕྱིར་འགྲོ་བས་ནད་དང་གདོན་དང་གནོད་པ་ཐམས་ཅད་དབྱུང་བ་ཉིད་བར་ཆད་སེལ་བའོ། ། ཧཱུཾ་གཅིག་ནི་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན། ཨ་ནི་ལྟེ་བར། ཕཊ་དང་སྦྱར་བ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་སུམ་མདོའི་དྲོད་ཀྱི་རང་བཞིན་འབར་བ་ཅན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་རབ་མཆོག་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས། ས་གསེར་ཟླ་བ་མེ་ལྟ་བུ་འབར་བའོ། ་།

These [deities] are also the non-dual Great Seal (mahāmudrā) of the heroes who act for the benefit of beings; they have been accomplished from the very beginning. Thus, because they have been inseparable from the glorious Vajrayoginī herself from the outset, no prior or subsequent limit is perceived. Now, regarding the application to the four suchnesses (tattva) according to the system of the great master Kambalapāda: First, regarding the suchness of the maṇḍala: within the yogi’s vajra body, there is the support and the supported—the four elements stacked in sequence, the square fathom-sized maṇḍala, the wheel of deities, the locations of the syllables, and the suchness of the deities such as Pūjā and so forth, together with the factors of awakening. Regarding the suchness of mantra: the name-mantras of the deities are arranged like a garland. "Oṃ" is the clarifier of all; it is the entry of the vajra body into the wind, which gathers and increases qualities. In the recitation of mantra, "A" dwells within all like the life-force (prāṇa) wind. From the union of the clarifiers of one's own name with the vowels, there arise [mantras] such as "Yoginī Mahāvīryā" and so forth, which are produced from seed-syllables. Finally, "Hūṃ" is the expulsion of all diseases, grahas, and harms through the outward movement of the wind, thereby clearing obstacles. A single "Hūṃ" is in the center of the heart wheel; "A" is at the navel; and joined with "Phaṭ," it is the blazing nature of the heat at the triple-junction of the body. The suchness of wisdom is the supreme yoga of self-consecration and the coemergent wisdom (sahaja-jñāna) of the path of the maṇḍala wheel, blazing like the earth, gold, the moon, and fire.

དེ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རིམ་པས་འཕེལ་བས་བད་ཆེན་ཡེ་ཤེས་མེ་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པ་སྐྱེས་པས་གཞན་དང་རྩྭ་དང་མཚུངས་ཞེས། ། བསྲེག་ཅིང་སྦྱངས་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ནུས་པ་ཐོབ་པ་འདི་མཐོང་ནས། ། ཞེས་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའོ། གྲུབ་རྩོལ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ལམ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་འབྱུང་པའོ། ། སློབ་དཔོན་ཌོ་མྦི་ཧེ་རུ་ཀའི་བཞེད་པ་ལྟར་ན་རང་མིང་བརྗོད་པ་ནི། བུམ་པའི་དབང་གི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་རྗེས་གནང་དང་། གསང་བའི་དབང་གི་དུས་སུ་ལུང་བསྟན་པ་དང་། གསུམ་པའི་དུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངོས་བཟུང་བས་རིགས་སུ་ངེས་པར་བྱ་བ་དང་། དབང་བཞི་པར་ཚིག་དབང་རིན་པོ་ཆེ་སྦྱིན་པ་གཟེངས་བསྟོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་རྟོགས་ལམ་དབང་གི་དུས་སུའོ། ། གོམས་པར་བྱེད་པའི་ལམ་དུ་ནི། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་སྔགས་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བརྟན་པས་སྔགས་བཏུ་བ་མཛད་པའོ། ། རྫོགས་པར་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་དང་འབྲེལ་བས་སྲོག་རྩོལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། དཔའ་བོ་ཉིད་གྱུར་ནི་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པས་ཐ་མལ་པ་མི་ཕྱེད་པས། ། གྲུབ་པ་ནི་ཞེས་བསྐྱེད་པར་བརྟན་པ་ཐོབ་ཅིང་། རྫོགས་པར་རྟགས་འགའ་མཐོང་བའོ། ། ཁྱིམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་ཡིན། ། ཞེས་པས་བུམ་དབང་གི་དུས་སུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྩ་ཡི་གེ་གསལ་སྟོང་།

Through the gradual increase of that very absorption, the fire of the wisdom of great bliss arises. Because the undefiled has been born, it is said to be "equal to grass and other things." Having seen this attainment of power through burning and purification, one realizes the wisdom in a single instant. All desires for accomplishment arise as the provisional and ultimate purposes of the path of action and siddhi. According to the system of the master Ḍombi Heruka, the utterance of one's own name is as follows: at the time of the vase empowerment, it is the authorization of the vajra name; at the time of the secret empowerment, it is the prophecy; at the time of the third, it is the determination of the family by identifying the specific family of the vowels and consonants; and at the fourth empowerment, it is connected to the bestowal of the precious word-empowerment and the subsequent praise. This is the realization at the time of the empowerment of the path. Regarding the path of cultivation: in the generation stage, the yogin stabilizes the yoga of reciting the names and mantras of the yoginīs, thereby performing the extraction of the mantras. In the completion stage, it is connected to vajra recitation and the vital-wind exertion (prāṇāyāma). The suchness of yoga is as follows: having become a hero, one's own body, speech, and mind become the vajra body, speech, and mind of Śrī Heruka; thus, the ordinary is indivisible. "Accomplishment" refers to attaining stability in the generation stage and seeing some signs in the completion stage. "Seeing the maṇḍala in the house" means that at the time of the vase empowerment, the vajra body, the dharma-mudrā, and the syllables of the channels are clear and empty.

དབང་གཉིས་པར་གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རླུང་བརྗོད་པ་སྣང་སྟོང་། གསུམ་པའི་དུས་སུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཐིག་ལེ་བདེ་སྟོང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་། དབང་བཞི་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་བོས་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པས་མི་འགྱུར་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཤེས་རྟག་ཏུ་བསྒོམས་པས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་རབ་མཆོག་འདི་མཐོང་ནས། ཞེས་པ་བསྐྱེད་པར་མངལ་སྐྱེས་རྒྱུའི་ཧེ་རུ་ཀ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔས་བདེ་ཆེན་དུ་གྲུབ་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཡབ་ཡུམ་བསྲུབས་བ་ལས་བདེ་བའི་ངང་ལས་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། འབྲས་བུའི་ཧེ་རུ་ཀ་ཚད་མེད་བཞི་ལྷ་མོའི་གླུས་བསྐུལ་ནས་བདེ་བའི་ངང་ལས་བཞེངས་ནས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཐོང་བའོ། ། རྫུས་སྐྱེས་ནི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྐད་ཅིག་མས་བདེ་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྱུར་པའོ། ། རྫོགས་པར་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། རིམ་པ་བཞི་ལྡན་དུ་རྫོགས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་སྔགས། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ནི་གསང་བའི་རིམ་པ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ན་གོང་བུ་གསུམ་ལས་འདས་པའི་དུས་སུ། བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་ལས། བསམ་མི་ཁྱབ་པ་ལ་གནས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཐོབ་པའོ། །

In the second empowerment, within the maṇḍala of the vajra of speech, one perceives the samaya-mudrā, the wind, and the expression of appearance-emptiness. At the time of the third, one sees the action-mudrā, the vajra of mind, the drop, and the maṇḍala of bliss-emptiness. Through the fourth empowerment, by means of the mahāmudrā, all channels, winds, drops, and syllables are of one taste; having become the vajra of primordial wisdom, one sees the maṇḍala of the unchanging coemergent primordial wisdom—this is the unsurpassed. To demonstrate the stages of method, it is said: "By constantly meditating on that knowledge, having seen this supreme yoga..." This refers to the generation stage: the causal Heruka born from a womb, accomplished as great bliss through the five awakenings; the maṇḍala in which the assembly of retinue deities arises from the state of bliss through the churning of the father and mother; and the resultant Heruka, who, having been exhorted by the songs of the goddesses, arises from the state of bliss. The offering of suchness is the perception of great bliss. Regarding the miraculously born, the maṇḍala of the body becomes the maṇḍala of primordial wisdom, transforming into the primordial wisdom of bliss-emptiness in an instant. The completion stage is the instantaneous generation of the body maṇḍala from the state of primordial wisdom. The four stages are completed as follows: the yoga of the tantra is the subsequent yoga of mantra; the supreme yoga is the stage of primordial wisdom; and the great yoga is the teaching of the secret stage. Alternatively, when one has transcended the three spheres, abiding in the inconceivable arising from bliss and emptiness is the attainment of the heart essence of the primordial wisdom of Unsurpassed Yoga.

ལས་ཆེན་རྣམས་དང་དངོས་གྲུབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ཞེས་དབང་དང་ལམ་གྱི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པས་ས་དང་ལམ་གྱི་རིམ་པ་བགྲོད་ནས་སངས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཚེ་གཅིག་གིས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་དཔའ་བོ་ནི་ཉེར་ལྔ་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སོགས་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་སོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བདེ་བ་ཆེན་པོར་དགོད་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོག་གི་རྒྱུད་དུ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པར་སྒྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་ཏེ། ལེའུ་དང་པོར། གསང་སྔགས་ཟློས་པའི་བཟླས་བརྗོད་དང་། ། ཞེས་མདོར་བསྟན་པའི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། དེ་ནས་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་བྱེད་དེ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་སྒོ་ལས་རྙེད། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ནི་སྟོབས་དག་མཚུངས་པས་གཞན་མེད་དགེ་བ་གསུམ་དུ་ཡོངས་དག་འདིར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ལུས་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་གཞི་དགོད་པ་བསྟན་པ་ནི། ཆོས་འབྱུང་བར་ཕྱི་ནང་ལས། སྔགས་བ་ཏུ་བའི་གནས་མདུན་གྱི་མ་ད་ན་དང་བདུད་རྩིས་བྱུགས་པའི་མཎྜལ་ལ། ནང་དུ་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་ལྟེ་བའི་འོག་ཏུ་བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བའོ། ། དེ་ལས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བྲལ་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྟེན་པའོ། །

Regarding the statement, "The Great Actions and the Siddhis were taught by the Tathāgata," this demonstrates that by attaining the complete purification of the tantras of empowerment and the path, one traverses the stages of the levels and paths and becomes a Buddha; it shows the actualization of perfect awakening in a single lifetime. As for the chapter title: this is the explanation of the fourth chapter, which teaches the ritual for establishing the twenty-five heroes, such as Vajrasattva, and the yoginīs, such as Mahāvīryā, in non-dual great bliss. In order to teach the practice endowed with the branches such as the approach stage within the supreme secret tantra, the text says, "Then, all..." This is an extensive explanation of the meaning briefly indicated in the first chapter: "The recitation of the secret mantra." That which is beautified by the ornaments of the eight branches is found through the gateways of the three: method, insight, and primordial wisdom. Since the power of the secret mantra is peerless and without equal, it is taught here as the complete purity of the three virtues. Regarding that, first, to teach the body of the root mantra of the Blessed One, the glorious Heruka, and the arrangement of the foundation of the secret mantra: from the outer and inner sources of phenomena, the place for reciting the mantra is a maṇḍala smeared with madanā and nectar in front. Internally, it is the triangular form of the bhaga maṇḍala appearing below the navel of the vajra body. Since all phenomena of saṃsāra and nirvāṇa arise from that, it is the support for all the results of the Sugatas' freedom from defilement and their maturation.

སྣ་ཚོགས་པདྨ་ནི་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་སྟེ། ཆགས་པ་མེད་པ་འདམ་གྱིས་མ་གོས་པ། བདེ་བ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་དག་པའོ། ། ལྟེ་བ་ནི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། དེར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ནི་མ་སྐྱེས་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་འབྱུང་བའོ། ། མི་ཤིགས་པ་ནི་འཁྲུལ་བའི་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པ། ཐ་མལ་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཟག་བཅས་སྤྲོས་པ་ལས་དབེན་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་དགེ་བ་བཀྲ་ཤིས་པ་དང་། བདེ་ལེགས་འབྱུང་བ་མཆོག་གི་རྩ་དབུ་མའོ། ། སྔགས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲིས། ། ཞེས་པ་གོ་རིམ་མ་ནོར་བར་བྱ་བ་རྩའི་འདབ་མ་ལ་ཐིག་ལེ་ཡི་གེའི་གཟུགས་སུ་གནས་པའོ། ། ཆོས་འབྱུང་ནི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་སའི་ཆ་མཉམ་པས་ཚོགས་གཉིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། མིང་ཚིག་ཡི་གེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དུ་མ་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གསང་བར། རྗོད་བྱེད་སྒྲ་དང་ཡི་གེ་མ་ལུས་པ་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པ་རླུང་གིས་སོ། ། སླར་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལ། འདིར་སྔགས་ཚིག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ལྷ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་དང་གནས་པ་དང་ཐིམ་པ་དང་འབྱུང་བ་དང་། འཇུག་པ་གནས་པ་མངོན་པར་འབྱུང་བའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་བྱས་པ་ནི་འདུ་བྱེད་ལྔ་བཅུ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བརྒྱ་ཕྱེད་ཕྲེང་བའོ། ། སྣ་གཡོན་ནས་ཟླ་བའི་ཆ་འཇུག་པ་སྡེ་ཚན་དང་པོ། ། སྣ་སྒོ་གཡས་ནས་འབྱུང་བ་ཉི་མའི་ཆ་སྡེ་ཚན་བདུན། རྩ་ཀུན་འདར་གནས་པ་ལ་རོ་རྐྱང་ལ་ཡི་གེ་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་རོ་མཉམ་པའོ། ། སྡེ་ཚན་ལ་ནི་ཐིམ་པར་བྱ་བ་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མ་འདྲེས་པར་རོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ཕྱེད་པས་རྩ་དབུ་མར་འཇུག་པའོ། །

The variegated lotus has eight petals; it is unstained by the mud of attachment and is the support for the arising of bliss, naturally pure in its essence. The center is the heart-essence; the syllable residing there is unborn, thus free from birth, and is the source of the meaning of non-duality. The indestructible is that which cannot be divided by deluded conceptualization and is secluded from the elaborations of the contaminated desire of ordinary beings. It is the supreme central channel, the source of supreme virtue, auspiciousness, and well-being. "The mantrin should draw it according to the ritual" means that the syllables, in the form of drops, should be placed upon the petals of the channels in the correct sequence. The source of phenomena (dharmodaya) is equal to the protective wheel and the earth element; preceded by the two accumulations, the various names, words, and syllables are to be condensed into one. This is the secret of the expressed meaning, wherein all expressive sounds and syllables without exception are emanated and withdrawn by the winds. To explain this in detail: the mantra words here are as follows. That from which all deities are generated, abide, dissolve, arise, and enter is the manifest emergence. The equalization of the vowels and consonants is the fifty formations and the fifty mental factors as a garland. The lunar portion enters through the left nostril as the first class of letters; the solar portion emerges through the right nostril as the seven classes. Residing in the central channel (avadhūti), the eight classes of letters are of equal taste within the rasanā and lalanā. As for the classes, they are to be dissolved without confusing the distinctions of the families. By distinguishing the portions of method and insight, they enter the central channel.

བཞི་བཞི་རུ་ནི་ཤེས་བྱས་ལ། ། ཞེས་པ་ཐིག་གི་ཁྱད་པར་གཡས་གཡོན་ཆ་མཉམ་པའོ། ། དེ་ཡང་ཐབས་ཤེས་རབ་མཉམ་པར་སྦྱར་བས་དགའ་བ་དང་སྐད་ཅིག་མའོ། ། ཐུབ་པ་མཆོག་ནི་རེའུ་མིག་བདུན་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རབས་བདུན་བརྡར་བསྟན་པ། དེ་དག་གི་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི་རེ་མིག་ཞེ་དགུ། གསལ་བྱེད་ཉི་མ་རྟ་བདུན་ལྡན་ནོ། ། དེར་གནས་དཔའ་བོ་འདུ་བྱ་བ་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ། ལྷ་དང་སྔགས་ཐ་མ་དད་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། འདོད་དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་གནས་སྐབས་སུ་ལས་ཆེན་དང་ཐུན་མོང་མཐར་ཐུག་ཏུ་མཆོག་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་མྱུར་དུའོ། ། དེ་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རྩ་བའི་སྔགས་ལས་ཁྱད་པར་བ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་ལུས་ཐུ་བ་ཉིད། བཞི་པའི་ལྔ་པ་གང་ཡིན་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། རང་ཧེ་རུ་ཀར་གསལ་བའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། མདུན་གྱི་སྔགས་ལ་ཕོག་དེའི་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། རང་ལ་ཐིམ་པས་བྱིན་རླབས་དང་། དངོས་གྲུབ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པ་པའོ། ། ཨུཥྨཱ་ཎ་ཡི་གཉིས་པ་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པའོ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་པའོ། ། དང་པོའི་དང་པོ་ཉིད་དང་ནི། ། ཞེས་པ་ནས། གཉིས་གཉིས་རྐང་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །

"Know them as four by four" refers to the specific lines being equal in width on the right and left. Furthermore, through the union of method and wisdom, there is joy and the moments. The "Supreme Sage" is the seventh square, indicating the seven successive Buddhas, the Tathāgatas. Their arrangement consists of forty-nine squares. The "Clarifier" is the Sun with its seven horses. The heroes residing there are those who achieve victory over Māra. The gods and the final mantra are the very faith that achieves victory over the directions. It accomplishes all desired aims. Thus, temporarily, it achieves the great activities and common accomplishments, and ultimately, the supreme body and wisdom swiftly. In that regard, from the root mantra of Śrī Heruka, the specific eight-line [mantra] is taught by the passage beginning: "The fifth of the fourth..." The meaning of this is as follows: preceded by the generation of bodhicitta, one clearly visualizes oneself as Heruka. From the seed syllable at one's heart, light rays strike the mantra in front. Through the great radiance of that light, all the qualities and activities of all the Buddhas, Bodhisattvas, heroes, and yoginīs of the ten directions are gathered and dissolve into oneself, whereby immeasurable blessings and accomplishments arise; this demonstrates the greatness of Secret Mantra. This is taught by the passage ending: "The second of the Ūṣman letters itself, likewise the twenty-sixth." From "The first of the first itself" up to "Two by two, these are the four lines."

ཞེས་པའི་བར་གྱིས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རྩ་བའི་སྔགས་ལས་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་ལུས་ཐུ་བའི་གསང་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་ཉེར་བཞི་པའི་འཁོར་ལོ་བཀོད་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ལ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི་སྔགས་འདི་རིག་སྔགས་དང་གཟུངས་སྔགས། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ཚར་བཅད་ཕན་འདོགས་པའོ། ། འདི་ལས་ཤིན་ཏུ་མཆོག་གྱུར་པ་ནི་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡོད་མིན་ཏེ། ། ཞེས་ལྷ་དང་མི་དང་ཀླུའི་གནས་ཐམས་ཅད་ནའོ། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་སྔགས་ཤེས་ནས། ། ཞེས་སྤྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྐུལ་བའི་རང་བཞིན་གསལ་བར་སྟོན་པ་རྩ་སྔགས། ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཕྱོགས་འགའ་སྟོན་པ་སྙིང་པོ། ཡེ་ཤེས་སྡུས་པར་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ཞེས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་པས་བཞེད་དོ། ། མེ་སྟེ་གཞན་དག་རྩྭ་དང་མཚུངས། ། ཞེས་རྒྱུད་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྟ་བུ། སྤང་བྱ་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་བསྲེག་པའོ། ། རྩ་བའི་སྔགས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་པས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པའོ། ། དེས་སྔགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞུང་བསྡུ་བའོ། ། ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་ལ། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་བསྡུ་བའི་ཆོ་ག་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་ལུང་སྔགས་ཀྱི་རྗེས་གནང་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་ལྔ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། །

The section ending with those words teaches the secret of extracting the body of the twenty-four-line root mantra of Śrī Heruka. Then, the arrangement of the wheel of the twenty-four heroes, beginning with kara kara, is presented. Regarding the teaching on the specific greatness of the secret mantra: the "King of Vidyās" is this mantra, which has become the master of all vidyāmantras, dhāraṇīs, and secret mantras. "Accomplishing all activities" means subduing and benefiting through the actions of consciousness and primordial wisdom (jñāna). That which is far superior to this is the very essence of the unsurpassed secret. "It does not exist in the three worlds" means it is not found in any of the abodes of gods, humans, or nāgas. Regarding "Having known the mantra of Śrī Heruka": the glorious Vajraghaṇṭāpa maintains that the root mantra clearly demonstrates the nature of the invocation of the Blessed One’s body, speech, and mind in general; the heart mantra demonstrates some aspects of his qualities and activities; and the near-heart mantra is characterized by the clear condensation of primordial wisdom. "Fire, while others are like grass" means that this tantra is like the fire of primordial wisdom, which burns away the conceptualizations that grasp at things to be abandoned as real entities. "Renowned as the root mantra" indicates that the unsurpassed essence is taught in the Tantra Equal to Space. Thus, the text is concluded by way of teaching the benefits of the mantra. Regarding the presentation of the chapter title: the ritual for collecting the syllables of the root mantra is the transmission of the mantra authorization (anujñā) to the disciple by the Vajra Master. This is the commentary on the fifth chapter.

དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་གྲུབ་པ་བླ་ན་མེད་པ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ལས། གཞན་ཡང་ཞེས་པ་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་ལ། ཁྱད་པར་དུ་གོ་ཆའི་སྔགས་བསྟན་པའོ། ། ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྙིང་པོ་གསང་སྔགས་དངོས་ནི་ལེའུ་བརྒྱད་པར་བསྟན་པའོ། ། སྙིང་པོ་ཡི་གེ་བདུན་ཉེ་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པར་གསལ་བར་བསྟན་ནོ། ། ཡ་སྡེ་བརྒྱད་པའི་ས་བོན་དང་། ཞེས་པ་ཡ་ར་ལ་ཝ་ཤ་ཥ་ས་ཧ་ཡིག་འབྲུ་བརྒྱད་བརྒྱད་པ་ཉིད་ལས། གྲོང་ཁྱེར་དཀྲུགས་པ་ནི་ཡི་གེའི་ཕྱི་མོ་བརྒྱད་དོ། ། དེ་བཞིན་གུག་སྐྱེད་བཅུ་གཉིས་ཀྱི། ། ཞེས་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་ལྡན་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་སྦྱོང་བས། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཡན་ལག་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དབྱངས་ཀྱི་མ་ནིང་ཡི་གེ་མ་གཏོགས་པས། ཡི་གེ་བར་མ་དོར་བྱས་པ་ནི་ཨཱ་ལིའི་རིང་པོ་དྲུག་བཞག་ནས་ཐུང་ངུ་རྣམས་ཧ་ལ་སྦྱར་བའི་ས་བོན་ལྟ་བུའོ། ། ཡན་ལག་དྲུག་ནི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ལྔ། ཧེ་རུ་ཀར་བརྗོད་པ་དང་ལུས་ཀྱི་གནས་དྲུག་ཏུའོ། ། དཔའ་བོ་དྲུག་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད། པདྨ་གར་དབང་། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རྟ་མཆོག་དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོའོ། ། ཡི་གེ་གཅིག་ནི་ཧ་སྟེ། དེ་ལ་རྐྱེན་ཨི་ཨུ་ཨེ་ཨོ་ཨཾ་སྦྱར་བས་ཧ་ཧི་ཧུ་ཧེ་ཧོ་ཧཾ་གིས་མཛེས་པར་གྱུར་པའོ། ། ཡང་དག་གནས་པས་འབྲས་བུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་འཆར་བའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཨོཾ་ཧ། ན་མཿཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽ་ཥ་ཊ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ། ཕཊ་དང་ཡང་དག་ལྡན་པ་སྙིང་པོ་གསང་བ་ཉིད་དོ། །

Regarding that, from the teaching on the unsurpassed, supreme accomplishment of Secret Mantra, the phrase "furthermore" refers to many enumerations, specifically the teaching on the armor mantras. The twenty-two syllables are the actual heart mantra of the Bhagavān, as taught in the eighth chapter. The seven-syllable heart mantra, known as the "near-heart," is clearly taught in the twelfth chapter. Regarding the phrase "the seed-syllables of the eight classes of ya," this refers to the eight syllables ya, ra, la, va, śa, ṣa, sa, and ha; from these eight, the "agitating of the city" consists of the eight primary letters. Likewise, regarding the phrase "the twelve vowels," this refers to the purification of the outer and inner sense bases through the six mudrās of method and insight, thereby purifying the branches of dependent origination. Excluding the neutral vowels, the intermediate letters are omitted; having set aside the six long vowels of the āli, the short vowels are joined to ha, serving as the seed-syllables. The six limbs are the five wrathful deities of the families, expressed as Herukas, and the six locations of the body. The union with the six heroes is Vajrasattva, Vairocana, Padmanarteśvara, Śrī Heruka, Vajrasūrya, and Hayagrīva Amogharāja. The single syllable is ha; by joining the conditions i, u, e, o, and aṃ to it, it becomes beautiful as ha, hi, hu, he, ho, and haṃ. By abiding in this correctly, one becomes endowed with the power for the six clairvoyances to arise as the result. Oṃ ha, namaḥ hi, svāhā hu, vauṣaṭ he, hūṃ hūṃ ho, phaṭ—this, when perfectly joined, is the secret heart mantra itself.

སྒྲུབ་པོས་སྙིང་པོར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀུན་དུའོ། ། དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་གནས་སུ་དམིགས་པ་ལ། དང་པོ་སྙིང་ག་ཉིད་དུ་སྟེ་ཟླ་བ་ལ་ཨོཾ་ཧ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། གཉིས་པ་མགོ་བོར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཟླ་བ་ལ་རྣམ་སྣང་། གསུམ་པའི་སྤྱི་གཙུག་དག་ཏུ་སྦྱར་བ་ཉི་མ་ལ་པདྨ་གར་དབང་། བཞི་པ་གོ་ཆ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའོ། ། ལྔ་པ་མིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཟླ་བ་ལའོ། ། དྲུག་པ་མཚོན་ཆ་ཞེས་བྱར་བརྗོད་པ་དཔལ་རྟ་མཆོག་རྒྱན་དང་སོ་སོའི་ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ནུས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐོབ་པས་བསྲུང་བའི་མཆོག་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་བསྟན་པ་ལེའུ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀའི་རྩ་བའི་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཞབས་བཀྲ་ཤིས་སྟོན་པའི་ལུས་གོང་དུ་འབྱུང་བ་ལ་དབྱངས་ཡིག་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་བྱེད་བསྟན་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལས། གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ནི། ། དེ་ཉིད་ལྷག་གནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། རྣམ་ཤེས་ལས་ནི་ཉེར་འབྱུང་བས། ། སྒྲ་ལས་རྐྱེན་སྦྱར་རྒྱུ་ལས་བསྟན། ། ཡི་གེ་ཁོང་འབྱུང་བརྗོད་པ་ལས། ། མིང་ཚིག་རབ་འབྱེད་སྙིང་པོ་ཉིད། ། བཟླས་པ་ཐ་མལ་དག་བྱེད་པས། ། བསོད་ནམས་འབྱུང་གནས་སྟོབས་མཆོག་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གསུམ་ཉིད་ཅེས་པ་ནས། ཡི་གེ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལ། ། དེ་བཞིན་དབྱངས་ཡིག་གཉིས་པར་སྦྱར། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་པའོ། །

The practitioner should understand the heart mantras at all times and in all circumstances. Regarding the apprehension of the locations on the body: first, at the heart itself, upon a moon disc, is Vajrasattva from Oṃ and Ha. Second, at the head, one should know Vairocana upon a moon disc. Third, applied to the crown of the head, is Padmanarteśvara upon a sun disc. Fourth, certain as the armor itself, is Śrī Heruka abiding upon a sun disc. Fifth, becoming the eyes, is Vajrasūrya upon a moon disc. Sixth, what is called the "weapon," is the glorious Hayagrīva, complete with ornaments and his respective hand implements; by attaining supreme power, the supreme protection is shown. This is the explanation of the sixth chapter, the teaching on the vajra armor. Then, with the words "Then..." and so forth, the root mantra of the Blessed One Heruka is taught, which beautifies the body previously mentioned—the auspicious vajra feet—with the ornaments of the vowel letters. From the Vajraḍākamahāsamudra: "The source of secret mantras is the reality of the abiding body, speech, and mind. Since they arise from consciousness, they are taught as causes through the application of conditions to sound. From the utterance of letters emerging from within, names and phrases are distinguished; this is the heart essence itself. By purifying ordinary recitation, it becomes the source of merit and supreme power." This is the meaning of what was said. From the words "the thirteen vowels themselves" up to "likewise, apply the second vowel to the eighty-two letters," the teaching is presented.

ཡང་རྩ་བ་ལས་རྐང་པ་ཉེར་བཞི་པའི་སྔགས་ཀྱི་ལུས་དང་དབྱངས་ཡིག་རྒྱན་དུ་གྱུར་པ་བསྟན་པ་ནི། མ་མོ་རྣམས་ལས་ལྔ་པ་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནས། དགུ་བཅུ་དང་ནི་རྩ་བརྒྱད་དོ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྒྲ་དང་སྒྲའི་ལུས་སུ་འབྲེལ་བ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་བས་ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་སྟོན་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རྩ་བའི་གསང་སྔགས་སུ། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་རྐང་པ་ཉེར་བཞི་པ་རྒྱན་དང་ལྡན་པས་དག་པར་གྱུར་པ་ནི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་འཁོར་བའི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་ཞིང་བདུད་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། འདི་ནི་རེའུ་མིག་ལས་བཏུས་པ། ། ཞེས་ཆོས་ཀྱི་གཞི་དགོད་པ་ལས་སོ། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱིས་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གསང་ཆེན་མངོན་དུ་འབྱུང་བའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་འགྲོ་མགོན་གྱིས། ། ཞེས་རྗེ་བཙུན་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའོ། ། རྩ་བའི་སྔགས་མཆོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དབྱེར་མེད་ལས་ཆ་ཉེར་བཞི་རྣམ་ཐར་བརྒྱད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཞིང་ནི་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་མཆོག་ཐུན་མོང་འཐོབ་པའོ། ། མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་ནི་འཇོམས་པ་ཡིན། ། ཞེས་ཐུགས་བརྩེ་བས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཉེ་བར་དགོངས་པར་མཛད་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ནི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་སྐུ་ཅན་ལྷ་རིགས་རྒྱལ་ནི་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོས་བར་ཆད་ཞི་ཞིང་བདུད་ལས་རྒྱལ་བའོ། །

Furthermore, the root text teaches the body of the twenty-four-line mantra and the vowels as its ornaments: from "The fifth of the mātṛs" up to "ninety-eight," this demonstrates the unsurpassed secret suchness (tattva) through the transformation of sounds and their phonetic bodies by means of grammatical suffixes. To show the benefits of the mantra, it says: "This should be known by the wise as the root secret mantra." Thus, the twenty-four lines, complete with ornaments and purified, cause the Great Hero to be victorious in the battle of saṃsāra and to conquer all māras. "This is extracted from the grid" refers to the establishment of the basis of the dharma. It is the supreme heart-essence (hṛdaya) that subsumes all families of all the Victorious Ones (jina), from which the Great Secret emerges. "By the glorious Heruka, protector of beings" invokes the heart-essence of the body, speech, and mind of the Venerable Father and Mother. Regarding the phrase "the supreme root mantra," from the indivisibility of body, speech, and mind, the twenty-four parts arise as the source of the qualities of the vajra wisdom of the eight liberations. It is the abode of all accomplishments (siddhi), through which the supreme and common qualities and activities are attained. "It shatters the heart of the ḍākinīs" means that through compassion, it brings the practitioner into the close consideration of the [deities]. The glorious Heruka possesses a body in which the three doors of liberation are indivisible. The "Victory over the classes of gods" refers to the heart-essence of the five families and so forth, which pacifies obstacles and triumphs over the māras.

བཀླགས་པས་འགྲུབ་པ་ནི་སྔགས་དང་ལྷ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར། དོན་ཡོད་པ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ཞལ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཐོག་མཐའི་ཡི་གེ་སྦྱར་བ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་ནི། ཨོཾ་ནི་དང་པོར་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་ཐོག་མར་འབྱུང་བའོ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ནི་ཐ་མར་རོ། ། ཞེས་ཡང་ན་དཔའ་བོ་ཉེར་བཞི་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་ཡང་རུང་ངོ་། ། འདི་ནི་རྩ་བའི་གསང་སྔགས་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ལ་སྔགས་དང་ལྷའི་རྗེས་གནང་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་སོ། ། དེ་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལས་ཞེས་རིམ་པ་གཉིས་ལྡན་ཕྱག་རྒྱ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། སྔགས་བཏུ་བ་ནི་ལྷག་ཆད་ནོར་བ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ཆོ་ག་ནི་དབང་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ། ལེའུ་ནི་གཞུང་སྐྱོང་བ། བདུན་པ་ནི་གྲངས་བསྟན་པ་སྟེ། ལེའུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལས་རྩ་བའི་གསང་སྔགས་ལ་སོགས་པ་བཟླས་བརྗོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པ་ནི་དེ་ནས་ཞེས་ལྷ་དང་སྔགས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་བླང་བ་སྔོན་འགྲོ་དངོས་གཞི་རྗེས་ཐམས་ཅད་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཉེར་བཞི་པོ་རྣམས་དང་རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ལ་རོལ་པ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ཡེ་ཤེས་བདེ་བར་རོལ་པའོ། །

Success through recitation occurs because the mantra and the deity are inseparable; thus, it is meaningful, as it brings about the direct presence of the faces of the maṇḍala deities. In particular, regarding the inseparable form of the syllables joined at the beginning and end: "Oṃ should be joined at the beginning," which appears first; "Hūṃ Hūṃ Phaṭ at the end," or alternatively, it is also appropriate to distinguish the twenty-four heroes individually. This is the root secret mantra, which "accomplishes all accomplishments." Thus, following the empowerment, one should bestow the mantra and deity's permission while possessing the meditative absorption. This is the presentation of the chapter title: "From the Glorious Cakrasaṃvara," which is the unsurpassed mudrā possessing the two stages. The extraction of the mantra is for the sake of avoiding omissions, additions, or errors; the ritual is connected to the empowerment; the chapter sustains the source text; and "seventh" indicates the number. This is the commentary on the seventh chapter. Following that, the presentation of the deity's meditative absorption, which precedes all recitations such as the root secret mantra, is shown by the words "Then," demonstrating the inseparability of the deity and the mantra. "By one's own self" means that throughout the preliminaries, main practice, and conclusion of the visualization, one should possess the divine pride of Śrī Heruka. "All heroes" refers to the twenty-four, such as Vajrasattva and the others, who enjoy the bliss of the union of the vajra and lotus. "Ḍākinīs" refers to those such as Mahāvīryā and the others, who enjoy the bliss of primordial wisdom.

དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ནི་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་དང་སྒོ་མཚམས་མ་བརྒྱད་དེ། དེ་དག་བཅུ་གཉིས་པོ་ཡང་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་ཆེན་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་བསྟན་པའོ། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ཡིན་པར་འདོད། ། ཅེས་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཡབ་ཡུམ་དུ་གནས་པ་དེ་ཉིད་གསང་སྔགས་ཉིད་ཀྱང་ཐབས་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་དུ་གནས་པར་དགོད་པའོ། ། སྙིང་པོ་གོ་བཟློག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། ཤེས་རབ་རློམ་པ་དག་རང་དགར་འཇུག་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་བླ་མ་ལ་རག་ལུས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་སྟེ། གསང་སྔགས་ལུགས་ལས་བཟློག་པར་བསྟན་པ་ཧཱ་སྭཱ་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལས། ལྷ་རྣམས་བཟློག་སྟེ་བཀོད་པ་དང་། ། བསྒོམ་པ་གསང་བའི་བཟློག་པ་དང་། ། སྔགས་ཀྱི་བཀོད་པ་བཟློག་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། ། ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི་ལམ་ལྔ་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདུས་པས་སྙིང་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བ་སྟེ། མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཐུབ་པ་མར་མེ་མཛད་ནས་ཐུབ་པ་འོད་སྲུངས་དང་། མགོན་པོ་མ་ཕམ་པས་ཀྱང་གསུང་བར་མི་འགྱུར་བ། འོག་མིན་དག་པའི་ཞིང་ནི་མ་གཏོགས་པའོ། ཊ་ཕ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ། ཧྲཱི་ཨོཾ་ཞེས་རྗེ་བཙུན་ཡབ་ཡུམ་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་སོ། ། རྗེ་བཙུན་མའི་གོ་ཆའི་སྔགས་ནི། ཡི་གེ་ཨོཾ་བཾ་དང་ཧཾ་ཨོཾ་དང་ནི། ། ཧྲིཾ་མོ་དང་ནི་ཧྲེཾ་ཧྲི་དེ་ཉིད་དང་། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བཤད་པ་ནི།

The "net of vows" consists of the four heart yoginīs and the eight gate and intermediate goddesses; these twelve are also taught as entering into meditative equipoise in great bliss with the principal deity himself. It is asserted that this is Cakrasaṃvara. Thus, all the deities abide as male and female consorts, and this very secret mantra is established as abiding in the state of non-duality through the union of method and insight. The teaching on the reversal of the heart mantra is for the purpose of preventing those who pride themselves on their insight from engaging in it arbitrarily, and to show that it depends upon the guru. In the system of secret mantra, it is taught in reverse, consisting of twenty-two syllables beginning with HĀ SVĀ. Accordingly, the Yoginīsaṃcaryā states: "The reversal of the arrangement of the deities, The secret reversal of meditation, And the reversal of the arrangement of the mantra Are the means for perfectly accomplishing all siddhis." This is the meaning. The "King of Knowledge" is the essence in which all the five paths and the factors of awakening are gathered within the mind; it is the thorough invocation of the wisdom of the Tathāgatas. That which has not arisen and will not arise was not spoken by the Sage Dīpaṃkara, nor by the Sage Kāśyapa, nor even by the Protector Ajita, except in the pure realm of Akaniṣṭha. ṬA PHA HŪṂ HŪṂ HA HA HRĪḤ OṂ represent the Venerable Father and Mother, and their body, speech, mind, qualities, and activities. As for the armor mantra of the Venerable Lady, it is explained as: OṂ BAṂ, HAṂ OṂ, HRĪṂ MO, HRĪṂ HRĪḤ, and HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ.

རིམ་པ་ཅན་དང་རིམ་པ་བཟློག་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་དྲུག་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་གོ་ཆ་དྲུག་ལུས་ལའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུ་ཕཊ་སྭཱཧཱ། རྗེ་བཙུན་མའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་རིག་པ་ཆེ་ནི་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྔགས་ཚན་བཞིའོ། ། མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའོ། ། ད་ལྟར་བ་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་ནི་ས་སྟེང་ན་ནི་ཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བསྟན་པ་ལ་རིན་ཆེན་བཞི་ཞེས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུ་སྡེ་ཚན་ཆུ་བོ་ལྟ་བུར་འབྱུང་བའོ། ། བཞི་ནི་རྩ་བ་དང་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་སྙིང་དང་གོ་ཆ་ཟུང་དུ་གྱུར་པ་བསྡུས་པའོ། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ནི་ཞེས་དཔའ་བོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མའི་གསང་སྔགས་ལ་ཐོག་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དམ་པ་ཡིན་ཞེས་པས་མཆོད་པའི་སྔགས་ལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐབས་ཤེས་རབ་ཆད་བར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་མའི་རིག་པ་ཆེན་མོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་མའི་སྔགས་རྣམས་སོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་གསང་སྔགས་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དབང་བསྐུར་བ་རྒྱས་གདབ་པ་བདུད་རྩི་མྱང་བ་ཐམས་ཅད་གསང་སྔགས་ཉིད་ལས་བྱུང་བར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་སྔགས་བཏུ་བའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་མངོན་པར་རྟོགས་པས་འབྲས་བུའི་གསང་ཆེན་ལ། ལེའུ་དང་པོར། སྔགས་བཟླས་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ལྡན། །

One should also understand the sequential and reverse orders. "The yoginīs are renowned as six" refers to the six armors on the body. Oṃ vajravairocanīye hūṃ hūḥ phaṭ svāhā is the near-heart mantra of the Venerable Lady. The "great knowledge of the ḍākinīs" consists of the four mantra sections of the Father and Mother. That which "has not arisen and will not arise" is like a vajra, indivisible by the conceptualizations of the three times. The "present [mantra] like a heart" is indicated by the phrase "upon the earth," referring to the four jewels of the Vajrayāna teachings, which emerge like a river of classes, such as the wish-fulfilling jewel, the precious king of power. The "four" are the condensed root, heart, near-heart, and the pair of armors. The "garland mantra" refers to the secret mantras of the heroes and yoginīs, which are identical at the beginning and end. By the phrase "it is sublime," one should understand that in all offering mantras, method and insight are inseparable. The "great knowledge of the ḍākinīs" refers to the mantras of the Perfection of Insight. The "king of knowledge, Heruka," refers to the unsurpassed secret mantras; furthermore, one should realize that offerings, praises, supplications, empowerments, sealings, and the tasting of nectar (amṛta) all arise from the secret mantras themselves. The chapter title is the explanation of the eighth chapter, the ritual for extracting the mantras of the six yoginīs. Then, from the words "Then..." onwards, regarding the great secret of the result through the clear realization of the distinctions of the path, the first chapter states: "Possessing mantra recitation, meditative concentration, and so forth..."

སྦྱོར་ཉིད་ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ཞེས་མདོར་བསྟན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ལས་ཆོ་ག་དུ་མར་འགྱུར་བ་མེ་དང་ཡོན་ཏན་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དུས་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱི་རབ་འབྱམས་རྟོག་པ་རྒྱ་མཚོའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་བསྟན་པར་འགྱུར། གང་ཟག་འཇིག་རྟེན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་ལེའུ་འདིས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ལེའུ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པར་བསྟན་པའི་ཆོ་གས་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པས། ལེའུ་བཞི་པ་དང་བརྒྱད་པའི་སྟོད་བཞིན་དུ་ལྷ་ལ་དམིགས་ནས། ལེའུ་ལྔ་པ། དྲུག་པ་བདུན་པའི་རྩ་བའི་སྔགས་བཏུས་ནས། གསང་སྔགས་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བྱ་བ་ལས་ཚོགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི། རྩ་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལས་ཚོགས་ནི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་གྲུབ་པའི་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའོ། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་ནི་དང་པོར་རྩ་སྔགས། ཕྲེང་སྔགས། སྙིང་པོ་མཆོད་པའི་སྔགས་དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་བཤད་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྦྱོར་བ་བསམ་གཏན་ཙམ་གྱིས། འདྲེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། མ་དག་པས་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་རྫས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལྡན་པས་འགྲུབ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གང་ཡོད་རྣམས། ། ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཏེ་ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པ་གང་ཡང་ངོ་། ། ཐམས་ཅད་ནི་གཞན་ཡང་རིགས་ལྡན་མཆོད་པ་དང་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ལྟ་སྟངས་བྱའོ། ། བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞིང་།

Regarding the brief presentation: "The wisdom of the ritual of union itself," it is taught that from the very root heart mantra of the Bhagavān, there arise numerous rituals. This will demonstrate the appearance of the wisdom of the ocean of infinite kalpas, which acts as the fire, the qualities, the Īśvara, the time, and the causes and conditions. This chapter teaches the results for worldly individuals and so forth. Furthermore, having received empowerment through the rituals taught in the second and third chapters, one should focus on the deity as in the fourth and the first half of the eighth chapters. Having extracted the root mantras from the fifth, sixth, and seventh chapters, and having preceded them with the approach and near-attainment of the yoga of mantra recitation, the various activities will be accomplished. The ritual activities of the root secret mantra are the means and the results arising from those means for swiftly accomplishing activities and siddhis. Regarding the sequence: first, the root mantra, the garland mantra, and the heart offering mantra are to be explained. For a pure yogi, these are accomplished through meditative concentration alone; for a mixed yogi, through absorption and mantra; and for an impure one, through yantras, substances, and mudrās. "Whatever exists in the three worlds" refers to the objects to be accomplished, namely, whatever dwells within the three realms. Furthermore, one should perform the gaze associated with the offerings and conduct of the vidyādharas. All of these will be accomplished in a single instant of completing the activity.

གདུལ་བྱ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་ཕྲིན་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་རྣམས་སོ། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལེའུ་ཉེར་ལྔ་པར་སྟོན་ལ། འདིར་ནི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ལས་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་འབྲས་བུའི་ཆེ་བ་དང་ལྡན་པ་སྟོན་པའོ། ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ཀླུ་ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་ནོར་རྒྱས་བུ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚངས་པ་དང་། དབང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་ཐོས་སྲས་ལ་སོགས་པའོ། ། དྲི་ཟ་ཐམས་ཅད་ནི་ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐྱེ་གནས་ཐམས་ཅད་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་པའོ། ། དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། བྲན་དུ་ཁོལ་བ་དང་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དབང་དུ་བྱེད་པས་གསོད་པས་ཏེ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱང་ངོ་། ། ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་པ་ནི་ངེས་བརྗོད་དང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་བསྟན་པས་སོ། ། ཡང་ན་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་བྱས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་རས་སམ་ཤིང་ཤུན་ལ་ཀླུ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་བྲིས་ལ། ཕྱི་རོལ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་བསྐོར་ཞིང་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ཚ་བ་གསུམ་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐང་ཤིང་གི་དུད་པས་སྣག་ཚ་བྱས་ལ་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་བཀོད་ལ། ཀླུ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་གར་ཕུ་ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་དགོད་ལ། དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཕུ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་སརྦ་ནཱ་ག་བཪྵ་མ་ན་ཡ་བྷ་རི་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྲིའོ། །

These are the explanations of how all activities are swiftly accomplished in order to establish those to be trained in the Vajrayāna. Regarding the methods for accomplishment: the essential nature of the Blessed One’s root mantra is shown in the twenty-fifth chapter, whereas here, the sequence of the ritual shows the greatness of the results and the benefits of the secret mantra. To explain in detail: "all nāgas" refers to Vāsuki and the others. "All gods" refers to Brahmā, Indra, and the others. "All yakṣas" refers to Vaiśravaṇa and the others. "All gandharvas" refers to Pañcaśikha and the others. "All classes of birth" refers to the six realms of existence. "By mere recollection" refers to the activity of the utterly pure yogi. This includes making them servants, as well as the activities of pacifying, enriching, magnetizing, and even the wrathful activity of slaying. Regarding the bringing of rain: as taught in the Abhidhāna and the Vajraḍāka, this is shown through the activities of consciousness and primordial wisdom (jñāna). Alternatively, one should construct a yantra of the root mantra. On a cloth or tree bark, draw the forms of the eight nāgas. Surround the exterior with three wheels. Using ink made from poison, salt, kṛṣṇa-tila seeds, the three hot spices, and the smoke of śmaśāna-śāla wood, arrange the mantras of the heroes and yoginīs. In the hearts of the eight nāgas, place the syllables phu hūṃ nāṃ hūṃ. In the center, write: hūṃ phu nāṃ hūṃ sarva nāgān varṣāpaya bhariśaya hūṃ phaṭ.

ཡང་གྲོག་མཁར་གྱི་ས་དང་ཆུ་འགྲམ་གྱིས་རྫིང་བུའི་ས་ལ་བའི་རྣམ་ལྔ་དང་བསྲེས་ལ་ཀླུ་ནོར་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་གདེངས་ཀ་བདུན་པ་ཅན་མཐོ་གང་ཙམ་དུ་བྱས་པའི་སྙིང་གར་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུག་སྟེ་དགུག་གཞུག་བྱས་ནས། སྔགས་ཀྱི་འོད་སྤྲོ་བསྡུ་བཟླས་པ་ཁྲི་ཕྲག་ལ་སོགས་པ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མས་བཀབ་སྟེ་གུ་གུལ་དཀར་པོའི་དུ་བས་བདུག་ཅིང་། དྲི་བཟང་པོའི་ཆུས་ཁྲུས་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཆར་མ་བབ་ན། ཉི་མ་བདུན་པ་ལ་ལུས་དེ་དུམ་བུར་བྱས་ཏེ། རྫའི་བུམ་པར་བཅུག་ནས་ཆུ་བོར་བསྐུར་ན་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་པའོ། ། སྤྲིན་ཐམས་ཅད་འཐོར་བར་བྱེད་ཅིང་ཟློག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཆར་ཆེས་ན་སྤྲིན་དྲལ་བའི་ཆོ་ག་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ལ། ནོར་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྙིང་གར་གཞུག་སྟེ་དགུག་བསྟིམ་བྱས་ལ། ཡུངས་ཀར་གྱིས་བརྡེག་པའམ་ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ཕུལ་བའི་མེ་ཏོག་དག་དང་། གུ་གུལ་ནག་པོ་དང་བསྲེས་པའི་དུ་བས་བདུག་ཅིང་རྩ་སྔགས་ཟློས་ཤིང་། ཤ་ཆེན་གྱི་སྤོས་ཀྱིས་བདུགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྒྱ་མཚོ་སྐེམས་པར་བྱེད་དོ་ནི། རང་གིས་ཀླུ་བརྒྱད་གནོན་པའི་ཞལ་ལྔ་པའི་མཁའ་ལྡིང་གི་ཧེ་རུ་ཀ་བསྒོམས་ནས་བཟླས་པ་བྱས་ཏེ། མཚན་མ་བྱུང་བ་དང་། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་དབུས་སུ་གནས་པར་བསམས་ལ། ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པར་བསམས་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཡང་ཐོད་པ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་རེ་རེ་ཞིང་ལ་ཡང་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་བྲི་ཞིང་། །

Furthermore, mix earth from an anthill and earth from a riverbank with the five products of a cow to fashion an image of the nāga Vāsuki with seven hoods, about one span in height. Place the mantra maṇḍala in its heart, perform the rites of summoning and absorption, and recite the mantra ten thousand times or more while visualizing the radiation and reabsorption of light. Cover it with a branch of karavīra and fumigate it with the smoke of white guggulu, then bathe it with fragrant water. If rain does not fall, on the seventh day, break that body into pieces, place them in an earthen jar, and cast it into a river; this will cause rain to fall. This is the ritual for dispersing clouds if the rain is excessive: draw the yantra as before and insert it into the heart of the image of Vāsuki. Perform the summoning and absorption, strike it with white mustard seeds, or fumigate it with the smoke of black guggulu mixed with flowers offered to Vajradhara. By reciting the root mantra and fumigating it with the incense of "great flesh" (mahāmāṃsa), it will be accomplished. To dry up the ocean, meditate on oneself as the five-faced Garuḍa Heruka who subdues the eight nāgas, perform the recitation, and once the signs appear, visualize yourself standing in the midst of the great ocean. By visualizing yourself endowed with the brilliance of twelve suns, it will undoubtedly be accomplished. Furthermore, on a khaṭvāṅga or a skull-cup, draw an eight-petaled lotus on each, and on each petal, write the eight-line mantra.

ཆུ་བོ་ལ་ཁཊྭཱ་གས་བསྣུན་ན་རྒྱུན་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་སྟེ་འབབ་པར་སྟོན་ཏོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དབང་པོ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་དོན་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་མཚན་མ་མཐོང་བས། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ཤིང་ཤུན་ལ་གུར་གུམ་གྱིས་བྲིས་ཏེ་ལག་པ་གཡོན་པར་བཞག་ལ། སྔགས་ལས་འོད་འཕྲོ་བ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམས་པས། སྡིགས་མཛུབ་བྱས་ན་ཐོག་ངེས་པར་བཟློག་གོ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་རྩ་སྔགས་སོ། ། བཟླས་བརྗོད་འབུམ་བྱས་པ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྒྱས་པའི་སྐུར་གསལ་བར། རྣལ་འབྱོར་པས་ཏྲི་ཤཱུལ་ཁ་སྦུབས་ཏེ་ས་ལ་བསྣུན་ནས་གཡོ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཤིང་ལ་འཛེགས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་གསེར་ཤིང་གི་ས་བོན་སྦྲུལ་ནག་གི་ཚིལ་བུས་ལན་ཉི་ཤུ་སྤབས་ལ། བྱ་རོག་གི་ཐོད་པར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་དང་ཐལ་བ་སོལ་བ་དང་བསྲེས་ཏེ་བླུགས་ལ། ལམ་གྱི་སུམ་མདོར་སྦས་ཏེ་མཚམས་བཅད་པ་དང་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་འབྲས་བུ་སྨིན་ཙམ་ན་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མའི་ལག་པ་གཡོན་པས་བཟུང་སྟེ་ཁྲིད་ལ། དེའི་ལག་པ་གཡོན་པར་ཐོད་པའི་ནང་དུ་འབྲས་བུ་རྣམས་བཏོགས་ནས་འཇུག་ཏུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཐོད་པའི་ནང་གི་འབྲུ་གུ་དེ་ལ་སྔགས་འབུམ་བཟླས་ཏེ་ཐུམ་པོ་བྱས་ནས་སྐེར་བཏགས་ནས་ཤིང་ལ་འཛེགས་ན། འགྲོ་བ་གཞན་གྱིས་བྱར་མཐོང་ཞིང་རང་ཉིད་གང་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དེར་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བདག་ལ་བྱད་ཀ་ལྟ་བུ་ལ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྲིས་པའི་ལྕེ་ལ་རྩ་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་དུག་ལ་སོགས་པས་བྲི་ལ། ཆེ་གེ་མོའི་ངག་བཱཀ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ལྷ་དང་བཅས་པ་ནན་ཞེས་བྲི་ཞིང་བཟླས།

The meaning is that if one strikes a river with a khaṭvāṅga, it is shown to flow in the opposite direction. Regarding the meaning of "reversing the senses": having previously seen the signs of the preliminary service, one should write the yantra of the root mantra with saffron on a tree bark and place it on the left hand. By meditating on the mantra as emitting light, if one makes the threatening gesture (tarjanī), lightning will certainly be averted. This secret mantra is the root mantra. Having performed one hundred thousand recitations, the yogi should clearly visualize the glorious Heruka in his expanded form and, turning the trident upside down, strike the ground to cause it to shake. Regarding "climbing a tree": one should coat the seeds of the golden tree twenty times with the fat of a black snake. These should be mixed with charnel ground soil, ashes, and charcoal, placed inside a crow’s skull, and buried at a three-way junction. After performing the boundary rites, protections, and so forth, when the fruit is about to ripen, a young girl should hold it with her left hand and lead it away. Having plucked the fruits, one should place them into the skull-cup in her left hand and have her enter. Then, having recited the mantra one hundred thousand times over the seeds inside the skull-cup, they should be wrapped in a bundle and tied around the neck. If one then climbs a tree, others will see one as a bird, and one will go wherever one desires to go. Regarding "stealing the mantra": if others have cast a kākhorda or similar spell upon oneself, one should draw an image of the target and write the yantra of the root mantra on its tongue using poison and so forth. One should write: "The speech (vāk) of so-and-so, together with the gods, is bound (stambhaya)," and recite it.

རྡོ་རྗེ་རི་རབ་ཟུར་བརྒྱད་པས་མནན་པར་བྱས་ན་འགྲུབ་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་གཟུགས་བྱས་ནས་སྙིང་གར་རྩ་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་བཅུག་ལ་དྲག་པོའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞིང་། ཐལ་བ་ཆུ་བོར་དོར་ཞིང་ཡང་ན་མནན་པ་བྱས་པས་འགྲུབ་པའོ། ། ཁྲག་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ནི་རས་ཆུས་སྤངས་པ་ལུས་ལ་གྱོན་ལ་ཁྲག་གཏུམ་པོའི་ཐོད་པར་མདུན་དུ་བཞག་ལ་དེ་ནས་མཛུབ་མོ་ལ་ཛ་བཀོད་དེ་གཏུམ་པོའི་ཐོད་པར་མཉེས་པས་ལུས་ཀྱི་རས་བསྐམས་པ་དེ་སྲིད་དུ་གཞན་གྱི་ལུས་བསྐམས་ནས་ཁྲག་ཚུར་ཁུགས་པར་བསམ་པས་འགྲུབ་པའོ། ། སླར་ཡང་གཏོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་རང་གི་སྲིན་ལག་ལ་ཧྲཱིཿ་དང་ཧོ་བཀོད་ལ་དྲུད་པས་གསོ་བར་བྱའོ། ། གཟུགས་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། ད་དུ་རའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་བླངས་ལ། བདུད་རྩི་ལྔས་སྦགས་ཏེ། ཁྱི་ནག་པོའི་ཐོད་པར་གཏུམ་པོའི་ས་བོན་དང་སྦགས་ཏེ། དུར་ཁྲོད་དུ་བསྐྱེད་ལ་སྲུང་བ་ལ་སོགས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། སྨིན་པ་དང་བཏུས་ལ་ཆ་གསུམ་དུ་བགོས་ཏེ། གཅིག་བླ་མ། གཅིག་ཧེ་རུ་ཀ་ལ། གཅིག་རང་གི་དགོས་པ་བྱ་སྟེ། རང་གིས་དེ་ལ་གང་གི་གཟུགས་སུ་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཤའི་དུ་བས་བདུགས་ཏེ། ཐུམ་པོ་བྱས་སྐེར་བཏགས་ན་གང་དུ་བྱས་པ་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ན་སྣང་བར་བྱེད་ཅིང་ནི་གསེར་ཤིང་གི་ས་བོན་བླངས་ཏེ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་ནས་དགུ་ལ་བྱ་ཁྭ་ཏའི་ཐོད་པའི་ནང་དུ་སྦྲུལ་ནག་པོའི་ཁྲག་གིས་བསྐུས་ཏེ་བསྐྱེད་པས་སྨིན་པ་དང་བླངས་ཏེ་གང་གི་མགུལ་དུ་བཅིངས་ན་མི་སྣང་བར་བྱེད།

If one suppresses [the target] with an eight-sided vajra Mount Meru, success will be achieved. To steal all accomplishments, one should fashion an image of the person to be accomplished, insert a yantra of the root mantra into its heart, and perform a wrathful homa offering. By casting the ashes into a river or by performing a suppression rite, success is achieved. To draw out blood: wear a cloth soaked in water on the body, place a skull-cup of the Fierce One (Caṇḍa) filled with blood in front, and then place the syllable ja on the index finger. By rubbing it against the skull-cup of the Fierce One, one should imagine that as the cloth on one's body dries, the bodies of others dry and their blood is drawn back. By this, success is achieved. To release it again: place the syllables hrīḥ and ho on one's ring finger and rub it to restore [the victim]. To manifest many hundreds or thousands of forms: take ripe datura fruit, smear it with the five nectars (amṛta), and mix it with the seed-syllable of the Fierce One in the skull of a black dog. Plant it in a charnel ground and perform the protections and so forth as before. Once it has ripened, harvest it and divide it into three parts: one for the guru, one for Heruka, and one for one's own purpose. If one fumigates it with the smoke of the meat of the specific animal corresponding to the form one wishes to assume, wraps it in a bundle, and ties it around the neck, one will transform into whatever form was intended. If one wishes to become invisible, take the seed of the golden tree (kāñcanavṛkṣa), from the twenty-eighth to the ninth [day of the lunar month], smear it with the blood of a black snake inside a crow's skull, and plant it. Once it has ripened, harvest it and bind it around the neck of anyone, and they will become invisible.

བཀྲོལ་ན་སྣང་བར་བྱེད་པའོ། ཁང་བཟང་དང་ཤིང་གི་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱེ་མར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ། བསྙེན་པ་ལ་ནུས་པ་ཐོབ་ནས་ཧེ་རུ་ཀ་རྒྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དགྲ་སྟ་ལ་རྐང་བརྒྱད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་དྲུག་ལ་སོགས་པ་བྲིས་ཏེ། ཁྲོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྣུན་ན་རྡུལ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དུག་བདུད་རྩིར་བྱེད་པ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་བཀོད་དེ། གཡོན་པའི་སྣ་སྒོའི་རླུང་གིས་ལན་གསུམ་དུ་བུས་ཤིང་དུག་ལ་སྔགས་ཀྱིས་ཟིན་པས་བཅུད་དུ་འགྱུར་རོ། ། བདུད་རྩི་ཡང་དུག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་བྲམ་ཟེ་མཚོན་གྱིས་བསད་པའི་ཐོད་པར་གྲོག་མཁར་གྱི་ས་དང་ད་དུ་རའི་འབྲས་བུ་བསྲེས་ཏེ། ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་བསྐྱེད་པ་དང་བསྡུ་བ་སྔར་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། འབྲས་བུ་དེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་དང་བསྲེས་ནས་ལྡེ་གུ་བྱས་ཏེ། དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་བྱས་ཏེ་ཟས་གང་ལ་བཏབ་པ་ཙམ་གྱིས་དུག་ཏུ་འགྱུར། རང་གིས་ཟོས་ན་སྨན་དུའོ། ། ཟླ་བ་ནི་ནུས་པ་ཐོབ་པས་སྔགས་ཙམ་གྱིས་ཤྲཱི་ཁཎྜ་ལྟར་འོ་མར་ཆུ་ནི་ཆང་དུ་ཀུ་སུ་མའི་ཕྱེ་མ་དང་། འཛམ་བུ་རའི་ཁུ་བའོ་མར་བླུགས་ནའོ། ། ཆུ་ཡང་ཟླ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྨན་ཨ་རྐའི་མེ་སྦར་ལ། པདྨའི་སྣལ་མའི་ཕྱེ་མ་དང་ར་དཀར་མོའི་འོ་མས་ལན་མང་དུ་བྱུགས་ཏེ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐལ་བ་ལ་ཙི་ཏྲི་ཀའི་ཁུ་བ་དང་སྦྲུས་ཏེ། རི་ལུ་གྲིབ་བསྐམས་བྱས་ཏེ་སེན་མོའི་སྟེང་དུ་བཅུག་ལ་ཆང་གི་སྣོད་དུ་དཀྲུགས་ན་འོ་མ་ལྟ་བུའི་ཁ་དོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །

To explain: "It causes to appear" means it pulverizes palaces, the tops of trees, and so forth. Regarding this, once power has been attained through the approach stage (sevā), one should perform the yoga of the extensive Heruka. Having drawn the six mechanical diagrams (yantra) of the eight-line mantra and so forth upon a battle-axe, if one strikes with a wrathful manner, it will be reduced to dust. Regarding "transforming poison into nectar" (amṛta): one should arrange the mechanical diagram of the root mantra upon a moon maṇḍala on the left hand. Blowing with the wind from the left nostril three times, the poison is seized by the mantra and becomes an elixir (rasāyana). Regarding "transforming nectar into poison": in a skull-cup of a brahmin killed by a weapon, one mixes earth from an anthill with datura fruit. Having understood the generation and withdrawal stages as before, one mixes that fruit with charcoal from a charnel ground to make a paste. By applying a drop (tilaka) to the forehead, any food touched by it becomes poison. If one eats it oneself, it becomes medicine. Regarding "the moon": by attaining power, through the mantra alone, water becomes like milk, just as with śrīkhaṇḍa. Water becomes like milk when the powder of kusuma and the juice of the jambū fruit are poured into it. Regarding "transforming water into the moon": light a fire of arka wood. Having repeatedly anointed it with the powder of lotus fibers and the milk of a white goat, one kneads it with the juice of citraka and the ashes of a pacifying homa. Having made pills and dried them in the shade, if one places them under the fingernails and stirs them in a vessel of wine, it will turn the color of milk.

ཀུ་སུ་མའི་ཕྱེ་མ་དང་འཛམ་བུའི་ཁུ་བ་དང་བཅས་པའོ་མའི་ནང་དུ་བླུགས་ན་ཆང་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། དྲི་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚེར་མ་དང་བཅས་པའི་ཤིང་ཀ་རཉྫའི་ཕྱེ་མ་དང་བསྲེས་པའི་ཕྱེ་མས་བདུགས་ནའོ། ། གང་དུ་འདོད་པ་དེར་འཕོ་བར་འདོད་པ་ནི་ཀ་རཉྫ་ན་དང་། ཤ་ཀ་རའི་ཕྱེ་མ་གུ་གུལ་དང་བསྲེས་པའི་གླ་རྩི་ལ་བདུགས་ན་གུ་གུལ་གྱི་དྲིར་འགྱུར་ལ། གླ་རྩི་དང་བསྲེས་པ་ནི་གླ་རྩིའི་དྲི་འཕོ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་ཞེས་པ་ནས། འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་རིགས་ལྡན་མ་མཆོད་པའི་དུས་དང་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་པའི་ནང་གི་མཆོད་པ་ནི། ནམ་མཁའ་ལྡིང་ནི་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་ངོ་། ། གདོང་ནི་གཏུམ་མོའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་སྟེ་འགྲོ་བ་ཉིད་དོ། ། འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་བདེ་སྟོང་འཆར་བའོ། ། ཞི་བ་ནི་བྱང་སེམས་སོ། ། འདུས་པ་ནི་འབར་འཛག་ལ་དམིགས་པའོ། ། ལྷ་མོ་ནི་ཡེ་ཤེས་མེ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་ནི་རྩ་དབུ་མར་རོལ་པའོ། ། ཕོ་ཉའི་ལམ་པ་ལྟར་ན། ནམ་མཁའ་ལྡིང་ནི་ལིངྒའོ། ། གདོང་གི་ནི་རྩ་ཁ་ཁྭ་མུ་ཁོའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་འགྲོ་བ་ཉིད་དོ། ། འཛིན་པར་བྱེད་ཅིང་ནི་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཞི་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། འདུས་པ་ནི་སྙོམས་འཇུག་གི་དུས་སུ་མཉམ་པར་འདུས་པ་ལས་སོ། ། ཡང་ན་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ནི་ཐིག་ལེ་བདེ་བའོ། ། འགྲོ་བའི་ནི་ལག་པ་བརྐྱང་བའོ། ། གདོང་ནི་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པའོ། །

If the powder of kusuma and the juice of the jambu fruit are placed in milk, it will become like wine. To remove all odors, one should fumigate with a powder mixed with the powder of the thorny karanja tree. If one wishes to transfer [the scent] to wherever one desires, by fumigating guggulu mixed with the powder of karanja and śakara, it will take on the scent of guggulu; if mixed with musk, it will transfer the scent of musk. From the words "the face of the garuḍa" up to "it will be together with the fruit," this explains the time of offering to the Kulika and the benefits. Furthermore, regarding the inner offering of the yogic path: the garuḍa is the haṃ at the crown; the "face" is the caṇḍālī. All phenomena appearing in various ways are the very state of wandering beings. "Emitting" is the arising of bliss and emptiness. "Peace" is the bodhicitta. "Assemblage" is focusing on the blazing and dripping. The "goddess" is the fire of wisdom. "Moving everywhere" is sporting in the central channel. According to the path of the messenger (dūtī): the garuḍa is the liṅga; the "face" is the khakha-mukhī channel. All phenomena are the very state of coemergence. "Holding" is practicing. "Peace" is the bodhicitta. "Assemblage" is from the equal gathering at the time of union. Alternatively, the garuḍa is the blissful drop (bindu). "Wandering" is extending the hand. The "face" is looking downward.

འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་གཏོང་བར་འཛིན་པའོ། ། ཡང་ན་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ། འབྱིན་པ་ནི་དགའ་བྲལ་ལོ། ། ཞི་བ་ནི་མཆོག་དགའ་འདུས་པ་ནི་བྱང་སེམས་བདུད་རྩི་ལ་བཟའ་བའོ། ། ལྷ་མོ་ནི་རིག་མ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་ལུས་ཀྱི་གནས་དང་ཉེ་གནས་སོགས་སུ་བདེ་བ་ལའོ། ། མའི་མཆོག་ནི་རིགས་ལྡན་མ་མཆོད་པའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད། དེའི་ལག་མཐིལ་ན་ཡོད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཉེ་བའི་དཔེའོ། ། དཔལ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་མི་རྟོག་པའོ། ། གང་གིས་ཀྱང་མི་འཕྲོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྟོག་པར་མི་འགྲོ་བའོ། ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་རིགས་ལྡན་མཉེས་པ་ལས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་སུ་འགྱུར་བའོ། ། དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་གསད་པར་བྱེད་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤིང་ལ་ཏིལ་མར་གྱིས་བྱུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་བྲིས་ཏེ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་ཁྲོ་བོ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས་དེར་ཐིམ་པས་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེར་བསམ། དེ་ནས་བདག་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་བགེགས་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་སྲོག་གཏོང་བའོ། ། མེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྤྲ་ཐོག་གི་དབུས་སུ་མེ་ཤེལ་བཅུག་ལ་ཚོན་སྣ་ལྔའི་སྐུད་པས་དཀྲིས་ཏེ་ལན་སྟོང་རྩ་གཅིག་ཏུ་བསྐོར་ནས་འཕངས་ན་དེར་མེ་འབར་བར་བྱེད་པའོ། །

"Extraction" refers to holding the conventional bodhicitta without letting it go. Alternatively, the "garuḍa" is the innate joy (sahajānanda); "extraction" is the joy of separation (viramānanda). "Peace" is the supreme joy (paramānanda); "assemblage" is the consumption of the amṛta bodhicitta. The "goddess" is the consort (vidyā). "Moving everywhere" refers to bliss in the primary and secondary sites of the body and so forth. The "supreme mother" is the very practice of worshipping the kulinī. That which is in the palm of her hand is an example of the proximity of accomplishment (siddhi). "Glorious" is the non-conceptual innate bliss. "That which cannot be stolen by anyone" means that very wisdom does not fall into conceptualization. One who possesses such a ritual is inseparable from the wisdom of great bliss. All accomplishments, arising from pleasing the outer and inner kulinīs along with their results, become the enlightened activity (karman) of the Tathāgatas. "Killing by mere recollection" is as follows: anoint a single-pointed vajra with sesame oil and draw a hūṃ at its hub. By radiating immeasurable light rays from it, invite the ten wrathful deities of the ten directions and others, and as they dissolve into it, visualize it as the vajra of wrath. Then, possessing the absorption (samādhi) of Cakrasaṃvara, whatever obstructors (vighna) and so forth are struck by it, their life-force is released. "Produces fire" means: place a sun-crystal in the center of a piece of birch bark, wrap it with a thread of five colors, and spin it one thousand and one times; if it is then cast, fire will blaze forth.

ཡང་ན་གཏུམ་མོའི་མེ་འོད་འབར་བས་སྣ་བུག་གཡས་ནས་རྒྱུ་བའི་རླུང་གིས་འགྲོ་བ་དབང་དུ་བྱེད་པ་འོད་སྤྲོ་བསྡུས་སོ། ། ས་འོག་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤིང་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་དགུ་པ་ལྟ་བ་ལ་ཧཱུཾ་ཡོད་པར་བྱས་ཏེ་རྩ་སྔགས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པས་བསྣུན་ན་ཀླུ་གཉན་ས་བདག་འཇོམས་པར་འགྱུར་བའོ། ། སེར་བ་འབེབས་པ་དང་ཞེས་པས་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བཟླས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པར་སྒྲ་གཅན་རྒྱུ་བའི་དུས་དང་ཕྱོགས་ངེས་པས། དེ་དགའ་འགྲོགས་ལ་ཁྲག་དེ་བསྲེགས་པ་འམ་གཏོར་ན་གྲུབ་པའོ། ། དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་གློག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡང་སྔར་ལྟར་ཏེ་ཤིང་ཀ་རནྟའི་ཡལ་ག་ལ་རང་ཁ་ལྷོར་བལྟས་པས། ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞི་ལ་ཁྲུ་གང་པ་བཅས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་བྱས་ཏེ་དབུས་སུ་ཐོག་དང་གློག་བྲིས་ཏེ་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཀླུ་གནས་པའི་སར་བཏབ་ན་གློག་དང་ཐོག་དང་སེར་བ་དང་སྤྲིན་འདུས་ཏེ། ཚ་གྲང་དྲག་པོའི་སྒྲ་འབྱིན་པས་ཐམས་ཅད་སྐྲག་པར་བྱེད་དོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གར་བྱེད་དུ་འཇུག་གོ་ཞེས་པ་ལ། བུད་མེད་སྔོ་བ་སངས་མ་བུ་བཅས་པའི་འཁྲུ་མ་དང་། ཀེ་ཀེ་རུའི་རྔ་མ་དང་། ཀ་རྐ་ཏའི་ཤ་རྣམས་ཤིང་དམར་པོའི་སོལ་བ་ལ་བསྲེགས་པའི་དུད་པས་ཕྱི་རོལ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་ལ་བདུག་ན་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ན་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་འཁོར་ལོ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་བཅུག་ལ་འོད་མའི་གཞུ་དང་ཀ་ར་བཱི་རའི་མདའ་ལ་ཁྲག་ཆེན་བསྐུས་ནས་ཐུགས་ཀར་འཕངས་ནའོ། །

Alternatively, by the blazing light of the inner heat (caṇḍālī) fire, the wind flowing through the right nostril is used to emanate and reabsorb light to bring beings under one's power. Regarding "subduing those beneath the earth": if one visualizes a nine-pointed vajra upon a charnel ground tree with the syllable HŪṂ at its center and strikes it with the root mantra one thousand and eight times while maintaining the visualization, the nāgas, nyen spirits, and local earth-lords (sa-bdag) will be subdued. Regarding "causing hail to fall": if one recites the root mantra one hundred and eight times over a skull-cup filled with blood, and while in a state of yoga, at the time and direction of Rāhu's movement, one burns or scatters that blood, the rite is accomplished. Regarding "producing lightning by mere recollection": it is as before; however, if one faces south toward a branch of the karṇikāra tree on the eighth or fourteenth day, fashions a vajra-kīla one cubit in length, and draws lightning and thunderbolts upon its center, then drives it into the direction of the wind where the nāgas dwell, lightning, thunderbolts, hail, and clouds will gather, and by emitting fierce sounds of heat and cold, all will be terrified. Regarding "causing the forms of all the gods to dance": if one fumigates the images of non-Buddhist deities and others with the smoke of the excrement of a dark-complexioned woman with her child, the tail of a karketana bird, and the flesh of a kākaṭa bird, all burned on charcoal from red wood, the same result occurs. Alternatively, if one places the eight-line wheel (aṣṭapada-cakra) at the hearts of the deities and, having smeared a bamboo bow and a karavīra arrow with "great blood" (human blood), shoots them at the heart, the same occurs.

ཡང་ན་རང་མི་གཡོ་བར་གནས་ལ་བ་དམར་སེར་གྱི་མར་གྱིས་སྣ་བུག་བཀག་གུ་གུལ་དཀར་པོའི་དུད་པས་བདུགས་ན་གར་འཕྲོ་ཆད་པའོ། ། གང་ཞིག་གྲུབ་པས་ཞེས་རྩ་སྔགས་སོ། ། མིང་ནས་བཟུང་ནས་ལན་ཅིག་བཟླས་པ་ན་ཞེས་པ་ལ། མིའི་ཐོད་པ་ཤ་མེད་པར་བཏོགས་ཏེ། སྲིན་ལག་གིས་གཟུགས་བྲིས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་འཁྲུལ་འཁོར་མིང་ཚིག་དང་བཅས་པ་བྲིས་ལ། རྩ་སྔགས་ཀྱི་གཤམ་དུ་མིང་དང་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཅེས་པ་ལན་ཅིག་བཟླས་ཤིང་ཁྲག་མཉེས་ན་མངོན་སྤྱོད་དེ། དེའི་མོད་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། ས་མ་ལུས་པ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བ་ལང་གི་ཤ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་རྒྱས་པའི་སྦྱོར་བས་འབྲུ་དང་ཤིང་ཐོག་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ན་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་འབྱོར་བས་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཡང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་སྐྱོ་བ་ན། འདོད་ན་སྡུད་པར་འགྱུར་ནི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱེད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཆོས་འདི་ལ་ནི་རྩ་བའི་སྔགས་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ་ལ། བརྟུལ་ཞུགས་མི་དགོས་ཞེས་ཕྱི་རོལ་པའི་ཆོས་བཀག། སྤྱོད་པ་དང་ནི་སྦྱངས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱིའོ། ། སྨྱུང་བ་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དགོས་ཏེ་ཕྱི་རོལ་སྤྲོས་པ་བཅད་པའོ། ། ཆོ་ག་འདིས་ཞེས་ལྷ་དང་སྔགས་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བས་ཅི་འདོད་པའི་ལས་རྣམས་བྱའོ་ཞེས་ཕྲིན་ལས་དུ་མ་མྱུར་དུ་གྲུབ་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྲོས་པས་ལན་ཅིག་བཟླས་ན་བྱེ་བ་གསོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བསམ་གཏན་སྔགས་བཅས་ཀྱི་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ལ་ལན་ཅིག་བཟླས་པས་ཞེས་པ།

Alternatively, if one remains motionless and blocks the nostrils with yellow-red butter and fumigates them with the smoke of white guggulu, the movement [of the spirit] will be severed. Regarding the phrase "by whichever one is accomplished," this refers to the root mantra. Regarding the phrase "having grasped the name and recited it once," one should scrape a human skull until it is fleshless, draw a figure with the ring finger, and write the yantra together with the name in its heart. If one recites the root mantra followed by the name and "māraya phaṭ" once and rubs it with blood, that is the rite of wrathful activity; by that very moment, [the target] will die. Regarding the phrase "one will enjoy the entire earth," if one performs an extensive fire offering (homa) with beef and offers grains, fruits, and so forth, one will increase through the wealth of a kingdom. However, if one becomes weary of the enjoyments of desire, if one so wishes, they will be withdrawn; thus, through a fire offering of pacification, distractions are pacified. Regarding this dharma of the Blessed One, glorious Heruka, in this ocean of activities of the root mantra, it is said that "ascetic observances are not required," thereby refuting the teachings of the outsiders. "Conduct and purification" belong to the Hearers (śrāvaka). "Fasting" is not required for the practices of Action Tantra and so forth; thus, external elaborations are cut off. Regarding the phrase "by this ritual," through the application of the deity and mantra, one should perform whatever activities are desired; thus, many activities are swiftly accomplished. If one recites it once while enraged, ten million will be killed; this refers to the unimpeded power of the glorious Heruka’s concentration and mantra. Regarding the phrase "having recited it once over charcoal from a charnel ground," [the result follows].

ཨརྒའི་ཤིང་དེར་གྲིར་ཤི་བ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བ་ལ་ད་དུ་རའི་ཁུ་བས་མེ་གསད་དེ། དེའི་སོལ་བ་དང་དུག་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ལན་ཚྭ་དང་དུར་རས་ལ་མིང་དང་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་སྤེལ་ཏེ་བྲིས་ལ། སྙིང་པོའི་སྔགས་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བྲིས་ལ་དུར་སོལ་དང་ས་ལས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་པའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཡུངས་ཀར་ལ་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་བསམ་སྟེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པ་དེ་ལས་བསྣུན་པས་སྔ་མའི་ལས་འགྲུབ་བོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་པར་འགྱུར་ཞིང་ནི་གྲུལ་བུམ་ལྟ་བུ་ཡང་འཆིང་ལ། དེ་དེའི་མོད་ལ་ལྟུང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་མངོན་སྤྱོད་གྲུབ་པའོ། ། ཤིང་ཨརྒ་དུར་ཁྲོད་དུ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་དེ་ནི་ཡུངས་ཀར་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བས་གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་དེའི་མོད་ལ་ཤ་ཟས་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དྲག་པོའི་ལས་སོ། ། ཞི་བས་བཟླས་ན་འཚོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ། འཁྲུལ་འཁོར་ཕྱུང་ཞིང་འོ་མས་བཀྲུས་ཤིང་རྩ་སྔགས་ལ་ཤཱིནྟཾ་ཀུ་རུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་འཚེ་བཞིའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ལ་ལན་ཅིག་བཟླས་ཞེས་པ་ད་དུ་རའི་ཤིང་དུར་ཁྲོད་དུ་བསྲེགས་ཏེ་རིགས་ངན་མའི་ཁྲག་གིས་མེ་གསད་དེ་ཀརྐོ་ཏའི་ཤིང་ངམ་ཤིང་གཞན་ལ་དུག་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ཚྭས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་བཅས་པ་བྲིས་ལ་སྔགས་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པ་བཟླས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཨ་ཏི་མུ་ཀྟའི་ལྕུག་མ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉི་མ་དང་པོ་ལ་ཕྱིན་ཏེ་ཁྲུ་དོ་པ་ལ་སྐུད་པ་དམར་པོས་བཅིངས་ལ།

Regarding the charcoal from an arjaka tree that has been burned by one who died by the sword, extinguish the fire with the juice of datura. On that charcoal, along with poison, kṛṣṇa-tila seeds, salt, and a shroud from a cemetery, write the name [of the victim] interspersed with the eight-line [mantra]. Write the essence mantra and the name of the target, and insert a cakra into the heart of an effigy made from cemetery charcoal and earth. Then, visualize a hūṃ in the center of white mustard seeds and generate a vajra from its total transformation; by striking [the effigy] with that, the previous action is accomplished. One will subdue Yama and even bind a kumbhāṇḍa, causing them to fall at that very moment; thus, the wrathful rite is accomplished. Regarding the ash from an arjaka tree burned in a cemetery, having recited [the mantra] over it, if one strikes someone with the ash from burned white mustard seeds, that person will be seized by a piśāca at that very moment; this is the fierce rite. If one recites [the mantra] for pacification, it brings healing. This means that the yantra is removed, washed with milk, and the root mantra is appended with śāntiṃ kuru to pacify the four types of harm. Regarding "recite once over the cemetery charcoal": burn an arjaka tree in a cemetery, extinguish the fire with the blood of a woman of low caste, and on a karkaṭa tree or another tree, write the eight-line mantra together with the name of the target using poison, kṛṣṇa-tila seeds, and salt. If one recites the mantra interspersed with the name, it will be accomplished. Regarding "on a branch of atimukta," and so forth: having gone on the first day of the sun, tie a two-cubit [branch] with a red thread.

དེ་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ཉི་མ་གཉིས་པ་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་ཅིང་གཏོར་མ་དབུལ། དེ་བཅད་པ་དང་ས་ལ་མ་བཞག་པར་སྔགས་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་ན་མོ་རིགས་ལ་བསྣུན་པ་དེ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་དོ། ། གསེག་མ་ལ་ནི་མིས་མ་འགོམས་པ་ལ་དབུས་སུ་རྩ་སྔགས་བྲིས་ཏེ་སྔགས་ནས་གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་རིངས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ཆུད་པར་ཡུང་བས་བྲིས་ཏེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་དང་སོལ་བས་དགྲའི་གཟུགས་བྱས་ལ་འཁོར་ལོ་དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་སྔགས་ཟློས་ཤིང་གསེག་མས་བྲབ་བོ། ། དེས་གྲུབ་པོ། ། གང་དུ་འདོད་པ་དེར་འགྲོ་བར་འགྱུར་ནི་བསྐྲད་པ་སྟེ། རྩ་སྔགས་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ཏེ། ། བྱ་རོག་གི་སྐེར་བཏགས་ནས་བཏང་ན་གནས་ནས་འཕོའོ། ། གུ་གུལ་གྱི་དུད་པས་ཞེས་པ་ནི་ཨ་ཀ་རུ་དང་ར་སྐྱེས་ཀྱི་རྭ་དང་རྨིག་པའི་རྩེ་རྣམས་དང་བྱི་ལ་ནག་པོའི་བྲུན་དང་ཤ་ཆེན་དང་ཀེ་ཀེ་རུའི་རྔམ་དང་བསྡེབས་ཏེ། ཌཱ་ཀི་མའི་སྤོས་སྦྱར་བས་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཨ་ཨཱ་ཛྙཱ་ན་ཨ་བེ་ཤ་ཡ། ཞེས་པས་འབེབས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དུག་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྔགས་བྲིས་པའམ་བསམས་ནས་བཀབ་པ་ནི་སྲིན་ལག་གི་རྩེས་རེག་ནའོ། ། མཁའ་འགྲོས་རྒྱས་བཏབ་པ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་ཤིང་ཨ་ཤྭཏྠའི་མྱུ་གུས་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ། ལྟེ་བ་ལ་ཟུར་གསུམ་པ་ལ་ཧཱུཾ་དང་མ་མ་ཨ་མུ་ཀཱ་ས་རཀྵ་ཞེས་པ་དང་། དོན་གྱི་མིང་བཅུག་ལ་མགུལ་དུ་གདགས།

Then, having made the request, on the second day, one should worship the maṇḍala through the absorption of glorious Heruka and offer the torma. If one recites the mantra ten thousand times without cutting that [torma] or placing it on the ground, the one struck by the female [deity] will follow after. Regarding pebbles: if one writes the root mantra in the center of a pebble that has not been stepped on by humans and consecrates it, whoever is struck by it will be driven mad. Alternatively, on a cloth from a charnel ground, one should write the eight-line mantra and the name of the target within a moon maṇḍala using turmeric. Having made an image of the enemy with charnel ground earth and charcoal, one should place the wheel in its heart and, while reciting the mantra, strike it with pebbles. By that, it is accomplished. To cause someone to go wherever one desires is the rite of expulsion: having written a wheel with the root mantra and the insertion words, if one ties it to the neck of a crow and releases it, the person will be moved from their place. Regarding "with the smoke of guggulu": this refers to a mixture of agarwood, the horn of a wild goat, the tips of hooves, the dung of a black cat, "great meat" (mahāmāṃsa), and the gallstone of a keketaka bird; by preparing this as the incense of the ḍākinīs and reciting "āveśaya a ā jñāna āveśaya," the descent [of the deity] will occur. To heal poison: having written or visualized the mantra upon a moon maṇḍala arising from the syllable A on the left hand, one covers [the wound] and touches it with the tip of the ring finger. To counter a seal placed by a ḍākinī: on a cloth from a charnel ground, one should draw a yantra with sprouts of the aśvattha tree. In the center, within a triangle, one should place the syllable HŪṂ and the words "mama amukāṃ rakṣa" (protect me, so-and-so), including the actual name, and wear it around the neck.

གཏོར་མ་དང་བདེན་པ་བརྗོད་ཅིང་ཆུས་གཏོར་ན་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མ་ལ་ཞེས་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ། བུད་མེད་སྦྲུམ་མ་ཤི་བ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། ཙནྡན་དམར་པོའི་ཕྱེ་མས་བུད་མེད་གཞན་དེའི་མགུལ་དུ་འཁོར་ལོ་བཏགས་ལ། སྔར་གྱི་ལྕུག་མ་ཁྲུ་དོ་བ་རློན་པ་གཅིག་ནི་དུར་ཁྲོད་མེ་ལ་མ་ཚིག་ཙམ་དུ་བསྲོས་ལ། ། ཕྱི་མའི་སྤྱི་བོ་ལ་བསྐོར་ཞིང་རྩ་སྔགས་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་གི་བཟླས་པས་མངལ་འཕོ་བའོ། ། དེས་ནི་གོམས་པར་བྱེད་པ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔགས་བཟླས་པའི་ལས་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཚོགས་རབ་འབྱམ་ལས། ཕྱི་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། འཁྲུལ་འཁོར་དང་རྫས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་མངོན་པར་འགྲུབ་ལ། ནང་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསམ་གཏན་དང་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་འགྲུབ་པ་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་དང་བཅས་པས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་བུད་མེད་བུ་སྐྱེ་བར་འདོད་ན། ཨ་ཤྭ་ཀ་དྷའི་རྩ་བ་མར་བཟང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྐོལ་ལ། བའི་འོ་མ་བསྲེས་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྐོལ་ཏེ་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྔགས་ལན་ཉེར་གཅིག་བཟླས་དུས་སུ་བླུད་ལ་ཁྲུས་བྱ་ཞིང་། དེའི་དུས་སུ་སྤྱོད་པས་རང་གི་ཁྱོ་དང་འདྲ་བའི་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་འདོད་ལོག་སྤང་ངོ་། ། ཡང་བུ་མེད་པ་ལ་སྔགས་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་སྔགས་ཏེ་མར་རྙིང་པ་ལ།

If one offers a torma and sprinkles water while reciting the words of truth, one will be liberated. Regarding the phrase "on a karavīra sprig": on a cakra drawn on a cloth from a charnel ground, interspersed with the name of the person to be acted upon, one should attach a cakra to the neck of another woman using the ashes of a deceased pregnant woman who has been cremated and the powder of red sandalwood. Then, having warmed a fresh two-cubit-long karavīra sprig over a charnel ground fire just until it is slightly heated, one should circle it around the crown of the [other woman's] head and recite the root mantra ten thousand times; by this, the fetus is transferred. This teaches the activity of reciting the mantra within the absorption of the generation stage, which serves to cultivate familiarity. Now, regarding suchness: from the Jñānasambhava [tantra], among the vast collection of ritual activities, it is taught that for those who are primarily devoted to external methods, the activity of consciousness is accomplished through cakras, specific substances, mantras, and mudrās. For those who are primarily devoted to the internal, accomplishment is achieved very swiftly, with a definite timing, through the activity of wisdom—the suchness of concentration and mantra. Furthermore, if a woman desires to give birth to a son, one should boil the root of the aśvakarṇa tree with excellent butter and mix it with cow's milk, boiling them together. While reciting the mantra of the iṣṭadevatā twenty-one times, one should have her drink it and bathe with it. By practicing in that manner, she will give birth to a son who resembles her husband. Furthermore, one should abandon sexual misconduct. Also, for one who has no son, one should empower old butter twenty-one times with the mantra.

རྨ་བྱའི་སྒྲོ་བསྲེགས་ཏེ་བཏགས་ལ་ཤ་ཁ་ར་དང་ལྡན་པས་བསྐོལ་ལ་བཏུང་བར་བྱ་སྟེ། ཨ་རུ་ར་ཡང་བག་ཙམ་རེ་བཟའ་བར་བྱ། ཞག་བདུན་བར་དུ་སྔགས་ཀྱང་བཟླས་བཞིན་དུའོ། ། ལས་འདི་དག་གི་འཁྲུལ་འཁོར་ནི། ཆོས་འབྱུང་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། དེའི་ནང་ངོས་སུ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་ལ་མུ་ཁྱུད་རིམ་པ་བཞི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཁ་གྱེས་པའི་ལྟེ་བར་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་དབུས་སུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ས་བོན་ཧཱུཾ་དང་རྗེ་བཙུན་མའི་བཾ་བྲི། པདྨའི་འདབ་མ་ལ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་དགོད། འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ལ་ལྷ་སོ་སོའི་སྔགས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཁོར་ལོ་པདྨ་རྡོ་རྗེ་མུ་ཁྱུད་ཀྱིས་བསྐོར་བ། སྒོ་བཞི་དང་གྲྭར་གནས་པ་དམ་ཚིག་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དང་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་དང་སྤེལ་བར་བྱ། ལྟེ་བའི་ས་བོན་མཐར་གང་ལ་དམིགས་པ་མིང་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་བྱ་ཞིང་། མཐར་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་མེ་འོད་ཕྲེང་བས་འཁོར་བ་ལས། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡིག་མགོ་ཕྱིར་བསྟན་པ་བྲི་བར་བྱ་བ་ནི། དཔལ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ལས། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་སྟེ། ། འོད་ཟེར་ཚོགས་ནི་གསལ་བའི་མདངས། ། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་དབུས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་དང་། ། པདྨའི་ཕྲེང་བས་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། སླར་ཡང་འཁོར་ལོ་བྲི་བར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ཡངས་པ་ཡིན། ། ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་གཡོགས་བྱེད་པ། ། རང་གི་ལུས་ལས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དཀར་དང་དམར་དང་སྔོ་བ་སྟེ། ། ཁ་དོག་མཆོག་ནི་བྱེ་བྲག་བྱ། ། བྱ་བའི་ཆོ་ག་འདི་ཡིན་ནོ། །

Burn a peacock feather, grind it, and boil it with sugar to drink. One should also eat a small amount of āru (myrobalan) while reciting the mantra for seven days. Regarding the yantra for these activities: upon a moon maṇḍala situated within a source of phenomena (dharmodaya), on its inner side, there is a wheel with four successive rims. In the center of a multi-pointed vajra, at the hub of an eight-petaled lotus, one should write the seed syllable HŪṂ of Śrī Heruka and the VAṂ of the Venerable Lady. On the lotus petals, arrange the eight-line mantra. On the third wheel, the mantras of the individual deities—characterized by body, speech, and mind—are surrounded by wheels, lotuses, vajras, and rims. At the four gates and corners, the samaya goddesses are to be combined with the mantra of the Four-Faced One. At the end of the seed syllable in the hub, one should include the name of the object of focus along with the words of the insertion. Finally, it is surrounded by a vajra fence and a garland of fire-light; one should write the āli and kāli vowels and consonants with their heads facing outward. As stated in the Śrī Vajraḍākinī: "Abiding in the center of the expanse of space, Is the sublime moon maṇḍala, With the radiant luster of a mass of light rays, Completely adorned with a garland of wheels. In its center is an eight-spoked wheel, Extremely beautiful with a garland of lotuses. Furthermore, a wheel should be drawn; The sublime, vast maṇḍala of the vajra Body, speech, and mind. It covers the entirety of space; One should emanate it from one's own body. White, red, and blue— One should distinguish these supreme colors. This is the ritual procedure."

དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་བྲི། ། དེ་མཐར་བསྐུལ་བར་བྱ་བའི་ཚིག། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་། ། འོད་ཟེར་འབར་བས་ཕྲེང་འཁྲུགས་བསྐོར། ། འདི་ནི་སྲུང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ལས་རྣམས་འགྲུབ་པ་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆར་འབེབས་པ་མུ་ཁྱུད་བར་མ་ལ་ཁྲོ་བོ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་མ་ཧཱ་བ་ལཾ། ཧ་ན་ཧ་ན། པ་ཙ་པ་ཙ། བི་དྷྭན་ས་ཡ་བི་དྷྭ་ན་ས་ཡ། ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ། སརྦ་ནཱ་ག་ནཱ་ག་མ་ར་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པས་གཡོན་སྐོར་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འཁྲུལ་འཁོར་དེ་དག་ལ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་གཏོར་མ་དང་ལྡན་པས། རང་ལྷག་པའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལྷ་དང་ཡིག་འབྲུ་གསལ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་མཆོད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས། འོད་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བ་ལ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ལས་དང་། དབྱེ་བ་བསྐྲད་པ་གནོན་པ་རེངས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཚར་བཅད་པའི་ལས། ལྷ་མོ་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལྷ་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལས་གྲུབ་ཅིང་ནུས་པའི་སྟོབས་འགྲུབ་པ་དང་། ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་མི་ལྡན་པས་མི་འགྲུབ་པ་དང་། འདི་ཉིད་ངེས་པར་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྩ་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ལེའུ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་ལེའུ་འདིར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུའི་གསང་ཆེན་བསྟན་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ལེའུ་དང་པོ་ལས། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཡང་དག་གནས། །

Draw the Hero Īśvara Vajra. Around that, the words of the exhortation should be applied according to one's desire. The outer vajra garland is surrounded by a swirling garland of blazing light rays. This is the great protection, the unsurpassed accomplishment of all activities. Such is the meaning. For the rite of bringing down rain, on the middle rim, the mantra of the wrathful Mahābala should be arranged in a counter-clockwise direction: OṂ VAJRA KRODHA MAHĀBALAṂ HANA HANA PACA PACA VIDHVAṂSAYA VIDHVAṂSAYA UCĀTAYA SARVA NĀGA NĀGA MĀRAṆA HŪṂ PHAṬ. Furthermore, regarding those yantras, while possessing the feast offering and the torma, and maintaining the divine pride of one's own meditational deity, the samaya-cakra with its deities and syllables clearly visualized, the jñāna-cakra is invited and offered. Through their non-duality, light rays are emitted to perform activities that benefit beings through pacification, enrichment, and so forth, as well as activities of subjugation such as separating, expelling, suppressing, and paralyzing. By thoroughly exhorting the deities of enlightened activity, such as the goddess Khaṇḍarohā and the wrathful Amṛtakuṇḍalī, accomplishment will be achieved. This demonstrates how accomplishment and the power of capability are attained, how they are not attained by lacking the specific methods, and how this very [practice] is certain to succeed. The definition of the chapter is: the explanation of the ninth chapter, the ritual procedure for the activities of the root secret mantra. Regarding this, in this chapter the great secret of the sublime result is taught. Then, the word "Then" is mentioned, as in the first chapter: "Abiding perfectly in the beginning, middle, and end."

འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རྙེད་དཀའ་བ། ། ཞེས་པའི་དོན་ལ། ཐོག་མ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་སྐུའི་ཕྲིན་ལས་ཡེ་ཤེས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུར་བྱོན་པས་སོ། ། དབུས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུར་རྡོ་རྗེ་འཆང་རི་རབ་ཀྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་བྱོན་པ་ལས། མཐར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཚད་མེད་པ་ལས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཡང་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཛད་པ་དང་ལྡན་པས་གནས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་རྗེས་འཇུག་ལམ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་ཤེས་ཙམ་གྱིས། འདིར་ནི་གསང་བ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་དོན་བླ་ན་མེད་པ་མཆོག་སྐུ་གསུམ་པོ་དག་གི་གླེང་གཞི་དང་བཅས་པ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་མདོར་བསྟན་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྔོན་བྱུང་དང་རྗེས་འཇུག་ལས། ཐོག་མར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཛད་པ་ལས། དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཡེ་ཤེས་དག་པའི་ངང་དུ་ཆོས་སྐུ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་ལས། འོག་མིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཞིང་ཁམས་དེར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས། དག་པའི་ས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དང་། སེམས་མའི་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དང་། དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འགྱུར་བ་མེད་པར་གནས་པའོ། ། དེ་ལས་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་དོན་དུ།

Regarding the meaning of the phrase, "Difficult to find in the three worlds": the beginning is applied to the svabhāvakāya (nature body), because the activity of the dharmakāya (truth body), which arises from the dharmadhātu (expanse of reality), appears as the jñāna-saṃbhogakāya (wisdom enjoyment body). The middle is the appearance of Vajradhara as the saṃbhogakāya within the tiered palace of Mount Meru; and finally, from the immeasurable miraculous manifestations of the maṇḍala, the nirmāṇakāya (emanation body), the glorious Heruka, in non-dual union with Vajrayoginī, dwells in Jambudvīpa, possessing the authentic maṇḍala for the sake of subduing the worldly gods of the desire realm. As for "yoga," it refers to the mere knowledge of the stages for training in the path for followers. Here, it is briefly shown that one will undoubtedly achieve the secret accomplishment; thus, the supreme, unsurpassed meaning, together with the introductory narrative of the three bodies, shall be explained. From the jñānacakra (wheel of wisdom) of both the primordial origin and the subsequent practice, first, regarding the deeds performed by the Buddha: in the palace of the dharmadhātu, within the state of pure wisdom, from the inseparability of the dharmakāya expanse and wisdom, in the realm of Akaniṣṭha Great Bliss, the Great Glorious Vajradhara, the saṃbhogakāya, dwells in an unchanging manner, inseparable from the great bodhisattvas dwelling on the pure stages, the goddesses of the bodhisattva family, and immeasurable tathāgatas. From that, for the sake of subduing migratory beings:

གདུལ་བྱ་འདོད་ཆགས་ཅན་མ་ཧཱ་དེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་རི་རབ་ཀྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་བྱོན་ཏེ། གདུག་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་བཏུལ་བ་ལས། དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་པའི་དཔལ་རྗེ་བཙུན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཇི་ལྟར་བཏུལ་བར་མཛད་པ་ནི། དཔལ་དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་དོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ། མ་རུངས་པའི་སེམས་ཅན་དག་ཀྱང་མཆིས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞི་བས་འདུལ་བར་མི་སྤྱོད་པ་དེ་དག་ལ་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐབས་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་དང་མཉམ་པར་འཕྲོས་ནས། རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོ་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་རིན་པོ་ལས་བྱས་པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་ཡང་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་དཔལ་གྱི་བེའུ་རུ་བཞུགས་སོ། ། ཧཱུཾ་དེ་ནས་དེ་ཕྱུང་མ་ཐག་ཏུ་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུའི་ཐུགས་ཀའི་རྡོ་རྗེ་ལས་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོས་ས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་སྤྲིན་རྒྱ་མཚོ་ཐམས་ཅད་ན།

To tame those to be trained who are dominated by desire, such as Maheśvara and others, the Blessed One proceeded to the tiered palace atop Mount Meru. Regarding how the glorious Vajrapāṇi, who is inseparable from the glorious Great Tathāgata Vajradhara himself, performed the taming of all those who are malevolent: this is the essential meaning of the Śrī-guhyasamāja. Vajradhara Vajrapāṇi requested: "Blessed One, there are also wicked sentient beings such as Maheśvara and others whom even all the Tathāgatas do not tame through peaceful means; how should I act toward them?" Then, through the blessings of all the Tathāgatas, the Blessed One, the glorious Vairocana Tathāgata, entered the meditative absorption known as the "Vajra Wisdom of the Great Skillful Means of All Tathāgatas." As soon as he had entered that absorption, he emanated light equal in number to the atoms of the entire expanse of all the Tathāgatas. These rays converged into a single tiered palace made of vajras and precious jewels upon the summit of Mount Meru. All the Tathāgatas perceived this in a state of equality, and [the light] came to rest within the glorious knot (śrīvatsa) at the heart of the Blessed One Vairocana. Then, immediately upon its emergence, a great radiance of light issued from the vajra at the heart of the body of the glorious Vajrapāṇi, pervading all three realms. Within all the infinite oceans of clouds of world-systems,

འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་ནས་དེར་ལྷགས་ཏེ། ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐོར་ནས། ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོའི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཁ་སྦུབ་ཏུ་ལྷུང་སྟེ་ཉམ་ཐག་པའི་ཚིག་འབྱིན་ཅིང་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སྐྱབས་སུ་དོང་ངོ་། ། ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷ་དེ་ནི་ས་ལ་འགྱེལ་ཏེ་དྲན་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེར་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་བོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱེད་རྣམས་རང་རང་གི་སྲོག་འདོད་ན། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་དོང་ལ། ངའི་བཀའ་ཡང་ཉོན་ཅིག། དེ་ནས་དེ་དག་གིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ་ཞེས་སོ། ། ཡང་ཞི་བར་མཛད་པས་སྡིག་པ་ལས་བཟློག་པར་མཛད་མི་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཚར་གཅད་པའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལྷའི་བདག་པོ་ལྷ་ཆེན་པོ་འདི་མ་བསླང་ན། སྲོག་ཆུད་གསན་པར་བྱས་པས་དོན་མེད། འདི་གསོས་ན་འདི་ཡང་སྐྱེས་བུ་དམ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ནས། ཤི་བ་གསོ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་སྨྲས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུར་ཛྙན་བྷཱཾ་ཞེས་སོ། ། དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་ནས།

All those who dwell in the three worlds, such as Maheśvara, the lord of the three worlds, and their entire retinues without exception, were summoned by the hook of the samaya of all the tathāgatas. Having arrived there, they surrounded the entire tiered palace. All the lords of the three worlds, including Mahādeva and the others, fell face down and, uttering piteous cries, went for refuge to the glorious Vajrapāṇi. The god known as Mahādeva fell to the ground and lost consciousness. Then the glorious Vajrapāṇi called out to all the gods: "If you desire your own lives, go for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, and listen to my command!" Then they replied: "We go for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, together with the assembly of mudrās." Furthermore, in order to turn those beings who do not act to avert evil from their sins, he blessed them to bring about pacification. Then the Blessed One addressed the great bodhisattva, the glorious Vajrapāṇi: "Great being, if you do not raise this Mahādeva, the lord of the gods, his life will be wasted and it will be pointless. If you restore him, he will become a sublime person." Then Vajrapāṇi, thinking, "I shall do exactly that," spoke this heart mantra for reviving the dead: "Oṃ vajrāyurjñāna bhrūṃ." From the soles of the feet of the glorious Vajrapāṇi...

ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བརྗོད་ནས། ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཞབས་གཡོན་པས་མནན། ཞབས་གཡས་པས་ལྷ་མོ་ཨུ་མ་དེ་བའི་སྟེང་དུ་མནན་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་གྱིས་རེག་པས། དེ་ཉིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། གཟུངས་དང་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་དུ་མའི་བདེ་བ་མྱོང་སྟེ། ལྷ་ཆེན་པོའི་ལུས་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ལ་ཕུལ་བས་འོག་གི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གངྒཱའི་ཀླུང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྙེད་འདས་པ་ནས། ཐལ་བས་ཁེབས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞིང་ཁམས་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐལ་བའི་དབང་པོའི་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོའི་ལུས་དེ་ལས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཕྱུང་ངོ་། ། ཨེ་མ་ཧོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བདེ་གཤེགས་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད། ། སྔགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་མནན་པས་སུ། ། མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་གཞབ། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དེ་ལས་བཀོད་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཅིག། དབང་ཕྱུག་གི་ལུས་དེར་ཞུགས་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨེ་མ་ཧོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་བ་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེ། ། གང་ཕྱིར་ཤི་བའི་ལུས་འདི་ཡང་། ། འཚོ་བའི་ཁམས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ལུས་དེ་སོས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དང་། མ་རུངས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་ཕྱིར།

Having uttered the vajra words of the heart mantra of universal blazing, he pressed down with his left foot to subdue the god Maheśvara, and pressed down with his right foot upon the goddess Umādevī. Then, as the sole of Śrī Vajrapāṇi’s foot touched the great god, he immediately experienced the bliss of the absorptions, dhāraṇīs, and many doors of liberation of all the tathāgatas. The body of the great god was offered at the feet of Śrī Vajrapāṇi, and having passed beyond as many world systems as there are atoms in thirty-two Ganges-sands of world systems below, he became the tathāgata named Bhasmeśvaraghoṣa and attained buddhahood in the buddhafield called Ashedhvaja. Then, from the body of the great god, this inspired utterance emerged: "Emaho! The unsurpassed wisdom of all the buddhas, the Sugatas, By being pressed down with the words of mantra, Is established so as not to pass into nirvāṇa." Then, from that buddha, a single emanation body was manifested, which entered the body of Īśvara and uttered this inspired utterance: "Emaho! The secret wisdom and great bliss of all the buddhas, Because of this, even this dead body Has become a realm of life." Thus he spoke. Then, having blessed the body of Maheśvara so that it was restored, for the sake of all sentient beings in this world system and to subdue all those who are malevolent, he remained there.

འཛམ་བུ་གླིང་དུ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་བཅུག་གོ། ། དེ་ནས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དེའི་མགོ་བོ་ལ་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པའི་རྗེས་སུ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་གནས་པར་གྱུར་ཏེ་རལ་པའི་གཡོན་ལོགས་ན་འདུག་གོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གྲོགས་སུ་ལག་ཏུ་མདུང་རྩེ་བྱིན་ནས། རྡོ་རྗེ་རིག་པ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེའི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་རིག་པ་དམ་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་མདུང་རྩེ་དེས། ། མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་བསྐོར་ཞིང་། ། གར་གྱི་མཆོད་པས་མཆོད་བྱས་ནས། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པས། ། ཞབས་མཆོག་གིས་ནི་གང་རེག་པ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་ཐོབ། ། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཡང་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་དུ་ཁྲོ་བོ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་མཛད་དེ་མ་རུངས་པ་རྣམས་བཏུལ། ། འཕྲུལ་དགར་ཁྲོ་བོ་མེ་ལྟར་འབར་བས་སོ། ། དགའ་ལྡན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་སོ། ། འཐབ་བྲལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱིས། ། རི་རབ་རྩེར་རྗེ་བཙུན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ལོག་འདྲེན་རྣམས་བཏུལ་བའོ། ། དེས་ནི་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཇི་ལྟར་མཛད་པ་བསྟན་པའོ། ། དེར་ནི་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། སྐུ་བཞི་དབྱེར་མེད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་བཞེངས་ཏེ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་རྫོགས་ལོ་ཉིད། ། འོད་དཔག་མེད་པས་བདུད་རྩི་བུམ་པ་ཤིང་ལོ་སྟེང་དུ་ཀ་པཱ་ལ་རབ་གང་། །

In Jambudvīpa, he was appointed as his own regent. Then, upon the head of Maheśvara, the foot of the glorious Vajrapāṇi left an imprint, and a crescent moon remained there, situated on the left side of his matted locks. Then, having been given a spear in his hand as an assistant to the glorious Vajrapāṇi of all the Tathāgatas, he was empowered with the vajra name "Vajra-Parama-Vidyā" (Supreme Vajra Knowledge). Then the Bodhisattva Mahāsattva Vajra-Parama-Vidyā, whirling that blazing vajra-spear like a circle of firebrands and making offerings with a dance, uttered this inspired utterance: "Ema! By the unsurpassed bodhicitta of all the Buddhas, whoever is touched by those supreme feet attains the perfect accomplishment of Buddhahood itself." Thus he spoke. Furthermore, in the Heaven of Making Use of Others’ Emanations, he acted as the wrathful Trailokyavijaya and subdued the malevolent ones. In Nirmāṇarati, he did so as the wrathful Jvalanārci. In Tuṣita, he did so as Śrī-Vajragarbha. In Yāma, he did so as Vajra-Hūṃkāra. On the peak of Mount Meru, the venerable Vajrapāṇi himself subdued the vināyakas. This demonstrates how the glorious Vajrapāṇi acted. There, the Blessed One, the Great Vajradhara himself, arose as the nirmāṇakāya, the glorious Heruka in whom the four bodies are inseparable. The maṇḍala of the palace of Vairocana was also complete. Amitābha [offered] a vase of nectar, and upon a wooden leaf, a kapāla was completely filled.

དོན་ཡོད་སྐྱེ་མཆེད་ལྷ་ཡིས་བྱིན་བརླབས་རིག་པའི་ལྷ་མོས་མཆོད། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་གསང་སྔགས་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེས་དབང་བསྐུར་རིགས་བདག་རྒྱས་གདབ་བླ་ན་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྗེས་ཆགས་ཀུན་དུ་རོལ་པ་བདེ་བ་མཆོག། གར་ཉམས་དགུ་ལྡན་མི་ཟད་བདེ་མཆོག་ཁྲོ་བོའི་སྐུར་བསྟན་པ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་ལས་ཁྲོ་ཚོགས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཡིས། ། ས་གསུམ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་བྱེད་བདེ་བའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བ་ལེ་ཏ་ཀྲོ་དྷ་ཡ། བཛྲ་བྷ་ཤྭི་དྷི་པ་ཏ་ཡ། བཛྲ་དྷ་ཤི་བི་ནཱ་ཤ་ཡ། ཧྲྀ་ད་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་སུ་ཀརྨ། བཛྲ་སུཀྵ་ཀྲཱ་མ། བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀ། བཛྲ་དྷརྨཱ་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བྷཻ་ར་བཛྲ། ཧཱུཾ་ཀ་ར་ཤུདྡྷ། ཨོཾ་བི་ཤོ་དྷ་ན། བཛྲ་དྷ་ར་བྷཀྵ་ཡ། ཨོཾ་བཛྲ་མུ་དི་བནྡྷ། བྷྲྀ་ཀུ་ཊི་ཧ་ར། ཨོཾ་སཱུརྱ་ཛྭ་ལ། མེ་པྲ་ཡཙྪ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧ་ས་ཀྲོ་དྷ། བཛྲ་ཤོ་དྷ་ཡ། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཧཱ་ཙཀྲ། ཀྲོདྷ་ཙྪེ་ད་བ་ཡ། ཨོཾ་ཧ་ར་སྤ་ཏ་ཡ། བྷ་མ་ཏྲ་ན་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཀྲོ་དྷ་རཀྵྨཱ། བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་སུ་ཀྵ་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་ཁྲོ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིས་ས་བླ་ས་སྟེང་ས་འོག་ཁྱབ་པར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་ཕྱི་ནང་དུས་ཐམས་ཅད་དུའོ། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཉིད་བདེ་ཆེན་སྒོ་མཚམས་བཅས་པའོ། ། བསྐལ་པ་དང་པོ་རྫོགས་ལྡན་དུས་སུ་བསྙེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྔོན་འབྱུང་བ། ། གསུམ་ལྡན་གཉིས་ལྡན་རྩོད་པའི་དུས་མཐར་འཛམ་གླིང་པདྨའི་དབུས། ། ལས་རྒྱལ་མཆོག་གིས་མ་ག་དྷཱར་ནི་འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་གནས་པ་ཡིས། །

Blessed by the deity Amoghadhātu and worshipped by the vidyā goddesses, the secret mantra of Ratnaśrī is the very wisdom itself. Empowered by Akṣobhyavajra and sealed by the lord of the family, it is unsurpassed. Vajrasattva, in the play of passion, is the supreme bliss; manifesting in the form of the wrathful Cakrasaṃvara, endowed with the nine dramatic expressions and inexhaustible supreme bliss, he is the Lord of Bliss who pervades all three realms through the emanations of the hosts of wrathful deities from his very body. OṂ VAJRA VALE TAKRODHA YA | VAJRA BHAŚVIDHIPATA YA | VAJRA DAŚIVINĀŚAYA | HRĪDA ĀKARṢAYA VAJRA KRODHA | OṂ VAJRA KRODHA SUKARMA | VAJRA SUKṢAKRĀMA | VAJRA ĀTMAKA | VAJRA DHARMĀKRAMA HŪṂ | OṂ BHAIrava VAJRA | HŪṂ KARA ŚUDDHA | OṂ VIŚODHANA | VAJRA DHARA BHAKṢAYA | OṂ VAJRA MUDIBANDHA | BHṚKUTI HARA | OṂ SŪRYA JVALA | ME PRAYACCHA | OṂ VAJRA HASA KRODHA | VAJRA ŚODHAYA | OṂ VAJRA MAHĀCAKRA | KRODHA CCHEDAVAYA | OṂ HARAPATAYA | BHAMATRANA HŪṂ | OṂ KRODHA RAKṢMĀ | VAJRA KRODHA SUKṢAYA HŪṂ. Thus, the twenty-four wrathful deities pervade the upper, middle, and lower realms, acting everywhere at all times, both externally and internally. This is the supreme king of mandalas, together with the gates and intermediate directions of great bliss. In the first eon, the Age of Perfection (Kṛtayuga), the primordial wisdom of the approach stage first arose. In the Ages of Three, Two, and Conflict, at the end of time, in the center of the lotus of Jambudvīpa, through the supreme king of activities, he dwells as Bhairava and Kālarātri in Magadha.

འཐུང་གཅོད་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་དུར་ཁྲོད་བཅས་པར་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད། ། ནམ་མཁའ་ལས་ནི་ལྷ་བཞི་ལྷ་མོར་བཅས་པས་གནས་ཞེས་བཏགས། ། དྲི་ཟ་བཞིས་ནི་ཡུམ་ལྡན་མི་འགྱུར་ནམ་མཁར་གནས་ཞེས་བརྗོད། ། ས་སྟེང་ནས་ནི་གནོད་སྦྱིན་གཉིས་ནི་ཡུམ་དང་ཞིང་ཞེས་བསྒྲགས་པ་སྟེ། ། ཉེ་ཞིང་གནོད་སྦྱིན་ཟུང་སྟེ་ཡུམ་བཅས་གཏེར་བདག་རིམ་པས་གནས། ། ཚནྡོ་ཧ་ནི་སྲིན་པོ་སྲིན་མོ་ཟུང་ལྡན་རི་བོའི་སུལ་ལོངས་སྤྱོད། ། ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧ་ནི་སྲིན་པོའི་འཁོར་གྱུར་ཟུང་ལྡན་རྣམ་འགྱུར་སྤྱོད། ། འདུ་ས་དག་ཏུ་ཀླུ་ཡི་དབང་པོ་ཡབ་ཡུམ་ལྡན་པས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད། ། ཉེ་བའི་འདུ་སར་ཀླུ་ཡི་བྲན་གཉིས་ཡབ་ཡུམ་བཅས་པ་རོལ་ཞིང་རྒྱུ། ། དུར་ཁྲོད་དག་ཏུ་ལྟོ་འཕྱེ་ཟུང་གྱུར་རྟོག་དཔྱོད་འགོག་པར་རོལ། ། ལྟོ་འཕྱེ་དག་གི་བྲན་གྱུར་གཉིས་པོ་ཡུམ་བཅས་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ས་འོག་སྤྱོད། ། དེ་དག་སྲིད་པ་གསུམ་ལ་དབང་བྱས་འཇིག་རྟེན་དབང་བསྒྱུར་གནས་པ་སྟེ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་གནས་དེར་ཆགས་སྡང་སྤྱོད་པ་འཇིག་རྟེན་པའོ། ། གང་དུ་དབང་ཕྱུག་འཇིགས་བྱེད་ཨུ་མ་འཁོར་བཅས་རོལ་པས་གནས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མར་ལྡན་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལྷ་ཚོགས་ཡེ་ཤེས་ཕྲིན་ལས། ། གདུག་པ་གདུལ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་འཇིགས་པའི་གད་རྒྱངས་དྲག་པོ་སྒྲོགས། ། ས་ཆེར་རབ་གཡོས་འཇིག་རྟེན་ཁམས་རྣམས་རབ་འཁྲུགས་མཛད། ། དེར་ནི་འཇུག་དང་དབང་གྱུར་ལོངས་སྤྱོད་རབ་ཏུ་ཐིམ་བྱེད་པས། ། གདུལ་བྱའི་མིང་གི་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་འདུལ་བྱེད་ཉིད་ལ་བཏགས། །

In the pīṭhas, upapīṭhas, and charnel grounds dwell the eight Bhairavas. It is said that from the sky dwell the four gods together with their goddesses. It is said that the four gandharvas dwell in the unchanging sky together with their consorts. From the earth, the two yakṣas are proclaimed to dwell with their consorts and fields. In the kṣetras, the pair of yakṣas together with their consorts dwell in succession as lords of treasures. In the chandohas, the pair of rākṣasas and rākṣasīs enjoy themselves in the mountain clefts. In the upacchandohas, the pair who are the retinue of the rākṣasas engage in transformative conduct. In the melāpakas, the nāga lords together with their consorts engage in yogic conduct. In the upamelāpakas, the two nāga servants together with their consorts roam and sport. In the charnel grounds, the pair of bhujaṅgas sport in the cessation of conceptual analysis. In the upacitipīṭhas, the two servants of the bhujaṅgas together with their consorts roam the subterranean realms. These beings, having gained mastery over the three realms, dwell as world-controllers. In those twenty-four places, they engage in worldly conduct of attachment and aversion. Wherein the Lord Īśvara, Bhairava, and Umā dwell in their play, the glorious Bhagavān Heruka, together with Vajrayoginī, [manifests] the wisdom and activity of the maṇḍala deities. He proclaims the fierce, terrifying laughter, a magical display to subdue the malevolent. He causes the great earth to tremble and the world systems to be utterly agitated. There, by causing entry, mastery, and the complete dissolution of enjoyments, he is designated as the Hero who tames those to be tamed by the name of the yogi.

དེས་ནི་མངོན་འབྱུང་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་མཛད་པ་ཡིས། ། སྐུ་གསུམ་འདུལ་བའི་ཞིང་ཁམས་ཕྱི་ནང་དག་ཏུ་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནི་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྗེས་འཇུག་ཉམས་སུ་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལམ་སྔོན་དུ་བྱས་པ་ནི། རྒྱུའི་ཆ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ལུས་ཅན་དུ་གནས་པ་ཀུན་ཁྱབ་ཏུའོ། ། ལམ་དུ་ཐབས་ནི་གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ནི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་ལ། སྒྲུབ་པ་པོས་མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཆར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་གོང་ནས་གོང་དུ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དབྱེར་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཆོས་སྐུ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པར་ང་ཡིས་བཤད་དོ་ཞེས་གདམས་པའོ། ། གཉིས་པའི་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་འབྱུང་ཚུལ་ནི། རྒྱུའི་ཆ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགག་པ་མེད་པ་ལས། ལམ་དུ་ལྷ་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལུས་ཅན་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པས་སྒྲུབ་པ་པོས་ལྷ་སྐུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་འཁོར་ལོ་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པས་དེ་ཚེ་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཆར་བས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཐོབ་པར་སྨྲའོ་ཞེས་གདམས་པའོ། ། གང་དུ་རྒྱུད་རིག་པ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ།

Thus, through the deeds of the miraculous manifestation of the Great Departure, the three bodies (kāya) are present within the outer and inner realms of those to be tamed, possessing the five wheels (cakra). Having first taught the three absorptions (samādhi), such as the preliminary application, this now teaches how followers who practice will attain the result, the Dharmakāya. That itself is preceded by the path of the two stages: in terms of the causal aspect, it abides pervasively within the continuum of all sentient beings as the embodiment of the Tathāgatagarbha. Regarding the method on the path, when all phenomena are preceded by emptiness (śūnyatā), everything is purified; and as the practitioner experiences the non-duality of meditative equipoise and post-meditation, the non-conceptual absorption (samādhi) arises. At that time, when calm abiding (śamatha) and special insight (vipaśyanā) are inseparable, I have explained that the great wisdom (jñāna)—the secret, unsurpassed Dharmakāya endowed with the two purities, together with the wisdom of knowledge and enlightened activity—is attained. This is the instruction. Second, regarding the manner in which the two Form Bodies (rūpakāya) arise: from the causal aspect of the unceasing bodhicitta, on the path, there appears the illusory body of the deity, which is apparent yet lacks inherent existence. When this abides in the continuum of the yogi in the manner of being adorned with the major and minor marks, the practitioner meditates on the concentration of the deity’s body as the maṇḍala, together with the supporting wheels. At that time, as the perfect qualities arise, it is taught that the Saṃbhogakāya is attained. Wherever the various forms of the tantra’s awareness appear, that is the Nirmāṇakāya.

ཅིར་ཡང་འཆར་བའི་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལུས་ཅན་དུ་རྣམ་པ་ཉིད་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་དུས་གང་གི་ཚེ། ཚད་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་གཞན་དོན་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་རང་བས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཐ་མལ་པའི་སྣང་བ་དག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷར་སྣང་ལ་གོམས་པས། སྣོད་བཅུད་ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་འཆར་བ་དེའི་འབྲས་བུ་སྤྲུལ་སྐུ་ཐོབ་པར་ངས་བཤད་པ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ད་ནི་སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་འབྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྤྲུལ་པ། ། ཡང་དག་ཐོབ་པར་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་པས་གསང་ཆེན་གྱི་སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྟོང་པ་ཉིད། ། ངོ་བོ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་འོད་གསལ་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་བྱུང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་ཀུན་འདར་དུ་རླུང་སེམས་འདུས་པ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་ཡུལ་སྣང་ལ་དབང་ཐོབ་པས་བདེ་ཆེན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཉམས་མྱོང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ངག་གསུང་རྡོ་རྗེ། སེམས་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པས། ཤྲཱི་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ལ། ཧེ་ནི་གར་དགུའི་རོལ་པས་དགྱེས་པར་སྤྱོད་པ། རུ་ནི་བདུད་རྩིའི་རྒྱ་མཚོ་མི་ཟད་པ་ལའོ། །

When the practitioner—who possesses a body like a dream or an illusion that arises as anything at all, and whose very nature is love and compassion—makes the welfare of others their primary concern through the immeasurable bodhicitta, and through the mind that cherishes others more than oneself, ordinary appearances are purified. At that time, by training in the appearance of the deities of the maṇḍala, the environment and its inhabitants arise as the celestial palace and the deities. I have explained that the result of this is the attainment of the nirmāṇakāya; this is the unsurpassed cause-and-effect correspondence. Now, in order to show how the svābhāvikakāya of great bliss, the indivisible essence of the three kāyas, arises, it is said: "The dharmakāya, saṃbhogakāya, and nirmāṇakāya will undoubtedly be perfectly attained." This refers to the spontaneously present mahāmudrā, the heart essence of the Great Secret. It is the naturally pure emptiness, the unchanging essence, the all-pervasive characteristic, and the non-dual, equal taste of luminosity. It is non-conceptual, inconceivable, and utterly non-abiding—the self-arisen tathāgata of great bliss. As for jñāna (wisdom), through the gathering of wind and mind in the kun 'dar (the central channel) of one endowed with yoga, mastery over the appearance of the objects of enjoyment is gained, whereby great bliss is attained. Through the perfection of the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality, the practitioner’s own body becomes the vajra body, speech the vajra speech, and mind the vajra mind. Thus, Śrī becomes the great bliss of the indivisibility of method and wisdom. He is the joyful engagement in the play of the nine dramatic expressions. Ru refers to the inexhaustible ocean of nectar.

ཀ་ནི་ཞིང་ཁམས་དུ་མ་སྐུ་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བདེ་བའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་ས་བཅུ་གསུམ་པའི་འབྲས་བུ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱུ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་གསང་བ་ལས། རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟར་ན། འཆི་བ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུ། བར་མ་དོ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། སྲིད་པའི་སྐྱེ་བ་བཞེངས་པ་སྤྲུལ་སྐུའོ། ། ལུས་གནས་པ་ལྟར་ན། རྩ་སྤྲུལ་པ། ཡི་གེ་ལོངས་སྤྱོད། ཐིག་ལེ་ཆོས། ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་ངོ་། ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལྟར་ན། རྣམ་པ་གསལ་བ། སྤྲུལ་པ་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས། ། ཉམས་མྱོང་བདེ་བ་ལོངས་སྐུ། ། མི་རྟོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟར་ན། ལུས་རྩའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོངས་སྤྱོད། ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོས་སྐུ། སྙིང་པོའི་རླུང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཡང་ན་གཏུམ་མོའི་མེ་ལས་རྒྱ་སྤྲུལ་པ། ཧཾ་ཆོས་རྒྱ་ལོངས་སྤྱོད། འབར་འཛག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཆོས་སྐུ། ། ཉམས་མྱོང་དྲི་མ་མེད་པ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ། བདུད་རྩི་སྤྱི་བོ་ནས་བབ་པས་མགྲིན་པར་དགའ་བ་སྤྲུལ་པ། སྙིང་གར་མཆོག་དགའ་ལོངས་སྐུ། ལྟེ་བར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཆོས་སྐུ། གསང་བར་དགའ་བྲལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སྟེ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གསང་བའི་རིམ་པ་ལ། ལྟེ་བར་རྒྱུ་མཐུན་སྤྲུལ་པ།

Ka is the supreme bliss in which numerous buddha-fields are perfectly complete within the body. It is the meaning of attaining, without doubt in this very life, the fruit of the thirteenth stage, endowed with the four bodies and five wisdoms, in non-dual union with Vajrayoginī. Regarding the secrets of the cause, path, and result, according to the sequence of the tantras: death is the emptiness of the dharmakāya; the intermediate state is the saṃbhogakāya; and taking birth in existence is the nirmāṇakāya. According to the way the body abides: the channels are the nirmāṇakāya, the syllables are the saṃbhogakāya, the drops are the dharmakāya, and the essence is the wisdom-wind of the dharmatā. According to the yoga of the deity: the clarity of the aspect is the nirmāṇakāya; the essence of emptiness is the dharmakāya; the experience of bliss is the saṃbhogakāya; and non-conceptuality is the svabhāvakāya. According to the sequence of mantra: the maṇḍala of the body’s channels is the nirmāṇakāya; the maṇḍala of the mantra of vowels and consonants is the saṃbhogakāya; the maṇḍala of the bodhicitta drops is the dharmakāya; and the maṇḍala of the essential wind is the svabhāvakāya. Alternatively, according to the inner heat (caṇḍālī): the mudrā of the fire is the nirmāṇakāya; the syllable Haṃ is the saṃbhogakāya; the blazing and dripping of the mahāmudrā is the dharmakāya; and the stainless experience is the samayamudrā, the svabhāvakāya. Regarding the sequence of wisdom: as the nectar descends from the crown, joy at the throat is the nirmāṇakāya; supreme joy at the heart is the saṃbhogakāya; coemergent joy at the navel is the dharmakāya; and the joy beyond joy at the secret place is the svabhāvakāya—this should be understood in both forward and reverse order. Regarding the secret sequence: at the navel, the concordant cause is the nirmāṇakāya.

སྙིང་ཁར་རྣམ་སྨིན་ཆོས། མགྲིན་པར་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་ལོངས་སྐུ། སྤྱི་བོར་དབང་གི་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་བདེ་ཆེན་ནོ། ། གསང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ། སྐུའི་གསང་བ་ལྟེ་བ། གསུང་གི་གསང་བ་མགྲིན་པ། ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་སྙིང་ག། ། སྤྱི་བོར་ངོ་བོ་ཉིད་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གསང་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་གནས་སྐབས་སུ་ལས་རབ་འབྱམས་བསྟན་པ་ལ་ཉེ་བར་གདམས་པ་བསྟན་པ་ནི། གསང་སྔགས་ནི་ཡིད་ཅན་ཤེས་པས་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་འདིའི་སྙིང་པོ་ནི་གཙོ་བོ་དང་འཁོར་དུ་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྐུལ་ཞིང་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྟེར་བར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ངས་བཤད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་དབང་པོའི་རིམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཉོན་ཅིག་པར་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་བྱ་བ་ལས། ཚོགས་བསྒྲུབ་པ་ལ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ལས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པ་ལས། སྦྱིན་སྲེག་ཕྲིན་ལས་དང་བསྟུན་ལ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་བསྒྲུབ་པའམ། ཡང་ན་སྙིང་པོའི་སྔགས་འདི་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་ཚོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་མངལ་སྐྱེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རྫུས་སྐྱེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྐྱེད་ཆོག་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པས་དབང་པོ་རབ་ནང་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ་ཁོ་ནས་གྲུབ་ལ། དབང་པོ་འབྲིང་དང་ཐ་མས་ནི་ཕྱི་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ་འཁྲུལ་འཁོར་རྫས་དང་སྔགས་དང་། བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། སྙིང་པོ་འདི་བཟླས་པས་ཞེས་སྨོས་ཏེ།

At the heart is the ripened dharma; at the throat is the accomplished body, the saṃbhogakāya; and at the crown is the result of empowerment, the svabhāvikakāya of great bliss. Regarding the secret suchness: the secret of the body is the navel, the secret of speech is the throat, and the secret of the mind is the heart. At the crown is the secret of the indivisibility of the vajra of primordial wisdom, the svabhāvikakāya of great bliss. In that regard, the instruction on the vast array of activities for the provisional stage is as follows: Secret Mantra is the method that protects the mind; its essence is the invocation of the body, speech, and mind of the maṇḍala deities, both principal and retinue, which swiftly bestows accomplishments. I, the glorious Heruka, shall explain this; listen, practitioners who possess the distinctions of the various levels of faculties. This is the brief presentation. Regarding the activity of manifesting accomplishments, in the practice of the accumulation, activities are swiftly accomplished through the distinction of possessing the four branches of approach and accomplishment. In accordance with the activity of the homa fire ritual, the deity yoga is accomplished either through the complete outer maṇḍala, or else through the generation ritual of the twenty-two deities of this very heart mantra—the wheel of body, speech, and mind—consisting of the womb-born maṇḍala and the miraculously born maṇḍala. Accomplishment is achieved solely by those of the highest faculties who are intensely focused on the inner; those of middling and inferior faculties achieve it by being intensely focused on the outer, through yogic exercises, substances, mantras, and words of invocation. Thus it is said: "By reciting this heart mantra..."

སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་རོ་ཙ་ན་ལ་བརྟེན་པའི་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་ཁྲིར་བཟླས་ཏེ། སྨིན་མའི་བར་དུ་ཐིག་ལེ་བྱས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བར་བསམ་ན་ནི། དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་བར་དུ་འཕགས་པར་འགྱུར་བ་ནི། ནང་དོན་དུ་ན་རྩ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དངས་པར་འགྱུར་བས། ཁམས་གསུམ་ས་དགུའི་བསྒོམ་ལམ་ཟག་བཅས་ལས་འདས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལ་གནས་པས། རྣམ་ཐར་སྒོ་བཞི་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལས། འགྲོ་བ་ནི་གཞན་དུ་གཤེགས་པའོ། ། འོང་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་སྤྲོ་བསྡུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། གཟུགས་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མར་བྱེད་དོ། ། རྒྱུའི་དུས་སུ་རྣམ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་དུ་སྣང་བ། ལམ་དུ་ཉམས་མྱོང་དུ་འཆར་ལ། འབྲས་བུ་དེ་ཤེས་པ་དང་བོ་དྷི་སཏྭའི་ཡེ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཁང་བཟང་དང་ཞེས་པས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་རྩའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་སོ། ། ཤིང་དང་ནི་རྩ་ཀུན་འདར་མ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། ཁྱིམ་ལ་འཛེགས་ཏེ་ཞེས་དབང་པོ་ཐབས་ཀྱི་ཆས་ཡུལ་ལྔ་ཤེས་རབ་དང་གཉིས་མེད་སྤྱོད་པས་འཛེགས་ཏེ་བདེ་ཆེན་པོ་རོལ་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དང་ཞེས་ཁམས་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་བར་དུ་ནི་འོག་མིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མཁའ་སྤྱོད་གྲུབ་པའོ། ། འོད་གསལ་དབྱིངས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་གནས། ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འཇུག་ཅིང་འོང་བ་ལས་བདེ་ཆེན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གནས་འོག་མར་མི་ལྟུང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།

Regarding the rite based on the rocanā (bezoar) of one who has taken seven births: if one recites this heart mantra of the Blessed One ten thousand times, applies a drop (tilaka) between the eyebrows, and visualizes traveling through the sky, one will soar to a distance of ten million leagues (yojana). Internally, this means the channels and bodhicitta become clarified. By transcending the contaminated path of meditation of the three realms and nine stages, one abides on the levels of a bodhisattva. From within the state of wisdom that has attained the four doors of liberation, "going" is departing elsewhere, and "coming" is entering into suchness, performing the special functions of emanation and reabsorption. One manifests hundreds of thousands of forms. At the time of the cause, various consciousnesses appear as having form; on the path, they arise as experience; and at the result, that very consciousness becomes the various forms of the wisdom of a bodhisattva. Furthermore, from that same source: "Palaces" refers to the channel-wheels of the vajra body. "Trees" refers to relying on the kun-dar-ma channel. "Climbing the house" means climbing by means of the five objects of the sense faculties through the non-dual conduct of method and insight. "With the yoginīs of the play of great bliss" means that as the wisdom of the purified elements increases further and further, one will travel to the pure realms up to the limit of Akaniṣṭha; this is the accomplishment of the Khecarī (Sky-farer). One goes and abides in the union from the sky of the expanse of clear light. By entering and coming as wisdom itself, one abides in great bliss and does not change into anything else; this is the meaning of "not falling to lower levels."

། འདོད་ན་སྣང་བར་འགྱུར་ཞིང་ནི་རང་གི་འདོད་ལྷའི་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་རོ། ། འདོད་ན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ནི་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་གནས་པས་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་མི་མངོན་པའོ། ། དེ་ལས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་དུ་བསྒྱུར་བའི་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ལ། འདོད་ན་བྱིས་པ་དང་ནི་ཐོག་མའི་དུས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། ། རྒན་མོ་དང་ནི་ཐ་མ་ནུས་པ་ལ་ཉེ་བའོ། ། ད་ལྟ་བ་ལ་དར་ལ་བབ་པའི་ནི་རྩ་རླུང་བྱང་སེམས་རྒྱས་པས་གནས་པ་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་བཀོད་པའམ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་ཚད་མི་འདྲ་བ་ཕྲ་རགས་དུ་མ་རྩ་དང་ཡི་གེ་དང་ལུས་ཀྱི་རྩེན་གར་སྟོན་པའོ། ། ཡང་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་འདུལ་བ་ལ། འདོད་ན་གླང་པོ་ཆེ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དུས་དང་གནས་སྐབས་གང་ལ་བབ་པའི་བྱེད་པ་དུ་མ་སྟོན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདོད་ན་རྨ་བྱ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྒོང་སྐྱེས་ཀྱི་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་བསྟན་པ་སྟེ། སྤྲུལ་བསྒྱུར་ལ་དབང་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་གང་འདོད་པ་དེའི་གཟུགས་སུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལྷ་མ་སྲིན་གྱི་ཆ་བྱད་དུ་བསྟན་ནས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་རྒོལ་བ་ངན་པ་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་འཕྲོག་པ་ནི་དེའི་ནུས་མཐུ་དང་རྩོད་པ་ཉམས་པར་རོ། ། མཐོང་བ་འཕྲོག་པ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་སྣ་འཕྲོག་པ་སྟེ་སྣ་དང་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་གཟིར་བས་ཉམས་པའོ། ། ལྕེ་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་ནི་བརྗོད་པ་སྒྲ་སྐད་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ།

If one so desires, one appears as the wisdom body of the union of one’s own chosen deity. If one so desires, one becomes invisible; by abiding in the state of the luminosity of the nature of phenomena (dharmatā), which is emptiness, one is indivisible from conceptual thought and remains unmanifest like space. Regarding the demonstration of the activity of transforming into various forms: if one so desires, one appears as a child, which refers to the initial stage through meditative absorption (samādhi). As an old woman, it refers to the final stage when one is close to the [full] capacity. In the present, for those in the prime of life, because the channels, winds, and bodhicitta are flourishing, one abides in the apprehension of form; this refers to the display of the body’s arrangement, or its various colors, shapes, and sizes, both subtle and coarse, as well as the movements of the channels, syllables, and the body’s dance. Furthermore, regarding the taming of those in the animal realm, one should understand that through the phrase "if one so desires, an elephant," and so forth, many activities are shown according to whatever time and circumstance has arrived. Through the phrase "if one so desires, a peacock," and so forth, the miraculous display for taming egg-born beings is shown, which brings about mastery over emanation and transformation. One takes the form of whichever one desires—gods, nāgas, yakṣas, and so forth; having displayed the attire of gods, asuras, and the like, one should establish them fully in the Vajrayāna. Furthermore, "stealing the speech" of evil opponents, such as non-Buddhist outsiders, means that their power and their ability to debate are impaired. "Stealing the sight" means that the visual consciousness is impaired. "Stealing the nose" means that the olfactory and auditory consciousnesses are impaired by being overwhelmed. "Stealing the tongue" means that the speech and sounds are impaired.

རང་ལྷར་གསལ་བའི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལས་འོད་ཟེར་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུ་སྤྲོས་པས། བསྒྲུབ་བྱའི་དབང་པོ་ལས། གསང་སྔགས་སྙིང་པོའི་འོད་ཟེར་ཐོག་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་བབས་པས་མེ་འབར་ཞིང་བསྲེག་པར་བསམས་པས་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། གང་གི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་ཁྲག་འདྲེན་ཅིང་འགུགས་པར་བྱེད་པའམ་ནི་དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པ་གོང་ལེའུ་དགུ་པ་ལྟར་བ་བའོ། ། གནོན་པར་བྱེད་དོ་ནི་སུམྦྷ་ནིའི་སྦྱོར་བས་བགེགས་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལྟར་བྱས་པས་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ཚར་བཅད་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་ནི། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལས། འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་བདེ་སྟོང་དུ་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྐུ་གསུམ་འགྲུབ་པའི་དོན་ནི་གོང་དུ་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུ་ལས། སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་ཕྲིན་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ལེའུའི་མིང་ནི་པ་ཏ་ལ་གཞུང་སྐྱོང་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། བཅུ་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལས་ཀྱི་ལུས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་ཁྱད་པར་གྲུབ་པའི་གསང་བ་ངེས་པར་རིག་པ་འཛིན་པའི་གནས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་བསྟན་པར་བཞེད་ནས། དེ་ནས་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སྟོན་པ་ཉིད་དེ། གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྒྲུབ་པ་པོས་རིམ་པ་གཉིས་ལ་གོམས་པས་གང་ཞིག་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆེ་བ་སྟོན་པའོ། །

From the seed-syllable of oneself clearly visualized as the deity, light rays like weapons are emanated. From the sense faculties of the object of accomplishment, light rays of the secret mantra heart-mantra descend in the form of vajras like thunderbolts; by imagining them blazing and incinerating, the rite will certainly be accomplished. To draw out and summon the blood of whichever object one desires, or to perform wrathful activities, one should proceed as in the ninth chapter. To suppress, one should act according to the application of the sumbhani mantra, like the application of driving in a ritual stake into obstructing spirits; by doing so, it will certainly be accomplished. These demonstrate the subduing through the activity of consciousness and the subsequent caring for through the activity of primordial wisdom (jñāna). To show the title of the chapter: from the Śrī Cakrasaṃvara, it is the becoming of a single taste in the bliss-emptiness of the five cakras. The meaning of accomplishing the three bodies is, as previously stated regarding the cause, method, and result, that the ritual of the heart-mantra is the supreme enlightened activity, the unsurpassed secret. The name of the chapter is the Paṭala, the section that sustains the source text. This is the commentary on the enumeration of the tenth. Desiring to show the purification of the body of action and the realization of the secret state of the Vidyadhara, which is the distinction of the wisdom body (jñānakāya), it says "Then," which indicates the enlightened activity of that very heart-mantra of the Blessed One. Furthermore, it shows the greatness of the secret mantra: that by a practitioner who has familiarized themselves with the two stages and relies upon the tantra, [the result is attained] merely by that.

མཐོང་ཆོས་མངོན་དུ་བྱེད་པས་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ལ་འཇུག་པའི་དོན་སྦས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པས། སྣོད་གཅིག་ཏུ་ཟ་བའི་གཙང་སྦྲ་བདུད་རྩི་བླ་ན་མེད་པ་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་ཐབས་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་མཁའ་སྤྱོད་དང་ས་སྤྱོད་ས་འོག་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་འཐོབ་པ་སྟེ་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་ཅེས་པ་ནས། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ལས། རྟགས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ངེས་པ་ནི། ངང་པའི་འགྲོས་ལྟར་དལ་གྱིས་འགྲོ་བ་དང་། དེའི་གྲིབ་མའང་མདུན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད། དེ་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་དུ་མིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་རྒྱུད་མི་འགྱུར་བའོ། ། རོ་ཙ་ན་ཡོད་དེ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་ལས་བྱུང་བ་ལས། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་བཟླས་ནས་ཐིག་ལེ་བྱས་ན་ཞེས་པ་ཡི་གེ་འབྲུ་ཉེར་གཉིས་པའི་ཆེ་བ་སྟོན་པ། དངོས་པོ་ལྐོག་ཏུ་སྟོན་པའི་རྫས་སུ་ཕྲ་རགས་དུ་མ་ཤེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཆུའི་ཁམས་དངས་པས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་བརྟན། ནད་བད་ཀན་ཞི། ཞེ་སྡང་དག་པའོ། ། སའི་ཁམས་དངས་པས་རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་བརྟན། ནད་མཁྲིས་པ་ཞི། སེར་སྣ་ང་རྒྱལ་དག་པའོ། ། མེའི་ཁམས་དངས་པས་ཆོས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་བརྟན། ཁྲག་འཁྲུགས་ཞི། འདོད་ཆགས་དག། རླུང་གི་ཁམས་དངས་པས་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་བརྟན། རླུང་ནད་ཞི། ཕྲག་དོག་དག་པའོ། །

The purpose of this is to swiftly enter into accomplishment by realizing the dharma in this very life. By clarifying what was hidden, I shall explain the method for swiftly attaining accomplishment through merely relying on the unsurpassed amṛta of purity, which is consumed from a single vessel. This is a brief presentation of how to manifest the celestial, terrestrial, and subterranean realms, and how to swiftly attain the Mahāmudrā Vajra Body. Now, for the detailed explanation: from the words "Whosoever the person..." up to the description of the characteristics of one born seven times as a human, the definitive signs are as follows: walking slowly like the gait of a swan, and the shadow falling in front of one. Such a person has been a human for seven lifetimes; by their very nature, they possess compassion and an unchanging continuum. The presence of rocanā arises from the concordant cause of merit. It is said that if one recites the essence mantra of Śrī Heruka and applies it as a tilaka, this demonstrates the greatness of the twenty-two syllables. By knowing the various subtle and coarse substances that reveal hidden things, one becomes a possessor of the wisdom of the three worlds. By merely relying on that, the water element becomes clear, stabilizing the power of the Vajra family, pacifying phlegm diseases, and purifying hatred. The earth element becomes clear, stabilizing the power of the Ratna family, pacifying bile diseases, and purifying avarice and pride. The fire element becomes clear, stabilizing the power of the Dharma family, pacifying blood disorders, and purifying desire. The wind element becomes clear, stabilizing the power of the Karma family, pacifying wind diseases, and purifying jealousy.

འབྱུང་བཞི་དག་པས་ནམ་མཁའ་ཤིན་ཏུ་དངས་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་བརྟན། འདུས་པའི་ནད་ཞི། ཉོན་མོངས་པ་གཏི་མུག་མ་རིག་པ་རང་སར་དག་པའོ། ། ལུས་ཀྱི་སིཧླ་དངས་པས། ཉི་མ་ལྟ་བུའི་དྲོད་དང་མདངས་བརྟན། ཕྱིར་དབྱུང་བའི་རླུང་དབུ་མར་ཚུད། ལུས་ཀྱི་ག་བུར་དངས་པས། ཟླ་བ་ལྟར་བསིལ་ཞིང་ནུས་པ་བརྟན། རླུང་ནང་དུ་འཇུག་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པས་དབུ་མར་ཆུད་པས། ཆགས་སྡང་ཕྲ་བ་ཞི་བར་འགྱུར་བའོ། ། སྲོག་རྩོལ་དབུ་མར་ཆུད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་དུ་གྱུར་པའོ། ། གང་དང་གང་འདོད་པ་དེ་དང་དེ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས། དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ལྡན་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། ། འབྲས་སཱ་ལུ་ལ་གཟུགས་བརྙན་སྤྲོ་བའི་དོན་གསོལ་བ་བཏབ་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། འདིས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ། བྱིན་རླབས་ཚད་མེད་པའི་ནུས་པ་བསྟན་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གསང་སྔགས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གོང་དུ་མདོར་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་ནས། དེ་ནས་ཞེས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་སུ་བསྟན་པ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ནི་གསང་བ་ཡི་གེ་བདུན་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཀུན་དུ་བསྐུལ་བ་དེ་ཉིད་དེ། དངོས་གྲུབ་ནི་གཉིས་ཏེ།

Through the purification of the four elements, space becomes utterly clear. The power of the Tathāgata family is stabilized, and the diseases of the humors are pacified. The affliction of delusion and ignorance is purified in its own place. Through the clarity of the sihlā in the body, the warmth and luster like the sun are stabilized; the outward-exhaled wind enters the central channel. Through the clarity of the karpūra in the body, the coolness and power like the moon are stabilized; by gaining mastery over the inward-entering wind and its entry into the central channel, subtle attachment and aversion are pacified. By the vital winds entering the central channel, they are transformed into the wind of primordial wisdom (jñānavāyu). Whatever one desires will be obtained; thus, the union of the learner endowed with the eight masteries is manifested. By praying for the purpose of projecting the reflection upon the śāli rice, accomplishment is achieved. This demonstrates the immeasurable power of blessings that swiftly accomplishes the qualities and activities of both the mundane and supramundane. The ritual of the characteristics of the "seven-birth" [being] demonstrates the accomplishment of a vidyādhara. This is the explanation of the eleventh chapter. In that regard, having shown the essential nature of the secret mantra of the Blessed One, the glorious Heruka, in the manner of a brief summary above, the text then teaches the "near-heart" mantra immediately following the heart mantra of the glorious Heruka. The near-heart is the secret seven-syllable [mantra], which is the universal exhortation of the heart of the Body, Speech, and Mind. As for the accomplishments, there are two:

མཆོག་དང་ཐུན་མོང་ལས་ཐམས་ཅད་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལས་ཚོགས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པ་ཐོབ་བྱེད་ཅིང་ནི་བསམ་གཏན་སྔགས་དང་འབྲེལ་པས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་ས་འོག་གི་ཀླུ་དང་། ས་སྟེང་གི་གནོད་སྦྱིན་དང་ས་བླ་ལྷ་སྟེ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་དང་ནུས་པ་གང་ཅུང་ཟད་ཅི་ཡོད་པ་མ་ལུས་པ་དེ་ཀུན་གྱི་མཐུ་སྟོབས་སྐད་ཅིག་གིས་འགྲུབ་པ་བཤད་པ་བསྙེན་སྒྲུབ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྗེ་བཙུན་མ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པའི་སྙིང་པོའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་དག་པའོ། ། སྔགས་གོ་བཟློག་པ་ནི་བླ་མ་ལ་རག་ལུས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿ་ཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་གསང་བའི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་སྟེ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པ། གནས་དང་བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་བསྲུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཚོགས་གཉིས་དང་ལྡན་པས། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ལྟ་བར་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔས་སམ། ཡང་ན་ཡིག་འབྲུ་ས་བོན་ཙམ་ལས་གྲུབ་པ་ནི། འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་པའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་གསུམ་པ། སྐུ་དང་རྩ་ཞལ་མཐིང་ག་གཡས་ཞལ་གསེར་མདོག། གཡོན་ཞལ་མརྒཏ་ལྟ་བུ། ཞལ་རེ་ལ་སྤྱན་གསུམ་གསུམ་མངའ་བ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྐུ་མདོག་མ་ཏོག་བནྡྷུརི་ཀ་ལྟ་བུ་ལ་འཁྱུད་པ་ཕྱག་གཡས་གཡོན་བར་མ་ན་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་ཀ་པཱ་ལའོ། ། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཞིང་ཆེན་གཡང་གཞི་བརྒྱངས་པ་འཛིན་པ།

All supreme and common activities are accomplished swiftly through the collection of rites that follow, by means of the connection between meditative concentration and mantra. The "three worlds" are the nāgas of the subterranean realm, the yakṣas of the earth’s surface, and the gods of the heavens; whatever qualities and powers they possess, all of them without exception are achieved in an instant through the power of the reality of the completion of approach and accomplishment. This is the heart and near-heart mantra of the Blessed One, the glorious Heruka, together with the Venerable Lady and the deities of the maṇḍala. That very reality is the purity of the seven branches of awakening. The reversal of the mantra is for the sake of relying upon the guru. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the condensed secret heart mantra. Having first established the deity yoga, the protection of the place, the self, and the yoga, and being endowed with the two accumulations, one should visualize the maṇḍala of the palace, the support and the supported. Whether through the five manifest awakenings or by means of the seed syllables alone, in the center of a six-spoked wheel is the syllable HŪṂ. The glorious Heruka has three faces: his body and central face are dark blue, the right face is golden, and the left face is like a marakata gem. Each face has three eyes. His first two hands hold a vajra and a bell while embracing Vajrayoginī, whose body is the color of a bandhūjīva flower. His middle right and left hands hold a trident and a kapāla. His final two hands hold a great human skin, stretched out as a garment.

རྗེ་བཙུན་མ་ནི་གྲི་གུག་ཐོད་པ་ཅན་སྐུ་ལ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་པར་སྦྱར་བ། གཙོ་བོ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བས་དུས་མཚན་བརྫིས་པ། གཡོན་ཅུང་ཟད་བསྐུམ་པས་འཇིགས་བྱེད་སུམ་བལྟབ་ཏུ་མནན་པ། རུས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་དང་། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ལ་ཟླ་ཚེས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐོད་པ་སྐམ་པོ་ལྔ་དང་། རྩེ་མོར་ནོར་བུ་ཆེན་པོས་སྤྲས་པའོ། ། མི་མགོ་རློན་པ་ཁྲག་འཛག་པ་ལྔ་བཅུའི་དོ་ཤལ་ཅན། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་པར་བལྟའོ། ། མདུན་དུ་ཕཊ་ལས་ཁྲག་འཐུང་མ་མཐིང་ག་དང་། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མ་གསེར་མདོག་དང་། ཧ་ལས་རྡོ་རྗེ་དྲག་གཏུམ་མོ་ལི་ཁྲིའི་མདོག་དང་། ཡང་ཧ་ལས་རྡོ་རྗེ་འོད་ལྡན་མ་མརྐཏ་མདོག་དང་། ཧྲིཿ ལས་རྡོ་རྗེ་དྲག་འབར་མ་དུད་ཀ་དང་། ཨོཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཌཱ་ཀི་ནི་པུཎྜ་རཱི་ཀ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་མ་སྤྱན་གསུམ་གསུམ་པ། དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཌ་མ་རུ་དང་དྲིལ་བུ། འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཞིང་གི་གཡང་བཞི་གོས་སུ་མནབས་པའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་བགོ་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཕྲག་གཉིས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་མཆོད་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་ཞིང་རྒྱས་གདབ་པ་རྫོགས་ནས། ལྷ་མོ་སོ་སོའི་ཐུགས་ཀར་ས་བོན་བཀོད་པ་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བསྡུའི་ཚུལ་དུ་བཟླས་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱས་པས་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་རྣམ་པ་གསལ་བར་དམིགས་པ་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། བཟླས་ཐབས་ནང་དང་ཕྱི་ལས། གསང་སྔགས་འདི་འབུམ་བཟླས་པས་ཞེས་པ་ནི། ཟག་བཅས་ཀྱི་རླུང་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་ལས་སུ་རུང་བས།

The Venerable Lady holds a curved knife and a skull-cup, her body with the vajra and lotus in union. The principal figure stands with her right leg extended, treading upon Kālarātri, and her left slightly bent, trampling Bhairava in a triple-folded posture. She is adorned with the six bone mudrās, and her topknot of matted hair is decorated with a crescent moon, a crossed vajra, five dry skulls, and a great jewel at the peak. She wears a necklace of fifty fresh, blood-dripping human heads, and should be visualized as swirling with garlands of light. In front of her, from the syllable phaṭ, appears the blue Rakta-pāna; from hūṃ, the golden Vajra-bhairavī; from ha, the vermilion-colored Vajra-caṇḍā; again from ha, the marakata-colored Vajra-prabhāvatī; from hrīḥ, the smoke-colored Vajra-caṇḍā-jvālā; and from oṃ, the Vajra-ḍākinī who is like a white lotus. These are all one-faced, four-armed, and three-eyed. The first two hands hold a ḍamaru and a bell, while the lower two wear the four skins of a śava as a garment. They are complete with all the ornaments. Then, having donned the armor and invited the two mandalas of wisdom, one makes offerings and dissolves them into non-duality. Once the empowerment and sealing are complete, one performs the recitation by radiating and reabsorbing light rays from the seed syllables placed at the hearts of each goddess. By making the offering of suchness, one generates joy and should maintain the clear visualization. Regarding the method of recitation, both internal and external, the statement "by reciting this secret mantra one hundred thousand times" means that the eight tens of thousands of contaminated winds are rendered serviceable.

ལྷག་མ་ཟག་པ་མེད་པའི་རླུང་གིས་བྱེད་པ་ཁྲི་ཕྲག་གཉིས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་རྣམས་སུ་གྱུར་པས་ནུས་པ་ཐོབ་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཡང་སྟེ་སྲིད་པ་གསུམ་བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་གཡོ་བར་བྱེད་དོ་ནི་ལྟས་ཆེན་པོ་བཅོ་བརྒྱད་འབྱུང་བས་འགྲོ་བ་དབང་དུ་འགྱུར་བའི་ལྷ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་དབང་པོ་སྒོ་ལྔའི་རླུང་གི་འོད་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུ་ཡུལ་འདོད་ཡོན་ལྔའི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་འགུགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཕོ་ཉ་གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ཕྱི་ནང་གི་ཆུ་ལ་དབང་ཐོབ་པར་བྱ་བ། རྒྱ་མཚོ་ནི་སིཧླ། གླ་རྩི། ཤུ་ཀྲ། ཞག། ཆུ་སེར། རྒྱུས་པ། རྣག་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རོལ་མཚོ་ཆེན་པོ་བདུན་ནོ། ། ཆུ་བོ་ནི་དེ་དང་ཉེ་བའི་ཆ་མཐུན་པ་དག་སྟེ། གངྒཱ། སིནྟུ། པཀྵུ། ལོ་ཧི་ཏ་སོགས་སོ། ། རྫིང་བུ་ནི་གསང་བའི་གནས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་འཁྱིལ་བ་སྟེ། ཁམས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་དཔྱིད་དང་ཐིག་ལེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྐེམས་ཤིང་གནོན་པ་འབར་འཛག་གིས་བདེ་སྟོང་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསེག་མ་ལ་ཞེས་པ་རླུང་ཕྲ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་བྱས་ཏེ། དམིགས་པས་ཌཱ་ཀི་མའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་བཏབ་ན་ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྨོངས་པར་འགྱུར་བ་བས། སྒྲུབ་པ་པོས་གང་དུ་བཟླས་པའི་ལུས་ཀྱི་གནས་དེ་དང་། ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་དེར་མཁའ་འགྲོ་མ་ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླའི་དབང་ཕྱུག་མ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་སྒྲུབ་པའི་མངག་གཞུག་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། རང་དང་གཞན་གྱི་སྐྱེ་བ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི།

The remainder, the two tens of thousands of winds of wisdom that have become undefiled winds, having attained power, cause even the three worlds—the three realms of existence, including all that is stable and moving—to tremble. This is the meaning of the eighteen great omens arising, whereby beings, including the gods, are brought under control. The "hook-like light of the winds of the five sense faculties" summons the gods and goddesses of the five sensory objects; this is the teaching on the mastery of the accomplished messengers. Furthermore, regarding the attainment of mastery over outer and inner water: the "ocean" refers to sihlā (frankincense), musk, śukra (semen), fat, lymph, sinews, pus, and so forth—these are the seven great oceans. The "rivers" are those similar to them in proximity, such as the Gaṅgā, Sindhu, Pakṣu, and Lohita. The "ponds" are the swirling drops (bindu) of the secret places; by the nature of the "spring" (vasanta) and the drops, the thirty-six elements and so forth are dried and suppressed, and through the blazing and dripping, they are made into bliss and emptiness. This is the meaning. Regarding "gravel," this refers to the subtle wind. By performing the vajra recitation and focusing on the reflected image of the ḍākinī, the objects and sense faculties are deluded. Consequently, in whatever place of the body the practitioner performs the recitation, and in the nearby places and so forth, all the ḍākinīs—the mistresses of the subterranean, the earth, and the heavens—become the servants who swiftly accomplish all the activities of the yogic master. As for the examination of one's own and others' births:

འདི་ཆུ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་ཞེས་པས་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་འབྱུང་བ་ཆུ་རླུང་རྒྱུ་བས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་བྱས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་མིག་བཀྲུས་ན་ཞེས་པ་ཡི་དམ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་བདུད་རྩི་མིག་ཏུ་བབས་པས་དྲི་མ་དག་པར་བལྟས་ན་མཐོང་བ་དག་པར་གྱུར་པས་འགྲོ་བ་སྐྱེ་བ་བདུན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་ཡིན་ངོས་ཟིན་པར་བྱེད་དོ། ། རང་དང་གཞན་གྱི་ཚེ་དང་དབང་ཐང་གི་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། གང་དང་གང་ཚེ་ཟད་ཅིང་ཡུལ་ཉེ་རིང་ཐམས་ཅད་དུ་འཆི་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡང་། ཚེ་རིང་བ་སྟེ་ཚེ་འཕེལ་བར་བྱ་བར་ནུས་པ་དང་། ཡང་བླ་དང་ཚེ་སྲོག་དང་བཅས་པ་ཉམས་ལ་འཆར་བས་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས། འཆི་བ་སླུ་བ་ལ་འབད་པས་ཚེ་གཟུགས་བརྟག་ཅིང་ལེའུ་སོ་བཞི་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཡི་གེ་བདུན་པས་མིག་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་ཞེས་རང་དང་མདུན་གྱི་ལྷ་གཉིས་ཀའི་སྤྱན་དབུ་མ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་དེ། དམིགས་པས་གང་ལ་བལྟས་པའི་ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་རྫས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་དབང་པོས་མངོན་སུམ་ལྟར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དུས་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་རྟོགས་པའོ། ། ཡང་མི་སྣང་བ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ལ་དཔའ་བོ་ཤི་བའི་ཞེས་པ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་བར་གྱི་དོན་ནི། དཔའ་བོ་ཤི་བ་ཞེས་བྱ་བ། ། དཔའ་བོ་དྲག་པོ་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། དེ་ཉིད་བསྒྲལ་བའི་ལུས་པོ་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་གདན་གྱུར་པ། ། སུམ་བལྟ་བ་གྱུར་པའི་རྐང་མཐིལ་གྱིས། ། གྱེན་བསྟན་གཉིས་པོ་གྲི་གུག་གིས། ། བཅད་པར་བསམས་པ་དེ་བླངས་དང་། ། དེ་ཡི་ཁྲག་ནི་གཡས་རྩ་ལས། ། མཚན་མོ་དབང་བྱེད་མིག་ཡིན་ཏེ། ། དྲི་ང་བ་ནི་རོ་ཙ་ན། །

Regarding the phrase "having completely recited this over water," at the time of dawn, when the water-wind is flowing, one performs the vajra recitation. If one washes one's own eyes, it is visualized that the amṛta of the yidam deity and consort descends into the eyes, thereby purifying the stains. When vision becomes pure, one will know the births of beings up to the seventh; thus, one identifies who they are. To know the stages of the lifespan and fortune of oneself and others: even if one's life is exhausted and death appears in all near and distant places, one is able to increase the long life and extend the lifespan. Furthermore, it is said that the life-force and vitality will appear as if they are declining. Thus, by striving to deceive death, one should examine the form of life and understand this as taught in the thirty-fourth chapter. Regarding the phrase "having empowered the eyes with the seven-syllable mantra of glorious Heruka," one focuses the consciousness on the central eye of both oneself and the deity in front. Through this visualization, hidden substances and so forth that one looks upon will be seen by the senses as if they were direct perception; thus, one realizes the sphere of activity of the three times. Furthermore, regarding the teaching on the accomplishment of invisibility, the meaning of the passage from "the corpse of a hero" up to "it is said" is as follows: "The corpse of a hero" refers to the body of the fierce hero, the Great Īśvara. That very body, having been liberated, becomes the seat of Heruka. With the soles of the feet turned upward, one visualizes the two [heels] being cut with a curved knife. Having taken that, the blood from the right channel is the eye that exerts power at night. The foul-smelling substance is the rocanā (bezoar).

གླ་རྩི་སིཧླ་འབྱུང་བ་ཡི། ། མེ་ཏོག་རླུང་གསུམ་ཚ་གྲང་དང་། ། བརྟན་བྱེད་རི་ལུ་སྔགས་འབྲུ་ཡང་། ། ལྷག་གནས་འདུད་ལས་རྒྱལ་བ་སྟེ། ། ཀུན་འདར་བརྒྱུད་དེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། རླུང་འགོག་རང་ཉིད་ལག་གཡོན་གྱིས། ཧེ་རུ་ཀ་ནི་སྙིང་གར་གནས། ། ཡབ་ཡུམ་ཞལ་དུ་ཆུད་གྱུར་པས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཁ་སྦྱར་བས། ། འོད་གསལ་ངང་དུ་མི་སྣང་འགྱུར། ། ལྷ་མི་ཀུན་གྱིས་མི་མཐོང་བ། ། གཟུང་འཛིན་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པའོ། ། ཞེས་རྣལ་འབྱོར་མ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལས་གལ་ཏེ་ཁ་ལས་བཏོན་ན་ནི་ཡབ་ཡུམ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་སྟོང་གི་ཞལ་འོད་གསལ་ངང་ལས། སྣང་བ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ཕྱི་དོན་དུ་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་མིང་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་ཙནྡན་གུར་ཀུམ་གྱིས་བྲི། ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་ལས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་སྙིང་གར་གཞུག། ། རང་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པས་སོ། ། ཤིང་ཨ་ཤྭ་ཀའི་མྱུ་གུས་བྲི། ། སྐུད་པ་གསང་གནས་ནས་དབྱུང་། ། རང་ལྷར་གསལ་བའི་སྣ་གཡས་པ་ནས་ཁཎྜ་རོ་ཧི་ཕྱག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་ཐོགས་པ་སྤྲོས་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་ནི་སེང་གེ་ལ་ཞོན་པ་རང་དབང་མེད་པར་མདུན་དུ་འོང་བར་བསམས་པས་འགྲུབ་པའོ། ། གལ་ཏེ་མ་འོངས་ན་གཟུགས་སྦྲ་ཚིལ་གྱིས་གཏུམས་ལ་སེང་ལྡེང་གི་མེ་ལ་བསྲོ་བར་བྱའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་སྐེམ་པ་ལ་རང་གི་སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཀྱིས་བསྐམས་པར་བསམ་མོ། ། གནོན་པ་ལ་རེངས་པའི་འཁོར་ལོས་སོ། ། འདི་ཆུ་ལ་ནི་ཉེ་སྙིང་པོ། ། ཆུ་ནི་རང་གི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེས་རང་གི་མིག་ལ་བསྐུས་ལ།

The musk, saffron, and the flower, the three winds, heat and cold, the stabilizing pill, and the mantra syllables—these are the victory over the māras through the preliminary consecration. Passing through the kun 'dar channel, one hundred and eight times, the winds are arrested. By means of one's own left hand, Heruka abides at the heart. As the male and female deities enter the mouth, through the union of method and wisdom, one becomes invisible within the state of clear light (ābhāsvara). Invisible to all gods and humans, one is not pierced by the conceptualizations of subject and object. This is the meaning taught in the Yoginī Abhirati-hṛdaya-tantra. If, however, one extracts it from the mouth, then from the clear light state of the bliss and emptiness of the male and female Heruka, appearances become the union. Furthermore, for external purposes, one should write the name of the deity and so forth, along with the words of the magical wheel, using sandalwood and saffron. Having fashioned an image from red sandalwood powder, it should be inserted into the heart. One faces west. One writes with the sprouts of the aśoka tree. The thread is drawn from the secret place. Visualizing oneself clearly as the deity, one emanates Khaṇḍarohī from the right nostril, holding a hook and a lasso. By imagining that the object of accomplishment, mounted upon a lion, comes before one without autonomy, success is achieved. If they do not come, the image should be wrapped in beeswax and heated over a fire of khadira wood. To dry up the ocean and so forth, one should imagine it being dried by the light of the hūṃ at one's own heart. For suppression, use the wheel of paralysis. Regarding water, this is the near-heart mantra. Water is one's own Akṣobhya. Having smeared that upon one's eyes, ... [the passage continues with further ritual applications]. ...

ལག་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་བཀོད་ནས། ཤྲོ་ཏ་ཨ་རྫའི་ཕྱེ་མ་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་བྱས་པའི་སྡོང་བུ་ཟད་པའི་ཐལ་བ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྲེས་ནས་ཉེ་སྙིང་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་ནས་མིག་ལ་བྱུགས་པས་འགྲུབ་པོ། ། ཡང་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཁྲག་ཏུ་བཅས་པའི་འདག་པ་ལ་ཌཱ་ཀི་མའི་གཟུགས་བྱས་ལ། དགུག་གཞུག་བྱས་ནས། དེའི་གདོང་ལག་པ་གཡོན་པས་བཀབ་ནས་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་རང་སྲུང་བ་གསུམ་དང་རཀྵ་སྤེལ་ནས་རང་གིས་བཟུང་ནས། ཉེ་སྙིང་གི་གཤམ་དུ་ཌཱ་ཀི་ནི་སརྦ་ཨཱ་ཀརྵ་ཡ་ཝ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོ། ཞེས་ཁྲི་བཟླས་པས་གཟུགས་དེ་གཡོ་འགུལ་བྱུང་ན། གང་འདོད་པ་བཀའ་བསྒོས་པས་འགྲུབ་ལ། ཁྱད་པར་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་འགྲུབ་པའོ། ། ཡང་མི་སྣང་བར་བྱེད་པ་ལ། དཔའ་བོ་ཤི་བའི་རྐང་མཐིལ་གྱི་པགས་པ་དང་། དེའི་ཁྲག་དེའི་ཐོད་པར་བཞག་ལ། ལིག་བུ་མིག་སྨན་གུར་གུམ་དང་། གི་ཝང་དང་ལྡོང་རོས་བསྣོས་ལ་རི་ལུ་བྱས་པ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིའོ། ། ལྷག་པར་གནས་པ་ནི་རི་ལུ་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་ལྷ་ཚོགས་བསྐྱེད་ལ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྙེན་སྒྲུབ་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་བྱའོ། ། རོ་ལངས་བསྒྲུབ་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀར་བསྐྱེད་ལ། དེའི་ཁར་རི་ལུ་བཅུག་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་ཁ་བཀབ་སྟེ། དེ་ནས་རི་ལུ་རང་གི་ཁར་བཅུག་པས་མི་སྣང་བ་ཐོབ་པོ། ། ཁྲག་དགུག་པ་ལ། མཛུབ་མོ་གཡོན་པ་ལ་ཧཱུཾ་བཀོད་ལ་ཐོད་པ་ལ་འགུགས་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་བྲི། གཡས་པའི་མཛུབ་མོས་མཉེ་ཞིང་སྔགས་བཟླས་པས་ཁྲག་ཁུགས་སོ། ། མཛུབ་མོ་གཡོན་པ་ལ་ཧཱུཾ་བཀོད་དེ་སྔགས་བཟླས་ནས་མཉེས་ན་སླར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། མངོན་པར་བཟླས་ཏེ།

Having placed the yantra on the ring finger of the left hand, mix the powder of śrotāñjaka with the ash of a wick made from cemetery cloth, the five nectars (amṛta), and recite the near-essence (upahr̥daya) one hundred thousand times. By anointing the eyes with this, success is achieved. Furthermore, fashion an image of a ḍākinī from a paste of the five nectars and blood. Perform the rites of summoning and absorbing, then cover its face with the left hand. While holding the yantra, intersperse the three self-protections with the rakṣa mantra and recite the near-essence followed by: ḍākinī sarva ākarṣaya vaśaṃ kuru hoḥ. If the image moves and shakes after reciting this ten thousand times, whatever you command will be accomplished; in particular, the ḍākinī will be achieved. Furthermore, for invisibility: place the skin from the sole of the foot of a deceased hero and his blood in his skull-cup. Mix añjana (antimony), saffron, gi-wang (bezoar), and lcong-ros (orpiment) to make a pill, which should be wrapped in the three metals. For the consecration, generate the assembly of deities of glorious Cakrasaṃvara within the maṇḍala of that pill and perform the offerings and so forth during the Puṣya constellation. For the accomplishment of a vetāla: generate the corpse itself as Heruka, place the pill in its mouth, and cover the mouth with the left hand. Then, by placing the pill in one's own mouth, invisibility is attained. For summoning blood: place the syllable hūṃ on the left index finger and draw the summoning yantra on the skull-cup. Rub it with the right index finger while reciting the mantra, and the blood will be summoned. If one places hūṃ on the left index finger and rubs it after reciting the mantra, the blood will return. Thus, it is thoroughly consecrated.

དུར་སོལ་གྱིས་སྣག་ཚ་བྱ། བ་རུ་རའི་ཤིང་གིས་མྱུ་གུ་བྱས་ལ་ཐོད་པ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲི། དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་བསྣུན་པས་ཀླད་པ་འགས་སོ། ། འོ་མས་ཞི་བར་བྱེད་དོ། ། གི་ཝང་དང་དཔའ་བོ་གཡུལ་དུ་བསད་པའི་ཁྲག་དང་བསྲེས་པས་དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་བྱས་པས་འགྲུབ་པོ། ། མཛུབ་མོའི་ཁྲག་གིས་གསང་བའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་སྙིང་གར་གཞུག། དུག་སྐེ་ཚེ་ཚྭས་བྱུགས་གཡོན་པའི་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱིས་གཟུང་ལ་གཡས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱིས་ཕུབ་མའི་མེས་བདུགས་ན་འཆི་བར་བྱེད་དོ། ། ཆུས་སླར་སོས་སོ། ། ཡང་ན་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པའི་ནང་དུ་གསད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་བྱས་པ་དུར་ཁྲོད་དུ་སྦ་བའི་དུས་སུ་རྐང་པ་གཡས་པ་ལ་མངོན་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་བསམས་ལ་དེས་མནན་ཅིང་སྔགས་བཟླས་པས་འཆིའོ། ། ཆུ་འོ་མས་གསོ་བའོ། ། གདུག་པ་སྟོང་ལ་ཞེས་རེངས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་སྡིགས་མཛུབ་བྱ་སྟེ་སྔགས་བཟླས་པས་རེངས་པར་བྱེད། བདེན་ཚིག་གིས་གྲོལ་ལོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ཞེས་པ་ལ་ད་དུ་ར་དང་ཨེ་རཎྜའི་འདབ་མ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྔགས་ལྡན་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པའི་ཐལ་བ་འཆང་བས་བྱུགས་པས་འགྲུབ་པོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་མེའི་ཐལ་བ་ནི་ཤིང་ཨ་རྐ་ལ་བུད་ཤིང་བྱས་པའོ། ། བཟླས་བརྗོད་ནི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། བསྣུན་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཐལ་བ་དེས་སོ། ། ཆུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། གཏོར་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་འམ་ཡང་ན་དེའི་གཟུགས་བརྙན་ལའོ། ། ཐོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འགུགས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྙིང་གར་གཞུག། འགུགས་བྱེད་རྫས་ནི་ཤིང་སྲིན་བུས་ཟོས་པའི་རྗེས་ཤུལ་དང་།

Make ink from funeral ashes. Using a sprout from a bārura tree, draw a yantra on a skull-cup. By striking it with a fist, the brain will burst. It is pacified by milk. By mixing gi-wang with the blood of a hero slain in battle and applying a drop (tilaka) to the forehead, success is achieved. Draw a secret yantra with the blood of the index finger and insert an image into the heart. Anoint it with poison, mustard seeds, and salt; hold it with the left threatening finger and fumigate it with the fire of chaff while covering it with the right threatening finger, and it will cause death. It is restored by water. Alternatively, when burying a yantra for killing inside a Brahmin’s skull-cup in a charnel ground, visualize the abhicāra (wrathful) wheel on the right foot, press down with it, and recite the mantra; the target will die. It is healed by water or milk. Regarding "a thousand wicked ones," draw a wheel for paralyzing, make the threatening gesture, and recite the mantra; it will paralyze. It is released by words of truth. Regarding "one with a corpse-stain," perform a homa with datura and the leaves and fruit of eranda accompanied by the mantra; by applying the ashes, success is achieved. The ashes of the homa fire are from using arka wood as fuel. The recitation is the "near-essence" (upahr̥daya). The striking is with those ashes upon the target. "Water" is Akṣobhya. "Scattering" is upon the target or an image of them. Regarding the "skull-mudrā," draw a summoning wheel and insert it into the heart of the image. The substances for summoning are the tracks left by wood-eating insects and—

ཤིང་ཕྱེས་ཉི་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཤིང་ལ། ད་དུ་རས་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་ཁྱི་སྨྱོན་ཤི་བའི་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་དུ་བཅུག་ལ་དུར་ཁྲོད་དུ་སྦས་ན་འགྲུབ་བོ། ། སེམས་ཀྱིས་གྲོལ་བའོ། ། གང་གིས་ནི། གཙུག་ཕུད་བཅིངས་པས་ཌཱ་ཀི་མ་འདུ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཁང་སྟོང་དུ་སོང་སྟེ་ཞེས་པས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐོད་པའི་སྟེང་དུ་གྲོག་མཁར་གྱི་ས་དང་། གདོལ་བ་མོའི་ལག་པར་དེ་ཉིད་བྱིན་ཏེ། ས་དེ་ལ་མཆིལ་མས་འདག་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། དེའི་ནང་དུ་འཁྲུལ་འཁོར་བཅུག་ལ་རི་ལུ་བྱས་ལ་རང་གི་སྤྱི་བོར་བཞག། མིག་བགྲད་ལ་བཟླས་པ་བྱས་པས་མི་སྣང་བའོ། ། སྟན་དང་མལ་ཁྲི་ལ་ཞེས་པས། རྔ་མོའི་རུས་པ་ལ་བུ་ག་བྱས་པར་མི་རུས་ཀྱི་ཕུར་པ་བཅུག་ལ་སྔགས་བཟླས་པས་འགྲུབ་པའོ། ། ཐོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི། འཁྲུལ་འཁོར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྲི། ། གྱོ་མོའི་ཕྱེ་མ་དང་བསྒྲུབས་པའི་ཡུངས་ཀར་བླུགས་ནས་སྔགས་ཀྱིས་འགྲུབ་པའོ། ། སྟེང་དུ་བལྟས་ཏེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕུལ་བའི་མེ་ཏོག་གིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པས་འགྲུབ་པའོ། ། གཞན་གྱི་དཔུང་བཟློག་པར་བྱ་བ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་ལྡོང་རོས་སམ་ཡུང་བས་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ། ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་གཡུལ་འགྱེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་ན་རེངས་པར་འགྱུར་བའོ། ། བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་རོ་བསྲེགས་པའི་སས་བཀང་ལ། སྨན་གྱིས་བོན་ཨ་པ་ར་མི་ཏ་དང་། ད་དུ་ར་དང་ལྡན་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོའི་རང་བྱུང་གིས་བསྐུས་ལ། དགུག་སྟེར་ལ་ས་བོན་བཏབ་ལ། མཱ་མ་ཀཱིའི་སྔགས་ཀྱི་ཆུས་བྲན། སྒྲོན་མའི་སྔགས་ཀྱིས་གཏོར་མ་འཕུལ་བ།

On a piece of wood that follows the sun, draw a cakra. Place it inside the joined skull of a dead rabid dog and bury it in a charnel ground; then it will be accomplished. This is liberation through the mind. As for the method: by binding the topknot, the ḍākinīs will assemble. Having gone to an empty house, place earth from an anthill and the hand of a low-caste woman upon a skull from a charnel ground. Have her knead it with saliva, place the yantra within it, and form it into a pill. Placing it upon one’s own crown and reciting the mantra with wide-open eyes, one becomes invisible. Regarding the seat and the bed: having bored a hole in a camel bone, insert a kīla made of human bone and recite the mantra; then it will be accomplished. Regarding the skull: draw the yantra in reverse. Fill it with the powder of potsherds and consecrated white mustard seeds, and it will be accomplished through the mantra. Regarding looking upward: perform a homa with flowers offered to the glorious Vajrasattva, and it will be accomplished. To repel the armies of others, draw the yantra with realgar or turmeric on the palm of the left hand. Clenching the fist and pointing it toward the direction of the battle, they will be paralyzed. Fill a brahmin’s skull with earth from a cremation ground. Anoint it with the five amṛtas containing the medicinal Bon herb apāmārga, datura, and the natural secretions of a low-caste girl. Plant the seed-syllable, sprinkle it with water consecrated by the mantra of Māmakī, and offer the torma with the mantra of the Lamp.

སྐར་མ་རྒྱལ་དང་དྲང་སྲོང་ཉི་མ་ལ་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བར་ཏེ། སྨན་གྱི་ཐུམ་བུ་མགུལ་བར་བཏགས་སམ་སྤྱི་བོར་བཅིངས་སམ་ལུས་ལ་བཅངས་ན་མཚོན་བཟློག་གོ། ། རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས། ནགས་ཀྱི་རས་བལ་ལ། བུ་མོ་གཞོན་ནུས་བཀལ་བའི་སྐུད་པ་ལ་ཉེ་སྙིང་བཟླས་ཤིང་རྡོ་རྗེའི་མདུད་པ་བྱས་པ་ལུས་ལ་འཆང་ན་ཐུབ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ནང་དང་ཕྱིའི་བྱེ་བྲག་གི་ལས་ཉེར་ལྔ་བསྟན་པའོ། ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་ལས་རབ་འབྱམས་སོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱིར་རྒྱས་པར་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པས་སམ། ཡང་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གོ་ཆ་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་དང་སྔགས་ལམ་དུ་གྱུར་པས། དུས་དང་གྲངས་སམ། མཚན་མའི་བསྙེན་པ་གྲུབ་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་ལས་ཚོགས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་གོ་ཆའི་ལས་ཉེ་བར་འགྲུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་རྣམས་ནི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གང་ཡོད་པ་ནི་ཕྱི་སྲིད་གསུམ་ནང་དུ་རྩ་ཡི་གེ་ཐིག་ལེ་རླུང་གི་ནུས་པ་ས་བོན་ཚུལ་དུའོ། ། ཡིད་ལ་འདོད་པ་ཀུན་གྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་བརྒྱད་མཁའ་སྤྱོད་དང་བཅས་པ། ལུས་ངག་ཡིད་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་ནུས་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་འབྱུང་བའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅིང་། གསང་བའི་སྲུང་བ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བཤད་པའི་རྒྱུད་ཨ་བྷི་དྷ་ན་ལ་སོགས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གོ་ཆའི་ལྷ་དཔའ་བོ་དྲུག་དང་།

When the fruit of the Punarvasu constellation has ripened on the sage Āditya and has not yet fallen to the ground, if one ties a packet of medicine around the neck, binds it to the crown of the head, or wears it on the body, weapons will be averted. It is said that one will become possessed of a vajra body. Thus, if one recites the near-essence mantra over cotton from the forest and a thread spun by a young girl, and then makes vajra knots and wears them on the body, one will become invincible. This teaches the twenty-five activities distinguished by the internal and external. The ritual procedures for the activities of the near-essence are the infinite activities. This is the explanation of the twelfth chapter. In that regard, whether one practices the yoga of the maṇḍala of the Blessed One Cakrasaṃvara in a general and extensive manner, or specifically takes the deities and mantras of the armor itself as the path, once the approach has been accomplished through time, number, or signs, one engages in the performance of the various activities and the collection of rites for that very purpose. Therefore, the word "Then" is used. The activities of the armor, distinguished by the external and internal, which bring about the swift accomplishment of all activities and accomplishments, are all the activities and accomplishments. Whatever exists in the three worlds is the external threefold existence; internally, it is the power of the channels, syllables, drops, and winds in the manner of seeds. The fulfillment of all desires of the mind consists of the eight accomplishments along with the celestial realm (khecarī), and the arising of vajra-like power and unimpeded clairvoyance in body, speech, and mind. One should understand the blessing of the sense bases and the explanation of the secret protection in their proper order from the explanatory tantras such as the Abhidhāna and others. These include the six heroic deities of the armor.

དཔའ་མོ་དྲུག་ལས། ལམ་དུ་གཙོ་བོ་གོ་འཕོ་ཡབ་ཡུམ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ཅན་ལ་འཁོར་ལྔ་ལྷ་རྐྱང་པར་འདོད་པ་དང་ཐམས་ཅད་ཡབ་ཡུམ་ཅན་དུ་གནས་པ་དང་། དེ་དག་ལ་མངལ་སྐྱེས་རྫུས་སྐྱེས་སོ་སོའི་དབྱེ་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། ། དེས་མདོར་བསྟན་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་གོ་ཆ་ཟློས་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་རང་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོར་གསལ་བའི་ངང་ལས། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་ལྷ་དང་སྔགས་དབྱེར་མེད་དུ་ལུས་ཀྱི་གནས་རྣམས་སུ་བཀོད་པ་ལ། ཡང་བའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ན་ཡང་བར་ཆད་ཀྱི་གནོད་པས་མི་ཚུགས་ཏེ། མིའི་རྐུན་མ་དང་ནི་ཆོམ་པོ་པའམ། འབྱུང་པོ་ཕྲ་མོའི་གནོད་པ་མི་འབྱུང་ཞིང་། སྟག་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ནུས་ལྡན་དག་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་དག་གིས་མི་མཐོང་ཞིང་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གནས་སྐབས་ཀྱིའོ། ། ཡང་ན་གྲོ་ག་ལ་རོའི་སེན་མོ་དང་གུར་གུམ་དང་། གི་ཝང་གིས་སྐར་མ་བཟང་པོ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་དྲུག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དྲུག་བྲི། ལྟེ་བ་ལ་མིང་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་དང་། འདབ་མ་ལ་གོ་ཆའི་སྔགས་དང་། རྡོ་རྗེ་རྭ་དབུས་མ་ལ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ཧཱུཾ་གཅིག་བཞག་པ་དྲུག་བྲིས་ལ། དམ་ཚིག་གི་ལྷ་སྔགས་ལ་ཡེ་ཤེས་དགུག་བསྟིམ་མཆོད་བསྟོད་བྱས་ནས་ལུས་ལ་བཅངས་ན་སྲུང་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ན་དབྱི་མོའི་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་བྱ་རོག་གིས་ཟར་བཅུག་ལ་དེའི་བྲུན་དང་འབྲུ་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་ལ་དེའི་འབྲས་བུ་ཟླ་བ་སྒྲ་གཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་ཚེ་བླངས་ལ།

Regarding the six heroines: on the path, there is the maṇḍala of the principal deity with consort, and the view that the principal deity with consort is surrounded by five deities as single figures, or that all abide as deities with consorts. These should be understood through the respective distinctions of womb-birth and miraculous birth. Having thus presented the brief overview, in order to teach the activity of the detailed explanation, it says: "While reciting the armor," which means that from the state of clearly visualizing oneself as the maṇḍala of the meditational deity, one arranges the deities and mantras inseparably at the locations of the body through vajra recitation. If one enters the path in this way, one will not be harmed by obstacles; human thieves and robbers, or the harm of subtle bhūtas, will not occur, and one will not be afraid even of powerful, hidden beings such as tigers. They will not see one, and one will become invisible. This refers to the temporary result. Alternatively, on birch bark, using the nail-clippings of a corpse, saffron, and gi-wang, on an auspicious day, draw six six-spoked vajras on the outside of a six-petaled lotus. In the center, write the name together with the words of exhortation; on the petals, write the armor mantras; and on the central prongs of the vajras, write six hūṃs of the near-essence. Having summoned the wisdom beings into the samaya deities and mantras, and performed offerings and praises, if one wears this on the body, it will become a great protection. Alternatively, have a crow eat the fruit of the e-mo tree; collect its droppings and seeds, and cultivate them in a Brahmin skull. When the moon is seized by Rāhu, take those fruits.

ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ནས་ཁར་བཅུག་ན་ཡང་འགྲོ་བ་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་ངོ་། ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་ཞེས་པ་ཁྱི་ནག་པོའི་ཆུའི་ས་རློན་པ་ལས་གོ་ཆའི་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ནས་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ནས་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ལ་ཁར་བཅུག་ནས་སྔགས་བཟླས་ན་ཡང་འགྲུབ་པའོ། ། རེངས་པའི་ལས་ལ། གོ་ཆའི་སྔགས་ལན་བདུན་ཟློས་པའི་སྔགས་པས་ཞེས་པ་ནི། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་འགྲམ་དུ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་དང་ཐལ་བ་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་འཁོར་ལོ་སྙིང་གར་གཞུག། ། རང་གི་ལག་པ་ལ་རེངས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་པའི་ལག་པས། དུར་ཁྲོད་དུ་སྦས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་གཞི་མཉམ་གྱིས་བཀབ་ལ་བཞག་པས་འགྲུབ་བོ། ། ཁྲག་དགུག་པ་ལ་རང་གི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་གིས་འགེགས་ནས་ཤི་བའི་ཐོད་པར་བཞག་ལ་སྔགས་བཟླས་ཏེ། རང་གི་དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་བྱས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཁྱིམ་དུ་ཞེས་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་དྲག་པོའི་རྫས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ། ཟག་རྫས་ལ་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ། དགུག་བསྟིམ་བྱས་པས་དུར་སོལ་མེ་ལ་བསྲོ་བས་གདུང་ཞིང་སྔགས་བཟླས་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་སྦས་ན་འགྲུབ་པའོ། ། གང་གི་གདོང་ལ་བལྟས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཟག་རྫས་ལས་བྱས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྙིང་གར། དུར་རས་ལ་དུག་གིས་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་པའི་སྤེལ་ཚིག་བཅུག་ཅིང་བཟླས་པས་ཁྲོ་བོའི་བལྟ་བ་དང་བཅས་པས་ངེས་པར་འགྲུབ་བོ། ། ཆུ་བོ་དང་རྫིང་བུར་ནི། ཤོ་མ་ལའི་ཤིང་ལ་ལྕང་ལྷམ་བྱ་སྟེ།

If it is wrapped in the three metals and placed in the mouth, one will not be seen by other beings. Regarding the phrase "in the royal palace": having drawn a protective armor yantra from the moist earth of a black dog's urine, place it within a maṇḍala, wrap it in the three metals, place it in the mouth, and recite the mantra; it will also be accomplished. For the rite of paralyzing: the practitioner who recites the armor mantra seven times should draw the yantra near a charnel ground fire. Having fashioned an image of the target from charnel ground earth and ashes, insert the wheel into its heart. With a hand upon which the paralyzing wheel has been drawn, bury it in the charnel ground, cover it with sama clay, and leave it; it will be accomplished. For summoning blood: having blocked it with the blood of one's own ring finger and placed it in a skull-cup of the deceased, recite the mantra. If one makes a tilaka drop on one's own forehead, it will be accomplished. Regarding the phrase "in whose house": having drawn the wheel on a cloth from a charnel ground using fierce substances, fashion an image from the target's personal effects. Having performed the summoning and absorption, heat it over a fire of charnel ground charcoal, recite the mantra, and bury it in the charnel ground; it will be accomplished. Regarding the phrase "looking at whose face": having inserted the interlinear words of the yantra—drawn with poison on a cloth from a charnel ground—into the heart of an image made from the target's personal effects, and having recited the mantra while maintaining the gaze of a wrathful deity, it will certainly be accomplished. Regarding "in a river or a pond": one should make sandals from śomāla wood.

པདྨ་དང་སྦལ་པའི་ཚིམ་བུ་སྦྲུལ་གྱི་ཁྲག་གསེར་གྱི་མེ་ཏོག་ལ་སྦགས་པ་ལྷམ་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་དེ་ལ་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། འབྱུང་བཞིའི་སྟེང་དུ་བཅགས་ན་ཆུ་ལ་ཐང་བཞིན་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཆུ་སྦྲུལ་གྱི་ཁྲག་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་གཏུམས་ལ་རང་གི་ཁར་བཅུག་སྟེ་སྔགས་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པས་བཟླས་ན་འགྲོ་བའམ་གནས་པ་ལ་ལུས་ལ་གནོད་པ་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གནས་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མའི་དབང་ཕྱུག་བྱ་བར་འདོད་པས། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐིལ་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་གུར་གུམ་གྱིས་བྲིས་ནས། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རོ་ཟས་ཟོས་པའི་ལྷག་མ་ཞིབ་མོར་བྱས་པ་དང་བསྲེས་པས་ཉེད་བཞིན་དུ་ནི་དྲིལ་ཕྱིས་བྱས་ནས། གསང་སྔགས་ལན་སྟོང་བཟླས་ནས་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པའི་མིང་སྤེལ་ཚིག་བཅུག་སྟེ་ཨ་མུ་ཀཾ་མེ་པ་ཤཾ་ཀུ་རུ་མ་ན་ཡ་ཧོ་ཞེས་འགྲུབ་བོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་གང་ཡིན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་སྣ་ཚོགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་སྟེ། དབྱིབས་ལྟར་ན་སྙིང་གི་འཁོར་ལོའི་རྩ་ཕྱོགས་བཞིན་གནས་པ། སྔགས་ལྟར་ན་འབྱུང་བ་བཞི་རླུང་ཁ་དོག་སོ་སོ་བ་ཉིས་བརྒྱ་ཉེར་ལྔ་པ་ཕྲག་བཞི་དང་། ཆོས་ལྟར་ན་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ལས། ཡང་ཐམས་ཅད་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་དང་ཁ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འགྱུར་བའོ། ། ད་ནི་གོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལམ་དུ་བྱེད་པས་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི། སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་རས་བྱས་ལ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་སྦྲུལ་གྱི་རོ་བཙལ་ལ།

If one places a piece of lotus and frog skin mixed with the blood of a snake and golden flowers inside a shoe and recites the mantra over it, then by stepping upon the four elements, one will walk upon water as if on dry land. If one wraps the blood of a water-snake in beeswax, places it in one’s mouth, and recites the mantra along with the insertion of the name, then whether moving or staying, no harm will come to the body. If one wishes to act as the sovereign of the yoginīs of the three abodes, one should draw the yantra for subjugation upon moon disks in the palms of both hands with saffron. Mixing this with the finely ground remains of a corpse-eating scavenger from a charnel ground, one should knead and rub it in. Having recited the secret mantra a thousand times and inserted the name of the goddess or others as an insertion, one recites: amukaṃ me vaśaṃ kuru mānaya ho. Thus it is accomplished. Regarding which ḍākinī is meant: she is the "various yoginīs" and so forth, the essence yoginīs. In terms of form, they reside in the channels of the heart wheel in the four directions. In terms of mantra, they are the four sets of two hundred and twenty-five winds of the four elements, each with its own color. In terms of dharma, they are the four applications of mindfulness. Furthermore, all of them are the ḍākinīs of the vajra family and so forth, and also the Khaḍgāsyā (Sheep-Faced) goddesses and so forth. Now, regarding the attainment of sovereignty over traveling in all ten directions by taking the yoga of clothing as the path: the meaning of "making cloth under the Puṣya asterism" and so forth is as follows: one should seek the corpse of a snake in a charnel ground or similar location.

ལུས་དཀར་ནག་གི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་གིས་སོར་བཞི་བཞིར་གཏུབས་ལ་ཞག་བྱུང་བ་མ་འདྲེས་པར་རས་བལ་གྱི་ས་བོན་ལ་བསྐུས་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་(བསྐོམས་,བསྒོམས་) ལ། མ་འདྲེས་པར་དུར་ཁྲོད་ཐག་ཉེ་བར་བསྐྲུན་པ་ཡིན་ན་བཟང་ངོ་། ། གལ་ཏེ་མ་ཡིན་ན་རང་གི་ཁང་པ་དབེན་སར་དུར་ཁྲོད་ནས་ས་བླངས་ཏེ་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་ཉིན་པར་ལྷ་མོ་སྤྱན་མའི་སྔགས་ཀྱིས་བཙུགས་པ་ནག་པོ་ཟླ་བ་མར་ངོའི་དུས་དང་། ཡང་མཱ་མ་ཀཱིའི་སྔགས་བཟླས་པས་ཡར་ངོ་དཀར་པོའི་ཤ་དང་ཞག་ལས། གོས་དཀར་མོའི་ཁཎྜ་རོ་ཧིའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུང་ཞིང་། བར་ཆད་བསྲུང་ཞིང་གོ་ཆའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་མཆོད་གཏོར་དང་ལྡན་པས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་ཡུན་རིང་ཞིག་ནས་རས་བལ་དུ་གྱུར་པ་དང་། བུ་མོ་མ་ཉམས་པས་དཀར་མོ་ལ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་དབང་ཐོབ་དམ་ཚིག་ལྡན་པས་དཀར་མོའི་ཞག་བགོས་པ་བླངས་ལ་ཡར་ངོའི་རྒྱལ་ལ་འཐག་ཏུ་གཞུག་པ་སྟོད་གཡོགས་དང་། ཡང་གདོལ་བའི་བུ་མོ་ལ་སྔར་ལྟར་སྟེ་ནག་པོའི་ཞག་བགོས་པ་མར་ངོའི་རྒྱལ་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་སྟེ་རས་ཡུག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཚེ་ན། ཞག་སོ་སོས་ཡང་བྱུགས་ལ། གུ་གུལ་དཀར་ནག་གི་དུད་པས་བདུག་ཅིང་གྲྭར་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ཡང་བྲིས་ལ་གོ་ཆའི་སྔགས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་སོ་སོར་བཟླས་ནས་བླ་གོས་དང་མཐང་གོས་སུ་བྱས་ཏེ་གར་འགྲོ་ཡང་མི་སྣང་ཞིང་རིག་འཛིན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་སྟེ། རྒྱ་མཚོ་དང་འོག་མིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ནང་དོན་དུ་སྟོད་གཡོགས་གླང་པོའི་པགས་པ་དང་། སྨད་གཡོགས་སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་།

At the junction of the white and black parts of the body, cut [the flesh] into four-finger-width pieces with a vajra-handled flaying knife. Once the fat has been extracted, apply it to cotton seeds without mixing them. Immediately thereafter, it is best if a charnel ground is constructed nearby without confusion. If that is not possible, take earth from a charnel ground to a secluded place in one's own house. On the day of the constellation Puṣya, plant [the seeds] with the mantra of the goddess Locanā during the dark fortnight of the month of Caitra. Furthermore, by reciting the mantra of Māmakī, [use] the flesh and fat of the white [fortnight] during the waxing moon. Protect [the seeds] with the mantra of Pāṇḍaravāsinī, Khaṇḍarohī, while reciting the armor mantra to ward off obstacles and performing offerings and torma rituals. Then, after a long time, they will turn into cotton. A girl who is a virgin, who has generated the awakening mind, received empowerment, and possesses the samaya, should take the portion of white fat and have it spun into cloth during the Puṣya constellation of the waxing moon for the upper garment. Likewise, for a girl of the outcaste class, take the portion of black fat as before and have it spun during the Puṣya constellation of the dark fortnight for the lower garment. When the cloth is finished, anoint it with the respective fats and fumigate it with the smoke of white and black guggulu incense. Draw the activity yantra and recite the armor mantra ten thousand times for each. Having made them into the upper and lower robes, wherever one goes, one will become invisible and attain the siddhi of a Vidyādhara, traveling as far as the ocean and the Akaniṣṭha realm; thus, one will achieve accomplishment. In the inner sense, the upper garment is blessed as an elephant hide and the lower garment as a tiger-skin skirt. This is the conduct of the awareness-discipline.

ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། རྣམ་ཤེས་ལྡན་པའི་ལུས་ལྗོན་ཤིང་དུ་བསྒྱུར་བའི་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ལ། ཤིང་ཡོངས་འདུའི་ཞེས་ཕོ་ཉ་ལ་བརྟེན་པའམ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་པས། ལུས་ཀྱི་རྩ་ཀུན་འདར་མ་ལས་བྱུང་བའི་ཁུ་བཅུད་བྱང་སེམས་ཙཎྜ་ལཱི་སྤར་བས་བླངས་ལ་ཐུར་ལ་བབ་པ། གྱེན་དུ་བཟློག་ཅིང་དྲང་བ། ཧཱུཾ་གིས་རླུང་དྲག་པོར་དྲངས་པའོ། ། བཟླས་བརྗོད་སྟོང་བྱས་ཏེ་ནི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་འདྲེན་པ་རིམ་པས་ལྟེ་བ་ནས་ཡར་གང་ལ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་བྱས་པས་འོག་ཏུ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་བས་དེ་ཉིད་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལྟར་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ནི་ལེའུ་ཞེ་དགུ་པར་ཡང་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་བསམ་གཏན་ཞི་གནས་བདེ་བ་ལ་མ་སད་པ་ལ། ཆུ་ལ་ནི་རླུང་སྲོག་རྩོལ་བསྐུལ་བས་བཟླས་ཏེ་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་གཏོར་ན་ལུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱས་པས་སླར་འཚོ་བར་འགྱུར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལྡང་བའོ། ། སྟོབས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ལ་འདི་དག་ནི་སྔ་མའི་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གླང་པོ་ཆེའི་ལུས་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྐང་རྗེས་ནི་ས་རླུང་རིགས་བཞི་ལམ་དུ་བྱ་བས་བཟླས་བརྗོད་སྟོང་བཟླས་པས་ནི་སྔགས་དང་རླུང་དབྱེར་མེད་ཀྱིས་འཕྲལ་བ་ན་བྱང་སེམས་ཧཾ་གི་རྡུལ་བླངས་ཏེ་ཞེས་ཁ་བ་ལྟར་བབ་པས། གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་ནི་འོག་ཏུ་ཙཎྜ་ལཱི་ལ་སྟེ། གླང་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁུར་དུ་འཁུར་བའི་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། །

This is the very practice of the conduct of total victory over all directions. Regarding the instruction on the activity of transforming the body endowed with consciousness into a tree: by relying on the messenger known as the "all-gathering tree," or by the practitioner of yoga, one takes up the essence of the seminal fluid (bindu) arising from the central channel (avadhūti) of the body. This is done by igniting the caṇḍālī, reversing and drawing it upward, and forcefully drawing the winds upward with the syllable HŪṂ. Having performed a thousand recitations, one leads the HŪṂ sounds upward in succession from the navel until the bindu is placed at the forehead of the body. Because it does not then shift downward, one will obtain a perfection of qualities like a wish-fulfilling tree; this is also taught in the forty-ninth chapter. While that very state of concentration and calm abiding (śamatha) is not yet awakened into bliss, if one exhales through the "water" by stimulating the life-force winds (prāṇāyāma) and disperses them with yogic movements (yantra), they pervade the entire body, and one arises from the absorption that restores life. These are the wisdoms of the previous meaning for the purpose of producing extraordinary power. Regarding the practice of the elephant-like body: the "footprints" are the four families of earth and wind winds to be taken as the path. By reciting the mantra a thousand times, the mantra and wind become inseparable. Then, taking the haṃ particle of the bodhicitta—which falls like snow—one strikes whatever [target] there is. This refers to the caṇḍālī below; through an elephant-like strength, one will obtain the acceptance (kṣānti) of bearing the burden of the suffering of others, which is the Great Vehicle (Mahāyāna).

དེ་ལས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་རྩ་སྔགས་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་གོ་ཆའི་ལས་ཚོགས་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ནི། དབང་པོ་གང་དང་གང་ལམ་གྱུར། ། ཞེས་པས་དང་པོ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལྟར་ན་དབང་པོ་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། གང་དང་གང་ལམ་གྱུར་ནི་ལྷ་མོ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ཕྲ་རགས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་འཆར་བ་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་འགྲོ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པར་རོ། ། མཆོག་ཏུ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཉམ་གཞག་གིས་ལྷར་གསལ་བ། རྗེས་ཐོབ་དང་རོ་མཉམ་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིས་ནི་བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པར་དབང་པོ་གང་དང་གང་ལམ་གྱུར་ནི། རླུང་སེམས་དབྱེར་མེད་ལས། སྣང་བ་དང་སྣང་བ་མཆེད་པ་དང་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་འགྲོ་ནི་ཤེས་རབ་ཐབས་རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་དུ་འོད་གསལ་བར་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་ནི་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་མཉམ་གཞག་བདེ་ཆེན་ལས་སྦྱོར་བ་ཡིས་ནི་ཟུང་འཇུག་སྟེ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ལྷུན་གྲུབ་མི་འགྱུར་བའོ། ། ཁྱད་པར་སྙིང་པོའི་དོན་དུ་ནི། དབང་པོ་གང་དང་གང་ལམ་གྱུར་ནི་སྒོ་ལྔ་རྟོག་མེད་དུ་འཆར་བ་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ།

Regarding the unsurpassed secret distinction for accomplishing the activities of the root mantra, heart mantra, near-heart mantra, and armor mantra as taught above: "Whichever faculties become the path," according to the deity yoga, the "faculties" are the five sense consciousnesses. The eyes and so forth are the domains of Mohavajrī and the others, while the sense base of the mind is the domain of Īśvaravajrī Samantabhadra. "Whichever become the path" refers to the various subtle and coarse appearances, such as the goddess Rūpavajrā and the rest. As these arise as the play of primordial wisdom (jñāna), their nature proceeds as the non-dual union of method and insight; this is the offering of suchness (tattva). In the supreme sense, through the meditative equipoise of great bliss, one clarifies the deity, and by joining with the equal taste of the post-meditative state, all that is stable and moving appears as the nature of the Buddhas and the maṇḍala deities. Apart from the non-duality of appearance and mind, nothing else arises. In the completion stage, "whichever faculties become the path" refers to the inseparability of wind and mind. All appearances—the appearance, the increase of appearance, and the attainment of appearance—proceed as their respective natures; this is the proceeding into luminosity (prabhāsvara) as the inseparable cause and effect of insight and method. In the supreme sense, by joining with the great bliss of meditative equipoise within the state of the nature of phenomena (dharmatā), this is the union (yuganaddha). It becomes the nature in which all three Buddha bodies and five primordial wisdoms are spontaneously present and unchanging. Specifically, regarding the meaning of the heart mantra: "whichever faculties become the path" refers to the five sense doors arising without conceptualization toward objects such as form and the rest.

དགའ་བ་དང་མཆོག་དགའི་ངོ་བོ་བདེ་བ་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་མི་འགྱུར་བ་རོ་མཉམ་དུ་མཉམ་གཞག་སྟོང་པ་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་དག་འབྲལ་ཞུ་བདེའི་སྦྱོར་བ་བས་རྗེས་ཐོབ་སྣང་གྲགས་བདེ་བར་འཆར་བས་སངས་རྒྱས་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྟར་ན། དབང་པོ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་རིག་པའོ། ། གང་དང་གང་ལམ་གྱུར་ནི་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དོ། ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་དེ་དང་དེའི་ནི་རང་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས་པས། ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཤར་བས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་འགྲོ་བ་རྟེན་འབྲེལ་ཉིད་དེ། བདེ་ཆེན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས། མཉམ་གཞག་རྗེས་རོ་གཅིག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས། དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་དུ་འགྱུར་བས་ན། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་སངས་རྒྱས་མངའ་བདག་ཉིད། ། གར་མཁན་དག་དང་རི་མོ་མཁན་ལྟར་སྣང་། ། གང་དུ་བདེ་ཆེན་ཞེས་བྱ་གཅིག་པུ་ཉིད། ། གཅིག་པུའི་ཉམས་ཀྱིས་དུ་མའི་གར་མཛད་དོ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གོ་ཆའི་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ལེའུ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྲུང་བ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་བསྟན་པ་སྟེ། བཅུ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གོང་དུ་ཐུན་མོང་དུ་ལས་བསྒྲུབ་པའི་རྩ་བའི་སྔགས་ལས་ཚོགས་དང་བཅས་པ་བསྟན་ཅིང་།

The essence of joy and supreme joy is bliss; because its nature is free from all conceptualization, it is a nature without coming or going. In the supreme coemergent joy of great bliss, which is the unchanging and equal taste, one rests in meditative equipoise non-dually with emptiness. Through the union of melting bliss, appearances and sounds arise as bliss during the post-meditative state, whereby one becomes the very nature of the four bodies and wisdoms of a Buddha. Regarding that very point according to Mahāmudrā: the "senses" are the self-knowing consciousness. "Whatever becomes the path" refers to all appearances of the six collections of objects and subjects. By knowing those various appearances to be the magical display of the emptiness of one's own mind, everything arises as the nature of non-arising. Thus, the cause and effect of the non-conceptual sky-like dependent origination of beings becomes the supreme great bliss. Because meditative equipoise and post-meditation are of one taste and utterly non-abiding, the ultimate wisdom becomes the inseparable expanse and wisdom, the nature of the vajra body, speech, and mind of all Buddhas. Therefore: "All these beings are the sovereign Buddha himself; Like dancers and painters, they appear. Where there is only that which is called 'great bliss,' Through the experience of the one, the dance of the many is performed." This is the meaning. The chapter on the ritual of the armor mantras teaches the secret maṇḍala of the great protection of method and insight; this is the explanation of the thirteenth [chapter]. Now, having previously taught the root mantras for accomplishing common activities along with their ritual applications, [the following is taught].

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ལས་སྟོན་པ་ལས། བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་དུ་ལས་རབ་འབྱམས་ཀྱི་གྲུབ་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཆི་བདག་བཟློག་པ་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་དང་བཅས་པས་འགྲུབ་པར་གསུངས་པ་ནི་དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་གིས་སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་དེ་ཉིད་ལས། འགྲུབ་པའི་རིམ་པ་གསང་བ་ཕྱི་དང་ནང་གི་བྱེད་པའོ། ། གང་འགྲུབ་པར་བྱ་བ་ཧེ་རུ་ཀ་བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་བདག་ཅེས་ལྷའི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པའོ། ། ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐོག་མར་དམ་བཅས་པ་ལས་བསྐུལ་བར་བྱ་བས། གང་ཟག་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དག་ལ་ཐུགས་རྗེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་རླབས་འཇུག་པའི་ཐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་དེ་ནི་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་ཐབས་བླ་ན་མེད་པ་མདོར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ། བཛྲ་ཌཱ་ཀི་རྒྱ་མཚོ་ལས། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལྡན་པ་ཡིན། ། ཞལ་ལ་ཞེན་པ་སྤོང་བ་དང་། ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་ལ་ཡང་། ། དུས་གསུམ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཧེ་རུ་ཀ་ནི་བདེ་ཆེན་གྱི། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་དེ་ཉིད་བོང་བུའི་ཞལ་དུ་བསྒྱུར་ལ་བསྒྲུབ། ། འདིས་ནི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ཀུན། ། ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཁའ་ལྡིང་གདོང་། ། གསུང་གི་རྨ་བྱ་སྐུ་སེང་གེ། ། མི་ཕྱེད་ལྷ་མོ་ཤ་བ་དང་། ། མ་ཧེ་སྟག་དང་འུག་པའི་གདོང་། ། སྒོ་བ་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཌཱ་ཀི་མ་ནི་བོང་བུའི་ཞལ། ། ལཱ་མ་སེང་གེ་གླང་པོ་ཆེ། །

From the teaching on the activities of the essence of the Blessed One, the specific accomplishment of the infinite activities—specifically the averting of the Lord of Death—is taught to be achieved together with the certainty of time. This is indicated by the words "Then..." The practitioner who accomplishes this is one who possesses the distinction of having previously completed the stages of approach and accomplishment. From that very [practice], the sequence of accomplishment consists of the secret outer and inner activities. That which is to be accomplished is the yoga of the Heruka in the form of a donkey; "I" refers to the deity’s form, which is indivisible through the vajra conceptualization. In order to engage by means of the mental form, the Blessed One is first exhorted from his initial vow. Thus, the sequence of accomplishment—the method for the entry of the blessings of the vajra body, speech, and mind into practitioners through compassion—is to be explained; this is a brief presentation of the unsurpassed method. Regarding its meaning, the Vajraḍākinī Ocean states: "The yogi of Cakrasaṃvara Is endowed with the major and minor marks. To abandon attachment to the face, And in order to know whatever entities Of the three times, The Heruka, the lord of the wheel of great bliss, Is transformed into the face of a donkey and accomplished. By this, all activities and accomplishments Will be achieved without obstruction. The Mind Wheel is the Garuḍa face; The Speech Wheel is the Peacock; the Body is the Lion. The indivisible goddesses are the Deer, The Buffalo, the Tiger, and the Owl faces. These are the original gatekeepers. The Ḍākinī has the face of a donkey; Lāmā is the Lion and the Elephant."

ཕྲག་རྒོད་དུམ་སྐྱེས་རཱུ་པི་ནི། ས་གསུམ་དབང་ཕྱུག་གཏེར་ལོངས་སྤྱོད། ། གྲུབ་པ་ཀུན་དུ་བསྒྱུར་བའོ། ། ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་གནས་དབེན་པར་དཀྱིལ་འཁོར་བཤམས་པ་ལ། ལྷག་པར་གནས་པ་བཞིན་དུ་དྲིའི་བྱུགས་པ་ལ་ཚོམ་བུ་བཀོད་པའམ། རྡུལ་ཚོན་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་ལ། ། ལྷག་པའི་ལྷར་བསྒྲུབ་པ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་བྱ་བ་ནི། གྲོ་གའམ་ཤིང་ཤུན་ལ་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུཾ་བཾ་བྲི། གུར་ཀུམ་གྱིས་བྱས་ཏེ། ཕྱོགས་ལ་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་བྲི། མཚམས་སུ་ཐོད་པ་བདུད་རྩི་ཅན་དང་། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལ་དཔའ་བོའི་རྩ་སྔགས། སྒོའི་ནང་དུ་སུམྦྷ་ནི་སོགས། རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དང་མུ་ཁྱུད་ཀྱི་མཚམས་ཐམས་ཅད་དུ་སྔགས་ཐམས་ཅད་བྲི། ར་བ་ཟླུམ་པོ་ལ་ཡུམ་གྱི་རྩ་སྔགས། ཕྱི་རོལ་གྱི་ར་བ་ལ་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ནས་དབུབ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འབྲས་སཱ་ལུའམ་བག་ཕྱེ་ལ་མིའི་གཟུགས་བོང་བུའི་མགོ་ཅན་བྱ་སྟེ། ཡང་ན་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་པ་སྤེལ་ཚིག་ནི་ཨ་མུ་ཀ་ཤུ་བྷ་ཤུ་བྷ་ནི་མི་ཏྲཾ་ཏི་ཀ་ཀུ་རུ་དང་། ཨཱ་མོ་ཀ་ས་པྟ་ཛ་མ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་རུ་ཞེས་པ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་གཟུགས་ཀྱི་སྙིང་གར་བཅུག་ལ། དེ་ལ་ཧེ་རུ་ཀ་བསྟིམ་སྟེ་བསྒོམ་བཟླས་བྱས་ནས་ཞུན་ཆེན་གྱི་མར་མེ་བལྟམས་ལ། བཟླས་པ་ཁྲི་ཕྲག་རེ་སོང་བ་དང་མེ་ལོང་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་དེ་འཆར་བར་བྱ་སྟེ། ལྷོ་སྒོར་བཞག་ལ་མཚན་ལྟས་བརྟག་པས་མེ་ལོང་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བས་དུས་གསུམ་དང་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ལ་སོགས་པ་དེར་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ། །

The Ugratārā-sādhana states: "The sovereign of the three realms, the enjoyer of treasures, who transforms all into accomplishment." This is the meaning taught therein. Regarding the stages of practice: in a secluded place, having arranged the maṇḍala, one should apply fragrant ointments and arrange heaps of grain, or draw the mudrās with colored powders. Having performed the propitiation of the meditational deity through offerings and praises, the yantra is to be prepared as follows: on birch bark or tree bark, write "HŪṂ VAṂ" in the center using saffron. In the cardinal directions, write the heart mantra and the near-heart mantra. In the intermediate directions, write the skull-cup containing amṛta. On the spokes of the wheel, write the root mantra of the heroes. Inside the gates, write "Sumbhani" and so forth. On the outside of the vajra fence and at all the junctions of the perimeter, write all the mantras. On the circular fence, write the root mantra of the Consort. On the outer fence, write the insertion phrases. This should be set above the maṇḍala. In the center of the maṇḍala, fashion a human figure with the head of a donkey out of śāli rice or flour. Alternatively, insert the written yantra with the insertion phrases: "AMUKA ŚUBHA ŚUBHAṂ ME KURU" and "ĀMUKA SAPTAJĀMĀTRĪŚA KURU." Place this into the heart of the yantra figure. Dissolve Heruka into it and perform meditation and recitation. Light a lamp of human fat. When ten thousand recitations have been completed, cause the reflection of that figure to appear in a mirror. Place it at the southern gate and examine the signs. By the reflection appearing in the mirror, one will come to know the three times, the seven births, and so forth.

རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་བདག་དང་ལྷ་ཐ་མི་དད་པར་བལྟས་པས་སོ། ། ལཱ་མའི་གཟུགས་ཏེ་ཞལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རི་བོང་གི་ཞལ་ཅན་ཤར་དུ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནུབ་ཏུ། འདོད་གཟུགས་ཅན་ལྷོ་ཕྱོགས་སུའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དེ་དག་ནི་གྲི་གུག་ཐོད་པ་དང་། ཌ་མ་རུ་རྩེ་གསུམ་ལག་ན་ཐོགས་ཞེས་པས་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་སྤྱིའོ། ། དེ་ལ་དྲན་པ་དང་རིག་པ་ཕྲ་མོ་འཆར་བ་ནི། ཚེ་ཟད་པ་ཡང་སྟེ་སྒྲུབ་པ་འདིས་འཆི་བདག་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་ལ། ཚེ་རིང་བར་ནི་ཅུང་ཟད་ནུས་པ་སྐྱེས་པས་ཚེ་ལ་དབང་བས། ལྟས་ངེས་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉམས་སྣང་ལ་གསལ་བ་ཡིན་ཞེས་དུས་གསུམ་ཤེས་པ་འབྱུང་བའོ། ། འདིར་ནི་བོང་འདྲའི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དེ་ཚེ་བོང་བུ་འདྲ་བལྟའི་གནས་སྐབས་སུ་རང་དང་གཞན་གྱི་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་འཕོ་བ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར། ཡང་ན་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། ། གླང་པོ་ཉིད་དུ་སྔོན་དུ་གང་། ། མཐོང་སྟེ་གླང་པོའི་གཟུགས་ཅན་ཡིན། ། ཞེས་བྷ་ག་བཱན་གྱིས་སྔོན་གླང་པོ་ངེས་པར་སྐུ་སྐྱེ་བ་ཞེས་པ་དེ་དང་མཚུངས་པ་འམ། བོ་དྷིས་ཧྭ་རི་བོང་དུ་སྐྱེ་བ་བཞེས་པ་ལྟར། གང་དང་གང་གི་སྐྱེ་བ་ནི། སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བར་གྱུར་པ་དག་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་མཐོང་བས་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཉམས་སྣང་ངོ་། ། རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུ་དེ་ནི་དེ་འདྲའི་གཟུགས་དག་ཏུ་ཞེས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མི་འདྲེས་པར་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་འདིར་མཐོང་འགྱུར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆེ་བ་སྟོན་པའོ། །

Regarding the detailed explanation: the yogi views the self and the deity as inseparable. The form of Lāmā is a distorted face. Likewise, in the east is the ḍākinī with the face of a rabbit; in the west is Khaṇḍarohā; and in the south is Kāmarūpiṇī. These ḍākinīs hold a curved knife, a skull-cup, a hand-drum, and a trident in their hands; this refers to their general ornaments and so forth. In that regard, the arising of mindfulness and subtle awareness means that even if one's life is exhausted, through this practice one will triumph over the Lord of Death. Because a slight power has arisen to prolong life, one gains mastery over life, and the certain signs of accomplishment appear clearly in the visionary experience; thus, the knowledge of the three times occurs. Here, regarding the yoginī who resembles a donkey: at that time, in the state of appearing like a donkey, one will directly know the births and deaths of oneself and others. Alternatively, one infers them based on the signs of past and future births. "Having previously seen an elephant, one has the form of an elephant," as the Bhagavān said, meaning that just as he took birth as an elephant, or as Bodhisattva Hari took birth as a rabbit, whatever birth one has occurred in a previous life, by seeing the appearances of the six classes of beings, these are the visionary experiences of the contaminated and the uncontaminated. That result which accords with the cause is "in such forms"; thus, the yogi sees here the distinct, unmixed differentiation of cause and effect, demonstrating the greatness of dependent origination.

དེ་ནི་གྲུབ་པའི་སྐྱེས་བུས་ཏེ་དེ་ནི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དབང་ཕྱུག་ཡོན་ཏན་ནོ། ། ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་ཤ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ལ་ཚོགས་འཁོར་དང་གཏོར་མ་བྱས་པའི་ནུས་པ་བསྟན་པ་ལ། སྐྱེ་བ་བདུན་གྱི་རིམ་པ་ཞེས་གནད་ལ་བོར་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བས། དེའི་ཤ་དེས་ཚོགས་དང་གཏོར་མ་དང་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་བྱས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་ཐོང་པའོ། ། དེ་ལས་མཁའ་སྤྱོད་གྲུབ་པ་ནི། དེ་བཞིན་དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཕྲག་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བགྲོད་པ་སྟོང་གི་སྟེང་དུ་སྟེ་ལྷ་གནས་གོང་མ་ཐམས་ཅད་དུ་ནུས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་འགྲོ་བ་ལུས་ཤིན་ཏུ་དངས་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྔགས་མཆོག་དམ་པ་སྟེ་ནི་ནང་དོན་ལྟར་ན། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་བྱེད་པ་ལས་སྔགས་ནི། ཨ། ཧཾ་མཆོག་གི་རྩ་དབུ་མའི་གདོང་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་བོང་བུའི་གདོང་རྩ་ཁ་ཁྭ་མུ་ཁའོ། ། ཐབས་ཀྱི་བོང་བུའི་གདོང་ནི་སྤྱི་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཧཾ་མགོ་ཐུར་དུ་བལྟ་བའོ། ། དམ་པ་ནི་རྩ་གསུམ་འདོམ་པ་ནས་ཙཎྜ་ལཱི་འབར་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི། སྟེང་འོག་གི་ཙཎྜ་ལཱི་དེ་རླུང་གིས་བསྐུལ་བས་རྩ་ཀུན་འདར་མ་ནམ་མཁའི་རྩའི་ནང་བརྒྱུད་དེ་གྱེན་དུ་འགྲོ་བ་ལས་མེའི་མདངས་ཕྲོག་པས། སྦྱོར་བ་ནི་ཧཾ་ལས་བདུད་རྩི་བབ་པས་བདེ་སྟོང་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡེ་ཤེས་འཆར་བ་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་བསམ་གཏན་གྱིས་འབད་ན་མཚན་མ་རླུང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས།

That is the accomplished person (siddha-puruṣa), and that is the quality of sovereignty (īśvara) in both the provisional and ultimate senses. Specifically, regarding the demonstration of the power of performing the feast circle (gaṇacakra) and the offering cake (bali) with the meat of one who has taken seven births, which is free from fault: by focusing on the essential point of the "stages of the seven births," if one utilizes that meat for the feast, the offering cake, and the fire ritual (homa), the practitioner will achieve accomplishments, perceiving many mundane and supramundane qualities. From that, the accomplishment of the celestial realm (khecarī-siddhi) is as follows: likewise, by means of miraculous power (ṛddhi), one travels hundreds of leagues (yojana) to the heights of a thousand [worlds], reaching all the higher abodes of the gods in a mere instant through the strength of one's power; this is the distinction of the body becoming extremely translucent. Furthermore, to distinguish that very [accomplishment], there is the supreme, sacred yoga of mantra. According to the inner meaning, regarding the mantra as the activity of the yogi’s vajra body: the mantra is "A" and "Haṃ." The "supreme" refers to the opening of the central channel (avadhūti), the "donkey-faced" channel of the insight portion (prajñā), which is the khakhamukha. The "donkey-faced" method (upāya) is the "Haṃ" at the crown of the head in the great bliss, facing downward. "Sacred" refers to the blazing of the caṇḍālī from the junction of the three channels. As for the ḍākinī: when the upper and lower caṇḍālī are stirred by the winds, they pass through the sarvadhāraṇī (all-shaking) channel, the channel of space, and travel upward. By robbing the luster of the fire, the "union" occurs as the nectar (amṛta) descends from the "Haṃ," thereby accomplishing bliss and emptiness and causing primordial wisdom (jñāna) to arise. If one exerts oneself in the concentration (dhyāna) of yoga, the signs—the winds and mind—become serviceable.

དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་སྣང་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ། གང་གིས་རླུང་སྔགས་གཉིས་མེད་དུ་བཟློག་པ་དེས་ནི་རྟགས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་གིས་ཏེ། འབྱུང་བ་ལྔ་དབང་པོ་ལྔ་ཡུལ་ལྔ་ཉིན་མཚན་དུ་འབད་པས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ངེས་པའོ། ། གསང་བའི་ལུས་ཀྱི་རྩ་གསུམ་ལས་ཉམས་འཆར་བ། སྔགས་འདི་ཡིན་ནི་རླུང་འགྲོ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ནུས་པའོ། ། སྙིང་པོ་ནི་ཉམས་ཞི་གནས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ། ལྷག་མཐོང་གིས་འདས་པའི་ལམ་ཆོད་ཤིན་ཏུ་དགེ་བ་ཡིན་ནི་ཐོག་མ་བར་དང་མཐའ་མར་རོ། ། གང་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་བས་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ་ཤེས་པས་ནི། དེང་འདིར་གསང་བ་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཐོབ་པར་གྱུར་པས། འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་སོམ་ཉི་མེད་དེ་ལམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འདི་ཉིད་ནི་མཁའ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་འགྲོ་སྙིང་རྗེ་དང་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པས། གཞན་དོན་དུ་འབྲེལ་པ་དྲ་བ་ལྟར་འཆར། དེ་ཉིད་བདེ་མཆོག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། མི་གཡོ་རྣམ་པར་མི་འཁོར་བས། ། རྣམ་པར་མི་འགྱུར་གོས་པ་མེད། ། སྒྲིབ་པ་ལྔ་ནི་རྣམ་དག་པས། ། རང་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གྱུར། ། ཞེས་དང་། ལྷ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་གདུལ་བའི་དོན་དུ་སྟེ། དྲང་སྲོང་སྤྱོད་པས་རི་བོང་དུ། ། ཚངས་པ་དབང་པོ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ། ། གདུལ་ཕྱིར་དམན་པའི་ཞལ་བརྙན་ཏེ། ། སྡོམ་པས་མངོན་པར་ཤེས་པ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་པ་ཌཱ་ཀི་མ་དུས་འབྱུང་བ་ལས་བྱུང་བས། དུས་གསུམ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། གསང་བའི་རིག་པ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་དོན་ཏོ། །

The immeasurable visionary experiences of smoke and so forth—by whoever reverses the wind and mantra as non-dual, the ten signs and so on will be accomplished in one month. Through exertion day and night, the five elements, the five faculties, and the five objects will result in the accomplishment of great primordial wisdom (jñāna); this is certain. The experiences arising from the three channels of the secret body are the power of this mantra, which unifies the three movements of the wind. The essence is that the experience of calm abiding (śamatha) traverses the mundane path, while special insight (vipaśyanā) traverses the supramundane path; this is exceedingly virtuous in the beginning, middle, and end. When a yogi understands this very sequence of primordial wisdom, they will here and now attain the primordial wisdom of great bliss, the lord of yogis who has accomplished the secret. There is no doubt or hesitation regarding this; this unerring path proceeds into the empty nature of phenomena (dharmatā) of space, becoming inseparable from compassion. Thus, for the sake of others, it arises like a web of connections. This is the accomplishment of the Great Seal (mahāmudrā) of Cakrasaṃvara. Accordingly: "Unwavering and not revolving, Unchanging and unstained, With the five obscurations completely purified, One becomes the glorious Heruka himself." And: "For the sake of subduing the ten guardians of the directions, the sage acted as a rabbit. To subdue Brahmā, Indra, and the guardians of the directions, he assumed the form of an inferior face. Through the vows, he accomplished the clairvoyances (abhijñā)." This is from the Ḍākinī-kālacakra. Thus, it is said: "In order to know the three times, accomplish the great secret awareness (vidyā)." This is the meaning.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བོང་བུའི་རྣམ་པར་མཛད་པའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་ནི་གནས་སྐབས་དང་དུས་དང་གདུལ་བྱ་ལ་དགོངས་པའི་གསང་བའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་པའོ། ། བཅུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་འདིར། རྗེ་བཙུན་མ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་དུ་མའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་འགྲོ་བ་འདུལ་བར་མཛད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་ངོ་ཤེས་ཤིང་མཆོད་པར་བྱ་བ་ལ། རིགས་ལྡན་རྣམས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཕོ་ཉས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དངོས་གྲུབ། ། ཅེས་ལེའུ་དང་པོར་བསྟན་པའི་དོན་ལས། དབུགས་འབྱིན་པར་མ་མཆོག་དག་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་མདོར་བསྟན་ཅིང་། འདི་ནས་ལེའུ་བཅུས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་བཅོ་ལྔ་པ་ནས་ཉེར་བཞི་པ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་རིགས་ལྡན་མའི་བརྡ་དང་མཚན་ཉིད་བསྟན། དེ་ལ་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་ས་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་བརྟག་པའི་སྒོ་ནས་བརྡའི་ལེའུ་འདི་བསྟན་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་སམྦྷ་རའི་སྒྲས་བླ་ན་མེད་པ་ལུས་ངག་ཡིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་དུ་གནས་ཤིང་། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་ཐ་མལ་པའི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། གང་ཞིག་བརྡ་ནི་ཤེས་གྱུར་བ་ནི་ངོ་བོ་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ། སྒྲ་འཇུག་པའི་དོན་སང་གྷེ་ཏ་ན་དོན་ཟབ་པ་སྟོན། དབྱེ་བ་ནི་ལུས་བརྡ་ལ་འདུས་པ་དང་ཡན་ལག་རེ་རེ་བའོ། ། ངག་བརྡ་ལ་ཡི་གེ་རེ་རེའི་བརྡ་འདི་ནས་སྟོན།

The chapter on the ritual of the glorious Heruka manifesting in the form of a donkey teaches the uncommon secret activity intended for specific circumstances, times, and those to be trained. This concludes the explanation of the fourteenth chapter. Now, in this Śrī Cakrasaṃvara Tantra, the venerable Yoginī, together with the thirty-six goddesses, tames wandering beings through manifold miraculous displays of transformation. To recognize and make offerings to those very emanations, it is said: "Those of the family should be honored; through the messenger, the coemergent accomplishment is attained." Following the meaning taught in the first chapter, the phrase "the supreme consoling ones" and so forth provides a brief summary, and from here, ten chapters provide the detailed explanation. Thus, the word "Then" is used. Furthermore, from the fifteenth to the twenty-fourth chapter, the symbols and characteristics of the ladies of the family are taught. Regarding that, this chapter on symbols is taught by way of examining the characteristics of the Buddhas and Bodhisattvas dwelling in the twenty-four sacred sites and other great lands, who manifest in the form of goddesses. The term saṃvara (vow/union) is derived from the Sanskrit saṃbhara, meaning to abide in the state of the unsurpassed body, speech, mind, and wisdom. "In all vows" refers to the complete purification of all that is improper in the ordinary manner. Whoever understands the symbols is one whose nature possesses the transformation of meditative concentration. The etymological meaning of saṅketana indicates a profound significance. As for the divisions, there are the bodily symbols, which are either composite or individual limbs, and the verbal symbols, which are taught here as the symbols of individual syllables.

འདུས་པ་འོག་ནས་སྟོན། ཡུལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། དུས་ནི་སྤྱོད་པ་དབང་དང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དགོས་པ་དམ་ཚིག་མི་ཉམས་པའི་ཡན་ལག་དང་། བར་ཆད་མི་འབྱུང་བ་དང་། གསང་བ་མི་འཕེལ་བ་དང་། མྱུར་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་ལ། རང་རིག་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དེ་འགྲུབ་པ་ནི་ཞེས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ། ཞིང་སྐྱེས་དང་། སྔགས་སྐྱེས། ཡེ་ཤེས་དང་། དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་དག་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པས་མཉེས་པའོ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བཤད་པ་བྱ་བ་ནི་བརྡའི་རྟགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པས་རིགས་ལྡན་ཡིན་པར་སོམ་ཉི་ཟ་བ་མེད་པས། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འགྱུར་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། ཌཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། དཔའ་བོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་འདུ་བའི་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་རྫས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་དང་སྤྱོད་ཚུལ་ཐ་དད་དུ་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྟར་ན། སྐྱེས་བུར་བཤད་པ་ཐབས་དཔའ་བོ། ། ཡང་ན་ཕྱོགས་བདག་གོ། ། ཌཱི་ཞེས་བྱ་བ་ལྷ་མོ་ཡིན། ཌཱ་ཀི་ནི་སྟེ་ཤེས་རབ་ཡུལ་ལོ། ། སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་སུ་ཞེས་བྱ་བ་གནོན་པ་ཡིན་ནི་བྱང་སེམས་འཛིན་པས། རྟོགས་པས་ལྡང་མི་ནུས་པར་བྱེད་པའོ། ། སུ་ཞེས་བྱ་བ་ཟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། ག་ཎ་ཙཀྲའི་དུས་སུ་མྱོང་བའི་དགའ་བ་བདེ་བར་ཟ་བས་ཐིག་ལེ་མ་ཟིན་ན་རྣམ་རྟོག་ཟས་སུ་ཟ་བའོ། ། མ་ཞེས་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡོ་ཞེས་ཡོ་གི་དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །

The Assembly This will be taught below. The objects are the yoginīs. The time refers to the distinctions of conduct, empowerment, the gaṇacakra, and so forth. The purpose is to ensure that the branches of the samaya do not degenerate, that obstacles do not arise, that secrets are not disclosed, and to swiftly receive blessings and bestow accomplishments; thus, one comes to recognize one’s own awareness. Regarding the accomplishment of that very [purpose], it is the innate, the field-born, the mantra-born, the wisdom-born, and those abiding in the samaya who are pleased by the offering of suchness. To explain without doubt: by knowing the specific signs of the symbols, one is a member of the family, and thus there is no hesitation. This teaches the method for swiftly attaining accomplishments. To explain that in detail: by means of the syllables ḌĀ and so forth, one should distinguish the locations where heroes and yoginīs assemble, the enjoyments, the specific substances, and the various modes of conduct. According to suchness, the person is explained as the hero who is the method, or alternatively, as the lord of the directions. ḌĪ refers to the goddess; Ḍākinī is the object of wisdom. Regarding the distinction of conduct, the syllable SU means "to suppress," because by holding the bodhicitta, one makes it impossible for conceptual thought to arise. SU also means "to eat"; at the time of the gaṇacakra, by eating the joy and bliss of experience, if the drop is not lost, one eats conceptual thought as food. MA means that through self-consecration, the wisdom of the expanse of reality is generated. YO means generating joy for the yogin who possesses the samaya.

བྷི་ཞེས་བྷི་ག་ཧ་སྟེ་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཡེ་ཤེས་མཉམ་དུ་སྐྱེས་པའོ། ། ཝི་ཞེས་བྷྲི་ས་ཏི་ཏ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཐོད་རྒལ་ཅན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བདེ་ཆེན་མ་རྟོགས་ན་སངས་མི་རྒྱའོ། ། ལུས་ཞེས་པ་ལུས་ཚེ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོས་རྣམ་རྟོག་ཉོན་མོངས་གཅོད་པའོ། ། ཡང་ན་ལུ་ཏི་ཏ་དེ་ཤེས་པའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་འཇོ་བའོ། ། སྲི་ཞེས་ཤྲཱི་ང་བྷ་ས་སྟེ་སྙིང་རྗེའི་ཆགས་པ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། ། སོ་མ་ཞི་བའི་བརྡུང་བ་སྟེ་སོ་སོ་ལ་སྟེ་རྣམ་རྟོག་སྐེམས་ཤིང་ས་དྷེ་ན་ས་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་དག་པར་བྱེད་པའོ། ། པེ་ནི་པ་ཡ་ནས་སྨན་བཏུང་བ་སྟེ་རྟོག་པ་ནུབ་པ་ཉིད་དོ། ། པའི་གྷ་པི་ས་ཡ་ན་སྒྲོན་མ་སྟེ་ཤ་ལྔ་བསྟན་པའོ། ། ཧེ་ཞེས་བྱ་བདག་པ་ཉིད་ནི་ཧེ་ནི་ཧ་ཏུ་བྷི་གྷ་ཏས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའོ། ། བྷ་ཞེས་བྷ་ག་ཏ་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་ཟ་བ་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་དང་ལྡན་པའོ། ། བྷུ་ཞེས་པ་རྣམ་རྟོག་ཟ་བ་སྟེ། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུའོ། ། ཀ་ལྡན་ངང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ་རྒྱ་མཚོ་ལ་འཚོ་བ་སྟེ་ཟབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། པི་ཞེས་པ་ཐབས་ཤེས་རབ་རོ་གཅིག་པ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་རྟོག་མེད་དུའོ། ། བྷུ་ཞེས་རོ་ལངས་བསྒྲུབ་པས་ཡེ་ཤེས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། བྷ་ག་ཞེས་བྱ་རུང་ཉིད་དོ། ། ཀ་ཏུ་ར་ནི་ལེན་པར་བརྗོད་པ་སྟེ། ཁ་དོག་པར་རང་འབྱུང་བ་དང་། ཁམས་ཀྱི་བདུད་རྩི་རྡོ་རྗེས་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། ཌཱི་ཞེས་ཏེ་ཡ་ཏ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། གྷ་ནི་སྒྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །

Bhi means bhaga, which is the coemergence of appearance and emptiness as wisdom. Vi means bhrasita, which is the wisdom of the Leap-over (thod rgal); if one does not realize the coemergent great bliss of the inseparability of appearance and emptiness, one will not attain buddhahood. Lu means the body endowed with life, which cuts through conceptual thoughts and afflictions by means of subtle wisdom. Alternatively, luti means to bestow the power of cognition and the fearlessnesses. Sri means shrigadhasa, which is to ripen sentient beings through the great passion of compassion. Soma is the beating of peace, meaning to dry up individual conceptual thoughts; sadhenasa means to purify the afflictions. Pe means to drink the medicine from payana, which is the very subsiding of conceptualization. Pai ghapisaya means the lamp, which is the teaching on the five meats. He refers to the self-nature: heni hatubhigghata means all phenomena are free from causes. Bha means bhagata, which is to consume all conceptual thoughts as bliss, possessing the feast of the heroes. Bhu means to consume conceptual thoughts, in the non-duality of method and insight. Kala is described as the swan itself, living in the ocean, which is the profound wisdom. Pi means that method and insight are of one taste, free from conceptualization, thus non-conceptual. Bhu means to enjoy wisdom through the accomplishment of the vetala. Bhaga means suitability. Katuna is described as taking; it is the self-arising of color and the mastery of the amṛta of the elements by means of the vajra. Ḍi means the wisdom ḍākinī. Gha is the absorption of the liberator.

ཡང་ན་ལ་ཞེས་པ་ར་ལ་ཏ་ལས་དྲངས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཏྲི་ནི་འདོད་པའི་གཟུགས་རཱུ་པི་སྟེ་མཚན་དཔེ་ལྡན་པའོ། ། ཡང་ན་ཧ་ན་བྷ་ཧ་ན་སྟེ་ཧེ་ནི་བཞད་པ་མས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པའོ། ། ཀུ་ཞེས་པ་རིག་བྱེད་ཀུ་རུ་ལས་ཏེ་རིགས་ཀྱི་ས་ལ་གནས་པའོ། ། ཛཱ་ནི་སྤྱོད་པ་མཐའ་གཉིས་དག་པའི་ཐབས་ཤེས་རབ་ལྡན་པའོ། ། བྷ་ནི་བདེ་ཆེན་དུ་སྨྲ་བ་ཉིད་དོ། ། སྭ་ཞེས་འགྲོ་འོང་གནས་པ་ཞི་བ་ཉིད་དོ། ། མི་ཞེས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་གནས་པའི་རྒྱ་མཚོར་འཕྱོ་བའི་ཆུ་སྲིན་ཉ་མིད་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ལ་རོལ་པའོ། ། བྷྱ་ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་སྙིང་པོ་ལུས་ལ་སྨིན་པར་བྱའོ། ། ཕོ་ཞེས་འགྲིབ་མེད་བཏུང་མཆོག་ནམ་མཁའ་ཉིད་དོ། ། གྷ་ནི་སྤྱོད་པས་གཉིས་འཛིན་དག་པའོ། ། ཀ་ཞེས་པ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་འདོད་ཡོན་དག་བྱའོ། ། ས་ཞེས་རིགས་གཞན་གྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ར་ཞེས་རང་བསྲུང་བ་སྟེ་དཔའ་མོ་རང་དབང་ཅན་ནོ། ། དུ་ཞེས་སྨྲི་ཏི་དུན་ཏེ་དྲན་པ་མི་བརྗེད་གཟུངས་ཐོབ་པའོ། ། སུ་ཞེས་གཉུག་མ་རྟོག་མེད་བདེ་ཆེན་ནོ། ། ན་ཞེས་རྟོག་པའི་ཆ་རང་སར་དག་པའོ། ། ས་ནི་གདོད་མ་ནས་འདའ་བ་མེད་པའོ། ། མ་ཞེས་མཱ་ནུ་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བྱེད་དྲག་མོའོ། ། ཨ་ནི་འགག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། ། སོ་ནི་འདོད་ཡོན་ལམ་དུ་བྱེད་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དེ། བྷཱི་ར་ནི་མི་འཇིགས་པ་དཔའ་བོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྲིང་མོ་ཡིན་ནི་ཌཱ་ཀི་མ་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་ལ་འདུ་བ་མཚོ་ལ་ངང་པ་འདུ་བ་ལྟར་རོ། ། ད་ནི་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་སྟེ།

Alternatively, by deriving la from ra and ta, it means to ripen all sentient beings. Tri is rūpa, the form of desire, endowed with the major and minor marks. Alternatively, ha is hana-bha-hana; he is the laughter that bestows accomplishments, being without birth or destruction. Ku is derived from kuru, the Vedas, abiding on the ground of the family. Jā is the conduct of means and insight, purified of the two extremes. Bha is the very expression of great bliss. Sva is the peace of coming, going, and abiding. Mi is the pure makara (sea monster) swimming in the ocean of the vajra body, sporting in wisdom. Bhyā is to ripen the essence of nectar within the body. Pho is the supreme drink without decrease, space itself. Gha is the purification of dualistic grasping through conduct. Ka is the purification of the objects of desire, such as form and so forth. Sa is the wisdom that does not fall under the power of other families. Ra is self-protection; the independent heroine. Du is smṛti-dhun, the attainment of the dhāraṇī of unforgetting mindfulness. Su is the innate, non-conceptual great bliss. Na is the purification of the aspect of conceptualization in its own place. Sa is that which has never transcended from the beginning. Ma is mānu, the fierce goddess who liberates sentient beings. A is unceasing wisdom. Na is emptiness, the subsequent non-arising. So is the very purity of taking the objects of desire as the path. Bhīra is fearlessness. Dpa’o is the hero, the yogi. Sring mo is the sister, the ḍākinī who abides by the samaya. They gather like swans gathering at a lake. Now, the summary of the source text:

འདི་དག་ནི་ཡི་གེ་རེ་རེ་ཞིང་གི་བརྡ་ཡིན་ཏེ། མཚོན་པ་ཙམ་ཟུར་གྱིས་གོ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། དད་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱའི་ཞེས་སྐལ་བ་དམན་པ་ལ་གསང་བའོ། ། དམ་ཚིག་གི་མཆོག་ཡིད་མཐུན་པ་ལ་ནི་སྐལ་བར་ལྡན་པ་སྟེ་དགོངས་པ་དང་ནི་ལེགས་པར་བརྟགས་ལ་དད་པ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་གསང་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། བརྡའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་ནི་གསང་ཞིང་སྙིང་པོའི་རིམ་པ་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ཡང་སྔ་མའི་བརྡ་དེ་དག་གིས་རིགས་ལྡན་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་པར་གྱུར་ཀྱང་། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་རིགས་བདུན་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པའི་ཁྱད་པར། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཕོ་ཉའི་མཚན་ཉིད་ལེའུ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའི་གསང་བ་གང་ནི། མ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་འདིར་མཆོག་ཐུན་མོང་གི་སྒྲུབ་པ་མྱུར་དུའོ། ། སྐལ་ལྡན་ཡིད་འོང་སྐལ་མིན་པ་ནི་སྔ་མ་ནི་རྒྱུད་འདིར་ཞུགས་པའི་ལས་འཕྲོ་ཅན་བརྡ་དང་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ནོ། ། ཡང་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མའི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའོ། ། ཕྱི་མ་ནི་བརྡ་མ་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་གོ། ། ཡང་ན་རིགས་དང་མི་ལྡན་པ་དམན་པ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་རྣམས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བཤད་བྱ་བ་ནི་རིགས་ལྡན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའམ། རིགས་མ་ངེས་པ་དང་དམན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། དད་པ་རབ་དང་ལྡན་པ་ནི་གང་ཟག་སྣོད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། གསང་བ་འདིར་ཤིན་ཏུ་མོས་གུས་ལྡན་པ་ལའོ། །

These are the symbolic signs for each individual syllable; they are to be understood as mere indicators. It is said that these should not be given to those lacking faith, and thus they are secret from those of inferior fortune. To those who possess the supreme samaya and are of compatible mind, they are fortunate; having well-examined their realization and intentions, the secret Vajrayāna should be given to those who possess faith. This is the explanation of the fifteenth chapter, the secret and essential sequence of the ritual of signs. Furthermore, although one may be recognized as belonging to a noble family through those previous signs, in order to understand the specific distinctions—such as the seven families of the Sugatas—and the divisions of general and particular families, it is said: "Furthermore, that which is to be explained next..." Here, the characteristics of the messenger (dūtī) are to be known through two chapters. As for the secret of great accomplishment, in this unsurpassed tantra, the supreme and common attainments are swiftly achieved. "The fortunate and charming" refers to those of previous karmic connection who have entered this tantra and possess the signs and sphere of activity. Alternatively, it refers to knowing the specific distinctions of the families of yoginīs, such as the Sahaja-mudrā and others. "The unfortunate" refers to individuals who have not realized the signs. Alternatively, it refers to those of inferior family, lacking qualities. Regarding what is to be explained to the practitioner: it is to be understood whether they possess the characteristics of a noble family or belong to an indefinite or inferior family. "Possessing supreme faith" refers to an individual free from the defects of the three types of vessels, who has intense devotion to this secret.

མཆོག་ཏུ་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ལ་ནི། རིགས་སོ་སོའི་སྡོམ་པ་དང་བསྲུང་བྱ་སྤྱད་པ་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འབྲལ་བའི་བསླབ་པ་ལ་གནས་པས་སོ། ། དེ་ལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཤེས་པས་གསང་ཆེན་རིམ་པ་ཉིད་སྦྱིན་པའོ། ། བཟའ་བ་ཡིད་དགའ་ཕན་བྱེད་པ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་ལས་བདུད་རྩི་བསྟེན་པའོ། ། བཟའ་བ་རབ་ཏུ་བསྟེན་པ་ནི་ཕྱི་ནང་དུ་བསྟེན་པ་ལུས་སེམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། ། དཔའ་བོ་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་བ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་བརྟེན་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསང་བ་དང་ནི་རིགས་བསྡུས་པ་དང་། རིགས་བྱེ་བྲག་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའོ། ། དད་པས་རབ་ཏུ་བསྟེན་པ་དང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་ལ་མོས་པའོ། ། བསྟེན་པ་དྲི་ལ་སོགས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་མདོག་དང་ལུས་ཀྱི་དྲིའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་ཀུན་ནོ། ། གཉིས་མེད་དཔའ་བོ་བསྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པས་སོ། ། གང་ཞིག་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་བརྡ་དང་བརྡ་ལན་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཚུལ་ལོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་དངོས་གྲུབ་ཆེ་ནི་དབང་གི་དུས་མེ་ཏོག་གང་ལ་ཕོག་པ་དེའི་རིགས་ངེས་པར་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའོ། ། ཐོབ་འགྱུར་མཆོག་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་གཏེར་ལྟ་བུའི་གྲུབ་པ་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེས་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་མ་རིགས་བདུན་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ལས། ལྷ་མོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་། ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་དང་། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་། དྲིའི་བྱེ་བྲག་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་པ་སྟོན་པ་ལས། བུད་མེད་པད་ཙ་ལྟར་དཀར་ཞིང་། །

Regarding the supreme teaching on the samaya: it is by abiding in the training of the vows, the things to be guarded, the conduct, the consumption [of substances], and so forth, which are not to be separated from the respective kula (families). In that regard, what is to be thoroughly taught is the bestowing of the very stages of the Great Secret through the knowledge of the distinctions. "Consumption that is delightful and beneficial" refers to the reliance upon the amṛta (nectar) from the outer and inner [substances]. "Thorough reliance upon consumption" refers to the outer and inner reliance that satisfies the body and mind. "The non-dual vīra yogin" refers to relying upon the ascetic conduct (vrata) of Śrī Heruka. "The secret distinctions of the kula and the collection of kula" refers to knowing the specific distinctions of the individual kula. "Thorough reliance through faith" refers to devotion to the path of the maṇḍala wheel. "Reliance on scent and so forth" refers to all the various distinctions of the color and bodily scent of the yoginī. "Relying on the non-dual vīra" is by means of the offering of the secret tathatā (suchness). "By the mere knowledge of which" refers to the manner of relying on the signs and responses and so forth. "The great siddhi (accomplishment) of the practitioners" means that the specific kula of whichever flower falls upon them at the time of empowerment will be swiftly and certainly accomplished. "The supreme to be attained shall be explained" means that one gains mastery over the siddhi which is like a treasure of actions and accomplishments. That was the brief teaching. Now, for the detailed explanation: regarding the explanation of the characteristics of each of the seven yoginī families, for each goddess, the color, shape, mode of conduct, distinctions of scent, and the display of transformations are shown. "A woman as white as a padya flower..." [and so forth].

ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བུད་མེད་གང་བཙོ་མའི་གསེར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རིན་ཆེན་རིགས་བསྟན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཨུཏྤལ་ལྟ་བུ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རིགས་གཡུང་མོའོ། ། གཡུང་མོ་ལས་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ནི་པད་དཀར་འདྲ་མདོག་ནི་ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། ། དམར་ཞིང་སེར་བ་ནི་འོད་དཔག་མེད་གོས་དཀར་མོའི་རིགས་སོ། ། སེར་ཞིང་ལྗང་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལས་ཀྱི་རིགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་ཞིག་ཁ་དོག་དམར་ཞེས་པས་སངས་རྒྱས་རྣམ་སྣང་གི་རིགས་སོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་དོན་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་དག་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྟགས་ཀྱི་མདོག་གིས་ཁྱབ་པ་རིགས་སུ་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ངེས་པར་དམ་ཚིག་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ཕྱི་དང་བྱེ་བྲག་རིགས་ལྡན་ཁྱད་པར་དུ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་ནི། རྣལ་འབྱོར་མ་བདུན་གྱི་ངེས་པར་བརྟགས་པའི་མཚན་གྱི་ཆོ་གའི་ཞེས་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ས་གསུམ་དུ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་དུ་རྒྱས་བཏབ་པས་རིགས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་གནས་བཤད་པ་སྟེ་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་བླ་ན་མེད་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་འདི་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྙེད་དཀའི་རྣལ་འབྱོར་མ། །

By such statements, one should understand them as belonging to the Vajrasattva family. The passage beginning with "Any woman who is like refined gold" teaches the Ratna family. "All who are like the utpala lotus" refers to Caṇḍālī of the Śrī Heruka family. From Caṇḍālī, the Akṣobhya family is taught by the phrase "the color is like a white lotus." "Reddish-yellow" is the Pāṇḍaravāsinī family of Amitābha. "Yellowish-green" should be understood as the Karma family of Amoghasiddhi. "Whose color is red" refers to the Buddha Vairocana family. Now, to present a summary of their meaning, the passage beginning with "Of the yoginīs" is taught; this is the sense of being certain of the family, pervaded by the colors of the signs of their own Mahāmudrā. The section ending with "certainly possess the samaya" teaches the manifestations of the dance of wisdom, which establishes the external and specific characteristics of those possessing the families. Now, for the title of the chapter: "The Ritual of the Names of the Seven Yoginīs as Determined" means that all yoginīs are sealed with the four mudrās of suchness, which pervade the three realms; thus, the general and specific states of the families are explained. This is the commentary on the sixteenth chapter. In that regard, from among the unsurpassed yoginīs, the intention of the Śrī Cakrasaṃvara Tantra is shown to be extremely rare, together with the Dharma of the glorious Vajrayoginī. Therefore: "Then, the yoginīs who are difficult to find..."

ཞེས་པས་ལེའུ་དང་པོར་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རྙེད་དཀའ་བ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། བརྡའི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཀོད་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དོན་ནི་སེམས་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ལུས་རྩའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་པཱུ་ཛ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་དང་། བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་དང་རིགས་དག་པ་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ལྔར་འཆར་བའོ། ། ཡང་དག་འབྱུང་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་རོལ་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ལས་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐུན་མོང་དུ་སྤྱིར་གྲགས་པ་ནི་ཡ་མ་ནི་ཉིད་ནི་རྒྱལ་རིགས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་སོ། ། སྐྲག་བྱེད་མ་ནི་བཙོ་བླག་མ་རིན་ཆེན་རིགས་སོ། ། འདོད་ལྡན་ནགས་ཚལ་མ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་རྗེ་རིགས་ལས་བྱུང་ངོ་། ། ཕག་མོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་གདོལ་བ་མོའོ། ། འཇིགས་གཟུགས་མ་ནི་གར་མཁན་མ་དེ་ཤེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སོ། ། ཀུན་སྤྱོད་མ་ནི་བྲམ་ཟེ་སྟེ་འོད་དཔག་མེད་མའི་རིགས་སོ། ། དམངས་རིགས་ཧེ་རུ་ཀ་དང་དབྱེར་མེད་བྷ་སུ་ར་སྟེ་ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ནོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རྣམ་པ་བདུན་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གིས་ངེས་པར་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། ། བསྡུས་པའི་མཚན་ཉིད་འདིར་བཤད་བྱ། ། ཞེས་ཡོངས་སུ་སྡུད་པར་བྱ་བ་དང་། སྡུད་པར་བྱེད་པ་སྡུད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་རྒྱས་གདབ་པར་བསྟན་པའོ། །

Thus, in the first chapter, it is the meaning of "difficult to find in the three worlds." Likewise, the ḍākinīs are all those arranged within the symbolic maṇḍala. The meaning is the maṇḍala of awakening, which is the purity of the nature of mind; the maṇḍala of the channels of the body, including the supports and the supported such as Pūjā and so forth; and the purity of the non-dual method and insight of the bodhicitta of great bliss. The five nectars are the five elements and the five families, which arise as the five wisdoms within the five cakras. "Perfectly arising" is the very arising of the coemergent wisdom of bliss and emptiness from the offering of suchness, the play of method and insight. Regarding that, the yoginīs commonly known in general are as follows: Yamani herself is born from the kṣatriya caste, the family of Vajrasattva. Trāsanī is the dyer, the family of Ratnasambhava. Kāminī Vanalā is born from the vaiśya caste, the family of Amoghasiddhi. Vārāhī is the outcaste woman, the family of Akṣobhya. Bhīmarūpā is the dancer, the family of the Buddha, Mañjuśrī. Samcārī is the brahmin, the family of Amitābha. The śūdrī is Basuṛī, inseparable from Heruka, who engages in outer and inner enjoyments. These seven types of ḍākinīs, who are the specific divisions of the families, are to be definitively sealed by the branches of awakening. "The summarized characteristics shall be explained here" indicates the teaching on the sealing of the distinction between that which is to be gathered and the gatherer.

ཁྱད་པར་གསང་ཆེན་དུ་གྲགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི། གཟུགས་ཅན་མ་ནི་སྡུག་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་མི་སྡུག་པ་ཚར་གཅོད་པ་སྟེ། མངོན་པར་ཞེན་པས་ཞེས་པ་ནས་ཚིག་རྐང་དྲུག་གིས་རྒྱས་པར་བཤད་ལ། མཁའ་འགྲོ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་མ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་མྱུར་འཇོམས་པས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཁྱབ་མ། ། རིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གྱུར་པའོ། ། ཙུམྦི་ཀ་ནི་བདེ་བའི་སྦྱོར་བ་གསང་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཉིད་དོ། ། སྡུག་པའམ་ཡང་ན་ཞེས་པ་ནི་ཚིག་རྐང་བཞིས་བསྟན་པ་ལ། མ་མོའི་མཁའ་འགྲོ་སྙིང་པོ་ཆེ། ། བདེ་སྟེར་ཙུམྦིཀ་པ་མོ། ། ཆོས་བདག་པདྨ་འབར་བ་ལས། ། དབང་ཕྱུག་མཆོག་མ་དགའ་བ་མོ། ། ལཱ་མ་ནི་ཚད་མེད་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་བདག། སྒྲོལ་བྱེད་ཡེ་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། ནགས་ཚལ་རྒྱུ་བ་ཡེ་ཤེས་ཡུམ། ། སྐྱོབ་མཛད་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་མཛད། ། ལཱ་མ་ནི་ཕོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཐུགས་རྗེས་སྐྱོབ་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་དབུགས་འབྱིན་པར་མཛད་པ། ཟས་མི་ཟ་བར་ཞེས་པ་ནས་ཚིག་རྐང་ལྔ་ཡིས་བསྟན་པའོ། ། ཡོངས་སུ་གྱུར་མ་ནི་གཟུགས་དུ་མར་སྟོན་པས་འགྲོ་བའི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་མ། ཕག་དང་དྲེད་དང་ཞེས་པས་ཚིག་རྐང་བཞིས་བསྟན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ས་གསུམ་སྤྱོད། ། ཞི་བ་གདུག་པ་འདུལ་ཞེས་འཛིན། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་རིགས་འབྱུང་མ། ། འདོད་ཡོན་རོལ་པ་སྟོན་པའོ། ། བྱིས་བཅས་མ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་རྒྱུད་རྒྱས་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་དགའ་བ་སྤེལ་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་པ་ཚིག་བཞིས་ཁཎྜ་རོ་ཧི་མར་བསྟན་པ་ལ། བྷུ་སུ་ར་སྟེ་སྦྱིན་པའི་བདབ། ། བྱིས་བཅས་རྒྱས་འདེབས་དཔའ་མོ་ཆེ། ། ཡོན་ཏན་མི་བཟད་རྔམ་པ་སྟེ། །

In particular, regarding the Yoginīs renowned in the Great Secret: Rūpiṇī sustains the beloved and subdues the unlovely. This is explained in detail by the six lines beginning with "through attachment." Then: "The Ḍākinī of terrifying form, who swiftly destroys all obscurations, is the all-pervading Tathāgata, the sovereign of the families." Cumbikā is the very one who reveals the secret application of bliss. This is taught by the four lines beginning with "the beloved or else." Then: "The great essence of the Mātṛ-Ḍākinī, the bliss-bestowing Cumbikā, from the blazing Lotus Lord of Dharma, the supreme sovereign, the joyful one." Lāmā is the self of immeasurable non-proliferation. "The liberator, wisdom, great compassion, wandering in the forest, the Mother of Wisdom, she who protects, performing various activities." Lāmā protects all the destitute with compassion and grants relief from suffering. This is taught by the five lines beginning with "without eating food." Parāvṛttā displays many forms to satisfy the minds of beings. This is taught by the four lines beginning with "pig and bear." Then: "Vajravārāhī, who acts in the three realms, holds the pacification of the fierce, the great joy arising from the family, she who displays the play of the objects of desire." Sabaḍā is the expansion of the continuum through great bliss, increasing untainted joy. This is taught by the four lines beginning with "supreme joy." Then: "Bhusukū, the lord of generosity, the great heroine who seals with the child, the one of inexhaustible and fierce qualities."

དགྱེས་སྡེ་མ་ནི་བྱིན་རླབས་བདག། མི་ལྡོག་མ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དོན་ཡང་དག་པར་དབྱིངས་ལ་འཇུག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མའོ། ། ཡིད་ནི་ཀུན་དུ་སྐྱོབ་པ་ཞེས་ཚིག་རྐང་དྲུག་གིས་ཞེས་པ་ལ་ཡིད་སྐྱོབ་པ་སྟེ། མི་ཕྱེད་ཡེ་ཤེས་དཔལ་དང་ལྡན། ། དགའ་སྐྱོང་ཡེ་ཤེས་སེམས་མ་ཆེ། ། རིགས་ལྡན་རོལ་པ་བླ་ན་མེད། ། སྤྲོས་པ་སྤྱོད་བྱེད་ཁྲོ་མོ་ཉིད། ། ཨེ་ཧི་ཀི་ལྷ་མོ་ནི་ཚར་བཅད་པ་དང་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད། དགའ་བའི་དབང་མོ་སྟེ། དགོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཚིག་རྐང་བཞིས་སྙིང་པོ་ཟླ་མེད་ཡང་དག་པ་མངའ་བ་སྟེ། དགའ་བའི་གནས་སུ་ཁྲིད་ཅིང་འཛིན། ། མཉམ་སྦྱོར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྐུ་དང་། ། རོ་མཉམ་དྲག་མོ་འབར་བ་ཆེ། ། སྟོབས་ཆེན་བླ་མེད་སྙོམས་འཇུག་པའོ། ། ལྷ་མོ་ནི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཁྱིམ་གནས་ནམ་མཁའ་གསལ་བྱེད་མ། ། ཆོས་དབྱིངས་པདྨ་གར་བསྒྱུར་བས། ། མཆོད་པ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་བདག། ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མར་གྱུར། ། ལྷ་མོ་གསོང་པོར་སྨྲ་བ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ཚིག་རྐང་དྲུག་གིས་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལས་གསང་བ་ཁྱད་པར་གྱི་རྟགས་ངོས་གཟུང་བས་མཚན་མ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། མཁའ་འགྲོ་མའི་རིགས་ནི་འདིར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རིགས་སུ་བསྡུས་པའོ། ། དཔའ་བོའི་དབང་སོགས་ཡིན་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་དཔའ་བོ་ཐབས་སྣང་བའི་ཆ་དང་དབང་ཕྱུག་ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ལས་བདེ་ཆེན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སུ་རྒྱས་གདབ་པ་སྟེ།

The Joyful Consort is the mistress of blessings. The Irreversible One is the emptiness that correctly enters the expanse in the sense of being non-returning. Regarding the six lines beginning with "The mind is the universal protector," the mind is the protector; she possesses the glory of indivisible wisdom. She is the Great Wisdom Goddess who guards joy, the unsurpassed play of the lineage, and the wrathful one who eliminates conceptual elaborations. The goddess Ehi Ki is the one who clarifies both subduing and caring for others. She is the Mistress of Joy, who causes laughter; she possesses the peerless, authentic heart mantra through four lines. She leads and holds one in the state of joy. She is the Coemergent Body of Union, the Great Blazing Fierce One of Equal Taste, and the supreme, powerful meditative absorption. The goddess is the essence that completely integrates the non-duality of the Lord of the Family, the Vajra Holder, and the abode of the household, the one who clarifies space. Through the lotus dance of the expanse of phenomena, she is the mistress who generates the joy of offerings and becomes the Perfection of Wisdom. The goddess is the one who speaks truthfully; this is taught by six lines. From that, to identify the signs of the special secret and understand the characteristics: the classes of ḍākinīs are here subsumed into the classes of body, speech, mind, qualities, activity, wisdom, and great bliss. It is said, "They are the lords of heroes and so forth." Thus, the heroes are the aspect of the appearance of skillful means, and the lords are the aspect of the emptiness of insight; they are sealed as the non-dual wisdom of great bliss.

དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་ངེས་པ་བདུན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཐོད་པ་ནི་བདེ་བའི་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱ་བ་པདྨ་བྷཾ་ཛའོ། ། དགྲ་སྟ་ནི་སྐྱེ་བའི་ལྗོན་ཤིང་གཅོད་པས་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་རྩད་ནས་གཅོད་པའོ། ། མཆེ་བ་བཞི་ལྡན་ནི་རྣམ་རྟོག་ཟས་སུ་ཟ་བས་བདུད་བཞི་འཇོམས་པའོ། ། རལ་གྲི་ནི་སྤང་བྱ་མ་ལུས་པ་གཅོད་ཅིང་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེར་བའི་བརྡའོ། ། ཀུན་དུ་སྐྲག་བྱེད་ནི་མདུང་ཐུང་སྟེ་ལྟ་བ་ངན་པའི་ཕྱོགས་རིགས་པས་འབིགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འབུད་དུང་ཉིད་དག་ནི་རང་འབྱུང་དྲི་མ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ཉིད་ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུའོ། ། རིགས་བསྡུས་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་རྒྱས་བཏབ་པའི་གསང་བ་ཡིན་པར་བཤད་ཅེས་སྙིང་པོ་འདུ་བའི་དོན་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པར་བརྗོད་པ་ནི་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཚིག་དོན་བཅས་པ་ལས་རྣལ་འབྱོར་མའི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བརྗེ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འདས་པའོ། ། ཕྱག་མཚན་ནི་རིགས་སོ་སོ་བའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་དུ་རྒྱས་གདབ་པའི་གསང་བ་བདུན་པོའི་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདིར་རྣལ་འབྱོར་མ་བླ་ན་མེད་པའི་གསང་ཆེན་འདི་ཉིད་དུ་མཁའ་འགྲོ་མའི་རིགས་བདུན་དུ་ངེས་པ་དང་། བསྡུས་པ་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མས་རྒྱས་གདབ་པ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་དག་སྤྱིར་བསྟན་ལ།

In this regard, one should understand the seven certainties of the mudrās. The skull-cup is the lotus-vessel (padmabhāṇḍa) for tasting the amṛta of bliss. The battle-axe severs the tree of birth, thereby cutting ignorance and the rest at their root. The four fangs, by consuming conceptual thought as food, conquer the four Māras. The sword is a symbol that cuts through all that is to be abandoned without exception and bestows the great accomplishment (siddhi). The "terror-inducer" is the short spear, which pierces the side of evil views with reasoning. The vajra is the primordial wisdom (jñāna) that cannot be split by conceptual thought. The conch itself proclaims the sound of the self-arisen, stainless Dharma throughout the ten directions. The "collection of families" is explained as the secret sealed by the Great Mudrā of the glorious Vajrayoginī herself; thus, the meaning of the gathering of the essence is shown. Now, to show the title of the chapter: in the Śrī-cakrasaṃvara-abhidhāna, from the condensed tantra together with its words and meaning, the complete transformation of the yoginī’s form refers to the mundane and the transcendent. The hand-symbols are the distinctions of the individual families. The teaching on the mudrās is the secret of sealing the body, speech, and mind with the four mudrās. This is the explanation of the seventeenth chapter, which teaches the specific ritual of the seven secrets. Here, in this very Great Secret of the Unsurpassed Yoginī, the seven families of ḍākinīs are established. Following the aforementioned sealing by the glorious Vajrayoginī in the condensed version, the word "then" is used to introduce them in general.

ཁྱད་པར་དུ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་དམ་ཚིག་གི་རིགས་ཀྱི་ལཱ་མའི་ཁྱད་པར་དམིགས་བསལ་བ་སྟོན་པ་ནོ། གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སྤྱོད་པའི་བྱེད་ལས་རྣམ་པར་གྱུར་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། ། གང་ཞིག་ནི་གནས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའོ། ། ཡང་དག་ཤེས་པ་ཡིས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། མཁའ་འགྲོའི་ཡེ་ཤེས་གསང་བའི་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་གནས་པ་ན་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་སྟེར་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། ། དེས་མདོར་བསྟན་ནས། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་དང་པོར་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའི་ཁྱད་པར་ངོས་གཟུང་བ་དང་། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རིགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་དང་། དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་རིགས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་དང་། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་དང་། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རིགས་དང་། དམ་ཚིག་རྒྱལ་པོའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་ངོས་གཟུང་བ་བསྟན་པའོ། ། གསང་བའི་དབང་ཕྱུག་འདོད་ཡོན་མི་འཆི་ཡེ་ཤེས་དག་པ་རང་བཞིན་རིགས་ལྡན་ཡོན་ཏན་དབང་ལས་ནི། ། ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་རིགས་སྐྱེས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་རྒྱས་གདབ་དེ་ཉིད་གསང་བ་འཕོ་ཚུལ་ཡེ་ཤེས་ཐུབ་པ་ནི། ། ཐུན་མོང་གསང་བ་ལས་ནི་མི་འདའ་གདུང་ནི་སོ་སོའི་རིགས་གྱུར་སྤྱོད་ཡུལ་རིམ་པས་བདེ་སྟེར་འཕེལ་བ་གང་། ། ཞི་དྲག་ཚར་བཅད་རྗེས་འཛིན་ཕྲིན་ལས་མཁའ་འགྲོ་ཡུལ་དང་དུས་ཀུན་བདེ་བར་རོལ་པའོ། །

In particular, this teaches the specific distinctions between the ḍākinīs of the vajra family and the lāmās of the samaya family. Furthermore, that which is to be explained consists of the subject matter and the expressive words. The characteristics of the ḍākinīs are the transformation of their conduct and the demonstration of their specific families. That which is comprised of the three abodes is the distinction of the co-emergent goddesses and so forth. When a yogin abides in the secret vows and samaya of the ḍākinī wisdom, all accomplishments will be swiftly bestowed. Having thus presented the summary, the detailed explanation begins with identifying the distinctions of the ḍākinīs of the lotus family, followed by the ḍākinīs of the glorious Heruka family, the Ratnaśrī family, the Tathāgata family yoginīs, the Akṣobhya family, the glorious Vajrasattva family, the glorious Heruka family, and the identification of the yoginīs of the Samayarāja family. Through the power of the qualities of the secret Īśvara, the immortal wisdom of the pure natural family, the goddesses born of the Buddha family, possessing the four mudrās, are sealed. That very secret mode of transference is the wisdom of the Sage. Not transgressing the common secret, the lineage becomes the respective family, and the sphere of activity gradually bestows and increases bliss. Through the activities of pacifying, increasing, magnetizing, and subjugating, the ḍākinīs sport in bliss throughout all places and times.

ལེའུའི་མཚན་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཚན་མའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལན་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནས། སྒྲུབ་པ་པོའི་ལཱ་མའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལས་རིན་ཆེན་དང་། པདྨའི་རིགས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་ཞེས་པས་གཞུང་བསྡུ་བའོ། ། ལེའུ་བཅུ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་རིགས་ལྡན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་པ་འདིར་ཡན་ལག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་བརྡ་སྟོན་པའོ། ། ཐ་སྙད་པའི་བརྡ་ལས་འདས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བརྡ་སྟོན་པ་ཉིད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་མཚོན་ཕྱིར་བརྡ་དང་ཆོ་ག་ཐེ་ཚོམ་བྲལ་བྱེད་གསང་ཆེན་སྤྱོད་པའི་དེ་ཉིད་དོན། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོས་ཟག་མེད་བདེ་ཆེན་མཚོན་བྱེད་ཕྱག་རྒྱ་གར་གྱིས་དྲིས་དང་ལན་བསྟན་པའོ། ། འདི་ཉིད་ལ་དགོངས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གསང་བ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་དང་། རིགས་ལྡན་གྱི་བརྡལ་བརྟེན་པའི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་། ཁྱད་པར་དང་སྤྱིའི་བརྡ་གསལ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་གསལ་བས་ངེས་པར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་ཉི་ཤུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་མི་འགྱུར་བ་གསང་བའི་རྒྱས་འདེབས་པར་བྱེད་པ།

The title of the chapter is the explanation of the eighteenth chapter, the ritual of the characteristics of the colors and the signs of the spheres of activity of all yoginīs. Then, to specifically teach the mudrās of method and wisdom and their respective responses: from the words "Then..." up to "the characteristics of the practitioner’s lāmā," and so forth, there is a brief presentation and a detailed explanation. This teaches the characteristics of the Jewel family, the Lotus family, the Tathāgata family, Akṣobhyavajra, and the Action family. The phrase "to Vajravārāhī" concludes the source text. This is the explanation of the nineteenth chapter. Now, having fully understood the characteristics and the specific nature of the families as taught above, this twentieth chapter teaches the symbols of the branch mudrās. It teaches the symbols of the wisdom of suchness, which transcends conventional symbols. To perfectly symbolize wisdom, the symbols and rituals that eliminate doubt are the reality of the conduct of the Great Secret. Through the great ascetic discipline, the mudrā dance symbolizes uncontaminated great bliss. This very chapter perfectly reveals the special secret intention, the profound and vast essence based on the symbols of the families, and the definitive suchness that clarifies the specific and general symbols. This teaches the unsurpassed secret of wisdom. This is the explanation of the twentieth chapter. Now, to seal with the unchanging secret seal:

ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ལ་བློ་ངེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་བརྡས་མཚོན་དེ་ཉིད་ལམ་གྱི་འཇུག་ལྡོག་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཉེར་བསྟན་བསྡུས་པའི་བརྡ་གང་ནུས་ལྡན་དགེ་བའི་ཆོས་ཉིད་རོ་མཉམ་བདེ་ཆེན་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། གསང་བ་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཉེ་བར་གདམས་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ། འདི་དག་ལྟ་བའི་བརྡ་བསྟན་པ་གསང་བའོ། ། ལེའུ་ཉེར་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་འདུས་པའི་བརྡ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གསང་བ་སྟོན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེ་ཆེན་གྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟོན་པ་ལ། ཡང་དག་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བ་ཁྱད་པར་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། འདིས་ནི་བཀས་གནང་མཆོད་བྱའི་ལྷ་མོས་འཁོར་བ་སྒྲོལ་བྱེད་ཡན་ལག་གསང་བ་ཕྱག་རྒྱས་བསྡུས་པ་སྟེ། གང་སྟོན་ལམ་བྱེད་ཐུན་མོང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་སྟེར་བག་ཆགས་མ་འཁྲུལ་ལམ་སྦྱང་ཕྱིར། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གདམས་པ་སྟེ། གང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བྱེད་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་གསང་བ་ཉེ་བར་གདམས་པས་གཞུང་བསྡུས་པ་སྟེ། ལེའུ་ཉེར་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདིར་སྙིང་པོའི་གསང་བ་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལས་རིགས་ལྡན་མའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་བྱེ་བྲག་ངེས་པ་བསྟན་པ་ལས།

The Mahāmudrā, which symbolizes the great bliss of primordial wisdom, is the definitive realization of the non-dual meaning. It is symbolized by the signs of the yogi who is victorious in all directions; it is the conduct of entering and reversing the path. By means of these concise symbolic instructions, one will manifest the great bliss of the equal taste of the nature of phenomena (dharmatā) endowed with power. This is the definitive characteristic that reveals the secret primordial wisdom of great bliss. It is the specific realization that distinguishes the object and the aspects of the primordial wisdom of suchness (tathatā), as closely instructed by the Tathāgata. These are the secret symbolic teachings on the view. This concludes the commentary on the twenty-first chapter. Now, regarding the teaching on the conduct of the great bliss of suchness, which reveals the secret of primordial wisdom through the symbols of the gathered limbs: this is the teaching on the authentic, secret, and unsurpassed mudrā. By this, the goddess who is the object of worship and authorized by the command liberates saṃsāra; she is the condensed secret limb of the mudrā. Whatever is taught is established as the common sphere of activity for the path. In order to purify the path of unerring habitual tendencies, this is the instruction that brings about the manifestation of the primordial wisdom of the mind of suchness without doubt. By means of the transformation of the functions of method and insight, primordial wisdom is realized; thus, the source text is condensed through the close instruction on the secret. This concludes the commentary on the twenty-second chapter. Here, from the vow of the essential secret primordial wisdom of great bliss, the specific determination of the mudrās of the families of the Kulinīs is taught.

གང་གིས་གང་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྗེས་ཆགས་བདེ་བར་ཀུན་སྤྱོད་རོལ་པའི་ཆགས་ཚུལ་དུ་མ་དེ་ལས་ནི། ། དེ་ཉིད་རིམ་པ་ཕྱག་རྒྱས་མི་འགྱུར་ཡོན་ཏན་རྒྱས་བྱེད་རྟགས་ནི་གསང་བ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་རོལ། ། ཉེ་བར་གདམས་པས་ཡུལ་བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས་ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེ་བའི་མཚན་མ་འཆར་བ་ཉིད་ལས། ཕྱི་དང་ནང་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་ཁམས་འདུ་བའི་བྱེད་པ་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པ་གསལ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། རིགས་ལྡན་གྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཕྱག་རྒྱའི་གྲུབ་པ་ཡེ་ཤེས་མངོན་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ། རྣམ་པར་འཕོ་འགྱུར་འཇུག་ལྡོག་གསང་བར་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བས་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་། སྔགས་ངག་གི་རྣམ་པར་དབྱངས་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུ་དང་། རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེས་ཚུལ་ངོས་གཟུང་བ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ལ་གནས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལ་ཚོགས་དྲུག་བདེ་བར་རོལ་པའི་སྤྱོད་པ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་པའི་སྤྱོད་པ་བྱ་བའོ། ། ལྷ་དང་སྔགས་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་མི་འགྱུར་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་ལས། སྐུའི་ཕྲིན་ལས་དང་། གསུང་གི་བརྗོད་པ། ཐུགས་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱི་བྱེད་པ་བསྟན་ཅིང་གཞུང་བསྡུ་བ་སྟེ་ལེའུ་ཉེར་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་གོང་དུ་རིགས་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་རྟགས་ཀྱི་བྱེད་པ་རྣམ་པ་དང་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པས། རྣལ་འབྱོར་པ་གསང་བའི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པས།

Through whatever means and wherever the yogi and yoginī engage in the play of passionate conduct for the sake of bliss, from that manifold mode of passion, the stages of reality are sealed. This is the sign that increases immutable qualities, the secret play of non-duality in both meditative equipoise and post-meditation. By the close instruction, the object is the source of bliss; through the manner of utilizing the sphere of passionate conduct, which is the distinction of primordial wisdom, the very sign of bliss arises. From that, the outer and inner transformations clearly demonstrate the activity of gathering the elements. By the manner of conduct of the lineage-holder, the unsurpassed accomplishment of the mudrā and the manifestation of primordial wisdom are realized. Through the secret self-consecration of the process of transference, transformation, engagement, and reversal, the activities of the body are performed. Through transformation, the bliss of primordial wisdom is generated. The mantra of speech is like the resonance of an echo, and the way the experience arises through the mudrā of the family is identified. Abiding in the manner of an illusion, the conduct of the six sense-aggregates playing in bliss toward objects such as form is the conduct of the avadhūti. From the play of the supreme secret great bliss of the deity, mantra, and primordial wisdom, which is the coemergent primordial wisdom, the activities of the body, the expressions of speech, and the functions of the meditative concentration of the mind are shown; this is the summary of the source text, the explanation of the twenty-third chapter. In that regard, having realized the aspects and characteristics of the signs of the distinction of the lineage-holder as described above, the yogi abides in the secret conduct.

གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པར་བགྲོད་པའམ། ཡང་ན་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་དབེན་པར་ག་ཎ་ཙཀྲ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་བརྡའི་སྒོ་ནས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལམ་དུ་འགྱུར་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་མྱུར་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་ལས། གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ་སྟེ། སྔར་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པར་ཡི་གེ་རེ་རེ་པའི་བརྡ་བསྟན་པས་ངག་གི་བརྡ་སྤྱིར་བསྟན་ལ། འདིར་ངག་གི་བརྡའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡི་གེ་འདུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལུས་བརྡ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་ཅིང་སྒྲུབ་པ་པོའི་བརྡ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་སྤུན་དང་སྲིང་མོར་ངེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་སྐད་མི་གཅིག་པ་ཡང་ལྷ་དང་སྔགས་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་པའི་དོན་གྱིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་གང་གིས་བརྡ་དག་གིས་ངེས་པར་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། འདིར་ཀླ་ཀློའི་སྐད་ལྟ་བུ་སྒྲ་མཁན་དང་རྟོག་གེ་བས་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་བསྟན་པའོ། ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། དང་པོ་དྲི་བ་དང་ལན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྟོན་པའི་བརྡའ་ངོ་འཕྲོད་པར་བྱ་བ་དང་། ། བརྡ་ཕལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་ཆོས་ཉིད་རོ་མཉམ་དུ་སྟོན་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་ཁྱད་པར་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དང་། རིགས་ལ་དགོངས་པ་བསྟན་པའོ། ། པོ་ཏང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོང་པོར་སྨྲ་བ་ནི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བབ་སྟེ་རྟོག་པ་གཅོད་པས་སོ། །

Whether traveling to the sacred sites, the secondary sites, and so forth, or else staying in solitude in charnel grounds and the like during the time of the gaṇacakra and other such occasions, the five sensory qualities become the path through the medium of symbols, whereby the coemergent wisdom (sahaja-jñāna) is swiftly realized. To demonstrate that very point, from the section on the unsurpassed conduct itself, it says: "Furthermore, that which is to be explained..." Previously, in the fifteenth chapter, the symbols of individual syllables were taught, thereby teaching the general symbols of speech. Here, however, is the section on the symbols of speech, which concerns the meaning of the assembly of syllables. As for the symbols of the body, these were taught above and consist of the specific symbols of the practitioner; these are to be understood through their distinctions. Regarding the certainty of the heroes and yoginīs of the glorious Cakrasaṃvara as brothers and sisters: even if they come from different lands and speak different languages, because they share the same deity, mantra, and maṇḍala, they will certainly recognize one another through these symbols when they gather together. Here, the purpose is shown to be that which is unknown to grammarians and logicians, such as the language of the barbarians (mleccha). In the detailed explanation, first, the symbols taught in the manner of questions and answers are to be recognized. Then, ordinary symbols are shown to demonstrate the various dharmatās as having a single taste. Furthermore, wisdom is realized through the specific modes of conduct, and in particular, the sequence of places such as the charnel grounds is taught. This includes the manner of physical gestures and the intended meaning regarding the families (kula). Regarding the term potanggi: speaking honestly is the natural state of the dharmatā, for it cuts through conceptual construction.

པྲ་ཏི་པོ་ཏཾ་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོང་བོར་སྨྲ་བའི་ལན་ནི། རྟོག་པ་དེ་སེམས་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་པར་རྟོགས་པས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྟོན་པའོ། ། ག་མུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་པོ་ཞེས་པ་སྐྱོབ་པ་སྟེ། ཕྱིར་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལའོ། ། ལུཾ་བཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་ཡང་དག་པར་ན་ཤེས་རབ་ཏུ་འོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཀུ་ཏ་ནི་གནས་ག་གེ་མོ་ནས་འོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་ཀྱི་རྩ་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་རླུང་འགྲོ་འོང་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཧི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡིས་ནི་ནང་གི་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྟེན་པས། མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། ལྕེ་སོ་ལ་རེག་པས་ལྟོགས་པར་སྟོན་པ་ནི། མགྲིན་པར་རོ་དྲུག་ལ་ལོངས་མ་སྤྱད་ཅེས་པའོ། ། ཁ་ལ་རེག་པས་ཟོས་སོ་ནི་ཉམས་མྱོང་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤེས་པའོ། ། ལྕེ་རྩེ་ལ་རེག་པ་ནི་ཚིམ་ཞིང་བདེ་བས་ཁེངས་པས་ངོམས་སོ་ཞེའོ། ། གྲྀཧྞ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྲམ་ཟེ་སྨྲ་བ་ནི་གཙང་མའི་དྲང་སྲོང་སྟེ། རྩ་ཀུན་འདར་མཆོག་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྙི་རཱ་བྲ་མ་ཞེས་པ་སྙིང་པོ་ཉིད་དོ་ནི་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་རོ་གཅིག་པའི་ཧའི་ད་ཡ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལེན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པའོ། ། ས་གམ་ནི་མིའོ་ཞེས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་གཟུགས་སོ། ། ཤྲ་བི་ཎི་རྣ་བའོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲ་བརྙན་ལྟར་རོ། །

Pratibodhaṃ means the response of speaking honestly: it shows the ultimate meaning of the union of non-abiding, by realizing that all phenomena are truly empty of conceptual thought. Gamu means "goer," which is the protector; it refers to the authentic path by way of skillful means. Luṃbaṃ means that the heart mantra is, in reality, insight; it is the Middle Way. Kuta means "from such-and-such a place"; it refers to the non-coming and going of the winds in all the channel locations of the body, such as non-conceptuality and so forth. Dehi means "food"; by partaking of the five internal meats and five nectars (amṛta), one experiences the non-abiding in the two extremes. Touching the tongue to the teeth indicates hunger; this means not enjoying the six tastes in the throat. Touching the mouth indicates eating; this means knowing the experience as the coemergent wisdom of bliss and emptiness. Touching the tip of the tongue indicates being satisfied and full of bliss; it means one is satiated. Gṛhṇa means that the "Brahmin" (brāhmaṇa) refers to a pure sage, who abides in the supreme avadhūtī channel. Śirābrāhma means the heart mantra itself; it shows that all mindfulness is of one taste in the mind, and that from all phenomena being like an illusion, one takes the heart mantra of wisdom. Sakam means "human," which is the form of Vajrarūpā and the Yoginī. Śravinī means "ear," which means all phenomena are like echoes.

མཱ་རཱ་ཎ་ནི་སྒྲ་ངན་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རྩད་ནས་གཅོད་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་སྤོང་བ་ལའོ། ། གྷནྡྷ་ཞེས་པ་ནི་དྲིའི་མཆོག་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། ཤིང་ཀརྞི་ཀའོ་ཞེས་སིམ་པས་ལུས་སེམས་ལ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་སྟེ་སིཧླ་དང་པདྨ་དབང་གི་དྲི་བྲོ་བས། ཏྲིཥྚ་ན་དྲིས་བསྒོ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་པ་མེད་པའི་དྲིའོ། ། གྷྲི་ཧ་ར་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་གཏོང་བ་སྤྱི་བོ་ནས་འབབ་པའི་རོ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཡིནྟ་ན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ལྷའི་ཚོམ་བུའོ། ། ཨ་གུ་ལི་ནི་ཡན་ལག་སྟེ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གང་བས་མཚན་དཔེ་གྲུབ་པའོ། ། ཨ་མྲྀ་ཏ་སྭ་ན་ནི་སྲུབ་པ་སྟེ། ར་ས་ཡ་ནཱ་ནི་བདུད་རྩིའི་སྦྱོར་བས་བདེ་ཆེན་དུའོ། ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ན་ཊ་ལ་ཀ་སྟེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རིགས་བདུན་གྱི་ལུས་ཀྱིས་སྒོ་གསུམ་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་ནོ། ། ཏྲི་བ་པ་ནི་ཞུ་བ་སྟེ་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་ལས་ཐིག་ལེ་འབབ་པས་སོ། ། ད་ན་ད་ནི་ཆར་འབབ་པ་བཟློག་པ། གཏུམ་མོའི་མེ་དང་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་བཟློག་པའོ། ། ན་ར་ཀ་ནི་ནང་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཡང་ན་ཆོས་ཉིད་ལའོ། ། ཥ་ནམ་ནི་བཞི་མདོ་སྟེ་རྩ་གསུམ་འདུས་པའི་རོ་གཅིག་པའོ། ། དེར་རྣམ་ཤེས་དག་པའི་ཚུལ་ཨ་མོ་ཀ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཅེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགགས་ཤིང་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཉིད་དོ། ། ཀ་ཀི་ལ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོ་བཞི་ཞིང་གི་རྣམ་ཐར་བཞིའོ། ། པ་ཤུ་ལི་ཀ་ནི་ཁྱིམ་སྟེ་འཁོར་ལོ་ལྔའི་ཡུལ་ཉེར་བཞིའི་ནང་དུའོ། ། དེར་རྣལ་འབྱོར་མ་ཌཱ་ཀི་ནི་སྲིང་མོ་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་སོ་བདུན་ཀུན་སྤྱོད་མའོ། །

Māraṇa is the severing of all afflictions, conceptual thoughts, and evil sounds at their root, thereby abandoning the grasping at entities. Gandha is the supreme, unsurpassed fragrance, the karnikāra tree, which generates bliss in body and mind through its scent; it is the fragrance of sila and the lotus of power. Triṣṭana is the scent of perfuming, the fragrance of unimpaired primordial wisdom (jñāna). Gṛhara is the vajra water, the vajra taste that flows from the crown of the head. Yinta is the maṇḍala, the assembly of deities. Aguḷi is the limbs, which are completely filled with bodhicitta, thereby accomplishing the major and minor marks. Amṛtasvana is churning; rasāyana is the application of nectar into great bliss. Together with whom? With naṭalaka, the ḍākinī, who possesses the mudrā that gathers the three doors through the bodies of the seven families. Tripapa is melting, as the drops descend from the haṃ at the crown. Danadani is the reversal of falling rain; it is the reversal of the stream of nectar through the fire of caṇḍālī and yogic exercises. Naraka is the maṇḍala of the internal body, or alternatively, the nature of phenomena (dharmatā). Ṣaṇama is the crossroads, the single taste where the three channels meet. There, the manner in which consciousness is purified is amoka, the "charnel ground," where conceptualization ceases and non-conceptual primordial wisdom arises. Kakila is the four gates of the maṇḍala, the four liberations of the fields. Paśuli is the house, within the twenty-four sites of the five wheels. There, the yoginīs, ḍākinīs, sisters, and goddesses are the thirty-seven saṃcāriṇī goddesses.

མེ་ཏ་ཀ་ནི་ཆུ་བོ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ཞག་འབབ་པ་ལྟར་རོ། ། ཤི་རོ་ནི་རྫུན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པའོ། ། ཀརྞ་ནི་ལྟེ་བ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དབུ་མའི་སྙིང་པོ་སྤྲོས་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། པཱ་རཱ་ནི་སྐྲ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་དུ་མ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རོ་གཅིག་པའོ། ། ཏེ་ཙ་ནི་མཆོད་རྟེན་ནོ་ཞེས་ཡེ་ཤེས་སྟོང་ཉིད་ཞི་བ་ཉིད་དོ། ། སྲོག་ཆགས་ལ་ཀུཾ་བྷིར་ནི་ཆུ་སྲིན་ཏེ། ཆུའི་དྲི་མས་མ་གོས་པའོ། ། ཀྲི་ཎ་རི་ནི་མེ་ཏོག་ནི་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་ཀྱི་ཁམས་སོ། ། དུ་མུལ་ནི་རྒོད་པ་སྟེ་བདེ་བ་ལམ་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དུར་དྷྱ་ནི་ཆུ་འཛིན་ཕྱིའི་སྤྲིན་ཏེ། ནང་ནི་ཧཾ་ལས་རླུང་སེམས་འདྲེས་པའི་ཐིག་ལེའི་འབྱུང་གནས་སོ། ། དྷུ་བ་ནི་མེ་ཙཎྜ་ལཱི་ལས་བྱུང་བའི་དུ་བས་བདུག་པའོ། ། ལུས་ལ་ས་ནུ་ཞེས་རི་བོ་བཅུ་གཉིས་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་གནས་སོ། ། ལུས་ལས་འབྱུང་བས་རི་ཏ་ནི་ཆུ་བོ་ཕྱི་ནང་དུ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་སོགས་པ་འབབ་པའོ། ། ན་ར་དྷ་ས་ནི་རོའོ་ཞེས་རོ་ལངས་རྟོག་པ་འགགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། བྷ་དན་ཀི་ནི་གདོང་ངོ་ཞེས་ལྷའི་ཞལ་མི་འདྲ་བ་གླང་པོ་ཆེ་སྟོབས་ལྡན་མི་ལྡོག་པའོ། ། ངག་དག་པར་སྟོན་པར་ཛཱི་ཀི་ནི་ཞེས་མགྲིན་པར་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལ་དབང་ཐོབ་པའོ། ། ཨཱདྷཱ་ན་ནི་སོའི་བཅུ་དྲུག་གཉིས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་རྩ་བར་འབབ་པའོ། ། བྷཱ་ཀྵི་ནི་རྒྱལ་མཚན་ཏེ་རླུང་སེམས་གཉིས་མེད་འཁྱམས་མཐོང་བའོ། ། ཙྪ་དོ་ནི་ཡི་གེ་རླུང་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། ། ཙ་ལ་ནི་རྒྱུ་བའི་རླུང་འགྲོ་འོང་གི་སྒྲའོ། །

Meta is like a river of the flow of nectar. Śiro is "falsehood," which is the realization that all things are like an illusion. Karṇa is the navel, the essence of the dharmatā of the central channel, the non-conceptual coemergent wisdom (jñāna). Pārā is the hair, the manifold and diverse becoming of a single taste in meditative absorption (samādhi). Teja is the "caitya," the peace of emptiness wisdom. Kuṃbhir is the "crocodile" for living beings, unstained by the impurities of water. Kṛṇari is the "flower," the element of the body arising from yaṃ. Dhumula is "laughter," the transformation of bliss into the path. Durdhya is the "water-holder," the external cloud; internally, it is the source of the drops (bindu) where wind and mind are merged from haṃ. Dhūpa is the "incense," the fuming smoke arising from the fire of caṇḍālī. Regarding the body, sanu refers to the twelve mountains, the sites that extensively reveal wisdom. Because they emerge from the body, rita is the "river," the flowing of the four great elements and so forth, both externally and internally. Naradhāsa is "corpse," the enjoyment of the cessation of the conceptualization of the vetāla. Bhāṇaki is the "face," the various faces of the deity, the powerful elephant that does not turn back. Jīki indicates the purification of speech, the attainment of mastery over the āli and kāli at the throat. Ādhāna is the sixteen drops of the two [teeth] flowing into the root. Bhākṣi is the "victory banner," the seeing of the non-dual wandering of wind and mind. Cchado is the syllables in the form of a garland of wind-mantras. Cala is the sound of the moving wind coming and going.

པ་ཤུ་ནི་རི་དྭགས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའོ། ། རིགས་ལ་དགོངས་པ་རྒྱུད་ངེས་པ་བསྟན་པ། ཤ་ས་བྷྲ་མ་ནི་བྲམ་ཟེའི་རིགས་གཟུངས་སྔགས་སོ། ། བ་རི་དྷི་ནི་རྒྱལ་རིགས་གསང་སྔགས་སོ། ། བྷི་ར་ཏི་ནི་རྗེ་རིགས་སོ། ། ཀྲུ་ར་ནི་དམངས་རིགས་བླ་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨན་ཏསྠ་ནི་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་གྲོང་སྟེ་རྩ་བའི་འཁོར་ལོ་ལྔའོ། ། ཕལ་གུ་ཤཾ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཕྱི་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་འཆར་བའོ། ། མ་ཧཱ་ཀྵ་ར་མ་ནི་བ་ཤུ་སྟེ། ཕྱུགས་ཆེན་པོ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ་ལམ་རིམ་ལ་མྱུར་དུ་སྦྱོར་བའོ། ། གཙེར་ནི་ར་སྐྱེས་མེ་འབར་བའི་གནས་སོ། ། ན་ར་ནི་ནི་རྩ་གཡས་སྟོང་ཆའོ། ། གྷོ་དྷ་ནི་ཁྱུ་མཆོག་རྩ་གཡོན་པ་བདེ་བའོ། ། མ་ན་མ་ཧེ་སྟེ་དབུ་མར་ལྡན་བདེ་ཆེན་ནོ། ། བྷ་ནི་ཤ་ཟ་བ་ཅན་ཡེ་ཤེས་རོ་མཉམ་དུའོ། ། དྷ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཡེ་ཤེས་ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། ཨ་དྷྱ་ནི་རང་རིག་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། གྷ་ཏ་ནི་རིགས་པའི་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཎ་དྷ་སྟེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའོ། ། ཧྲི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་པ་ན་ངོ་ཚ་བའོ། ། ཧོ་ཧི་ཏི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་འདྲེས་པར་མིང་རྒྱུ་འབྲས་སོ་སོའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། ཆོས་འབྱུང་སྟོང་པ་ལ་རེག་པ་ནི་མེ་ཐུན་གྱི་གཅིག་པ་འབར་འཛག་གིས་ཁམས་རྒྱས་པའོ། ། བླ་ལ་རེག་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་དུ་སྟེ་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ་འོག་མིན་གྱི་བར་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འོག་ན་མེད་པའོ། ། ད་ནི་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བ་ཕྱག་རྒྱའི་རིགས་ལྡན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལན་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་པས།

Paśu refers to being free from the wildness of dullness and agitation. Regarding the kula (families): Śaśabhrama is the dhāraṇī-mantra of the Brahmin family; Varidhi is the secret mantra of the Kṣatriya family; Bhirati is the Vaiśya family; Kūra is the mantra of the Guru for the Śūdra family; and Antastha is the village of the outcastes, which are the five root cakras. Phalguaśam is the arising of the thirty-two results of birth, the inner and outer dawning of jñāna (wisdom). Mahākṣarama is paśu; the "great beast" is the practitioner who is swiftly joined to the stages of the path. Caira is the place where the goat of fire blazes. Nara is the right channel, the aspect of emptiness. Ghoṭa is the bull, the left channel of bliss. Mana is the buffalo, which is the central channel, the great bliss. Bha is the piśāca (flesh-eater), in the equal taste of jñāna. Dha is the enumeration of the sixteen jñāna-drops. Adhya is the king of self-awareness. Ghata refers to the pīṭhas, upapīṭhas, and so forth. Ṇadhas is the realization of the sixteen emptinesses. Hri is the sense of shame when there is no samādhi. Hohiti is the distinct differentiation of the names and causes and effects of all dharmas without confusion. Touching the empty dharmodaya is the expansion of the elements through the blazing and dripping of the single me-thun (fire-union). Touching bla (the crown) is the movement into emptiness, ascending higher and higher until reaching Akaniṣṭha, where there is nothing superior below. Now, the summary is the mudrā of the kula. The vīra and yoginī regarding the mudrā...

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གསུང་གི་ཡན་ལག་གི་བརྡ་ནི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དབྱེར་མེད་དུ་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པ་གསང་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གིས་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོ་ངག་གི་བརྡ་རྣམས་རྒྱུད་ཆེན་ཀུན་དུ་སྦས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་སྙིང་པོ་ངེས་པ་རྣམ་དག་རིམ་པ་བསྟན་པ་མཁའ་འགྲོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྔ་དང་ལྷ་མོ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་ལ། རིགས་བཞིའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྐྱེས་ལ་སོགས་པའམ་ཡང་ན། ཌཱ་ཀི་མ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པའི་བརྡའི་ཚིག་ལུས་ངག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བརྡར་བཏགས་པའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ། ཉེར་བཞི་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གསང་སྔགས་ལས། དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་ཟག་བརྩོན་འགྲུས་ཅན་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་པའི་ཞེས་པ་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་བསྒྲུབ་པ་ནི་འདིར་འཇུག་པ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། ། སྦས་པ་ནི་སྣོད་དང་མི་ལྡན་བསྐལ་པ་ངན་པའི་འགྲོ་བ་ལའོ། ། ཡང་ན་གོང་དུ་བསྡུ་བ་འབྱུང་ཡང་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མ་སྨོས་པའོ། ། བརྒྱད་པའི་མཐར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་སྔགས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྙིང་པོ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ལས། ཐོག་མར་ཨོཾ་དཔལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། མཐར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་དང་བཅས་པ་སོ་སོར་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེད་པར་རིགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ལས།

The symbolic terminology of the speech of glorious Heruka is the secret meaning that thoroughly teaches the inseparability of calm abiding and special insight. It is the meaning of the five spheres of the ḍākinīs and the goddesses, which are the pure, definitive heart-mantras possessing the four mudrās, hidden throughout the great tantras, and which constitute the great conduct of the unsurpassed secret. Now, to present the title of the chapter: it is the chapter on the ritual of designating the symbolic words of body, speech, and wisdom for the ḍākinīs of the vajra family and so forth, characterized by the four families, such as those born from wisdom and so on. This is the explanation of the twenty-fourth chapter. Now, from the uncommon secret mantra of the intention of the glorious Cakrasaṃvara Tantra, the words "Then" are spoken. This refers to the certain engagement here in the practice that accomplishes all the desired aims of diligent individuals with extreme speed, both in terms of activities and accomplishments. "Hidden" means concealed from those who are unsuitable vessels or from beings of degenerate eons. Alternatively, although the summary occurs above, it was not stated very clearly. It is to be applied at the end of the eighth [chapter], following the eight-line root mantra of the Blessed One. From the clear teaching of the root heart-mantras of the body, speech, and mind of the heroes of the three wheels, first is "Oṃ," which accomplishes the excellence of glory. Finally, together with "Hūṃ Hūṃ Phaṭ," it is taught as the unsurpassed secret condensed into a single family without being differentiated into particulars.

མོས་པ་དམན་པའི་སེམས་ཅན་གང་དག་སྦས་པ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། འདིར་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་པ་ནི་རྨོངས་ཤིང་སྟེ་དབང་པོ་རྟུལ་པོའི་དོན་དུའོ། ། མི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་འདི་ལ་མོས་པ་ཡོད་ཀྱང་བློ་ནུས་པ་མེད་པ། བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཅུང་ཟད་དང་ལྡན་པ་ལའོ་ཞེས་དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་གདམས་པའོ། ། དེ་ལས་གསང་སྔགས་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་བསྟན་པ་ལ། དཔའ་བོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་ལྔ་དབྱེར་མེད་ལས། ། དེ་ཉིད་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་གསང་བ་གོང་དུ་བསྡུ་བ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་གསལ་བར་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པའི་དོན་གྱི་སྙིང་པོའི་གསང་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་ཞེས་འགྲོ་ལྡིང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲ་བཤད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་འདས་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པས་བཟླས་པར་བསྟན་པའོ། ། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་ཅིང་གསལ་བྱས་འཁོར་ལོ་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། སྒྲ་བཅས་འཁོར་བར་གྱུར་པ་ལས་ཀྱང་སྲོག་རྩོལ་འགོག་པའི་བཟླས་པ་གཞན་དུ་ཡ་སྡེ་བརྒྱད་པ་ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་འགྱུར། ། རྩ་བའི་གསང་སྔགས་རིག་པ་ཆེན་པོ་འདི་ཡིས་ཡེ་ཤེས་ལྷ་རྣམས་མ་ལུས་འབེབས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། རང་འབྱུང་གསང་སྔགས་ཟུང་འགྱུར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་འཁོར་དམ་ཚིག་སྙིང་པོ་དག་པ་རྡོ་རྗེ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

Because those sentient beings of inferior inclination find it difficult to realize the hidden [meaning], what is taught here in a very clear manner is for the sake of the deluded, those of dull faculties. "Ignorant" refers to those who, though possessing devotion to this Dharma, lack intellectual capacity, and who possess only a slight degree of the mind of loving-kindness and compassion; this is the instruction given to them. Regarding the teaching of the meaning of the Unsurpassed Secret Mantra: the Hero is the Blessed One, the glorious Heruka himself, and the Yoginī is Vajravārāhī. From the inseparable five bodies of their non-dual form, the secret vajra of the body, speech, and mind of that very assembly of deities is not clearly manifest in its own essence, but is taught in the manner of the seed-syllables of the maṇḍala deities. The heart mantra of this meaning is as follows; it is taught that one should recite it while possessing the concentration of deity yoga, which transcends the manner of explaining through the etymological analysis of the Drāviḍa language. The heroes and yoginīs are arranged and made clear within the maṇḍala of the body, possessing the nature of the five wheels. Even from the cycle of sounds, the recitation that restrains the vital winds (prāṇāyāma) becomes the eighth class of the consonants, the inseparability of method and wisdom. By this great knowledge of the root secret mantra, all the wisdom deities without exception will be summoned. This is the teaching of the pure vajra essence of the samaya, the cycle of body, speech, and mind, which is the union of the self-arisen secret mantra. Now, in order to show the title of the chapter:

རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་དང་གཞན་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་གསང་བའི་ཆོ་གའི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉེར་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་ལམ་གྱི་གཞི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི། ལེའུ་དང་པོ་ལས། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་སྒྲུབ་པ་པོས། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་བསྐྱང་བར་བྱ། ། ཞེས་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལེའུ་འདིས་སྟོན་ལ། ཡང་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ། དམ་ཚིག་ཉམས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། དབང་བསྐུར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་པས་སོ། ། ཡང་དྲ་བསྡོམ་པ་ལས་ཀྱང་། སྔགས་པ་དམ་ཚིག་མེད་པ་ལ། ། ལྷ་ཡིས་བསྲུང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ། གལ་ཏེ་དམ་ཚིག་སྡོམ་གནས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱིས་ལེགས་སྐྱབས་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གྱིས་དེ་ཡང་བསྲུང་བར་བྱ་བ་དང་། མི་འབྲལ་བ་དང་། བཟའ་བ་དང་། སྤྱོད་པར་བྱ་བ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལེའུ་ཉེར་ལྔ་པ། རྩ་བའི་སྔགས་བསྟན་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། གཞན་ཡང་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་ལ་གནས་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དག་ལ་ཞེས་ཕྱིའི་ཀླུ་དང་མི་དང་ལྷའི་གནས་རྣམས་སོ། ། ནང་དུ་མི་གནས་གསུམ་པོའི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ལ་མ་གྲགས་པའོ། ། གསང་བ་ལྟར་ན་ལུས་ཅན་གྱི་སྒོ་གསུམ་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། ཡོད་མིན་པ་ནི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་དུ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ། བླ་ན་མེད་པའི་དམ་ཚིག་སྦས་པའོ། །

This is the explanation of the twenty-fifth chapter, which establishes the nature of phenomena (dharmatā) through the secret ritual of the maṇḍala, including Śrī Heruka himself and the twenty-four heroes of the wheels of body, speech, and mind, by means of the root mantra. Regarding that, abiding in the samaya as the foundation of the path is briefly indicated in the first chapter: "The practitioner, in profound meditative equipoise, should always maintain the samaya." This very point is explained in detail in this chapter. Furthermore, it is taught by way of its contrapositive: "If the samaya is impaired, one will not obtain empowerment or accomplishments within the maṇḍala." Also, from the Jāla-saṃvara: "The deities will not protect a mantra practitioner who lacks samaya; however, if one abides in the samaya and vows, the possessors of wisdom will provide excellent protection." Based on the meaning of such statements, one must protect [the samaya], not be separated from it, consume [the substances], engage in the conduct, and demonstrate the unsurpassed ascetic discipline (vrata). The word "then" refers to the period immediately following the teaching of the root mantra in the twenty-fifth chapter. Furthermore, for those abiding on the path of the Vajrayāna, it is especially necessary to abide in the samaya. "In the three worlds" refers to the external abodes of nāgas, humans, and gods. Internally, it refers to the four types of birth within the three realms. Secretly, it refers to the sphere of activity of the three doors of embodied beings. "Non-existent" refers to the profound and vast, unsurpassed samaya hidden within the Kriyā and other tantras.

གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་སྔགས་ཞེས་པ་ཡིད་ཅན་ཤེས་པ་སྐྱོབ་པ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྷ་དང་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཤེས་ན་ཞེས་བདག་དང་ལྷ་སྔགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐ་མི་དད་དུ་ཤེས་པས་དབྱེར་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱུད་གཞན་དུ་བསྟན་པའི་གཟུངས་དང་རིག་སྔགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནས་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་འདོར་བའོ་ཞེས་གླང་པོ་རྙེད་ནས་གླང་པོའི་རྗེས་མི་ཚོལ་བ་ལྟ་བུའོ། ། ད་ནི་དངོས་གཞི་ལམ་གྱི་དོན་དངོས་པོ་ལས། རིགས་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ཚུལ་གསང་བ་བསྟན་པ་ལས། ལུགས་འབྱུང་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོའི་བར་དུ་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་ལའོ། ། ལུགས་བཟློག་པ་ལྷ་མོ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནས་ལྷ་མོ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོའི་བར་དུ་གོ་བཟློག་ནས་བསྟན་པ་ལ་དགོངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་རིམ་པ་ལས་ཟློག་པ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། ། དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ཞེས་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། ཡང་དག་གནས་ནི་དཔའ་བོ་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གནས་པའོ། ། འོག་གི་ནི་ས་འོག་གི་ཀླུ་དབང་དུ་བྱ་སྟེ། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་ཕུག་ལ་སོགས་པའོ། ། སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་ལྷ་རྣམས་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་འོག་གི་གཏུམ་མོ་འབར་བས་ས་སྟེང་ས་བླའི་ཁམས་བདུད་རྩིར་དབབ་པ། དངོས་གྲུབ་སྟེར་ནི་བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་རང་བྱུང་དུ་འཆར་བའོ། །

To distinguish it from others, it is called the "mantra of Śrī Heruka." This means it protects the mind; for the nature of the mantra is inseparable from the deity. "If one knows that very [nature]" means that by knowing the suchness of the self, the deity, the mantra, and wisdom to be indivisible, they become inseparable. This shows that one need not rely on the dhāraṇīs and vidyāmantras taught in other tantras; it is like finding an elephant and no longer searching for its tracks. Now, regarding the actual meaning of the path in the main practice, the secret teaching on how the specific families abide is as follows: the forward order proceeds from Pracaṇḍā up to Mahāvīryā in their respective sequence. The reverse order is intended to be taught by reversing the sequence from the goddess Mahāvīryā back to the goddess Pracaṇḍā; this is also called the "reversal of the sequence." If one asks what their essential nature is and how they abide: "The messengers" refers to the yoginīs. "Abiding perfectly" means they abide in the maṇḍala in non-duality with the heroes. "Below" refers to bringing the nāga lords of the subterranean realms, such as the caves of the asuras, under one's power. "Above" refers to bringing the gods under one's power, who bestow the accomplishments (siddhis) of the sword and so forth, such as traveling through the sky. Alternatively, "below" refers to the blazing of inner heat (caṇḍālī), which brings the elements of the earth and the space above the earth down as nectar. "Bestowing accomplishment" means that the experience of bliss and emptiness arises spontaneously.

ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ནི་ལུས་ཀྱི་གནས་ལ་སོགས་པར་ཙཎྜ་ལཱི་འབར་བའོ། ། ཡང་དག་གནས་ནི་རྩ་དང་ཐིག་ལེ་རླུང་དབྱེར་མེད་བདེ་བར་སྦྱོར་བས་སོ། ། རིགས་ལྡན་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་བདག་གི་ཕོ་ཉམ་ཀུན་འགྲོ་བ་ནི། ཕོ་ཉ་ལྷན་སྐྱེས་མ་དང་། ཞིང་སྐྱེས་མ་དང་སྔགས་སྐྱེས་མ་སྟེ། བདག་གི་བདེ་བ་དེས་ས་གསུམ་ཁྱབ་པར་སྟོང་ཉིད་དུ་གནས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བྱང་སེམས་ཕ་དང་མ་ལས་ཐོབ་པའི་དེའི་བྱང་སེམས་ལུས་ཀྱི་སྤྱི་གཙུག་ནས་རྐང་མཐིལ་གྱི་བར་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་ཁྱབ་པར་རྒྱུ་བ་ཆོས་རྒྱའོ། ། ལུས་ཀྱི་ཁམས་དངས་མའི་ཆ་དང་སྙིགས་མའི་ཆ་འབྱེད་པར་བྱེད་པས་རྩ་གནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་ཀུན་དུ་འགྲོ་འོང་རླུང་གི་ནུས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། རང་ལུས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ལས། རིགས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པས་འོད་གསལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དང་དུ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ལས་ཕན་ཡོན་འབྱུང་བ་ནི། ཕོ་ཉ་མ་དེས་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། ཞེས་པས་དེ་ལས་ལུས་སེམས་བདེ་བར་གནས་སྤྲོས་པ་མེད་པས་ཞི་གནས། ཡེ་ཤེས་བདེ་ཆེན་མངོན་དུ་བྱས་པ་ལྷག་མཐོང་སྟེར་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དུ་འབྱུང་བས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རབ་ཏུ་སྟེར་བའོ། ། དེས་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ད་ནི་མངོན་པར་དད་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། དམ་ཚིག་མེད་པའི་སྐྱེ་བོས་དབེན་པར་སྒྲུབ་པ་པོས། རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ།

The female messengers are the blazing caṇḍālī within the locations of the body and so forth. The authentic abiding is the inseparability of the channels, drops, and winds through their union in bliss. Regarding the transformation into the four mudrās of the kula (family): my messengers are all-pervasive, consisting of the innate (sahaja), field-born (kṣetrajā), and mantra-born (mantrajā) messengers. Through that bliss of mine, they abide as emptiness pervading the three realms; this is the action mudrā (karmamudrā). The bodhicitta obtained from the father and mother flows pervasively as the support and the supported from the crown of the head to the soles of the feet in a single manner; this is the dharma mudrā (dharmamudrā). By distinguishing between the pure and impure portions of the bodily elements, the movement throughout all thirty-two channel locations arises from the power of the winds; this is the samaya (samaya). From that very illusory body of one’s own, by knowing the messengers of the family to be like dreams and illusions, they pervade the state of the luminous nature of phenomena (dharmatā), whereby the Great Mudrā (mahāmudrā) itself is attained. The benefits arising from that are as follows: "The messenger grants the accomplishments." Through this, body and mind abide in bliss; being free from conceptual elaboration, this is calm abiding (śamatha). The manifestation of the wisdom of great bliss is special insight (vipaśyanā). By practicing with the four mudrās, unimpeded power arises, thereby bestowing the sovereignty of accomplishment. This is the distinction of the attainment. Now, to demonstrate the distinction of manifest faith, the distinction of the yogic abode is as follows: the practitioner, secluded from those who lack the samaya, should perform the self-consecration.

རང་ལུས་ལྷར་གསལ་ཞིང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱ་བའོ། ། ཙུམྦི་ནི་ཞེས་རླུང་སྲོག་རྩོལ་འགོག་པས། འོག་རླུང་གྱེན་ལ་དྲང་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། ལྷག་པར་འཁྱུད་པ་ལུས་ཀྱི་མེ་མ་དང་གཉིད་མ་རྩེ་སྤྲད་ཅིང་ཀུན་འདར་རོ་མ་རྐྱང་མ་གཉིས་འཁྱུད་པ་ལྟར་རྩ་གསུམ་འདུས་པའོ། ། དེ་ལས་མཐོང་བ་ནི་ཙཎྜ་ལཱི་ཅུང་ཟད་བསྐུལ་བ་མཐོང་བས་མེ་ལྕེ་འབར་བའོ། ། དེ་དང་རེག་པ་དེ་བཞིན་ནི། ཀུན་འདར་ནས་བརྒྱུད་དེ་རིམ་གྱིས་གྱེན་ལ་གཤགས་པས་བདེ་ཆེན་གྱི་ཧཾ་ལ་རེག་པས་ཇི་སྙེད་ནི་བྱང་སེམས་འབབ་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཚོགས་རྣམས་ནི། ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་འབབ་པ་ལས། བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དངོས་གྲུབ་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་ལ་ནུས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་ཞེས་ལམ་ལ་གདམས་པའོ། ། ལམ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བདེན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་བྱེད་པ། ། ཞེས་པས་འཇུག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དངོས་པོ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་ལ། ལྡོག་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། གཞན་དུ་ནམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དགག་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་ལྷག་པའི་ལམ་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཕོ་ཉ་རྣམས་ཞེས་པ། མ་ནི་ཀུན་འདར་ཐོག་མར་ཆགས་པས་ཐུགས། སྲིང་མོ་རོ་མ། བུ་མོ་རྐྱང་མ་སྟེ་སྐུ་དང་གསུང་། ། རིག་མ་ནི་དེ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་འཁྲུལ་འཁོར་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ། གང་ཞིག་ཙཎྜལཱི་འབར་བ། །

One’s own body is visualized as the deity, taking the bliss of glorious Vajrayoginī as the path. By the term cumbini, the vital winds are restrained through the exertion of prāṇāyāma, drawing the lower wind upward. In particular, through the embrace, the me-ma and gnyid-ma channels of the body are joined at their tips. The three channels—the kun-'dar, ro-ma, and rkyang-ma—are gathered together as if in an embrace. From that, what is seen is the slight stimulation of the caṇḍālī, whereby the tongues of flame blaze forth. As for the contact with that: having passed through the kun-'dar and gradually ascended upward, it touches the haṃ of great bliss, whereby the bodhicitta descends in its full extent. Regarding the "assemblies of yogis": from the descent of the sixteen drops, the coemergent wisdom of bliss and emptiness arises; this is the "all-accomplishment," which is the instruction on the path for manifesting power in a single instant. To demonstrate the object for accomplishing the path, it is said: "The giver of all things." This means that through the illusion-like absorption of the conventional truth of engagement, it shows that things appear while lacking inherent existence; and through the reversal, it shows the ultimate truth as total luminosity (ābhāsvara). "Never otherwise" is a negation of all those who grasp at things and signs. Furthermore, for the accomplishment of the superior path, regarding the "messengers": the mother is the kun-'dar, first through passion, which is the Mind; the sister is the ro-ma, and the daughter is the rkyang-ma, which are Body and Speech. The "consort" is the practice of the yogic exercises (yantra) based upon those three. "Whatever the blazing of the caṇḍālī..." [is the result].

རྟག་ཏུ་འབར་འཛག་ལ་དམིགས་པས་སྔགས་སྦྱིན་པ་སྲོག་རྩོལ་འགོག་པའི་སྦྱོར་བས། དེའི་དེ་ཉིད་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་པའི་ཉམས་མྱོང་དྲོད་རྟགས་འཆར་བ་ལ་ཆོ་གར་བཤད་ཅེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་དངོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་འདིར་ནི། ། རྙེད་དཀའི་དམ་ཚིག་ང་ཡིས་བཤད། ། ཅེས་པས། ཐུན་མོང་གི་རྒྱུད་ལས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་སྟོན་པའི་རྒྱུད་འདིར་ནི། སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པས་རྙེད་དཀའ་བའི་དམ་ཚིག་ཁྱད་པར་བ་ང་ཡིས་བཤད་ཅེས་པས། དམ་ཚིག་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་འཇུག་པ་དང་། བྱེད་ལས་དབྱེ་བ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐབས། ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་དུ་ཤེས་རབ་ཁོ་ན་གཙོ་ཆེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་གཡོན་ནས་འགྲོ། ། ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་མཛེས་མའི་བདག་ཉིད་བདེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ནི། གཡོན་པའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་གནས་པས་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་གནས་པའི་བརྡ་གོ་བར་བྱའོ། ། དེས་རིགས་ལྡན་རྣམས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་རིགས་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོ་མཛེས་མ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་མཆོད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་ནི། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཅེས་པ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་སྩོལ་བར་འགྱུར་བའོ། །

By focusing on the constant blazing and dripping, the application of the mantra-generosity and the restraint of the vital winds causes the signs of warmth—the experience of the inseparability of bliss and emptiness, which is its very reality—to arise; this is explained as the ritual. Thus, it is taught as the method for accomplishing the non-dual wisdom of body, speech, and mind. Now, in order to explicitly teach the samayas (vows) to be guarded: "Next, in this Yoga Tantra, I shall explain the samayas that are difficult to find." This means that in this tantra, which teaches the non-duality of method and wisdom and is superior to the common tantras, I shall explain the extraordinary samayas that are difficult to find for those who lack the fortunate karma. Regarding this, one should engage in the application of the essence of the samaya, its etymology, its function, the methods for not letting it degenerate, and the restoration if it is impaired. First, in order to show that wisdom alone is primary in the Yoginī Tantras, it says: "Men and women walk from the left." This indicates that the essence of the beautiful Vajrayoginī herself, who possesses great bliss, abides in the conduct of the left; thus, one should understand the symbol of abiding in the inseparability of bliss and emptiness. "By that, those of the [right] family should be honored" means that the beautiful goddesses of wisdom belonging to the [right] family are honored as the essence of the sixteen emptinesses. As for the benefit of this: "It bestows the accomplishments of desire" means that it grants the unsurpassed goal, both temporarily and ultimately.

དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་འདིར་ཞུགས་ཤིང་གནས་པ་མཆོད་པར་འོས་པ་ལ་དུས་རྣམས་ཀུན་དུ་མཆོད་པར་བསྟན་པ་ནི། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ནི་རིམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ལྡན་པ། དེ་ལས་སྦྱོར་གཞན་མེད་པ་ནི་འཁོར་བ་ལས་སྐྱོབ་པ་མཉེན་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའོ། ། སློབ་དཔོན་དེ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ཅིང་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་ཁྲིད་པའོ། ། གསང་བའི་དབང་གི་དུས་སུ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དེ་ཉིད་ཀུན་གྱི་ཡུམ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། སློབ་མའི་ཁམས་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཁྱིམ་དང་ཞིང་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལ་གནས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕོ་ཉ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་འོག་མིན་ལ་སོགས་པ་ན་གནས་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པས་སོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་དང་། ཞིང་སྐྱེས་མ་རྟགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་འདི་རུ་ནི་གང་ཞུགས་པ་དེ་དག་སྒྲུབ་པ་པོ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་ལོགས་པའི་ལམ་ཁྱད་པར་བ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བླ་མ་དང་མཆོད་པར་འོས་པ་རྡོ་རྗེ་སྦུན་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྙས་མི་བྱ་ཞིང་སྤང་མི་བྱ། ལུས་ཀྱིས་གུས་འདུད། ངག་གིས་སྙན་པ་བརྗོད། སེམས་ཀྱིས་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ནུས་པ་ཡིས་ནི་མཆོད་པར་བྱ་བ་ལྷག་པའི་ལྷ་དང་དབྱེར་མེད་དུ་བལྟ་བས་ཚེས་བཅུ་ཕྲག་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། །

Regarding the teaching on making offerings at all times to those who have entered and abide in this Śrī Cakrasaṃvara Tantra and are worthy of worship: the supreme yoga of glorious Heruka is for the individual who abides in the two stages and possesses the ascetic conduct. There is no other application than that, for it is like a boat that protects one from saṃsāra. That ācārya generates qualities within one's own continuum and leads one onto the authentic path. At the time of the secret empowerment, that very yoginī is the mother of all who generates jñāna (wisdom), and she blesses the continuum of the disciple's elements. Abiding in houses and fields refers to the outer and inner vajrayoginīs and messengers, such as the sahaja (innate) ones, who abide in the five cakras; through their clairvoyance, they will recognize practitioners even if they reside very far away, such as in Akaniṣṭha. Alternatively, the yogin will recognize the sahaja and kṣetrajā (field-born) ones by way of their signs. Those who have entered this Śrī Saṃvara tantra are exceptional practitioners; this is to be understood as the fact that they will certainly abide on the sublime, definitive path. One must not despise or abandon the guru, those worthy of worship, or the vajra siblings and so forth. One should show physical respect, speak pleasant words, and maintain a compassionate mind. To the extent of one's ability, one should make offerings, viewing them as inseparable from the meditational deity, and perform worship on the two sets of tenth days and so forth.

ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཌཱ་ཀི་མའི་ཚོགས་ལ་མ་གུས་པ་སྤང་ཞིང་གུས་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་བརྒྱད་པོ་ནི། ། ཞེས་པས་ཌཱ་ཀི་དེ་དག་དང་ཆོས་མཐུན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་ལ་ཡང་མི་སྨད་ན་མིར་གྱུར་པ་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྨད་པར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་གུས་པས་ནུས་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ལས་མོས་པ་འཕེལ་བས་ལས་མ་དག་པ་དག་ལ། དད་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དག་པར་བྱེད་པའོ། ། དུས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་རྟག་པར་དངོས་གྲུབ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དག་གི་རྒྱུའམ་གཞི་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་སྤྲོས་མེད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དོན་གྱི་ཡུམ་ལ་མོས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་དུ་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་ན། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་སྐྱོང་བྱེད་པ། ། ཞེས་དཔལ་བདེ་མཆོག་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་དུ་བསྟན་ཅིང་། སློབ་དཔོན་ཌོམ་བྷི་བས་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་སྟེ། མཉམ་རྗེས་གཉིས་སུ་མེད་པས་གནས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་རིགས་ལྡན་སྤང་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ། ལྷ་མོ་གཞན་དང་ཀུན་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་བྱ་སྟེ། ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་ཅིང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས།

Regarding the abandonment of disrespect and the cultivation of reverence for the assembly of ḍākinīs, who are the nature of insight: the passage "The eight, such as the Crow-Faced One," indicates that one should not disparage even animals who share the same nature as those ḍākinīs, let alone those who have become human; if one disparages them, it constitutes a transgression. Through reverence for that very [nature], the power of the activity of consciousness increases, whereby impure actions are purified. The activity of wisdom increases faith, thereby purifying the obscurations of the afflictions. It is the source or foundation for the constant and uninterrupted attainment of the two types of accomplishments and so forth; it is the teaching on how to cultivate devotion toward the ultimate Mother, the Perfection of Wisdom, which is the supreme, non-conceptual wisdom. In that very state, because the heroes and yoginīs take the individual who abides in the samaya under their care with their hearts, it says, "Those who maintain the samayas." Thus, the glorious Cakrasaṃvara himself appears in various forms for the sake of taming beings. The master Ḍombhipa stated that one must abide in all the root and branch samayas, abiding in the non-duality of meditative equipoise and post-meditation. In particular, one must not abandon those of the [appropriate] family. Regarding the line, "Union with other goddesses," one should identify oneself as the glorious Heruka. By generating all twelve goddesses and so forth as Vajrayoginī herself and engaging in union with her in equality, [the practice is accomplished].

དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ལ་བརྟེན་པར་མི་བྱ་བ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། འདོད་པས་ཆགས་པར་བྱ་བ་མིན། ། ཞེས་སྨོས་པས། ཐ་མལ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པས་བརྟེན་པ་ནི་ལྟུང་བར་འགྱུར་བས་དགག་བྱའོ། ། ད་ནི་བཟའ་བར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ཅེས་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ལ་བླང་དོར་སྤངས་པས་རོ་མཉམ་དུ་སྤྱོད་ལ། ཐོགས་པ་མེད་ཅེས་གསང་བར་བྱ་བའི་རྫས་དང་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད། ག་ཎ་ཙཀྲའི་བྱེད་པ་དང་རྟེན་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་མི་བསྟན་ཅིང་གསང་བ་བསྒྲག་པར་མི་བྱ་བའོ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་སྤྱད་བྱ་བ་ནི། དམ་ཚིག་ཅན་ལེགས་པར་བརྟགས་པས། བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས་སྦྱངས་ནས་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། གསང་བའི་སྤྱོད་པ་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབས་པས་གནས་པ་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་ལྷ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ལེགས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་སྔགས་སྐྱེས་ཀྱི་རིགས་ལྡན་ལེགས་པར་སྦྱངས་པ་སྟེ། དང་པོ་གསོ་སྦྱོང་སྦྱིན་པ་ནས་བསླབ་པ་དང་། ཐོས་བསམ་དབང་དང་བསམ་གཏན་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྙིང་པོ་དགོད་པ་དང་བྱིན་གྱི་རླབས་དང་ལྡན་པས་བསྟེན་པའོ། ། དེ་བཞིན་བསམ་གཏན་གྱི་ཚངས་སྤྱོད་ཅེས་ཚད་མེད་བཞི་དང་ལྡན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལྷ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བདེ་བ་ལ་སྟོང་པས་རྒྱས་འདེབས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་ཐར་པའི་ལྟུང་བ་ལྟ་བུས་གོས་པ་མེད་དོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྲོ་མེད་བུ་གར་ཀུན་སྤྱོད་པ། ། ཞེས་པ་དགོས་པ་དང་མི་ལྡན་ཞིང་ཡོན་ཏན་མེད་བཞིན་དུ་བྱང་སེམས་རྩེ་མོ་ལས་དབྱུང་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ།

One should understand that one must not rely on anything other than what is included within the maṇḍala, according to the distinctions of the objects. By stating, "one should not be attached through desire," reliance on the conduct of ordinary worldly beings is prohibited, as it constitutes a downfall. Now, regarding the samaya of what is to be consumed: "non-dual" means that by abandoning acceptance and rejection toward the five meats, the five nectars, and so forth, one engages with them as having an equal taste. "Unobstructed" means that the secret substances, the articles of offering, the performance of the gaṇacakra, and the supports and so forth are not to be shown to others, and the secrets are not to be proclaimed. As for the objects of conduct for one who observes the samaya: having properly examined those who possess the samaya, one should train them through the branches of approach and accomplishment and then abide in the stages of conduct. In order to rely on the abiding state achieved through the accomplishment of wisdom via secret conduct, one should properly engage with the "Lord of Goddesses." This refers to properly training a lineage-holder born of mantra; first, one is trained starting from the granting of the sojong vows, through study, reflection, empowerment, and concentration, and then relies on her through the placement of the heart mantras of the Father and Mother and the possession of blessings. Likewise, "the holy life of concentration" means possessing the four immeasurables. By sealing suchness—the deity and the wisdom concentration of bliss—with emptiness, the holy life becomes the non-duality of bliss and emptiness, and so forth; thus, one is not stained by downfalls such as those of the Prātimokṣa, because the afflictions have been overwhelmed. Regarding the line, "conducting oneself in the orifices without anger": this means that one should not extract the bodhicitta from the crown [of the head] if the person lacks the necessary purpose and qualities.

རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མེ་ཏོག་དང་དྲི་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་དང་འགལ་ན་ལྟུང་བའོ། ། དེའི་ཉམས་མྱོང་ལ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གལ་ཏེ་ལྟུང་ན་ཞེས་བླང་གི། མིག་དང་ལག་པས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགག་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། འདི་བརྒྱད་དམ་ཚིག་ཀུན་སྤྱོད་མིན། ། ཞེས་པས་གཡོན་པ་ཀུན་སྤྱོད་བླ་མ་དང་མཆོད་འོས་མཆོད་པ། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལ་བླང་དོར་མེད་པས་ཚེས་བཅུ་དང་། རྒྱུད་འདིར་ཞུགས་པ་ལ་མི་སྨད་པ། དུད་འགྲོའི་སྐྱེས་གནས་ལ་སྨད་པ་སྤང་བ། ཀུནྡ་མི་སྤང་ཞིང་སྤེལ་བ། དམ་ཚིག་གཉིས་འཛིན་རྟོག་པ་སྤོང་བ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཅན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པ་དང་། ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་རྟག་ཏུ་ལུས་ཀྱིས་མཐོ་རིས་དང་སེམས་ཀྱིས་ཐར་པ་མཆོག་ཤེས་པས་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། རྒྱུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་དུ་ནི། བྱ་བ་སྤྱོད་པ་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་ཚིག་གསང་བ་སྤྱོད་པའོ། ། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་བཅོམ་མི་བྱ། ། ཞེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་བྱ་བ། ལྟུང་བ་མི་བཅབ་ཡོན་ཏན་མི་བསྒྲག། བསམ་གཏན་ལ་གནས་པ་ལ་བསླབ་པའོ། ། བདེ་བ་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ནི། ཕོ་ཉ་མ་རྣམས་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཞིང་སྐྱེས་སྔགས་སྐྱེས་རྣམས་སོ། ། ཡང་དག་གནས་པ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་བདེ་བར་སྐྱོབ་པའོ། ། ཤེས་རབ་མའི་མཆོག་གི་གསང་རྩ་བློ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་པས། མཐེ་ཆུང་བསྐྱོད་པ་ནི་གཡོན་ངོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་མའི་རྩ་ལམ་དུ་གྱུར་པས།

The support and the supported are like a flower and its fragrance; to act in contradiction to this is a downfall. Regarding the experience of that, if one should fall through faith itself, it is to be taken up; it is not to be taken with the eyes or hands—this is the prohibition. In order to summarize the source texts of those [teachings]: "These eight are not the conduct of samaya." Thus, the conduct of the left involves honoring the guru and those worthy of offerings; having no acceptance or rejection regarding the five meats and five nectars on the tenth day; not disparaging those who have entered this tantra; abandoning disparagement of the animal realm; not abandoning the kunduru and increasing it; abandoning the conceptualization of holding to the two samayas; and being one who lives the holy life. When a yogi abides in the stages of approach, accomplishment, and close accomplishment, they engage in the conduct endowed with the four branches. The practitioner should always abide knowing the higher realms through the body and supreme liberation through the mind. Common to all tantras, in all Action, Performance, and Unsurpassed Yoga [tantras], this is the secret conduct of samaya: "Do not destroy without cause." This means one must abide by the vows and samayas, which are the primary causes for attaining omniscience. One should not conceal downfalls and should not proclaim one's qualities; one should train in abiding in meditative concentration. When the attainment of extraordinary bliss is near, the female messengers are those born of the innate, the field-born, and the mantra-born. Abiding perfectly means protecting the body, speech, and mind in bliss. The wise yogi, through the secret channel of the supreme wisdom consort, moves the little finger; this becomes the channel-path of Vajradhatvishvari on the left side.

བདེ་བ་ཆེན་པོར་གནས་པར་བྱ་བ་གསང་བའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ན་ཌཱ་ཀི་མ་རིགས་ལྔ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཌཱ་ཀི་མས་ཚར་བཅད་རྗེས་འཛིན་གྱི་ཕྲིན་ལས་བྱེད་པ་སྟེ། མཐེ་ཆུང་ལྟ་བུ་བློ་ལྡན་གྱིས་བསྐྱོད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཌཱ་ཀི་དབང་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེར་ནི་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ཡང་དག་གནས་པ། ཕྱི་ནང་གི་སྲིད་པ་གསུམ་ལ་གནས་ནས་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བའོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་བསྟན་པ་ལ། རྒྱུད་འདིར་འཇུག་པའི་གང་ཟག་ངོས་གཟུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མ་དག་པ་ལ་གཉིས་ལས། རང་བཞིན་གྱིས་མ་དག་པ་དབང་པོ་དམན་པ་འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་བའི་དབང་དུ་སོང་བ་དངོས་འཛིན་ཤས་ཆེ་བའོ། ། མ་སྦྱངས་པས་མ་དག་པ། ལས་དང་པོ་བསླབ་པ་དང་ལམ་དང་དབང་གིས་མ་སྦྱངས་པ་དེས་ནི་ཉེས་བྱེད་ཅེས། དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་བླ་མ་བསྟེན་ཅིང་ཐུན་མོང་པ་ལ་བློ་རིམ་གྱིས་སྦྱང་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་དག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དད་པ་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་ཅན། དངོས་འཛིན་ཤས་ཆུང་བ། ཟབ་མོ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའོ། ། སྦྱངས་པས་དག་པ་ནི་བསླབ་པ་ལམ། དབང་གིས་སྨིན་པས་རྒྱུད་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ། ཡེ་ཤེས་མྱུར་དུ་སྐྱེར་རུང་བའི་གང་ཟག་གོ། ། དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་མི་དམན་པའི་ཆོས་ལ་ངང་གིས་གནས་སོ། འདྲེས་པ་སྟེ་ཞེས་པས། དབང་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་པ། རིགས་མ་ངེས་པ། རྐྱེན་དབང་ཅན་ལ། གསལ་བྱེད་ནི་གྲོགས་བཟང་པོ་དང་མ་བྲལ་བཞེས་ཏེ། བསྒོམ་པ་ལ་འབད་ནས་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་ལ་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་འབྱུང་བའོ། ། དེ་དག་ལ།

This is the teaching on the secret conduct for abiding in great bliss. Alternatively, it refers to the worldly ḍākinīs of the five families performing the activities of subduing and caring for others. The movement of the "little finger" by the wise is the yogi bringing the ḍākinīs under control. There, the female messengers abide perfectly; dwelling within the three realms of outer and inner existence, they bestow accomplishments. Now, regarding the teaching on worldly individuals: in terms of identifying the individuals who enter this tantra, there are two types of impure individuals. First, those who are impure by nature: those of inferior faculties who have fallen under the power of worldly delusion and are dominated by grasping at true existence. Second, those who are impure due to a lack of training: beginners who have not been trained by the precepts, the path, or empowerments. Such individuals are called "wrongdoers." They should follow with faith, rely upon a guru, and train their minds in the common teachings in a gradual manner. Second, the pure individuals: those who naturally possess faith, insight, and compassion; those with little grasping at true existence; and those with exceptional devotion to the profound. Those who are pure through training are those whose continuums are completely purified by being ripened through the precepts, the path, and empowerments; they follow the Dharma and are individuals in whom primordial wisdom is ready to arise swiftly. Such individuals naturally abide in the sublime Dharma, possessing its essential qualities. Regarding the term "mixed": these are those of middling faculties, whose family is not fixed and who are subject to external conditions. The "clarifier" is one who is not separated from a good friend; by exerting themselves in meditation, a slight clarity of the deity’s absorption and so forth arises. Regarding these:

སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་གསུམ་དུ་གནས། ། ཞེས་པས་དབང་པོ་རབ་འབྲིང་གསུམ་དུ་ངེས་པ། ཡང་ན་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་བྱེད་པའོ། ། དེས་རྒྱུའི་རྒྱུད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ལེའུའི་མཚན་ལ། སློབ་མ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་སྣོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པས་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། ལེའུ་ཉེར་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལེའུ་འདིས་ནི་སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ལེའུ་དང་པོར། མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་སྟེ། ། ཕོ་ཉས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དངོས་གྲུབ། ། ཅེས་པས་མདོར་བསྟན་ལ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལེའུ་ལྔས་སྟོན་པ་ལས་སྤྱོད་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། ངེས་པའི་ཚིག་དང་། བྱེད་ལས་དང་། སྤྱོད་པ་མ་བྱས་པའི་སྐྱོན་དང་། སྤྱོད་པ་བྱ་བའི་དུས་དང་། སྤྱོད་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་དབྱེ་བའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོང་ནས་གོང་དུ་བོགས་འདོན་པར་བྱེད་ཅིང་བླང་དོར་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རོ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ནུས་པས་གཞན་མ་དད་པ་བཟློག་པས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཆེ་བ་སྟོན་པའོ། ། ངེས་པ་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཡོ་ག་ཙཱརྱ་སྟེ་ལྷའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ཐ་མལ་གྱི་རྟོག་པ་བཙན་ཐབས་སུ་སྤྱོད་པའོ། ། བྱེད་ལས་ནི་བག་ལ་ཉལ་རྩ་བ་ནས་འདག་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཞིང་རོ་སྙོམས་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཚར་བཅད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བསད་པ་གསོ་བར་ནུས་པས་བྱེད་པ་བསྟན་པའོ། ། སྤྱོད་པ་བྱ་བའི་དུས་ཚོད་ནི་ཚོགས་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་ནས།

"The practitioner abides in three ways," which establishes the three levels of faculties—superior, middling, and inferior—or alternatively, those who engage in hearing, reflection, and meditation. This is also taught as the causal continuum (hetu-tantra). Regarding the chapter title: "Thoroughly Examining the Disciple" refers to knowing the distinctions of the vessel, and the "ritual of the vows" refers to abiding in the samaya through the specific vows. This is the commentary on the twenty-sixth chapter. This chapter primarily teaches conduct (caryā). As briefly indicated in the first chapter: "The supreme, the middling, and the inferior; through the messenger, the coemergent accomplishment," the detailed explanation is shown in five chapters. These teach the essence of conduct, its etymology, its function, the faults of not engaging in conduct, the time for engaging in conduct, the benefits of conduct, and the classifications of conduct. Regarding the first, it is the conduct that enhances meditative absorption (samādhi) further and further, and because there is nothing to accept or reject, it engages with all phenomena in the state of equal taste. Through its power, it reverses the lack of faith in others, thereby demonstrating the greatness of the Vajrayāna. The reason for the application of the term is yogacaryā, which means engaging in the divine conduct as a means to forcefully suppress ordinary conceptualization. As for its function, it purifies the latent tendencies (anuśaya) from the root, overcomes the eight worldly concerns, and achieves the equal taste. It demonstrates the capacity to subdue consciousness and to kill or revive through the activity of primordial wisdom (jñāna). The time for engaging in conduct is when the path of accumulation (sambhāra-mārga) has been actualized.

སྦྱོར་བའི་ལམ་དྲོད་ཆེན་པོ་ཐོབ་ནས་སྤྱོད་པ་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་ཉེར་དགུ་པ་ལས། ཇི་སྲིད་དྲོ་བའི་བྱ་བ་དག། མངོན་པར་བརྩོན་པས་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་། ཅུང་ཟད་དྲོད་ནི་ཐོབ་པ་ན། ། སྤྱོད་པ་འདི་ནི་སྤྱད་པར་བྱ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྤྱོད་པ་མ་བྱས་པའི་སྐྱོན་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་མྱུར་དུ་མི་སྤོང་ཞིང་འབྲས་བུ་དང་རྒྱང་རིང་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཕན་ཡོན་ནི་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པས་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའོ། ། སྤྱོད་པའི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ལ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་མགོན་པོ་ཀུན་སྤྱོད་དང་དཔལ་ལྡན་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། གསང་སྤྱོད་སྦས་པའི་ཚུལ་དང་། མཉམ་གཞག་ཆེན་པོ་དང་། རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྤྱོད་པའོ། ། རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྲོས་བཅས་དང་། སྤྲོས་མེད་དང་། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། ། དང་པོ་མདོར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་སྤྱོད་པ་རང་གི་ངོ་བོ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་བརྟུལ་ཞུགས་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་དུ་སྦྱོར་བ་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱོར་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པས་སྤྱོད་པ་ཡང་རང་གི་བློའི་འཇུག་པས་རིམ་གྱིས་པ་དང་ཅིག་ཅར་བར་བཞེད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། ། ཅེས་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་།

Once the great heat of the path of preparation has been attained, one should engage in the conduct. This is the meaning of what is stated in the twenty-ninth chapter of this very [tantra]: "One should realize the activities of heat through diligent application," and also from the Hevajra: "When a slight degree of heat is attained, this conduct should be practiced." The fault of not engaging in the conduct is that the obscurations of karma will not be swiftly abandoned, and one will remain distant from the result. The benefit is that the result is swiftly attained, thereby distinguishing it from the Vehicle of Characteristics and others. Regarding the classification of the conduct, there are: the conduct of Samantabhadra, the conduct of the Protector Sarvācāra, the conduct of the glorious Regent, the secret conduct in a hidden manner, the conduct of great meditative equipoise, the conduct of the awareness-vow, and the conduct of total victory in all directions. Regarding the conduct of the awareness-vow, there are three: the elaborate, the unelaborate, and the extremely unelaborate conduct. First, the brief presentation: "Then," and so forth, mentions the essence of the conduct as the "yogic conduct-vow." This refers to the union of inseparable method and wisdom, focusing on the male and female deities. By uniting the deity yoga of bliss—which is like an illusion—and emptiness non-dually, one familiarizes oneself with coemergent wisdom. Thus, the conduct is also asserted to be either gradual or simultaneous according to the engagement of one's own intellect. "Accomplishing all yoginīs" refers to the action mudrā, the dharma mudrā, and the great mudrā.

དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལུས་སེམས་གྲུབ་བདེ་གཅིག་པ་ལ། བདེ་བ་དང་། གསལ་བ་མི་རྟོག་པ། རོ་གཅིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མི་འགྱུར་བ་རབ་གྲུབ་འགྱུར་བའོ། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་པས་དགོངས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པ་སྟེ། ལས་ཆེན་ཐམས་ཅད་དང་། དངོས་གྲུབ་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོག་སྩོལ་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པའོ། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། བྷུ་སུ་ཀུ་དང་། སྨྱོན་པ་ལྟ་བུ། ཉི་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་གཙང་སྦྲའི་གནས་ལ་འཇུག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་བཅས་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། བདག་དང་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་ལྡན་པ་དང་། སྔགས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས། མཉམ་རྗེས་ཐ་མི་དད་དུ་གནས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། བདག་དང་ལྷ་དབྱེར་མེད་དུ་བྱ་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྤྱོད་པར་ཡང་། མཆོད་པ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག། ། ཅེས་པས་དབང་པོས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་རོལ་བའི་བདེ་བས་བདག་གཞན་བརྟན་གཡོ་ཁྱབ་པ་ལའོ། ། འདི་ལས་གཞན་པའི་མཆོད་པ་མེད། ། ཅེས་ཕྱི་དང་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ངེས་པ་ཡིན། ། ཞེས་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་ལ་སོགས་པར་ཆགས་སོགས་རོལ་མོ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡང་འདིར་འཇུག་པའི་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུ་དང་སྤྱོད་པ་བསྟན་ཏོ། ། བདེ་བ་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པ་ནི་ཕོ་ཉའི་ལམ་ལ་དགའ་བ་དང་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་བསྟན་པའོ། །

Regarding the samaya-mudrā, in which body and mind are a single unity of accomplishment and bliss, the unchanging coemergent single taste of bliss, clarity, and non-conceptuality is thoroughly accomplished. By the words, "It swiftly brings about the attainment of accomplishments," the extraordinary intention is shown: by bestowing all great activities and the supreme, unsurpassed accomplishment, great bliss is attained. "One should understand all rituals" refers to the actualization of the conduct of the Avadhūti, the Bhūsuku, the Madman-like, the Sun-like, and so forth. Furthermore, in order to show the entry into the state of purity by abiding in the yoga of the two stages, it says, "The practitioner, together with the mudrā and mantra." This means that by abiding in the absorption of the suchness of mantra and wisdom, in which oneself and the deity—father and mother—are united, one should remain in the inseparability of meditative equipoise and post-meditation. Regarding the conduct of concentration that renders oneself and the deity indivisible, it says, "One should thoroughly engage in the offering itself." This means that through the bliss of the non-dual play of method and wisdom while the senses enjoy their objects, oneself and others, the stable and the moving, are pervaded. "There is no offering other than this" means it is endowed with the outer, inner, and suchness offerings. "That itself is the certainty of the treatise" means that even the extensive music of passion and so forth in the Māyā-samvara and others is included here; thus, the supreme conduct of engaging in this is shown through the conduct of the twenty goddesses. Accomplishing bliss as the primary goal is the joy in the path of the messenger and the teaching of the path of the maṇḍala wheel.

མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ནི། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དངོས་གྲུབ་བརྩོན་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལམ་གནས་པས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་ལྡན་རིག་སྔགས། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དབྱེར་མེད་དུ་སྦྱོར་བས་སྒོ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལྡན་དུ་སྦྱོར་བའོ། ། འདིར་ཁྱད་པར་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སྤྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་ལེགས་པ་ཉིད་ནི་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་དེར་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ལྷ་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཚོགས་པ་ལས་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ཚོགས་རྫས་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཐམས་ཅད་ལྷའི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ། དང་པོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲང་ཞིང་གོ་བགོ་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པ་ལ། ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། དྲིའི་བྱུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཀུན་ཀྱང་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པ་ལས། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བར་བྱ་བ་དང་བཟའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་རྟོག་པས། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་ལ། བ་ལ་དང་མ་ད་ན་ལ་སོགས་པ་ལ། ཀུན་ལ་ཉེ་བར་སྤྱད་བྱ་ཞིང་ནི་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པའི་མཐར། ཕོ་ཉ་རིགས་ལྡན་རྣམས་ལ་ནི། ། ཞེས་པས་བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀར་གནས་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞིར་འབྱུང་བ་བཞི་དག་པས་སྦྱོར་ལ།

Regarding the taking of non-conceptual wisdom as the path: the practitioner is one who strives for accomplishment, abiding in the path of self-consecration which is non-conceptual. "Possessing the vidyāmantra in union with the mudrā" means that by uniting inseparably with the glorious Heruka and the glorious Vajrayoginī, one unites the three doors with the three vajras. Here, in order to demonstrate the practice of the special gaṇacakra, the practitioner properly arranges the gaṇamaṇḍala in a sublime location such as a charnel ground. From an assembly of yogins and yoginīs equal in number to the deities, and possessing an abundance of offerings, torma, feast substances, and so forth, they remain in meditative equipoise. Having rendered everyone endowed with the concentration of the deity, they first invite the wisdom maṇḍala, don the armor, and receive empowerment. Through outer, inner, and suchness offerings, the body, speech, and mind are consecrated. Preceded by the anointing with fragrant unguents, while all remain in the absorption of the deity, one should consume the five meats, the five nectars, and so forth, without conceptualizing what is to be eaten and what is not. Having completely abandoned all conceptualization, one should partake of the bala and madana and so forth. At the conclusion of the songs, dances, and so forth, it says: "To the messengers of the families." This means that while abiding as Heruka, one unites with the four goddesses of the directions, who are the purification of the four elements.

མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་དྲི་རྡོ་རྗེ་རོ་རྡོ་རྗེ་མའི་རྣམ་པར་སྤྱོད་ལ། སྒོ་སྲུང་བཞི་ནི། དགུག་གཞུག་དབང་དུ་བྱ་བ་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ལ། རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་དེ། རྣལ་འབྱོར་མ་བཅུ་གསུམ་གཙོ་བོ་དང་རོལ་ལ། གཞན་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ་སོར་མཉམ་པར་རོལ་པ་སྟོན་པ་ལས། དེ་ཉིད་དུ་ནི་དབྱེར་མེད་ཅེས་པས་འཁོར་ལོ་ལྔའི་ལྷ་ཚོགས་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་དེ་ཡིས་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་རྫོགས་པའོ། ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་ནི། ཕོ་ཉ་མ་ནི་གཉིས་བསྒྲུབ་བྱ། ། ཞེས་པས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་རིམ་དུས་ཀྱི་རིག་མ་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་དུས་ཀྱིའོ། ། དེ་དག་དང་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཆོ་ག་ལ་སྤྱོད་ཚེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་པའི་ལྷ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མི་འདའ་བའོ། ། ཕོ་ཉ་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཡིན་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་སྦྱར་བས་འགྲུབ་པའོ། ། སྤྱོད་པའི་ཡུལ་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་བྱུང་བའི་རྟག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དང་ཡུལ་དེར་བགྲོད་ནས་ནི། ། ཕོ་ཉའི་གཟུགས་ནི་མཚོན་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་འདི་ལའང་ཕྱི་དང་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ཕྱིའི་ནི་གནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་སྤྱོད་པར་བྱ་སྟེ།

The goddesses of the intermediate directions, such as Yama-dhṛtī and the rest, manifest in the forms of Rūpa-vajrā, Śabda-vajrā, Gandha-vajrā, and Rasa-vajrā. As for the four gatekeepers, they act by way of summoning, entering, subjugating, and generating delight. Sparśa-vajrā is the glorious Vajrayoginī herself; she sports with the thirteen yoginīs as the principal deity, while the other heroes and yoginīs are shown to sport in their respective pairs. Regarding the statement "in that very state they are indivisible," the assembly of deities of the five cakras is the completion of the sublime gathering through that non-dual bliss of method and wisdom. In particular, regarding the possession of the four mudrās, it is said: "The two messenger goddesses are to be accomplished." This refers to the dharma-mudrā during the generation stage and the karma-mudrā during the time of the maṇḍala circle. These are taught as the means to accomplish bliss. When engaging in the ritual of the accomplishments, one relies on the illusion-like absorption regarding all phenomena, remaining inseparable from the meditational deity of the maṇḍala and not transgressing the samaya-mudrā. If there is only a single messenger, it is accomplished by uniting the glorious Vajrayoginī with the unsurpassed wisdom of the mahāmudrā. To demonstrate the permanence arising from the specific locations of the sphere of conduct, it is said: "Having traveled to those lands and regions, one should manifest the form of the messenger." In this regard, from the perspective of the outer and inner maṇḍalas, one should practice in the thirty-two outer sacred sites and so forth.

ཕོ་ཉ་ཞིང་སྐྱེས་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པ་བྱས་པས་ལམ་མྱུར་དུ་བགྲོད་ལ། ནང་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ། ཐུན་ཕྱེད་པ་རེའི་བར་དུ་འཕོ་བ་ངོས་ཟིན་པས། གནས་འདི་རྣམས་སུ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རྩ་གཟུགས་མཛེས་པས་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་པས་ལམ་དུ་བྱ་བའོ། ། ཕོ་ཉ་རལ་གྲིའི་སོ་འདྲ་ཞིང་། ། དག་བྱེད་བསོད་ནམས་འཕེལ་བྱེད་ཡིན་ནོ། ། དབང་བཞི་ལམ་དང་ལྡན་པ་དང་སྦྱར་བའོ། ། དེ་བཞིན་ཕོ་ཉ་ལོགས་འདྲེས་པ། ། ཞེས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ནི། ལྷན་སྐྱེས། ཞིང་སྐྱེས། སྔགས་སྐྱེས་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བའོ། ། རྣམ་པ་བཞི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ནི། ། བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཐོབ་པས། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་སྐྱེས་ནས་ཡོན་ཏན་དུ་མ་འབྱུང་བའོ། ། ནང་གི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ཕྱི་རོལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རིག་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་མཆོད་པའི་རིམ་པའི་དངོས་པོ་མཚན་མའི་བསམ་གཏན་མེད་པར་ཡང་། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་རང་གར་གྲུབ་པ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལས་གནས་ལ་སོགས་པར་བགྲོད་པས་ཡོན་ཏན་འཆར་བ་དང་། ནང་དུ་ལུས་ཀྱི་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པར། རླུང་སེམས་ལ་གནད་དུ་ཚུད་པས། ས་དང་པོའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ནི། རབ་དགའ་ཉིད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ནི་ལུས་ཀྱི་རྩ་མདུད་གྲོལ་བས། དེར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་སུ་འགྱུར། ། རླུང་གནས་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པས། སྒྲུབ་པ་དག་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལས།

By engaging in conduct together with the field-born messenger (kṣetrajā), one traverses the path swiftly. Regarding the conduct within the maṇḍala of the internal body, by identifying the transference [of consciousness] during each half-session, one should take the path as follows: "In these places, the yoginīs dwell perfectly in the form of the channels." The messenger is like the edge of a sword; she is the purifier and the increaser of merit. This is applied in conjunction with the four empowerments (abhiṣeka) and the path. Likewise, regarding the phrase "the messenger is mixed with the side," there are three types: the innate (sahaja), the field-born, and the mantra-born, which are to be unified. The four types refer to the union of the four mudrās and the yogin in a single continuum. As for the practitioner attaining accomplishment (siddhi): by attaining the access concentration (dhyāna-sāmantaka), the actual concentration (dhyāna-maula) arises, and numerous qualities emerge. Because the internal reality is manifested, one is shown to be without dependence on the external. Thus, even without the recitation of vidyā-mantras or the ritual objects of the stages of external deity worship, it is shown that accomplishment is achieved swiftly and spontaneously. From that, qualities arise by traversing the places (pīṭha) and so forth; and internally, by bringing the vital winds and mind to the essential points in the places, near-places, and so forth of the body, one will manifest the truth of the first bhūmi. Through the liberation of the channel-knots of the body, the Great Bliss and the accomplishment of Mahāmudrā become the power of bodhicitta. By gaining mastery over the abiding of the winds, from the practice of the non-dual illusion-like appearance and emptiness, [the goal is reached].

ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་གསལ་སྟོང་དང་། སྒྲུབ་པ་བདེ་སྟོང་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་སྐྱེས་ཏེ། རྒྱུ་རང་ལ་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། རྒྱུད་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པས་བྱིན་རླབས་ཐོབ་པས། དབང་བསྐུར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རྒྱུད་སྨིན་པར་གྱུར་པས་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆེ་བས་སྔགས་ལེགས་ལྡན་མོས་གུས་ཆེན་པོས། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས་པ་སྟེ་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པོའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ལས། གཏོང་བ་ནི་སྦྱིན་པའོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སྡོམ་པ་གསང་བའོ། ། ལྡན་པ་ནི་བཟོད་པ་དང་པོ། ། ཆགས་མེད་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་། ཚུལ་ལྡན་ནི་བསམ་གཏན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། ཤེས་རབ་ལེགས་སྦྱོར་ནི་ཐབས། འདུ་འབྲལ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་སྟོབས། ཡང་དག་ནི་སྨོན་ལམ། ཕོ་ཉ་ནི་ཡེ་ཤེས་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕོ་ཉ་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་ས་བཅུ་རྫོགས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའོ། ། ད་ནི་ལམ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་གཅོད་པ་ལ་ཕོ་ཉ་ཞེས་མིང་དུ་གྲགས་པའོ། ། ད་ནི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རེ་ཞིག་བདག་ཉིད་ལྡང་བ་ལས། ། ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉལ་བ་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ། རྨི་ལམ་ལོངས་སྐུ་ལྟ་བུ། ། སད་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཚུལ་དུ་ཌ་མ་རུའི་སྒྲས་བསྐུལ་བ་ལས་ཐུགས་རྗེའི་ངང་ལས་བཞེངས་པ་སྟེ།

The near-attainment is clarity-emptiness, the attainment is bliss-emptiness, and the great attainment is the manifestation of non-dual wisdom. This is the coemergent wisdom arising from the cause; for the tathāgatagarbha (the heart essence of the Tathāgatas) that abides as the cause within oneself, one receives blessings through the stages of the Uttaratantra lineage. With empowerment as the prerequisite, the continuum is ripened, and through the greatness of dependent origination, by means of the excellent mantra and great devotion, one applies diligence so that all the stages of the path are perfectly completed, and the unsurpassed state is swiftly attained. Regarding the specific path: generosity is giving; discipline is the secret vow; "endowment" is the first [perfection], acceptance; "non-attachment" is unimpeded diligence; "proper conduct" is the mahāmudrā of concentration; the "skillful application of insight" is method; "application without union or separation" is power; "perfection" is aspiration; and the "messenger" is that which is preceded by wisdom and possesses the meaning of wisdom. The messengers are the ten perfections, as they complete the ten specific grounds. Now, they are known by the name "messenger" because they swiftly traverse the entire path. Now, in order to visualize the stages of the path of clear realization in their proper order, first, regarding the phrase "arising from oneself": the yogi arises from the state of sleep, which is the dharmakāya of clear light; the dream state is like the saṃbhogakāya; and the waking state is the manner of the nirmāṇakāya. Thus, being exhorted by the sound of the ḍamaru, one arises from the state of compassion.

རྣལ་འབྱོར་དང་བདག་དང་གནས་བསྲུང་བ་དང་ཚོགས་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གཟུགས་ཀྱི་བྱ་བ་ཀུན་བྱ་སྟེ། རྟེན་འབྱུང་བཞི་རིམ་བརྩེགས་ནས། རྟེན་གཞལ་ཡས། བརྟེན་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པ་ཅིག་ཅར་དུ་རྫོགས་པ་བསྐྱེད་པ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྤྱད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྲག་གཉིས་སྤྱན་དྲངས་པའོ། ། ལུས་ཀྱི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། རྐང་པ་མནན་པ། མིག་གྱེན་དུ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྟག་ཏུ་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གཱི་ནཱི་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཨཱ་ཏྨ྅ཀོ། ཞེས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཧཾ་ཞེས་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་ལྷན་སྐྱེས་ཞིང་སྐྱེས། འཇིག་རྟེན་དམ་ཚིག་གི་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་པས་ལུས་ལ་གནས་པ་ནི་བདག་གི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་དང་གཉིས་མེད་དུ་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྷས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ལ། དག་བྱེད་བྱས་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ལུས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཚོན་ཆ་ནི་གོ་ཆ་གསུམ་བགོ་བའོ། ། རྒྱས་གདབ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་གནས་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཆོས་བསམ་པའོ། ། ངེས་བརྟན་ཞིང་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའོ། ། ཡང་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་མྱང་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པའོ། །

Preceded by the yoga of protecting the self and the place, and the two accumulations, one should perform all the activities of the form. Having stacked the four elements in succession, the support—the celestial mansion—and the supported—the maṇḍala of deities—are generated simultaneously. Regarding the generation of the samaya maṇḍala, the wisdom being maṇḍala is invited twice. The physical [yoga] consists of the mudrās, the treading of the feet, the upward gaze of the eyes, and so forth. The mantra to be recited constantly is: OṂ ĀḤ HŪṂ SARVA VĪRAYOGINĪ KĀYA VĀK CITTA VAJRA SVABHĀVĀTMAKO. By this, one views emptiness; and by "HAṂ," great bliss. Thus, the innate and field-born heroes and yoginīs of the worldly samaya become of one taste in equanimity, the inseparable bliss and emptiness. Because the vajra body, speech, and mind are indivisible, those residing in the body are made non-dual with the deities of the maṇḍala of one's own body. With "OṂ VAJRA ŚUDDHA," they become stable; the purification performed is the conferral of empowerment. The "extremely sharp weapons" upon the body are the donning of the three armors. Possessing the sealing, the "yoga places" are the contemplation of the factors of awakening. Being firmly stable and abiding as a Vajra-holder, one is connected to the offering of suchness. Furthermore, the recitation of the mantra is the yoga of recitation. Abiding in the state of "facing toward" indicates the tasting of the amṛta and the dissolution of the maṇḍala.

ད་ནི་སྤྱོད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གྲོལ་བའི་དོན་དང་བདེ་དོན་དུ་ནི་རིམ་པ་བླ་ན་མེད་པའི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་དང་ནི་རིག་མའོ། ། ལྷན་ཅིག་བདེ་བ་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་བསྟན་པའོ། ། འདི་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྷ་མོ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ལ་རོལ་པའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའོ། ། གཞན་དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ནི། མཚོན་བྱ་རྣམས་ནི་འགོམ་མི་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཏེ། ནང་དོན་དུ་རིགས་ལྔའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་རྟགས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་སོགས་པ་དང་རིག་མ་བདེ་ཆེན་བརྒྱད་དག། དམ་ཚིག་ཅན་ལ་ཁྲོ་མི་བྱ། ། ཞེས་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ལ། མཚན་མོ་རྟག་པར་ནམ་མཁའི་གོས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རིག་མ་དག་དུར་ཁྲོད་དུ་རྒྱུ་ཞིང་གཅེར་བུར་བྱ་བའོ། ། གནག་དང་དམར་བར་རྟགས་བསྒྱུར་བྱ་བ་ལུས་རྣལ་མ་མི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། ། ནང་དོན་དུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ང་རྒྱལ་དུ་བྱ་བའོ། ། གོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་བགོ་བ་ནི། སྲོག་ཆགས་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་གྱོན། ། ཞེས་པ་གླང་ཆེན་ཞིང་ལྤགས་སྟོད་གཡོགས་སྣམ་སྦྱར། སྨད་ལ་དུར་ཁྲོད་རས་དང་སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་དང་ལྡན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གོས་འཆང་བའོ། ། བདེ་བ་འདོད་པས་བདེ་ཐོབ་འགྱུར་བ་ནི།

Now, in order to teach the suchness of conduct: for the sake of liberation and the sake of bliss, one should abide in the concentration of the unsurpassed stages and abide in the play of coemergent wisdom. "With her" refers to the consort. "Acting together in bliss" teaches the path of the maṇḍala wheel. "Acting together with this" teaches the conduct of playing with wisdom through the goddesses of the sensory qualities, such as Rūpavajrā and the others. As for the teaching on the conduct of the samaya: "One should not step over the symbols" refers to the hand implements of the deities, such as the vajra and bell; in the inner sense, this refers to the yogi who possesses the signs that are portions of the five families. "One should not be angry with vajra siblings and the eight consorts of great bliss" teaches that one should abide by the samayas of protection. Now, to teach how to engage in the conduct of ascetic observances: "Always at night, sky-clad" means that the yogi and the consort should wander naked in the charnel grounds. "Changing the signs to black and red" is for the purpose of making the ordinary body unknown. In the inner sense, this means to maintain the divine pride of Śrī Heruka and Vajrayoginī. Regarding how to wear the specific garments: "Wearing what arises from the limbs of living beings" means wearing an elephant hide as an upper garment and a saṃghāṭī, and for the lower body, wearing a shroud from the charnel grounds and a tiger-skin skirt—wearing these consecrated garments. "Through desiring bliss, bliss will be attained" means:

ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདེ་བ་དམ་པ་ཐོབ་པའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གི་རྒྱན་འཆང་བས་རྒྱས་གདབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་པས་བཏགས་པའི་ཕྱིར། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་ནི་ཡོངས་སྤངས་གཙང་ཞེས་པ། དཔལ་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱན་ཚངས་སྐུད་བསྒྲིལ་མ་འཆང་བས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། རིགས་དྲུག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་དྲུག་པ་ཐལ་ཆེན་གྱིས་བྱུག་པ་མེད་དེ། རིགས་ལྔས་རྒྱས་གདབ་པ་ཉིད་དོ། ། ལམ་བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་ནི་སྔགས་བརྗོད་པ་ཉིད་རྒྱན་དུ་འགྱུར་བས་ཡང་དུས་ཀུན་དུ་སྤྲོས་བཅས་ལ་སོགས་པར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཡང་དག་སྤྱད་པ་རྒྱན་སྔགས་དང་ལྷའི་རྒྱས་གདབ་མཚོན་པའོ། ། ད་ནི་དཔའ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མགུལ་རྒྱན་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ། གདུ་བུ་དང་དཔུང་རྒྱན་དཔའ་བོ་ལྔའི་གོ་ཆའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ། རྣ་བའི་རྒྱན་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོས་བཟོད་པ། སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཐོད་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་སྣང་མཛད་མས་བརྩོན་འགྲུས་ཚངས་པའི་སྐུད་པ་ནི་ཐོགས་མེད་ལྡན་ཏེ། དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་རྩ་སྔགས་ཀྱིས་སོ་མོ་དོ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་ནོར་བུའི་དོ་ཤལ་འཆང་བས་ཏེ་ཞབས་གདུབ་དང་བཅས་པའོ། ། སྐ་རགས་འོག་པག་སིལ་སིལ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མ་གོ་ཆའི་སྔགས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་ནོ། །

By relying on contaminated bliss, one attains the supreme bliss of uncontaminated wisdom. Now, in order to demonstrate the sealing through the wearing of the ornaments of the six mudrās: "Having completely abandoned the sacred thread worn for the sake of external [deities], it is pure" means that one wears the brahminical thread, which is the ornament of the glorious wisdom of great bliss, and is adorned with the vowels and consonants. "Blessed by Śrī Heruka" means by the nature of the sixth family. "Perfectly endowed with the five mudrās" refers to the glorious Vajrayoginī, who lacks the sixth—the smearing with human ashes—because she is sealed by the five families. At the time of meditating on the path, the recitation of the mantra itself becomes the ornament; thus, at all times, in the elaborate and other [modes of practice], the authentic engagement in all of these is the ornament. This symbolizes the sealing by mantra and deity. Now, to demonstrate the six mudrās of the heroes: the necklace is the perfection of discipline through the root mantra of Vajrayoginī. The bracelets and armlets are the perfection of generosity through the armor mantras of the five heroes. The ear ornaments are the perfection of acceptance through the near-essence mantra of Heruka. The crown of the head is adorned with a wheel and endowed with five skull-cups, which is the perfection of diligence through Vajravairocanī. The brahminical thread is the perfection of unimpeded [wisdom] through the root mantras of the twenty-four heroes. The necklace of various jewels is the wearing of the sormodo (a string of beads), along with anklets, through the armor mantras of the yoginīs. The girdle and lower garment that produce a tinkling sound are the perfection of concentration through the armor mantras of the yoginīs.

མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་མགུལ་དུ་དཔྱངས་པ་ནི། བདུད་རིས་བསྒྲལ་བའི་ཐོད་པ་རློན་པ་ལྔ་བཅུའི་ཕྲེང་བ་སྟེ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་སྙིང་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དཔའ་བོའི་ལུས་ཐལ་ཆེན་གྱིས་ཁྱབ་པར་བྱུག་པ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྒོ་གསུམ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་ལོ། ། ཐོད་པ་ནི་མཆོད་ཡོན་སྣོད་དོ་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ལྷ་སྐུ་སྒྱུ་མ་མཚོན་པའོ། ། ཌ་མ་རུ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཆོས་སྒྲའོ། ། ཧཱུཾ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི་བདུད་ཚོགས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་མཛད་པའོ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི། ཐོག་མ་བར་དང་ཐ་མ་ཀུན་དུ་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་ཀུ་ལས་མུཙྪ་བཛྲ་ཨ་དྷིཥྛ་ན་ས་མ་ཡ་སྟྭཱ་ཅེས་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པའི་ངོ་བོར་སྡོམ་པའོ། ། མཚན་མོ་རྟག་པར་གསལ་བྱ་ཞིང་ནི་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་རྒྱུ་བར་མོས་པ་བྱ་བ་རྗེ་བཙུན་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཉིན་པར་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བྱ་བ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་དུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམ་དག་བསྟན་པའོ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་གོ་ཆས་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་གོ་ཆ། ཤེས་རབ་ཀྱི་གོ་ཆ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་དག་གིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེས་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་ཅིང་། ད་ནི་བདེན་པ་གཉིས་དག་པའི་དོན་ལ། དབྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་སྦས། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འཇུག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་ལྡོག་པ་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་ལས།

The garland of heads suspended around the neck is a garland of fifty fresh skulls of those liberated from the faction of Māra, consecrated by the essence of Śrī Heruka. The heroic body being smeared with the pervasive ash of the great heroes is endowed with the perfection of wisdom by the glorious Vajrasattva. The vajra is the divine pride of the three doors. The skull-cup is the vessel for the offering water. The khaṭvāṅga symbolizes the illusory body of the deity. Possessing the ḍamaru is the sound of the Dharma. Proclaiming the sound of HŪṂ is the act of overwhelming the hosts of Māra. Abiding at all times refers to the conduct of the awareness-discipline throughout the beginning, middle, and end; the mantra OṂ ŚRĪ SARVA TATHĀGATA JÑĀNAKULASAMUCCA VAJRA ADHIṢṬHĀNA SAMAYA STVAḤ binds everything into the essence of the single wisdom of great bliss. Constantly illuminating the night means the resolve to roam in charnel grounds and the like, which is the blessing of the Venerable Lady. Illuminating the day itself means possessing the divine pride of the glorious Heruka, which demonstrates the purity of the consecrated time. "Adorned with the armor of the hero and the yoginī" refers to being thoroughly adorned with the armor of method, the armor of wisdom, and the great armor. This demonstrates the suchness of the conduct of the discipline. Now, regarding the meaning of the purity of the two truths, it is said: "The wisdom of differentiation is extremely hidden." This refers to the ultimate wisdom that turns away from the wisdom of engagement, the conventional; it is the purity from the worldly.

དཔེ་དོན་གྱིས་བྱེད་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ངོས་གཟུང་བ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལམ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཙང་སྦྲ་གསུམ་དུ་ཤེས་བྱ་ཞིག་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ལ་ཐུན་མོང་བ་དང་ཁྱད་པར་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཐུན་མོང་གི་གཙང་སྦྲ་བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི། ཉེ་རེག་དང་མཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་པ་ལྷར་མོས་པ་ཙམ་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཙམ་གྱིས་གང་ཟག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་དག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་བཞིན་དུ་ལྕེ་དང་ལག་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས་སྒོ་གསུམ་ནུས་པ་མཐུ་ལྡན་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་དང་། གོ་བགོ་ཞིང་བཀའ་ནན་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པས་དག་པར་བྱེད་པའོ། ། ཁྱད་པར་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་བཞིན་ལྷ་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་གནས་པས། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་བདེ་སྟོང་དང་མ་བྲལ་བར་སྤྱོད་པས་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། རིགས་དང་ནི་ཞེས་རང་རིག་གི་ནང་དོན་གྱི་ལྷ་དང་སྔགས་ལས་བྱུང་བ་དང་། རིགས་མིན་ཏེ་གཞན་པའི་ལྷ་ཕྱིའི་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་ཡུལ་སྤང་བླང་གི་ངོར་མི་བལྟ་བར་ཐམས་ཅད་གསང་ཆེན་རིགས་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། ཕོ་ཉའི་གཙང་སྦྲ་དང་པོ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ་དོན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བུམ་དབང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཕོ་ཉ་དང་། གསང་དབང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕོ་ཉ་དང་། དབང་གསུམ་པ་རང་རིག་པའི་ཕོ་ཉ་དང་། བཞི་པ་རང་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་བསྟན་པའོ། །

By means of examples and their meanings, the identification of coemergent wisdom is shown. In order to demonstrate the path of completely pure wisdom, it is stated: "One should know the three purities." Regarding this, there are two types: the common and the extraordinary. First, the common purities: abiding according to the Action Tantras involves performing ritual cleansing and remaining in a state of purity through mere devotion to the deity and the recitation of vidyāmantras, thereby purifying the body, speech, and mind of the individual. Abiding according to the Yoga Tantras involves purifying through the blessing of the tongue and hands, blessing the three doors to possess power and capacity, and through donning armor and binding with strict commands. The extraordinary [purity] is according to this very Unsurpassed Secret Tantra, where one abides in the non-dual coemergent state of the deity and wisdom. For the sake of accomplishing the bliss of non-dual method and insight, one should abide in wisdom by practicing without being separated from bliss and emptiness. Regarding "families," one should not view in terms of acceptance and rejection the distinction between the deities and mantras arising from the internal reality of self-awareness (the "families") and the deities and mantras arising from external objects (the "non-families"). Instead, one should abide in the single family of the Great Secret. This is the first purity of the messenger. Regarding the phrase "the first purity of the messenger," there are four points that distinguish its meaning: the messenger of the deity yoga of the vase empowerment; the messenger of the self-consecration of the secret empowerment; the messenger of self-awareness of the third empowerment; and the messenger of the wisdom of the self-aware person of the fourth empowerment. These are taught.

གཉིས་པ་ཞི་བའི་བཏུང་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་པོས་ལྷ་དབང་བསྐུར་བས་དག་བྱེད་བཏུང་བ། གཉིས་པས་འཆི་མེད་བདུད་རྩི་མྱང་བ། གསུམ་པས་བདེ་ཆེན་རོ་མཉམ་དུ་བཏུང་བ། བཞི་པས་སྤྲོས་མེད་འོད་གསལ་དུ་བཏུང་བར་བྱའོ། ། སྣོད་གཅིག་ཏུ་ནི་ཟ་བ་ནི། ། ཞེས་པས་དང་པོས་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་དུ་ཟ་བ། གཉིས་པས་གསལ་སྟོང་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་དུ་ཟ་བ། གསུམ་པས་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་དུ་ཟ་བ། བཞི་པས་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངང་དུ་ཟ་བའོ། ། དེས་ཉམས་རྟོག་གཉིས་མེད་དུ་སྤྱད་པའོ། ། གཙང་སྦྲ་བཞི་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་པ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྒོ་གསུམ་སྦྱང་བའི་དོན་དུ་གྲངས་དང་གོ་རིམ་ངེས་པའོ། ། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་དག་གསང་བའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྣལ་འབྱོར་པས་རྟག་པར་ནི་མཉམ་གཞག་མཉམ་ལངས་ཀྱི་དུས་རྣམ་དག་ལ་གནས་ལ་དྲི་མས་མ་གོས་པར་སྤྱོད་པའོ། ། གཙང་སྦྲ་འདི་དག་རབ་བསྐྱངས་པས། ། ཞེས་པ་ནས། རིགས་སྐྱེས་ཆོས་ལྡན་རྒྱལ་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ལམ་ལ་བསླབ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་དང་། ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་གསང་བ་གྲུབ་ཅིང་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་ཚུལ་དང་། གསང་ཆེན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་ལ། ས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་གྱིས་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་སྟོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ལྡན་པས་གཙང་སྦྲའི་དོན་བསྟན་ནས། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་མཆོད་བྱས་ནས། དེས་ཞི་བའི་བཏུང་བ་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སུའོ། །

"Second is the drink of peace." By the first, one is purified by the empowerment of the deity; by the second, one tastes the immortal amṛta; by the third, one drinks the equal taste of great bliss; and by the fourth, one drinks into the non-conceptual ābhāsvara (clear light). "Eating in a single vessel" means: by the first, one eats the equal taste of the non-duality of appearance and emptiness; by the second, the equal taste of the non-duality of clarity and emptiness; by the third, the equal taste of the non-duality of bliss and emptiness; and by the fourth, one eats all things, both existent and non-existent, within the state of the coemergent mahāmudrā. Through this, experience and realization are practiced non-dually. "This is explained as the fourth purification" refers to the definite number and sequence for the purpose of purifying the three doors of the yogi. This is taught to demonstrate the secret conduct of the utterly pure tathatā (suchness). The yogi should always abide in the purity of both meditative equipoise and post-meditation, acting without being stained by defilements. From "By thoroughly maintaining these purifications" up to "one becomes a Dharma-possessing king born of the [Buddha] family," the qualities of training on the path, the temporary and ultimate qualities arising from the specific conduct, the way the secret siddhi is accomplished and primordial wisdom (jñāna) is attained through the stages of the path, and the way the stages and paths are traversed to reach manifest realization are shown. Having thus taught the meaning of purification through the ascetic conduct of that very [practice], "By always making offerings in that way, through that, the drink of peace becomes the primordial wisdom of great bliss."

བཟའ་བཅའ་བཏུང་ལ་སོགས་ལྡན་པས། ། ཞེས་གང་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དམ་ཚིག་འདུས་པའི་ཚོགས་ལ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀུན་སོགས་མཆོད་ནི་བདག་ཉིད་དང་གྲོགས་དག་དང་བཅས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཚོགས་སོག་པ་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པ་མཎྜལ་ཚོམ་བུ་བཀོད་པ་དང་། ཞེང་སྐྱོང་གི་མཎྜལ་དང་། ཌཱ་ཀའི་མཎྜལ། བླ་མ་མཆོད་པ་སྟ། ཅི་འབྱོར་པའི་རྫས་རིམ་པར་བཤམས་ལ་ལག་མཆོད་བྱ་ཞིང་། དད་པ་ཡིས་ནི་གཏོར་མ་དབུལ། ། ཞེས་པས་དང་པོར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ལ་དབུལ་བའོ། ། གཉིས་པ་ཌཱ་ཀིའི་ཚོགས་དང་ཞིང་སྐྱོང་རྣམས་ལ། གསུམ་པ་ཆོས་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་དུར་ཁྲོད་ན་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་། གྲུ་གསུམ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དགོད། ། དམར་པོ་མེ་ཏོག་སྤོས་ཚོགས་ཀྱིས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཁྱད་པར་ལས། ། འབྱུང་པོ་འདུལ་བྱེད་ཧེ་རུ་ཀས། ། བྱིན་རླབས་ཁྱད་པར་ལྡན་པ་ཡིས། ། སྔོན་བཞིན་དམ་ཚིག་དགུག་བསྟིམ་གྱིས། ། གཉིས་མེད་གནས་ལ་ལེགས་མཆོད་དོ། ། ཨོཾ་ཤིང་གཅིག་དང་ནི་དུར་ཁྲོད་དང་། ། རི་བོ་བྲག་དང་ཕུག་རྣམས་ལ། ། བཞི་མདོ་དང་ནི་ལམ་སྲང་ཞིང་། ། ལྷ་ཁང་ཁྱད་པར་ཁྱིམ་སྟོང་གནས། ། བས་མཐའ་ཆུ་དང་ཐང་སྟོང་དང་། ། ས་སྟེང་གདོལ་བའི་ཁྱིམ་གནས་སོགས། ། ནག་པོ་དྲག་པོ་དྲག་ཆན་པོ། ། ལྷ་སྦྱིན་མ་རུངས་མཉམ་རྟེན་དང་། ། ནག་པོ་གཙིགས་པ་འཇིགས་སྟོན་པ། ། དགའ་བ་ལས་འདས་བགེགས་རྒྱལ་པོ། ། རྒན་བྱེད་མ་དང་དྲག་མོ་དང་། །

"Endowed with food, drink, and so forth," refers to the occasion where the yogin, for the sake of pleasing the assembly of the gathered samaya beings through a gaṇacakra offering, performs the worship of oneself as all the Buddhas and so on. This teaches how to please [the deities] through the stages of the outer, inner, and suchness (tattva) [offerings], while endowed with the yoga of the deities of the maṇḍala together with one's companions. Furthermore, regarding the accumulation of merit, there are the outer offerings: the arrangement of heaps on a maṇḍala, the maṇḍala of the field protectors, the maṇḍala of the ḍākinīs, and the guru-pūjā. Having arranged whatever materials are available in sequence, one should perform the hand offering and, with faith, present the bali offering. By the words "With faith, one should offer the bali," first the supramundane maṇḍala deities are offered to. Second, to the assembly of ḍākinīs and the field protectors. Third, to all those dwelling in the charnel grounds, such as the Dharma protectors and others. As it is said: "Arrange [the offering] in a triangular maṇḍala. With red flowers and an array of incense, From the excellence of the five amṛtas, By the Heruka who subdues the bhūtas, Possessing the excellence of blessings, Through the previous summoning and absorption of the samaya beings, One properly worships in the state of non-duality." "Oṃ! In solitary trees and charnel grounds, On mountains, rocks, and in caves, At crossroads, on paths and streets, In special temples and empty houses, In remote areas, by water, and in empty plains, In the dwellings of outcasts upon the earth, and so forth— To Kṛṣṇa, Raudra, and Mahāraudra, To Devadatta, the fierce and the wicked, To Kṛṣṇa-daṃṣṭra, the Terrifier, To the King of Obstacles who has transcended joy, To Jaraṇī and Raudrī..."

འཇིགས་བྱེད་མ་དང་ཨུ་མས་བསྟོད། ། རྒྱལ་མོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་མོ་དང་། ། ཐུབ་བྱེད་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ། ། ནག་པོ་བཟང་མོ་ནག་ཆེན་མོ། ། ནག་སྦོམ་སྔོ་བསངས་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དགའ་བྱེད་མ་དང་ཟ་བྱེད་མ། ། དྲག་མོ་སྡང་བྱེད་ལམ་པ་ཀི། འཕྲོག་བྱེད་མ་དང་མར་མེ་མ། ། འཇོམས་བྱེད་ཡུལ་གནས་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དྲག་པོའི་གཟུགས་དང་གཟུགས་ཆེན་མོ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་དང་ཐོད་ཅན་མ། ། ཐོད་ཕྲེང་མགོ་བོའི་ཕྲེང་ཅན་མ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་མ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། རལ་གྲི་དགྲ་སྟ་ལག་འཛིན་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཞུ་ལག་ཅན། ། མཁའ་འགྲོ་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཆེ། ། ལས་ཀུན་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་པའི། ། སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་དེ་བཞིན་གཙོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཆེན་པོ། ། གོས་མེད་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་བྱེད་མ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་མ་བཀའ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། རབ་ཏུ་འབར་བ་འཇིགས་པའི་ཚོགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་མཛད་མ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དངོས་གྲུབ་ལྡན། ། གུས་པས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྐྱོབས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མངོན་བསྒྲགས་ནས། ། བསྟོད་པ་འདི་ཡིས་ཉེ་བར་མཆོད། ། ཅེས་པས་བསྐུལ་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཚོགས་དེ་དག་ལ་ཕྲིན་ལས་བཅོལ་བ་ནི་རང་འདོད་པའི་ལས་རྣམས་ལ་ཞེས་མངོན་པར་འདོད་དོན་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་དང་པོར་བླ་མ་མཆོད་པ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལ་རིག་མ་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་བསྟོད་ཅིང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའོ། །

Bhīṣaṇī and Umā offer praise: Rājñī, Vijayā, Jayantī, Aparājitā, Kālī, Bhadrakālī, Mahākālī, Kālakarṇī, Śyāmā, and Yoginī; Nandā, Bhakṣaṇī, Caṇḍī, Dveṣī, and Lambakī; Hāriṇī, Dīpā, Vināśinī, and the Yoginī of the Realm; Raudrī, Mahārūpā, Karālinī, and Khaṇḍakapālinī; Kapālamālinī, Śiraḥmālinī, Khaṭvāṅginī, and the one of great miraculous power; the one holding a sword and a battle-axe, and likewise the one holding a vajra and a bow. The great sovereign of the five ḍākinīs, who accomplishes all activities, the great king of the maṇḍala of union, the Vajreśvara, the Lord, the great body of the Tathāgata, the one who generates the union of the naked, the Vajreśvarī—by her command, the Vajra Wrathful Ones, the great wrathful ones, the blazing and terrifying hosts, who realize through bodhicitta, and who possess the accomplishments of Vajrasattva: out of devotion, protect me with your grace! Having sounded the vajra and bell, one should make this offering with this praise. Thus one should exhort them. Then, to entrust the activities to that assembly of deities, one should pray for the desired aims, saying, "For the activities I desire." Regarding the phrase "According to the application of the ritual": first, one should make offerings to the guru, then offer to the deities of the maṇḍala with the sixteen goddesses and so forth, and perform the praise, confession of misdeeds, and so on.

དེ་ནས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྗེ་བཙུན་མའི་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་། མཆོད་སྔགས་ཡབ་ཡུམ་ཐ་དད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དང་། ཕྲེང་སྔགས་དང་། རྩ་བའི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་དང་། ཐུགས་གསུང་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་རྩ་སྔགས་དང་། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོས་ཀྱང་ངོ་། ། ཡུམ་རྗེ་བཙུན་མའི་རྩ་སྔགས་རིང་པོ་དང་བཅས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་། ལྷ་དང་བླ་མ་ཌཱ་ཀི་ཐམས་ཅད་ལས་འོད་ཟེར་དུ་མ་དང་། གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་འབབ་པ་བདག་ཉིད་ལ་བསྟིམ་མོ། ། དུས་ནི་མཚན་མོ་སྟེ་སྤྱོད་ལམ་ནི་སྒྲུབ་པོ་སྐྲ་གྲོལ་ཞིང་གཅེར་བུར་གྱུར་པས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་ཞེས་སོ། ། དད་པས་ཅི་འདོད་དབུལ་བར་བྱ་བ་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་གསོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དུས་རྒྱུན་དུའམ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མར་གྱི་ངོའི་ཚེས་བཅུ་དང་བཅུ་བཞི་ལ་སྒྲིབ་པ་འདག་པར་བྱེད་ལ། ཟླ་བ་ཡར་ངོའི་གང་འགྱུར་ལ། ། ཞེས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་འདུ་བའི་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་ཉིད་ལས་སྒྲུབ་པ་པོས་མྱུར་དུ་འབད་པས་ཞེས་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པས་མཆོད་བྱ་སྟེ་ཞེས་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོ་ལ་སོགས་པས་ཏེ་མྱོས་བྱེད་མ་ད་ནང་གིས། ། ཞེས་སྟོབས་སྟེར་བ་བ་ལ་ཞེས་སོ། ། དེར་འདུས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་ཞིང་། །

Then, one should make offerings with the heart mantras and near-heart mantras of the glorious Heruka and the Venerable Lady, with the offering mantras of the Father and Mother individually, with the garland mantras, with the eight-line root verses, with the root mantras of the wheels of Mind, Speech, and Body, and also with the samaya wheel. One should also offer with the long root mantra of the Mother, the Venerable Lady. Then, one should supplicate the deities of the maṇḍala. From all the deities, gurus, and ḍākinīs, numerous rays of light and the nectar arising from non-dual union descend and dissolve into oneself. The time is at night. As for the conduct, the practitioner, with hair loose and naked, possessing the yogic discipline of the deity, should offer the torma. With faith, one should offer whatever is desired and request activities and accomplishments. Whether it be at regular intervals or on special occasions, on the tenth and fourteenth days of the waning moon, obscurations are purified. On the full moon of the waxing phase, as it is said, the accumulations of merit and wisdom will be perfected. Therefore, the practitioner should offer with diligence, exerting oneself quickly during the specific times when the heroes and yoginīs assemble. This is done through the outer, inner, and suchness offerings. "Vajra" refers to the glorious Heruka, the essence of method; "Lady" refers to the Vajra Queen and so forth. "Intoxicant" (madya) is the inner [offering]; "strength-giver" (bala) is the outer. Those gathered there should make offerings to the guru and the meditational deity as inseparable.

དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ཡེ་ཤེས་གཤེགས་དམ་ཚིག་རང་ལ་བསྡུས་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། ། མཐར་བསྔོ་ཞིང་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱ་བ་ནི། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མངོན་དགའ་བའི། ། ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་ཚོགས་དག་པའི་ཞིང་ན་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། མགུ་བའི་སེམས་མཆོག་དག་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ཞིང་སྐྱེས་ལ་སོགས་པ་དགྱེས་པར་འགྱུར་བའི་དོན་གྱིས། ། དེ་རྣམས་ལག་ནས་མི་འཕྲོགས་མཆོག་ནི་གནས་ཞེས་ཡོན་ཏན་དངོས་གྲུབ་ནུས་པ་ཐོབ་པ་ནི་གཞན་འབྱུང་པོས་གླགས་མི་རྙེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལས་ཕན་ཡོན་བླ་ན་མེད་པ་ནི། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་བདག་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པའི་སྦྱོར་བས་མ་མོ་རྣམས་མཉེས་འགྱུར་གནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ན་གནས་པའི་ཌཱ་ཀི་མ་རྣམས་དང་ཞིང་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དགྱེས་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་ལ། སྤྱོད་པ་ནི་སྤྲོས་བཅས་སོགས། བརྟུལ་ཞུགས་ནི་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པ། མཆོད་པ་ཕྱི་ནང་གསང་བ་དེ་ཉིད་དོ། ། གཏོར་མའི་ཆོ་ག་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འདས་པ་ལ་དབུལ་ལོ། ། ལེའུ་ཉེར་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་བླ་ན་མེད་པའི་དགོངས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་པའི་གསང་བ་བསྟན་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཆོད་པ་རྣམ་དག་དངོས་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཆེན་དུའོ། ། མྱ་ངན་འདས་པར་ངེས་འབྱུང་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་བྱོན་ནས་སོ། །

The wisdom of the maṇḍala deities should be dissolved into oneself, and the hundred-syllable mantra should be recited. Finally, as for the dedication and the making of aspiration prayers: "Of the glorious Heruka, Abhirati..." refers to the assembly of deities of the maṇḍala who abide in the pure realms by their very nature. Together with the supreme mind of joy, the coemergent, field-born, and so forth, for the purpose of becoming delighted, the phrase "the supreme state that cannot be stolen from their hands" means that having attained the power of the accomplishments of qualities, other spirits will find no opportunity. From that, the unsurpassed benefit is that through the yoga of being inseparable from the nature of Śrī Heruka, the mātṛs are pleased; this means that the ḍākinīs who abide in the thirty-two places, the field protectors, and so forth, will be delighted. Now, to show the title of the chapter: "conduct" refers to the elaborate and so forth; "vows" refers to the hero’s feast and so forth; "offerings" are the outer, inner, secret, and suchness; and the "torma ritual" is the offering to the worldly and transcendent beings. This is the explanation of the twenty-seventh chapter. Now, to show the secret for accomplishing the wisdom of the unsurpassed enlightened intent of the natural state, the words "Then..." and so forth are spoken. The actual pure offering is the wisdom of the inseparable method and insight as great bliss. The very emergence into nirvāṇa is the appearance of the assembly of deities of the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya maṇḍalas from the dharmadhātu for the sake of sentient beings.

དེ་བཞིན་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་བདག་ཉིད། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་དུ་གནས་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བ་ཉིད་རྣམ་གྲངས་སྒོ་དུ་མ་ནས་སོ། ། སྤྲུལ་པ་ལས་བྱུང་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེས་མདོར་བསྟན་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཚད་མེད་པའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་སོགས་སྲས་བཅས་ནི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྟན་པ་ནི་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ཁང་རང་ཆས་སོ། ། དེ་དག་ལྷའི་ཕོ་བྲང་དང་གཡོ་བ་ནི་གོང་གི་དཔའ་བོ་བྱང་སེམས་ཁམས་དག་པའི་ཆ་ཀུན་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྩ་གནས་སུ་པུ་ཛཱ་སོགས་ཡི་གེའི་ཆ་ཤས། ། ཡང་འཕེལ་འགྲིབ་བྱེད་པའི་ཐིག་ལེའོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་འདུས་ལེགས་གནས་ནི་ལུས་ཀྱི་གཡོན་ལ་དཀར་ཆ་འཕེལ་ལ། གཡས་ལ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་དམར་ཆར་འཕེལ་བ། གཉི་ག་ཡང་ཀུན་འདར་དུ་ཐབས་ཤེས་རབ་ཟབ་པ་བདེ་ཆེན་དུ་གནས་པས་ཟུང་འཇུག་ཏུའོ། ། སྤུན་ནི་སྲོག་རྩོལ་སྡུག་གུ་ནི་འབྱུང་འཇུག་གནས་པ་མཆོད་པའོ་ཞེས་པ་རླུང་སེམས་འདྲེས་པའི་ཐིག་ལེ་འཁོར་ལོ་དག་ཏུའོ། ། གསང་ཆེན་གཞན་ལ་མི་བསྟན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་འབྲེལ་པ་ལ་གསང་བ་གང་ཟག་དམན་པ་ལ་མི་སྦྱིན་ཞིང་དབང་པོ་རིགས་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་གསང་བའོ། ། གང་སྐལ་ལྡན་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ལས། ཡང་རིགས་ལྡན་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མའི་དམ་ཚིག་གཡོན་པ་ཀུན་སྤྱོད་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །

Likewise, for one who abides in the divine pride of Śrī Heruka, the embodiment of the heroes and yoginīs, the offering itself is to be performed through many enumerations. The heroes arisen from emanation are all the members of the maṇḍala. Having thus presented the summary, the detailed explanation is as follows: the yogin himself should offer to the entire assembly of deities by way of the immeasurables. All the Buddhas and their heirs are the nature of the aggregates, elements, and sense bases. The teaching on the maṇḍala of the vajra body is the celestial palace of the deity as one's own natural endowment. Their divine palaces and the moving [elements] are all the pure portions of the aforementioned heroic bodhicitta elements; the yoginīs are the portions of the syllables such as PU and JĀ at the locations of the channels. Furthermore, they are the drops that cause increase and decrease. The moon and sun abiding in perfect union means that the white portion increases on the left side of the body, while the black portion—the red element—increases on the right. Both abide as the profound union of method and insight within the central channel as great bliss; thus, they are in union. "The siblings" refers to the vital winds, and "the beautiful" refers to the offering of the arising, entering, and abiding [of the winds] within the drops of the mixed wind and mind at the cakras. "Not to be shown to others" regarding the great secret means that the secret should not be given to inferior individuals through the conduct of activities, nor to those who lack the faculties or the [proper] family. Regarding those who are fortunate and to be cared for, one should rely on those of the [proper] family to accomplish the qualities; this is the conduct of accomplishment by way of the maṇḍala circle. One should abide in the conduct of the left, which is the samaya of the yoginīs.

རིགས་ཀྱི་ཞེན་པ་སྤང་བས་མཆོད་པ། ཤ་ལྔ་ལ་བརྟེན་པའི་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན། ཀུནྡ་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས་མི་ཉམས་པར་བྱ་བ། འདི་ཉིད་གསང་བ་མི་འགྱུར་བར་གདམས་པས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དོན་གྱིས་ལམ་གྲུབ་པ་ཁྱད་པར་དུ་གདམས་པའོ། ། གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི། བླ་མའི་མན་ངག་ལ་དགའ་ཞིང་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་པས་ཉམས་མྱོང་མཆོག་སྐྱེ་བས་ན། དེའི་དོན་ནི་མཆོག་མཚུངས་པའོ། ། ཞེས་སྤྱོད་པ་དང་གྲོལ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐོབ་པ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ནི་ཙཎྜ་ལཱི་དང་ཕོ་ཉའི་ལམ་མོ། ། རིགས་དང་ལྡན་པའི་ཆོ་ག་ནི་སྤྱོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་དོན་གསང་ཆེན་གྲུབ་པ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་ཉེར་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་ཕྱེད་མཆོག་གི་ཤེས་རབ་མཚན་ཉིད་དོན་རྟགས་ཤེས་འགྱུར་མི་འདའ་བ། ། རོ་རྐྱང་ཀུན་འདར་བདག་པོ་རིག་པ་མེ་ལྕེ་འབར་བ་བློ་མིག་གིས་ཏེ་ཡུལ་ནི་དམར་སེར་ཉིད། ། རྩ་ནི་འཇམ་རྩུབ་སྤུ་ནི་སྒྲ་གཅན་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིར་ལམ་བྱེད་ཡོན་ཏན་དབང་ལས་ཏེ། ། སྲོག་རྩོལ་འགོག་པར་བཟླས་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཏིང་འཛིན་ལམ་མཆོག་ལས། ། ཕྱི་ནང་མཁའ་འགྲོ་ཞུ་བདེ་གཅིག་གྱུར་དེ་ལས་མཆོག་ཐོབ་རྩ་བ་ཡན་ལག་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་དོན་ཀུན་སྩོལ། ། བདུད་བཞི་འཇོམས་བྱེད་འཆི་མེད་ཡན་ལག་བདེ་བ་གཞན་དུ་རྙེད་མི་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ལས་རྣལ་འབྱོར་པས་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས། རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རིག་མ་དང་།

The offering that abandons attachment to the families. The inner homa based on the five meats, the offering of suchness, is taught. Regarding the preservation of the jasmine-like bodhicitta: by instructing that this very [bodhicitta] be kept secret and unchanging, the path is accomplished through the meaning of non-conceptuality; this is the specific instruction. As for the summary of the source text: because one who delights in the guru’s pith instructions relies on the stages of the path taught above, supreme experience arises; thus, its meaning is "the supreme is equal." This is the attainment of the unsurpassed conduct and liberation. Now, the title of the chapter is shown: the inner homa is the caṇḍālī and the path of the messenger (dūtī). The ritual of the endowed family teaches the accomplishment of the great secret connected to the conduct. This is the commentary on the twenty-eighth chapter. The glorious Mahāmudrā is the characteristic of supreme, indivisible insight; its meaning and signs are known and never transgressed. The rasanā, lalanā, and avadhūtī are the masters; the blazing flame of awareness is the eye of the intellect, and its object is the orange-red itself. The channels are smooth and rough, the hairs are Rāhu; by the power of the qualities of the path in the avadhūtī, the vital winds are restrained. Through the recitation of cessation, the ascetic discipline, and the supreme path of absorption, the outer and inner ḍākinīs melt into a single bliss. From that, the supreme is attained; the root, branches, heart-mantra, and near-heart-mantra bestow all purposes. The four Māras are conquered; the immortal limb of bliss will not be found elsewhere. This is the meaning. From that, the yogi, abiding in the absorption of the two stages, [unites] with a consort who accords with the family.

ལྷན་ཅིག་ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་རོལ་པའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་ལས། དེ་ཡང་སྤྲོས་བཅས་པས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་རོལ་པ་རྒྱས་པ་དང་། སྤྲོས་མེད་པས་བསྡུས་པའི་སྤྱོད་པ་ལྷ་མོ་ལྔའམ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པས་ལྷ་མོ་གཅིག་དང་རོལ་པའི་སྤྱོད་པས་སྦྱོར་ཐབས་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་སྐྱེས་པའི་རྟེན་དང་། སྦྱོར་ཐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་སུ་འཆར་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པ་སྟེ་རིག་མའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གཞན་ཡང་གསང་བ་བསྟན་པ། ཕོ་ཉའི་མཚན་ཉིད་རིགས་རྣམས་ཏེ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། རིག་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་ལོ་གྲངས་དང་ངང་ཚུལ་དང་སྤྱོད་ལམ་ལ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་མཆོག་ཏུ་ཤིས་ལ། རིགས་གཞན་པ་ཡང་གཟུང་དུ་རུང་ངོ་། ། དམ་ཚིག་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངང་ལས་མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་མར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཟག་དེས་གང་གིས་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་རིགས་ལྡན་གསང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པའི་དོན་ཤེས་པར་གྱུར་པའོ། ། དེས་མདོར་བསྟན་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཡུལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ནི། མིང་པོ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྩེ་བས་ཀུན་ནས་བསླང་བའོ། ། ཡང་ན་ཕ་ནི་བསྐྱེད་བྱ་བསྐྱེད་བྱེད་དུ་དམིགས་པས་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་བདག་པོ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དམིགས་པས་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་བལྟ་བས། ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་སྐད་ཅིག་ལ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བས་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱོགས་པའོ། ། འདིར་རིག་མ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར། །

From engaging in the conduct of sporting in great bliss together, there is the extensive sporting in the qualities of desire by those with elaboration, and the concise conduct of those without elaboration involving the five goddesses, or the conduct of sporting with a single goddess for those without extreme elaboration. This serves as the basis for the arising of the sixteen joys of the methods of union, and through the various methods of union, one exerts oneself in the means for the actual dawning of coemergent wisdom. In order to realize the specific characteristics of the forms of the consorts, it is then further taught: "The characteristics of the messengers are the families." Regarding the characteristics of the consort, one who is in their prime years and possesses the proper disposition and conduct is most auspicious for the Vajra family, though those of other families may also be accepted. As for the samaya, it is to abide in the nature of reality, acting as a ḍākinī from within the state of bodhicitta. Furthermore, that individual understands the meaning of abiding on the secret path of the "one who possesses the family." Having given the brief summary, the detailed explanation follows. To show the yogi the objects of enjoyment: "The brother" is motivated by intense playfulness. Alternatively, "the father" refers to the master who is proximate through the perception of the produced and the producer; by viewing them as inseparable through simultaneous perception, one is oriented toward the arising of qualities by seeing that very wisdom in an instant, at the moment of their gathering. Here, in order to specifically show the consort of the Vajra family, the physical characteristics are taught:

ལྕེ་སྦོམ་ནི་ལྗགས་ཟླུམ་པ་རིང་བ་མིག་ནི་དམར་སེར་ལ་ཞེས་འུག་པའི་ལྟར་འདུག་པ་ཡངས་ཤིང་དཀྱུས་རིང་བ། སྐྲ་ནི་རྩུབ་ཅིང་གནག་ལ་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུ་ཐམས་ཅད་དམར་སེར་གྱེན་དུ་ལངས་པའམ་འཁྱིལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ནི་མཆོག་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་། ཐུན་མོང་གྲུབ་པ་རལ་གྲི་རོ་ལངས་བུམ་པ་རྐང་མགྱོགས་གསེར་འགྱུར་བཅུད་ལེན་མི་སྣང་བ་ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་ཀུན་ཤུགས་ལས་གྲུབ་པ་སྟེ། ཐུན་མོང་ནི་སྔགས་སྐྱེས་སུའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ནི་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་དུ་གནས་པ་སྟེ། བཟླས་པའི་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་བཞི་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་ལ་དགའ་བ་ནི་དབང་ཐོབ་ནས་དུས་རྒྱུན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། ། དྲན་པ་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་པ་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རང་ལུས་ལྷ་སྐུར་རོ། ། ཚོར་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་ཆོས་ནི་བདེ་བ་ལ་སྟོང་པས་རྒྱས་བཏབ་པས་ཡེ་ཤེས་ངང་དུའོ། ། སེམས་ནི་གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་དྲན་པའོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་སོགས་ནི་ལྷན་སྐྱེས། ཞིང་སྐྱེས་དམ་ཚིག་ལས་སྔགས་སྐྱེས་སོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་མའི་རིགས་བདུན་པོ་དག་གོ། ། གནས་དང་བཅས་ནི་ཕྱིའི་གནས་ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླ་བའི་གནས་སོ། ། ནང་དུ་ལུས་ཀྱི་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པར་གནས་ནས་དཔའ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་བཅས་པ་རྣམས་སོ། ། དེར་རྣལ་འབྱོར་པས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་གནད་བཅིངས་པས། རླུང་དྲག་ཏུ་ཆུན་པས་རྩ་ཡི་གེ་པུ་ཛཱ་ཨོ་ཨ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པས།

A thick tongue means a tongue that is rounded and long. "Eyes are reddish-yellow" means they are like those of an owl, wide and elongated. The hair is coarse and black, and all the body hairs are reddish-yellow, standing erect or curled upward; such is one endowed with qualities. As for accomplishments, the supreme is actualized, and the common accomplishments—the sword, the reanimated corpse, the vase, swift-footedness, the gold-transforming elixir, alchemy, invisibility, and traveling through the sky—are all achieved through the power of the mantra-born. The common refers to the mantra-born. As for the ascetic conduct, it is to abide in the pride of the deity, such as the heart mantras, near-heart mantras, and the four [mantras], and so forth. Regarding these, "joy" is the constant mental engagement after having received empowerment. "Endowed with mindfulness" refers to the application of mindfulness of the body, which is one's own body as the deity's form. "Feeling" is abiding in bliss; "phenomena" is sealing bliss with emptiness, thus abiding in the state of wisdom. "Mind" is abiding in the non-dual, self-liberated, unborn, and non-conceptual state itself; this is the mindfulness of the ultimate meaning. The "messengers" and so forth are the innate, the field-born, and the samaya-born mantra-born. Alternatively, they are the seven families of yoginīs. "Together with the locations" refers to the external locations: the subterranean, the terrestrial, and the celestial realms. Internally, it refers to abiding in the twenty-four locations of the body and so forth, together with the heroes. There, the yogi relies upon the vajra body and binds the vital points; by forcefully controlling the winds, he strikes the vital points of the channel-syllables such as PU, JA, O, and A.

རླུང་སེམས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པས་ལུས་གནད་རྩའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་དབང་དུ་འདུས་འབྱུང་བ་བཞི་རླུང་མཱ་མ་ཀཱི་སོགས་ཕྲིན་ལས་ལ་དབང་བྱེད་པས་གསང་སྔགས་ལམ་དུ་བྱས། ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བདེ་བ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་དུ་ཀུན་འདར་དུ་བྱང་སེམས་དཀར་དམར་གཉིས་མེད་དུ་དབང་བྱས་པས་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོའི་བཀའ་ཉན་ཅིང་འདུན་པར་བྱེད་དོ། ། དེར་རླུང་ལས་སུ་རུང་བས་ཕྱི་ནང་གི་རླུང་གཉིས་འདྲེས་ཏེ་དང་པོར་དྲོད་སྐྱེ། དེ་ལས་བདེ་བ། དེ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་སྟེ། ལུས་མགོ་ཞབས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བདེ་བ་མི་བཟོད་པ་འཆར། དེ་ཡང་ནང་གནས་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་རྩའི་རྣམ་པར་བཞུགས་པ་དང་། དཔའ་བོ་རྣམས་སོ་སོའི་ཁམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་རྒྱས་ཤིང་འབར་བས། སྤྱོད་དང་གྲོལ་བའི་འབྲས་རབ་སྟེར། ། ཞེས་དེར་དྲོད་དང་བདེ་བ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་འཆར་བ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་བོ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་ཀྱིས་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། ཕྱི་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་རང་འགྲིག་ཏུ་འོང་སྟེ། བདེ་སྟོང་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་མ་དུས་དེ་ཙམ་ན་འབྱུང་། ། སྤྱོད་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་བུ་ཆུང་ལྟར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ངང་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་མ་དད་པ་ཟློག་ནུས། ། སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཐོག་ལྟ་བུ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འབྱུང་བའོ། ། དེ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། །

Through the merging of wind and mind into one, all the ḍākinīs of the channels—the vital points of the body—become manifest in the form of syllables. By bringing the four elements and the winds, such as Māmakī, under control, one gains mastery over enlightened activity and thus takes the Secret Mantra as the path. By mastering the white and red bodhicitta drops as non-dual within the kun 'dar channel in the manner of generating bliss, all the heroes and yoginīs obey the practitioner’s command and are brought to devotion. There, as the winds become serviceable, the outer and inner winds merge, and first, warmth arises. From that, bliss arises; from that, the absorption of non-conceptuality arises. An unbearable bliss then dawns, pervading the entire body from head to toe. Furthermore, the yoginīs of the three inner abodes reside in the form of the channels, and the heroes, through the expansion and blazing of the drops of the bodhicitta element in their respective locations, bestow the supreme fruit of conduct and liberation. Thus, the arising of warmth, bliss, and the wisdom of non-conceptuality as dependent origination is the self-consecration of the yoginīs and heroes as the non-duality of method and wisdom. The outer and inner dependent originations fall into natural alignment, and at that time, the genuine wisdom of the single taste of bliss and emptiness emerges. As for conduct, by overwhelming the eight worldly concerns and remaining in a state of childlike non-attachment, one attains the supreme fruit of liberation, thereby able to reverse the lack of faith in others. The power of mantra arises unimpededly, like a thunderbolt, accomplishing all the desired results and the unsurpassed fruit.

རིག་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྩ་བའི་སྔགས་ནི་རྟག་ཏུ་ཟློས། ། ཞེས་པས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ལ། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐུན་བཞི་ལ་སོགས་པར་བསྙེན་པ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བ་ཞེས་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པའི་འབྱུང་གནས་ཤེས་པས་སྐྱོབ་པ་དང་། ཡིད་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུས་ནི་ཁྱོགས་ལྟ་བུ་དང་། མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་དང་། མདའི་ཤུགས་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་བཟླས་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ལྟར་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་བུམ་པའི་ཆ་ལས་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མུ་ཏིག་གི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཕྲེང་བ་ལྟར་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། བདུད་ཀུན་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་ལྷའི་བུའི་བདུད་གཡང་བ་ལ་སྤྲོས་པ་མེད་པས་ཞི། ཕུང་པོའི་བདུད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟར་གྱུར་པས་ཞི། འཆི་བདག་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཞི། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་གྱུར་པས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་ནི་བརྟན་གཡོ་མ་ལུས་པ་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྣང་བའི་འཇིག་རྟེན་སྲིད་པ་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་བའོ། ། དེ་དག་གི་ནུས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོལ་པས་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསང་བ་མི་འགྱུར་འབྲས་རབ་སྟེར་བ་ནི་གསང་ཆེན་གྲུབ་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་ནི་གསང་སྔགས་འདི་ལས་ཏེ།

It is the very heart of the vidyā-mantra; as it is said, "Constantly recite the root mantra," one performs the approach practice for the heart mantra of glorious Heruka, such as oṃ kara kara and so forth, during the four sessions and so on. Furthermore, it is called "root" because it is known as the source of all qualities without exception, and it has the meaning of protecting and guarding the mind. During the deity yoga, one should recite [the mantra] like a swing, like a circling firebrand, or like the force of an arrow. According to the offering of suchness, one should visualize the mantra in the form of pearls, like a rosary, emerging from the portion of the vajra-vase residing in the lotus of insight that experiences great bliss. "All Māras are thoroughly pacified" means: the Māra of the son of the gods is pacified by the absence of conceptual elaboration; the Māra of the aggregates is pacified by becoming like an illusion or a dream; the Māra of the Lord of Death is pacified by realizing all phenomena to be without arising or cessation; and the afflictions are thoroughly pacified by becoming the luminosity of great bliss—this is the state of being utterly and completely pacified. "Moving and non-moving" refers to all the three realms of existence, the animate and inanimate, appearing as the celestial mansion and the maṇḍala of the deity, wherein one becomes a sovereign over all qualities. Through the play of the yoga that has attained their unsurpassed power, the Great Mudrā, the secret, unchanging, and supreme fruit is bestowed; this is the actualization of the Great Secret accomplishment. This secret mantra is the source of all accomplishments.

ལས་དང་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་པ་འབྱུང་འཇུག་གནས་པ་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་འཆར་བ་ནུས་པ་མངོན་དུ་འབྱུང་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བའི་སྔགས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རིག་སྔགས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་སྣང་བ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཟུངས་སྔགས་འཛིན་ཅིང་སྡོམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་ཡང་དག་ལྡན། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་དབྱེར་མེད་ཡེ་ཤེས་མི་འགྱུར་བ་སྔགས་ས་བོན་སྲོག་ལྟ་བུ་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་དང་ཡང་དག་ལྡན་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དངོས་གྲུབ་བརྩོན་པ་ནི། འཇུག་བསམ་བསྒོམ་བསམ་ལས་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་གནས་པས་འབད་པའོ། ། ཡང་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལམ་དུ་བྱ་བ་མེད་ན་ཡོན་ཏན་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་བྲལ་གསང་སྔགས་ནི། ། ཞེས་པ་གོང་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྔགས་དང་མི་ལྡན་ན་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་ལ་རིང་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་དུ། ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱིན་མི་རློབ། ། ཅེས་པ་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཌཱ་ཀི་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་མི་སྟེར་བའོ། ། ད་ནི་སྤྱོད་པ་བྱ་བའི་དུས་ངེས་པ་ཅན་དུ་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྲིད་དྲོ་བའི་བྱ་བ་དག། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བས་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་དུས་སུ་གཞན་དོན་གཙོར་དམིགས་ལ།

This teaches that the capacity for all actions and accomplishments without exception to arise, enter, and abide within the continuum of the individual is made manifest. In order to show how qualities are attained through the specific mudrās, it says: "Perfectly endowed with mantra and mudrā." This means being perfectly endowed with the bliss of the secret mantra through the action mudrā; being endowed with the maṇḍala of the family through the appearance of deity yoga and vidyā-mantra through the dharma mudrā; being perfectly endowed with the wisdom of emptiness through the nature of the dhāraṇī-mantra and the vows of the mahāmudrā; and being perfectly endowed with the meaning of the indivisible, unchanging wisdom-mantra, which is like the life-force of the seed-syllable, through the samaya mudrā. The practitioner who strives for accomplishment exerts effort by means of the distinction of the faculties—whether through the intention of engagement or the intention of meditation—by abiding in the non-duality of method and wisdom regarding the objects such as forms and sounds and the sense faculties. Furthermore, to show that qualities will not arise if the four mudrās are not taken as the path from the perspective of their reversal, it says: "Secret mantra devoid of mudrā." This means that if one lacks the mantras of the four aforementioned mudrās, one will be far removed from attaining qualities. Thus, it says: "They do not bestow blessings upon embodied beings," meaning that the ḍākinīs, who abide in the samaya and are spontaneously accomplished wisdom deities, will not grant accomplishments. Now, to establish the definite time for engaging in the conduct, it says: "As long as the activities of warmth are not realized through intense application." This refers to the time of the generation stage, during which one should primarily focus on the welfare of others.

རྣམ་པ་སྙིང་རྗེས་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ལྟར་གསལ་བ། སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་དྲོད་ཐོབ་པ་དང་། ། བདག་དོན་ལ་དམིགས་པ་བྱམས་པས་རང་གི་ལུས་ལྷར་གསལ་བ་ལས་སྣང་བ་མཆེད་པ་རྩེ་མོ་དང་། བདག་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀུན་བསླང་སྟེ་བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་འཆར་བ་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བཟོད་པ་ཐོབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སྐྲག་པ་མི་སྐྱེ་བའོ། ། དེ་དག་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་བས་དམིགས་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལས་རྣམ་པ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་དབྱེར་མེད། སྣང་བ་ཉེ་བར་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐམས་ཅད་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པས། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ལས་འགྲུབ་པས་རིག་པ་འཛིན་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པའོ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པར་བདག་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དག་པས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེས་དྲོད་སྣང་བ་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་འཆར་བ་དང་། གཞན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དག་པས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཚན་མ་མེད་པ་ཐོབ་པས་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེས་སྣང་བ་མཆེད་པ་རྩེ་མོའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བར་འཆར་བ་དང་། བདག་གཞན་གཉིས་ཀར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་རྣམ་པར་དག་པས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྨོན་པ་མེད་པ་ཐོབ་པས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་བཟོད་པ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་།

The aspect of compassion is the clarity of external appearances as they manifest; the wisdom of appearance is the attainment of "heat." The aspect of loving-kindness focused on one's own welfare is the expansion of appearance through the clarity of one's own body as the deity, which is the "peak." Focusing on the welfare of both self and others, motivated by the aspect of bodhicitta, all that is stable and moving arises as the deity and the celestial mansion; through the absorption of the attainment of appearance, one attains "acceptance," whereby no fear arises in actualizing the wisdom of emptiness. When these—loving-kindness, compassion, and bodhicitta—become of one taste, the aspect of the supreme mundane dharma arises from the mind of calm abiding. The celestial mansion and the appearance are inseparable. Through the wisdom of the near-attainment of appearance, one experiences emptiness, and all objects and subjects become completely pure as the nature of gods and goddesses. By accomplishing the activity of consciousness, the accomplishment of a Vidyadhara is attained. In the completion stage, through the purification of the conceptualization of self-grasping, the door of liberation of emptiness is realized; compassion focused on sentient beings causes the wisdom of the clear appearance of "heat" to arise in the continuum. Through the purification of the conceptualization of grasping at others, the door of liberation of the signless is attained; compassion focused on phenomena causes the wisdom of the "peak" of expanding appearance to arise as bliss. Through the complete purification of the conceptualization of grasping at both self and others, the door of liberation of the wishless is attained. Possessing non-referential compassion, the wisdom of the attainment of appearance is the non-conceptual absorption of "acceptance."

ཡང་བདག་གཞན་ཐ་དད་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པར་དག་པས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མངོན་དུ་བྱ་བ་མེད་པའི་ངང་ལས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པའི་སྙིང་རྗེས་སྣང་བ་ཉེ་བར་ཐོབ་པ་སྟོང་པ་བཞི་ལ། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ཚོགས་པ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་ཆོས་མཆོག་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་འོད་གསལ་འཆར་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ལ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལམ་དུ་ཁྱེར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པའི། ། ཞེས་པའི་དོན་ལས་ཕྱི་རོལ་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ། སྣ་ཚོགས་བདེ་བར་འཆར་བར་བསྟན་པ་ལ། འགའ་ཞིག་གིས་ཐུབ་པས་གསུངས་པ། འདོད་པ་ནི་དུག་གི་ལོ་མ་ལྟ་བུ། ། སྦྲུལ་གྱི་མགོ་དང་། མེ་ཏོག་ཀིམྤ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པས་དགག་བྱར་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་སེམས་སྣང་རྨི་ལམ་ལྟར་རྟོགས་ལ། གསང་ཆེན་པོས་དུག་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་འཆར་ཞིང་ཟུག་རྔུ་མེད་པས་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་སྦྱོར་བས་ངེས་པར་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་གང་ཟག་ལ་གང་ཞིག་སྡང་བ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བརྙས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་སྨད་ཅིང་ལམ་ལས་གོལ་བར་བསྟན་པ་ཡང་། ཁྱི་ཡི་སྐྱེ་གནས་བརྒྱར་སྐྱེས་ཏེ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། །

Furthermore, through the purification of the conceptualization of self and other as distinct, one actualizes the gateways of liberation. From within the state of non-existence, the great primordial wisdom (jñāna) is attained through authentic compassion, and the four empties arise. Through the concentration of one-pointed calm abiding (śamatha), in which bliss, clarity, and non-conceptuality are unified, the supreme dharma of the luminosity of all emptiness dawns; thus, the specific activity of primordial wisdom is accomplished. In order to show how the qualities of desire are taken as the path, regarding the meaning of the phrase "that which accomplishes all desired aims," all external forms, sounds, and so forth are like illusions. To demonstrate that these arise as various forms of bliss, some may ask: "Has the Sage not taught that desires are like poisonous leaves, the head of a snake, or the kimpāka flower, and thus should be rejected?" The answer is that even in the Bodhisattva Vehicle, all things are realized to be mental appearances like a dream. In the Great Secret [Mantra], just as poison is neutralized by a mantra, one realizes the lack of intrinsic nature, whereby everything arises as bliss and is free from affliction. By joining the objects and the senses as the non-duality of method and wisdom, the goal is definitively accomplished. As for the "portion of yoga," this refers to an individual who trains in the two stages. Whoever feels aversion toward this is one who disparages the Dharma and the person [who teaches it]. The Sugata has disparaged such a person in many ways and shown them to have strayed from the path, stating: "They will be born a hundred times as a dog, and then be born into a family of outcasts." This is the meaning.

གཞན་ཡང་ལམ་བརྟག་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དཀའ་ཐུབ་དང་། ཡང་དུས་གསུམ་དུ་ཁྲུས་དང་གོས་བརྗེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལམ་དམན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ལ་ལ་མར་འདོད་པ་ལས་ལོག་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་བདེ་ཕྲ་མོ་འབྱུང་བ་སྲིད་པ་ཙམ་མོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྟགས་ཙམ་འཛིན་ཅིང་མཆོད་པར་བྱེད་པ་བདག་དང་ལྷ་ཐ་དད་དུ་ལྟ་བ་དག་ཀྱང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་འཚོ་ཞིང་སྐྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་གྱུར་པས། ཕྱི་རོལ་དོན་རྣལ་འབྱོར་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷས་བདག་ལ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འདོད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དོན་མེད་འགྱུར་ཞེས་དགག་བྱར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལས་གསང་བ་མཆོག་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གང་གིས་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་ཆུ་མཆོག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ལྡན་པས་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡུལ་ཕྱོགས་ནི་ཉེ་བར་སྤྱད་པ་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། གང་ན་གནས་གྱུར་པ་ནི་སྐུ་བལྟམས་པ་དང་རོལ་པ་བསྟེན་པ་གང་དུ་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། ། གང་དུ་རིགས་ངན་པ་དང་། ཀླ་ཀློའི་སྐྱེ་བོ་གནས་པའི་ས་ཡིན་ན་ཡང་། ཡུལ་དེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། དེར་ནི་ང་ཡང་རྟག་པར་གནས། ། ཞེས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འགྱུར་བ་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ། གཙང་བ། རྟག་པ།

Furthermore, the ascetic disciplines of the hearers (śrāvaka) and solitary realizers (pratyekabuddha), such as austerities and the practice of bathing and changing clothes three times a day, are inferior paths. For example, it is possible that someone who turns away from the desire for butter might achieve only a slight, temporary benefit and happiness. Even those who merely adopt the signs of the Mahāyāna and perform offerings, yet view the self and the deity as distinct, are merely causes for omniscience through various means of sustaining and moving about in temporary necessity. Because they rely on other external objects and yogas—desiring that an external deity bestow accomplishments (siddhi) upon the self—they remain in a state of duality; thus, it is taught that they are to be refuted as being "meaningless." In contrast, in order to demonstrate the distinction of the sphere of activity of a person who abides in the supreme secret through its blessing, it is said: "The supreme water of yoga is the hero (vīra) who possesses the ascetic discipline of glorious Heruka." The region is the unsurpassed object of enjoyment. Wherever one resides—whether it be the place of his birth, his playful activities, or where he dwells—he becomes an object of worship for all. Even if it is a land where those of low caste or barbarians dwell, that region is thoroughly examined; thus, one should recognize it as a source of qualities. "In order to fully embrace sentient beings, I too always abide there." Thus, for the sake of wandering beings, glorious Heruka abides in the state of great bliss, the unchanging vajra of body, speech, and mind, which is pure and permanent.

བདེ་བ། ཡོན་ཏན་བླ་ན་མེད་པའི་ཕ་རོལ་དུ་སོན་པས་གནས་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལེའུ་ཉེར་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་བཀའི་འཁོར་ལོས་བར་ཆད་རྣམ་པར་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་རིག་བྱེད་མེ་ཡིས་གནས་པ་དག་ལ་གནས་དང་བྱ་བ་ཐབས་བཅས་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་གྱུར་པའི་ཆེ་མཆོག་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རིག་བྱེད་ཞལ་ཅན་གཙོ་གྱུར་འཁོར་ལོ་བཀོད་པའམ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཞལ་ནི་ཆུ་བོ་ཀླུ་ཡི་ཕྱག་ལྡན་དག་པ་ཕྱོགས་སྐྱོང་འདུལ་བར་མཛད་པ་ནི། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་མེ་ཞལ་རོ་ལྡན་གདེངས་ཀ་ལས་ཀྱང་སྟེང་འོག་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་ཡོངས་སུ་གནས། ། གསང་སྔགས་དེ་ཉིད་འོད་ཟེར་བཅས་ལས་ཡི་གེ་ཁྲོ་མོ་རིག་བྱེད་མེ་སྟེ་ལུགས་འབྱུང་དག་གིས་བསྐོར་བ་ཡང་། ། རིག་བྱེད་མེ་ལྡན་དག་གིས་ཁྲོ་བོས་བདུད་འདུལ་བགེགས་ཚོགས་མ་ལུས་ཀུན་ལས་རྣམ་རྒྱལ་དྲི་མེད་སྙིང་པོ་ཐོབ། ། འདིར་ནི་ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བློ་སྦྱང་བར་བྱས་ནས་གསང་ཆེན་གྱི་ལམ་འདིར་ཁྱད་པར་གྱི་སྲུང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ་ནི་བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུའོ། ། ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པར་མ་བསྟན་པའོ། ། འགོད་པ་ནི་སྡེ་ཚན་རྣམས་གསལ་བར་བྲི་བའོ། ། གང་ཞིག་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་ཉིད་དོ། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པ་ནི་ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ལས་རབ་འབྱམས་དུ་མ་གྲུབ་པ་བླ་ན་མེད་པའོ། །

This is the meaning of "abiding by having reached the far shore of unsurpassed qualities and bliss." This concludes the explanation of the twenty-ninth chapter. Now, in order to protect against obstacles by means of the wheel of command of the wrathful king Hūṃkāra, the ritual for accomplishing the locations, activities, and methods for those abiding in the maṇḍala of the Vedas and fire is taught. Within that, the supreme and distinguished Śrī Heruka, the Great Glorious One, who possesses the faces of the Vedas, is the principal figure of the arranged maṇḍala. Alternatively, Vajra Hūṃkāra, who possesses the faces of the Vedas and the hands of the nāgas of the river, subdues the guardians of the directions. The wrathful deities abide completely, arising from the application of the upper and lower [directions] from the fire-faces and the hoods of the nāgas. From that very secret mantra together with its light rays, the syllables of the wrathful goddesses of the Vedas and fire are arranged in a clockwise circle. By means of those possessing the fire of the Vedas, the wrathful deities completely conquer all hosts of Māras and vighnas without exception, and the stainless heart mantra is attained. In this context, since it is the precursor to all the dharmas of the path, one should train the mind in love, compassion, and bodhicitta; then, the special protection for this path of the Great Secret is to be taught. Furthermore, that which is to be explained is for the benefit of both oneself and others. "Extremely difficult to find" means it is not taught in the Kriyātantra and so forth. "Arranging" means clearly writing out the various classes. "By merely knowing which" refers to the application of the absorptions and the yantras. "Swiftly accomplishing the siddhis" refers to the unsurpassed accomplishment of the many vast activities, such as the twelve great actions.

དེས་མདོར་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། དང་པོར་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པ་ནི། སའི་ཆ་མཉམ་ཡིད་འོང་མཎྜལ་ལེགས་པར་བྱས་པས་སྦྱང་བའོ། ། དེར་བའི་གཅི་བ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བ་དང་རྣམ་ལྔ་སྟེ། ཙནྡན་གྱིས་ནི་ཉེ་བར་བསྐུ། ། དྲི་བཟང་དྲི་ལྡན་ས་ལ་ནི། ། ཞེས་པས་བྱུག་པ་ལག་པ་གཡོན་པས་བྱ་བའོ། ། དེར་མཆོད་པའི་ཚོགས་བཤམ་པ་མེ་ཏོག་སིལ་མ་གཅལ་བཀྲམ་ཞིང་། སྤོས་ཀྱི་དྲིས་ནི་ཉམས་དགར་བྱ། ། ཞེས་གཏོར་མ་དང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་ལྡན་པས། བདག་གི་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོ་གསུམ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཁྱད་པར་ཀུན་བྱས་ཤིང་ནི་གོ་ཆ་བགོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱོགས་བཅིང་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་བླ་རེ་དག་བསམ་ཞིང་། རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ཕྱི་མའི་བར་དེར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་བཅུ་འཕྲོས་པ་ལས་ཁྲོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་བཅུ་གསལ་བར་བལྟ། དེ་ནས་བགེགས་བཀུག་པ་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་ཅིང་བརྡུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་མཐར་མེ་འོད་འབར་བས་འཁྲིགས་པར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བསྡུ་བའི་གཞི་བསྟན་པ་རྫ་རྔ་བཅིང་བྱ་སྟེ་ནི་ཁ་བཞི་པའམ་ཁ་གཉིས་པའི་རྣམ་པ་བྱས་ལ། རི་མོ་གསུམ་པ་ནི་ཝརྞ་བ་སྟེ་གསུམ་པའི་རི་མོ་གསུམ་གསུམ་དགུ་བྲི་བ་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བ་ནི་ཐ་མའོ། ། ཡི་གེ་ཕྱི་མོ་ནི་ཨ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡེ་ནི་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་རྣམས་ཏེ་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི། ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ལྡན་ནོ། ། དེར་གནས་པ་ལས་ནི་རེ་མིག་བཞི་བཅུ་ཞེ་དགུའོ། །

Having thus provided a brief overview, the detailed explanation follows. First, regarding the teaching on the excellence of the location: the site is purified by leveling the ground and fashioning a fine maṇḍala. There, one should apply cow urine that has not fallen to the ground and the five products of the cow, anointing it with sandalwood and fragrant substances, as it is said: "Upon the fragrant ground, smear with the left hand." Then, the array of offerings is set out: loose flowers are strewn as a carpet, and the area is made delightful with the scent of incense. Thus, possessing the offering cakes and the feast offering, one's own activity is the yoga of the supreme deity. Having performed all the specific purifications of the three doors through yoga, one dons the armor and so forth. Regarding the binding of the directions: one visualizes a vajra ground, a vajra fence, a vajra canopy, and a vajra awning. Within the space between the outer vajra fence, upon ten sun maṇḍalas, ten HŪṂ syllables radiate forth, from which the ten wrathful deities, fathers and mothers, are clearly visualized. Then, having summoned the obstructors, one strikes and hammers them with ritual daggers (kīla), and finally visualizes them as being enveloped in a mass of blazing fire. Next, the basis for the collection of syllables is shown: a drum is to be bound, fashioned in the shape of four or two faces. The third line is the varṇava; one should draw nine lines in groups of three, and the complete circular enclosure is the outermost. The primary letters are A, Ka, Ca, Ṭa, Ta, Pa, Ya, and Śa. The classes arising from these are the vowels and consonants, which are to be arranged as the union of method and wisdom. From abiding therein, there are forty-nine squares.

དཔའ་བོ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་སྔོན་བདུད་བཏུལ་བའི་དུས་སུ་ཞལ་བཞི་ནས་ཕྱུང་བའོ། ། འདོད་པའི་དོན་ནི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་བཏུ་བ་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་སོ། ། རིམ་བཞིན་འབྱུང་ནི་ཨ་ནས་བགྲང་བའི་དོན། རིམ་མིན་པས་ནི་ཧ་ས་ནས་མས་བགྲང་བའོ། ། དབྱངས་དང་ནི་ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་ཡི་གེ་ནི་གསལ་བྱེད་སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལྡན་པའོ། ། ཐུབ་པས་དེ་ལྷའི་གྲངས་གྱུར་ལས། ། ཞེས་ཀཱ་ལིའི་སྡེ་ཚན་བདུན་ནོ། ། བཏུ་བ་དངོས་ལ། རེ་མིག་སུམ་ཅུ་གཉིས་པ་བླང་། ། ཞེས་པ་ནས་མཐའ་རུ་སྦྱར་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བཏུ་བ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། གསང་བ་ཉེ་བར་གདམས་པ་ནི་རིགས་རྒྱལ་ནི་བདུད་ལས་སོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོ་དྲུག་གི་སྙིང་པོ་གསང་བའི་སྔགས་འདིས་གྲུབ་པ་མཐར་འབྱིན་པ་ཉིད་དོ། ། གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་འདིར་སྟོན་པ་ཡང་། འདི་ནི་མ་བྱུང་འབྱུང་མི་འགྱུར་ནི་འདོད་ཁམས་ལྷ་མིའི་མངོན་སུམ་དུའོ། ། དེ་ཉིད་བ་སྦུས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་བཞི་སྲུང་བའི་ཁྲོ་བོ། ། ཨ་བྷི་དྷ་ན་ལས། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་དཔལ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་དེ་བཞིན་བཞེད་པ་དཔལ་རྟ་མགྲིན་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐལ་སྦྱོར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཕྱོགས་བཞིར་རོ། ། ཡང་མཚམས་སུ་ཁྲོ་བོ་བཞི་དང་ལྡན་པ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཤར་ལྷོར་མི་གཡོ་བ། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་ལྷོ་ནུབ་ཏུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། ནུབ་བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་དབྱུག་སྔོན་ཅན་དང་།

The Hero is that which was emitted from the four faces of Śrī Heruka at the time he previously subdued Māra. The desired object is the very action and accomplishment; the extraction is from the vowels and consonants. "Arising in sequence" means counting from A; "not in sequence" means counting from Ha downwards. The vowels are the sixteen āli, and the letters are the consonants; the practitioner is one who possesses the clear realization. "The Sage, from the number of those deities," refers to the seven classes of consonants. Regarding the actual extraction: from "Take the thirty-second square" up to "joined at the end," the extraction is explained in detail. The secret close instruction is that the King of the Family is from the Māra [action]. By this secret mantra, the heart essence of the six great Universal Monarchs (cakravartin), accomplishment is brought to its ultimate conclusion. This is also taught here as the protection wheel for all the Unsurpassed Secret Tantras. "This has not occurred, nor will it occur" refers to the direct perception of gods and humans in the desire realm. "That very one, by the hair..." and so forth. "Perfectly endowed with the four wrathful ones" refers to the wrathful deities guarding the four gates of the directions. From the Abhidhāna: Vajrafierce Śrī Yamāntaka, Vajra Sun Prajñāntaka, Vajra Uṣṇīṣa, and likewise the intended Śrī Hayagrīva, and Vajra-Union Amṛtakuṇḍalī in the four directions. Furthermore, in the intermediate directions, they are endowed with four wrathful ones: Vajrayakṣa in the southeast, Acalā in the southwest, Vajrakṛṣṇa in the northwest as the King of Desire, and in the northeast, Vajrabala with the Blue Club.

བྱང་ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་སྟེ་གནོད་མཛེས་དང་། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ཅན་ནི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པ་ཧཱུཾ་མཛད་ཞལ་བཞི་ཕྱག་བརྒྱད་པ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་སྐུ་བརྒྱད་འགྱུར། ། ཞེས་པས་འདི་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དང་མཆོད་རྟེན་དང་། ཞིང་སྐྱོང་བརྒྱད་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ཉན་ཐོས་མཆོག་བརྒྱད་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱིས་བསྟན་པའོ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་ནུས་པ་བརྟེན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་སྲུང་བའི་དོན་དུ་ནི་བཀའི་འཁོར་ལོ་འདི་ཉིད་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་འབད་ན་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལོག་འདྲེན་གདུག་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་གནོན་པ་སྟེ་མ་རུངས་པ་འདུལ་བའོ། ། འདི་ནི་རྙེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་གདབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་ན་བརྟག་མི་དགོས་པར་འཆི་བར་འགྱུར་ཞེས་དང་པོར་ཚར་གཅོད་ཅིང་ཕྱིས་ལྡང་མི་ནུས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། ཨོཾ་སུམྦྷ་བྷ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྔགས་མཚན་བཞི་པ་སྦས་པ་གསལ་བར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གྲུབ་ཚུལ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ཐུན་མོང་བརྗོད་པ་ནི། ། ཞེས་རྒྱུ་ཐབས་འབྲས་བུའི་དུས་ཐམས་ཅད་དུའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའོ། །

In the northeast are Vajrarāja Mahābala and Vajrapātāla, that is, Sumbharāja; and Vajroṣṇīṣin, who is Uṣṇīṣacakravartin. In the center is Vajrabhairava Hūṃkara, with four faces and eight arms, standing with his right leg extended. "In an instant, the body becomes eightfold" means that this [deity] manifests in numerous ways: as the bodies of the Tathāgatas, caityas, the eight field-protectors, wrathful deities, bodhisattvas, the eight supreme hearers, the eight lords of yoga, and so forth. This secret mantra, which relies on power for the purpose of protecting the maṇḍala, will certainly be accomplished if one exerts oneself in the yoga of meditative concentration within this very wheel of command. It utterly suppresses all the malicious worldly vināyakas, thereby subduing the wicked. By merely finding this, or through the mere application of such practices as striking with a vajra-kīla, all are overwhelmed; thus, without needing to deliberate, they will die. This means that they are first destroyed and subsequently unable to rise again. As for the essence of the mantra itself, the fourfold hidden name of the mantra is clearly shown by "Oṃ sumbha bha" and so forth. Regarding the way its fruit is accomplished, the common yoga is described as being at all times—during the stages of cause, method, and fruit. It generates the fruit of all accomplishments.

ཞེས་གནས་སྐབས་སུ་གྲུབ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་དང་མཐར་ཐུག་མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་དུས་སུ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེས་གསུང་པ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་ཏེ། རྫ་རྔ་བཅིང་བའི་གསང་སྔགས་རེ་མིག་ལས་བཏུ་བའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདིར་ཡང་ལེའུ་དང་པོ་ལས། ཞི་བའི་བཏུང་བ་བཞིན་མྱང་ན། རྟག་པར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཤ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཀུན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་ནི་སྒྲུབ་པོས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལས་དབེན་འོད་གསལ་ཆེན་པོར་རྟོགས་པས་ལམ། ། ཡང་ན་བདུད་རྩི་སྒྲུབ་བྱེད་རྫས་གྱུར་ཆེན་པོའི་ཤ་དང་ཁྱི་དང་བ་ལང་མཚོན་བྱེད་ཅིང་ཤེས་སྔོ་ཞིང་འཕྲུལ་དམར་གྱུར་པའི་རྟ། ། མུ་ཏིག་འབྱུང་གནས་པ་ལང་ཤ་སྟེ་ཐོད་པ་སྣོད་གྱུར་དུང་དང་ཉ་ཕྱིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྟེ། ། མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་བཟའ་བྱ་སྦྱོར་བ་སྒྲོན་མེ་སྲེག་བླུགས་བ་ལར་བྱ་བས་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་དབང་། ། བརྡ་ནི་ལྔ་ལས་ལྔར་གྱུར་ལག་གཡོན་གྱིས་ནི་མཆོད་པ་བྱས་ལ་མཐའ་ཡས་མཐུ་སྤྱོད་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་མདོར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉེ་བར་གདམས་པ་ལས། གསང་ཆེན་དུ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལམ་དུ་བྱ་བ། དམ་ཚིག་གི་རྫས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་། སྣོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཟའ་བར་བྱ་ཞིང་སྤྱད་བྱ་ལག་མཆོད་ཀྱི་དོན་ལས་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལག་གཡོན་ལྷའི་གནས་ཁྱད་པར་གྲུབ་ཅིང་གཡོན་པའི་ཀུན་སྤྱོད་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་པ་ལས་སོར་མོ་ལྟར་གྲུབ་པ། ལག་མཐིལ་དུ་དཔའ་མོ་བསམ་པ།

Thus, it is the very speech of Vajrasattva regarding the eight common accomplishments and so forth in the provisional stage, and the ultimate union of no-more-learning. Now, the title of the chapter is presented: this is the explanation of the thirtieth chapter, the ritual for extracting [mantras] from the grid of the ḍamaru-binding secret mantra. Furthermore, here, as in the first chapter, the meaning is shown that if one tastes [the substances] like a peaceful beverage, one will constantly attain accomplishment; this is the meaning of the passage beginning with "Then, all those great meats..." Here, the practitioner realizes the entire assembly as being devoid of [true existence] like an illusion or a dream, [realizing] the path as the great luminosity (ābhāsvara). Alternatively, the substances for accomplishing the nectar (amṛta) are indicated by the great meats: the horse, which is blue in color and represents the miraculous [wind]; the cow, which is the source of pearls; and the skull-vessel, which is the conch and the mother-of-pearl, representing method and insight. The five nectars (amṛta) are the food to be consumed; the lamp is the offering of clarified butter (bāla). Through the power of the natural qualities, the five symbols become fivefold. Having made the offering with the left hand, one will exercise infinite power. This is the meaning. Regarding that, from the brief instruction on the way of practice: the substances that accomplish the concordant side of the great secret are taken as the path. The qualities of the samaya substances, the distinction of the vessel, and the actions of eating and using [the substances] are the meaning of the hand-offering. The yogi’s left hand is established as the special abode of the deity, and through the conduct of the left and the arrangement of Vajrasattva and so forth, the fingers are established like [the deities]. One should visualize the heroines in the palm of the hand.

ཕྱི་རྒྱབ་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་བ་བསམ་པ་ལས། དེ་ཉིད་བླ་མེད་མཆོད་པར་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་བཟའ་བ་དང་ནི་ཉམས་མྱོང་ཕྱི་ནང་དུ་སྦྱར་བ། སྦྱིན་སྲེག་ནི་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་། གཏོར་མའི་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་མཆོད་པ་དང་། ལག་བརྡའི་ཆོ་ག་ནི་ལག་པ་བྱིན་བརླབ་ཀྱི་རིམ་པ་སྟེ། ལེའུ་སུམ་ཅུ་སོ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་པའི་གསང་ཆེན་བསྟན་པ་དང་པོ་མདོར་བསྟན་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཅིང་། དམ་ཚིག་གི་རྫས་བསྟེན་པ་དང་། རོ་ལངས་ཀྱི་སྒྲུབ་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་སྟེ། ཡང་དག་ཆོ་ག་ནི་ལྷའི་བསམ་གཏན་དང་། གསང་སྔགས་བཟླས་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྱུར། ། སྦྱང་ཞིང་སྤེལ་བས་ནུས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལས། ། བཟང་པོ་ནི་པ་ཤུ་པ་ལ་སྟེ། ཕྱུགས་ཞེས་པས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་རིགས་ཤེས་པས་དའི་ཤ་དགུག་བྱ་ཉིད་དོ། ། དབེན་པར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ནས་སྤྱོད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱས་པས་སོ། ། བཟང་པོ་དེ་བཞིན་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་ཤ་ལ་གཞན་ཡང་ལྔ་རྣམས་ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་རུས་སྦལ་སོགས་ལ་སོ་སོའི་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་སྟེ། སོགས་ནི་ཅེ་སྤྱང་དང་ངོ་། ། དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རིགས་དྲུག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ཁ་དོག་རིགས་ལས་རིགས་མཆོག་ཕྱུགས་ནི་དུད་འགྲོ་ཁྱུ་མཆོག་དང་། །

Regarding the visualization of the maṇḍala behind the back, that itself is taught as the unsurpassed offering. The title of the chapter is the application of eating and experience to the outer and inner. The homa is the inner yoga, and the activity of the bali offering pertains to both the mundane and the supramundane. The ritual of hand gestures is the sequence for the blessing of the hands; this is the commentary on the thirty-first chapter. Here, the uncommon great secret of accomplishment is taught. First, the brief presentation is given, and then, with the words "Then..." and so forth, the maṇḍala for achieving siddhi is shown. One relies upon the substances of the samaya, and performs the homa through the practice of the vetāla. The "perfect ritual" consists of the concentration on the deity and the blessing of the recitation of the secret mantra, which transforms [the substances] into the nature of amṛta. Through purification and multiplication, power is attained. In the detailed explanation: "Excellent" refers to the paśu. By the term "beast," one understands the aforementioned family of the seven-birth [human]; thus, its flesh is the very object to be summoned. Having constructed the maṇḍala in a secluded place, one performs the gaṇacakra practice endowed with the power of conduct. "Excellent" likewise refers to the flesh of the seven-birth [human], as well as the other five. The five amṛtas, the tortoise, and so forth, each possess a slight degree of power; "and so forth" includes the jackal and others. The maṇḍala for achieving siddhi is either the maṇḍala of the Universal Monarch of the six families, or the maṇḍala of this very [deity]. Regarding the colors of the families, the "supreme family beast" is the preeminent animal, the bull.

གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་དུག་ལྔ་དག་བྱེད་ཀྱི་རྫས་སོ། ། བྱ་རོག་ཁྭ་ཏ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་བྱའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ཤས་ཌཱ་ཀི་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྒྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རོ་ལོངས་བསྒྲུབ་པ་ནི། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་འགེགས་ནས་ཤི་བའམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། རྨ་མེད་པ་རུལ་པ་མ་ཡིན་པ་སོ་མ་ལ་ཨརྐ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཀྱིས་བཀྲུ་ཞིང་དྲི་བཟང་པོའི་ཆུས་བྱུག། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་སྔགས་ཀྱིས་བགེགས་མེད་པར་བྱས་ལ། མཆོད་གཏོར་དང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་ལྡན་པས། རང་ཧེ་རུ་ཀར་འགྱུར་བའི་ས་བོན་ལས་འོད་སྤྲོས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐུལ་ཏེ་དེ་དག་ལས། ཐབ་ཁུང་དུ་མེ་ལྷ་བསྐྱེད་བསྟིམ་བྱ་ཞིང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རོ་ལངས་ཆེན་པོ་བསྟིམ་ལ། དེའི་སྙིང་གར་དཀྱིལ་འཁོར་བ་བསམ་པ་ལ་སྲེག་རྫས་དབུལ་བ་སྟེ། ཀྲྀཥྞ་རའི་ཐུག་པ་ནི་ཁྱི་ནག་མོའམ་བ་ནག་མོའི་འོ་མ་ལས། མ་ཤ་འབྲས་དང་ཏིལ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྔར་གྱི་རྫས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཉམ་ང་བག་ཚ་མེད་པ་སྟེ། འཛེམ་པ་མེད་པས་རོའི་ཁར་བླུགས་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བྱ་ཞེས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མཆོད་པར་བསམས་པས། གང་འདོད་པ་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པས་མཆོད་པར་གྱུར་ན་དེ་ནས་རོ་དེ་ལངས་ནས་ནི། ཅི་བགྱི་ཞེས་ནི་སྨྲ་འགྱུར་ཞིང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་སམ་ཡང་ན་གྲུབ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་གང་ཅི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཞན་དུ་མིན་ཞེས་པ་ལྷ་རྣམས་གཤེགས། ཐལ་བ་སྟེང་དུ་བླུགས་པས་ནུས་མེད་དུ་འགྱུར་བའོ། །

The elephant and so forth are substances that purify the five poisons. The flesh of the families of birds, such as the crow and the raven, serves the specific purpose of bringing ḍākinīs under one's power and transforming them into lords. Next, regarding the accomplishment of the vetāla (reanimated corpse): having secured a corpse from a charnel ground or elsewhere that is undecayed and not putrefied, one should wash it with substances such as arka and anoint it with fragrant water. Having rendered it free of obstructing spirits (vighna) with the mantra of the protection wheel, and being provided with offerings, torma, and the feast offering (gaṇacakra), one emanates light from the seed syllable of oneself as Heruka to invoke the maṇḍala deities. From among them, one generates and dissolves the Fire God (Agni) into the hearth, and dissolves the great charnel ground vetāla into it. Visualizing the maṇḍala deities within its heart, one offers the burnt substances. The "porridge of a black goat" refers to the milk of a black dog or a black cow. Together with māṣa beans, rice, black sesame, and the aforementioned substances, one should pour these into the mouth of the corpse without hesitation or fear, and perform one hundred and eight homa offerings. By visualizing the offering to the deities of the maṇḍala and including the specific words of request for whatever is desired, if the offering is made, the corpse will then rise and say, "What shall I do?" It will accomplish whatever purpose is desired, whether it be the twelve great worldly activities or the eight common accomplishments (siddhi). Otherwise, it is said that the deities depart. By pouring the ashes upward, the power is rendered ineffective.

སྟེང་དང་ནི་མཁའ་སྤྱོད་དམ་གནོད་སྦྱིན་མོ་འགྲུབ་ལ་འོག་ཏུ་ཕོ་ཉ་འགྲུབ་པ་ས་བླའི་ཕོ་ཉ་མོ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྒྱུད་འདིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་མཆོག་འདིར། ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་གནས་སྐབས་སུ་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་ཐོབ་ཅིང་། མཐར་ཐུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་རིག་པ་འཛིན་པ་འཐོབ་པའོ། ། དེ་ལ་དཔལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ནི། དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པས། སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་། ཚད་མེད་བཞི་བསྒོམས་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིའི་སྟེང་དུ་རཾ་དམར་སེར་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་མཐིང་ག་ལས་བྱུང་བའི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་གཉིས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་གཡོན་ན་དྲིལ་བུ། ཁ་ཊཱཾ་ག་མཚན་ཁུང་དུ་བཅུག་པ་རྒྱན་ཆ་ལུགས་རྫོགས་པར་བལྟའོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་མཐིང་ག་འོད་འཕྲོ་བ་ཅིག་བསམས་ལ། དེའི་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་འོག་ཏུ་འཕྲོས་པས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ལ་སོགས་པ་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱིས་བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ལ་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། །

Above, one will accomplish the khecarī or yakṣiṇī, and below, one will accomplish the messengers, such as the terrestrial female messengers and so forth. In this tantra, there is no doubt. Thus, in this supreme, unsurpassed secret, through the distinction of the methods, one attains various temporary powers and ultimately attains the state of a vidyādhara very swiftly, the supreme accomplishment of Mahāmudrā. Regarding that, the stages of the glorious Blessed One’s clear realization are as follows: first, the lord of yogis, possessing the sequence for preparing the perfect location, should first generate the mind of awakening (bodhicitta) as a preliminary and meditate on the four immeasurables. Then, in an instant, upon a foundation of crossed vajras, one should visualize a yellowish-red raṃ from which arises a sun maṇḍala. Upon that, from a blue hūṃ, one should visualize the glorious Heruka with one face and two arms, three eyes, a vajra in the right hand and a bell in the left, with a khaṭvāṅga tucked into the crook of his arm, complete with all ornaments and attire. At his heart, from a raṃ, is a sun maṇḍala, upon which is a blue, radiating hūṃ. One should contemplate that the light rays of the hūṃ radiate downward, forming the vajra ground and so forth, as well as the vajra canopy, the vajra fence, and the protective wheel. Then, with the seed syllable at the heart, one should invite the maṇḍala of the Guru and the meditational deity, and perform prostrations, offerings, praises, the confession of misdeeds, and so forth.

དེའི་རྗེས་ལ་ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་དང་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པ་བྱ་བའོ། ། ད་ནི་སྦྱོར་བ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པ་སྟེ། བ་ལང་གནས་དང་སྟེང་ལྡིང་བ། ། ལྷག་པ་སྐམ་རྩ་དེ་ནས་ནི། ། དུང་ཆེན་པོ་ཡི་རང་བཞིན་བྱ། ། མི་ཕྱེད་པ་དང་རུས་སྦལ་ལོ། ། ཞེས་པའི་དོན་ལ་རྩ་སྟོང་པའི་ནང་ནས་རླུང་རྒྱུ་བས་ན། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན། སྐམ་ཞེས་པ་མེ་ཡིན་ཏེ་མེས་རླན་ཐམས་ཅད་སྐེམས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་རླུང་ལ་བ་དན་གྱིས་དང་། མེ་ལ་འབར་བས་མཚན་པ། སྟེང་ལྡིང་བ་ནི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡང་རྩྭའི་ཟིལ་པ་ཆགས་པ་ལྟ་བུ་ལ་བུམ་པའི་ཁ་ཁྱེར་ཅན་ནོ། ། བ་ལང་འདུག་པའམ། སའི་ལྷ་མོ་འདོད་འཇོའི་བར་སྤྲུལ། དེ་དག་ས་ལ་ཉལ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་ཅན་ནོ། ། གནས་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་དག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་སའོ། ། དེ་ནས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྟེ། དུང་ཆེན་པོ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ལ། གསོན་པོའི་དུས་སུའང་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རི་བོ་མཆོག་རབ་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་གྲུབ་པས་བརྡས་མཚོན་པའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ཡང་རི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལྷུན་པོ་མི་འགྱུར་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པ་ནི་རི་རབ་ཀྱི་བྱང་ཕྱོགས་གསེར་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། མ་ཧཱ་གསེར་གྱི་རུས་སྦལ་དང་། ཁ་དོག་དང་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་མཚུངས་པ་ལ་དགོངས་པའོ། ། དེར་བྷྲཱུཾ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་མདོག་ཅན་ལས་གྲུབ་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཚད་མེད་པ་དུར་ཁྲོད་དང་བཅས་པ་བསམ་པའོ། །

Following that, one should cultivate the conviction that all phenomena are emptiness by means of the mantras oṃ svabhāva and śūnyatā. Now, the absorption of the first application is taught: "The abode of the ox and the floating above, The drying and the parching, and then the channel; One should make it of the nature of the great conch, The indivisible and the tortoise." Regarding the meaning of this: because the winds circulate within the empty channels, the wind maṇḍala is shown. "Drying" refers to fire, in the sense that fire dries up all moisture. The remainder is the wind maṇḍala marked by banners and the fire maṇḍala marked by flames. "Floating above" refers to the water maṇḍala, which is like dew forming on grass and is topped with a vase rim. "The abode of the ox" refers to the earth goddess emanating as the wish-fulfilling cow; these are like those lying upon the earth, and the square earth maṇḍala is marked by a three-pointed vajra. "Abode" refers to the foundation of all pure buddhafields. Then, in successive order: the "great conch" is a type of precious gem, so called because it is powerful even while alive. Mount Meru is also composed of precious gems, and thus it is symbolically indicated. Its nature is the unchanging Mount Lhunpo, the king of all mountains. "Indivisible" refers to the golden region on the northern side of Mount Meru; this is intended to be slightly similar in color and power to the "Great Golden Tortoise." There, from a multicolored bhrūṃ, one should visualize an immeasurable celestial palace together with the charnel grounds.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་རྟེན་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་བསྒོམས་པས། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་འགྱུར་ཡིན། ། ཞེས་ཡོན་ཏན་དུ་མ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་ལྷ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ནི། ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པ་ལས། གོང་མ་ནི་ཡི་གེའོ། ། ས་དང་ནི་ག་བུར་ཟླ་བ། རུ་དྷིར་ནི་སེཧླ་ཉི་མ། བཅས་ནི་ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་ཉིས་འགྱུར་དང་། ཀཱ་ལི་སུམ་ཅུ་སོ་བཞི་ཡ་ལ་ད་དྷ་ཊ་ཌྷ་དྲུག་གིས་བཞི་བཅུ་ཉིས་འགྱུར་གྱི་དབུས་སུ། སོ་ལྔ་པ་ལས་ས་བོན་ཕྲེང་བ་ཞེས་པས་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་ཕྲེང་བ་ལྟ་བུར་བཟུང་བ་སྟེ། ཧཱུཾ་ནི་ཐོག་མར་གནས་པ་ཡིན། ། ཞེས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཧཱུཾ་འོད་འཕྲོ་བ་ཅན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱེ་བ་ཉིད་དང་ནི། ། ཞེས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའོ། ། འབད་པས་བསྲེག་བྱ་ནི་འགྲོ་བའི་ཕུང་པོ་ལྔའམ་དུག་ལྔའི་རྟོག་པ་སྦྱོང་བ་སྟེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་དག་བྱ། ། ཞེས་པས་བསྟན། ། ལྷའི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ། ། དཔའ་བོའི་དབང་པོ་ཞལ་བཞི་པ་ཞེས་པ་དང་། གོང་དུ་གསུངས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་ནི་བཞི་པ་གསུམ། ། ཞེས་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ཇི་སྲིད་ཕྱག་ནི་འབུམ་གྱི་བར། ། ཞེས་ཏེ་ཕྱག་བརྒྱད་ཅུ་པ་དང་བརྒྱ་དང་སྟོང་དང་ཁྲི་དང་འབུམ་གྱི་བར་དུ་སྡོམ་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་སྐུ་མདོག་བཞུགས་ཚུལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་བསྟན་པ་གདུལ་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། སྐུ་ནི་དཀར་པོ་ཁྲོ་བོ་ཆེ་ནི་རྒྱུའི་ཧེ་རུ་ཀ་སྐུ་མདོག་དཀར་བ་ཉིད་དོ། །

By meditating on that utterly pure maṇḍala, the palace of the Buddha, which is the support, one will swiftly be granted accomplishments. This is the meaning of generating numerous qualities within the continuum. As for the manner of generating the assembly of deities in the center of that celestial mansion, the thirty-fourth chapter states: "The former is the syllable." "Sa" is camphor and the moon; "rudhira" is saffron and the sun; "btsas" (together) refers to the sixteen vowels doubled and the thirty-four consonants. With the addition of the six—ya, la, da, dha, ṭa, and ḍha—there are forty, doubled to eighty. In the center of these, as stated in the thirty-fifth chapter, "the garland of seed-syllables," the vowels and consonants are held to be like a garland. "Hūṃ is situated at the beginning" refers to the Hūṃ, the essence of wisdom, which radiates light. "The vajra itself and its divisions" refers to a five-pronged vajra marked at its hub by the syllable Hūṃ. "Diligently to be burned" means to purify the five aggregates of beings or the conceptualizations of the five poisons; this is taught by the phrase "the five manifest awakenings should be purified." The deity’s body becomes fully complete. Regarding the "four-faced Lord of Heroes" and what was stated above, "one face and four arms, three [times]," this refers to the twelve-armed form. "Up to as many as a hundred thousand arms" refers to the eighty-armed, the hundred-armed, the thousand-armed, the ten-thousand-armed, and up to the hundred-thousand-armed forms, such as the Great Vow (Mahāsaṃvara) and others, appearing in various different postures and colors within the maṇḍala according to the needs of those to be trained. As for the white body, the "Great Wrathful One" is the causal Heruka, whose body is white in color.

རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་གཟིགས་པ། ། ཞེས་རྗེ་བཙུན་མ་ཞལ་སྦྱོར་དུ་མཛད་པའོ། ། དེའི་ཞེས་རྗེ་བཙུན་ཧེ་རུ་ཀ་ཇི་ལྟ་བར་སྐུ་ནི། དཀར་བའི་ཁྲོ་བོ་མཚོན་ཆ་འཆང་། ། ཞེས་ཡུམ་མེད་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་ནི་ཐོད་པ་སྐམ་པོ་དཀར་བ་ལྔས་དབུ་བརྒྱན་ལ། ཐོད་པ་རློན་པ་ལྔ་བཅུའི་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བའོ། ། སྐུ་ལ་ཐལ་བའི་རྡུལ་གྱིས་ཉེ་བར་བྱུགས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་རིགས་དྲུག་པའི་རྒྱས་གདབ་པ་ཉིད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡིས་ནི་སྐུ་ལ་བརྒྱན་ནི་རུས་པའི་རྒྱན་དབུ་རྒྱན། སྙན་ཆ། མགུལ་རྒྱན། ཕྱག་གདུབ་སྐ་རགས་འོག་པག་ལ་སོགས་པའོ། ། མེ་ཏོག་ཅོད་པན་ནི་དབུ་སྐྲ་དང་སྐུ་ལ་དར་དཔྱངས་ཆུན་འཕྱང་གིས་སོ། ། མདུང་དང་ལྡན་ནི་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་རྩེ་གསུམ་པ་ཡབ་ཀྱི་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་འཛིན་པའོ། ། དུས་མིན་འཆི་ལས་རྒྱལ་བ་ནི་ཌ་མ་རུའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲས་སེམས་ངལ་སོས་པས་འཆི་བདག་གིས་མི་ཚུགས་པའོ། ། ཡན་ལག་འཆིང་བྱེད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་སྟེ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པས་སྐུ་གསུམ་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། ཐོད་པ་མཆོད་ཡོན་སྣོད་ནི་ཀ་པཱ་ལ་ཁྲག་བཀང་ཉིད་དོ། ། ཞལ་དུ་མཚོན་ཆ་ནི་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་སྟེ། མཚོན་ཆ་སྦྱར་ནི་དགྲ་སྟ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྙིང་རྗེ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་སྒྲའོ། ། ཞལ་གྱི་མཆེ་བ་ནི་བཞད་པའི་ཞལ་དེ་ལས་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་བདུད་བསྒྲལ་བར་མཛད་པའོ། ། འབྱུང་པོ་ཆེན་པོ་ནི་ཞབས་གཡོན་པའི་འོག་ཏུ་འཇིགས་བྱེད་དང་དུས་མཚན་མོ་གཉིས་གདན་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ནི།

"Beholding Vajravārāhī"—thus the Venerable Lady is depicted in union. Regarding "his," the body of the Venerable Heruka is as follows: "White, a wrathful one wielding weapons," which indicates he is without a consort. "The hero with a garland of skulls" means his head is adorned with five dry white skulls, and a garland of fifty fresh skulls hangs down. "His body is smeared with the dust of ashes" is the sealing by the sixth family, Vajradhara. "Adorned with mudrās" refers to the bone ornaments: the crown, earrings, necklace, bracelets, belt, girdle, and so forth. "The flower diadem" refers to the hair and the hanging silk streamers on the body. "Possessing a spear" means the Father holds a three-pointed trident in his right hand. "Victorious over untimely death" means that by the sound of the ḍamaru of the Dharma, the mind is refreshed so that the Lord of Death cannot prevail. "The limb-binder" is the vajra noose. The khaṭvāṅga is marked with a vajra, signifying the perfection of the three bodies. The "skull-cup for the offering water" is a kapāla filled with blood. "The weapon in the mouth" is the head of Brahmā; "joined with weapons" means he carries a battle-axe. The "vajra and bell" are the natural sounds of compassion and emptiness. The "fangs of the face" means the smiling face is slightly bared to liberate the Māras. "The great bhūta" means that beneath the left foot, Bhairava and Kālarātri are used as a seat. By these, the principal Father and Mother are generated through the five awakenings. Then, "subsequent passion" is as follows:

ཁ་དོག་ཕོ་ཉ་སོགས་སྔགས་གང་ཞེས་པ་མཁའ་གསང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ། མདའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འཁོར་བ་ནི་སྔགས་རྣམས་ལས་འོད་ཟེར་སྐར་མདའ་ལྟ་བུར་འཕྲོ་བའོ། ། ཕན་ཚུན་འདུས་པའི་གསང་སྔགས་ནི་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུའི་ཐུགས་ཀ་ལྟེ་བ་མགྲིན་པ་དཔྲལ་བ་རྣམས་སུའོ། ། དེར་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཕྱེ་བའོ། ། གསང་སྔགས་ནི་ལུས་ལ་བཀོད་ནས། ཡབ་ཡུམ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་དགའ་བའི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷ་མོ་རིག་མ་དང་ཁྲོ་བོ་དུ་མ་ཐམས་ཅད་འོག་མིན་ནས་སྤྱན་དྲང་པ་ནི། ལྕགས་ཀྱུ་ཉིད་ཀྱིས་དགུག་པ་སྟེ། ། ཞེས་སྨིན་མའི་བར་མཛོད་སྤུ་ནས་བསྟིམ་པས་དྲི་ཟ་ཉེ་བར་ཞུགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་བརྒྱུད། རྡོ་རྗེ་བུམ་པ་ནས་ཡུམ་གྱི་ཆོས་འབྱུང་དུ་བདུད་རྩི་བབ་པས། ཐིག་ལེ་ཆ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྱུར་ཏོ། ། ཆ་གཉིས་པས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ནི། འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་ལ་ཨཱ་ལི་ཟླ་བ་ཡབ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཀཱ་ལི་ཉི་མ་ཡུམ་རྗེ་བཙུན་མ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཧཱུཾ་བཾ་ལས་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་རྡོ་རྗེ་དང་གྲི་གུག་དང་བཅས་པ་ལ། དཔའ་བོའི་དབང་པོ་ཞལ་བཞི་པ་ཕྱག་བསྐྱོད་པར་བྱ་བའི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསམས་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཌཱ་ཀི་བཞི་ནི། མཾ་ཏཾ་པཾ་ལཾ་བཞི་འདབ་མ་ལ་ཕོ་ཉ་མ་བཞི་ཡིན་ཞེས་པའོ། ། ཧཱུཾ་པུ་ཛཱ་ཨོ་ཨ་གོ་རཱ་དེ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་བརྒྱད་ལྡན་དང་། ཨཱཿཀ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ལཾ་ཀ་ཧི།

Regarding the phrase "the mantra of the colors, messengers, and so forth," this refers to the blessing of the secret space. "Whirling completely by the force of an arrow" means that from the mantras, light rays radiate like shooting stars. The "secret mantra of mutual union" refers to the heart, navel, throat, and forehead of the bodies of the Father and Mother. There, the objects abiding upon the moon and sun are distinguished by means of method and insight. Having arranged the secret mantra upon the body, the sound of the joy of the Father and Mother in union invites all the Tathāgatas, Bodhisattvas, goddesses, vidyās, and numerous wrathful deities from Akaniṣṭha; this is the summoning by means of the hook itself. Thus, by absorbing them from the ūrṇā-kośa between the eyebrows, it is like a gandharva entering; they pass through the avadhūtī. From the vajra-vase, the nectar descends into the Mother’s dharmodaya, and from the first of the three portions of the drop, the maṇḍala circle arises from BHRŪṂ as the celestial palace. From the second portion, the deities of the maṇḍala are generated through the five awakenings: in the five-fold wheel, the vowels (āli) arising from the moon are from the Father, and the consonants (kāli) arising from the sun are from the Mother, the Venerable Lady. From HŪṂ and BAṂ, the principal Father and Mother, together with the vajra and curved knife, are visualized as the complete body of the four-faced Lord of Heroes with moving arms. As for the four ḍākinīs of great bliss, MAṂ, TAṂ, PAṂ, and LAṂ are the four messengers on the petals. HŪṂ PUJA O A GO RĀ DE MA are the eight vajras of the mind wheel; ĀḤ KA O TRI KO KA LAṂ KA HI are the eight vajras of the speech wheel.

ཨོཾ་པྲེ་གྲི་སཽ་སུ་ན་སི་མ་ཀུ་ལས་འཁོར་ལོ་བརྒྱད་ལྡན་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་གནས་དེ་བཞི་ནི་ཞེས་པ་དང་། དཔའ་བོ་ཀུན་དང་གཉིས་མེད་བདེ། ། ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་བསྟན། སྒོ་བཞིར་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿལས་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་དང་བཅས་པ་ལས་ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་པ་དང་། ཀྵྞིཾ་བཞི་ལས་མཚམས་མ་བཞིའི་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་ལས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ཆུང་ལ་ཡན་ལག་རགས་པ་སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གྱུར་པས་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དེ་དག་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ལ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐིག་ལེ་ཆ་གསུམ་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་རྫོགས་ནས། ཡུམ་གྱི་སྐུ་ལས་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ནི། ས་བོན་སྤྲོ་བ་དེ་ནས་བཟུང་། ། ཞེས་པས་ཧཱུཾ་བཾ་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་གི་མཐར་ནི་གནས་པ་ཡིན། ། ཞེས་པས་འབྲུ་གསུམ་སྒྲ་དང་བཅས་པས་དབྱུང་བར་བྱ་བ་ལ་དང་པོར་འབྱིན་པ་ནི། ཡུམ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་བྷ་ག་ནས་རྩ་དབུ་མ་བརྒྱུད་དེ་སྤྲོ་བ་ལ། རྣམ་དབྱེ་རང་དག་སྔགས་པས་ནི། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྦྱོར་བྱ་ཞེས་པ་ནི། ། ཡུམ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱིར་འཐོན་པས་གདུལ་བྱ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་སྟེ། ཚར་བཅད་པ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་དག་པར་བྱ་བ་ནི། རྗེས་སུ་འཛིན་པས་སྨིན་གྲོལ་ལ་བཀོད་པའི་དོན་རྣམས་ལ་ལས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་སྨིན་གྱི་ལུས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བས་འགྲོ་བ་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་དགོད་པ་དང་།

"Oṃ pre gṛ sau su na si ma ku la" refers to the four abodes of the heroes and yoginīs, together with the eight cakras. This is taught by the meaning of the phrase, "Bliss inseparable from all heroes." At the four gates, from jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, there arise vajras and curved knives, from which emerge the Crow-Faced Goddess and the others. From the four kṣiṃ syllables, the four intermediate goddesses arise from vajras and curved knives. All of these have small bodies with coarse limbs, and their body colors and hand implements become extremely clear, thus the bodies are fully perfected. To stabilize these, one should recite: "Oṃ sarva vīra yoginī kāya vāk citta vajra svabhāva ātmako ’haṃ." Then, the third portion of the drop becomes the offering of great bliss. Furthermore, once the maṇḍala of the bhaga, including the support and the supported, is complete, the emanation from the Mother’s body is as follows: "From that point, the seed-syllables are emanated." This refers to the syllables hūṃ baṃ oṃ āḥ hūṃ which abide at the end. Regarding the emanation of the three syllables with sound, the first emanation is as follows: they emanate from the bhaga of the Mother Vajrayoginī through the central channel. "The practitioner, with the distinctions naturally pure, should apply them in reverse" means that as they emerge from the heart of the Mother Vajrayoginī, they act for the benefit of all beings to be tamed. Through the activity of subduing, the afflictions are purified; through the activity of caring for them, they are established in maturation and liberation. Through these activities, the physical bodies are purified, and by means of those very distinctions, beings are established on the authentic path.

ཕྱེ་ནས་ནི་ཞེས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོར་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་བཀོད་པའོ། ། ཕྱེ་ནས་སླར་ལོག་པ་དང་རྩ་ལས་ལམ་དུ་སྦྱར་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་མི་བསྐྱོད་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ཉིད་སྔར་གྱི་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྐུ་མདོག་དཀར་པོའོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཐིམ་པ་དང་། བདག་ཉིད་སྔར་ལོངས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ། སྤྲུལ་སྐུ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་བསྒྱུར་བས་ན། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་གཟུགས་འཆང་བ། ། ཞེས་པས། ཁྲོ་ཆགས་འདྲེན་མ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་མ་སྐུ་མདོག་མེ་ཏོག་བནྡྷ་རི་ཀ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་འབྲས་བུའི་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། སྦྱོར་བ་དང་པོ་བསྟན་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་འབྱིན་པར་བྱ་བ་ནི། སླར་ཡང་ཡབ་ཡུམ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་གསལ་བར་བསྟན་པ། ། ཡང་། མཚན་མ་གཉིས་ལས་སྔགས་སྦྱར་ཏེ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་གཉིས་མེད། ། སྙིང་པོ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། སྔགས་པས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སྦྱར། ། ཞེས་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ཀའི་ལྟེ་བ་ཐུགས་ཀ་མགྲིན་པ་དཔྲལ་བ་རྣམས་སུ་སྔགས་རྣམས་ཉེ་སྙིང་གསལ་བར་བཀོད་ནས། ཡབ་ཡུམ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་སྟེ། བློ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་མ་བསྲུང་བྱ། ། དག་པའི་ལུས་ནི་རང་འདོད་པ། ། དཔའ་བོ་མཆོད་པ་རྣམས་བྱས་ནས། ། ཕྲིན་ལས་འབད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ། ། ཞེས་པས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱ་ཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་ཡང་བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པས་མཆོད་པ་དང་།

"Having opened" means that all are established in the maṇḍala-cakra, the state of the wisdom of great bliss. Having opened, they return and are applied to the path of the channels. One's own self is Akṣobhya-Cakrasaṃvara himself, with a body color white like the previous causal Vajradhara. Dissolving into his heart, one's own self—the previous saṃbhogakāya Vajradhara—is transformed into the nirmāṇakāya Hatred-Vajra. Thus it is said: "Assuming a form of fierce conduct," which refers to the union of wrath and passion. The Venerable Lady becomes a body color like the bandhujīvaka flower; this is the resultant Heruka, and thus the first yoga is shown. Now, regarding the emanation of the assembly of deities of the maṇḍala, the subsequent passion of the Father and Mother is clearly shown: "Furthermore, having applied the mantras to the two signs, the heroes and yoginīs are non-dual. Likewise, the heart mantras are applied by the mantrin to the ḍākinīs." Thus, having clearly arranged the mantras and near-heart mantras at the navel, heart, throat, and forehead of both the Father and Mother, one should abide in the yoga of the Father and Mother in union. "The wise yoginī should be protected; having made offerings to the heroes with the pure body as desired, one should perform the activities with diligence." Thus, with "Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇasvabhāvātmako ’haṃ," one offers all the deities of the assembly—the inseparable Father and Mother who are the principal of the bhaga-maṇḍala—with the offering of great bliss.

ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཧ་ཧ་སི་སིའི་སྒྲ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་དང་རིག་མ་ལྷ་མོ་དང་། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་བྱོན་པ་ཡང་སོ་སོར་བདེ་བའི་ངང་དུ་ཞུགས་པས་འོད་དུ་ཞུ་ཞིང་སྨིན་མཚམས་མཛོད་སྤུ་ནས་ཞུགས། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་གནས་ནས་ཡུམ་གྱི་ཆོས་འབྱུང་དུ་བབས་པས་འཁོར་ལོ་ལྔའི་ལྷ་ཚོགས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདེ་བས་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏེ། རྗེ་བཙུན་མའི་པདྨ་ནས་གྱེན་དུ་བརྒྱུད་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་ནས་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱིར་འབྲུ་གསུམ་གྱིས་ཕྱུང་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞལ་ཡས་ཁང་ཆེན་པོའི་སོ་སོའི་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་སོགས་སུ་འཁོད་པ་ཙམ་གྱི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་རགས་པར་གྱུར་ཏེ། སྒོ་མཚམས་མའི་བར་དུ་རིམ་གྱིས་ཕྱུང་བར་དཔལ་ཌོ་བི་ཧེ་རུ་ཀའི་བཞེད་པའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་རྫོགས་ནས་གནས་པས་ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་པར་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དྷརྨཱ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ཡང་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་དང་། ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གོང་བུ་འོད་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བ་ཅན་དུ་གནས་པ་ལས། མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མས་བྱམས་པ་ཚད་མེད་པས་བསྐུལ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱི་བདེར་གཤེགས་རྣལ་འབྱོར་དབུ་མར་བཀྲ་ཤིས་འགྲོ་འོང་བྱང་སེམས་འཛག་པ་ཡང་དག་རོལ་མཛད་པ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་སཏྭ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿསུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོ། ། ཞེས་ཀུན་ལ་སྦྱར་བའོ། །

Furthermore, from the sounds of "ha ha" and "si si" during the meditative union, the entire assembly of Tathāgatas and Bodhisattvas, along with the goddesses of the vidyā families and the hosts of wrathful deities, arrive in the sky. As they each enter into a state of bliss, they melt into light and enter through the ūrṇā-kośa hair-tuft between the eyebrows. Descending from the location of the avadhūtī into the dharmodaya of the consort, all the deities of the five cakras are filled with bliss. From the lotus of the Venerable Lady, they ascend through the avadhūtī and are emitted from the heart by means of the three syllables. They settle in their respective locations and near-locations within the great celestial mansion of the outer maṇḍala, where their forms become extremely coarse. This is the system of the glorious Ḍombi Heruka, as they are gradually emitted down to the gate-guardians. Then, once the maṇḍala deities are complete and remain, one should visualize that they all abide in the non-dual wisdom of body, speech, and mind. Oṃ sarvatathāgata-dharmavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, the principal male and female deities again enter into meditative union. Through this, they melt into the state of great bliss. From the mass of the bodhicitta drop, which is the body of the male and female deities and radiates various lights, the intermediate goddess Yamadāḍhī exhorts them with immeasurable loving-kindness: "O Sugata, your yoga proceeds auspiciously through the central channel; the descending and ascending bodhicitta performs the perfect play." Oṃ mahāsukha-vajrasattva jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ suratastvaṃ dṛśya hoḥ. This is to be applied to all.

ལྷ་མོ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོས་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པས་བསྐུལ་བ་ནི། གང་གི་སེམས་ནི་ལྔ་ལས་སྲུང་བ་རྣལ་འབྱོར་རང་བཞིན་མ་ལུས་དབང་ཕྱུག་གིས་གཅོད་མཛོད། ། ལྷ་མོ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་མས་དགའ་བ་ཚད་མེད་པས་བསྐུལ་བ་ནི། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་དབུགས་དབྱུང་བས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པས་འགྲོ་ལ་སྐྱབས་མཛོད་ཅིག། ཅེས་སོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མས་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པའི་ངང་ལས་བསྐུལ་བ་ནི། ཕྲིན་ལས་སྟོན་པའི་འགྲོ་དང་འོང་བ་དྲི་མ་མེད་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བཞེངས་ཤིག་པའོ་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བར་བྱ་བའོ། ། འདི་ཡིས་བསྐུལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། བཾ་ཧཱུཾ་གཉིས་ལས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཁུ་བའི་གཟུགས་ཅན་ལས་བཞེངས་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ལ་བདེ་ཆེན་སྩོལ། ། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ཡིས། ། གཉུག་མའི་སྔགས་ལས་རང་འབྱུང་འགྱུར། ། དེར་ནི་ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་བཞེངས་པར་གྱུར་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་སེམས། ། འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་གནས་པ་ནི་སེམས་དཔའ་སུམ་བརྩེགས་ཉིད་དོ། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་འོད་སྤྲོས་པས། ། སྤྱན་དྲངས་པ་ཡི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། དབང་བསྐུར་གོ་འཕང་བསམ་བྱ་བ། ། ཕྱི་ནས་མཆོད་པ་ཡང་དག་བརྩམ། ། རབ་དགའ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རབ་སྦྱོར་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ནས་བསྟི་མ་ཞིང་། དབང་བསྐུར་ཞིང་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་གོ། ། ། །

The goddess Yamadūtī exhorts with immeasurable compassion: "May the Lord, the nature of yoga, who protects the mind from the five [poisons], cut [through all bonds] without exception!" The goddess Yamadaṃṣṭri exhorts with immeasurable joy: "Grant relief to all beings; through the non-duality of method and insight, be a refuge for the world!" Thus it is said. Furthermore, the goddess Yamamathani exhorts from the state of immeasurable great equanimity: "Arise in the nature of supreme joy, the stainless coming and going that demonstrates enlightened activity!" Thus she is to be exhorted. By the mere act of this exhortation: From the two syllables BAṂ and HŪṂ, the Vajra-holder Arises from the form of the seminal fluid. Bestow great bliss upon the world-realms! Just as in the stages of birth, He arises spontaneously from the innate mantra. There, he is established through the three rituals. The commitment, wisdom, and authentic mind— Here, the abiding Vajra-holder is the triple-layered being. By radiating light from the seed-syllable at the heart, The Sugatas are invited. One should contemplate the state of empowerment. Thereafter, the offerings are properly commenced. For the sake of the practice in the maṇḍala of great joy, It is accomplished through the supreme application. Having thus invited the wisdom-being, one should settle him, confer empowerment, and perform the sealing. Then, one should clarify the maṇḍala of the body and meditate on the maṇḍala of the factors of awakening; this is the Supreme Sovereign of the Maṇḍala.

དེ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་གོ་ཆ་གཉིས་ཐབས་དཔའ་བོ་དང་། ཤེས་རབ་རྣལ་འབྱོར་མའི་གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པའི་མཐར་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་སོ། ། དེ་རྗེས་ལ་ཐུན་ཉེ་བར་བསྡུ་བས་འགྲོ་བ་སྦྱང་བའི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པས་རིམ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ཏེ། བདུད་རྩི་མྱང་བ་དང་གཏོར་མ་དབུལ་བར་བྱ། དེས་ནི་མཉམ་གཞག་གི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། མཉམ་ལངས་རྗེས་ཐོབ་ལ་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བ་སྤྱོད་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལམ་དུ་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་འབར་བའི་མེ་ལ་ནི། ། སྲེག་བླུགས་དགུ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འབར་ཕྲེང་རྒྱ་མཚོར་བལྟ་བར་བྱ། ། ཀུན་ནས་སྒོ་ཡི་འཁོར་ལོར་ངེས། ། ཞེས་པ་དོན་གྱིས་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་གནས་པས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་ལ་གནས་པས། དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ང་རྒྱལ་དུ་གནས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། འདི་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་མངལ་སྐྱེས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་རིམ་པ་དཔལ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀའི་དགོངས་པའོ། ། དེ་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་མངལ་སྐྱེས་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་གཞུང་བསྡུ་བ་བསྟན་པ། དེ་ནས་རྟག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་པོས་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐུན་བཞི་ལ་སོགས་པར་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། ། གསང་སྔགས་ནི་རྩ་བའི་དང་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་སྙིང་ལ་སོགས་སོ། །

Then, one should perform the blessing of the body, speech, and mind, and don the two armors of the heroes as method and the yoginīs as insight. This is done by abiding in the yoga of reciting the mantra garland at the conclusion of the offering of the great bliss of suchness. Following that, by withdrawing the session, one should possess the concentration that purifies migratory beings and gradually dissolve the maṇḍala. Then, one should partake of the nectar and present the torma. This is the yoga of meditative equipoise. Upon arising from equipoise, one should engage in the activities of the post-meditative period during the intervals between sessions. Regarding the practice of the completion stage as the path: "Then, into the blazing fire, one should offer nine oblations. One should look upon the ocean of blazing garlands; it is certain as the wheel of the universal gateway." This means that by abiding in the very wisdom of coemergent bliss and emptiness, and by abiding in the inconceivable meaning of Mahāmudrā, one should at all times and in all ways abide in the divine pride of the glorious Heruka Cakrasaṃvara. This is the stage of practicing the glorious Heruka born from the womb, according to the intention of the glorious Ḍombi Heruka. In that regard, the summary of the source text teaching the specific features of the generation stage of the glorious Heruka born from the womb is as follows: "Then, the practitioner should always..." This refers to the yogin practicing during the four sessions and so forth. The "secret mantras" refer to the root mantra, the heart mantra, the near-heart mantra, and so on.

ལྷ་ནི་ཤེས་ནས་སྒོམ་པ་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞིས་སམ་སྦྱོར་བ་དང་པོ་ལ་སོགས་གསུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང་པ་མཉམ་རྗེས་འབྲེལ་པས་མ་ཡེངས་པར་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་ནི་ཀུན་བརྟགས་འཁྲུལ་བ་བཟློག་པ་བརྟན་གཡོ་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷར་འཆར་བའོ། ། གཞན་དབང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར། ཡོངས་གྲུབ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རོ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དབྱེར་མེད་དུ་འགྱུར་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བདེ་ཆེན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་འདོད་འགྲུབ་འགྱུར་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་རོ་ལངས་སྒྲུབ་པ་ཞེས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཞིང་སྐྱོང་དང་ཤ་ཟ་སོགས་བསྟིམ་སྟེ་ལས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མ་བསྐུལ་ཞིང་བསྒྲུབ་པའོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ནི་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་གཞིའི་གཉེན་པོས་སྦྱོར་བྱེད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་གསང་བར་བསྟན་པས་བསྙེན་དང་ཉེ་བསྙེན་སྒྲུབ་དང་སྒྲུབ་ཆེན་ལྡན། ། སྦྱིན་སྲེག་ཕོ་ཉ་ལེགས་བསྟན་མ་ཞེན་ཐབས་བཅས་བདེ་ཆེན་མཆོད་བྱ་ཕྲིན་ལས་འགྲུབ། ། ད་ནི་ས་མ་ཡ་ན་ཡ་ག་ཎ་མུ་པཱུ་ཛ་ཞེས་པས་དམ་ཚིག་ཚུལ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། རིམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལྡན་ཞིང་སྤྱོད་པ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་པ་སྦས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་གསང་བ་ཅན་ནོ། །

Having recognized the deity, one practices through the four branches of approach and accomplishment, or through the three stages such as the initial application and so forth. By remaining undistracted in meditative concentration through the union of formal meditation and post-meditation, one abides in dhyāna. Its qualities are the reversal of the delusions of the imputed nature, such that the stable and moving world arises as the celestial mansion and the deity. Through the purification of the dependent nature’s karma and afflictions, it arises as primordial wisdom (jñāna). Through the distinction of the thoroughly established nature arising as the coemergent primordial wisdom in which the dharmatā of saṃsāra and nirvāṇa are of one taste, calm abiding and special insight become inseparable. Thus, the practitioner who accomplishes the non-conceptual great bliss of bodhicitta will achieve their desires; this is the mastery over the enlightened activities of the Tathāgatas. The chapter title, "The Accomplishment of the Vetāla," refers to the absorption of the cemetery field-protectors, piśācas, and so forth, thereby accomplishing the messengers of activity without needing to summon them. This is the explanation of the thirty-second chapter, the ritual of manifest awakening which acts as the antidote to the basis of the birthplaces [of ordinary beings] within the generation stage. Then, by teaching the secret conduct of the glorious supreme [deity], one possesses the approach, close approach, accomplishment, and great accomplishment. Through the well-taught homa and messengers, the methods of non-attachment, and the offerings of great bliss, enlightened activities are achieved. Now, with the words samayānaya gaṇapūjā, the feast offering (gaṇacakra) according to the samaya is taught. Then, it says "by the practitioners," referring to individuals abiding in the two stages who possess the samayas and vows, and who engage in the secret conduct of the avadhūti while remaining hidden.

སྦྱོར་བ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལྷར་བསྐྱེད་པས་བདེ་ཆེན་དུ་སྟེ། ཀུན་ལ་མེད་པ་བཤད་ནི་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་སྟེ། བྷུ་སུ་ཀུའི་སྤྱོད་པ་ལྟར་བྱས་པས་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲོས་བཅས་སྤྲོས་མེད་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་འབྲེལ་བའོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་དུས་ཁྱད་པར་ཅན་ཚེས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷ་གྲངས་དང་མཉམ་པའམ། དེ་མ་ཡིན་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པ་ཚོགས་པ་བརྡ་བྱས་པས། ཁྲོ་བོ་སྔོན་པོས་བགེགས་བསྐྲད་ཅིང་ཁྲུས་བྱས་ནས་ནང་དུ་འོངས་པ་ལ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ། ཚོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་བསྟོད་བྱས་ནས། དེར་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་། རིགས་ལྡན་མ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ། མཆོད་པ་ལ་བྱུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཚོགས་རྫས་དང་གཏོར་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ལག་མཆོད་དང་འབྲེལ་བས་མཆོད་པ་ནི་རིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་དབུལ། དེ་ནས་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་མུ་ཀུ་ཊ། ཨོཾ་ཀུཎྜ་ལི་པཱུ་ཛ། ཀཎྛཀ། ཀེ་ཡཱུ་ར། ཨངྒུ་ལི། མེ་ཁ་ལ། ནཱུ་པུ་ར། ཧ་ར། མརྡྷ་ཧ་ར། པཱ་དཀ། པུཥྤ་མ་ལ་པཱུ་ཛ། ཨོཾ་ཙནྡྲ། སྲུརྱ། བི་ཏཱ་ན། དྷྭ་ཛ། པུཥྤ་ཀ་རི་ཎི། ཨོཾ་པུ་རི་ཏྭ་ར་ཎི། ཙ་མ་ར། དྷརྨ་ཏཱ་ཙཀྲ། ཚཏྟྲ། ། ཨཱ་དཪྴ། པཀཅྖ། ཙཀྲ། ཙིནྟཱ་མ་ཎི། མནྡྲི། སི་ཀ་པུ་རུ་ཥ་རཏྣ། ཧ་སྟི་རཏྣ། ཨ་ཤྭ་རཏྣ། ཁཌྒ་རཏྣ། ཨོཾ་ཤཾ་ཁ་བྷཱ་ཥ། ཙཀྲ། ཤྲཱི་བཏྶ། ཚནྟྲ་རཏྣ། མནྡཱ་ར། དྷྭ་ཛ། མཏྶ།

The preparation consists of generating the kulinī as a deity within the state of great bliss. This is an extremely secret teaching not found in all [texts]. By acting according to the conduct of a bhusuku, one engages in the gaṇacakra in a manner of extreme seclusion, whether elaborate, unelaborate, or very unelaborate. Furthermore, the specific preparation is as follows: in an excellent location, on a special occasion such as the tenth day of the lunar month, one assembles a group equal in number to the deities, or even if not so, a gathering that abides in the meditative concentration of the maṇḍala circle. Having signaled the assembly, the blue wrathful deity expels the vighnas. After performing the ritual ablution, those who have entered within are arranged in the maṇḍala. The gaṇācārya performs offerings and praises to the circle of deities. Then, the yogins endowed with the absorption of the deity and the kulinīs are blessed in their body, speech, and mind. Having performed the recitation, and preceded by the anointing for the offerings, the gaṇacakra substances and the bali offering cake are blessed. The offering connected with the hand-offering consists of presenting the sixteen vidyās and so forth. Then, the ornaments and other items are offered with the following: oṃ vajra mukuṭa, oṃ kuṇḍali pūja, kaṇṭhaka, keyūra, aṅguli, mekhala, nūpura, hāra, mardhahāra, pādaka, puṣpamāla pūja, oṃ candra, sūrya, vitāna, dhvaja, puṣpakariṇī, oṃ puritvāraṇi, camara, dharmatācakra, chattra, ādarśa, paṭṭa, cakra, cintāmaṇi, mandira, sikapuruṣaratna, hastiratna, aśvaratna, khaḍgaratna, oṃ śaṅkhabhāṣa, cakra, śrīvatsa, candraratna, mandāra, dhvaja, matsya.

ཀ་ལ་ཤ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྤ་ར་ཎ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་རོལ་མོའི་བྱེ་བྲག་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་མཆོད། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བཏབ་ལ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ལམ་དུ་བྱ་བས་དང་པོ་བླ་མ་དང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་ལ་མཆོད་ཅིང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དྲལ་བའི་ཆོ་གས་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བའོ། ། མཐར་གླུ་དང་གར་དང་ཕྱི་ནང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཉམས་བསྐྱང་བས་ཀུན་ནས་དང་བས་ཅི་ནུས་པར་མཆོད་པར་བྱ་བ། ལྷག་གཏོར་ཕྱིར་གཏང་བར་བྱ་ཞིང་། མཐར་བསྔོ་ཞིང་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱ་བས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་ལེའུའི་མཚན་ནི་གསང་བའི་མཆོད་པ་ལྷའི་ཚོགས་ཕྱི་ནང་ཀུན་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོས་སོ། ། བསྙེན་བཀུར་གྱི་ཆོ་ག་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཁྱད་པར་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་དྲ་བ་སྡོམ་པ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པ་བསྡུས་ལས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིས་གསང་སྔགས་རིགས་པ་རྒྱུ་སྐྱེས་ལྡན། ། འདིར་ནི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ།

Kalaśapūjāmeghasamudraspharaṇasamaya hūṃ. Thus, one should make offerings with various types of offerings and musical instruments. Then, all participants, possessing the divine pride (devatāhaṃkāra), should clearly visualize the maṇḍala of the body. By means of the yoga of Hevajra, one should take the inner fire offering (antarhoma) as the path; first, one should make offerings to the guru, the circle of deities, and the assembly of ḍākinīs. Then, through the ritual of discerning analysis, one should partake of the five meats and five nectars. Finally, by sustaining the experience of the secret, coemergent wisdom of yoga—the suchness of outer and inner great bliss through song, dance, and so forth—one should make offerings with total devotion as much as possible. The remainder should be cast out as a torma, and finally, one should dedicate the merit, make aspiration prayers, and recite the hundred-syllable mantra. By this, all accomplishments (siddhi) will certainly be attained. This is the chapter title: "The Secret Offering of the Assembly of Deities, through Outer and Inner Great Bliss." The ritual of veneration is the feast circle (gaṇacakra); this is the explanation of the thirty-third chapter. Furthermore, from the condensed sequence of the maṇḍala of the Great Ocean of the Wheel of the Net of Ḍākinīs of the Special Perfect Wisdom, the glorious Vajrayoginī possesses the logic of the secret mantra born from the cause. Here, the teaching on how to swiftly accomplish all temporary and ultimate accomplishments is introduced with the words, "Then..."

མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དྲ་བ་སྡོམ་པ་རྒྱ་མཚོའི་དགོངས་པའོ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སྟེ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའོ། ། ལས་གང་ལ་ནི་ཀུན་བརྗོད་པ་ནི་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་ལས། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དབང་དགུག་དང་མངོན་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆེན་རྣམས་དང་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ་ཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་པ་ཞི་མས་ཕྲིན་ལས་མྱུར་དུ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་འདིར་སྦྱིན་སྲེག་བསྟན་པ་ལས་ཕྱིའི་ཐབ་ཁུང་དང་རྫས་ལ་སོགས་པ་མེ་ལྷ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་ངོ་། ། ཡང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་སྦྱོར་བ་ནི། མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལས། དཔལ་ལྡན་དཔའ་བོ་ཧེ་རུ་ཀ། དེ་ཡི་ཡན་ལག་འཁོར་ལོར་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ས་གསུམ་སྤྱོད། ། ཨ་ཧཾ་ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་ཉིད། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་སྙིང་ག་སྟེ། ། གོང་མ་ག་བུར་སིཧླ་ལས། ། རོ་རྐྱང་རྩ་དང་པྷཱུ་ཏཱིར། སྲོག་རྩོལ་བཅས་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། བསམ་གཏན་གནས་པས་མངོན་བྱང་ཆུབ། ། ས་བོན་རྡོ་རྗེ་ལྔ་བདག་ཉིད། ། ཤེས་པ་དག་བྱེད་སྐུ་རྫོགས་བྱ། ། ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པར་པདྨ་ལ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། འབར་འཛག་བདུད་རྩི་ཐིག་ལེ་ནི། ། མཛོད་སྤུའི་གནས་ལས་ངེས་པར་གཞུག། དཔའ་བོ་ནུས་པ་བཟློག་གྱུར་པས། ། ཞལ་གྱི་ཐིགས་པ་བྱས་ཆགས་འབར། ། ཙཎྜ་ལཱི་ཡིས་བསྲེགས་དེ་ནས། ། བདེ་བ་འབར་བ་མེ་ལས་ནི། །

The ḍākinī is the glorious Vajrayoginī, the ocean-like intention of the Saṃvaratantra that accomplishes all the meanings of the vajra body, speech, and mind. This is the extensive ritual of all the deities of the glorious Cakrasaṃvara maṇḍala, profound and vast. Regarding the actions to be expressed, through the outer, inner, and suchness jñāna-homa (fire offering), there is no doubt that the great activities—pacifying, enriching, magnetizing, summoning, and wrathful rites—as well as the siddhis (accomplishments), will be achieved. Thus, the single-faced, two-armed peaceful Vajravārāhī swiftly accomplishes enlightened activity. In this context, regarding the teaching on the homa, one should also include the outer hearth, the ritual substances, the offering to the fire god (Agni), and so forth. Furthermore, regarding the yoga and application of the deity, the Ḍākinī Ocean states: "The glorious hero Heruka, His limbs abide in the cakras. The yoginīs roam the three worlds. Ahaṃ is the nature of wisdom and method. The deity yoga is in the heart. From the upper camphor and sihlaka, In the rasanā, lalanā, and avadhūtī channels, Is the yoga with the vital winds (prāṇāyāma). Abiding in concentration, one awakens. The seed syllable is the nature of the five vajras. Purifying consciousness, the body is perfected. At the navel, in the emanation lotus, The vowels and consonants are strictly joined. In the avadhūtī, the great being, The blazing and dripping amṛta bindu Is definitely introduced from the ūrṇā (hair-treasure) place. When the hero’s power is reversed, The drops of the face become the blazing passion. Then, burned by the caṇḍālī, From the fire of blazing bliss..."

བསྲེག་བྱ་ཕུང་པོ་འབྱུང་བདུད་རྩི། ། དྲག་འབར་ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་གི། ། ཕྲེང་བ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཆེ། ། འོད་འཕྲོ་ཀུན་ནས་ལུས་ཀྱི་སྒོ། ། མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་འཁོར་གྱུར། ། དབང་ཕྱུག་དཔའ་བོ་དཔྱིད་རྒྱས་པས། ། ཞལ་བཞི་དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཐིག་ལེས་མཉམ་གནས་དགའ་བ་ཆེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཚན་ཉིད་བྲལ། ། སྐད་ཅིག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྩ་པདྨ། ། འདབ་གནས་ཡི་གེ་དཀར་དམར་གསལ། ། འབྱུང་པོའི་ཕོ་ཉ་རྟགས་དགའ་བཞི། ། གནས་འདུལ་དཔལ་ལྡན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་གཉིས་མེད་བདེ། ། ཕྱི་རོལ་འཁྲུལ་འཁོར་ལས་རླུང་དགུག། ཁཎྜ་རོ་ཧས་སྐུལ་བྱེད་ཡིན། ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་མངོན་ཞེན་པ། ། ཡེ་ཤེས་རོ་མཉམ་རང་གི་ལུས། ། ཀུན་འདར་འཁོར་ལོ་ཀུན་དབུས་སྐྱེས། ། དུས་དང་ཆུ་བོའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། གསང་བ་རྣལ་འབྱོར་ལུས་གནས་ཡིན། ། ཞེས་གསང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་རྣམ་པར་བཤད་པ་ནི་ཕོ་ཉ་མོའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི་ཕྱི་ནང་གསང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པའོ། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཕྲིན་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགུག་པའི་ཆོ་ག་སྟེ་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ནམ་མཁའ་མཉམ་པའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་བཞི་ལྡན་ཏེ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཁམས་གཞན་བདུད་རྩི་ལེན་པའི་དུས་རྟགས་ཕྱོགས་དང་ཡོན་ཏན་གདེངས་ཅན་མཐར། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་མངོན་འགྱུར་དུས་མིན་འཆི་བདག་འཇོམས་པར་འགྱུར་བས་དཔའ་དབང་བདེ་བ་ཐོབ། །

The aggregates to be burned are the elements and the nectar. The fiercely blazing garland of sixteen drops is a great ocean of wisdom. Radiating light from all the gates of the body, it revolves like a circle of fire. Through the flourishing of the spring of the heroic Īśvara, the four faces are the great mudrā of suchness. Through the drops, the great joy of the equal-abiding state is the innate, free from characteristics. In an instant, the body, speech, mind, and wisdom are the vajra heart and the lotus channels. The white and red syllables are clear upon the petals. The messengers of the spirits are the signs of the four joys. The glorious Universal Monarch tames the abodes. The non-dual bliss of the hero and the yoginī draws in the winds of the external yantra; Khaṇḍarohā is the one who exhorts. Attachment to objects and the senses is one's own body, the equal taste of wisdom. Born in the center of all the trembling cakras, the wheel of time and the river is the secret yoga abiding in the body. Thus is the suchness of the secret great bliss taught. Regarding the explanation of the chapter title: the fire offering of the messenger is the teaching on the unsurpassed wisdom of the outer, inner, secret, and suchness. This is the explanation of the thirty-fourth chapter, the ritual for summoning the distinctions of the activity and wisdom of the outer and inner. Then, the supreme activity, equal to space, possesses the four stages just as they are. Through the garland of blazing flames, at the time of taking the nectar of the other elements, the signs and qualities reach the limit of the nāgas. When the gates of body, speech, and mind are manifested, the Lord of Death is conquered at an untimely hour, and the heroic master attains bliss.

དེ་ལ་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསང་བའི་དོན་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་མཆོག་རབ་ནི་དང་པོར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པས་སྲོག་རྩོལ་ཙཎྜ་ལཱི་སྦར་བས། རིགས་ལྡན་ལས་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་བདེ་བ་བསྒྲུབ་ཅིང་། བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་སྣང་སྟོང་དུ་ཤར་བའོ། ། ཇི་བཞིན་རིམ་གྱིས་མཚོན་པ་སྟེ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། གཏུམ་མོ་འབར་བ་ལས་ཐིག་ལེ་བཞུ་བཏུལ་དང་། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བདེ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལམ་དུ་བྱ་བ་སྣང་གྲགས་བདེ་སྟོང་དུ་འཆར་བའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་པ་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བདག་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ལམ་དུ་གྱུར་པ་དང་། རྩ་གསུམ་ལས་ཀུན་དུ་རིམ་གྱིས་འབར་བ་ལས། དགའ་བ་དང་། སྐད་ཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། འཁོར་འདས་གསལ་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་འཆར་བའོ། ། ལས་ནི་སོ་སོར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི། ལས་དང་ཆོས་དང་དམ་ཚིག་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་རོ་མཉམ་དུ་སྟོན་པའོ། ། ཁ་སྦྱར་བར་གྱུར་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཁ་སྦྱོར་ཞེས་བྱར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། རྩ་གཉིས་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་བརྗོད། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དབྱེ་བ་དང་། ། སྒྲོ་ཆུན་སྦྲང་རྩི་དབྱེ་བར་བཤད། ། བསྐོར་བ་གང་ཞིག་བསྐྱོད་པ་སྟེ། ། བདེ་དེ་ཐབས་ཀྱིས་ཀུན་རིག་པའོ། ། ཆགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །

In that regard, in order to teach the unsurpassed secret meaning of the outer, inner, and suchness, then: the supreme of actions is first to possess the deity yoga and recite the mantra; by knowing all phenomena to be like an illusion, the caṇḍālī is ignited through the vital winds. From the rigs ldan (the one of the family), one accomplishes the non-dual bliss of method and wisdom, and all that is stable and moving is seen to abide as the emptiness of one’s own mind, arising as appearance-emptiness. This is the gradual illustration of the specific details of all activities, the melting and refining of the thig le (drops) from the blazing caṇḍālī, and taking the coemergent bliss of meditative union as the path, so that appearances and sounds arise as bliss-emptiness. The non-dual union of the two offerings is the path of the offering of suchness. From the three channels, through the gradual blazing, there is joy and the experience of the moments; samsara and nirvana arise as the non-dual clarity-emptiness. As for the application of the individual actions, it is the teaching of the non-dual equal taste of the action, dharma, samaya, and mahāmudrā seals. Regarding the meaning of "becoming joined" and "binding the vajra chain," the Śrī Vajraḍāka states: "Through the equal union of method and wisdom, it is called 'joined.' The mutual embracing of the two channels is called 'binding the vajra chain.' The opening of the vajra and lotus is explained as the opening of the honeycomb and the honey. The circling and moving is the bliss known through method. Attachment is like a hook."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག། མི་འཁྲུགས་རྡོ་རྗེས་དཀྲུགས་པ་དང་། ། དེ་ནི་བཟའ་བ་གསལ་ཞིང་བརྗོད། ། དེ་ནས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་རྣམས། ། དབུག་ལ་དུམ་བུ་མདའ་སྦྱར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་དམིགས་པ་སྟེ། ། ཀུན་རྫོབ་བཏུང་བ་མཆོག་ཉིད་དང་། ། དངོས་ཀུན་རྡོ་རྗེས་རྣམ་དག་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་བ་དེ་དབུས་སུ། ། རྟག་ཏུ་འབྱིན་དང་སྡུད་པའོ། ། ཡི་གེ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་སྔགས། ། མདའ་ཡི་ཤུགས་བཞིན་ཡོངས་སུ་འཁོར། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ནི་། སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་བསྐོར། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་གནས་ཏེ། ། ཕན་ཚུན་ཅི་ཡང་རུང་བ་བསྐྱེད། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ཁར་བྱེ། ། སྒྲ་ལྔ་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཡ་ར་ལ་ཝ་རྣམ་པར་བླུགས། རོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྟེན་རང་བཞིན། ། ཆ་རྣམས་བཞི་པོ་དག་གིས་ནི། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། བྱང་སེམས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། ས་བོན་ཕྲེང་བ་དེ་ནས་བསྒོམ། ། ཧཱུཾ་གི་སྐུད་པས་བརྒྱུ་བར་བྱ། ། བསྒྲུབ་བྱ་འགོག་པར་གྱུར་པ་ནི། ། གོམ་པ་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྲོའོ། ། འདི་ནི་ཤེས་རབ་ལྷན་སྐྱེས་ཏེ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པས་ན། ། ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ནས་སུ། ། ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོག་ནས་འབར། ། ཁ་སྦྱར་སྒྱུ་མ་ཆེན་མོར་བཤད། ། འཆི་བདག་ལས་རྒྱལ་རབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། སྐྲ་རྩེ་བརྒྱར་གྱུར་པ་ཡི་ཆ། ། སྐད་ཅིག་གློག་གི་འོད་ཟེར་ཅན།

Summon all the Tathāgatas; with the Akṣobhyavajra, stir them. Then, clearly recite the food. Next, pierce the afflictions such as attachment and join them with the arrow of fragments. This is the extremely vast apprehension, the supreme conventional drink. Purify all things with the vajra. The one called "Vajra" is the Tathāgata. Just as the Victorious One is in the center, he constantly emits and withdraws. The mantras of the messengers and so forth revolve completely like the force of an arrow. In the center of the emanation wheel, they are thoroughly surrounded by the eight classes. They are the source of all mantras, generating whatever is appropriate for one another. That which is called the "Dharma Wheel" is opened at the heart of embodied beings. It is perfectly endowed with the five sounds. That which is called the "Enjoyment Wheel" is infused with ya, ra, la, and va; it is the nature of the support for the tastes, completely surrounded by the four parts. The great wheel of great bliss possesses the thirty-two bodhicittas; that is what it is called. Then, meditate on the garland of seed-syllables, strung together with the thread of HŪṂ. When the object of accomplishment is obstructed, it does not move even a single step. This is the innate insight; because it has become its form, stirred by the karmic winds, it blazes from below the navel maṇḍala. This is explained as the great illusory union, the supreme accomplishment that conquers the Lord of Death. It is a portion of a hundredth of a hair-tip, possessing the flash of lightning in an instant.

། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དུས་སུ་ནི། ། བ་སྤུ་རྣམས་ཀྱི་བུ་ག་ནས། ། ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུ་སྤྲོས་ནས་ནི། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་བསྡིགས་པར་བྱེད། ། སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི། ། བསྲེགས་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་འཇུག། སྣ་བུག་གཡོས་ནས་བྱུང་ནས་ནི། ། སླར་ཡང་ཞུགས་ཏེ་སྨིན་མཚམས་ཀྱི། ། མཛོད་སྤུའི་ཁུང་ནས་ཕྱུང་ནས་སུ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤངས་སྒོ་གཡོན་དུ་ཞུགས་ནས་ནི། ། སྤྱི་བོའི་འཁོར་ལོ་བསྲེགས་ནས་སུ། ། བདུད་རྩི་ཡེ་ཤེས་བཅུད་བསྡུས་པ། ། སྔོན་གྱི་ལམ་ནས་སླར་བྱུང་སྟེ། ། སླར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱི་གཙུག་ཞུགས། ། བསྲེག་པར་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། བདེ་ཆེན་རྒྱས་པའི་ལྟེ་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་སོན་གྱུར་ནས། ། སྔོན་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། རང་རང་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ཡིན། ། འཇུག་པ་ཡིས་ནི་དབྱེ་བ་ཉིད། ། ཅེས་པའི་དོན་ལ། ཟླ་བ་དང་ནི་ཉི་མ་དག། འོག་དང་སྟེང་གི་སྒོ་གཉིས་ཏེ། ། གཞད་འབྱེད་པ་ནི་གསེར་སྒོ་སྟེ། ། ཛཱ་ལནྡརར་གཏུགས་པས་བཟློག། ཕྱིར་འགྲོ་ནང་དུ་འོང་བས་སོ། ། འགོག་པའི་དུས་དང་དཔྱིད་ཀྱི་དུས། ། ཇི་སྲིད་གཡས་དང་གཡོན་པ་ཡི། ། རླུང་དང་ཡི་གེ་ཐིག་ལེ་འགོག། ཀུན་འདར་འགྲམ་གྱི་རྩ་དང་རྩེ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་འགོག་འགྱུར་བའོ། ། སྐྱེ་བ་རབ་ཏུ་འཕེལ་བའི་དུས། ། སྡུད་པ་འགྲིབ་ཅིང་ལྡོག་པའི་དུས། ། གནས་པ་མཉམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། རབ་ཏུ་ཐིམ་པས་སྟོང་པར་གྱུར། ། ཚ་གྲང་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ཕྱེད། །

At the time of the deity yoga, from the pores of the skin, [the light] is emanated into the ten directions, and the gods and asuras are intimidated. The dharma-cakra at the heart is incinerated, and [the light] enters the enjoyment-cakra. Emerging from the right nostril, it enters again and is drawn out from the aperture of the ūrṇā-kośa between the eyebrows. It enters the left nostrils of all the Buddhas and Bodhisattvas residing in the ten directions, incinerates the crown-cakra, and gathers the essence of the amṛta-wisdom. Returning again by the former path, it enters the crown of the yogi. The incinerated Buddhas, having reached the maṇḍala of the navel where great bliss expands, abide as before. This is the meaning of what was said. Regarding the meaning of "distinguished by their respective directions" and "the distinction is by way of entry": the moon and the sun are the two gates of the lower and upper [openings]. The opening of the laughter is the golden gate; by reaching Jālandhara, it is reversed. This is because of going out and coming in. During the time of cessation and the time of spring, as long as the wind, syllables, and drops are blocked in the right and left, the channels and tips at the sides of the all-trembling [channel] are blocked at Jālandhara. During the time of the increase of birth, the time of withdrawal, decrease, and reversal, the abiding becomes equal; through total dissolution, it becomes empty. The distinction of the arising of heat and cold is made.

ཉིན་མོ་འཕེལ་བ་བྱང་བགྲོད་དུས། ། མཚན་མོ་འཕེལ་བ་ལྷོར་བགྲོད་དུས། ། མཉམ་པ་དུས་ལྡན་གནས་པའོ། ། གཡས་ནས་འཕེལ་བ་གཡོན་རྩེར་ལྡོག། གཡོན་ནས་འཕེལ་བ་གཡས་རྩེར་ལྡོག། དྲོད་ཀྱང་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་ལས། ། བརྟན་པ་དང་ནི་གཡོ་བ་ལས། ། དྲོད་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ། གྱེན་དུ་བསྙག་དང་ཐུར་དུ་འཇུག། འཆི་བདག་ལས་ནི་རྣམ་རྒྱལ་བ། ། སྒྲ་གཅན་མཆོད་ཡོན་ཡན་ལག་སྦྱར། ། གསང་བ་གྲུབ་པ་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འཇུག་ཅིང་མགོ་ཟུག་པ། དབང་དུ་བྱས་པ། ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་ཐིམ་པ་བསྟན་པས་ཉི་མ་དང་མཚུངས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་སླུ་བའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གསང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཆོད་པ་རིག་མ་དང་ནི་གཉིས་མེད་བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱ་བ་ཉིད། ། རིམ་དང་རིམ་པ་མེད་པས་དཔྱིད་དང་ཐིག་ལེ་སོས་དང་སྟོན་དུས་ཀྱིས་ཕྱེ་ཟླ་བ་ངོས་བཟུང་བའོ། ། འདིར་དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་པས། ལུས་སེམས་སྣང་བ་བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོད་ཆེན་དང་། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། ལེའུ་དང་པོ་ལས། བསྲུབ་བྱ་སྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་སྦྱོར། ། ཞེས་པ་དང་། སྦྱོར་ཉིད་ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ལམ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་རིགས་ལྡན་དང་། ། ཐུན་མོང་སྔགས་ཀྱི་དགོད་པ་མཆོག། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོ་བ་དང་། ། སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་ལྟེ་བ་དང་། ། སྙིང་ག་མགྲིན་པ་དཔྲལ་བར་ནི། །

When the days increase, it is the time of the northern course; when the nights increase, it is the time of the southern course; when they are equal, it is the time of the equinox. Increasing from the right, it reverses at the tip of the left channel; increasing from the left, it reverses at the tip of the right channel. Heat also arises from the forward and reverse orders, and from the stable and the moving. Heat is subject to increase and decrease; it pursues upward and enters downward. To be victorious over the Lord of Death, one should apply the branch of the offering to Rāhu; thus should the Secret Accomplishment be realized—this is the meaning. By teaching the entering, the beginning, the mastery, and the complete dissolution of enjoyment, one should realize the similarity to the sun. This is the explanation of the thirty-fifth chapter, the Ritual for Deceiving Untimely Death. The title of the chapter is the ritual for deceiving untimely death. The Secret Suchness is the offering of the consort and the taking of non-dual bliss as the path. By means of the stages and the non-stages, the months are identified as being divided by spring, the drop, summer, and autumn. Here, the yogi of the glorious Cakrasaṃvara, in order to take the appearances of body and mind as the path of bliss, says: "Then, the great offering of the mudrā." From this very text, the first chapter states: "The perfect union of the churned and the churning," and "The wisdom of the ritual of union itself," which is explained in detail. This is the teaching of the unsurpassed path of the maṇḍala wheel. In that regard: "The yogi of the families, the supreme common arrangement of mantras, the donning of the great armor, the heart mantra and near-heart mantra at the navel, the heart, the throat, and the forehead."

ཉི་ཟླ་གནས་ལ་གསལ་བ་བལྟ། ། ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་པོ་མཆོད་པ་འདིས། ། བདེ་ཆེན་གསང་བ་གྲུབ་པ་ཉིད། ། མྱུར་འགྲུབ་ཡིན་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བློ་ལྡན་དཔའ་བོ་ལྷ་མཆོག་གིས། ། རིགས་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་མ་བསྲུབ་བྱ། ། ལྷར་གསལ་བདེ་བར་སྙོམས་ཞུགས་པས། ། ཧཾ་ལས་བདུད་རྩི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རབ་འབབ་བཅུ་དྲུག་ཆ་བཅས་པ། ། དེ་ཉིད་ཀུན་འདར་ལས་བརྒྱུད་དེ། ། ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཉིད་འཆར་བ། ། དགའ་བ་མཆོག་དགའ་ལུས་སེམས་ཏེ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་སྨིན། ། འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་ཆ་ཤས་གནས། ། གསང་བ་ནོར་བུའི་རྩེ་ལས་ནི། ། ཐ་མལ་རྟོག་པ་རྣམ་དག་དང་། མ་རིག་ཐིག་ལེ་གཉིས་ཤོར་ཞིང་། ། ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་གསང་བ་ཡི། ། ཐིག་ལེ་སྙིང་པོ་གསང་བར་གནས། ། གཉིས་ཤོར་གཉིས་མཉམ་དུས་སུ་ནི། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྟེ། ། མཚན་ཉིད་བྲལ་བའི་སྐད་ཅིག་མ། ། རབ་རྫོགས་དགའ་བྲལ་རྣམ་པར་ཉིད། ། རོ་མཉམ་རྡོ་རྗེ་མི་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཆགས་པ་རྣམ་དག་པ། ། དྲི་མེད་ལུས་ངག་སེམས་དག་ནི། ། འདམ་སྐྱེས་པདྨ་ལྟར་གསལ་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པའི་ལུས་རྣམས་ནི། ། བགྲོད་པས་འདོད་ཡོན་ལམ་དུ་འགྱུར། ། ས་བོན་འོད་འབར་མཚོན་ཆ་དྲག། སྔགས་ལྡན་ལྷ་མོ་ལ་སྦྱར་བ། ། སྙིང་པོ་གསང་བ་ཆོ་ག་ཉིད། ། འབད་པ་རྒྱུ་འབྲས་རྒྱས་གདབ་འགྱུར། ། འབྲས་བུ་རྣམས་དབྱེ་སྐད་ཅིག་མ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་གསང་བ་ལས། ། ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ངེས་པར་སྤྲོ། ། རྣམ་ཤེས་ཚར་བཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། ཕན་བྱེད་དངོས་འཛིན་ལས་དག་འགྱུར། ། ཐབས་ཤེས་དབྱེ་བ་འཁོར་ལོ་ཡི། ། རྩ་ཡི་ལམ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཡིས། །

Behold the clarity of the sun and moon abiding in their place. Through these mudrās, heart mantras, and offerings, the secret accomplishment of great bliss will be swiftly attained; of this there is no doubt. The wise hero, the supreme deity, should churn the yoginī of noble family. By entering into meditative equipoise in bliss while clearly visualized as the deity, the bodhicitta nectar flows from the syllable Haṃ, together with its sixteen parts. That very essence passes through the Kun-dar (All-Trembling) channel, and all arises as bliss itself. Joy, supreme joy, and the body and mind are the various aspects of ripening. Abiding as portions within the cakras, from the tip of the secret jewel, ordinary conceptualization is purified. When the two drops of ignorance are released and the secret essence of wisdom-bliss abides, at the moment when the two are released and equalized, there is the coemergent joy. This is the moment free from characteristics, the perfect joy beyond separation, the equal taste, the unchanging vajra. That very state is the purification of passion; the stainless body, speech, and mind become as clear as a lotus born from the mud. The bodies of the accomplished mudrās, by traversing them, become the path of the sensory qualities. The blazing seed-syllable, the fierce weapon, is applied to the mantra-possessing goddess. This is the ritual of the secret heart mantra; through diligent effort, cause and effect are sealed. The fruits are distinguished in a single moment; from the unerring secret, they are certainly emanated from the heart. Through wisdom that subdues consciousness, the grasping at entities is purified into benefit. The supreme path of the channels of the cakras, through the vajra of the division of method and wisdom—

སྐྱིལ་ཀྲུང་གྱུར་བས་རབ་སྦྱོར་འགྲུབ། ། ཅེས་པའི་དོན་གྱིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་ཌཱ་ཀི་བཛྲ་རྒྱ་མཚོ་ལས་གསུངས་པའི་དོན་གྱིས་ལམ་མྱུར་དུ་གཅོད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་། དགུག་པའི་ཆོ་ག་ནི་བདེ་བ་ལམ་དུ་གྱུར་པ་ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་། ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་རིམ་པའི་སྐྱེ་ཚུལ། དེས་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ལྡན་གྱི་གསང་བ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། བདེ་ཆེན་སྡོམ་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་སྤྱོད་པ་གྲུབ་པས་རིགས་ལྡན་ཐམས་ཅད་ས་གསུམ་པོར་ནི་དབང་དུ་བྱེད། ། གང་དུ་དགུག་བྱེད་སྨིན་བསྲེག་སྦས་པའི་ལམ་ཉིད་དམ་ཚིག་ལྡན་པས་ངེས་འགྲུབ་འགྱུར། ། འདིར་རིགས་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པའི་གསང་བ་བསྟན་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི། བརྟན་པར་བྱ་བ་ལ་དབང་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བས། དེ་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ་ནི་ཕོ་ཉའི་ལམ་པས་ནི་རིགས་ལྡན་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་འདོད་ཡོན་ལམ་དུ་ཁྱེར་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྦས་པའི་དོན་གྱིས་རང་ལུས་ཐབས་ལམ་དུ་གྱུར་པས་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པས། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ནང་གསང་བའི་རིགས་ལྡན་གྱིས་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། ། ཚར་བཅད་གྲུབ་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ། ཞེས་པ། བདག་ལ་མངོན་པར་མི་ཕྱོགས་པ་ལ།

"By means of the cross-legged posture, the application is accomplished." According to the meaning of this, the chapter teaches the unsurpassed heart mantra of Mahāmudrā, which swiftly traverses the path, as taught in the Ḍākinīvajrasāgara regarding the attainment of the wisdom of great bliss. The chapter title is: "The Offering of Suchness and the Ritual of Summoning." This concerns the way in which bliss becomes the path through the forward and reverse sequences, and the manner of its arising. It is the explanation of the thirty-sixth chapter, which teaches the secret of the eight masteries (aṣṭaiśvarya). By taking the vow of great bliss as the path, conduct is accomplished, and all those of the [Buddha] family bring the three worlds under their control. Wherever one summons, the hidden path of ripening and burning is certain to be accomplished by one possessing the samaya. Here, regarding the teaching on the secret of the offering of suchness and the complete knowledge of the conduct that characterizes the specific [Buddha] family, if a yogi does not become impassioned, they will not attain mastery over stability. To ascertain that very point: furthermore, that which is to be explained is that for those on the path of the messenger (dūtī), by relying on bringing the objects of desire onto the path to bring the [Buddha] family under control, Mahāmudrā is attained. For those on the path of yoga, by means of the hidden meaning of suchness, one's own body becomes the path of methods, and the unsurpassed accomplishment of wisdom is taught; thus, it is taught that all activities are accomplished by the inner and secret [Buddha] family. "The ritual of subduing and accomplishment," refers to those who are not oriented toward oneself.

རྫས་དང་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་། སྔགས་དང་བསམ་གཏན་ནུས་པ་དྲག་ཏུ་དམིགས་པས་སོ། ། རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ནི་སྔགས་དང་རྫས་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པའོ། ། གྲོལ་ལམ་པས་ཆོ་ག་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གྱི་རིམ་པ་སྟེ། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་སྐུ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་རྩ་ཡི་གེ་ཐིག་ལེ་རླུང་གི་ཕྲ་རགས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པའོ། ། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་ལུས་གདོད་མ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་སུ་ཤེས་པས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཡི་གེའི་རྩ་བ་ཨེ་ཝཾ་ལས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་པ་ཕྱི་མོ་བརྒྱད་དང་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ཚུལ་ལོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བ་དང་འགྲོལ་བ་བརྡའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྟོགས་པར་གྱུར་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གནས་ལུགས་དང་། རྟོགས་པ་ཐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཐོབ་པ་དབང་གི་ཡེ་ཤེས། གྲོལ་བ་རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས། འབྲས་བུ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཕན་ཚུན་སྦྱར་བའི་གསང་སྔགས་ཏེ། ། ཞེས་པས་སྟེང་འོག་ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་དུ་རྩའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ལུས་ཀྱི་ནང་ཁོང་ནས་འབྱུང་བའི་རང་སྒྲ་ལམ་དུ་གྱུར་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་འབྱུང་གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་དེ་དེ་དང་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། ཡབ་ཡུམ་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསང་བ་མི་འགྱུར་བའོ། །

Through the application of substances and mechanical devices, and by intensely focusing on the power of mantra and concentration, [the goal is achieved]. As for the subsequent guidance, it is accomplished through mantra and substances alone. For those on the path of liberation, the ritual is the sequence of the fivefold suchness: the suchness of the self is the yogi’s body, which is the realization of the general and specific subtle and coarse channels, syllables, drops, and winds arising from the three kāyas. The suchness of the deity is knowing one’s own body as the complete maṇḍala from the very beginning. The suchness of mantra is the manner in which it is established from the root syllables E-VAM, the system of the eight mother vowels and the consonants. The suchness of the mudrā is the realization through the specific symbolic gestures of binding and releasing the mudrā. The suchness of wisdom consists of: the wisdom of the natural state, the wisdom of the method of realization, the wisdom of the empowerment of attainment, the self-arisen wisdom of liberation, and the wisdom of the nature of phenomena as the result. Regarding the phrase "the secret mantra of mutual union," this refers to the natural sound arising from within the body, which abides in the channel-wheels throughout the upper, lower, and all ten directions, becoming the path. In order to demonstrate that he is the sovereign who has accomplished the identity of all sources of the maṇḍala deities, it says: "The Buddha-Ḍākinī is the glorious Vajrayoginī herself; he who is united with her as one is the glorious Heruka. Father and mother are the inseparable expanse and awareness of method and wisdom, the perfect sovereign who emanates and reabsorbs all the maṇḍalas of the families, the unchanging secret."

དབང་དུ་བྱེད་པ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་ཞལ་ཟས་སྦྱར་བའི་བྱེ་བྲག་དང་། འདོད་འཇོའི་བའི་འོ་མའི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཁུར་བ་བོ་ལའི་སྦྱོར་བས་བྱ་བ་དང་། བྱུག་པའི་སྦྱོར་བས་བྱ་བ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་གིས་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དུས་ཐུང་དུས་གྲུབ་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་གསང་བ་རྙེད་དཀའ་བར་གདམས་པ་དང་། གང་ཟག་དམན་པས་ཀྱང་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ལེའུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་གང་དུ་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་བསྟན་ནས་ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ལེའུ་འདིས་ཁྱད་པར་དུ་རིགས་ལྡན་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྤྱོད་པ་གསང་བ་ཉིད་ལས། དམ་ཚིག་དང་འགལ་བའི་ལས་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དགག་པ་སྟོན་པ་ཉིད་ལས། བརྡ་དང་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཞེས་པ་ཕོ་ཉའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། རིགས་ལྡན་ངོས་གཟུང་བའི་ཁྱད་པར་ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ངག་བརྡ་དང་ཡན་ལག་གི་བརྡ་བྱ་བས་དཔའ་བོའི་ཡན་ལག་གི་གསང་སྤྱོད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་པ་དང་། བྷུ་སུ་ཀུ་ལྟར་དང་། སྨྱོན་པ་ལྟ་བུར་སྤྱོད་པ་ལས། དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྤྲོས་བཅས་སྤྲོས་མེད་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་དུས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། མཆོག་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་ལས་འཕྲོས་པ་ཅན་ཏེ། གསང་བ་ཉེ་བར་གདམས་པ། མ་བསྲུངས་པའི་ཉེས་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ལ། དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའི་དོན་ནི། ། གསང་བའི་བརྡ་དང་སྤྱད་པའི་ཁྱད་པར་དག་པ་ལས།

Regarding the subjugation [of others], there are the specific preparations of feast offerings, reliance on the substance of the milk of the wish-fulfilling cow, performing the rite through the preparation of bolā cakes, performing it through the preparation of ointments, subjugating through homa fire offerings, achieving results in a short time, the instruction that this is an extremely secret and difficult-to-find [practice], and the teaching that even those of inferior capacity can achieve it. This is the explanation of the thirty-seventh chapter, which specifically concerns the subjugation of the inner self. In this regard, having taught the outer and inner homa of suchness, the text now says, "Then..." This chapter specifically teaches the secret conduct preceded by the worship of the kulinī (noble lady), which involves the rejection of discordant factors and the abandonment of actions that violate the samaya. Regarding the phrase "signs and ḍākinīs," these are the specific types of messengers. The specific characteristics for identifying the kulinī are the physical marks of the body, the verbal signs, and the signs of the limbs; through these, the divisions of the secret conduct of the limbs of the heroes are established. This includes conduct such as that of the avadhūti, the bhusuku, and the madman. Likewise, it is accomplished through the elaborate, the unelaborate, and the extremely unelaborate [conduct] in connection with the [appropriate] time; this is taught for the purpose of achieving the supreme [siddhi]. In that context, following the samaya of protection, there is the instruction on the secret [practice]. To refute the faults of not guarding [the samaya], the text says "Lord of Heroes" and so forth. The meaning of this is: from the purity of the secret signs and the specific modes of conduct.

དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡང་དག་གྲུབ་སྟེ་དཔལ་ལྡན་མཁའ་འགྲོ་ཡི། ། དགག་དང་སྒྲུབ་ཕྱོགས་གནས་བཅས་ཕན་ཡོན་མཐོང་ཞིང་རྣམ་དག་གནས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོལ་པ་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། ། དེ་དག་ལྷན་སྐྱེས་ལེགས་སྐྱེས་པ། ། སྲོག་ཆགས་བསོད་ནམས་མཐོང་བ་ཡིན། ། ཞེས་པས་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ལམ་འདིའི་གསང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེ་དག་ལམ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་ཆོད་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདིར་ནི་དངོས་གྲུབ་ཉེ་བའི་རྟགས་ཅུང་ཟད་འབྱུང་བ་ལ། ལེའུ་དང་པོ་ལས། མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་སྟེ། ། ཕོ་ཉས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དངོས་གྲུབ། ། ཅེས་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་སྒྲུབ་པོས་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ཏེ་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་དང་། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་ཡང་དག་སྤོང་བ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པའི་ནུས་པ་འཕེལ་བས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སྦྱོར་ལམ་དུ་ལྷག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕོ་ཉ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའམ། ཞིང་སྐྱེས་ཀྱི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་རྟགས་འཆར་བ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་དུས་སུ་དང་པོ་དྲི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དུ་མ་འབྱུང་བ་དང་། དེ་ནས་སྒྲའི་ཚོགས་སྣ་ཚོགས་པ་དུ་མ་གྲག་ཅིང་མཐར་གཟུགས་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་ཚེ། པདྨ་གར་བསྐོར་ཕྱག་རྒྱ་དང་།

Having perfectly accomplished the samaya vows, one will attain the very play of yoga in the pure state, seeing the benefits and abiding in the positions of the prohibitions and prescriptions of the glorious ḍākinīs. "Those in whom the innate has well arisen / Are seen to possess the merit of living beings." This means that those who practice the supreme path of the secret great bliss of this path of the glorious Cakrasaṃvara will swiftly traverse all paths. This is the explanation of the thirty-eighth chapter. Here, regarding the slight emergence of signs of approaching accomplishment, in order to demonstrate the meaning of the first chapter’s statement: "The supreme, the middling, and the lowest / Are the accomplishments of the innate through the messenger," it says: "Then the practitioner, the great yoga..." Here, "yoga" refers to the small path of accumulation; "subsequent yoga" refers to the correct abandonments; and "supreme yoga" refers to the increase in the power of the bases of miraculous power. Thus, in the great yoga of the path of preparation, within the superior maṇḍala, signs arise that the messenger—the innate or field-born deities—is bestowing accomplishment. At that time, one should perform the great offering to the maṇḍala of the assembly. During that period, first, various unpleasant and pleasant odors arise; then, various collections of sounds resound; and finally, when various beautiful and ugly forms appear, one should employ the mudrā of the lotus dance.

གསང་སྔགས་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་འགྱུར་བའི་ངང་ལས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་གསལ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་བཀོད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གང་མོ་ཟིལ་ནོན་རྡོ་རྗེ་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལྡན་པས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། བཞད་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོས་དགོད་ནི་རང་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་བཞི་པའི་ཉམས་ཀྱི་སྔགས་དང་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་སད་པའོ། ། དེའི་དུས་སུ་ཡང་གཟུགས་མི་སྣང་བའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་གལ་ཏེ་བྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་འཇིགས་པའི་སྒྲ་ནི་རྣམ་པ་མང་པོ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ལས། རྩ་གནས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་རླུང་ཕྲད་པ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིའི་ཚ་གྲང་ལས་གྱུར་པ་དང་། ཉམས་ཉུལ་བའི་ཌཱ་ཀིའི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཡང་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཚོགས་མི་ཟད་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིགས་བྱེད་ཅུང་ཟད་བསྡིགས་པར་བྱེད་པ་ལ་རྗེ་བཙུན་མའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་རྩ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེར་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྐུ་མཐོང་བས་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་ཀྱིས་གླགས་མི་རྙེད་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་གལ་ཏེ་སྐྲག་ན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་འདིའི་དུས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ཡང་དག་པ་མཐོང་བས་དེ་ཉིད་དུ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གསོལ་བར་གདོན་མི་ཟ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ན་རིགས་ལྡན་པདྨ་ཅན་མ་ལྟ་བུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གསང་བ་ཐབས་ཤེས་རབ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་སྙོམ་པར་འཇུག་པའི་ཚེ། བཞད་པ་བཞི་ནི་དགའ་བ་བཞི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས།

The mantra is the mental recitation of the absorption. From the state of the unchanging, the maṇḍala of the deity is visualized; by means of the mantra, it is arranged in eight aspects. One should view this with the eight-legged vajra that overwhelms the mountain of wisdom, possessing the ascetic conduct of the glorious Heruka. The laughter of the four types is the awakening through the mantra and the gaze of one’s own four-faced Heruka. At that time, if a sound occurs that is not visible in form, one should understand that the many types of terrifying sounds are the outer and inner actions arising from the meeting of the winds and the syllables in the channel locations, produced by the heat and cold of the four elements, and the specific activities of the ḍākinīs who investigate one’s experience. Furthermore, when the inexhaustible hosts of yoginīs and ḍākinīs slightly threaten or intimidate, one should recite the eight-legged root mantra with the divine pride of the Venerable Lady. By seeing the form of the meditational deity there, the Māras will find no opportunity for obstacles. If the yogin himself should become terrified, they will vanish. Then, by seeing the assembly of deities of the maṇḍala at this special time, one will undoubtedly receive the supreme accomplishment in that very moment and attain the door of the absorption of the wisdom of Mahāmudrā. Alternatively, when engaging in union with a consort of the lotus family, such as one who possesses suchness, through the secret conduct of method and wisdom and the divine pride of the deity, the four laughs are the experience of the four joys.

བྱང་སེམས་གྱེན་དུ་བཟློག་པ་ལུས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་རླུང་གནད་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འདྲེན་པའི་ཡི་གེ་རྩ་གནས་སུ་དགྲམ་པར་བྱ་བ་བརྒྱད་དུ་དགོད་ཅེས་པ་ཡན་ལག་དང་སྤྱི་བོར་ཧཾ་ལ་བསྟིམ་པའོ། ། དེ་ཡང་དགའ་བ་བཞི་དུས་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་བརྒྱད་ཉིད་དོ། ། ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་ལས། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་བའོ། ། དེ་ཡང་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀ་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་དུས་སུ་ཐིག་ལེ་གནས་ནས་ཅུང་ཟད་གཡོ་བས་འཇིགས་པ་མི་བཟད་པའི་སྐྲ་མི་བཟོད་ཅིང་། རྔམ་ཞིང་དབུགས་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འགྱུར་འབྱུང་ལ་གཉིས་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་དུས་སུ་བདེ་བ་ཆེར་འཕེལ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་ཐིག་ལེ་དབུ་མར་འདུ་བ་ལས་དངོས་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་བར་འགྱུར་བ་ལ། ཐིག་ལེ་རྡོ་རྗེ་བུམ་པ་ནས་གཉིས་ཤོར་གཉིས་གནས་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་ཐོབ་པར་གདོན་མི་ཟ་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་ཐ་མལ་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ཅིང་རྣམ་པར་བྱེ་བར་གྱུར་པ་རྣམ་པར་ཉེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དགའ་བྲལ་དུ་གྱུར་པའོ། ། རང་གི་གནས་ནི་རྩ་ཀུན་འདར་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀུན་ད་ལས་དོན་དམ་བདེ་བ་ཅན་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་མི་འགྱུར་བ་ཐོབ་པའི་དོན་གྱི་གསང་བའི་མཁའ་སྤྱོད་ཐོབ་པས་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་ཧ་ཧ་ཞེས་དགོད་པ་སྟོན་པ་ནི། ། དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་བདེ་ཆེན་གསང་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། །

Regarding the reversal of the bodhicitta upward, one should apply the physical yogic exercises (yantra), the vital points of the winds, and the mantras that draw [the drops] into the locations of the channels, arranging them in eight. This involves dissolving [the drops] into the syllable Haṃ at the limbs and the crown. Furthermore, because the four joys are endowed with the four moments, they also constitute eight. From the sixteen drops, the coemergent wisdom of great bliss (mahāsukha) arises. Moreover, during the moment of the "various" (vicitra) aspect of both method and insight, as the drops move slightly from their locations, there occur transformations such as unbearable fear, the hair standing on end, and labored, gasping breath. Second, during the moment of "ripening" (vipāka), as the drops from the twenty-four locations of the body gather into the central channel, the wisdom of accomplishment (siddhi) is exerted. At that time, two drops depart and two remain from the vajra-vase; there is no doubt that the non-dual bliss and emptiness of the moment free from characteristics is attained. In that state, all ordinary conceptualizations are terrified and dispersed; this is the moment of "crushing" (vimarda), which becomes the "joy-free" (virama). One's own location is the central channel (avadhūti); from the conventional kunda [fluid], one attains the ultimate Sukhāvatī, the self-arisen, unchanging wisdom. By attaining the secret khecara (sky-farer), the non-abiding union is manifested. The chapter title, "Laughing 'Ha Ha'," teaches the state of equality of the secret great bliss endowed with the eight masteries. This is the explanation of the thirty-ninth chapter, which teaches the abode of wisdom.

དེ་ཡང་གོང་དུ་ལེའུ་སུམ་ཅུ་སོ་བདུན་པར་རིགས་ལྡན་མ་དབང་དུ་བྱ་བ་བསྟན་ཅིང་། འདི་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡུལ་དང་སའི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱས་པ་བསྟན་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་དག་བསྟན་པ་རྒྱས་ཤིང་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་ཐབས་ད་ནི་བཤད་བྱ་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ཆོ་གར་གནས་པས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུ་བོ་མེ་ཡིས་ཕྱེ་བའི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱིས། ། ཐམས་ཅད་དབང་བྱེད་འཁོར་ལོ་སྦྱིན་སྲེག་ཕྱི་ནང་དག་གི་སྐལ་ལྡན་ཡོན་ཏན་དབང་ཕྱུག་འགྱུར་བ་ཉིད། ། ཅེས་པའི་དོན་ཏེ་གང་གི་མི་རྣམས་དབང་དུ་འགྱུར་བ་ཕྱི་ནང་དེ་ཉིད་བྱ་བ་ལས་ཚོགས་རབ་འབྱམས་རྫས་དང་སྔགས་དང་འཁྲུལ་འཁོར་ཐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས། ཐབ་ཁུང་དང་། ཡམ་ཤིང་། བསམ་གཏན་གྱི་ཁྱད་པར། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་གྱི་བྱེ་བྲག་དང་། མེ་ལྷ་ཇི་ལྟར་མཆོད་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་མཆོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་འབྱུང་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་གར་གནས་པ་ནི། རིམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ནུས་པ་བརྟག་པ་ལས། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དུས་དང་། གྲངས་དང་མཚན་མ་མཐོང་ཞིང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རླུང་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཐོབ་པས། བསམ་གཏན་ལ་དབང་བསྒྱུར་བས། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་པའི་གཉིས་འཛིན་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་སྣང་དབང་དུ་བྱེད་པ་འགྲོ་ལྡོག་ནུས་པའི་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ས་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་འགྲོ་བ་དང་།

Furthermore, as the subjugation of the kulinī was taught in the thirty-seventh chapter above, here the subjugation of worldly objects, lords of the earth, and so forth is taught. Regarding the phrase "Then," the method for expanding and protecting the teaching is now to be explained: "By the assembly of deities of the maṇḍala for accomplishing siddhi, who abide in the yoga rituals and are distinguished by the fire of the river, one becomes a lord of qualities, a fortunate one, through the outer and inner homa and the wheel that subjugates all." This is the meaning: the way in which people are subjugated, through the vast collection of outer and inner activities, substances, mantras, and yantras; the distinctions of the hearth, the fuel, the specific features of concentration, the types of darvī and sruva ladles, and how the fire god (Agni) is worshipped to please the worldly deities; and how the benefits arise through the manner of worshipping the supramundane maṇḍala deities—these are to be understood. Abiding in the ritual of the mantra yoga means that, through examining the capacity of one who abides in the two stages, one perceives the time, the number, and the signs of deity yoga. By attaining mastery over the winds in suchness, one gains control over concentration. Through the complete purification of the dualistic grasping that distinguishes between phenomena (dharmin) and the nature of phenomena (dharmatā), one depends upon the functional power to subjugate objective appearances and to bring about the reversal of worldly existence. Whoever abides on the level of worldly sovereignty or the supramundane level is a being...

རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། དཔའ་བོ་ཟླ་བས་ཞེས་ཐུན་མོང་དུ་རྩ་སྔགས་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་གིས་གྲུབ་པའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་པས་ཟླ་བ་བྱང་སེམས་ཡོངས་སུ་འཕེལ་བ་ལས་ཡོན་ཏན་དུ་མ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ཐབས་དང་ལྡན་པས་སྲེག་རྫས་ཀྱི། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགྲོ་བ་དང་གང་གི་རིགས་ལ་གྲངས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ལས་ཀྱི་གྲུབ་པ་བསྟན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ལས་རིགས་ལྔ་པོ་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི། བྲམ་ཟེ། རྒྱལ་རིགས། རྗེའུ་རིགས། བློན་པོ། རྒྱལ་ཕྲན། དམངས་རིགས་རྣམས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ནི། འགྲོ་བ་གདུལ་བྱ་དེ་དག་ལ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། ལེའུ་བཞི་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་རྣམ་ཤེས་ལས་དང་ཡེ་ཤེས་དག་གི་ལས་ཏེ། གསང་བ་འཇིག་རྟེན་བདེན་པ་མངོན་བྱས་ཡེ་ཤེས་ལས་ཏེ་དཔག་མེད་ནུས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ཚད་མེད་རྣམ་འབྱུང་ཞིང་། ། རྣམ་ཤེས་ཆོ་འཕྲུལ་བཀོད་པ་ཉི་ཚེ་བ་ཡིན་རབ་འབྱམས་ཟད་པར་ཟིལ་གནོན་དེ་ལས་དབེན་པར་གྱུར་པ་ཉིད། ། ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་འདི་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལག་པ་ཟླ་བ་དག་གིས་ཀླུ་དང་རིགས་བྱེད་དུ་འགྱུར་འཁྲུལ་འཁོར་གསང་བའོ། ། གྲུབ་བྱེད་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རིགས་ལྡན་ཕོ་ཉ་རིག་མའི་སྐྱེས་བུ་མངོན་གྲུབ་བྱེད། ། ཅེས་པའི་དོན་གྱིས། དེ་ཡང་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕྱི་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ་དང་། ནང་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བས་རབ་མཆོག་ནི་ལས་རབ་འབྱམས་དུ་མ་བསྡུས་པའོ། །

This is the activity of the yogi’s absorption. It is commonly accomplished through the root mantra, heart mantra, and near-heart mantra, as indicated by the phrase "by the hero-moon." Specifically, it is taught that for a practitioner on the path of yoga, numerous qualities are accomplished from the complete increase of the moon-like bodhicitta. Through the application of skillful means, the specific times for the burnt offerings, the number of repetitions according to the sequence of the classes of beings, and the accomplishment of consciousness from wisdom and activity are taught. Regarding the title of the chapter, "bringing the five families under control" refers to the brahmins, kṣatriyas, vaiśyas, ministers, petty kings, and śūdras. The teaching on the "great mudrā" refers to sealing those beings to be trained with the yogi’s absorption. This is the explanation of the fortieth chapter. Next, regarding the specific accomplishments of the activities of consciousness and wisdom: the activity of wisdom, which realizes the secret worldly truth, gives rise to immeasurable power and limitless miraculous displays. The magical displays of consciousness are merely limited; they are surpassed by the infinite and are thus distinct from them. Each of these twelve great activities, even individually, becomes the nāgas and the Vedas through the hands and the moon. This is the secret of the yantra. Through the meaning of the phrase, "accomplishing the two together with the kṣatriya messengers and consorts who practice in union," one accomplishes the manifest realization. Furthermore, by being supremely devoted to the outer and the ultimate, and supremely devoted to the inner, the supreme excellence is the collection of many infinite activities.

སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གིས་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་ཤེས་ནས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིས་གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་སྟེར་བས་ངེས་པ་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེས་མདོར་བསྟན་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། དབང་ནི་རྒྱལ་པོ་བློན་པོ་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགུག་པ་ནི་ཕོ་ཉ་རིགས་ལྡན་ནོ། ། དབྱེ་ནི་མཛའ་སྡེ་འབྱེད་པའོ། ། གསད་པ་བླ་མ་ལ་སྡང་བ་དང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་སྨོད་པ་རྣམས་ལའོ། ། བསྐྲད་པ་ནི་ཡུལ་ཕྱོགས་གཞན་དུའོ། ། ལ་སོགས་པ་ནི་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་བསྡུས་པས་སོ། ། རྨུགས་པ་ནི་མི་ཤེས་པར་གྱུར་པའོ། ། རེངས་པར་བྱེད་པ་ནི་ལུས་ཤིང་ལྟར་གྱུར་པ། རྨོངས་པ་ནི་མ་རིག་པའི་ངང་དུ་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། ཕུར་བུས་གདབ་པ་ནི་དེ་དག་ཀུན་ལ་ཡང་ཁྱབ་ཅིང་ཡང་ན་དཔུང་ནོན་པར་བྱ་བའོ། ། རྩོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཚིག་འཕྲོག་པ་ངག་གི་ནུས་པ་མནན་པས་ནི་ལྐུགས་པར་གྱུར་པ་ཕ་རོལ་པའི་ངག་གི་བདེན་པའི་སྟོབས་ཉམས་པར་བྱེད་པའོ། ། འོན་དང་ནི་རྣ་བའི་སྒྲ་འགོག་པའོ། ། དེ་བཞིན་མིག་ཉམས་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བ་འགོག་པའོ། ། མ་ནིང་ཉིད་དུ་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཅན་ནོ། ། གཟུགས་ནི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རྐང་བཞི་དང་རྐང་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། འདབ་ཆགས་དུ་མར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་འདི་དག་ནི་སྔར་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཕྲིན་ལས་བསྡུས་པ་ཉིད་དོ། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ནི། ། ཞེས་བསམ་གཏན་གྱི་བྱེད་པས་མྱུར་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ།

When a practitioner understands the sequence of the method and that which arises from the method, the yoginī will bestow accomplishment, and thus certainty will be achieved. Having thus presented the summary, the detailed explanation follows: "Empowerment" refers to kings, ministers, brahmins, and so forth. "Summoning" refers to messengers of noble family. "Dividing" is the separation of friends. "Killing" is directed toward those who are hostile to the guru and those who disparage the Vajrayāna. "Expelling" is to another region. "And so forth" includes the condensed pacifying and enriching rites. "Stupefying" is to become ignorant. "Paralyzing" is for the body to become like a log. "Deluding" is to fall into a swoon within the state of ignorance. "Piercing with a kīla" pervades all of these, or else it is to suppress an army. "Debate" is the seizing of words; by suppressing the power of speech, one is rendered mute, which destroys the power of the opponent's truthful speech. "Deafness" is the blocking of sounds in the ears. Likewise, "impairing the eyes" is the blocking of vision. "Making into a eunuch" is that which causes the loss of bodily parts. "Transformation of form" is to become quadrupeds or bipeds, or to become various birds, and so forth. These twelve great activities are the very summary of the enlightened activities previously taught above. Regarding "accomplishment for the practitioner," this means to quickly manifest [the result] through the function of meditative concentration.

བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཐོབ་ཅིང་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་རྟགས་འགའ་ཐོན་པས་ནི་དྲན་པས་འགྲུབ་འགྱུར་གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་རིགས་ལྡན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་དག་གིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་གསང་བ་འགྲུབ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། ཞིང་སྐྱེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་གནས་པ་ནི། མཁའ་འགྲོ་མས་ནི་ཐམས་ཅད་ཁྱབ། ། ཅེས་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་པས་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་རོལ་པར་མཛད་པའོ། ། གང་ཟག་སྐལ་པར་ལྡན་པ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་འགྱུར་བ་ནི། ཤར་དང་བྱང་གི་གནས་ལ་སོགས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱི་ནང་ཀུན་དུ་སྟེ། གང་དུ་སྤྱོད་པའི་དུས་ལ་བབ་པའི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་ལྡན་པའི་རང་སྐྱེས་གནས་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ལ་གནས་ནས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཡུལ་དང་ནི་ཞིང་སྐྱེས་མ་རྣམས་སོ། ། ཡུལ་དུ་ནི་ཡུལ་དབུས་ལ་སོགས་པར་སྔགས་སྐྱེས་མ་དུས་ཚིགས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སྐྱེས་པ་རིགས་ཀྱི་རྟགས་མཚན་མངོན་པར་འཆར་བ་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གནས་བཅུ་བསྡུས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་བཞུགས་ལ། འཐུང་གཅོད་དང་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་དུ་ནི་དམ་ཚིག་གི་མཁའ་འགྲོ་རྣམས་བཞུགས་པ་ངེས་པའོ། །

Having attained stability in the generation stage and manifested some signs of the completion stage, one will undoubtedly achieve accomplishment through mindfulness. By the power of the specific absorption, one accomplishes the goal in each and every instant without any doubt. Now, the yoginīs of the [five] families demonstrate how the secret is accomplished for the yogin: "The field-born ḍākinīs abide in universal conduct; the ḍākinīs pervade everything." This means that by abiding in the body, speech, mind, qualities, activities, samaya, and wisdom, they sport throughout all ten directions. As for how they bestow blessings upon fortunate individuals: "In the eastern and northern abodes, etc." refers to the outer and inner locations of the maṇḍala where they reside. When the time for their conduct arrives, they—those born of their own accord and endowed with wisdom—abide in the manner of brahmins and so forth, and conduct themselves as the coemergent yoginīs accomplished through merit and wisdom. "The lands" refers to the field-born ones. "In the lands" refers to the central regions and so forth, where the mantra-born ones are born during special astrological periods, manifesting the signs and marks of their family. Furthermore, the twenty-four yoginīs reside in the condensed ten abodes of Śrī Heruka; it is certain that the samaya ḍākinīs reside in the chandoha and upachandoha locations.

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ལས་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་ལྡན་མི་ཤིགས་པའི་གནས་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོ་བཞི་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་དབུས་ཀྱི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་གཙོ་མོས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་ཞེས་འཁོར་བཞི་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རུ་བཤད། ། ཅེས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ནང་གི་མཆོད་པས་སོ། ། རྫོགས་པར་རྩ་དང་ཡི་གེ་བྱང་སེམས་ལས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ་བའོ། ། ད་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཡུལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ངོས་གཟུང་བ་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐུའི་འཁོར་ལོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་བསྟན་པ་ཀུ་ལུ་ཏཱ་དང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དགོན་པ་ནི་མ་རུ་སྟེ་མྱ་ངམ་གྱི་ཐང་ངོ་། ། དེས་དུར་ཁྲོད་དོ། ། སིནྡྷུའི་ཡུལ་དང་གྲོང་ཁྱེར་ནི། ན་ག་ར་སྟེ་དུར་ཁྲོད་ཅེས་བྱའོ། ། གསེར་གྱི་གླིང་ནི་སུ་ཝརྞ་དྭཱི་སྟེ། སཽ་རཱཥྚ་ནི་ཉེ་བའི་འདུ་བའོ། ། དེ་བཞིན་ལྷའི་ཁྱིམ་ནི་གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏའོ། ། འབྱུང་པོའི་གྲོང་ནི་དུས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ནི། ། ཁ་བའི་གནས་ནི་ཧི་མཱ་ལ་ཡ། ཀཱཉྩི་ནི་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧ། ལམྦཱ་ཀ་ནི་ཡུལ་དང་། ཀ་ལིངྒ་ནི་ཚནྡོ་ཧའོ། ། ཀོ་ས་ལ་དང་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་ནི་ཉེ་བའི་ཞིང་། ཨོ་ཊེ་དང་ཀ་མ་རཱུ་པ་ནི་ཞིང་ཞེས་བྱའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ནི། མཱ་ལ་བ་དང་ལྷ་མོའི་མཁར་ནི་དེ་བཱི་ཀོ་ཊི་སྟེ། རཱ་མེ་ཤྭ་རི་ནི་དབང་ཕྱུག།

The Vajra Maṇḍala, the indestructible state of the powerful vajra accomplished through the enlightened activity of all Buddhas, possesses the five wheels, the four gates, the archways, and so forth. In its center is the principal lady, inseparable from Śrī Heruka, who is Vajrayoginī, together with her four retinues. Now, it is said: "She is explained as the ḍākinī." Thus, through the deity yoga, one should worship the maṇḍala of the body with suchness and inner offerings. In its completion, the maṇḍala of the factors of awakening arises from the channels, syllables, and bodhicitta; it is to be worshipped with the wisdom of great bliss, the non-duality of method and insight. Now, in order to identify the twenty-four outer and inner sites without following a sequential order, the teaching begins from the body wheel, stating "Kulūtā and so forth." The "hermitage" is Maru, a desert plain. By that, the charnel ground is indicated. The city of the land of Sindhu is Nagara, which is called a charnel ground. The Golden Island is Suvarṇadvīpa. Saurāṣṭra is the "near gathering place." Likewise, the "house of the gods" is Gṛhadevatā. The "village of spirits" is called Kāmarūpa. The teaching on the speech wheel is as follows: the "abode of snow" is Himālaya. Kāñcī is the "near pīṭha." Lampāka is the "land," and Kaliṅga is the "pīṭha." Kośala and Triśakuni are the "near fields." Oḍḍiyāna and Kāmarūpa are called the "fields." The teaching on the mind wheel is as follows: Mālava and the "city of the goddess" is Devīkoṭi. Rāmeśvarī is the "Īśvara."

གོ་དཱ་བ་རི་ནི་ཉེ་བའི་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། ཨརྦུ་ད་དང་། ཨུ་ཌྱ་ན་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་ནི་དང་། པུལླི་ར་མ་ལ་ཡ་ནི་གནས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལ་སོགས་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བ་ནི། ། མཱུ་ལ་ཐཱ་དང་པི་ལ་ཐཱ་སྟེ་གནས་བརྒྱད་དུ་དམ་ཚིག་གི་ལྷ་མོ་རྣམས་བཞུགས་པ་སྟེ། ཡུལ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་པོ་ཀུན་དུ་རོལ་པ་སྟོན་པའོ། ། དེ་དག་ལ་རྒྱས་འདེབས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གང་ཞེ་ན། གཟུགས་ཅན་འོད་བྱེད་ལཱ་མ་དང་། ། ཡོངས་བསྒྱུར་མ་དང་བྱིས་བཅས་མོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཨེ་ཧི་ཀ། རྡོ་རྗེ་མ་ཉིད་བརྒྱད་དུ་དྲན། ། དང་པོ་རྒྱས་འདེབས་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། གཉིས་པ་སྙིང་ནས་འགུགས་བྱེད་མ། ། གསུམ་པ་རྨོངས་བྱེད་ཕོ་ཉ་མོ། ། བཞི་པ་དེ་ཉིད་སློང་བྱེད་མ། ། ལྔ་པ་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་རིགས་ལྡན་མ་ཡིན་ཏེ། ། དྲུག་པ་གསོད་བྱེད་མ་རུ་འགྱུར། ། བདུན་པ་ཟ་བྱེད་དཔའ་མོ་ཆེ། ། བརྒྱད་པ་ངེས་པར་སྡུད་བྱེད་མའོ། ། གཤིན་རྗེ་སྐྲག་བྱེད་དྲག་མོ་དང་། ། གཏུམ་མོ་དང་ནི་ཚེ་ཟན་མ། ། བྷ་སུ་ར་དང་ཀ་མ་ནི། ། བསྡུས་མ་ཕག་མོ་བརྒྱད་དུ་འདོད། ། ཅེས་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་མིའི་འགྲོ་བའི་སྐྱེ་གནས་འཛིན་པར་མཛད་པའི་ཚུལ་སྟོན་པ་ནི། ཡུལ་འདི་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ཞེས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བཞུགས་པས་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལ་ལ་སོགས་པ་དང་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་རང་བཞིན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངང་ལས་ཐུགས་རྗེས་དུས་རྒྱུན་དུ་གཟིགས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཀུན་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་རྣམས་སོ། །

Godāvarī is called the "nearby site" (upapīṭha). Arbuda, Oḍḍiyāna, Jālandhara, and Pullīramalaya are called the "sites" (pīṭha). Included within these and others are Mūlasthāna and Pilasthāna; thus, the samaya goddesses reside in these eight sites, displaying their play throughout all thirty-two lands. Who are the yoginīs that seal these? They are remembered as the eight Vajrās: Rūpiṇī, Prabhākarī, Lāmā, Parivartinī, Bāli, Avivartinī, Ehi, and Hīkā. First is the sealing mudrā; second, the one who summons from the heart; third, the deluding messenger; fourth, the one who rouses that very [essence]; fifth, the laughing mudrā, who is the Kulinī; sixth, she becomes the slayer; seventh, the great hero who devours; and eighth, the one who definitely gathers. The fierce Yamamathani, Caṇḍākṣī, Kālarātri, Bhāsura, Kāminī, Saṃhārī, and Vārāhī are asserted as the eight. This is the meaning of what is taught in the Caturyoginītantra. Furthermore, regarding the manner in which they specifically manifest by assuming birth in the human realm: they bestow accomplishments by residing for the benefit of beings, both in general and in particular, as the daughters of these lands. They are the non-dual yoginīs, inseparable from heroes such as Khaṇḍakapāla and others, who constantly gaze with compassion from the state of the natural bodhicitta. All of them are the co-emergent goddesses (sahajā).

འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང་མིའི་གཟུགས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པ་མེད་ཀྱང་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། ། ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཡང་ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་གློག་འགྱུ་བ་ལྟར་ཐོགས་པ་མེད་པ་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་འཇུག་ཀྱང་། རང་བཞིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དང་ལས་གཡོ་བ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ས་འོག་སྤྱོད་དང་། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ས་སྤྱོད་དང་། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཁའ་སྤྱོད་རྣམས་ནི་མཁའ་འགྲོ་དྲུག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ཤིང་རྒྱས་བཏབ་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་ནི་ལཱ་མ་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་དང་། བྱིས་བཅས་མ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་མ་དང་། ཨེ་ཧི་ཀ་དང་། མི་ལྡོག་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་བསྟན་པ་ལ། ཀུ་ལུ་ཏཱ་དེ་ཉིད་ན་ལྷ་མོ་མ་ཧཱ་བཱིརྱ་བཞུགས་པའོ། ། མྱ་ངམ་ཡུལ་ན་མ་རོ་སྟེ་དེར་མ་མོ་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་རླུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཙཀྲ་ཝརྨི་ནིའོ། ། སིནྡྷུའི་ཡུལ་ན་དེ་ཉིད་བདེན་བྲལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་མ་ཧཱ་བ་ལ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་གཙོ་མོ་ནི་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ན་ག་རར་དེ་ཉིད་དུ་ལྷ་མོ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་མེའི་ཕྱོགས་སོ། ། ལཱ་མ་སྟེ་ཞེས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཚམས་མ་རྣམས་ལཱ་མ་ནགས་ཚལ་མས་བསྡུས་ཞེས་པའོ། ། ལམྦཱ་ཀ་ནི་སུ་ཝརྞ་དྭཱི་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་འཆི་བདག་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཙཀྲ་ཝརྨི་ནིའོ། ། སཽ་རཱཥྚྲ་ནི་དེར་ཆུ་བདག་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཤཽཎྜི་ནཱིའོ། །

The deities and humans of the desire realm possess form; although they are without attachment, they appear to engage with forms, sounds, and so forth. Although their essence is the unborn nature of phenomena (dharmatā), the wisdom body (jñānakāya), they engage with the welfare of beings through great compassion. Thus, it is said they "engage through the mind," meaning they engage without obstruction—like a flash of lightning—according to the inclinations of those to be trained, yet they do not waver from the state of natural non-conceptuality. Now, the body wheel of the subterranean realm, the speech wheel of the terrestrial realm, and the mind wheel of the celestial realm are fully gathered and sealed by the six ḍākinīs. The six yoginīs are Lāmā, Rūpiṇī, Saṃhāriṇī, Parivartinī, Aihikā, and Anivartinī. To explain these individually: in Kulutā itself resides the goddess Mahāvīryā. In the land of Maru is Māro; there, the mātṛs are at the cakravarmiṇī of the wind direction. In the land of Sindhu is the goddess Mahābalā of the nirṛti direction; she is the mistress of the family, the embodiment of compassion. In Nagara itself is the goddess Suvīrā of the fire direction. As for Lāmā, she is the one who gathers the intermediate points of the wheel of the Vairocana family. Lampāka is Suvarṇadvīpa; there is the goddess Cakravarmiṇī of the direction of the Lord of Death. Saurāṣṭra is where the goddess Śauṇḍinī resides in the direction of the Lord of Waters.

རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། ཀདྱ་ཆེ་ནི་གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏ་སྟེ་དེར་ལྷ་མོ་ཁཎྜ་རོ་ཧི་མ་གནོད་སྦྱིན་ཕྱོགས་ནའོ། ། འབྱུང་པོའི་གྲོང་ནི་པྲེ་ཏ་པུ་རི་སྟེ་དེར་དབང་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཙཀྲ་བེ་གེ་གནས་པ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་གཟུགས་ཅན་མ་དུང་བཅས་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་རཱུ་པ་ཀ་རུ་སྟེ། གཟུགས་ཅན་མས་བསྡུས་པ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རིགས་ལས། ཧི་མཱ་ལ་ཡ་རི་བོ་ནི་འབྱུང་པོའི་ཕྱོགས་དེར་ལྷ་མོ་ཁ་ག་ན་ནེ་ཉིད་དོ། ། ཀཱཉྩ་བྷ་ལི་ནི་ཀཱཉྩི་སྟེ་དེར་རིག་འཛིན་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་ཧ་ཡ་ཀརྞེ་ཉིད་དོ། ། པཉྩ་ལའི་ཡུལ་དག་ནི་དེར་བདེན་བྲལ་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་སུ་བྷ་དྲེ་གནས་པའོ། ། ཀ་ལིངྒ་ནི་མེའི་ཕྱོགས་དེར་ལྷ་མོ་ཤྱ་མ་དེ་ཝི་གནས་པ་ལས། བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་ཁྱིམ་ལྷ་མོ་སྟེ་སྤྱོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཅན་ནོ། ། གསུང་གི་ཙཀྲའི་མཚམས་མ་བཞི་ནི་ལྷ་མོ་བྱིས་བཅས་མས་བསྡུ་བར་གྱུར་པས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཁོ་ནའོ། ། ཀོ་ས་ལ་ནི་ཡུལ་དེར་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་སུ་ར་བྷཀྵི་གནས་པའོ། ། ཤ་ཟན་མ་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་ཤ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། གྲུལ་བུམ་གྲོང་ནི་ཨོཊའོ། ། ཤ་ཆེན་མ་ནི་ལུས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ནི་དེ་དག་ན་གནས་པའི་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་མ་ཧཱ་བྷཻ་ར་བཱི་ཡིའོ། ། སྤོམ་དབང་ཕྱུག་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའོ། ། ཀཱ་མ་རཱུ་པར་ཏེ་དེ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཨེ་རཱ་བ་ཏིའོ། །

These are the goddesses of the families. Kādyā is Gṛhadevatā; there, the goddess Khaṇḍarohā resides in the direction of the yakṣas. Pretapuri is the city of the spirits; there, the goddess Cakravegā resides in the direction of Indra. The ḍākinī Rūpiṇī, together with the conch, is the goddess of the direction of the Body Vajra family. These are the Rūpakaruṇā, and they are subsumed by Rūpiṇī. Now, from the family of Amitābha, the Speech Vajra: Himālaya is the mountain in the direction of the spirits, where the goddess Khaḍganī resides. Kāñcī is the city of Kāñcī; there, in the direction of the vidyādharas, the goddess Hayakarṇī resides. In the land of Pañcāla, the goddess Subhadrā resides in the direction of Nirṛti. Kaliṅga is in the direction of Agni, where the goddess Śyāmadevī resides; she is the goddess of the household who maintains ascetic vows and possesses unsurpassed conduct. The four intermediate goddesses of the Speech Wheel are subsumed by the goddess Sabālikā; she alone is that. Kośala is the land where the goddess Surabhakṣī resides in the direction of Yama. The Flesh-Eater is she who enjoys the flesh of those born seven times as a human. Oḍra is the city of the kumbhāṇḍas. The Great-Fleshed One is she whose body is fully developed. The Vajra-Ḍākinī is the goddess of the direction of the yakṣas residing there, [the goddess] Mahābhairavī. The Stout Īśvara is the one who has mastery over wisdom. Kāmarūpa is there, where the goddess Erāvatī resides in the direction of Śakra.

ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་ནི་ཆུ་ལྷའི་ཕྱོགས་ཏེ་དེར་ལྷ་མོ་བཱ་ཡུ་བེ་གེ་གནས་པ་སྟེ། ཁཎྜ་རོ་ཧི་ནི་ཡོངས་བསྒྱུར་མ་སྟེ་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་དག་བསྡུས་པ་སྟེ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་ནི་རིམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་མས་རིམ་གྱིས་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བསྡུ་བྱ་སྡུད་བྱེད་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། པུལླི་ར་མ་ལ་ཡ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་བརྒྱ་བྱིན་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་པྲ་ཙཎྜིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཨུ་ཌྱ་ན་དུ་ནི་ཆུ་བདག་ཕྱོགས་ཏེ་ལྷ་མོ་པྲ་བྷ་བ་ཏཱི་ཡེ་དང་ཨ་རྦུ་ད་ནི་དེ་ཉིད་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་ཏེ་ལྷ་མོ་མ་ཧཱ་ནཱ་སེའོ། ། གསེར་རིར་ནི་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་སྟེ་གནོད་སྦྱིན་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཙཎྜ་ཨཀྵི་མའོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་རིགས་སྐྱེས་ནི་ལྷ་མོ་ཨི་ཧི་ཀ་སྐྲག་བྱེད་མ་སྟེ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོའི་ཕྱོགས་མ་བཞི་པོ་བསྡུས་པའོ། ། ལྷ་མོ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་བཞི་ནི་དཔའ་མོ་གཙོ་མོ་རྣམས་ལ་འཁོར་གྲངས་ཅན་དང་གྲངས་མེད་དུ་བསྐོར་བ་དུ་མ་རྣམས་སོ། ། ལྷག་མ་གཞན་དག་ཇི་སྙེད་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་འབྱུང་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་དྲུ་མཙྪ་ཡེ་དང་། དེ་ཝའི་ཀོ་ཊིའི་རླུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ལཾ་ཀེ་ཤྭ་རཱི་མ་དང་། རཱ་མེ་ཤྭ་རཱ་བདེན་བྲལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཁརྦ་རཱི་ཡི་དང་། གོ་དྷ་བ་རིར་མེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཱི་ར་མ་ཏི་དང་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་མི་ལྡོག་མ་ཞེས་བྱ་བར་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་ནི་ཙུམྦི་ཀི་ཞེས་ཡི་མ་ནིས་བསྡུས་པར་ནི་དཔལ་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་བས་བཞེད་པ།

Triśakuni is the direction of Varuṇa, where the goddess Vāyuvikā resides; Khaṇḍarohā is the "Transformed One," who subsumes the goddesses of the directions of the speech wheel and is sealed by Amitābha. Having taught these in reverse order rather than in sequential order, the following now teaches the subsumption of the objects and the subsumers of the mind wheel: Pullīramalaya is the goddess Pracandā in the direction of Śakra, which is suchness. Likewise, Oḍḍiyāna is the direction of Varuṇa, where the goddess Prabhāvatī resides; Arbuda is the direction of Yama, where the goddess Mahānāsā resides. On the Golden Mountain is Jālandhara, where the goddess Caṇḍākṣī resides in the direction of the yakṣas. The one born of the outcaste family is the goddess Ihiṅkā, the "Terrifier," who subsumes the four goddesses of the directions of the mind-vajra wheel. The twenty-four thousand goddesses are the many retinues, both numbered and unnumbered, surrounding the principal heroines. As for the remaining others, however many there may be, they are to be known as subsumed under the goddess Drumacchāyā in the direction of the bhūtas of the mind wheel, the goddess Laṅkeśvarī in the direction of the wind at Devikoṭi, the goddess Kharvarī in the direction of the nairṛtya at Rāmeśvara, and the goddess Vīramatī in the direction of the fire at Godāvarī. The samaya wheel is subsumed by Cumbikā, as asserted by the glorious Jālandharapa.

བདེ་ཆེན་གྱི་ལྷ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྟེ་སྡུད་བྱེད་མར་གྲགས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་པའི་སྡོམ་པར་བསྡུས་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཡིན་ཞེས་ཡབ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་འགྱུར་བ་དང་། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོའི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་སྡོམ་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྗེ་བཙུན་ཉིད་ཀྱི་དབང་བསྒྱུར་བ་སྟེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་མོ་ཡིན་ནི། རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་དུ་ཡུམ་གཙོ་ཆེ་བ་ཉིད་བྱིན་རླབས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྙིང་པོར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ཌཱ་ཀི་སོ་བདུན་པོ་ཀུན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ནི། མཁའ་འགྲོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་འདིས་ཞེས་པ་གསུམ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་མི་རྒྱུ་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་རྒྱུ་བ་བཅུད་ཀྱི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་མཛད་པའོ། ། ཌཱ་ཀི་འདིའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོའོ། ། བསམ་གཏན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དོ། ། ལ་སོགས་གང་ཅི་ཡང་རུང་ནི་ལས་དངོས་གྲུབ་ལས། ལས་ཚོགས་རབ་འབྱམས་རྒྱ་མཚོ་ལ་མངའ་བརྙེས་པར་སྤྱོད་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་བས་ས་སྟེང་ན་ནི་སྤྱོད་པ་རྫོགས་ནི་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཚེ་འདིར་འཐོབ་པའོ། ། བསམ་གཏན་གྱིས་སྦྱོར་བས་གྲུབ་པ་ནི་སྔགས་པས་དུས་རྟག་ཏུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པས་གསང་བའི་སྤྱོད་པ་བྱ་བ་མཚན་མོ་ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་ནི་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྣལ་འབྱོར་མར་རོ། །

The goddess of great bliss is Vajrayoginī, renowned as the Gatherer. All of these are subsumed within the vow of the indivisibility of method and wisdom, which is the glorious Heruka. Thus, the father is unchanging great compassion and the glorious Vajrayoginī is the wisdom of emptiness; these two are non-dual primordial wisdom, and the assembly of deities of the maṇḍala are bound within bodhicitta. The great accomplishment of the glorious Heruka is the empowerment of the Venerable One herself; she is the principal lady of that maṇḍala. In the Yoginī Tantras, the Mother is shown to be the primary figure, the supreme source of blessings, and the very essence. Now, to show the specific distinctions of all thirty-seven ḍākinīs: "These twenty-four ḍākinīs..." By means of these three modes of conduct, they pervade the non-moving vessel of the world and the moving essence of all sentient beings without exception. Although the meditation on the emanated maṇḍala is the maṇḍala of this ḍākinī’s samaya, it is also the maṇḍala of the body. Concentration is the maṇḍala of the factors of enlightenment itself. "Whatever it may be" refers to the activities and accomplishments; it is the practice of attaining mastery over an ocean of infinite collections of rites. When the yogi’s conduct upon the earth is perfected, having reached the end of the path, Vajradhara is attained in this very life. Through the application of concentration, the mantra practitioner is always poised in meditative absorption; thus, they engage in secret conduct. "Clad in the garment of space at night" refers to Śrī Heruka and the Yoginī.

སྐྱེས་པའམ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་པ་ནི་ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རིགས་བདུན་ནོ། ། དཔའ་བོ་གཉིས་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པའོ། ། གཞུང་བསྡུ་བ་ནི་རིགས་ལྡན་མཆོད་པས་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པར་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པའི་ཆོ་ག་ནི། རྒྱུད་འདིའི་བརྗོད་བྱ་གསང་ཆེན་གྱི་དགོངས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྙིང་པོ་ཕྱི་ནང་གི་རིགས་ལྡན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ལ་གདམས་པ་སྟེ་ལེའུ་བཞི་བཅུ་ཞེ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རིག་པ་ཆེན་པོའི་སྐྱེས་བུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག། ཡོངས་སུ་དག་པ་ཀུན་དུ་བསྒྱུར་བ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་གནས་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ལྡན་གསང་བ་ཉིད། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རབ་སྤྲས་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ལུས་ནི་ཡི་གེ་གདེངས་ཅན་ལས་ནི་དག་པར་བྱ། ། དེ་ལ་འདིར་ནི་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པའི་གྲུབ་པ་ཉེ་བའི་ལྟས་བརྟག་པའི་ཐབས་རྒྱས་པར་བཤད་ཅིང་དོན་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་སྒྲུབ་པ་པོས་ཞེས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལྷའི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པས་གནས་ཤིན་ཏུ་དབེན་པར་ལོངས་སྤྱོད་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྫས་དང་ལྡན་པས་ཤེས་རབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱི་ཕོ་བྲང་མཆོག། ཆོས་འབྱུང་པདྨ་འདི་སྤངས་ནས། ། སྐྱེ་དང་བཞུགས་གནས་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་པས་སོ། །

The male is the Vajra-holder. The left side consists of the twelve goddesses; all together constitute the complete maṇḍala. The yoginīs are of seven families. The two heroes are the non-dual great bliss of method and insight. The summary of the source text is that through the offering to the Kalkī, one attains the distinction of accomplishing wisdom. The title of the chapter is the ritual for arranging the maṇḍala of the twenty-four syllables. This is the explanation of the forty-first chapter, which is the instruction on the offering of suchness to the outer and inner Kalkīs—the uncommon heart essence of the intent of the Great Secret, the subject matter of this tantra. All phenomena are illusory appearances, dependent origination, and the great knowledge of the person. Cause and effect are completely pure. The supreme conduct of Heruka, who transforms all, abides in the eight masteries of the secret itself. Adorned with the six mudrās and decorated with mantra, the body is purified from the serpent-like syllables. In this context, the unsurpassed secret wisdom of great bliss is to be accomplished. In order to explain in detail the method for examining the signs of near-attainment in the thirty-ninth chapter and to demonstrate the definitive meaning, it says: "Then, the practitioner together with the mudrā..." This refers to the yogi who, possessing the meditative concentration of the deity, dwells in a very secluded place and possesses the substances of method and insight. Regarding the perfection of insight: "Having abandoned this source of phenomena, the lotus, the supreme palace of all Sugatas, there is no place of birth or abiding." Thus it is said.

མཚན་མོ་རྟག་ཏུ་རོ་མཆོག་སྤྱོད་པ་ནི་སྟོབས་དང་མྱོས་བྱེད་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྟེན་པའོ། ། ཡང་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བདེ་བའི་ཟས་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་དག་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པས་སྤྱོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྔགས་གསུམ་དག་བྱ་འདི་ཉིད་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་གོ་ཆ་གསུམ་བགོ་བ་ཉིད་ལས་ཚོགས་རྫས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་ཡང་འབྲེལ་བ། གསུམ་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་གཉིས་ལྡན་གང་། ། ཟུང་འཇུག་དོན་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། མྱོང་བའི་དོན་ནི་གང་ཡིན་པ། ། དབེན་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གཟུགས་ལ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པས་བདུད་རྩི་ཆུའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ལུས་ཟུངས་འཕེལ་ཞིང་བདེ་བ་བརྟན་པར་བྱ་བ་ལ་བསླབ་པའོ། ། རིམ་གྱིས་པ་གཟུགས་སྒྲ་ནས་རེག་བྱ་དང་གི་བར་དུ་བརྟེན་པ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་གཙོ་མོ་ཆེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྐུ་དང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་གསལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྤྱོད་ཤེས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལ་འཇུག། ཏིང་འཛིན་གསལ་ལྡན་ཡུན་ཐུང་ཡང་། ། ཐུན་བཞི་དག་དང་རྒྱས་པར་རོ། ། བདེན་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་གནས་པ་སྟེ་ལྷ་སྐུ་མཁའ་གསང་བྱིན་རླབས་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་འཁྲུལ་འཁོར་དང་ཐབས་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པས་མི་དགོས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་བྱང་སེམས་ལྡན་པ་ལ། ། བཀག་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་གནང་། ། རྣལ་འབྱོར་ཀུན་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བ་སྟེན་བྱེད་ཅིང་། ། རང་གིས་ལྷག་པའི་ལྷར་སྦྱོར་བས། །

Constantly enjoying the supreme flavors at night refers to partaking in the five meats and five nectars (amṛta) as strength and intoxicants. Alternatively, it refers to enjoying the food of experienced bliss. Preceded by the conduct of purifying the gates of body, speech, and mind through the purity of the nature of phenomena (dharmatā), the three mantras are purified; this itself is the blessing of the body, speech, and mind, and the donning of the three armors, which is also connected to the blessing of the feast substances. Sealed by the three, that which possesses the two will be liberated into the meaning of union. Whatever the object of experience may be, it should be meditated upon in a secluded manner. There, by beholding forms and so forth—the qualities of desire—one will swiftly attain a bliss like the form of nectar-water; this is the training to increase the bodily constituents and stabilize bliss. Gradually, from forms and sounds up to tactile sensations, one should abide together with the support. The principal [deity] is clearly visualized as the body of the glorious Vajrayoginī and the glorious Heruka. Having thoroughly understood that very [practice], one enters the accumulation of yogic wisdom. Even if the concentration (samādhi) is brief, it should be extensive through the four sessions. Abiding in celibacy through truth, there is the blessing of the deity’s body and the secret space, the yogic exercises of concentration, and the sublime method and wisdom; it is not necessary to act improperly. For one who possesses compassion and the awakening mind (bodhicitta), even those things that are prohibited are permitted. All yogis should enjoy [the feast] and rely upon whatever brings bliss, by joining with one’s own chosen deity.

བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་མཆོད་པར་བྱ། ། བལྟ་བ་དང་ནི་དགོད་པ་དང་། ། འཁྱུད་པ་བསྒྲུབ་པ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོས་མེ་ཏོག་ཆུ། ། འཐུངས་ནས་ཞེས་པ་ཡི་དོན་ལ། ། ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་ནི་བལྟ་བྱས་ལ། ། ཀླུ་ཡི་སྒོ་བཞི་དབྱེ་བར་བྱ། ། གཞུང་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་འདོད་པ་གཟུང་། རྩངས་པ་མཆོག་རྩ་བཙལ་བ་སྟེ། ། རུས་སྦལ་འགྲོས་ཀྱིས་འཕེལ་བར་བྱེད། ། འགོག་པར་བྱེད་ཅིང་དབུགས་དབྱུང་དང་། ། སྐེ་རགས་ཧིག་གིས་གནས་སུ་བསྐྱལ། ། སྔགས་ནི་རྗེས་དྲན་བྱ་ནི་ཧ་ཧ་ཧེ་ཧེ་ཧྲི་ཧྲི་ཧྲི་ཧྲིཾ་ཧི་ཧི་ཧུ་ཧུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཾ་ཧ་ཞེས་པས། གཟུང་ཞིང་བསྐྱིལ། དྲང་ཞིང་བཟློག་སྤེལ་དང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ། ནད་དབྱུང་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་འཆར་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། དམ་པའི་དབུགས་གཉིས་རབ་ཕྱུང་སྟེ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་སྙོམས་འཇུག་གིས། ། རབ་ཏུ་སྦྱར་ཞིང་བསྲུབས་པ་ལས། ། ནོར་བུའི་མགྲིན་དང་རྩེར་ཁྱབ་པ། ། གཉིས་འདས་ནས་ནི་གཉིས་མཉམ་སྟེ། ། ལྷག་མ་འདས་ནས་དགའ་བྲལ་ལོ། ། དགའ་བ་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ། ། མཆོག་དགའ་དེ་ལས་ལྷག་གྱུར་ཉིད། ། རྣམ་མེད་གཟུང་འཛིན་རྟོག་པ་དག། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གསུམ་མི་དམིགས། ། བཟློག་པས་ཡོན་ཏན་དེར་ཤེས་བྱ། ། བྲལ་ལ་བཏང་སྙོམས་གསུམ་མི་དམིགས། ། དབང་པོ་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤར་བ། ། འདི་ནི་བློ་སྤངས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། འཐུངས་དང་རྡོ་རྗེ་ཆུ་འཐུངས་ནི། ། ངང་པས་བདུད་རྩི་ལེན་པ་ལྟར་རོ། ། དེ་བཞིན་སྦྱིན་པ་ནི་རང་ལུས་ཀྱི་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་སུ་ཁྱབ་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་ལྟེ་བ་སྙིང་ག་མགྲིན་པ་སྤྱི་བོར་རོ། །

One should thoroughly worship oneself. Regarding the meaning of "gazing, laughing, embracing, accomplishing, and entering into union," and then "the hero having drunk the flower-water": Devadatta performs the gaze and opens the four gates of the nāgas. Through the extensive source text, one should grasp the desire; the supreme lizard seeks the channel, and through the "tortoise-gait," one causes it to increase. One performs the cessation, the exhalation, and the neck; with the belt and the hik sound, one delivers it to its place. The mantra to be recollected is: ha ha he he hri hri hri hriṃ hi hi hu hu hūṃ hūṃ haṃ ha. By this, one should grasp and retain it, drawing it up, reversing it, increasing it, and spreading it. One should realize the expulsion of disease and the dawning of great wisdom. Having thoroughly emitted the two sublime breaths, through the union of great passion, by joining and churning, it pervades the throat and the tip of the jewel. Having transcended the two, the two are equal; having transcended the remainder, it is the joy beyond joy. The joy is accompanied by grasping; the supreme joy is that which is superior to it. The conceptualizations of subject and object are absent; the coemergent is not perceived as three. By reversing it, one should know the qualities therein. In the state of separation, the three are not perceived. The sun rises at the gate of the sense faculties; this is the dharmadhātu, free from the intellect. "Drinking and drinking the vajra-water" is like a swan taking the nectar. Likewise, generosity should pervade the locations and near-locations of one's own body: the cakras of the navel, heart, throat, and crown.

སུམ་འགྱུར་ནི་རྩ་རོ་མ་རྐྱང་མ་ཀུན་འདར་མས་དཀྲིས་པ་ལྗོན་ཤིང་ལ་འཁྲིལ་བ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་ནི་རླུང་གི་འབྱུང་འཇུག་གནས་པ་ལ་སྦྱངས་པའི་ནུས་པ་ཐིག་ལེ་ལ་དབང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རླུང་དབུ་མ་ནས་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩ་དྷཱུ་ཏཱིར་ཚུད་པའོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བའོ། ། ཐོག་མར་དགའ་བ། ཐ་མར་དགའ་བྲལ། བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་ལམ་དུ་སློང་བ་ནི། འདིར་འབབ་པ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། ཐོག་མཐར་དབུས་རབ་ཞི་བ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྡོམ་པ་མཆོག། ཨེ་ཝཾ་སྦྱོར་བ་ཐབས་གསང་བ། ། བདེ་བ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གནས། ། དགའ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཉིད། ། མཆོག་དགའ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ། ། བྲལ་བ་རྣམ་པར་ཉེད་ཅེས་བྱ། ། མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དེ་ན་བཞུགས། ། བལྟ་བའི་བསྙེམས་པ་ནི་ལྟ་སྟངས་གྱེན་དུ་བཟློག་པ་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་ལས་གྲགས་ལྡན་པ་སྔགས་ང་རོ་ཅན་ནོ། ། མཚན་མོའམ་ནི་རྟོག་པ་འགག་པའི་དུས། ། དེ་བཞིན་ཉིན་མོ་ནི་སྣང་བ་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། འདིས་ནི་བཞད་པ་དག་ཏུ་ནི་བདེ་སྟོང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཉམས་དེས་སྣང་གྲགས་ལ་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་བཏབ་པས། ། རིག་བྱེད་མཐའ་ཡི་འདོད་པ་བཀག། འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུས་རྒྱས་གདབ། ། གསང་བར་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་བཀག། གཉིས་ལ་གཉིས་མེད་རྒྱས་གདབ་པས། ། ལ་བ་ཅན་གྱི་འདོད་པ་བཀག། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་དང་དབུ་མ་དང་། ། དབུ་མ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ། །

The "threefold" refers to the rasanā, lalanā, and avadhūtī channels encircling [the central channel] like vines entwining a tree; in that same way, through training in the arising, entering, and abiding of the winds, one gains mastery over the bindu. The "laughing mudrā" is the application of mantra whereby the winds enter the dhūtī, the channel of method and insight. The "object of accomplishment" is the further and further increase of bliss. First is joy, and finally is the joy-free. The "laughing mudrā" is the bringing of the four moments onto the path: "The wisdom that descends here is the Great Vajradhara himself; Utterly peaceful in the beginning, end, and middle, the supreme vow of all Buddhas. The E-vaṃ union is the secret method, the abode of the blissful Vajra-holder. Joy is the manifold itself; supreme joy is the ripening; The joy-free is called 'thoroughly crushing'; The characteristic-free is the coemergent. The Vajra of Wisdom dwells therein." The "pride of the gaze" is the upward-averted look of a wrathful deity, renowned for its powerful mantra-sound. "At night" is the time when conceptual thought ceases; likewise, "by day" is the engagement with appearing objects. By means of this, one should seal appearances and sounds with the experience of the Great Seal of bliss and emptiness. "By sealing the cause with the result, the assertions of the Vedāntins are refuted. By sealing the result with the cause, the assertions of the Secretists are refuted. By sealing the two with non-duality, the assertions of the La-va-can are refuted." This refutes the assertions of the Yogācāra, the Madhyamaka, the Great Madhyamaka, and so forth.

རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་བཀག་ཅེས། ། འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་བཅུ་དྲུག་ཐིག་ལེ་ཅན། ། དང་པོ་བརྒྱད་དང་བཞི་ལས་ཀྱང་། ། འཇིག་ཚོགས་འཁོར་བ་དག་པ་ཡི། ། དུས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་སྤྲོས་པའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལམ་དུ་བྱེད་ལ། ལས་ཀྱི་གསང་བ་ནི་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལམ་དུ་བྱ་བས་བར་མི་མངོན་པར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། ། ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀུན་ད་བྱང་སེམས་ལ་དོན་དམ་པ་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་དུའོ། ། དཔའ་བོ་ཉོན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ལ་གདམས་པའོ། ། གང་ཟག་དེ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དེ། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཡི་མཆི་མ་འབྱུང་། ། དད་པས་དེ་ཡི་སྤུ་ཡང་ལྡང་། ། ཞེས་ལྷག་པར་བྱམས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྱད་པར་གྱུར་པའོ། ། རང་ལས་བྱུང་བའི་ཟས་དེ་བཞིན། ། ཞེས་པ་ཁམས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་ལུས་ཟག་མེད་བདེ་བ། སེམས་བདེ་སྟོང་མཆོག་གིས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་འགོང་མི་བྱེད་ནི་དགའ་བྲལ་ལ་མི་གནས་པར་ལྷན་སྐྱེས་ཉིད་མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་དུ་བྱ་བའོ། ། འདོད་ཆགས་ཉིད་བྲལ་གནོད་པ་མེད། ། ཐུན་བརྒྱད་པ་ལ་ཕྱེད་དབྲི་ཞིང་། ། བཅུ་ཆ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྟེ། ། ཆུ་ཚོད་དག་དང་དབྱུག་གུར་སྣང་། ། ལུས་ཀྱི་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཆུར། ། བཅུག་ནས་ངག་རྩེར་བདུད་རྩི་གཞག། ཡིད་ཀྱི་རྩེ་མོར་ཡེ་ཤེས་སྦྱིན། ། ཀུན་གྱི་རྩེ་མོར་བསམ་མི་ཁྱབ། ། དེ་བཞིན་ཕྱོགས་གོས་གྱུར་པས་མཆོད་པ་ནི། ། བདེ་སྟོང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ། ། རྗེ་བཙུན་བྲམ་ཟེ་ས་ར་ཧ་པས། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཕྱོགས་བཅུ་རུ། །

"Prohibited by non-abiding," this is great bliss. It possesses the sixteen drops of insight. From the first eight and the four, through the force of time, the aggregates of the saṃsāra are purified and emanated. Regarding the secret of form, the four mudrās are taken as the path; the secret of action is that the five sensory qualities are taken as the path, such that the intermediate state becomes unmanifest. As for how they abide, the conventional is the bodhicitta of the kunda flower, while the ultimate is the non-duality of bliss and emptiness. "O Hero, listen" is an instruction to the bodhisattva Vajragarbha. That individual is one endowed with great compassion; "tears always flow from them, and through faith, their hair stands on end." Thus, superior love and bodhicitta are distinguished. "Just like the food produced from oneself" means that as the elements increase higher and higher, the body becomes untainted bliss, and the mind is expanded by the supreme bliss-emptiness. "One does not transcend the vajra" means that without abiding in the joy of separation, one should practice the coemergent state as non-dual in both meditative equipoise and post-meditation. "Desire itself is free from harm." In the eighth session, one reduces it by half; there are sixteen parts of the tenth, appearing as hours and danda-measures. Having inserted the tip of the body into the vajra-water, one places the nectar at the tip of speech. One bestows wisdom at the tip of the mind; at the tip of all is the inconceivable. Likewise, "offering by becoming the garment of the directions" demonstrates the distinction of the wisdom of bliss-emptiness. As the venerable Brahmin Saraha said: "Above and below, in the ten directions..."

གང་གང་མཐོང་བ་དེ་དེ་ཉིད། ། དེ་རིང་མགོན་པོས་ངེས་བལྟས་འཁྲུལ་བ་ཆད། ། ད་ནི་སུ་ལའང་འདྲི་བར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཡོན་པའི་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཡབ་ཡུམ་བདེ་ཆེན་དུ་སྡོམ་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པ་སྙིང་པོ་གསང་བ་མི་འགྱུར་བའོ། ། འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ནི་བཞི་ལྡན་ཏེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རིགས་ལྡན་གསང་བའོ། ། ཆོས་ནི་ལུས་སེམས་བདེ་སྟོང་ངོ་། ། རྒྱལ་ཆེན་ནི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དབྱེར་མེད་དོ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཐ་མལ་པའི་རྟོག་པ་དག་པས་རིམ་པ་ནི་བཞི་ལྡན་ཉམས་སུ་བླངས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་ནས། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཉིད་བདེ་སྟོང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། མི་འགྱུར་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྒྱུད་རིམ་རྩ་དང་ཡི་གེ་རླུང་། ། གསང་བ་ཙཎྜ་ལཱི་སྦར་བསྔགས། ། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས། ། གསང་བ་སྐུ་བཞི་རབ་རྫོགས་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ལྷག་པའི་ལྷས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་གར་གྱི་རོས་སད་པ་བསྟན་པ་ལ། དབུགས་འབྱིན་ནི་ཞི་བ་སྙིང་རྗེ་སྡུད་དང་ནི་ཚམ་རྔམ་ཅན་དབང་དུ་བྱེད་པ། དགོད་པ་ནི་ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་པ། སྒེག་དང་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་རོལ་པ་དཔའ་བ་ནི་རབ་དྲེགས་གཙིགས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ། ངོ་མཚར་ནི་བདེ་སྟོང་སྤྲོས་མེད་རོ་གཅིག་གིས་རྒྱུད་རྒྱས་པའོ། །

"Whatever is seen is that very reality; today the Protector has definitively perceived it, and delusion is severed. From now on, one should not ask anyone else." This is the meaning. "Of all the lords of the left" refers to the secret, unchanging heart mantra, which is the source of the many maṇḍalas arising from the glorious Vajrayoginī and the glorious Heruka—the union of the father and mother in great bliss, where insight emptiness and compassion are inseparable. This is the assembly of mudrās possessing four aspects: the action mudrā is the secret of the lineage-holders; the dharma is the bliss-emptiness of body and mind; the great king is the inseparability of calm abiding and special insight; and the samaya mudrā is the purification of ordinary conceptualization into the vajra wisdom of body, speech, and mind. This is the practice of the fourfold sequence. "Relying upon the action mudrā, one meditates on the dharma mudrā. That very [state] is the great mudrā of bliss-emptiness, the unchanging samaya mudrā." "The sequence of the tantra consists of the channels, syllables, and winds. By igniting the secret Caṇḍālī, the mantra is recited. Wisdom arises as the vajra expanse; the secret four bodies are perfectly completed." This is the meaning. Regarding how one will be cared for by the meditational deity: when the yogi demonstrates the awakening through the flavor of the dance, "consolation" refers to pacifying, gathering through compassion, and subjugating through wrathful intimidation. "Laughter" is the laughter of "ha ha." "Grace" is the play of the non-duality of method and wisdom. "Heroism" is the transformation into a form of intense pride and baring the fangs. "Wonder" is the expansion of the continuum through the single taste of non-conceptual bliss-emptiness.

དགའ་བ་བཞི་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་བྱས་ནས་ནི་ཞེས་དགའ་བའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་ལས་གལ་ཏེ་སྟོང་ཉམས་ལ་འབྱམས་པ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་རུས་པའི་རྒྱན་ནོ། ། སྔགས་ནི་རྒྱན་བྱིན་གྱིས་རློབ་པས་སྔགས་ཉིད་རྒྱན་དུ་བྱས་པའོ། ། རྗེས་དྲན་བྱ་བ་ནི་ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་སོ། ། དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་ཉམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་ལ། ། ཧ་ཧ་ཧེ་ཧེ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་ཐོབ་པའི་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་མཆོག་གི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ། ཧ་ཧའི་རྣམ་པས་ཉེས་པར་བརྟག། ཅེས་སྔགས་ཀྱི་བྱེད་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཉམས་ལའོ། ། དུ་བར་བྱེད་པས་ནི་འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བས་སོ། ། རྟག་ཏུ་བསྔགས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པར་བྱ་བའོ། ། ལྷག་པའི་ལྷ་དང་རིགས་ལྡན་ལས་དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་འཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡང་དགོད་དང་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲའི་བྱེད་པ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལས་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དཔའ་མཆོག་དགའ་ཞེས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་དགའ་བ་ཅན་ལས། དེ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་འཆར་བའི་རྗེས་ཐོབ་དགའ་བྲལ་ཉིད་དོ། ། གཞན་ཕན་ཕྱིར་ནི་ལས་རྣམས་གང་། ། སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་གང་བྱས་རྣམས། ། དེ་ཀུན་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་ཞེས། ། འགྲོ་བའི་བསམ་པ་རྫོགས་མཛད་གསུངས། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་ནི། ། སྔགས་དང་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་རྩ་བ་དང་སྙིང་པོ་སོགས་སོ། །

Regarding the four joys, starting from the first moment of the "various" (vicitra) joy, if one should stray into a mere experience of emptiness while seeking to accomplish the wisdom of bliss, the mudrā consists of bone ornaments. The mantra is the mantra itself made into an ornament by blessing the ornaments. The practice of recollection is devotion to the deity and the guru. To stabilize the experience that accords with the cause of the eight masteries, the eight syllables "ha ha he he" are the supreme, secret meaning of attaining the branches of the noble path. Regarding the blessing by the maṇḍala of the meditational deity, one examines faults through the form of "ha ha"; this refers to the experience of the body, speech, and mind through the activity of mantra. "Causing to smoke" means seeing all the suffering of migratory beings. "Constantly praising" means making offerings and praises while endowed with bodhicitta. Regarding how to obtain accomplishments from the meditational deity and the lineage holders, it is through the activity of laughter, form, and sound. From the experience of bliss in the moment of the "various," there is the "joy of the supreme hero"; from that, the "joy of ripening" (vipāka) becomes the "innate joy" (sahaja), and the moment of freedom from characteristics is the "joy beyond joy" (virāga) of the post-meditative state. Whatever actions are performed for the benefit of others by those possessing compassion, all of that is said to be a mass of merit that fulfills the intentions of migratory beings. To show the summary of this very meaning: the mantra consists of the vowels (āli), the consonants (kāli), the root, the essence, and so forth.

ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིགས་དང་ལྡན་པ་མ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། ། ལེགས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་དགའ་བ་གསུམ་ཞི་གནས་ལས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ལྷག་མཐོང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་མོ། གཙོ་བོ་རྣམས་ནི་རིགས་ལྔ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་ན་གཙོ་མོ་རྣམས་ནི་རིགས་བདུན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དཔའ་བོ་ཞེས་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་ནི། ལུས་ཀྱི་བ་སྤུ་ལྡང་ཞིང་བདེ་བ་རྒྱས་པའི་ཉམས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགྲིབ་པ་མེད་པ་འཆར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འགོང་བར་མི་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དག་པའི་དོན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་མི་འདའ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། གཡོན་པས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ནི་ལུས་སེམས་རབ་ཏུ་དངས་པར་འགྱུར་བས་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་འཇུག་ཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སྐུར་གནས་ཡེ་ཤེས་འདིར་རིགས་པས། ། དེ་བས་སྐུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་ཡིན། ། སྐུ་ལས་ཐ་དད་ཐ་དད་མིན། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། སྐུ་ལ་ཡང་དག་ལྡན་ཞེ་ན། ། མྱ་ངན་འདས་ན་དེ་ཡང་འཇིག། སྐུ་ནི་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་པས། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ནི་འཇིག་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། འཇིག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ལུས་ལ་གནས་གྱུར་ན། ། སྐུ་མེད་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་མིན། ། རྟེན་འབྲེལ་ལས་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དེ། ། དེ་བས་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། རྟོག་མེད་ཡེ་ཤེས་སྐུ་རྣམས་ནི། །

The mudrā refers to the specific categories such as the Mother and so forth, who possess the family of wisdom. "Excellent application" refers to method and insight. From the three worldly joys of calm abiding, the coemergent joy is the uninterrupted path of supramundane special insight. The principal male deities are the five Herukas, or the principal female deities are the seven families; the vision of the maṇḍala of heroes such as Khaṇḍakapāla and others is the simultaneous arising of an experience in which the body’s hairs stand on end and bliss expands—an absorption that does not diminish. "Not to step over the vajra" means not to transcend the vajra-like absorption, the meaning of which is the purification of all obscurations of wisdom; this is the supreme accomplishment of Mahāmudrā. "Thoroughly examining with the left" means that because the body and mind become utterly lucid, one attains the union of bliss and emptiness. In this regard, this is the wisdom that is naturally luminous. If it is asked: "Since this wisdom abides in the body, the body is therefore omniscient; is the body distinct from or not distinct from the wisdom of the Buddhas?" [The response is:] "If the body were to perish in nirvāṇa, that [wisdom] would also perish. Since the body is subject to destruction, the wisdom would also perish. Therefore, it is not logical for the Buddha’s wisdom-body to perish. If wisdom were to abide in the body, then without the body, it would not be omniscient. That wisdom which arises from dependent origination would, for that reason, be subject to destruction. The bodies of non-conceptual wisdom..."

ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མི་རིགས། ། དེ་ལས་སངས་རྒྱས་སྐུ་དག་ནི། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་ལས་གཞན་ཕྱོགས་ལ་ཡང་། ། སངས་རྒྱས་སྐུར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་གཟུགས་བརྙན་དུ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སྨྲ་བར་རིགས། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྲུབ་པས། ། དེ་བས་མི་རྟོག་པར་གནས་ཏེ། ། བསམ་པའི་བྱེད་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། སེམས་མེད་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་གཟུགས་ཀྱི་དགོད་པའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་བལྟ་བ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་ལྷའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་དམིགས་པའོ། ། དཔའ་བོ་དང་ནི་གཉིས་མེད་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་བ་དང་། ཡུམ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་དང་བདེ་ཆེན་དུ་སྦྱོར་བས་སོ། ། འཁོར་གྱི་ལྷ་མོའི་གནས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི། རྩིབས་དྲུག་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཌཱ་ཀི་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ། རྡོ་རྗེ་གཏུམ་པ་མ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པ་མ། རྡོ་རྗེ་ཁྲག་འཐུང་མ་རྣམས་སོ། ། ཆོ་ག་ཤེས་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་ལྡན་དུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལས། སྒོམ་ལ་རྟག་ཏུ་མངོན་དགའ་བ་ནི་མཉམ་རྗེས་ལ་ཡང་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བདེ་ཆེན་ལམ་དུ་བྱ་བའོ། ། འདིའི་དོན་ནི། ། སྒྲུབ་པོས་དང་པོར་འཚམ་པའི་གནས། ། དུར་ཁྲོད་སོགས་པར་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཉམས་དགའི་ཕྱོགས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། བདུད་རྩི་ལེགས་པར་བྱུགས་པ་ལ།

Omniscience itself is not the family; from that, the bodies of the Buddhas are to be made omniscient. How could the bodies of the Buddhas become so in any direction other than through wisdom? Thus, it is appropriate for the yogi to speak of the Buddhas as reflections. Because the wisdom of the Buddhas is spontaneously present, one should therefore abide in non-conceptuality; there is no activity of thought, yet it is not that the mind has ceased to exist. This is the explanation of the forty-second chapter, the ritual of the arrangement of the ḍākinīs' forms. Now, here the teaching on the yantra and activities of the Blessed One, the glorious Heruka’s near-essence, is as follows: "Then the view shall be explained," which refers to the focused observation of the meaning of the deity’s body and wisdom. "Non-dual with the Hero" refers to the glorious Heruka with three faces and six arms, in union with the consort Vajrayoginī, who has one face and two arms, in the state of great bliss. Regarding the distinction of the locations of the retinue goddesses: on the six-spoked wheel are Vajraḍākinī, Vajracaṇḍī, Vajrādityā, Vajracaṇḍā, Vajrabhairavī, and Vajraraktapāyinī. "Knowing the ritual" means completing the practice with the six branches; "always delighting in meditation" means taking the completion stage of great bliss as the path during both meditative equipoise and post-meditation. The meaning of this is: "The practitioner should first apply themselves to a suitable place, such as a charnel ground; in a delightful direction, having well-smeared the wisdom nectar."

། ལེགས་འབྲས་དང་མཚུངས་མེ་ཏོག་དགྲམ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་འདུག་སྟེ། ། སྒྲུབ་པོས་དང་བོར་རང་སྙིང་གར། ། གསལ་པར་གྱུར་པའི་ཉི་མ་ལ། ། ཧཱུཾ་བཀོད་འོད་ཟེར་གསལ་སྣང་ལས། ། སྔོན་གྲུབ་པ་ཡིས་བདེ་གཤེགས་དང་། ། ལྷ་མོ་ཁྲོ་བོ་ཌཱ་ཀི་མ། ། སེམས་དཔའ་ཆེ་དང་བླ་མ་རྣམས། ། ནམ་མཁར་ཏིལ་གྱིས་གང་ལྟར་དམིགས། ། རང་གི་ཡི་གེ་ས་བོན་ལས། ། སྤྲོས་ཏེ་ཁྲོ་ཚོགས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། རིགས་དྲུག་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། བདེ་གཤེགས་གནས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བདུན་པོ་རྣམ་དག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བརྟན་བྱེད་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་ཡིས། ། འདི་སྐད་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བདག་གྱུར་ན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གོ་འཕང་མཆོག། ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ། ། འདི་ལ་འཇོག་ཅིང་འགོད་པར་ཤོག། དེ་ནས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ནི། ། ཚད་མེད་སེམས་ཅན་ཀུན་དམིགས་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ཕུང་པོ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། ། ཁམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས། ། ཨོཾ་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བལྟ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་ལས། ། མདུན་དུ་སྤྲུལ་ལས་ས་གཞི་ཀུན། ། དྲ་བ་བླ་རེ་མདའ་དྲ་བ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཤར་བཛྲ་སྔགས་ཀྱིས་གྲུབ། ། དེ་རྗེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་ཡི། ། རང་སེམས་གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་སྔགས། ། སྭ་བྷཱ་དག་པ་གསང་བའི་དང་། ། ཤྱཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཡི་སྔགས་བརྗོད་དེ། ། དེ་ནས་ཡཾ་སོགས་གྱུར་པ་ལས། ། རླུང་སོགས་བ་དན་སོགས་མཚན་རྫོགས། ། རི་རྒྱལ་རིན་ཆེན་བཞི་རང་བཞིན། ། བྷྲཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་། །

Spread flowers that resemble excellent fruit. Then, remaining in the position of the mudrā, the practitioner first visualizes a clearly manifest sun at their own heart. Upon it, they place the syllable HŪṂ, from which radiant light rays emanate. Through this clear appearance, they visualize the Sugatas, goddesses, wrathful deities, ḍākinīs, great bodhisattvas, and gurus already accomplished in the past, filling the sky like sesame seeds. From their own seed-syllable, they emanate hosts of wrathful deities and ḍākinīs, and place all beings of the six realms in the state of the Sugatas. Then, in order to stabilize the supreme bodhicitta through the sevenfold purity, having become the body of mantra, one should make this aspiration: "May I become the glorious Heruka; for the sake of all sentient beings, having attained the supreme state of glorious Heruka, may I establish and place every single sentient being without exception in this very state." Then, one meditates on the four immeasurables, the abodes of Brahmā, focusing on all sentient beings. Next, the aggregates, sense bases, and elements are purified. One clearly visualizes them through the mantras beginning with OṂ. From the light rays of one's own heart, emanations are projected in front; the entire ground, the lattice, the canopy, and the arrow-lattice—all these arising from vajras—are established by the mantra "ŚAR VAJRA." Following that, one recites the mantra of the purity of self-nature, "SVABHĀVA," and the secret mantra "ŚŪNYATĀ," which is like a mirage and free from subject and object. Then, from the transformation of YAṂ and so forth, the wind and other elements, along with the banners and other signs, are complete. From BHRŪṂ arises the celestial palace, the nature of the four precious mountains.

དཀྱིལ་འཁོར་ཕོ་བྲང་ལྟེ་བ་ལ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདེ་བ་མཆོག། ཞལ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་ལྡན། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཚན་ཅིང་། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་སྤྲས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་བྱུང་གཙོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་མཉམ་སྦྱོར། ། སྟོང་ཉིད་ཐུགས་རྗེས་ཁྱབ་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མཉམ་པར་ལྡན། ། ན་རའི་པགས་པ་གོས་སུ་མནབས། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་ཅིང་། ། གཉིས་པའི་ཕྱག་གཡས་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་སྩོལ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་ལྡན་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་བཅིངས། ། ཟླ་ཕྱེད་ནོར་བུ་གཙུག་ཏོར་འཛིན། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་སྐུ་ལ་བརྒྱན། ། དུས་མཚན་འཇིགས་བྱེད་བཅས་པ་དག། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡི་ཞབས་ཀྱིས་མནན། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཉི་དབུས་བཞུགས། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་གི་དབུས་སུ་འགྱིང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་མཉམ་པར་སྦྱོར། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་གསོལ་བྱེད་ཡིན། ། དང་པོར་ཁྲག་འཐུང་ལྷ་མོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་མ་ཉིད། ། གསུམ་པར་དྲག་གཏུམ་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཞི་བར་རྡོ་རྗེ་སྣང་བྱེད་མ། ། ལྔ་པ་རྡོ་རྗེ་དྲག་འབར་མ། ། དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་དགོད་པར་བྱ། ། ལྷ་མོ་དེ་དག་ཆེར་གཏུམ་ཞིང་། ། སྤྱན་གསུམ་དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་སྟེ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་མཆོག་འཛིན་པ་ཡིན། ། ཐམས་ཅད་རོ་སྟེང་ཉི་མར་གནས། ། མཐིང་ཤུན་སེར་དང་ལྗང་བ་དང་། ། དམར་དང་དུད་ཁ་དུང་མདོག་ལ། ། གྲི་གུག་དང་ནི་ཐོད་པ་དང་། ། ཌ་མ་རུ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་དྲིལ། །

At the center of the maṇḍala palace, perfectly arisen from the syllable HŪṂ, is Vajraḍākinī, the supreme bliss. She has three faces and three eyes, and is endowed with six arms. Adorned with all the major marks and graced with the eighty minor signs, she is the principal deity arisen from the vowels and consonants. In union with Vajrayoginī, she is pervaded by emptiness and compassion. She holds a vajra and bell in equal union, and wears a garment of human skin. Holding a skull-cup and a khaṭvāṅga, her second right hand holds a trident that bestows all desired fruits. Wearing a crown of skull-ornaments and a topknot of variegated vajras, she bears a crescent moon and jewel upon her uṣṇīṣa. Her body is adorned with the six mudrās. She tramples upon Kālarātri and Bhairava with her right leg extended, seated in the center of a variegated lotus and sun disk. She stands majestically in the center of the six cakras, in union with the six yoginīs, who swiftly grant the siddhis. First is the goddess Heruka; second is Vajrabhairavī herself; third is Caṇḍakṣī; fourth is the peaceful Vajrālokī; fifth is Vajrajvālānalārka; and sixth is Vajraḍākinī. These should be arranged starting from the left side. These goddesses are extremely fierce, with three eyes and loose hair, wearing the supreme garment of the directions. All of them abide upon corpses and sun disks. They are blue, yellow, green, red, smoke-colored, and conch-white in hue. They hold curved knives, skull-cups, ḍamarus, khaṭvāṅgas, and bells.

ཀུན་ཀྱང་ན་རའི་པགས་པ་འཛིན། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་ནོར་བུའི་རྒྱན། ། གཡས་གཡོན་བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ་གྱིས་གནས། ། ཡི་གེ་དྲུག་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ལྷ་མོ་གཟིགས་པ་མཚན་པ་སྟེ། ། མཐིང་མདོག་གསེར་དང་མརྒཏ་དེ། ། སྟག་གི་པགས་པ་འཕྱང་བ་མནབས། ། ལྷ་མོ་བྱིན་པ་མཉམ་པར་འཁྲིལ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་རྣམ་པར་རྒྱལ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ས་བོན་གནས་ལ་ཌཱ་ཀི་མ། ། ཡན་ལག་དྲུག་ལྡན་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་དག་པ། ། ཇི་ལྟའི་རིམ་པས་སྦྱར་ཞིང་བསམ། ། གསང་སྔགས་གཞལ་དུ་མེད་པ་བཟླས། ། ཁྲོ་བོ་ཀུན་གྱི་གནས་མཆོག་སྟེ། ། བསོད་ནམས་ཆུང་བའི་སྒྲུབ་པོས་ཀྱང་། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། རྟག་ཏུ་ཉིན་རེ་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཞག་བདུན་གྱིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཉ་ལ་ནི། ། སྐུ་གསུམ་གྲུབ་བྱེད་ཕོ་ཉ་ལས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཡིས། ། བསམ་གཏན་ཉིན་མཚན་འབད་བྱས་པས། ། ཐོ་རངས་ཁྲག་འཐུང་དང་མཉམ་འགྱུར། ། ངེས་པར་བརྗོད་པའི་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་བདེ་ཆེན་གསང་བ་དྲི་མེད་མཆོག་ཏུ་རྟག་ཅིང་འགྱུར་མེད་ཕ་རོལ་སོན། ། ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་ལས་ལ་བརྟག་བརྡ་ནུས་པ་ཐོབ་ནས་རིམ་པ་རྩ་བའི་ལྷ་དང་གཞན་དག་ལས་སྦྱར་བ། ། ལས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་རབ་འབྱམས་འགྲུབ་དང་དེ་ཡི་ངེས་པ་གསང་བ་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་དུ་མར་འཆར། ། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་རྫས་ལྡན་ལྷན་ཅིག་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་དེ་ཡིས་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །

All hold the skin of a human corpse, adorned with jewels and garlands of skulls. They abide in the posture of right leg extended and left leg drawn in, perfectly arisen from the six syllables. The goddesses are characterized by their gazes: the blue-colored one, the golden one, and the one the color of marakata, each wearing a tiger skin draped over them. The goddesses embrace with equal thighs, victorious through supreme joy. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. One should meditate on the ḍākinīs at the seed-syllable locations, endowed with the six limbs. One should apply and contemplate the seven limbs of awakening according to their proper sequence. Recite the immeasurable secret mantra. This is the supreme abode of all wrathful deities; even a practitioner with little merit will be granted accomplishments within half a month. By meditating daily, there is no doubt that results will be achieved in seven days. On the full moon of the middle month of spring, through the messenger who accomplishes the three bodies, and by exerting oneself in concentration day and night through the ritual of wisdom and method, one will become equal to the Blood-Drinker at dawn. This is the visualization taught in the fiftieth chapter of the Abhidhāna. The inseparable method and wisdom, the stainless, supreme, and eternal great bliss, having reached the far shore of the unchanging, and having obtained the power of the signs and examination of the four-limbed activities, one applies the sequence to the root deities and others. Through the accomplishment of the vast array of various activities, the certainty of those secret activities arises in many forms. Through the conduct of body and mind, possessing the substances, that Lord of Speech will accomplish primordial wisdom.

དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ། ། སྒྱུ་མའམ་རྨི་ལམ་དུ་ནི་བྱ་བ་ཀུན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་པོར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལམ་དུ་བྱ་བ། ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ། རྨི་ལམ་ལྟར་སྣང་། རྨི་ལམ་ལས་བྱུང་བ། རྨི་ལམ་ལྟར་སྤྱོད། རྨི་ལམ་གྱིས་གནས། ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་རྣམ་པར་དག་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྒྱུ་མ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འདིའི་དོན་ལ་སློབ་དཔོན་སམནྟ་བཛྲ་པས་ཁྱད་པར་མན་ངག་ཏུ་བསྟན་པ། རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དུས་ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་དགོངས་ཀའི་དུས་སུ་ཁྱེའུ་འམ་བུ་མོ་སྐྱེ་གནས་མ་ཉམས་པ་བོས་ནས་དབབ་པ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་ལྷ་དབབ་པའི་རྣམ་དཔྱད་སྟོན་པ་ལ། སྔགས་བཟླས་ནི་དེ་དག་གི་མིག་ལ་ཡི་གེ་བདུན་པ་ལན་ཉེར་གཅིག་བརྗོད་པ་བཏབ་ཅིང་ལུས་ཀྱི་སྦྱར་བས་ལག་པ་གཡོན་པས་རེག་ནས། རྩྭ་ཀུ་ཤའི་སྟན་ལས་ཕྱོགས་གཙང་མར་གནས་པར་བྱས་ལ། ནང་པར་ཐོ་རངས་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་བཏང་ངོ་། ། དེའི་ནུབ་མོ་སྔགས་པས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པས། ། བའི་རྣམ་ལྔས་བྱུགས་པའི་མཎྜལ་ལ་དྲི་བཟང་པོའི་ཐིག་ལེ་བྱས་ལ། ལྷ་གྲངས་གང་ཡང་རུང་བའི་མེ་ཏོག་ཚོམ་བུ་བཀོད་ཅིང་། ། ལྷ་གསལ་བར་དམིགས་ལ་མཆོད་གཏོར་བཟང་བོ་བཤམས་ཏེ། བུམ་པ་ལ་བཟླས་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱའོ། ། རྫས་ནི་ཡུངས་ཀར་ཉི་མ་ལ་བརྡུངས་ནས་བཙིར་བའི་འབྲུ་མར་ལ་གཞན་དུ་བསྟན་པའི་མིག་སྨན་ལ་སྔགས་བདག་ཉིད་བརྟན།

In that regard, the yogi must realize that all phenomena (dharma) lack intrinsic nature. As it is said, "All activities are like illusions or dreams," and so forth; thus, one should take as the path the conventional (saṃvṛti) in which all appearing things are empty of true intrinsic nature. All things appear while lacking intrinsic nature; they appear like dreams, arise from dreams, are experienced like dreams, and abide like dreams. All are selfless. Through the complete purity of action and agent, one should realize dependent origination (pratītyasamutpāda) as the suchness (tathatā) of an illusion that is utterly non-abiding. Regarding the meaning of this, the master Samantavajra taught the following special oral instructions (upadeśa). The sequence is as follows: on the evening of the eighth day of the month, one should summon a boy or girl whose birth canal is intact and demonstrate the descent [of the deity]. Then, to demonstrate the analysis of the descent of the deity, one should recite the seven-syllable mantra twenty-one times into their eyes. Having applied it and touched them with the left hand, one should have them sit in a clean direction upon a seat of kuśa grass and dismiss them, saying, "Come back at dawn tomorrow." That night, the practitioner, being habituated to the deity yoga, should prepare a maṇḍala smeared with the five products of a cow and apply drops of fragrant scent. Having arranged heaps of flowers for any appropriate number of deities and clearly visualized the deities, one should set out excellent offerings and torma, and perform the recitation and consecration of the vase. As for the substances: white mustard seeds are crushed in the sun and pressed to extract the oil, which is then mixed with the eye-salve taught elsewhere. One should stabilize the mantra itself.

རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་ལྷའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པས་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ནང་པར་ཐོ་རངས་དེ་དག་ཀུན་ལ་བུམ་ཆུས་བཀྲུས་ཏེ་གོས་ཁ་དོག་དམར་བ་བསྐོན་ལ་མིག་ལ་མིག་སྨན་བྱུགས་ཏེ། རལ་གྲི་གཙང་མའམ་མེ་ལོང་ལ་བུམ་པའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བསྟན་ན་དེའི་ནང་དུ་གང་ཡིན་པའི་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་ནས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་གཡོན་པའི་མཐེ་བོང་ལ་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བའམ་ཙི་ཏྲ་ཀས་བྱུགས་ལ་ཡང་ཡུངས་མར་གྱིས་ཀྱང་བྱུགས་པ་དེ་བསྟན་ཅིང་གང་མཐོང་ཞིང་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ། སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པས། ། པྲ་སེ་ན་ནི་འབེབས་པར་བྱེད། ། ཅེས་གསལ་སྣང་དུ་འཆར་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་མ་ཕེབས་ན་བསྐྱར་བ་ནི། སྔགས་པས་ལྷ་གསལ་བར་བསྒོམས་ནས་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ཤིང་བརྗོད་པས་ལྟས་བཟང་ངན་གང་ཡིན་པ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་འགྲུབ་པ་དང་མི་འགྲུབ་པའི་མཚན་མ་རལ་གྲི་དང་མེ་ལོང་དང་རྡོ་རྗེ་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་ནོར་བུ་ལ་སོགས་པ་བདེ་ལེགས་འབྱུང་བ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཡང་མི་དགེ་བ་སྟོན་པ་ནི་མདུང་ཐུང་དང་གསལ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་སྨྲ་བར་བྱེད་པས། རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེས་ལེའུའི་མཚན་གཞུང་བསྟན་ནས། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་ནི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ལས་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲུག་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བས་ལས་ཀྱི་གསང་བ་སྲེག་བླུགས་རབ་དབྱེ་བསྟན། །

The practitioner, possessing firm divine pride, should recite the mantra one hundred and eight times. At dawn the following morning, all of them should be washed with water from the vase, dressed in red garments, and their eyes anointed with medicinal ointment. Having sprinkled a clean sword or a mirror with the water from the vase, one should show it to them; upon seeing it, whatever form is within will appear and speak. Alternatively, the practitioner should smear the thumb of their left hand with lac juice or citarka, and also smear it with mustard oil. By showing this and saying, "Speak!" the praseṇa will descend, and a clear vision will arise. If it does not descend, the repetition is as follows: the mantrin, having clearly visualized the deity, recites the mantra seven times. By doing so, the signs of whether the auspicious or inauspicious results will be achieved or not—such as a sword, a mirror, a vajra, a victory banner, a jewel, and so forth, which indicate the arising of well-being, or the inauspicious signs such as a short spear or a stake—will be shown, and the practitioner should understand them. Having thus explained the source text for the title of the chapter, now for the title of the chapter itself: this is the explanation of the forty-third chapter, the ritual for accomplishing the activities of the upahr̥daya (near-essence). Wherein the secret activities of the six ḍākinīs are taught through the application of the wheel, the distinctions of the fire offerings, and the classifications of activities.

ཚར་བཅད་རྗེས་འཛིན་ལས་ཀྱི་ཞི་རྒྱས་དབང་བྱེད་ནུས་པ་གྲུབ་པའི་གསང་བ་རྗེས་སུ་བསྟན་དེ་ནས་ཕོ་ཉ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། ཡི་གེ་བདུན་པར་ལྡན་བསྒྲུབ་པ། ། ཞེས་ལེའུ་འདིས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་གོ་ཆའི་དཔའ་བོ་དྲུག་གིས་བསྐོར་བའམ། ཡང་ན་ཕོ་བྲང་པདྨ་འདབ་མ་ལྔ་པའི་དབུས་སུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་འཁོར་ལྷ་མོ་ལྔས་བསྐོར་བ་སྟེ། དཔའ་བོ་འཆོལ་བར་བྱས་མྱུར་འགྲུབ་པ་སྟེ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི། སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས། ཚད་མེད་པ་དང་། ཚོགས་གཉིས་དང་། སྟོང་པའི་ངང་ལས་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་ལྔ་པའི་ལྟེ་བར། ཉི་ཟླ་པདྨ་ས་བོན་བཾ་དང་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་ལས་འོད་སྤྲོས། བསྡུས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་མ་ལ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་པས་གནས་པ། ཞལ་གསུམ་པ། ཞལ་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྤྱན་གསུམ་གསུམ་མངའ་བ། སྐུ་མདོག་མེ་ཏོག་བནྡུ་རཱི་ཀ་ལྟ་བུ་ལ། གཡས་གསེར་འོད། གཡོན་མ་རྒད་ལྟ་བུ། ཕྱག་དྲུག་པའི་དང་པོ་གཉིས་གྲི་གུག་ཐོད་པ། བར་མ་གཉིས་ཚངས་མགོ་དང་ཁ་ཊཱི་ག། ཐ་མ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། མདུན་ཕྱོགས་ནས། ཡ་མི་ནི་མཐིང་ག། རྨོངས་བྱེད་མ་དཀར་བ། སྐྱོད་བྱེད་མ་སེར་ག་སྐྲག་བྱེད་མ་ལྗང་གུ། ཙཎྜཱིཀ་དུད་ཀ་སྟེ་ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། དང་པོ་གཉིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ། འོག་མ་ཁ་ཊྭཱཾ་དང་ཌ་མ་རུ་སྒྲོགས་པ། རྒྱན་ཆ་ལུགས་རྫོགས་པར་བལྟའོ། ། དེ་དག་ཆོ་ག་ཡན་ལག་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱའོ། །

The secret instructions for accomplishing the power of the activities of pacifying, increasing, magnetizing, and subjugating are taught. Then, regarding the accomplishment of the seven-syllable mantra of the messengers: this chapter describes the visualization of either Śrī Heruka surrounded by the six armor heroes, or Śrī Vajrayoginī in the center of a five-petaled lotus palace surrounded by a retinue of five goddesses. By arranging the heroes in this manner, swift accomplishment is achieved. The visualization begins with the preliminaries: generating bodhicitta, the immeasurables, the two accumulations, and the sequence of arising from the state of emptiness. Upon Mount Meru, in the center of the maṇḍala, at the hub of a five-petaled lotus, from the sun, moon, lotus, seed-syllable Bāṃ, and the vajra-knife, light radiates and reabsorbs. From this, Vajrayoginī appears, standing with her right leg extended upon the sun. She has three faces, each with three eyes. Her body color is like a bandhūka flower, with the right face golden and the left like an emerald. She has six arms: the first two hold a knife and a skull-cup; the middle two hold a Brahma-head and a khaṭvāṅga; the last two hold an iron hook and a vajra-noose. She is fully adorned with all ornaments. In front of her are Yamīnī, dark blue; Mohanī, white; Kṣobhaṇī, yellow; Trāsanī, green; and Caṇḍākṣī, smoke-colored. All have one face and four arms. The first two hold a knife and a skull-cup; the lower two hold a khaṭvāṅga and a sounding ḍamaru. One should visualize them with all their ornaments and attire complete. Having performed the ritual branches in full, one should engage in the yoga of recitation.

དེའི་འཁྲུལ་འཁོར་ནི་དབུས་ཀྱི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་ཨོཾ་བཾ་དབང་དུ་བྱེད་པ་མིང་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པའོ། ། འདབ་མ་ལྔ་པོ་ལ་ཧཾ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་རིམ་པས་སོ། ། མུ་ཁྱུད་ནང་མ་ལ་ཨཱི་ལི་དང་། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་པ་ལ་ཤར་དུ་ཨོཾ་ཧྲཱིཿདང་འབྲུ་རེ་རེ་རིམ་པ་བཞིན་དུའོ། ། ཕྱིའི་མུ་ཁྱུད་ལ་ཀཱ་ལི་དང་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་མེ་འོད་ཀྱིས་འཁོར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཤར་ནས་བྱང་དུ་བསྐོར་བར་བཀོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཙནྡན་དང་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱིས་བྲི་བར་བྱའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ལ་གཡོན་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐུལ་དང་ལྡན། ཞེས་པ་ལ། ལྟེ་བ་གེ་སར་ལྡན་པ་ཡི། ། པདྨ་འདབ་མ་དྲུག་པ་བྲི། ། ཟླ་བ་བཟང་པོ་ཉེར་བྲིས་བརྒྱན། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བསྐོར། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་ལྟར་དྲི་མ་མེད། ། ཡི་གེ་མཆོག་ནི་རྣམ་པ་བདུན། ། ལྷ་མོ་མཆོག་གི་རྣམ་པ་སྟོན། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ལེའུའི་མཚན་གཞུང་བསྟན་ནས་ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་ཡི་གེ་བདུན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལྷ་མོ་རོ་ལྡན་ལས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་རིག་པ་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཕྲིན་ལས་ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་མཆོག་ཏུ་བརྟགས་པས་བྱ། ། དེ་ཉིད་རྩོད་དུས་ཕྱི་མར་བདུན་འགྱུར་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་དཔའ་མོ་གོ་ཆའི་ཕྲིན་ལས་སྟོན་པ་ནི། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ནི་དག་གི་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པའོ། །

Its yantra is as follows: at the center of the lotus is OṂ VAṂ, for the purpose of subjugation, together with the words of invocation. On the five petals are HAṂ, OṂ, and so forth, in sequence. On the inner rim are the vowels (ĀLI). Outside of that is a six-spoked wheel, with OṂ HRĪḤ and the individual syllables in order, starting from the east. On the outer rim are the consonants (KĀLI), a vajra garland, and a circle of fire-light. All are arranged to be written in a clockwise direction from the east to the north, using sandalwood and lac. Regarding that very yantra, it is said: "The left wheel is endowed with the invocation." This means: "Draw a six-petaled lotus with a center and filaments, adorned with a beautiful moon, and completely encircled by a vajra garland. Outside of that is a wheel, stainless like the autumn moon, displaying the seven supreme syllables in the form of the supreme goddess." This is the meaning. Having thus presented the source text for the chapter title, the title of the chapter is now shown: "The Explanation of the Forty-Fourth Chapter, the Ritual Procedure for the Seven Syllables of the Six Yoginīs." From the Knowledge of the Yantra of the Goddess Rasanā, one should perform the activities—common, specific, and supreme—as they are analyzed. In the later age of strife, through the sevenfold consciousness and wisdom, accomplishment will be achieved both gradually and instantaneously. In that regard, to show the activity of the armor of the heroic Śrī Vajrayoginī: "Then, the supreme activity is that which brings about the accomplishment of speech."

ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་དང་ནང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་མཉམ་གཞག་ཆེན་པོའི་གསང་སྤྱོད་གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པས། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཐོགས་པ་མེད་པར་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་པུ་ཤའི་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བྱ་བས་མེ་ཏོག་ལ་བརྟེན་པས་སོ། ། པུ་ཤའི་སྦྱོར་བ་ནི་ནུས་པ་མཆོག་ཏུ་དང་། རླུང་དང་རྣམ་ཤེས་གཉིས་མེད། ལྷ་དང་སྔགས་ཐ་མི་དད་པས་རྫས་དང་ལུས་ངག་གི་བྱེད་པས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དགུག་པའི་སྦྱོར་བའི་ལས་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་བྱེད་པས་ལྷའི་ཚོགས་བསྐུལ་བ། ཙནྡན་མེ་ལ་གདུང་བའི་བྱེད་པས་རྒྱལ་པོ་བསྐུལ་བ་དང་། སྤྲ་ཚིལ་ལས་བྱས་པའི་བྱེད་པས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དགུག་པས། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་གང་དང་གང་ལ་དམིགས་པ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། གསང་བའི་སྦྱོར་བས་ཕོ་ཉ་བསྐུལ་བ། ། གང་ལ་དམིགས་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པའོ། ། མངོན་འགྱུར་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཐ་མལ་པའི་སེམས་ལྡོག་པས་ནི་ཀུན་བརྟགས་རབ་ཏུ་ཞི་བའོ། ། གཞན་དབང་ཡན་ལག་ནི་མི་གཡོ་བས་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་མི་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། དབང་དུ་བྱེད་པ་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་རྣམ་ཐར་སྒོ་རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་རབ་ཏུ་བསྟོད་པར་གྱུར་པ་ནི། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ། །

Thus, through the distinctions of outer and inner, the yogi, possessing the yoga of the deity and the concentration on suchness, becomes a lord of accomplishment in the secret conduct of the great meditative equipoise of the mode of conduct. One should thereby attain the unimpeded discernment of the great lord of speech. In that regard, the application of puṣpa (flower) is specifically performed by relying on flowers through the reduction into subtle particles. The application of puṣpa is supremely potent; because wind and consciousness are non-dual and the deity and mantra are inseparable, accomplishment is swiftly achieved through the substances and the activities of body and speech. The activity of the application of summoning is performed by means of an image, which invokes the assembly of deities. By the activity of heating sandalwood in fire, a king is invoked; by the activity of using an image made of beeswax, a universal monarch is summoned. Through the specific homa (fire offering), whatever is apprehended is brought under control. Through the secret application, the messenger is invoked. Whatever is apprehended and brought under control is swiftly accomplished. Manifestation is the complete accomplishment, which is great bliss. By reversing the ordinary mind, the thoroughly imputed is thoroughly pacified. Because the dependent nature is immovable, it lacks the nature of arising. Possessing the yoga of non-dual wisdom is the meaning of the inseparability of method and insight, the non-abiding. Bringing [the deity] under control in an instant is the very accomplishment of the wisdom of the pure doors of liberation of Heruka. In that regard, the supreme praise to the glorious Vajrayoginī is: "Glorious Vajrayoginī..."

མཁའ་འགྲོ་བྱེ་བའི་གཙོ་མོ་སྟེ། ། ཉི་མ་འབུམ་གྱི་འོད་མཉམ་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་གཡས་པའི་ཕྱག་རྣམས་བརྒྱན། ། ཁཏྭཱཾ་མགོ་བོ་ཐོད་ཁྲག་ནི། ། གཡོན་པས་བདེ་སྟེར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དུས་མཚན་དྲག་པོ་མཉམ་མནན་ཞིང་། ། གར་ཐབས་རོ་ཡིས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། མཆེ་བཞི་གཙིགས་པས་བདུད་འཇོམས་ཤིང་། ། བནྡུ་རཱི་ཀའི་མེ་ཏོག་འབར་གཤིན་རྗེ་མ་ཚོགས་རྣལ་འབྱོར་མ། ། པདྨའི་འདབ་མར་གནས་པས་བརྒྱན། ། ལྟེ་བའི་དབུས་ནས་འབྱུང་ཞིང་འཕྲོ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྤྲུལ་པ། ། མཁའ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དབང་སྡུད་མཛད། ། གཏུམ་མོ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྲིད་ཞི་མྱ་ངན་འདའ་མི་གནས། ། འབར་བྱེད་ལུས་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལུས་ཅན་སྐུ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ནང་དུ་ནི། ། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། ལྷ་རྫས་བདེ་བས་མྱོང་བ་ཡི། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་རྣམས་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། གང་གཞན་ཕོ་ཉ་ལྷ་མོའི་ཚོགས། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་གུས་འདུད་ཅིང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡུལ་འདི་ནི། ། རྫུ་འཕྲུལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་རྣམས་སྩོལ། ། ལྷ་མི་ཐར་བའི་དོན་དུ་ནི། ། ཁྱོད་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྙིང་རྗེས་ཞུ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ལྷ་ཡི་སྤྱན་གྱིས་རྣམ་གཟིགས་ནས། ། དེ་ལ་མཆོད་ཅིང་གསོལ་དོན་དུ། ། ཕྱོགས་བཅུ་དག་ཏུ་རྣམ་བཞུགས་ཤིང་། ། བློ་ཆེན་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་སུ་གནས་ཤེས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཚོགས་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་མཛད་པའི། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕྱག་འཚལ། །

The sovereign of ten million ḍākinīs, With a radiance equal to a hundred thousand suns, Her right hands are adorned with vajras. In her left, she holds a khaṭvāṅga, a skull, and blood, Renowned for bestowing bliss. Trampling upon the fierce Kālarātri, She is adorned with a dancing posture and a corpse. With four bared fangs, she subdues the Māras, Blazing like a bandhūka flower. The yoginīs of the Yama host, Adorned and dwelling upon the lotus petals, Emerge and radiate from the center of the navel. Dharmakāya, Saṃbhogakāya, and Nirmāṇakāya, She brings all ḍākinīs under her power. Homage to that Caṇḍālī! Neither abiding in existence nor in the peace of nirvāṇa, She emanates maṇḍalas from her blazing body. The twenty-four embodied forms, Within the vajra garland, Adorned by the eight charnel grounds, To the world-protectors who experience divine bliss, I prostrate and bow. To the other hosts of female messengers, Who bow with palms joined in devotion: "This is the domain of all Buddhas; Grant the supreme accomplishments of miraculous power! For the sake of the liberation of gods and humans, I take refuge in you alone." With a mind melted by compassion, She gazes with divine eyes. To offer worship and prayers, Dwelling throughout the ten directions, To the practitioners of great intelligence, Who know where the supreme accomplishment resides, And who, together with the hosts of ḍākinīs, Bestow the accomplishment of the mudrā: Homage to Vajrayoginī!

ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་དྲ་བ་སྡོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསྟོད་པའོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་ནི། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་ཚིག་གི་དངོས་གྲུབ་ལུང་བསྟན་པའི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔ་པ་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གསང་བ་ཧ་ལྔ་མཁའ་འགྲོ་ལྔ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཕྱི་ནང་ལྡན་པས་ལས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་སྤྱི་བྱེ་བྲག། གང་དུའང་རྟེན་འབྲེལ་ལུས་ངག་ནུས་པའི་ཏིང་འཛིན་ལྡན་པས་རླུང་གི་སྦྱོར་བས་མངོན་དུ་འགྱུར། ། འདི་ནི་ལེའུ་དང་པོར་སྔགས་བཟླས་ཀྱི་དོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྲིན་ལས་སྟོན་པ་ལ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ལྷ་ལྔ་ཡི། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་བས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་རྩ་འཁོར་ལོ་ལྔར། ། དུག་ལྔའི་རྟོག་པ་སྤྱོད་པ་སྟེ། ། ཧཾ་སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ། ། ཧོ་མགྲིན་པར་པདྨ་འབར་བ། ཧེ་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སྔོ་བ། ཧཱུཾ་ལྟེ་བར་རིན་པོ་ཆེ། ཧཿགསང་བར་རལ་གྲི་ལྗང་བ་འོད་སྤྲོ་བསྡུ་ཅན་ནོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ནི་དཔའ་བོ་གཡུལ་ངོར་དེད་ཕྱོགས་སུ་གསད་པའི་ཐོད་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྲག་གིས་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་ནི། དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་ལྔ་ལ་ཧ་ལྔ་བཀོད། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་གང་ལ་དམིགས་པའི་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་བྲི། མུ་ཁྱུད་ནང་མ་ལ་ཨཱ་ལི་བྲི། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་ལ་དཔའ་བོའི་གོ་ཆ་དྲུག་བྲི། མུ་ཁྱུད་ལ་ཀཱ་ལི་གཡོན་སྐོར་དུ་བྲི་བས་མཐར་འོད་ཕྲེང་ཅན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་གཙོ་བོར་བྱེད་པས་ནི། ལུས་ཀྱི་གནས་ལྔ་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་ཌཱ་ཀི། པདྨ་ཌཱ་ཀི། རྡོ་རྗེ་ཌཱ་ཀི། རིན་ཆེན་ཌཱ་ཀི།

This is the praise of Vajravārāhī derived from the Net of the Samvara (Saṃvarajāla), consisting of one hundred and eight names. Now, for the title of the chapter: this is the explanation of the forty-fifth chapter, the ritual procedure for the prophecy of the accomplishments of the words of the six yoginīs. Through the outer and inner wheels of the five secret ḍākinīs of the five has, the general and specific classifications of activities are established. Wherever the dependent origination of body and speech exists, through the power of meditative concentration (samādhi), it is manifested by the application of the winds (vāyu). Regarding the meaning of the mantra recitation in the first chapter, which teaches the enlightened activity (karman) of the nature of the five Buddha families, it is stated: "Then, the five syllables of the deities accomplish all activities." Thus, the yogin [visualizes] the five channel-wheels (cakras) of the vajra body. The conceptualizations of the five poisons are purified: Haṃ is a white wheel at the crown; Ho is a blazing lotus at the throat; He is a blue vajra at the heart; Hūṃ is a jewel at the navel; and Haḥ is a green sword at the secret place, all emitting and reabsorbing light. As for the yantra: on a skull from a hero slain on the battlefield, one draws a wheel with his own blood. In the center, on a five-petaled lotus, the five has are arranged. In the hub, one writes the words of exhortation for the specific target. On the inner rim, the āli (vowels) are written. Outside that, on the six spokes of the wheel, the six armor-syllables of the heroes (vīra) are written. On the outer rim, the kāli (consonants) are written in counter-clockwise order, ending with a garland of light. When the yoginīs are the primary focus, the five locations of the body are the Buddha-ḍākinī, Lotus-ḍākinī, Vajra-ḍākinī, and Jewel-ḍākinī.

སྣ་ཚོགས་ཌཱ་ཀི་ལས་འོད་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་པས་གང་ལ་དམིགས་པ་ལ་དགུག་བསྟིམ་བྱ་བ་ལན་སྟོང་གིས་ངེས་པར་འགྲུབ་པ་སྟེ། ལག་པའི་འཁོར་ལོ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེའི་དུས་སུ་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་མཁའ་འགྲོ་ལྔ་འཁོར་དང་བཅས་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པ་ནི། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་དམིགས་པ་རླུང་གི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ངེས་པར་འགྲུབ་པ་ནི་དཔལ་ཀ་ཙ་ཏའི་བཞེད་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་ཡི་གེ་ཧ་ལྔའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་དང་བཅས་གསང་བའི་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྒྱས་པ་བརྗོད་པ་སྦས་པ་ཡི། ། རྩ་བའི་གསང་སྔགས་མཁའ་འགྲོ་རིག་པ་ས་ཡ་ཕྲག་ནི་ཉེར་བཞི་བྱེ་བ་ལས་ནི་དུང་ཕྱུར་ནས། ། ལས་རྣམས་དྲ་བ་སྡོམ་པ་རྒྱ་མཚོའི་གསང་བ་མ་ལུས་འདིར་ནི་དམ་ཚིག་ལྡན་པས་སྤྱོད་པ་གང་། ། འབྱུང་འཇུག་གནས་པ་གཅིག་གྱུར་རྡོ་རྗེའི་གནས་ལས་ཐམས་ཅད་ས་གསུམ་པར་གྲུབ་འགྱུར། ། འདིར་ལེའུ་དང་པོ་ལས་ཀྱང་། མཁའ་འགྲོ་དྲོ་བའི་སྡོམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་དོན་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལས། སྔགས་བཟླས་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ལྡན་པ་ཉིད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་རྗེ་བཙུན་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱེ་བྲག་ཏུ་གསལ་བར་རོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་ནི་གནས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་རིགས་ལྔའམ། བདུན་གྱིས་བསྡུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་དོ། །

By radiating and reabsorbing light from the various ḍākinīs, one will certainly achieve the summoning and absorption of whatever is visualized through a thousand repetitions. The same applies to the wheel of the hand. At that time, through the connection with offerings, torma, and the feast offering, one attains the mastery of swiftly accomplishing the five ḍākinīs and their retinues. This certain accomplishment, achieved through the external and internal distinctions and the application of the winds, is the system of the glorious Kaṭaṭa. This is the explanation of the forty-sixth chapter, the ritual procedure for the five syllables of the letter Ha. The secret mantra wheel of the glorious Vajrayoginī, together with her heart and near-heart mantras, is here extensively described in its hidden form. From the twenty-four million and one hundred million root secret mantras of the ḍākinīs and vidyās, whoever practices here with the samaya the entirety of the secrets of the ocean of the binding net of activities, will achieve everything in the third stage from the vajra state where arising, entering, and abiding are unified. Here, from the first chapter, the meaning of "the ḍākinī is the binding of heat" is taught extensively. To show the clear visualization of the venerable lady’s maṇḍala, which possesses mantra recitation, concentration, and so forth, it says: "Then, that which is to be correctly explained..." This clarifies the specific maṇḍala of the venerable lady. "All ḍākinīs" refers to all yoginīs subsumed within the five or seven families of the three abodes.

སྙིང་པོ་ཉིད་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་མྱུར་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པ། འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཤེས། ཤིན་དུ་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་བརྩེ་བར་དགོངས་པས་རྟག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའོ། ། འདིར་ནི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པ་ནི་ནམ་མཁའ་སྤྱོད་དང་ས་སྤྱོད་དང་ས་འོག་སྤྱོད་པ་མ་ལུས་པའི་སྙིང་པོ་རྩ་བའི་གསང་སྔགས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟོན་པའོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་མ་ལ་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའམ། ཡང་ན་ལྷ་ཚོགས་བཅུ་དགུ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། མངལ་སྐྱེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སམ། ཡང་ན་རྫུ་ས་སྐྱེས་རིམ་པས་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་དང་། འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་ལས་ལྷ་མོ་དྲུག་དང་། སྒོ་མཚམས་མ་བརྒྱད་དེ། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པ་བསྟན་ལ། ཡང་ན་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་དམ། ཡང་ན་གསུང་གི་བརྒྱད་ཀྱིས་སམ། ཡང་ན་སྐུའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ཡང་རུང་བའོ། ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་སྒོ་གསུམ་སྦྱངས། ཚོགས་གཉིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས། རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་བོ་མཆོག་རབ་ཀྱི་གནས་ཀྱི་སྟེང་དུ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ལྟེ་བར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ལྔ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་མངོན་འབྱུང་ལྟར་ཞལ་བཞི་མ་བསྐྱེད་པའམ། ཡང་ན་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མའམ། ཞལ་གཉིས་མའམ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མའི་སྐུ་བསྐྱེད་ཅིང་། བདེ་ཆེན་ཌཱ་ཀི་བཞི་དང་།

The heart mantra itself is that which swiftly invokes the abiding of the body, speech, mind, qualities, and activities of the samaya. This is known even by its mere utterance. Because the Great Compassionate One regards one with love, one is constantly blessed with extreme swiftness. Here, it is shown to be the supreme root secret mantra that generates all provisional and ultimate accomplishments, including those of the sky-farers, the earth-dwellers, and those who move beneath the earth. Regarding the sequence of the maṇḍala: it may be the Venerable Lady surrounded by thirty-seven goddesses, or the maṇḍala of nineteen deities. Through the process of birth from a womb or through the process of miraculous birth, the yoga of the four heart yoginīs is taught, along with the six goddesses from the six-spoked wheel and the eight gate and intermediate goddesses. Alternatively, it is also appropriate to be surrounded by the eight of the mind wheel, the eight of the speech wheel, or the eight goddesses of the body wheel. Furthermore, the yogi generates the awakening mind and purifies the three doors. Having preceded this with the two accumulations, within the great protection wheel, from the sequence of the elements, upon the summit of the king of mountains, Sumeru, at the center of a variegated lotus upon a sun disk, one generates the form of Vajravārāhī through the five awakenings, as in the Abhyudaya, with four faces; or with three faces and six arms; or with two faces; or with one face and four arms. Together with the four ḍākinīs of great bliss, and—

རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་པོ་ནི་གཡོན་ནས་བསྐོར་བ་སྟེ། ཧེ་ལ་ཀི་མཐིང་ག་དང་། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་མ་གསེར་མདོག་དང་། རྡོ་རྗེ་གཏུམ་མོ་བནྡུ་རཱི་ཀ་ལྟ་བུ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ལྗང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་དུད་ཀ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དུང་མདོག་ཅན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་སྒོ་མཚམས་མ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་སྐྱེད་ཅིང་། ཆོ་ག་ཡན་ལག་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྤྱི་དང་མཐུན་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། རྫོགས་རིམ་བསྒོམ་པས་མཉམ་ལངས་དུས་སུ་ལས་རབ་འབྱམས་ལ་དམིགས་པ་སོ་སོར་བྱས་པས་འཁྲུལ་འཁོར་སྔགས་དང་ལྡན་པས་འགྲུབ་ལ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་རྩ་བའི་རིག་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ། བཛྲ་པཱ་རཱ་ཧི་བཾ། ཨཱརྱ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་མཱ་ཏེ་མ་ཧཱ་བིདྱེ་ཤྭ་རཱི། སརྦ་བྷཱུ་ཏ་བྷ་ཡཱ་བ་ཧེ་མ་ཧཱ་བཛྲེ། བཛྲ་ཨཱ་ས་ནེ། ཨ་ཛི་ཏེ། ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ། བ་ཤྱངྒཱ་རི་ཎི་ནེ་ཏྲ་བྷྲ་མ་ཎེ། ཤོ་ཥ་ཎི། རོ་ཥ་ཎི་ཀྲོ་དྷ་ཀ་རཱ་ལི་ནི། སཾ་ཏྲ་ས་ནི། མ་ར་ཎི་སུ་པྲ་བྷེ་ད་ནི། པ་ར་ཛྲ་ཡེ་བི་ཛཱ་ཡ། ཛམྦྷ་ནི། སྟམྦྷ་ནི། མོ་ཧ་ནི། བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧི། མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནླི། ཧེ་ཀ་མེ་ཤྭ་རཱི། ཁ་གེཤྩ། ཏརྱ་ཐཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་པྲོ་ཏངྒེ། ཧ་ན་ཧ་ན་པྲ་ཎཱཾ། ཀཱིཾ་ཀི་ནི། ཁིཾ་ཁི་ནི། དྷུ་ན་དྷུ་ན། བཛྲ་ཧ་སྟེ། ཤོ་ཥ་ཡ། ཤོ་ཥ་ཡ། བཛྲཱ་ཀ་པཱ་ལ། ཁ་ཊཱི་ག་དྷ་རི་ཎི་མ་ཧཱ་བི་ཤི་ཏོ། ། མཱཾ་ས་ར་ཤ་ནི་མ་ནུ་ཥྱནྟ་པྲ་བྲྀཏྟི། སནྣ་དྷྱན་ར་ཤི་རོ་མཱ་ལ་གྲེནྠི་ཏ་དྷ་ར་ཎི་སུམྦྷ་ན་སུམྦྷེ། ཧ་ན་ཧ་ན་བྲཱ་ཎཱཾ། སརྦ་པཱ་པཾ་ས་ཏ་ནཱཾ། སརྦ་པ་ཤཱུ་ནཱཾ། མ་ཧཱ་མཱཾ་ས་ཙྪེ་ད་ནི། སྨྲྀ་ཏཱི་ཀྲོ་དྷ་མཱུརྟེ། དཾཥྠ་ཀ་རཱ་ལི་ནི།

The six yoginīs are arranged in a counter-clockwise direction: Heḷāki is blue, Vajrabhairavī is golden, Vajracāṇḍālī is like a bandhūka flower, Vajrasūryā is green, Vajracaṇḍī is smoke-colored, and Vajraḍākinī is the color of a conch shell. One should generate the eight yoginīs of the gates and intermediate directions and understand the completion of the ritual branches in accordance with general practice. By meditating on the completion stage, during the period of post-meditation, one focuses individually on the infinite activities; through the application of yogic exercises (yantra) and mantras, these are accomplished. In this regard, the specific root mantra is as follows: Oṃ namo bhagavate vajrapārāhī vaṃ | ārya pārājite trailokyamāte mahāvidyeśvarī | sarvabhūtabhayāvahā mahāvajre | vajrāsane | ajite | aparājite | vaśyaṅgāriṇi netrabhramaṇe | śoṣaṇi | roṣaṇi | krodhakāriṇi | saṃtrāsani | māraṇi suprabhedani | parajaye vijaye | jambhani | stambhani | mohani | vajravārāhī | mahāyoginī | heka meśvarī | khageśca | tadyathā | oṃ śrīprotange | hana hana prāṇān | kīṃkīni | khīṃkhīni | dhuna dhuna | vajrahaste | śoṣaya śoṣaya | vajrākāpāla | khaṭvāṅgadhāriṇi mahāviśitā | māṃsarāśini manuṣyāntapravṛtti | sannaddhyānaraśiro mālāgrathitadhāriṇi | subhāna subhe | hana hana prāṇān | sarvapāpaṃ santānān | sarvapaśūnāṃ | mahāmāṃsacchedani | smṛtikrodhamūrti | daṃṣṭrakāriṇi |

མ་ཧཱ་མུ་དྲེ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་དེ་བ་སྱ། ཨ་གྲ་མ་ཧི་ཥི། ས་ཧ་སྲ་ཤི་རེ། ས་ཧ་སྲ་བཱ་ཧ་བེ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ། ཨཱ་ན་ནེ་ཛྭ་ལི་ཏ་ཏེ་ཛ་སེ། ཛྭ་ལ་མུ་ཁེ། པིཾ་ག་ལ་ལོ་ཙ་ནེ། བཛྲ་ཨཱ་ས་ནེ། བཛྲ་ཤ་རཱི་རེ། མི་ལི་ཏ། ཙི་ལི་ཏ། ཧེ་ཧེ་ཧཿཧཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཁ་ཁ་དྷུ་དྷུ་རུ་རུ་དྷུ་རུ་དྷུ་རུ། མུ་རུ་མུ་རུ། མུཉྩ་མུཉྩ། ཨ་དྭེ་ཏེ། ཨ་དྷ་རི་ཎི་ཤེ་བྷ་མ་ཎ། མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནཱི་པ་ཐི་ཏ་སིདྷེ། དྲེཾ་དྷཾ་དྲོཾ་དྷཾ། ཧེ་གྲཾ་གྲཾ་ཧེ་ཧེ་ཧཿཧཿ བྷཱི་མེ། ཧ་ས་ཧ་ས་བཱི་རེ། ཧཱ་ཧཱ་ཧོཿཧོཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཏྲཻ་ལོཀྱ་བི་ནཱ་ཤ་ནི། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ་ཀོ་ཊི། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བ་རི་ཝཱ་རེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སི་ཧ་རུ་བེ་ཁཿ ག་ཛ་རཱུ་བེ་ག། ། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱོ་ད་རེ་ས་མུ་དྲ་མེ་ཁ་ལེ། གྲ་ས་གྲ་ས་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བཱི་རཱ་དྭེ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཧཿཧཿ་མ་ཧཱ་པ་ཤུ་མོ་ཧ་ནི། མ་ཧཱ་པ་ཤུ་མོ་ཧ་ནི། བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི། སརྦ་ལོ་ཀཱ་ནཱཾ། བནྡྷ་ནི་ས་རྱ། པྲ་ཏྱ་ཡ་ཀ་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་བྷཱུ་ཏ་ཏྲཱ་ས་ནི། མ་ཧཱ་བཱི་རེ། པར་མ་སིདྷི། ཡོ་གི་ཤྭ་རཱི་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་དེ་ནི་གསང་བ་རྣལ་འབྱོར་ཙམ་གྱིས་བདེ་ཆེན་ཕྱི་ནང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཡོ་བར་བྱེད། ། ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ནི་ཡང་དག་ལྟ་བ་མཆོག་འགྱུར་འཐོབ། །

Mahāmudre! Śrīherukadevasya! Agramahishi! Sahasraśire! Sahasrabāhave! Śatasahasrānane jvalitatejase! Jvalamukhe! Piṅgalalocane! Vajrāsane! Vajraśarīre! Miliṭa! Ciliṭa! He he haḥ haḥ hūṃ hūṃ! Kha kha dhu dhu ru ru dhuru dhuru! Muru muru! Muñca muñca! Advite! Adharini śebhamana! Mahāyoginī! Pathita siddhe! Dreṃ dhāṃ droṃ dhāṃ! He graṃ graṃ he he haḥ haḥ! Bhīme! Hasa hasa vīre! Hā hā hoḥ hoḥ hūṃ hūṃ! Trailokyavināśani! Śatasahasrakoṭitathāgataparivāre hūṃ hūṃ phaṭ! Siharuve khaḥ! Gajarūve gaḥ! Trailokyodare samudramekhale! Grasagra sa hūṃ hūṃ phaṭ! Vīrādvite hūṃ hūṃ phaṭ! Haḥ haḥ! Mahāpaśumohani! Mahāpaśumohani! Vajraḍākinī! Sarvalokānāṃ bandhani sarva-pratyayanikani hūṃ hūṃ phaṭ bhūtatrāsani! Mahāvīre! Paramasiddhi! Yogīśvarī phaṭ! Hūṃ hūṃ phaṭ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā! Now, as for the title of the chapter: this is the explanation of the forty-seventh chapter, the Ritual of the Mantra of the Ḍākinīs of All Buddhas. Whoever [practices] this, by the mere yoga of the secret, the three worlds—outer and inner—of great bliss are moved by meditative absorption. By the mere recollection of the reality of the deity and the mantra, one attains the supreme, perfect view.

སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྒྱས་བཏབ་བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་རིགས་དག་ལ་སྟེ། ། རྟོག་བཅས་དག་པས་ཕག་ཞལ་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་མངའ་རིགས་ཀྱི་བདག་མོ་དེ་ལས་དུ་མ་རྣམ་པར་བསྟན། ། འབྲས་བུ་དང་ནི་ཐབས་ལས་མཆོག་སྟེ་རང་བཞིན་རྒྱུད་འདི་རྒྱལ་བ་རྒྱ་མཚོ་ཀུན་གྱི་གནས་གྱུར་པ། ། བརྗོད་བྱ་དོན་རྒྱས་བསྡུས་པ་ཚིག་གི་རྗོད་བྱེད་རབ་འབྱམས་ཉུང་དུ་སྤྲོ་བསྡུའི་དབྱེ་བས་ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་ཉིད། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཕྲིན་ལས་བསྟན་ཅིང་། དཀྱིལ་འཁོར་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་རིགས་བསྡུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། དེ་དག་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཆེན་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་བསྟན་པ་ལ། གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་འགྲུབ་པ་བསྟན་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་དགེ་བའི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པའོ། ། སྙིང་པོ་འདི་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་དང་ལ་གནས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྐུལ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་མོར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྟོང་པ་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ལ་གུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་འདོད་དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི། ལས་དངོས་གྲུབ་རྒྱ་མཚོ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱི་གསང་བ་ཉིད་དོ། །

The Buddha-Dākinī Vajra and likewise the Tathāgata sealed [this] for the brahmins and the kṣatriyas. Through the purity of conceptual thought, she who possesses the sow’s face and the vajra face—the Mistress of the Family—manifests in manifold ways. This tantra of the nature, which is supreme in terms of both result and method, is the abode of the entire ocean of Victorious Ones. The expressed meaning is extensive, while the expressing words are concise; through the distinctions of expansion and contraction, it is both profound and vast. Then, the word "Thus" is mentioned. By this, the heart mantra and the near-heart mantra of the Blessed Lady are taught, along with the activities. The heart mantra of the maṇḍala family and the wheel of the gathered families are shown to be the source of the great bliss of primordial wisdom. Furthermore, that which is to be explained is the teaching on the accomplishment of the Vajra Secret Abhisamaya. It is the accomplishment of the perfect, virtuous meaning of the supreme primordial wisdom of all ḍākinīs. This heart mantra is the one who resides in the expanse, the principal of the yoginīs who invoke the body, speech, and mind; she is Vajrayoginī, the very nature of emptiness and compassion. For the yogi who is devoted to her, she accomplishes all desired aims; this is the meaning of swiftly attaining an ocean of activities and accomplishments. In order to show that she has become the sovereign of the three realms, it is said: "By merely remembering her, the yogi [attains] the very secret of the deity and the mantra."

འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་གཡོ་བྱེད་ཅིང་ནི་ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླའི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ནི་གསང་བའི་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཏེ། དབང་པོ་རབ་འབྲིང་རྣམས་ལ་སྟེ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པར་ལྷ་ལ་གནང་བ་ཐོབ་ཅིང་། རྫོགས་པར་རྟགས་འགའ་ཐོན་པས་སོ། ། ལས་ཆེན་ཐམས་ཅད་དང་གྲུབ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དངོས་གྲུབ་རྣམས་རིམ་བཞིན་སྟེར་བར་འགྱུར་བ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཆོག་འགྲུབ་པའོ། ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་ངང་ལས་གསང་སྔགས་གོ་བཟློག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི་ཧཱ་སྭཱ་ནས་ཨོཾ་གྱི་བར་དུ་བསྟན་པ་སྙིང་པོ་གསང་བ་བསྟན་པའོ། ། ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། སྔགས་འདི་བཀླགས་པས་འགྲུབ་པ་སྟེ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་ཐོགས་པ་མེད་པའོ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་བྱེད་དགེ་བ་ཡིན། ། ཞེས་ཐོག་མཐའ་བར་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། ། འདིའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་འཁོར་ལོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ལས་སྒོ་བཞི་དང་བཅས་པའི་དུར་ཁྲོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། མེ་འོད་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་བྱ། ལྟེ་བ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་པ་ལ་སྔགས་དགོད་པ་སྟེ། དབུས་སུ་ཨོཾ་བཾ་ཧཱུཾ། ཤར་ནས་གཡོན་བསྐོར་དུ་འདབ་མ་རེ་ལ་ཡིག་འབྲུ་གཉིས་གཉིས་དགོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དབུས་སུ་ཕྲིན་ལས་གང་བསྒྲུབ་པའི་མིང་སྤེལ་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་དགོད་པར་བྱ། དེ་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དམ་ཚིག་པ་བསྐྱེད། ཡེ་ཤེས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས་བསྟིམ། དབང་བསྐུར་རྒྱས་གདབ།

It causes the three worlds to tremble, and all the gods of the subterranean, terrestrial, and celestial realms will offer worship. Even by mere recollection, through the distinction of secret conduct, for those of superior and middling faculties, permission is obtained for the deity in the generation stage, and some signs of perfection arise. All great activities and the accomplishments (siddhi) such as the eight common accomplishments, as well as the ultimate accomplishment of authentic wisdom, will be bestowed in succession; this is the attainment of the supreme Mahāmudrā. Within the state of possessing deity yoga, the secret mantra is taught in reverse order, from hā svā to oṃ, which is the teaching of the secret heart mantra. As for the distinction of its power: "By reciting this mantra, it is accomplished," meaning it is unimpeded like a vajra. "It performs all activities and is virtuous," meaning it is unchanging in the beginning, middle, and end. The application of the yantra for this is as follows: on a cloth from a charnel ground, draw a maṇḍala in the form of a wheel with four gates, surrounded by a vajra fence and a garland of firelight. In the center, draw a ten-petaled lotus and arrange the mantra syllables: oṃ vaṃ hūṃ in the center. From the east, arranged counter-clockwise, place two syllables on each petal. In the center, write the name of whichever activity is to be accomplished, interspersed with the words of exhortation. There, generate the samaya deities of the goddesses' wheel, invite the wisdom deities and dissolve them into the samayas, and perform the empowerment and sealing.

མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་བར་དུ་ཡིག་འབྲུ་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་བསྟིམ་པས་འོད་འབར་བར་བལྟའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ཕྲིན་ལས་འདིར་བསྡུ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཁའ་འགྲོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དང་ནི་རིགས་བདུན་གྱིས་བསྡུས་པ་དེ་དག་གོ། ། དུམ་སྐྱེས་ལཱ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྙིང་པོའི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཌཱ་ཀི་དག་གོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ས་བོན་གྱི་སྔགས་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་གྲགས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ངེས་པར་མྱུར་དུ་གྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཉིད་དོ། ། ས་འོག་གི་སྐུའི་ཌཱ་ཀི་རྣམས་ཀྱི་ཀླུ་ལ་སོགས་པས་ཕྲིན་ལས་བསྒྲུབ་པ། ཡང་ན་མཐོ་རིས་སམ་ནི་མཁའ་སྤྱོད་ཐུགས་ཀྱི་ཌཱ་ཀི་རྣམས་ཀྱི་ལྷའི་ཕོ་ཉས་སོ། ། དེ་བཞིན་མི་ཡུལ་དག་ཏུ་ཡང་། ། ཞེས་ས་སྤྱོད་གསུང་གི་ཌཱ་ཀི་རྣམས་ཀྱི་གནོད་སྦྱིན་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་བྲན་དུ་བཀོལ་བའི་ཕོ་ཉས་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པའོ། ། ལས་ནི་གང་དག་ཡོད་པ་རྣམས་ཞེས་པ་ལས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་དང་། བསྡུས་པ་ཕྲིན་ལས་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། སྔགས་ཀྱིས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་གོ་ཆའི་ལྷ་མོ་དྲུག། མཚམས་མ་བརྒྱད་དེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བཅུ་དགུའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོ་བཞི་རྟ་བབས་དང་ལྡན་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་སྟེ། དེའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཉམ་རྗེས་ལམ་དུ་བྱ་བ་བསྟན་པའོ། །

Up to the point of the offerings, praises, and tasting the amṛta, one should visualize all the syllables and goddesses dissolving [into the deity], blazing with light. In order to show the gathering of the activities of Vajrayoginī and her retinue here, it says: "The ḍākinīs and yoginīs, and those comprised of the seven families." Khaṇḍarohā, Lāmā, and so forth are the ḍākinīs of the essential great bliss. "Of all the ḍākinīs" refers to this very seed-mantra, renowned as the unsurpassed essence that definitively and swiftly brings about accomplishment, which gathers all thirty-two yoginīs. The ḍākinīs of the subterranean body accomplish activities through nāgas and the like; or else, the ḍākinīs of the heart in the celestial realm (khecarī) do so through divine messengers. Likewise, "also in the human realm" refers to the ḍākinīs of speech who dwell on the earth, who perform various activities through messengers who employ yakṣas, rākṣasas, and so forth as servants. "Whatever activities there may be" refers to the accomplishment of the twelve great activities and the condensed four activities, and so on. All of these are accomplished by means of the mantra. This teaches the secret maṇḍala-cakra of the glorious Vajrayoginī. Furthermore, it is the maṇḍala of nineteen yoginīs: the four essential yoginīs, the six armor goddesses, and the eight intermediate goddesses, complete with four gates and archways, and entirely surrounded by charnel grounds. This teaches the practice of bringing the complete ritual to the path during both meditative equipoise and post-meditation.

འདི་ལས་ཤིན་ཏུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་གང་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཟག་པ་མེད་པའི་མཁྱེན་པ་དང་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་འགྱུར་བའི་གསང་བ་བསྟན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་ཕྱིའི་ལྷ་ཀླུ་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ཡང་འདིར་འདུས་ལ། ནང་གི་ནི་དུག་གསུམ་དག་པའི་ཉམས་སྣང་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་ཅི་ཡང་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའོ། ། གསང་ཆེན་བདེ་བ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པ་གང་ཕྱིར་འདི་ནི་བླ་ན་མེད་དེ་ཞེས་ཐབས་ཤེས་རབ་ཐ་མི་དད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ལས་རྣམས་མ་ལུས་གྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་དཔང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རིགས་དྲུག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་རིགས་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མཁའ་འགྲོ་ནི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ། རིགས་ལྔ་པོ་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་འཁོར་ལོ་ལས། མདོར་བཤད་རྒྱས་པར་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པར་བསྟན་ལ་ཚིག་རྒྱ་ཆེར་མ་བསྟན་པའོ། ། འདིར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལྟར་ན། དང་པོར་རང་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་གཅིག་གིས་ཉི་མ་ལ་གནས་པར་བལྟས་ལ། སེམས་བསྐྱེད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གནས་དང་བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་སྲུང་བ་བྱས་ལ། ཚོགས་གཉིས་སོགས་པར་བྱ་བ་དང་། སྟོང་པའི་ངང་ལས་འབྱུང་བཞི་རིམ་བརྩེགས་ཀྱི་སྟེང་དུ། བྷཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རི་བོ་བཟང་པོ་ནི། ལྷུན་པོ་རི་བོ་མཆོག་རབ་སྟེ། བྲི་བར་བྱ་ཞིང་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བློས་བསམ་པའོ། །

What is more supreme than this? It is the teaching of the secret of unchanging great bliss and the wisdom of uncontaminated knowledge. The power of the external gods, nāgas, yakṣas, and so forth of the three worlds is gathered here; as for the internal, the superimpositions are severed by the realization that there is nothing external other than the very experience of the purification of the three poisons. Because the accomplishment of the supreme bliss of the great secret is achieved, this is unsurpassed; it is the essence of the inseparability of method and insight. "It is that which accomplishes all actions without exception" teaches the excellence of the sovereign who arises from the emergence of actions and accomplishments. Now, to teach the secret maṇḍala of the gathered families, the cakravartin of the six families: the glorious Vajrayoginī Ḍākinī is the lord of the family, the source of all five families. From the maṇḍala of the support and the supported of the glorious Cakrasaṃvara Vajradhara, this is not explained in detail, but is taught as a concise summary of the meaning without extensive words. Here, according to the visualization: first, in an instant, one visualizes oneself as Heruka with one face, seated upon a sun disk. Preceded by the generation of bodhicitta, one performs the protection of the place, oneself, and the yoga. Having gathered the two accumulations, from the state of emptiness, upon the four elements stacked in succession, from the syllable BHRŪṂ arises the excellent mountain, the supreme Mount Meru. This is to be drawn and visualized as an object of the mind.

མེ་ཏོག་ནི་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་པའོ། ། འབྲས་བུ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་གེ་སར་དང་ལྡན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཁ་དོག་བཞི་ལྡན་ནོ། ། ཡང་བཟང་པོ་བྲི་བྱ་ཞིང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕོ་བྲང་གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞི་རྟ་བབས་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམ་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་བརྟེན་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ལ། དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་དག་གི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་། དྲུག་པའི་བདག་ཉིད་ལས། རྡོ་རྗེའི་མུ་ཁྱུད་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་འཁོར་ལོ་ཕོ་བྲང་ཆེན་པོར་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཟུགས་ཅན་མ་དང་དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོ་དང་སྦྱོར་བའི་ལཱ་མ་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། སྦྱོར་བའི་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་ལཱ་མ་དང་། དབུས་སུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། ། ཧ་ཧ་ཧེ་ཧེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིན་པོ་ཆེ་ཀེ་ཀེ་རུ་དང་། མརྒཏ་ལྗང་བ་དང་། བཻ་ཌཱུརྱ་དང་། པདྨ་རཱ་གའི་བུམ་པའི་ཤིང་ལོའི་ཁ་རྒྱན་སྟེང་ན་ཐོད་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་བདུད་རྩིས་གང་བ་ལ་རབ་ཏུ་བཞད་ཅིང་དགྱེས་པར་རོལ་པའོ། ། རིགས་དྲུག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་འཁོར་དུ་བཀོད་པ་ནི།

The flower is a multicolored lotus with thirty-two petals atop Mount Meru. The fruit is the hub, complete with filaments, and the multicolored [center] is a crossed vajra possessing four colors. Furthermore, the excellent [maṇḍala] to be drawn is the palace of the maṇḍala, square with four gates and archways, to be visualized as the celestial mansion in which the entirety of the Buddha’s Dharma is perfectly complete. Regarding the constant meditation upon that, the supported wheel of deities is shown: all twenty-four heroes. Their great heroism consists of the Victorious Ones of the five families and Vajradhara, the essence of the sixth. In the great palace of the wheel encircled by a vajra perimeter, there is the ḍākinī inseparable from Vajra Akṣobhya; the Rūpiṇī inseparable from Vairocana; the Lāmā in union with Amogharāja; the Khaṇḍarohā in union with Amitābha; the Ratnolkā of the Ratna family inseparable from Ratnasambhava; and in the center, the glorious Vajrayoginī inseparable from the glorious Heruka, whose nature is the emptiness of the dharmadhātu. As for "Ha Ha He He," it refers to the laughing and joyful play amidst the four skull-cups filled with nectar, which serve as the mouth-ornaments of the vases made of karketana, emerald, lapis lazuli, and ruby. These are arranged as the retinue of the wheel-turning monarch of the six families.

དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཞེས་རིགས་རེ་རེ་ལ་དཔའ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ཅན་བཞི་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་སྟེ། སོ་སོའི་འཁོར་ལོ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། གཙོ་བོ་ལ་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་གི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་མཚམས་སུ་བུམ་པ་བདུད་རྩི་ཅན་ཀ་པཱ་ལ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། ། དེར་ནི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྒྱན་ཆ་ལུགས་དང་ལྡན་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཉིད་ནི་མཚམས་མ་བརྒྱད་དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་བཀོད་པའོ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱབ། ། ཅེས་པ་གསུམ་ཀུན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པས་ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རོལ་པས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་བདེ་མཆོག་ཡིན། ། ཞེས་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མངའ་བའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་འགྲོ་བ་གཞན་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་སྟོན་པའོ། ། དེ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་བཛྲ་ཏྭ་ལ་སོགས་ནས། ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལའི་བར་དུ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་བསྡུས་པ་ཉིད་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པར་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡིས་ཞེས་ལྷ་དྲག་པོ་འཇིགས་བྱེད་ཨུ་མར་བཅས་པ་འདུལ་བ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རབ་གཏུམ་སོགས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པས་བྱ་བ་ཀུན་ནི་འཇུག་ཅིང་མགོ་ཟུག་པ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་ཡོངས་སུ་ཐིམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བས་ནི། གདུལ་བྱའི་མིང་ནི་འདུལ་བྱེད་ལ་བཏགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེས་སྔོན་བྱུང་བསྟན་ཅིང་།

The "twenty-four heroes" refers to each of the families being completely surrounded by four heroes and their consorts. Their respective cakras are completely surrounded by the vajra, the wheel, the crossed vajra, the lotus, and the jewel. The central deity is surrounded by a garland of vajra flaying-knives, with vases containing amṛta and kapālas at the intermediate points. There, the heroes are Khaṇḍakapāla and the others, complete with their ornaments and attire. The ḍākinīs are the eight intermediate goddesses, the arrangement of the samaya-cakra. "By the heroes and heroines, all these beings are pervaded"—this means that through the play of wisdom in all three, they play within the outer, inner, and suchness. "The ḍākinī-net is Cakrasaṃvara" indicates that the very essence of possessing great compassion is connected to the welfare of other beings. From that, the heroes of the maṇḍala are from Vajratāla up to Khaṇḍakapāla. These twenty-four heroes, who have been primordially established in the places and near-places of Jambudvīpa and so forth, embody the inseparable body, speech, mind, qualities, and activities of bliss and emptiness. They subdue the fierce deity Bhairava together with Umā. Because the yoginīs, such as Pracaṇḍā and the rest, are non-dual with them, all activities are engaged in: initiating, bringing under control, enjoying, and completely dissolving. Through this, abandonment and the perfection of wisdom are attained; thus, one should understand that the name of the "tamer" is applied to the "tamed." This concludes the account of the past events.

རྗེས་འཇུག་ལ་སྒྲུབ་པ་པོས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ། ཐོག་མར་རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དྲུག་རིགས་དྲུག་ལྡན་དེར་ཞུགས་པར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་དང་། རྒྱུན་རྣལ་འབྱོར་པས་མྱུར་དུ་གྲུབ་ཅིང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་བཞག་པས་ཞེས་ལམ་གོམས་པར་བྱ་བ་ལ། འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལྷའི་སྐུའི་རྣམ་པ་གསལ་བར་རོ། ། རིམ་པ་གཉིས་མཉམ་པར་གནས་པ། སྔར་བཤད་པ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་ལེའུ་སོ་གཉིས་པར་གསུངས་པ་དང་། འབྲེལ་བ་འམ་དེ་ལས་འདིར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་དེ་འདྲ་བའི་བདེ་མཆོག་བརྗོད་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་འབྱུང་ཞིང་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་འཁོར་ལོ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་སྙིང་པོ་གསང་བ་གྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ནི་དཔལ་སྡོམ་པ་རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར། དམ་ཚིག་དང་། ལུས་དང་། བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་གདོད་ནས་གྲུབ་ཅིང་ཀུན་ཁྱབ་པར་གནས་པ་ལམ་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་མ་ཡང་དག་པར་འདུས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེས་ལེགས་པར་གསུངས་ཞེས་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ལྷག་པར་གྱུར་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རེ་རེའི་ཞེས་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཞིང་སྐྱེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ། འཁོར་ནི་བྱེ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་མཁའ་འགྲོ་རྡོ་རྗེའི་རིགས།

Regarding the realization for the followers, the practitioner should first visualize entering the six cakras of the maṇḍala that condenses the families, which possess the six families; this is the time of realization. Furthermore, for the yogi to train in the path by quickly achieving accomplishment and remaining in profound meditative equipoise, one should clearly meditate on the form of the deity, the nature of the cakra, at all times. As it is said in the thirty-second chapter: "By the ritual previously explained, the two stages abide in equipoise." This refers to the connection, or rather, here the Vajraḍākinī is the Blessed One Heruka himself. To express the supreme bliss of such a nature, all families arise from it; it is the very essence of the condensed cakra connection. In order to demonstrate the secret accomplishment of that very heart mantra, the Great Cakra is the maṇḍala of the six families of the glorious Saṃvara. The maṇḍalas of the samaya, the body, and the bhaga are primordially established and abide pervasively; these are to be taken as the path itself. This is the body, speech, and mind of the Buddhas, the Tathāgatas, and the heroic lords of yoga, all perfectly gathered as the various aspects of the wisdom of the glorious Vajradhara; thus, the greatness of the nature is shown. Furthermore, regarding each of the ḍākinīs—both the innate and the field-born yoginīs—they are completely surrounded by retinues numbering in the tens of millions, which are immeasurable. As for the yoginīs of the heart mantra, Vajrayoginī belongs to the Vajra family of ḍākinīs.

ལཱ་མ་དང་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་ནི་ལས་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་བྱེད་དགེ་བ་ཡིན། ཞེས་བར་ཆད་མེད་པར་འགྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཉིད་དོ། ། ལེའུའི་མཚན་བསྟན་པ་ནི། དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་མའི་གནས་ཉིད་གྲུབ་པའི་རིགས་བསྡུས་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་གི་ལེའུ་སྟེ། བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཁྱད་པར་གསང་ཆེན་རབ་བསྒྲུབ་ཆོ་ག་སྒྲུབ་པོས་གོ་འཕང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྱུ་མའི་རྣམ་འཕྲུལ་གར། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པས་མི་འཆི་སྒྲོན་མེར་ལྡན་པས་གྲུབ་པའི་གསང་བ་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་བསམ་གཏན་མཐར་ཕྱིན་ཅིང་སྡོམ་པའི་གསང་བ་སྤྱོད་པ། མགོན་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་གོམས་པར་འགྱུར་བས་ནི། སྤྱོད་པ་སྤྲོས་བཅས་དང་སྤྲོས་མེད་ལ་གནས་པས་དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་བྱེད་པ་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་ལུས་ཀྱི་ཆོ་གའི་གྲུབ་པ་དངོས་གཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་དུ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། ཞལ་གྱིས་གྲུབ་པས་བདག་ཉིད་མངོན་ཤེས་ཕྲ་མོ་དང་ལྡན་པས། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་དོན་བཤད་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་ནི་ལམ་མྱུར་དུ་གཅོད་པ། ཇི་བཞིན་ཆོ་ག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྗེ་བཙུན་མའི་སྙིང་པོ་གཉིས་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཞིག་གིས་ནི་གང་ཟག་དེ་སྤྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །

Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī belong to the Action, Lotus, and Jewel families, respectively. Regarding these and the other yoginīs, it is said: "They are the virtue that accomplishes all siddhis." This refers to the very perfection of unimpeded accomplishment. To present the chapter title: This is the explanation of the forty-eighth chapter, the supreme secret maṇḍala of the unsurpassed great compendium of the accomplished families, the very abode of the heroes and ḍākinīs. The practitioner of the ritual for the special great secret accomplishment attains the state of the great bliss, the illusory manifestation of the dance. By realizing the characteristics of the "seven-birth" [individual], and possessing the lamp of immortality, the secret of accomplishment is achieved. In that regard, the yogi who has perfected concentration and engages in the secret conduct of the vows, through familiarization with the conduct of the Protector, abides in the elaborate and unelaborate conduct, thereby bringing about the siddhis very swiftly. In order to grasp the actual accomplishment of the ritual of the seven-birth body, it says: "Furthermore, that which is to be explained next..." This refers to where Heruka is. Having accomplished the faces, he possesses the subtle superknowledges himself; thus, the meaning of the eleventh chapter is explained. The object of accomplishment is the swift traversal of the path. The ritual as it is refers to the meaning connected with the two heart mantras of Śrī Heruka and the Venerable Lady. By whoever—that individual—through the mere knowledge of the extremely unelaborate conduct as the object of the mind...

རྣམ་ཤེས་གཞན་དུ་སྤྲོ་བ་གྲོང་དུ་འཇུག་དང་འཕོ་བའི་ནད་ཀྱིས་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་འགྱུར་བ། ། དབང་པོ་རབ་ཀྱིས་ཚེ་འདི་ཉིད་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་སུ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པའོ། ། སྔགས་པས་འབྲས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཕྱུགས་གཟུགས་བྱ། ། ཞེས་པས་ཁྱད་པར་གསང་བའི་འཕོ་བའི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པས་ལྐོག་ཏུ་ཕྲིན་ལས་བྱ་བ། སཱ་ལུ་དང་འབྲུ་ལས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྦྱོར་བས་ལམ་དུ་བྱ་བ། དུད་འགྲོ་ནི་མི་དང་གླང་པོ་རྟ་བོང་དང་། རུས་སྦལ་དང་། རྔ་མོ་ཕག། སྣ་ཚོགས་ནི་འདི་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་བདུན་རིམ་པར་ཐོབ་པ་འགའ་ཞིག་སྟེ། འདི་དག་ལ་སོ་སོའི་རྣམ་ཤེས་ལྡན་པར་དམིགས་ཤིང་། ལྷའི་འོད་ཟེར་གྱིས་འདི་ལ་ཌཱ་ཀི་མ་སྤྱན་དྲངས་པ་བསྟིམ་པས་ནི། སྲོག་འཕྲོག་པར་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས། ཕྱུགས་འདི་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཌཱ་ཀི་བསྐུལ་བའོ། ། འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཡིས། ། འདི་དག་ལ་ནི་བཤད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། ཇི་ལྟར་མིའི་འགྲོ་བ་ལ་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་དུད་འགྲོ་བ་ལ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། མི་ནས་མིར་གྱུར་བདུན་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སྟོབས་མཆོག་དངས་བྱེད་པའི། ། ནུས་པ་ལུས་ལ་རྫོགས་གྱུར་ཏེ། ། འབྱུང་བ་བརྟན་ལ་འོད་སྙིང་པོ། ། རླུང་ནི་ནམ་མཁའ་སྲོག་གསང་གིས། ། མཁའ་ལ་ལྡིང་ཞིང་བདུད་རྩི་ཐོབ། ། ཚེས་བརྒྱད་ཞུན་མེར་གྲིབ་མ་ལ། ། བདུན་འགྱུར་བྱ་རྒོད་རྐང་མིག་ལྟ། ། དེ་ལས་ཐེ་ཙོམ་མེད་པར་འགྱུར། །

By projecting consciousness elsewhere, entering a corpse, or through the illness of transference, one will swiftly attain accomplishment. Those of the highest faculties transform into the body of wisdom in this very life. The mantra practitioner should, from rice flour, fashion the form of an animal in successive stages. Thus, one should perform secret activities in private, accompanied by the visualization of the special transference. One should take the path through the application of images made from sālu rice and other grains. As for the animals—humans, elephants, horses, donkeys, tortoises, camels, and pigs—these various beings are some who have successively attained the state of the "seven births." Visualizing these as possessing their respective consciousnesses, and by inviting the ḍākinīs with the deity’s light rays and dissolving them into these forms, one becomes capable of seizing the life-force. This is the invocation of the ḍākinīs of action regarding these animals. To understand their specific nature: "Just as by their characteristics," it is explained that just as there are those of the seventh birth among the human realm, it is the same for the animal realm. As it is said: "In the seventh birth from human to human, the power that clarifies the supreme vajra strength is perfected in the body. The essence of light in the stable elements, the wind, and the secret life-force of space, one soars in the sky and attains the nectar. On the eighth day, in the shadow of a lamp, look at the vulture’s foot seven times; from that, there will be no doubt."

ཞེས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཌཱ་ཀི་རང་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལས་སྐྱེ་བ་བདུན་གྱི་ངེས་པ་བསྟན་པ་ནི། སྐྱེ་བ་གཅིག་དང་ཞེས་པ་ནས། འགྲོ་ནའང་ངང་པ་ལྟར་དལ་གྱིས་འགྲོ་བ་དང་། རྫུན་མི་སྨྲ་བ་དང་། སྐད་ཀྱི་གདངས་སྙན་པ་དང་། གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་བདུན་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ངེས་པའོ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གའི་རོ་ཙ་ན། ། ཞེས་པ་སྲོག་གི་ས་བོན་ནོ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བླངས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འཁྲུལ་འཁོར་དང་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ནི་བཟླས་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྙིང་པོ་ལ་དཔའ་མོའི་གོ་ཆའི་སྔགས་བཏགས་པ་བསྐྱེད་རིམ་དང་འབྲེལ་པའོ། ། རྫོགས་རིམ་དུ་རླུང་གིས་བྱེད་པ་དང་བསམ་གཏན་གྱིས་གསང་བའི་འཕོ་བའི་བྱ་བས་དེའི་ཐིག་ལེ་དབང་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་གཞན་ལ་གྲོང་འཇུག་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཐོབ་པ་ལས་ཕན་ཡོན་ནི། དེ་ནི་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་པ་ནས། འདི་ནི་རང་དགའི་གཟུགས་འཆང་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཐོབ་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་ལུས་སུ་འགྱུར་བ་བསྟན་པའོ། ། འདིའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རང་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུར་གསལ་བ་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལ་སྙིང་པོ་གཉིས་པོས་འཁོར་བར་བལྟས་པ་ལས་འོད་སྤྲོས་ཏེ། བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཕུལ་ཏེ། དེ་དག་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ། བདག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་བགྱིད་པས།

This is the meaning of what is taught in the Vajra Essence: The Tantra of the Self-Arisen Ḍākinī. Regarding the explanation of the certainty of seven births, from the words "one birth" up to "even when walking, they move slowly like a swan, do not speak lies, have a melodious voice, possess great majesty, and so forth," the definitive establishment is complete. The phrase "the rocanā at their heart" refers to the seed syllable of the life-force. "Having taken it by the wise" refers to the yogi of the two stages performing the application of yogic exercises and visualization. "Having recited the heart mantra" refers to the generation stage, where the armor mantra of the Heroine is appended to the heart mantras of the Father and Mother. In the completion stage, through the activity of the winds and meditative concentration, one brings the secret transference under control; this is the "entering the city" of wisdom into another object. Regarding the benefits of attaining that very state, from the words "by merely showing that" up to "this will assume a form of its own choice," the meaning is that one attains the five clairvoyances and is shown to become a wisdom body. The meaning of this is as follows: visualizing oneself clearly as the body of glorious Heruka, one sees the two heart mantras circling the seed syllable at the heart. Light radiates from them, inviting the Guru and the meditational deity into the space in front. Having presented various offerings, one makes this supplication: "Once I have attained Buddhahood, I shall act for the benefit of wandering beings."

གང་ཟག་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་འདིའི་ལུས་འདི་བདག་ལ་གནང་ཞིང་རང་དབང་ཐོབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། དེའི་ཉེ་བའི་མཚན་མ་རྨི་ལམ་དང་ཉམས་ལ་གསལ་བའི་རྟགས་ཅུང་ཟད་བྱུང་བ་དང་། སྔར་བྱས་པའི་མི་དང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བདུན་པོ་ལ་དམིགས་པ་གཏད་པས། ལུས་ཅུང་ཟད་འགུལ་ཞིང་གཡོ་བའམ་འཕར་བ་བྱུང་ན། ཁམས་གཞན་གྱིས་བདུད་རྩི་ལེན་པ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ནི་དཔལ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀའི་བཞེད་པའོ། ། ཡང་ན་བདག་གི་ས་བོན་ལས་ཌཱ་ཀི་མ་བསྐུལ་བས། ཌཱ་ཀི་མའི་སྐུའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་དཀར་ནག་གི་མཚམས་ནས་རྣམ་ཤེས་སྲོག་གི་ཐིག་ལེ་ཨ་ཤད་ལྟ་བུ་དང་བཅས་པ་དེ་བླངས་ཏེ། མདུན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་བསྟིམ་པར་བྱ་བ་འདིས་ནི་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་དཔལ་ཛཱ་ལནྡྷ་རའི་བཞེད་པའོ། ། ཡང་རང་ལྷར་གནས་པའི་ས་བོན་ལས་འོད་སྤྲོས་ནས་རླུང་རྩོལ་དྲག་ཏུ་བྱས་ཏེ། འོད་ཁ་དོག་ལྔ་སྤྲོས་པས། དེའི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བསྟིམ་ནས་ཚུར་དྲང་ཞིང་། ཡང་རང་གི་སྣ་སྒོ་གཡས་ཀྱི་རླུང་ཕྱིར་སྤྲོ་བ་དང་བསྟུན་ཏེ། འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་དེའི་སྣ་སྒོ་གཡོན་ནས་ཞུགས་པས་དེའི་ལུས་ཀྱི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། སྲོག་འཕྲོག་པའི་ཐིག་ལེ་ཚུར་བྱུང་བས་མདུན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་གི་སྣ་སྒོ་གཡོན་ནས་ཞུགས་ཤིང་ཐིམ་པར་བལྟ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱས་པས་དམིགས་པ་གསལ་བར་འགྱུར་བས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། མཁས་པས་ཤིང་ལོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་ལུས་ལྗོན་ཤིང་གི་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བ་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་ལས་སོ། །

One should offer this prayer: "Please grant me this body of a person who has taken seven births and grant me mastery over it." When some slight signs of clarity appear in dreams or meditative experiences as proximate indications, and one focuses the visualization upon the seven previously mentioned forms of humans, animals, and so forth, if the body moves, wavers, or throbs slightly, one should act as if taking nectar from another element; this is the system of the glorious Ḍombi Heruka. Alternatively, by invoking the ḍākinī from one's own seed-syllable, the light rays from the ḍākinī’s body extract the consciousness—the life-drop (srog gi thig le)—together with the "A-shad" stroke, from the junction of the white and black parts of the heart. This is then dissolved into the image in front; this is the system of the glorious Jālandhara, which brings about swift accomplishment. Furthermore, light is radiated from the seed-syllable of oneself abiding as the deity. By exerting the winds forcefully, five-colored light rays are emitted and dissolved into the five sense-consciousnesses of the [target]. Drawing them back, one synchronizes this with the exhalation of the right nostril; as light rays are emitted, they enter through the left nostril of the [target], gathering all the power of that body. As the life-stealing drop emerges, one visualizes it entering and dissolving through the left nostril of the images in front. By practicing this repeatedly, the visualization becomes clear and swift accomplishment is attained. The wise should understand that the transformation of one's own body into the form of a tree, as mentioned in the phrase "tree leaves" and so forth, is the practice of the twelfth chapter.

ཡང་ཕྱུགས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལེའུ་ཞེ་བདུན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བ་ཉིད་དོ། ། མི་རྣམས་ཞེས་པ་ནས་འགོག་བྱེད་ཡིན་གྱིས་ལོག་རྟོག་དགག་པ་བསྟན། གླང་པོ་རྟ་དང་ནས་ཁྲུང་ཁྲུང་ཁྲའི་བར་གྱིས་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྲིད་པ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་པས། དུས་སྦྱོར་དང་ཉི་ཁྱིམ་རྣམ་པར་དག་པས། ལས་ཀྱི་རླུང་དག་པས། ས་ར་ས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་སའི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པས། བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་དག་པ་ལྷའི་གཟུགས་སུ་དེ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལས་ཀྱི་ལུས་རྣམ་པར་དག་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་བསྟན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡོད་མ་ཡིན་གྱི་བར་གྱིས་ནི། འོད་གསལ་ལས་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུར་ལྡང་བའི་ཆེ་བ་སྟོན་པ་སྐད་ཅིག་མའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དག་པ་ཧེ་རུ་ཀར་གྱུར་པས་བདེ་ཆེན་མི་འགྱུར་བའི་གནས་ཐོབ་པར་སྟོན་པའོ། ། ལེའུའི་མཚན་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ་ཞེ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་ཉི་མའི་སྙིང་པོས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་འཁོར་ལོ་དོན་ཀུན་བྱེད་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་སྤྱོད། ། གང་དུ་གནང་ལ་འབེབས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གསང་བ་ལས་ཀྱང་རབ་དབྱེ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་སྡོམ་པ་བསྡུས་པ་ཉིད། ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདིར་གོང་དུ་གསུངས་པའི་བསམ་གཏན་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལས་རབ་འབྱམས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ནི། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ཉིད་དོན་མདོར་བསྟན་པའི་གསང་བ་སྟེ།

Furthermore, by the words "by the cattle themselves" and so forth, the meaning of the forty-seventh chapter is transformed. From the words "human beings" onwards, the refutation of misconceptions is shown. From "elephants, horses" up to "cranes and hawks," it is shown that the yogi who has purified the twelve links of dependent origination attains the wisdom body of purified becoming. Through the purification of afflictions, actions, and suffering; through the purification of the zodiacal signs and the solar mansions; through the purification of the karmic winds; and through attaining the mastery of the earth, the garuḍa, and the earth-lord, all that is good and bad is purified and becomes the form of the deity. Thus, the vajra body, the complete purification of the karmic body, is shown. From the words "does not exist in the three worlds" onwards, the greatness of arising from the clear light as the body of union is shown; by becoming Heruka through the purification of the three doors of liberation and momentary wisdom, it is shown that the state of unchanging great bliss is attained. The title of the chapter is the explanation of the forty-ninth chapter, which is to be accomplished through the seven births. The glorious Sūryagarbha [states]: "The wheel of Vajrayoginī, the performer of all purposes, carries out enlightened activity. Wherever it is granted, the secret homa is taught as the supreme distinction, the very summary of the vows." This is the meaning. Here, in order to show the summary of the source text for the vast enlightened activities from among the meditative concentrations and secret mantra practices taught above, it says: "Then, the ritual of homa..." This is the secret that briefly shows the essential meaning.

ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐུན་མོང་བ་དང་ཁྱད་པར་བའི་ལྷ་མཆོད་པས། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ངེས་པར་དབང་དུ་བྱེད་འགྱུར་བ་ནི་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཡང་དག་ཆོ་ག་ནི་སྤྱིར་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས། འདིར་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་གང་གིས་ནི་གསང་ཆེན་གྱི་ཆེ་བ་དཀའ་བ་མེད་པར། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་འགྱུར་བཤད། ། ཅེས་སྔོན་བྱུང་དང་རྗེས་འཇུག་ལ་དགོངས་པའོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། དང་པོར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་གནས་དབེན་པར། ནུབ་མོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་འོད་གསལ་གྱི་ངང་དུ་ཉལ་བ་ལས། རྨི་ལམ་ལོངས་སྐུའི་ཚུལ་དང་སད་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཚུལ་ལས་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་། གནས་དང་བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་སྲུང་བ་བྱས་ནས། ཚོགས་གཉིས་བསགས་པའི་རྗེས་ལ། འབྱུང་བཞི་རིམ་བརྩེགས་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ལྟེ་བར། པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་ཉི་ཟླ་པདྨའི་དབུས་སུ་ས་བོན་བཾ་དམར་བ་ལས་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་འོད་འབར་བ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་བསྐུལ་ཞིང་མཆོད་པར་གྱུར། འོད་དེ་ཚུར་འདུས་པ་ལས་དཔལ་རྗེ་བཙུན་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ། སྐྲ་གྲོལ་བ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་ཀ་པཱ་ལ་བདུད་རྩིས་བཀང་པ་འཛིན་པ། གྲུ་ཁུགས་སུ་ཁ་ཊྭཱཾ་གཡོ་པ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་ཞིང་གཡོན་བསྐུམ་པས་དུས་མཚན་དང་འཇིགས་བྱེད་མནན་པ།

By worshipping the common and extraordinary deities through the distinctions of the suchness of the outer and inner, one will accomplish the mundane and supramundane accomplishments (siddhi). That which is "certainly brought under control" refers to all objects of focus. Regarding the "authentic ritual," generally, from the distinctions of the extensive and concise maṇḍalas of the glorious Cakrasaṃvara, here is explained the activity of the clear realization of the glorious Vajrayoginī, by which the greatness of the Great Secret is attained swiftly and without difficulty. This was said with the past and future followers in mind. Now, for the detailed explanation: first, as for the deity yoga, in a secluded place, one sleeps at night in the state of the clear light of the Dharmakāya. Then, from the dream state as the Sambhogakāya and the waking state as the Nirmāṇakāya, one generates the bodhicitta. Having performed the protection of the place, oneself, and the yoga, and after accumulating the two collections, one visualizes the four elements stacked in sequence. In the center of the celestial palace, upon a lotus, from the vowels and consonants arise the sun, moon, and lotus. In their center, from the red seed-syllable Bāṃ, a vajra-knife (kartṛ) blazes with light. Light radiates from it, invoking and making offerings to the heart-minds of the assembly of deities of the glorious Cakrasaṃvara, who are primordially established. That light gathers back, and from it arises the glorious Venerable Lady, with one face, two arms, and three eyes. Her hair is loose. In her right hand she holds a vajra-knife, and in her left she holds a kapāla filled with nectar. A khaṭvāṅga rests in the crook of her arm. With her right leg extended and her left drawn in, she tramples upon Kālarātri and Bhairava.

ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དབུ་ལ་བཅིངས་པ། མགོ་བོ་རློན་པའི་དོ་ཤལ་ཅན། རུས་པའི་རྒྱན་ཆ་ལྔ་དང་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པས། དར་དཔྱངས་ཀྱིས་མཛེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱོགས་བཞིར་ཌཱ་ཀི་མ་དང་ལཱ་མ་སོགས་པ་པདྨ་ལ་གནས་པ། ཕྱོགས་བྲལ་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པའི་སྟེང་ན་ཀ་པཱ་ལ་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་ཅན་ནོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་འཁོར་ལོའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་གསལ་བར་བལྟས་ལ། གནས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་གོ་ཆ་བགོ་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་པ་བསྟིམ་པ་དང་དབང་བསྐུར་ཞིང་། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ཕྱི་ནང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་བསྟོད་དང་། ལྟེ་བར་ས་བོན་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ལ་དམིགས་ནས་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཞེས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ལས། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་མེ་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་ལྷ་ཚོགས་གསལ་བར་བལྟ་བའོ། ། ཐུན་གཉིས་བར་དུ་ནི་མཆོད་བསྟོད་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་ནི་ཚེ་དང་དབང་ཐང་འཕེལ་བའི་དོན་དུའོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་ནི། མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཐོབ་གྱུར་ནི་ཨ་དྷ་རི་ཤི་གྷ་མན་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། རང་གི་ལུས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐ་མལ་པའི་ལུས་འདི་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་དབང་གི་ཐབ་ཁུང་ལ་དབྱིབས་ཟླ་གམ་པར་རོ། ། གོམ་ས་ནི་བ་ལང་དམར་སེར་གྱི་ཤ་དང་། མྱོས་བྱེད་བསྲེ་བ་ད་དུ་ར་དང་ངོ་། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་ནི་དེའི་དུས་སུ་ལག་པའི་མཆོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་སྟེ།

A garland of skulls is bound upon the head, and there is a necklace of fresh heads. Adorned with the five bone ornaments and precious jewels, he is beautified by hanging silk scarves. In the four directions are ḍākinīs, lāmās, and others, seated upon lotuses. In the intermediate directions, atop precious vases, are skull-cups filled with nectar. Then, having clearly visualized the eight goddesses of the samaya maṇḍala, one should bless the three places, don the armor, invite the wisdom maṇḍala and dissolve it, confer the empowerment, and seal it with the glorious Vajrasattva. One should then perform the yoga of recitation, focusing on the seed syllable at the navel surrounded by the mantra, along with the outer, inner, and suchness offerings and praises. Regarding that, the Maṇḍalacakratantra states: "Meditating on all the deities." This means clearly visualizing the assembly of deities in the heart of the fire god within the hearth for all activities. Between sessions, one should perform the homa fire offering accompanied by offerings and praises for the purpose of increasing longevity and charisma. As for its benefits: "Attaining the state of a sky-goer" means attaining the wisdom body (jñānakāya). "One's own body by that very [means]" means that the ordinary body of the yogi is completely purified. Regarding that, first, the shape of the hearth for the empowerment is a crescent moon. The materials are the flesh of a reddish-brown cow mixed with intoxicants such as datura. At that time, the left hand is associated with the hand offering.

དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། མེ་ལྷ་དམར་བའི་སྙིང་གར་ལྷ་ཡང་དམར་བ་སྟེ། ཞག་བདུན་ལ་སོགས་པར་སྤེལ་ཚིག་དང་ལྡན་པས་ཕྲིན་ལས་ལ་སྦྱར་བས་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུའམ། བརྒྱ་བྱིན་ལྟ་བུ་ནུས་ལྡན་ཡང་དབང་དུ་གྱུར་ན། ཕྲན་ཚེགས་མི་ནི་སྨོས་མི་དགོས། ། དེས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་པར་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པའོ། ། ལས་ཀྱི་བྱ་བ་ལས། ཁ་ཆུ་ནི་བ་དམར་སེར་གྱི་ཁ་ནས་འབབ་པ་སྟེ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ག་ཎ་ཙཀྲའི་དུས་ཀྱི་ཤ་ལྔའི་བདུད་རྩི་ཟོས་ནས་སྐྱུགས་པ་དང་། སོ་ཤིང་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དེ་དག་དང་ནི་སྦྱར་བ་ལས་ཡང་འབྲས་ཕྱེས་དྲིལ་ཕྱིས་བྱས་པའི་རང་གི་ལུས་མཉེས་པ་དྲི་མ་དེ་བཞིན་ཆགས་པ་དང་མྱོས་བྱེད་ད་དུ་ར་འམ། ཡང་ན་མ་ད་ན་མིང་དང་བཅས་པ་ནི་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་མེ་པ་ཥ་མ་ན་ཡ་ཧྲཱིཿཛཿཀུ་རུ་ཧོཿཞེས་མིང་སྤེལ་དང་བཅས་པས། ཁམས་གསུམ་བདག་ནི་དབང་དུ་འགྱུར་བ་ལ་ཌཱ་ཀི་ཕྲིན་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ཕྱི་ནང་དུ་ཡང་དག་བར་གྲུབ་པའོ། ། ད་ནི་དགུག་པའི་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ནི། རང་འབྱུང་གི་ནི་མཚལ་དང་ནི་རིགས་ལྡན་གྲུབ་པར་བྱ་བ། རློན་པའི་ཟས་དང་ཟོས་པ་ནི་སྐེ་ཚེ་ཡུངས་མར་བཙོས་བ་སྐྱུག་པའོ། ། མིའི་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མའི་སྐྲ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། མིང་སྤེལ་དང་ལྡན་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པས་མོད་ལ་འགུགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་ཐབས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་དྲག་པོའི་བྱེ་བྲག་མཛའ་བོ་ནང་དབྱེ་བར་བྱ་བ་ནི། བསྒྲུབ་བྱའི་སྐྱུགས་པ་དང་ཡང་ཟག་པ་སྐྲ་དག་སྟེ། ནིམ་པའི་ཤིང་ལས་སྦྱིན་སྲེག་རབ་སྦྱར་ཏེ།

Possessing the pouring and ladling spoons, one should perform one hundred and eight homa offerings. When the deity is red, the fire-god Agni is also red. If, by applying the ritual activity with the insertion of the name for seven days or more, even a powerful being such as a Buddha or Śakra is brought under control, there is no need to mention minor humans. This teaches that it brings about accomplishment very swiftly. Regarding the ritual actions: the saliva is that which flows from the mouth of a reddish-yellow cow. Alternatively, the yogi, having consumed the five meats and five nectars during the gaṇacakra, vomits them; these, combined with the ashes of burnt tooth-sticks and rice flour, are used to rub the body. Then, with the ointment of desire and intoxicants such as datura or madana, together with the name—saying "I, the master of the three realms, summon [Name]! Ākarṣaya me paśya mana yā hrīḥ jaḥ kuru hoḥ"—and the insertion of the name, the ḍākinīs are applied to the ritual activity, and it is perfectly accomplished both externally and internally. Now, regarding the application to the activity of summoning: using self-arisen vermilion and the substances of a noble family, one should prepare fresh food and the vomit of one who has eaten. If one performs a homa with the hair of a young human maiden, together with the insertion of the name, she will be summoned immediately through one hundred and eight offerings and so forth; this teaches the greatness of the method. Now, regarding the specific fierce activity of causing a rift between friends: using the vomit and the defilements and hair of the target, one should perform a homa with nimba wood.

མིང་སྤེལ་བ་དང་བི་དེ་ཤ་ཡ་དང་རང་ཁ་ལྷོར་བལྟས་པས་མེ་ལྷ་ནག་པོར་བསྐྱེད་པས་མོད་ལ་དབྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་ནང་འཐབ་པའམ་སོ་སོར་འགྲོ་བའོ། ། ཡང་དྲག་པོའི་ཐབ་ཁུང་དུ་མེ་ལྷ་ནག་པོའི་སྙིང་གར་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པ་རབ་མཉམ་བཞག་པས་ཤེས། དམ་ཚིག་པ་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་པ་བསྟིམ་པར་བྱས་ཤིང་བསྲེག་རྫས་ད་དུ་རའི་ལྡུམ་བུ་ལ་བུད་ཤིང་བྱ་སྟེ། བྱ་ཁྭ་ཏའི་གཤོག་པ་དང་། ཡུངས་མར་མེས་གདུངས་པ་ལ་བསྒྲེས་པ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་མཱ་ར་ཡ་ཨུ་ཙ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པར་གྱུར་ན་ནི། གདོན་མི་ཟ་བར་འཕྲལ་དུ་འཆི་བའམ། སྐྲོད་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཕ་རོལ་གྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པ་ནི། ཟས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་དེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སྤྱོད་ལམ་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྔགས་པས་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དུས་རྟག་ཏུ་ཚམ་ངམ་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་ན་སྲུང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལ་བགེགས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། མཉམ་ལངས་དུས་སུའོ། ། གཉིད་ལོག་མ་ལོག་འདུག་པའམ། ། ཞེས་པའི་དོན་ལ་འོད་གསལ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་ཧཱུཾ་དང་ཐིག་ལེ་ཁ་དོག་ལྔ་ལྡན་ལ་དམིགས་པས་ལམ་དུ་བྱ་བ་དཔལ་ལ་བ་ཆེན་པོའི་བཞེད་པའོ། ། ཡང་རྒྱས་པའི་ཐབ་ཁུང་ཁ་དོག་ཙནྡན་དང་ཡུང་བ་བྱུགས་ཤིང་སྒྲོན་མེ་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པ་མེ་ཏོག་སེར་པོས་མཆོད་ཅིང་། ཝའི་ཤའི་སྲེག་བླུགས་བརྒྱ་དབུལ་ཞིང་། འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཡམ་ཤིང་གིས་མཆོད་པ་ལས།

By inserting the name [of the target] and the word vidēśaya, and by facing south, one visualizes the Fire God (Agni) as black; through this, they will be separated immediately—meaning they will engage in internal strife or go their separate ways. Furthermore, in a wrathful hearth, one should visualize the wheel of deities (devacakra) in the heart of the black Fire God while remaining in meditative equipoise. Into the commitment being (samayasattva), one should dissolve the wisdom being (jñānasattva). For the fire-offering substances, use datura plants as fuel, along with crow feathers and mustard oil heated by fire. If one performs the homa offering one hundred and eight times with the mantra māraya uccāṭaya hūṃ phaṭ, the meaning is that the target will undoubtedly die immediately or be driven away. As for the yogi being unassailable by the obstacles of others' magical wheels and the like: regarding food and so forth, at all times during daily activities, if the mantra practitioner maintains the divine pride of the deity and constantly performs the recitation of the secret mantra with fierce intensity, it is a great protection; in that case, there are no obstacles. This refers to the time of rising from meditative equipoise. Regarding the meaning of "whether asleep or awake, sitting or standing," the intention of the glorious Lwa-ba-chen-po is that one should take the path of clear light (ābhāsvara) by focusing on the wheel at the heart, which consists of the syllable hūṃ and a five-colored drop (bindu). Furthermore, for the enriching hearth, smear it with sandalwood and turmeric. Offer the five lamps and the five nectars (amṛta), and worship with yellow flowers. Offer one hundred burnt offerings of jackal meat and worship with sacrificial wood (samidh) that bears fruit.

ཡང་དག་སྦྱིན་བླུགས་བྱེད་པའི་མི་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བརྗོད་པ་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་རྩ་འཁོར་ལོ་རྣམས་སུ་ལྷ་ཐམས་ཅད་གསེར་མདོག་ཏུ་བལྟས་ལ། སྤེལ་ཚིག་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཡང་བརྗོད་པས། དུས་གསུམ་དུ་ཕྲིན་ལས་འདིར་རིན་པོ་ཆེའི་བྱེ་བྲག་གིས་དེ་ནི་ཟླ་བ་གསུམ་རྗེས་ལ་ནུས་པ་མངོན་དུ་འབྱུང་བ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་དབུལ་བ་འཇིག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་མཐོང་ཆོས་མྱོང་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་རྒྱས་པའི་ཐབ་ཁུང་དང་ལྡན་པ་ལ་ཤ་ཆེན་པོ་དང་མ་ད་ལ་བརྟེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ལ་ལ་ཞིག་དབང་དུ་གྱུར་པ་མྱོས་བྱེད་ལྡན་པར་ནི་ལྷ་མཆོད་པའི་ཚུལ་ལས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ཚོགས་འཁོར་དང་འབྲེལ་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་སྲེག་བླུགས་ཐུན་གསུམ་དུ་བྱེད་པས་ནི། མ་ལུས་པ་རྣམས་སྤྱོད་པ་ནི། ཞེས་ཁམས་གསུམ་ས་དགུ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་དུ་སྤྱོད་པ་ཟླ་བ་དྲུག་གིས་དབང་དུ་འགྱུར་བའི་གླིང་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཉིད་འཐོབ་པའོ། ། ཡང་ལྷ་རྣམས་སྐུ་མདོག་དམར་སེར་ལ། འབྲས་བུ་ལྡན་པའི་ཡམ་ཤིང་ལ་ཝའི་ཤ་དང་མངར་གསུམ་སྦྱར་བས་མཆོད་པ་ནི་ཚིམ་འགྱུར་མཁའ་འགྲོ་མས་དེ་ལས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱལ་སྲིད་སྟེར་བར་གདོན་མི་ཟ་ཞེས་རྒྱས་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཚེ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱས་པར་བྱ་བ་ནི། གོ་མ་ཡུའི་འཕྲལ་གྱི་ཤས་ཅེ་སྤྱང་ངམ་ཡང་ན་ཝའི་ཤ་དང་མྱོས་བྱེད་ཀྱིས་ཕྱི་དང་ནང་གཏོར་མ་དང་མཆོད་རྫས་ལྡན་པ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་ནི་རྫས་བྱིན་རླབས་ལྡན་པ་དག་ལུས་ཀྱི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་ལ་མཆོད་པའོ། །

Furthermore, the person performing the authentic fire offering should specifically visualize all the deities within the channel-wheels (cakras) of the vajra body as being golden in color. By also reciting the expansion mantra puṣṭiṃ kuru, the power of this activity will manifest after three months through the use of various precious substances. As it is said, "The poverty of the family will be destroyed," this is an experience to be seen in this very life. In that regard, for one possessing an expansion hearth, a yogi relying on "great meat" (mahāmāṃsa) and madya should perform a fire offering (homa) in connection with a feast gathering (gaṇacakra) three times a day, using the five nectars (pañcāmṛta) and intoxicants to bring certain individuals under control. By performing one hundred and eight offerings, all without exception will be brought under one's sway. As for the phrase "conducting the three realms," this means that within six months, one will attain mastery over the four continents and so forth, exercising power over the nine levels of the three realms, both with and without outflows. Furthermore, if the deities are visualized as orange-red in color, and one offers sacrificial wood (samidh) bearing fruit combined with the meat of a fox and the three sweets, the ḍākinīs will be satisfied and will undoubtedly bestow wealth and sovereignty. This is the activity of expansion. Now, to increase the lifespan and resources of the yogi: using the fresh meat of a jackal or a fox, along with intoxicants, one prepares outer and inner torma offerings and offering substances. The inner fire offering consists of offering the blessed substances to the deities generated within the body.

མེའི་ལྷ་མཆོད་པ་ཅན་གྱིས་ལག་པར་མྱུར་དུ་ནི་བར་ཆད་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་གང་བསམས་པ་གྲུབ་པ་བརྒྱད་སོགས། ཕྲིན་ལས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་མཚན་མོ་བཟླས་པ་གསང་སྤྱོད་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། ཨ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤའོ། ། ཡུལ་འཁོར་ཡང་ནི་འཁྲུགས་པར་བྱེད་པ་ཕྱི་དང་ནང་དུ་ངེས་པའོ། ། དུས་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་བྱས་ན་ནི། ། ཞེས་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བར་དུ་ཐུན་གསུམ་པར་བྱའོ། ། ཕན་ཡོན་ནི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་དུ་བྱེད་འགྱུར་ནི་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་སོ། ། འདི་ལ་རབ་མཆོག་གཞན་དག་ནི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ཕྲིན་ལས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མྱུར་དུ་གྲུབ་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡོད་མ་ཡིན་ནི་གོང་ན་མེད་པ། ས་གསུམ་ལས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་འཚེ་མེད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དེའི་ཚེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བས་རང་དགའ་འཆི་བདག་འཇོམས་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྫུ་འཕྲུལ་སྟོན་པས་ཏེ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ནི་འགྲོ་བ་མོས་པའི་དབང་སྟེ། འཛིན་ཅིང་རོལ་པ་སྟོན་པའོ། ། ཡང་རྒྱས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཏེ། བིལ་བ་ནི་སྨན་ཀ་བེད། པཱ་ལ་ཤ་ནི་འབྲུམ་བུ་མངར་བ། ཨུ་དུ་མྺཱ་ར་ནི་མེ་ཏོག་དཀར་སེར་རོ། ། རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་དམར་སེར་རོ། ། འབུམ་དུ་བྱས་པ་ན་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་ནོར་གྱི་བདག་པོ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་འཕགས་པ་ངལ་སོས་བུའི་མཛོད་ཐོབ་པ་ལྟ་བུར་རིན་པོ་ཆེ་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་མངའ་བརྙེས་པའོ། ། ཡང་རྒྱལ་སྲིད་འཐོབ་པར་འདོད་ཅིང་གྲུབ་པ་ནི།

One who makes offerings to the god of fire will swiftly and without obstacle achieve all accomplishments, such as the eight great attainments, exactly as they have intended. Regarding all those activities, the recitation of mantras at night is associated with secret conduct: a ka ca ṭa ta pa ya śa. As for the agitation of the kingdom, this is certain both externally and internally. Regarding the timing: "If performed in this way every day," it should be done in three sessions for a period of six months. As for the benefits: "One will become a king" refers to the practitioner who has attained power. In this regard, other supreme and excellent [methods] are swiftly accomplished through this very activity of Cakrasaṃvara; it is unsurpassed, as there is nothing higher in the three worlds, [extending] through the three levels. For that great yogi, there is no harm, and as their lifespan increases, they will joyfully conquer the Lord of Death. By displaying illusory miraculous powers, they manifest various forms according to the inclinations of beings, assuming and displaying playful manifestations. Furthermore, regarding the activity of enrichment: bilva is the kavēda medicinal fruit; pālaśa is the sweet berry; udumbara is the yellowish-white flower. In the homa for enrichment, all the deities are yellowish-red. When performed one hundred thousand times, the offering cakes and offerings should be of that same scale, whereby one becomes a great lord of wealth, like the noble Vaiśravaṇa, attaining mastery over the sovereign king of jewels. Furthermore, for those who desire to attain sovereignty and achieve it:

གོ་མཾ་ས་སྟེ་བ་ལང་ཤ་དང་སྤྱོད་བྱེད་བསྲེ་བ་ད་དུ་རའི་འབྲས་བུ་ལས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པར་མཆོད་པས། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་མཉེས་བྱས་ནི་དཔལ་སྡོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་བླ་མ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་མཆོད་པས། དབུལ་པོ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། ། ཞེས་ཕན་ཡོན་མི་ཟད་པ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཐོབ་པའོ། ། གོ་མཾ་ཡུ་ནི་ཅེ་སྤྱང་གི་ཤ་དང་ཞི་བའི་ཤིང་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་ནི། གང་ཟག་དེས་ནི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་གང་འདོད་ཅི་བདེ་བར་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས། ཡང་གོ་མ་ཡུའི་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱའམ་སྟོང་ལ་སོགས་པས་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ལྷ་ཚོགས་ལ་མཆོད་པ་ནི་མྱུར་དུ་ནོར་བདག་མཉམ་པར་འགྱུར་ཞེས་རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་དག་འདི་དུས་སུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཐར་ལྷུང་བ་དགག་པ་ནི། བརྟུལ་ཞུགས་དམན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཙང་སྦྲ་དུས་གསུམ་གྱི་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གསང་བ་མཆོག་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པ་ནི་བརྟགས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་ཅིང་། ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་དུ་སྒྲུབ་པ་པོ་ཚེ་འཕེལ་བར་འདོད་ན། འཁྲུལ་འཁོར་དང་རྫས་གཉིས་ལས་དང་པོར་བཅུད་ལེན་དུ་གྱུར་པ་ནི། ལྷག་པའི་ཚེ་ནི་བྲག་ལས་སྐྱེ་པ་ཅན་དང་། ཀུཥྨ་ཌཾ་ནི་མེའི་ས་བོན་ཅན་ནོ། ། མུངྒ་ནི་དབང་ཕྱུག་ས་བོན། མ་ཤ་ནི་སྤྲ་བ་ལོ་མ། ཙ་ན་ཀ་ནི་མོ་སྲན་ནོ། ། སྦྲང་རྩིའི་ཚིགས་མ་ནི་སྦྲ་ཚིལ་ཏེ། ཀེ་ཚེ་དང་ཞེས་ར་ས་ཡཱ་ན་སྟེ་བཅུད་ལེན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ།

By performing a homa offering one hundred and eight times and so forth with gomāṃsa (ox meat) and dāduṛa fruit, the Lord of Yogins is pleased. By making offerings to the Guru, who is inseparable from the central deity of the Śrī Saṃvara maṇḍala, how could one ever become poor? Thus, the inexhaustible benefit is the attainment of the "Treasury of Space." By performing a homa with gomāyu (jackal meat) and the wood of the śāntika (pacifying) tree, that individual will easily accomplish whatever actions or siddhis they desire. Furthermore, by performing a homa of gomāyu one hundred or a thousand times and so forth, making offerings to the assembly of deities of the Śrī Cakrasaṃvara, one will quickly become equal to a Lord of Wealth; thus, a "heap of jewels" is attained. At this time, to refute the falling into the extremes of external ascetic practices, there are the "inferior observances" and so forth; this means there is no conduct of the kriyā-tantra such as the three times of ritual purification and the like. The attainment of the supreme, secret, and unsurpassed great wisdom is the realization of siddhis through examination and the mastery of perfect qualities. Now, specifically, if the practitioner desires to increase their lifespan, there are two methods: the mechanical device (yantra) and the substances. First, regarding the elixirs (rasāyana): lhaṅpa'i tshe (extraordinary life) is that which grows from rock; kuṣmāṇḍa is the seed of fire; muṅga is the seed of Īśvara; māṣa is the leaf of the sprā plant; caṇaka is the chickpea; and the dregs of honey are beeswax. Ke-tse and rasāyana are the elixirs that have been prepared.

ཚེ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་འཆི་མེད་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་གསང་བ། ནང་དུ་བདུད་རྩི་རླུང་ལམ་དུ་གྱུར་པས་སོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་ལ། ཏ་མ་ལའི་འདབ་བླངས་དེ་ནི་གུར་ཀུམ་གྱིས་ཡི་གེ་བཅུ་གསུམ་པའི་འཁོར་ལོ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིས་མཚན་པ་བྲིས་པ་ལ་ལྷ་བསྟིམ་ཞིང་ཚེ་བསྒྲུབ་པའི་སྤེལ་ཚིག་ཅན། ཕྱི་རོལ་མུ་ཁྱུད་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ཡོད་པར་རབ་གནས་ལྡན་པས་འགྲུབ་པའོ། ། གདོང་གཡོགས་བྱས་ནས་ཞེས་པ་བར་ཆད་བསལ་ཞིང་གནོད་པ་བཟློག་པ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་ད་དུ་ར་ཡིས་བྲིས་ལ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྤེལ་ཚིག་བྲིས་པ་དགུག་བསྟིམ་བྱས་ལ་དུར་ཁྲོད་དུ་སྦས་ན། ཁ་བཅིངས་པར་ནི་འགྱུར་བ་གཅན་གཟན་ཁྲོ་བོ་ལྟ་བུའི་ཁ་དང་ལྕེ་རེངས་པར་བྱེད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར་པ་བས། གོང་གི་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་པ་ཡང་ངོ་། ། གང་དུ་དགའ་བ་དེར་གནས་སོ། ། ཞེས་པ་རིམ་པ་གཉིས་སྤྱོད་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་སོ། ། ཧཱ་སྭཱ་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཡེ་ནཱི་ཙ་རོ་བཻ་བཛྲ་ཨོཾ་གསང་སྔགས་སོ། ། དེ་ལ་གསང་ཆེན་འདིར་ལམ་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་མངོན་དུ་གྱུར་པས། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་རིགས་བསྡུས་པ་ལ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས། ལམ་གྱི་རིམ་པས་བཅུ་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་རང་རྫོགས་སུ་གྱུར་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ།

The Secret Application for Accomplishing Immortality that Increases Life: Internally, this is because the nectar has become the path of the winds. Regarding the application of the yantra: take a tamāla leaf and write upon it the thirteen-syllable wheel marked with the vowels and consonants, using saffron. Dissolve the deity into it and include the insertion words for accomplishing long life. On the outer rim, the vajras are positioned in the directions; through the presence of the consecration, it is accomplished. Regarding the phrase "having covered the face": to clear obstacles and avert harm, write the yantra with datura and include the insertion words for the harm-doer. Having performed the summoning and dissolution, if it is buried in a charnel ground, the mouth will be bound; like a fierce wild beast, the mouth and tongue are paralyzed. Whatever the yogi desires will be accomplished, and thus all the aforementioned activities and accomplishments without exception. "One dwells wherever one pleases" means that through the perfection of the conduct of the two stages. HĀ SVĀ PHAṬ HŪṂ HŪṂ YE NĪ CA RO VAI VAJRA OṂ is the secret mantra. In this Great Secret, because the conduct of the path is completely pure, the victory over all directions is manifested. Through the perfection of training in the Great Wheel that gathers the families, the sovereignty of the thirteen stages of the path is shown to be spontaneously complete. Therefore, it is said: "Furthermore, that which is to be explained next..." is stated.

མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པར་ཇི་ལྟར་ས་ལམ་ཐམས་ཅད་འདིར་དོན་ལ་སྟོན་ཅིང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་དུ་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་དང་ལམ་མྱུར་དུ་ཆོད་པ་ཉིད་ལ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་རྫོགས་སུ་གྱུར་པར་དགོངས་པའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་སྐུ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་བདེ་ཆེན་དུ་སྡོམ་པ་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེའི་སྐུའི་ཡན་ལག་ནི་ཕྱི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ། ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་ཉིད་ནང་དབང་དང་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་དུས་ནས་སྨིན་གྲོལ་གྱིས་སྦྱངས་པའི་ཚེ། དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་བསྟིམ་པས་དེ་ཉིད་དུ་ནུས་པ་བཞག་ཅིང་རྩ་གནས་སུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པའོ། ། སྐུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་མ་ལུས་པ་རིགས་ལྔ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། ། བརྟན་པ་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་། གཡོ་བ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་ལ་ཌཱ་ཀི་གསང་བ་མཛོད་ལས་གསུངས་པ་ནི། འདིར་ནི། རྣམ་སྤྱོད་གནས་དང་ཉེ་གནས་ཞིང་དང་ཉེ་ཞིང་ཚནྡོ་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་འདུ་བ་ཉེ་འདུ་ཉིད། ། དུར་ཁྲོད་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་འཐུང་གཅོད་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་ས་རྣམས་དག་སྟེ་ཀུན་དུ་འོད་དང་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། བཅུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཆོག་ཏུ་དག་པ་གསང་བའི་ས་རྣམས་དྲི་མེད་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བརྗོད། །

In the Vehicle of Characteristics, all the grounds and paths are taught here in their actual meaning and are perfected; through this distinction, in the Yoginī Tantras, the grounds and paths are swiftly traversed by means of the wisdom of bliss, the non-duality of method and insight. This is the intended meaning of the twelve locations, such as the "places" and "nearby places," which are the self-perfected wisdoms. The glorious Heruka is the glorious Cakrasaṃvara, the embodiment of the five bodies and five wisdoms, the union of great bliss, the wisdom body. The limbs of his body are the outer emanation wheel. When that very abiding state is distinguished by empowerment and blessings, and is purified through ripening and liberation, all the deities of the maṇḍala comprised of the glorious Cakrasaṃvara assembly are dissolved into the body, thereby instilling power therein and demonstrating the transformation within the locations of the channels. The "body" refers to the entire assembly of maṇḍala deities without exception, subsumed within the five families of Vajradhara. The stable celestial palace of the deities and the mobile beings of all worlds without exception are pervaded by the nature of the wisdom body, and he acts as the sovereign who emanates and reabsorbs them. Regarding these, it is said in the Secret Treasury of the Ḍākinīs: "Here, the places, nearby places, fields, nearby fields, chandohas, nearby chandohas, gathering places, and nearby gathering places, The charnel grounds, nearby charnel grounds, drinking places, and nearby drinking places—these are the pure grounds: Universal Radiance and Great Wisdom. The thirteenth, the supreme Vajradhara, the utterly pure secret ground, is called the stainless glorious Heruka."

ས་གསུམ་དག་ཏུ་དཔའ་བོ་རྣམས་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་ཕྱི་ནང་དག་པ་དབྱེར་མེད་གསང་བར་གནས། ། མ་ལུས་འཁོར་འདས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་ཅིང་དབང་སྒྱུར་མཐའ་ཡས་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་བདག། དེས་མདོར་བསྟན་ནས་ད་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། གནས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས། ། ཞེས་པ་ནི། ཌཱ་ཀི་བཛྲ་རྒྱ་མཚོ་ལས་གསུང་པའི་དོན་ཏེ། གང་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་འཁོར་ལོ་བཞིར། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྩ་ནི་རབ་གང་བ། ། བཅུ་དྲུག་བདེ་བ་མི་ཕྱེད་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། སྙིང་པོ་པདྨ་གེ་སར་རབ་དགའ་བ། ། རང་གི་བདེ་ཆེན་གནས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། མགོ་བོར་བདུད་རྩི་འཕེལ་བྱེད་ཕྱོགས་དག་སྟེ། ། ཟླ་བ་དེ་ཉིད་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། བདག་མེད་གཉིས་ལྡན་མཛེས་པ་ཐུགས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་ཉེ་གནས་དྲི་མ་མེད། ། སྤྱོད་པ་ཆུ་རྒྱུན་རབ་འབབ་རྣམ་པར་དག། ཆོས་ཀུན་བདེ་བ་མི་འགྱུར་སྤྲོས་མེད་པ། ། ཏིང་འཛིན་ཉེར་སྤྱོད་སྟོང་ཉིད་ལས་རླུང་ཞི། ། རྒྱལ་བར་མཐོང་བ་རྣམ་ཐར་མཚུངས་མེད་ཐོབ། ། ཞིང་ནི་འོད་བྱེད་ཤེས་པར་བྱ། ། ལུས་གནས་རྩ་ལས་སུམ་མདོར་མེ་འབར་བ། ། འོད་ཟེར་བྱེ་བས་འགྲོ་ཀུན་ཁྱབ་འགྱུར་བ། ། འཆི་མེད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཞིང་གྱུར་ནི། ། དཔའ་བོ་སྟོབས་མཆོག་སྐྱེ་མེད་གསུངས་རྡོ་རྗེ། ། ཉེ་བའི་ཞིང་ནི་འོད་འཕྲོ་བ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་དེ་ཉིད་སྤྲོ་དང་སྡུད། ། སྐར་མདའ་ཐིག་ལེ་གསང་བ་རབ་དབྱེ་ཉིད། ། སྨིན་ཅིང་འཛག་པ་ཆུ་དབང་ཉེར་ཞི་དྲག། སྒྲ་ལས་བརྗོད་པ་དུ་མ་སྡུད་པའོ། ཚནྡོ་ཧ་ནི་མངོན་གྱུར་ཉིད། ། རྣམ་ཤེས་སྤྱོད་པས་རོ་དྲུག་ཟ་བ་སྟེ། །

In the three realms, the nature of the heroes and yoginīs—the outer and inner pure syllables—abides secretly as indivisible. Pervading and mastering the entirety of saṃsāra and nirvāṇa without exception, it is the infinite, transcendent self. Having thus provided the brief summary, the detailed explanation follows: "The stage is the level of Perfect Joy" refers to the meaning spoken in the Ḍākinīvajrasamudra: "Wherein that very mudrā, in the four cakras, completely fills the channels of body, speech, and mind. The sixteen joys are the great indivisible wisdom. The heart-lotus’s filaments are Perfect Joy. One’s own abode of great bliss is the coemergent. At the head, the direction that increases the nectar is pure. That very moon is the heroes and yoginīs, the beautiful conduct of the mind possessing the two forms of selflessness. Likewise, the near-abode is the Stainless. The conduct is the pure, flowing stream of water. All phenomena are unchanging bliss, free from conceptual elaboration. Through the near-enjoyment of samādhi, the winds are pacified from emptiness. Seeing the Victors, one attains the peerless liberation. The field should be known as the Luminous. From the channels abiding in the body, fire blazes at the triple-junction. Ten million light rays pervade all beings. The pure field of immortality is the unarisen Vajra Speech of the heroes of supreme power. The near-field is the Radiant. That very light-ray of wisdom radiates and withdraws. The shooting star and the drop are the secret differentiation itself. Ripening and dripping, the fierce pacification of the water-lord gathers the many expressions of sound. The caṇḍoha is the actualization itself. Through the conduct of consciousness, one tastes the six flavors."

ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཞི་བ་རབ་རྒྱས་བྱེད། ། སྒྱུར་དཀའ་སེམས་ཉིད་ཐབ་འཇོམས་པ་ལས། ། འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་རྫུ་འཕྲུལ་སྟོན་པའོ། ། ཉེ་བའི་ཚནྡོ་སྦྱང་དཀའ་བ། ། སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ཆོས་ནི་མངོན་དུ་གྱུར། ། རྗེས་འགྲོ་ཆོས་ཉིད་འཕགས་པའི་ལམ་ཉིད་དེ། ། དགེ་བ་བསམ་གཏན་མཁའ་འགྲོ་ཁམས་ཀུན་སྤྱོད། ། གསལ་བ་ཉི་མ་འཆར་ནུབ་ཐིམ་པར་འགྲོ། ། འདུས་ས་རིང་དུ་སོང་བ་ཡིན། ། ལུགས་གནས་ལུགས་ནི་རིང་འགྱུར་སྤྱོད་པ་དག། ཕྲ་བ་རྗེས་སྤྱོད་དགའ་བའི་ཡུལ་གྱུར་ཉིད། ། འདོད་ཡོན་དག་པ་དབང་པོ་རབ་སིམ་པ། ། དོན་བྱེད་གྲོང་ཁྱེར་དགྲ་རྣམས་འདུལ་བའོ། ། ཉེ་བར་འདུས་མི་གཡོ་བ། ། བླ་མེད་བགྲོད་པ་སེང་གེ་སྟོབས་མཆོག་ཉིད། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་མཐའ་དག་མི་འཁྲུགས་པ། ། བྱང་སེམས་རོ་མ་རྐྱང་མ་ཀུན་འདར་དུ། ། སྙིང་རྗེས་འདུ་བ་རྩ་གཞན་བླ་མེད་སྤྱོད། ། དུར་ཁྲོད་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཉིད། ། ཡེ་ཤེས་མཚུངས་མེད་ལེགས་སྤྱོད་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཐོགས་མེད་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་དག་པས་རབ་མི་གནས། ། འོད་གསལ་འགོག་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པའོ། ། ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན། ། དབའ་རླབས་ཆུ་འཛིན་སྣ་ཚོགས་བྱམས་པའི་གདུགས། ། གླིང་རྣམས་འགེབས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་ཡངས་ཏེ། ། རྣམ་དག་ཡང་དག་ལམ་གྱི་སྙིང་པོ་ཆེ། ། སྲ་བ་མཆོག་འགྱུར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དབང་ཕྱུག། ཡང་དག་མཐར་གནས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ཉིད། ། རྡོ་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། གདོད་ནས་དགེ་པ་སྤྲོས་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། མཉམ་མེད་བདུད་འཇོམས་སྒོ་གསུམ་རོ་མཉམ་གྱུར། །

Through wisdom, peace is fully expanded. From the destruction of the difficult-to-transform nature of mind, the wheel and sword display miraculous power. The near-pīṭha is the Difficult to Conquer; the phenomena of illusion and dream are made manifest. The noble path is the nature of phenomena that follows along. The virtuous concentration is the conduct of the ḍākinīs in all elements. The clarity is like the rising and setting of the sun, dissolving away. The gathering place is the Gone Afar. The mode of being and the natural mode are the conduct of the far-reaching. The subtle is the object of the conduct of joy. The pure sensory qualities delight the faculties. The purposeful city subdues the enemies. The near-gathering is the Immovable. The unsurpassed journey is the supreme strength of the lion. The irreversible is entirely the Unshakeable. Within the bodhicitta, the rasanā, lalanā, and avadhūtī, the gathering through compassion is the supreme conduct of the other channels. The charnel ground is the Excellent Intelligence itself. In the sky of peerless wisdom, the great yoga of the ocean of unimpeded intelligence. Through the purity of prāṇa and āyāma, one does not abide; the luminosity is the conduct of non-cessation. The near-charnel ground is the Cloud of Dharma. The waves and clouds are the various parasols of loving-kindness. Covering the continents is the vast expanse of the nature of phenomena. The great essence of the perfectly pure, authentic path is the supreme hardness, the Vajra Expanse Sovereign. Abiding in the ultimate reality is the essence of awakening itself. The vajra samādhi is the wisdom of the Tathāgata. Primordially pure, free from conceptual elaboration, it is the Great Seal. Peerless, it subdues the māras, and the three doors become of one taste.

འོད་གསལ་སྙིང་པོ་སྲོག་གྱུར་རྩ་རྣམས་དག་པ་སྟེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་སྟོན་གྱུར་པ། ། མཆོག་གྱུར་རྒྱལ་པོ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། དེ་ནི་ཁྱབ་བདག་མ་ལུས་རྣམ་མི་རྟོག། རྒྱུ་འབྲས་བདེ་ཆེན་ལྷུན་གྲུབ་བཅུ་གསུམ་པ། ། སྐད་ཅིག་གཙུག་ཏོར་རྫོགས་པར་རབ་ཐིམ་པ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་འབྱུང་འགྱུར། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་བཞིན། ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཟུང་འཇུག་སྐུ། ། སངས་རྒྱས་ནམ་མཁའི་སྐུ་ནི་འདིར་འཐོབ་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས། སྙིང་པོར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་གཞུང་སྤྱོད། ། ཅེས་སྨོས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོར་སྡོམ་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་གྱིས་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ནང་གི་རྩ་དང་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཕྱི་སྣང་བ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ངང་ལས་མ་འདས་པའོ། ། དེ་ཡང་དབང་བཅུ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་སྦྱིན་པ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དང་། ལམ་རྣམས་ནི་ཐོབ་ཚུལ་མཚུངས་ཀྱང་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མའི་བརྡའི་སྐད་ནི་ཀླ་ཀློའི་སྐད་ཀྱིས་སྦས་པའི་གསང་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒྲ་དང་རྟོག་གེ་བས་མི་རྟོགས་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་ཡང་དག་པའི་གནས་ཚུལ་ནི། མཐོ་རིས་ཏེ་ཐུགས་མཁའ་སྤྱོད་དང་ས་སྟེང་ནི་ས་སྤྱོད་གསུང་དང་།

Luminosity: The channels, which are the essence and the life-force, are purified; they manifest as the vajras of body, speech, and mind. The supreme king, the Blessed Vajradhara, is the pervasive lord, entirely non-conceptual. Cause and effect, great bliss, spontaneously present, the thirteenth stage—momentarily and completely dissolving into the uṣṇīṣa, the bodhicitta arises uninterruptedly. Like a wish-fulfilling jewel, the king of empowerments, the svabhāvakāya, the wisdom of union, the space-like body of the Buddha is attained here. This is the meaning of what was said. Here, from the Vehicle of Characteristics, it is stated: "The essence is the practice of the glorious, unsurpassed secret Vajrayāna, the glorious Heruka." This refers to the meaning taught by the wisdom-body that binds one in great bliss. This is supreme for those of internal nature; the interdependent connection of the internal channels, drops, and so forth, does not transcend the state of the outer appearances of Cakrasaṃvara. Furthermore, by manifesting the ten masteries, the nature of the ten perfections from generosity to wisdom is attained. Although the manner of attaining the paths is similar, the manner of traversing them is indeed different. The symbolic language of the Yoginīs is concealed in the language of the barbarians; it is a secret that cannot be understood by worldly sounds or logicians. Regarding that, the secret mandala’s mode of abiding is as follows: the higher realms are the mind, the celestial realm (khecara), and the earth is the speech, the terrestrial realm (bhūcara).

ས་འོག་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་དཔའ་བའི་ཡན་ལག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བའོ། ། བརྟན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་གཡོ་བ་ལྷ་ཚོགས་འཁོར་ལོར་གནས་པ་དག་གི་བདག་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་སེམས་ལ་སྡོམ་པར་གྱུར་པའོ། ། པུལླི་ར་སོགས་གང་བསྟན་པ་ནི་སྤྲུལ་པ་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་འཁོར་ལོ་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའོ། ། དེ་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་ལ་གནས་པ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་ལ་ཡང་སྦྱར་བའོ། ། ཐོག་མེད་དུས་སུ་གང་བསྟན་པ་ནི་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ། འོག་མིན་དང་། རི་རབ་རྩེ་དང་། འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཡང་སྣང་བར་མཛད་པའོ། ། ཕྱི་ནང་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གནས་པ་ནི་ཀུན་དུ་ཁྱབ་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། ཐོགས་པ་མེད་པར་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྟན་པས་གར་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་རྒྱལ་པོ་ཆེ་ནི་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདུད་ལས་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གཙོ་བོར་འགྱུར་བའོ། ། འདོད་པ་ཀུན་ནི་སྒྲུབ་པ་པོས་དོན་ཀུན་སྩོལ་བ་ཉིད་ལས། དབང་ཕྱུག་གཙོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། ། ཀུན་དུ་ཕྱག་དང་ནི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པ། ཞབས་ལྡན་ཞིང་ནི་ཉི་མ་ལྷོ་བྱང་དུ་བགྲོད་པ་གཉིས་སོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱན་དང་ནི་དུས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དུས་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གཟིགས་པའོ། ། གཙུག་ཏོར་ཞལ་ཏེ་གཙུག་ཏོར་བལྟར་མི་མངོན་པ་དང་། ཞལ་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཚད་མེད་པ་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མངའ་བ།

The heroic limb of the body-cakra that moves beneath the earth is the miraculous manifestation of the glorious Heruka’s body, speech, and mind. The self of those who abide in the maṇḍala of the stable celestial palace and the moving assembly of deities is the binding of all those within the body and mind of the yogin. Those places such as Pullīra and so forth that were taught are the various distinct regions of the emanation-cakra of Jambudvīpa. Just as they abide within the body of the glorious Heruka, father and mother, they are likewise applied to the body of the yogin. That which was taught as being without beginning is the cakra of the coemergent maṇḍala established from the very beginning, which is made to appear in Akaniṣṭha, on the peak of Mount Meru, and in Jambudvīpa. Abiding as the nature of both outer and inner, it is all-pervasive and spontaneously present. Because he is taught to be the unimpeded sovereign of all, the magical display of the dance is that the great king of glorious Heruka becomes the principal body that triumphs over Māra at all times and in all ways. Since he grants all desires, the practitioner attains the fulfillment of all aims; thus, the sovereign lord is endowed with the eight masteries of wisdom. With all-arms, he is the purity of the twelve months. With all-feet, he is the two solstices of the sun’s movement to the south and north. With all-eyes, he perceives all three times as the equality of timelessness. With the uṣṇīṣa-face, he possesses the invisible uṣṇīṣa and a face that pervades the immeasurable, the secret, and the inconceivable.

ཀུན་དུ་ཐོས་ལྡན་ནི་གསུང་གི་གསང་བ་བདེ་ཆེན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་བསྐལ་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་བཅུ་དྲུག་འདས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འོད་ཟེར་ཅན་ལ་སོགས་པར་ཡང་གསུང་ཐོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཐམས་ཅད་གཡོགས་ཏེ། རྣམ་པར་བཞུགས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གསང་བ་བདེ་ཆེན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་སྒོ་ནས་ལམ་གྲུབ་པའི་དོན་བསྟན་པ་ནི་དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུའི་མཆོག་གསང་བ་མཆོག་ཐུན་མོང་ངོ་། ། བསམ་གཏན་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཏེ་ནི་ལམ་གྱི་རིམ་པས་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་མཐར་འབྱིན་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཉམས་ལེན་བྱེད་པ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མ་འོངས་པའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་ཆོས་འདི་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་ན། གསང་བ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་གསུམ་སྟོན་པའི་དེ་ཉིད་གསལ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ཞེས་སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་གསང་ཆེན་ལ་ཉེ་བར་གདམས་པ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་ལེའུའི་མཚན་ལས་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ། དབང་གི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ལས་ཚོགས་རྣམས་སོ། ། གནས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་ནི་ས་ལམ་རིམ་པ་སྟེ། ལེའུ་ལྔ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ནི་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདི་ལ། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་གསང་ཆེན་དང་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་གསང་ཆེན་གཉིས་སུ་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ།

As for "All-Pervasive Hearing," it is because the secret speech of Great Bliss, which is inconceivable, is heard even in world systems such as "Radiant" (Raśmivat), which existed sixteen eons ago, as numerous as the sands of the river Ganges. "Abiding while completely covering all" means that through the inexhaustible wheel of ornaments—the secret body, speech, mind, and wisdom of inconceivable Great Bliss—one acts for the benefit of all within saṃsāra and nirvāṇa. Now, to show the meaning of accomplishing the path by way of summarizing the source text: "Then, as for the term 'accomplishment' (siddhi), it refers to the supreme and common secret fruits." "With a mind possessing concentration" means bringing to completion the practice of the samaya vows through the stages of the path. "For the benefit of the practitioner, the individual who is the support for practice" refers specifically to those of future fortune. Since they will enter into this Dharma, the reality that teaches the three secret tantras is clearly explained; thus, this is the instruction on the Great Secret, the supreme essence. Now, regarding the chapter title: in the Śrī Cakrasaṃvara, there are the fire offerings of empowerment and the various ritual activities. The ritual for teaching the locations and so forth is the sequence of the stages of the grounds and paths; this is the commentary on the fiftieth chapter. Then, the words "Furthermore, that which is to be explained..." and so forth are stated. Here, in this condensed tantra, the Great Secret of the expressive words and the Great Secret of the expressed meaning are non-dual Great Bliss.

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གསང་ཆེན་གྱི་དོན་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་ལེའུ་དང་པོར་མདོར་བསྟན་པ། ལུས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལྟ་བུར་གསུངས་ནས། ལེའུ་གཉིས་པ་ནས་ཞེ་དགུ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བརྒྱད་པར་བཤད་ལ་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་པས་ལས་རབ་འབྱམས་རྣམས་དང་། ལམ་དང་སའི་རིམ་པ་བསྟན་པས་ཅུང་ཟད་བསྡུ་བ་ཙམ་མཛད་ནས། ལེའུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པ་འདིས་ཚིག་དོན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་མཛད་པ་ནི། མན་ངག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ནས་ད་ལྟའི་བླ་མའི་བར་དུ་བྱིན་རླབས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྒྱུད་འདི་ནི་སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པས་རྙེད་པར་དཀའ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མར་མེ་མཛད་ནས། ཐུབ་པ་འོད་སྲུངས་ཀྱི་བར་གྱིས་ཀྱང་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཐུབ་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ཞིང་ཐབས་མཁས་པས་དཔའ་བོས་ཞེས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བརྡའི་སྐད་དུ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པར་གསང་བ་སྙིང་པོའི་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཐུན་མོང་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའོ། ། ང་ཡིས་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་གསལ་པོར་མ་བསྟན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་སྦས་པ་ཡིན་ཞེས་སྒྲ་པ་དང་རྟོག་གེ་པས་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཀླ་ཀློའི་སྐད་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་སྟེ། རིམ་པ་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱི་གཞུང་བསྡུ་བ་སྤྱིར་མཛད་པའོ། ། ད་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བའི་དོན་གྱི་གསང་བ་སྟོན་པ་ནི། གོས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྷཱ་སྨཱ་ཤེ་ཞེས་དུར་ཁྲོད་ལས་བྱུང་བའི་གོས་སམ། པཥྛི་ཛའི་སྒྲས་གནས་ལ་འགྲོ་བས། དུར་ཁྲོད་ཀྱིས་དབེན་པར་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའམ།

The entire meaning of the great secret of primordial wisdom (jñāna) was briefly presented in the first chapter as a structural outline. Then, from the second chapter through the forty-ninth, the eight [chapters] were explained. The fiftieth chapter provides a brief summary of the vast activities, the paths, and the stages of the levels (bhūmi). This fifty-first chapter summarizes all the words and meanings. Regarding the pith instructions: this tantra, which possesses the supreme blessing from the glorious Great Vajradhara down to the present-day guru, is difficult for those lacking the fortunate karmic connection to find. This is because it was not taught even by the Tathāgata Dīpaṃkara or by the Sage Kāśyapa. Therefore, the Sage, through great compassion and skillful means, taught the hidden meaning of the Guhyagarbha—the domain of the Tathāgatas alone and not common to others—in the symbolic language of the glorious Heruka, rather than in literal terms. "I have not clearly revealed it in any other tantras; it is extremely concealed," he said. Thus, it was taught through the language of the barbarians and other means, which are difficult for grammarians and logicians to comprehend. This is the general summary of the source text (śāstra) on how the two stages are actualized. Now, to reveal the secret of the meaning that summarizes the clear realization, it says "clothing" and so forth. Bhāṣma refers to clothing produced from a charnel ground (śmaśāna). Since the word paṭṭiñja means "to go to a place," it refers to a perfect dwelling in a secluded charnel ground. Or:

ཚད་མེད་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་སྲུང་བ་དང་། བདག་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས་བདག་བསྲུང་བ་དང་། ཡང་སོགས་ཀྱིས་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཕུར་བུ་གུར་གྱི་གནས་བསྲུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། ། རྒྱུ་ཚོགས་ནི་རྟེན་འབྱུང་བ་རིམ་བརྩེགས་རི་ར་བ་ཆེན་པོ་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ལ། བརྟེན་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པ་ལ། སྟོང་པ་སྔོན་འགྲོ་སྟེ་ཨཱ་ལི་དང་། ཀཱ་ལི་སྟེ་ས་བོན་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དང་། བརྗོད་ནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་པ་རྒྱུའི་ཧེ་རུ་ཀ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དང་། འཇུག་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུའི་ཧེ་རུ་ཀ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ལས། ཇི་སྲིད་བསྡུས་པ་ནམ་མཁའ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ནས་བསྟིམ་པ་ལས། ཡུམ་གྱི་ཆོས་འབྱུང་དུ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པ་ལས། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ཕྱུང་ནས་བཀོད་པས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་བསྟན་པའོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་འོད་ཀྱི་ཐིག་ལེར་ཞུ་བ་དང་བདུད་རྩི་སྟེ། ཐིག་ལེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལ་ཚིམ་བྱེད་ཚད་མེད་བཞིའི་ངང་ལས་གནས་པ་ལ་གླུས་བསྐུལ་བ་དང་། བསྡུས་པའི་སྦྱོར་ལྡན་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་བཞེད་པར་གྱུར་པས་སྦྱོར་བ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའོ། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་དང་། མྱང་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གོ། །

By the very teaching of the immeasurables, the protection of the yoga is established; by the instantaneous transformation of oneself into Śrī Heruka adorned with the five mudrās and so forth, the protection of the self is established; and by the "and so forth," the branches of method—the equipment of merit—and the branches of insight—the equipment of wisdom—are established, preceded by the protection of the site and the tent-palisade. Regarding the causal collection: having generated the support—the stacked elements, the great mountain, the fence, and the celestial mansion—one generates the supported, the maṇḍala of deities. This is preceded by emptiness, the vowels (āli) and consonants (kāli), the seed syllables, hand symbols, and so forth, which constitute the manifest awakening itself. Having recited these as a preliminary, from the complete perfection, the causal Heruka is generated through awakening; and from the generation of the resultant Heruka through the entry of sound and so forth, the maṇḍala is spontaneously invited from space and dissolved. From the completion of the maṇḍala of deities within the dharmodaya of the consort, the samaya maṇḍala is emanated and arranged, demonstrating the radiation and reabsorption. The principal father and mother, who are nirvāṇa, melt into a drop of light, becoming the nature of the drop. While abiding in that state of the four immeasurables that satisfy, they are exhorted by song; then, the principal father and mother, possessing the union of the condensed, become intent upon union, thereby demonstrating the first absorption of union. The meditation on the great armor, the maṇḍala of the body, is taught; and through the nirvāṇa, the maṇḍala of the factors of awakening is meditated upon—this is the supreme king of maṇḍalas.

ལས་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ལ་ལག་པའི་མཆོད་པས་གོ་ཆ་གཉིས་བགོ་བ་དང་། བསྡུས་པའི་སྦྱོར་བས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་ཞིང་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པས་མཉམ་གཞག་གི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་བཅུ་བཞི་ནི། ། ཞེས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཧེ་རུ་ཀ་མངལ་སྐྱེས་བསྟན་པ་ལ། མདོར་བསྡུས་ནས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་ཐུན་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་ཞིང་གཏོར་མ་དབུལ་བར་བྱ་བ་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པའི་བར་གྱིས་མཉམ་གཞག་གི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན། དེ་ནས་རྗེས་ཐོབ་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། ཡང་རྫུས་སྐྱེས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟར་ན་དང་པོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དག་པར་བྱས་ནས། གོས་དང་ཞེས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པ་རྣལ་འབྱོར་སྲུང་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་རིགས་ལྔས་རྒྱས་གདབ་སོགས་ཁོངས་སུ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བསྡུ་བས་བདག་བསྲུང་བའོ། ། ཕུར་བུ་གུར་ནི་གནས་བསྲུང་བའོ། ། པྲ་ཛྙཱ་པུ་ཎྱའི་སྒྲས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཡན་ལག་བདུན་པས་སོ། ། རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་སྔོན་འགྲོ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། འཇུག་པ་ནི་སྒྲ་དེས་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་ནཱ་ད་ལ་སོགས་པ་བྷེ་རཾ་བྷ་སྟེ། ཇི་སྲིད་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་ལྡན་པ་ནི་འབྱུང་བ་རིམ་བརྩེགས་ནས་རི་རབ་དང་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་།

In the supreme king of activities, one dons the two armors through the hand offerings; invites the wisdom being through the condensed application and dissolves it non-dually; confers empowerment and performs the sealing; and performs the unsurpassed offering with all the mantras. Thus, the yoga of meditative equipoise is taught. Regarding the statement, "The fourteen such realities," this is the explanation of the concise realization of the womb-born Heruka. Having summarized the session, one should taste the nectar and present the torma, up to the meditation on the completion stage; this teaches the yoga of meditative equipoise. Then, one should abide in the conduct of the post-meditative state. Alternatively, according to the sequence of miraculous birth: first, possessing bodhicitta and the divine pride of glorious Heruka, one purifies the three doors of body, speech, and mind. The "clothing" refers to the meditation on the four brahmā abodes, which is the protection of the yoga. The "five mudrās" refers to sealing the five aggregates with the five families, which includes the inclusion of the elements and sense bases to protect the self. The "stake and tent" refers to the protection of the site. The term prajñāpuṇya refers to the completion of the equipment of merit embraced by insight through the seven-limb practice. The "preceding emptiness of causes and so forth" is the equipment of wisdom. "Entering" refers to the indestructible nāda and so forth through that sound, such as bherambha; as long as one possesses the application of the withdrawal, from the sequential stacking of the elements up to Mount Meru and the variegated lotus, [the visualization is complete].

ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཐིག་ལེ་ལས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པར་བསྐྱེད་པའོ། ། མྱ་ངན་འདས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཆོས་སྐུའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། གོ་ཆ་ཆེན་པོས་ནི་ལུས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་བསྟན་པ་དང་། ལག་པའི་མཆོད་པ་སྟེ་གོ་ཆ་གཉིས་བགོ་བ་དང་། སྡུད་པའི་སྦྱོར་ལྡན་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཕྱི་དང་། གསང་བ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་བསྟོད་བྱ་བ་དང་། སྔགས་རྣམས་ཞེས་པས་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་བསྟན་བདུད་རྩི་ཚིམ་བྱེད་ཀྱི་བདུད་རྩི་མྱང་བ་གཏོར་མ་དབུལ་བ་དང་ཡང་བསྡུས་པའི་སྦྱོར་ལྡན་པས་ཐུན་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། དེས་བསྐྱེད་པའི་དོན་གཞུང་བསྡུ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པའོ། ། ད་ནི་དེ་ཉིད་ལ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལྟར་ན། ཁྱད་པར་དུ་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལས། གོས་ནི་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་ཀུན་ད་བྱང་སེམས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་དམ་པ་བདེ་བས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པས་གོས་སམ་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ནི་འབྱུང་བ་ལྔ་དང་དུག་ལྔ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཉིད་དོ། ། སོགས་ནི་རྩ་འཁོར་ལོ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བསྡུ་རྣམས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་ནི་ལས་དང་ཆོས་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཞི་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕུར་བུ་གུར་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲ་གུར་ལྟ་བུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕུར་བུས་སྲུང་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ནི་རྩ་འཁོར་ལོ་བཞི་ཡིག་འབྲུ་དགོད་པ་རྣམས་སོ། །

From the drops of the vowels and consonants, through the radiation and reabsorption of the seed syllables, the maṇḍala of the samaya of the svabhāvakāya is extensively generated. "Nirvāṇa" refers to the yoga of the dharmakāya, the factors of awakening; and "great armor" indicates the saṃbhogakāya, together with the support and the supported body. The "hand offering" refers to the donning of the two armors and the application of the withdrawal. Having invited the jñānasattva, one should make them non-dual. The "empowerment" and "all mantras" indicate the outer, secret, and suchness offerings and praises, as well as the yoga of recitation. The "amṛta" refers to the tasting of the nectar that satisfies, the offering of the torma, and the withdrawal at the end of the session. This summarizes the meaning of the generation stage and reveals suchness. Now, regarding that very [stage] according to the completion stage, specifically from the Yogavimukti: "Clothing" refers to the ultimate bliss that pervades the entire body, based upon the kunda bodhicitta; thus it is the "clothing" or the "abode." The "five mudrās" are the five wisdoms that are the purification of the five elements and the five poisons. "And so forth" refers to the divisions and condensations of the six channel-wheels and so on. "Wisdom limb" refers to possessing the four mudrās: the action, dharma, samaya, and mahāmudrā. The "stake and tent" is like a vajra lattice and tent; it is the great protection by the stake of bodhicitta. The "vowels and consonants" are the placement of the syllables upon the four channel-wheels.

བརྗོད་པ་ནི་རླུང་སྲོག་དང་རྩོལ་བའོ། ། རྒྱུ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྩྭ་ཀུན་འདར་མའོ། ། སོགས་ནི་རོ་རྐྱང་གཉིས་དང་གཞན་རྩ་ཐམས་ཅད་དོ། ། བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་རྩ་དབུ་མ་དེ་ཉིད་དང་པོ་ལུས་ཆགས་པའི་ཐོག་མར་དང་པོ་བྱུང་བས་ན་སྔོན་འགྲོ་བའོ། ། འཇུག་པ་ནི་རླུང་ལམ་དུ་བྱ་བ་སྟེ་འབྱུང་འཇུག་གནས་པའོ། ། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནི་རླུང་དང་རྩ་ཡིག་ཁོང་ན་གནས་པ་ལས། ངག་ལས་ཚིག་དང་། མིང་དང་། བརྗོད་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དུ་མ་འབྱུང་བ་གནས་པ་ཐིམ་པའོ། ། ཇི་སྲིད་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་སྟེ་རྩ་གསུམ་མཚོན་པའོ། ། བསྡུས་པ་ནི་རྩ་དབུ་མ་དང་ཨ་ཐུང་ལས། མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེ་གནས་པ་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཁམས་གཞན་གྱི་བདུད་རྩི་བླངས་ནས་རང་གི་གནས་སུ་བསྡུས་པས་ཡེ་ཤེས་མྱུར་དུ་སྐྱེ་བའོ། ། སྦྱོར་ལྡན་པ་ནི་ལྟེ་བའི་འོག་གི་ཙཎྜ་ལཱི་དང་སྟེང་གི་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་ལས་བདུད་རྩི་ཕབ་སྟེ་འཁོར་ལོ་རྣམས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་འབར་འཛག་ཏུ་གྱུར་པས་བདུད་རྩི་ནི་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་ལས་སོ། ། ཚིམ་བྱེད་ནི་འབར་བ་ལ་ཐིམ་པས། ལུས་སེམས་ལ་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ཚིམ་བྱེད་དུ་གྱུར་བའོ། ། མྱ་ངན་འདས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་པས་བདེ་སྟོང་དུ་རང་སར་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ལག་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་དུ་གནས་པས། མཆོད་པ་ནི་རང་ལུས་ཐབས་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་བ་དང་། ཡུམ་སྟོང་ཉིད་དེ། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་མཆོད་པའོ། །

Expression is the wind of prāṇāyāma. The cause is the central channel (avadhūtī) of the nature of phenomena. "And so forth" refers to the rasanā and lalanā, as well as all other channels. Because that very central channel—the support for the arising of the wisdom of bliss and emptiness—is the first to emerge at the initial formation of the body, it is the "preliminary." Engagement is the taking of the winds as the path, which is their arising, entering, and abiding. "Sound and so forth" refers to the emergence of various phrases, names, expressions, and treatises from speech, based on the winds and the syllables residing within the channels, and their subsequent abiding and dissolution. "As long as" refers to the three realms of existence, symbolizing the three channels. "Gathering" refers to the radiating and withdrawing of light rays from the indestructible drop (akṣara-bindu) residing within the central channel and the short-A. By taking the nectar (amṛta) of other elements and gathering it into one's own place, wisdom arises swiftly. "Possessing union" refers to the descent of nectar from the caṇḍālī below the navel and the haṃ at the crown, which are joined sequentially within the cakras. Through that very process of blazing and dripping, the nectar comes from the haṃ at the crown. "Satisfying" means that by dissolving into the blazing, the coemergent bliss and emptiness arise in body and mind, thereby becoming satisfying. "Nirvāṇa" means that all afflictions and conceptual thoughts are incinerated, so that bliss and emptiness are purified in their own place. "Hand" refers to the mudrā; since all of these also abide as possessing the four mudrās, "offering" is the offering of the great non-dual wisdom of method and insight, where one's own body is the method, Heruka, and bliss, and the consort is emptiness.

དབང་བསྐུར་བ་ནི་དགའ་བ་དང་སྐད་ཅིག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་བ་ཉིད་དོ། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ནི་ལུས་ཀྱི་གནས་དང་། ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དཔའ་བོ་ཐབས་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་གྱུར་པས་རྩ་དང་བྱང་སེམས་རོ་མཉམ་བདེ་ཆེན་མི་རྟོགས་པར་གནས་པས་བདུད་བཞི་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འཇོམས་ཤིང་བསྲུང་བར་འགྱུར་བའོ། ། སྔགས་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་ལྔའི་རླུང་སྟེ་སྲོག་རྩོལ་ལ་སྦྱངས་པས་དབུ་མར་ཆུད་པས་སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་བདག་གཞན་དབྱེར་མེད་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་མེད་ཀྱི་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། དེ་དག་གིས་ལམ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་བ་དཔལ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀའི་བཞེད་པའོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་གཞུང་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གདམས་པ་ནི། བཱ་ས་ནི་ཞེས་གནས་དང་གོས་ལ་འཇུག་པས། ས་ལ་འདོད་པ་ཀུན་དབང་ཕྱུག་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པའི་གཞུང་བསྡུ་བའོ། ། དབང་གི་གཞུང་བསྡུ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་པའོ། ། ལམ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་དེ་ཉིད་བཅུ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟན་ཡང་རྫོགས་རིམ་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། རྫོགས་རིམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཆོས་ཉིད་བསམ་མི་ཁྱབ་དྲན་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ལ་གཉིས་ལས་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་ནི་གང་གིས་ཐོབ་ནས་མ་དད་པ་དབུལ་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའོ། ། བདུད་རྩི་ཚིམ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དུས་སུ་ཡང་ལག་པའི་མཆོད་པ་ཞེས་པས་བཟའ་བའི་དམ་ཚིག་གི་གཞུང་བསྡུ་བའོ། །

Empowerment is the very act of being empowered into suchness by means of the wisdom of coemergent joy and the moments of experience. The "great armor" refers to the fact that throughout all the primary and secondary sites of the body and so forth, the heroes as method and the yoginīs as insight become inseparable; by abiding in the non-conceptual great bliss where the channels and bodhicitta are of equal taste, the four Māras and other discordant factors are conquered and protected. The "mantras" are the winds of the five elements; by training in prāṇāyāma, they enter the central channel, whereby all appearances and sounds are to be offered as the non-duality of bliss and emptiness, in which self and other are inseparable. These points, when applied to the completion stage, are the system of the glorious Ḍombi Heruka. Now, the instruction for summarizing the source texts of these points is as follows: since vāsani refers to both "place" and "garment," the phrase "the Lord of all desires on the earth" summarizes the source text teaching the excellence of the place. The summary of the empowerment source text is the phrase "bestowing empowerment." Although all fourteen suchnesses of the generation stage are taught, the completion stage is also taught by those very same points. Regarding the Mahāmudrā of the completion stage, it is said: "One should recollect the inconceivable nature of phenomena (dharmatā)." Regarding the samayas, there are two; as for the samaya of protection, it is taught by way of the defects: "Whoever, having obtained [the teachings], lacks faith, will always experience the suffering of poverty." The summary of the source text for the samaya of consumption is the phrase "the hand offering" during the time of the gaṇacakra feast of amṛta that satisfies.

སྤྱོད་པ་ལ། ཕྱག་རྒྱུ་ལྔ་སོགས་དང་། མགུལ་རྒྱན་གདུ་བུ་སོགས་ཚིག་རྐང་བཞིས་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་མཛོད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་མགོན་པོ་ཀུན་སྤྱོད་སྦས་པ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་པའི་སྤྱོད་པ། ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་བསྡུས་པའི་སྤྱོད་པ་ཡང་བསྡུས་པའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དང་སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཞེས་གསང་སྔགས་སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་རྩ་སྔགས་བཟླས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་དང་། མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་པས་རིག་ལྡན་མཆོད་པ་བསྡུས་པའོ། ། ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྤངས་ཐོབ་གཉིས་ལས། སྤང་བྱ་རང་སར་དག་པར་གྱུར་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྔོན་བསགས་སྡིག་པ་ཡི། ། བག་ཆགས་ཀུན་ཟད་མཚན་ཉིད་ཅན། ། ཞེས་པས་སོ། ། འབྲས་བུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ཐོབ་ཅིང་། ། ས་ལ་འདོད་པ་ཀུན་དབང་ཕྱུག། ཅེས་པས་ཡེ་ཤེས་ས་ལམ་རྫོགས་པའི་གཞུང་བསྡུ་བའོ། ། ད་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་འདིར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། འབྲས་བུ་མཆོག་མངོན་དུ་གྱུར་པ་བསྟན་པ་ནི། མི་མཆོག་གང་ཞིག་ཀུན་སྤྱོད་པ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདིར་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གིས་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པས་རྒྱུད་སྦྱངས་པས་ལམ་ལ་གོམས་པར་གྱུར་པས། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག། བདག་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གནས་ངན་ལེན་མྱུར་དུ་བདག་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ཐོབ་ཅིང་ནི་ས་བཅུ་གསུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དབང་པོ་ཡང་རབ་སྟེ། ས་ལ་འདོད་པ་ཀུན་དབང་ཕྱུག། ཅེས་པ་ལ་ཕྲ་ཞིང་ཡང་ལ་ཕྲ་བར་ནུས་པ་དང་། །

Regarding conduct: the four lines beginning with "the five mudrās" and "the necklace, bracelets, and so forth" demonstrate the conduct of the vidyā-vrata and various modes of conduct. This includes the conduct of Samantabhadra, the Protector, the "Conduct of All," the "Hidden Avadhūti" conduct, and the "Conduct of Victory in All Directions," which is the most concise. The phrase "the vowels and consonants and all mantras" refers to the recitation of the heart mantras, near-heart mantras, and root mantras of the Secret Mantra. The phrase "the limb of insight and the offerings" summarizes the worship of the vidyā-consorts. Regarding the actualization of the path, there are two aspects: abandonment and attainment. As for the purification of the objects of abandonment in their own place, it is said: "The characteristics of all habitual tendencies of previously accumulated sins are exhausted." Regarding the actualization of the result, it is said: "Attaining the level of the Tathāgata, one has mastery over all desires on the grounds." This summarizes the source text on the perfection of the grounds and paths of primordial wisdom. Now, to show the actualization of the supreme result for a yogi who has entered this Śrī Cakrasaṃvara Tantra, it says: "Any supreme person who practices the conduct..." Here, the individual who serves as the support purifies the continuum through hearing, reflection, and meditation, thereby becoming familiar with the path. All obscurations are completely purified, and one possesses the conduct that swiftly abandons the self, karma, afflictions, and negative tendencies. "Attaining the level of the Tathāgata" means that the Vajradhara, the sovereign of the thirteenth ground, is actualized in this very life for those of the highest faculties. Regarding "mastery over all desires on the grounds," this refers to the subtle, light, and subtle-capable [powers].

སྤྱོད་པ་ནུས་དང་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དང་། ། དགའ་མགུར་བྱེད་ཅིང་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་གྱུར། ། ཅེས་འདོད་བསྐྱེད་དང་དབང་ཕྱུག་དོན་བརྒྱད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་གྱི་མཚུངས་པ་མེད་པའོ། ། ཡང་སྐྱེ་བ་བདུན་ཚུན་ཆོད་ཀྱིས་མཆོག་མངོན་དུ་གྱུར་པ་བསྟན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྔོན་ཚེ་རབས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསགས་པའི་སྡིག་པ་དང་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་ཟད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི། བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་གང་ཞིག་གིས་འདི་ནི་དུས་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དག་ནི། སྐྱེ་བ་དང་ནི་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དེར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་གི་རིགས་སྐྱེ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ནི། དང་པོ་ནས་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་སྟེ། དབང་པོ་རབ་ཀྱིས་ཐོབ་པའོ། ། ད་ནི་མཚན་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བ་དྲི་མ་དག་ཚུལ་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ། དཔེར་ན་མར་གྱིས་གང་བའི་སྣོད། ། ཅེས་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་མེ་འབར་བའི་དབུས་སུ་བཞག་པར་གྱུར་ན་ནི། མར་འབྲུ་ལས་བྱུང་བའམ་སྲོག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་དངས་མ་སྟེང་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་ཅིང་སྙིགས་མ་ལུས་པ་ཕྱེད་ཅིང་སྣོད་དེ་ཉིད་ཀྱི་དྲི་མ་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འདག་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ལས། དོན་ནི་དེ་བཞིན་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་ཞེས་པ་ལ། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད། ། རུ་ནི་བཀོད་པ་དང་བྲལ་བ། ། ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པའོ། ། ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །

"Conduct, power, and great selfhood, acting with joy and bringing all under one's control"—this is the meaning of the eight qualities of Īśvara, which are peerless. Furthermore, the teaching on the manifestation of the supreme [attainment] within seven births is as follows: just as in the past, for one who possesses diligence and constantly meditates upon this, which has the characteristic of exhausting all the negative karma and the latencies of ignorance accumulated from beginningless lifetimes, in whatever birth they are born, they are born into the family of the Sugatas. In particular, becoming a great Lord of Yogins, they are endowed with the Dharma from the very beginning; this is attained by those of the highest faculties. Now, the manner in which liberation occurs through the mere name and the purification of stains is shown by way of an analogy: "For example, a vessel filled with butter." If a vessel such as a flask is placed in the midst of a blazing fire, the essence derived from oil or from living beings will melt on top, the dregs will be separated, and the stains of the vessel itself will be destroyed. From this teaching on the distinction of how all stains are quickly purified, the meaning is as follows: regarding the term "Śrī Heruka," "Śrī" is non-dual wisdom; "He" is emptiness of causes and so forth; "Ru" is being free from arrangement; and "Ka" is not abiding anywhere. By this meaning, the three doors of liberation, the body, speech, and mind, the fourth moment, the manifest complete awakening, and the heart-wisdom are actualized.

མཚན་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་སྐད་ཅིག་ལ་སྒྲིབ་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། ། བསམ་གཏན་ནི་ཐུན་བཞི་ལ་སོགས་པར་རོ། ། འདི་ཉིད་ཡིད་ལ་སེམས་པ་ཙམ་གྱིས་སམ་མོས་པ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་དུ་མ་ཐོབ་ལ། གླེགས་བམ་དུ་བཀླག་ཅིང་ཁ་ཏོན་དུ་འདོན་པ་དང་བྲིས་ཤིང་བཅངས་པས་ནི། ཕན་ཡོན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོ་རིས་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཐོབ་འགྱུར་བའམ་ཞེས་གནས་སྐབས་པ་ལ། ཡང་ན་སྟོང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ལྟ་བུ་འཐོབ་ཅེས་དབང་པོ་ཐ་མའི་ལམ་མོ། ། ཚེ་འདིར་མཆོག་མ་ཐོབ་ནའང་བར་མ་དོར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་སྣང་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་སུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འཕོ་བའི་ཚེ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོ་རིམ་པ་གཉིས་ལ་རྟགས་སྣ་འགའ་ཙམ་ལས་མ་ཐོབ་ན་ཡང་། བར་མ་དོར་ཞལ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ནི། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོ་དང་བཅས་པ་དང་། སོགས་ནི་དཔའ་བོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་། མཁའ་འགྲོ་ས་གསུམ་ན་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་འོག་མིན་ན་བཞུགས་པའི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱིས་ལག་ན་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པ་སྟེ། ལྷ་རྫས་ཀྱི་མེ་ཏོག་པདྨ་དང་། ཨུཏྤལ་དང་། ཀུ་མུ་ཏ་དང་། པུཎྜ་རཱི་ཀ་དང་། མཉྫུ་ཥ་ཀ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱེད། ལྷའི་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་སྣ་ཚོགས་དུ་མ་དང་། བ་ད་ན་སྣ་ཚོགས་པ་དུ་མ་དང་གདུགས་དང་བླ་རེ་ཆེན་པོ་དང་འཕན་ལ་སོགས་པ་དང་།

Merely by hearing the name, the obscurations are destroyed in an instant; this is the sphere of activity of the great bodhisattvas who have attained thorough refinement. As for concentration, it is practiced in four sessions and so forth. By merely reflecting on this in the mind or by merely forming an aspiration, many qualities are attained. Furthermore, by reading the volumes, reciting them, writing them, and preserving them, one will obtain the specific benefits of the perfect enjoyments of the higher realms; this refers to the temporary state. Alternatively, one will obtain a great universal monarch, such as the one with the rim of the wheel, which is the path for those of lesser faculties. Even if the supreme attainment is not reached in this life, one will not be separated from the vision of the maṇḍala circle in the intermediate state and will proceed to a pure realm. Regarding this, it is said: "When yogins transfer," meaning that even if the practitioner has obtained only a few signs of the two stages, the faces of the deities will be revealed in the intermediate state. The glorious Heruka is the Blessed One himself together with the Vajra Consort; "and so forth" refers to all the heroes and all the ḍākinīs dwelling in the three worlds, the assembly of deities residing in the twenty-four sites and Akaniṣṭha, holding various flowers in their hands—divine substances such as lotuses, utpalas, kumudas, puṇḍarīkas, mañjuṣakas, and so on—with which they make offerings. They also hold various divine precious victory banners, many kinds of vādana streamers, great parasols, canopies, and pendants.

རོལ་མོའི་སྒྲ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་དུང་དང་རྔ་བོ་ཆེ་དང་གཎྜི་དང་། པི་ཝང་དང་། གླིང་བུ་དང་། རྒྱུད་མང་དང་། པ་ཊ་ཧ་དང་། ཕེག་རྡོབ་པ་དང་། ཌ་མ་རུ་དང་། དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་སྒྲོགས་པར་བྱེད་ཅིང་། སྣ་ཚོགས་ཀླུའི་མཆོད་པས་མཆོད་པ་ནི་དྲུག་ལྡན་དང་བཞི་འགྱུར་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་གླུ་དབྱངས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དུ་མ་ནི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཚུ་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཆི་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྟགས་ཙམ་དུ་བས་ཀྱི། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་འཆི་བ་མེད་པས་བདེ་བའི་སྣང་བ་ལས་མ་འདས་ཏེ། རྣམ་རྟོག་འདི་ཞེས་གཞན་དག་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་ནོ། ། མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་གནས་སུ་ཁྲིད་པ་ནི་ལུས་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ལ་སེམས་ཡེ་ཤེས་བདེ་སྟོང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཟག་པ་མེད་པའི་སྐུར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ནི་དབང་པོ་འབྲིང་གི་ལམ་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། ། ཕན་ཡོན་དེ་དག་ཀྱང་ཕལ་པ་རྣམས་ལ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་དཔལ་ཆེན་དེ་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ལུས་ངག་ཡིད་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་ཐ་མི་དད་དུ་གྱུར་པ་དག་ས་སྟེང་ནས་ནི་རྙེད་པར་དཀའ་བ་སྟེ་ཨུ་དུ་མྺཱ་ར་ལྟ་བུ་སྲིད་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་བསྲུང་བྱའི་དམ་ཚིག་ལས་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀའི་རྒྱུད་ཆེན་འདི་ལ་དང་པོར་ཞུགས་ཤིང་། དབང་ཐོབ་པ་ཆོས་ཐོས་ནས། ། གང་གིས་བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་དང་གསང་བའི་སྤྱོད་པ་དང་། མཆོད་རྫས་བརྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་བཞིན་ཤེས་ནས་མ་དད་པས་དམ་ཚིག་མ་བསྲུངས་ན།

Various musical sounds—conchs, great drums, ghaṇṭīs, lutes, flutes, vīṇās, paṭahas, cymbals, ḍamarus, bells, and so forth—are sounded. With various nāga offerings, the entire assembly of goddesses performs many delightful vajra songs, such as the sixfold and fourfold melodies. For those on the other side, this is merely a sign called "death," but for the practitioner, since there is no death, they do not transcend the appearance of bliss. This conceptualization is the delusive appearance of others. Being led to the realm of the sky-farers means that the body, appearing like a rainbow, and the mind, having become the wisdom of bliss and emptiness, transform into the undefiled body. Thus, the path of those of middling faculties is actualized. These benefits do not occur for ordinary people; such great glory is found only by practitioners and yogins whose body, speech, and mind have become inseparable from the vajra body, speech, and mind of the deity. On this earth, such individuals are as difficult to find as the udumbara flower, existing only as a rare possibility. Now, regarding the samayas to be guarded: for this great tantra of the glorious Heruka, those who have first entered, received empowerment, and heard the Dharma, if they do not guard the samayas out of a lack of faith—failing to understand the nature of the guru, the meditational deity, the secret conduct, the reliance on offering substances, and so forth—[they will not attain the result].

ཚེ་འདི་ལ་དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དུ་མ་འབྱུང་ལ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་དེ་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་སྐྱོན་པ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྒོམ་པའི་གཞུང་བསྡུ་བ་ལས། དང་པོར་རྫུས་སྐྱེས་རིམ་པ་བསྟན་པ་ནི། རི་སྟེང་ནི་འབྱུང་བཞི་རིམ་བརྩེགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་རི་བོ་མཆོག་རབ་པོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ནི་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་དེའི་ལྟེ་བར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པར་གནས་པ་ལ། ཡི་གེ་ས་བོན་ཙམ་ལས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྐྱེས་ནི་དབྱངས་དང་། གསལ་བྱེད་ཀྱི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་འོད་འཕྲོ་བ་ལས། སྤྲོ་བསྡུ་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་གཞལ་ཡས་ཁང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་དུ་བཅས་པ་རྫོགས་བྱེད་དུ་རྣམ་པར་བལྟ་སྟེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་པས་ལྷ་མོ་ཨུ་མ་དུས་མཚན་མོ་མནན་ཅིང་། ཞབས་གཡོན་པས་དེའི་བདག་པོ་འཇིགས་བྱེད་སུམ་བལྟབ་ཏུ་རྣམ་པར་གནོན་ཅིང་སྟེ་ཆད་པ་དང་རྟག་པར་ལྟ་བ་འཇོམས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པས་ཡུམ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྐུ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་མཉམ་སྦྱོར་བའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཕྱེད་ལྡན་པ་ན་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང་ས་བཅུ་གཉིས་རྫོགས་པས་བཅུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་གནས་པའོ། ། འགའ་ཞིག་གིས་ལྷ་བཅུ་གསུམ་པའི་ཚིག་ཟིན་དུ་འདོད་པའང་ཡོད་དོ། ། དཔའ་བོ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཚོགས་སོ། །

In this life, many forms of harm arise, such as the torment of the suffering of poverty and so forth; in future lives, immeasurable suffering will occur at all times. This explains the fault of transgressing the samaya. Now, from the summary of the source text for meditating on the clear realization, first, the sequence of miraculous birth is taught: "On the mountain" refers to Mount Meru atop the four elements stacked in succession. "Various lotus" refers to a thirty-two-petaled lotus; in its center, within the hub of a crossed vajra, is an eight-petaled lotus. From the mere seed-syllable, the vowels and consonants (āli-kāli) arise, and from the radiating light of the hūṃ in their midst, through the process of emanation and reabsorption, one should visualize the celestial mansion together with the fivefold wheel of deities as being perfected in an instant. The glorious Heruka has his right leg extended, treading upon the goddess Umā Kālarātri, and his left leg treading upon her lord, the three-fold Bhairava, thereby subduing the views of nihilism and eternalism. The Blessed One’s first two root hands hold a vajra and a bell, embracing the body of the consort Vajrayoginī in union. Regarding the "twenty-four half-possessing," he has twelve arms, which represent the perfection of the twelve links of dependent origination and the twelve grounds, thus abiding in the thirteenth, the Vajradhara. Some also maintain that the explicit words refer to thirteen deities. "Heroes" refers to the assemblies abiding in the wheels of body, speech, and mind.

རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་ཌཱ་ཀི་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུའི་རྒྱན་ནི། སྤྱི་གཙུག་གི་འཁོར་ལོ་ཐོད་པ་ལྔ་ནོར་བུ་དང་ལྡན་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། མགུལ་རྒྱན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ། ལག་པ་གདུ་བུ་དཔུང་རྒྱན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། རྣ་རྒྱན་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། ཚངས་པའི་སྐུད་པ་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་དང་སྐ་རགས་འོག་པགས་སིལ་སིལ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི་དམ་ཚིག་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཐལ་བའི་རྡུལ་གྱིས་བྱུགས་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དོ། ། དོ་ཤལ་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་ནི་མི་མགོ་ཁྲག་འཛག་པ་ཅན་ལྔ་བཅུ་ཐག་པ་རྒྱུ་མས་བྱས་པ་འདུ་བྱེད་ལྔ་བཅུ་དག་པའི་བརྡའོ། ། ཤཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འཁོར་ལོ་ལྔའི་དབུས་ན་སྐུ་ལྔ་བདེ་ཆེན་དུ་བཞུགས་པའོ། ། གོ་འཕང་མཆོག་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཐུན་བཞི་རིམ་པས་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། ད་ནི་མངལ་སྐྱེས་ལྟར་ན་ཁྱད་པར་ནི་དཔའ་བོ་ཉེར་བཞི་པོ་ཀུན་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་པའི་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལྡན་དུ་གྱུར་པ་བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་སྦྱོར་ལྡན་བསྲུབས་བས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་ལས་བྱུང་བ་རྒྱུའི་ཧེ་རུ་ཀ་རྫོགས་པའོ། ། འབྱིན་པ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཀོད་པས། སྡུད་པ་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ཞུ་བ་ནི་སྟོང་ཉིད་འོད་གསལ་དུ་འཇུག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཞེས་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་གནས་པ་ལ།

The Yoginī is completely surrounded by a host of thirty-six ḍākinīs. As for the ornaments of their bodies: the crown wheel is a skull-cup with five jewels, the mudrā of Akṣobhya; the necklace is the mudrā of Ratnasambhava; the bracelets and armlets are the mudrā of the Tathāgata family; the earrings are the mudrā of Amitābha; and the brahmin’s thread, the sacrificial thread, the belt, and the tinkling girdle are the mudrā of the Samaya family. Being smeared with the dust of ashes is the mudrā of Śrī Vajrasattva himself. The necklace and the garland of heads are fifty human heads dripping with blood, with intestines serving as the cord; this is the symbol for the purification of the fifty formations. As for the Mahāmudrā of Śrī Heruka, the Blessed One dwells in the five bodies as Great Bliss in the center of the five wheels. "One should meditate on the supreme state"—thus, those who wish to accomplish all siddhis should abide in the four sessions in succession. Now, regarding the womb-birth [method], the distinction is that all twenty-four heroes and the thirty-six yoginīs become the five wheels. In the center of the bhaga maṇḍala, Śrī Heruka and consort, in union, through the process of churning, arise from the five manifest awakenings; this is the completion of the causal Heruka. By arranging the emanated samaya maṇḍala, the dissolution of the principal father and mother into emptiness and clear light is performed; thus, they abide in the form of a bindu.

མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་གླུས་བསྐུལ་བས་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པས་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཅིང་གཉིས་མེད་འགྱུར་བ་འབྲས་བུའི་ཧེ་རུ་ཀ་སླར་བཞེངས་པ་ཉིད་ཆོ་ག་བླ་ན་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་མོས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་དབང་པོའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་དུ་མའི་སེམས་ཅན་ལ་སྐུའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་གང་ལ་གང་འདུལ་དུ་སྟོན་པའོ། ། སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་མཛད་དེ་ནི་ཞི་བ་དང་ཁྲོ་བོ་དང་ཉན་རང་དང་བོ་དྷི་སཏྭ་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་དང་ཞལ་གདོང་བརྙན་མི་འདྲ་བར་གར་གྱི་རོལ་པས་སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱིས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་བར་དུ་གདུལ་བྱ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ལ་ཐབས་ནི་སྣ་ཚོགས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྤྲོས་པ་དང་། ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཟབ་པ་དང་། རྒྱ་ཆེ་བ་དུ་མ་སྟོན་པ་ཡིན་ཞེས་སྣོད་དང་འཚམ་པར་རོ། ། ད་ནི་གསང་ཆེན་བླ་ན་མེད་པ་ཟབ་མོ་སྙིང་པོའི་ཆོས་འདི་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་ངས་སྟོན་པ་ལ་འགའ་ཞིག་གལ་ཏེ། མོས་པར་མ་གྱུར་ཀྱང་ཞེས་དབང་པོ་དམན་པས་འདི་ལ་མི་འཇུག་ན་ཡང་སྨོད་པ་དག་ཏུ་མི་བྱ་སྟེ། ཚར་བཅད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། ཆོས་ཉིད་བསམ་མི་ཁྱབ་དྲན་བྱ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། ཡང་གང་ཟག་གང་གིས་ཆོས་འདི་བདག་གིས་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པས་སུས་ཀྱང་འདིའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཤེས་བྱེད་ནི། བདག་གིས་ཆོས་འདིའི་ཆོས་ཉིད་ནི་མ་རྟོགས་པས་གཞན་དག་ཀྱང་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཅན་ནི་མ་རྟོགས་པ་སྟེ།

Exhorted by the songs of the goddesses of the intermediate directions, the entire assembly of deities is pervaded by joy, and the resultant Heruka, who is the non-dual transformation, arises once more. This is taught as the unsurpassed ritual of the three absorptions. From that, the Blessed One displays emanations of his body to suit the various inclinations and diverse faculties of the beings to be trained, appearing in whatever way is necessary to subdue them. He displays various modes of conduct—peaceful, wrathful, śrāvakas, pratyekabuddhas, bodhisattvas, and lords of yoga—performing a dance of diverse forms through both common and extraordinary means. Until saṃsāra is emptied, he employs various illusory elaborations and, for those who are not elaborated upon, he displays many profound and vast methods according to the capacity of the vessel. Now, regarding this profound essence of the Great Secret, the Unsurpassed Dharma, which I, Heruka, teach: even if some do not have faith, and even if those of inferior faculties do not enter into this, they should not be disparaged, for this is the domain of those to be subdued. One should remember the inconceivable nature of phenomena (dharmatā), which transcends the objects of the intellect for all, and abide in the non-mental engagement of Mahāmudrā. Furthermore, as for the proof that no one has realized the meaning of this Dharma because it is not the domain of one's own realization: those who say, "I have not realized the nature of this Dharma, and therefore others have not known it either," are themselves un-realized.

གང་གིས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་བསྟན་པ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་ཞེས་དབང་པོ་ཡང་རབ་དང་དེའི་སྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་པོ་རབ་དང་འབྲིང་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་དང་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གང་ཟག་ཐོད་རྒལ་བ་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་ཅིང་མངོན་དུ་གྱུར་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལྷུན་གྲུབ་འགྱུར་བ་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བྱོན་གྱུར་ཏམ། ། ཞེས་འཇིག་རྟེན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱོན་ནས་ཆོས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གསུངས་པའམ། མ་བྱོན་ན་ཡང་ཆོས་མང་པོ་མ་གསུངས་ན་ཡང་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་འཁོར་ལོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་ལ་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་སྤངས་པ་སྟེ་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ནི་ཚིག་དང་དོན་དུ་བཅས་པ། བརྗོད་བྱའི་གསང་བ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་གསང་ཆེན་འདི་ལ་ལུང་དང་རིགས་པས་རྣམ་པར་གཞལ་ནས་ཀྱང་ཞེས་གང་ཟག་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ལ་དགོངས་ནས་གསང་ཆེན་བྱིན་རླབས་གསང་བ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བསྟན་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་ཐ་སྙད་པ་དངོས་པོ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཀུན་གྱིས་ཡོང་མི་སྨད་དེ། སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྱད་པར་སྙིང་པོ་གསང་བ་དེའི་བགྲོད་པ་ལམ་མྱུར་ཞིང་བདེ་བའི་ལམ་མཆོག་འདིར་བསམས་ཤིང་ཞེས་ཆོས་སྐུ་ཟབ་པ་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རོ་མཉམ་པའི་ངང་ལས།

Regarding the teaching on that which brings about realization, it is said: "The perfectly awakened buddhas and..." This refers to those of the highest faculties, their sons—the bodhisattvas of superior and middling faculties—and the great beings, the individuals of the "leap-over" type who have become lords of yoga. These are the ones who know and have realized it. In order to show that the nature of all phenomena is spontaneously present and unchanging, it says: "Whether the buddhas have appeared or not..." This means that whether immeasurable tathāgatas have appeared in the world and taught immeasurable dharmas, or have not appeared and have not taught many dharmas, at all times and in every way, the essence of the nature of reality of the glorious Cakrasaṃvara—the indivisibility of the expanse and wisdom of the body, speech, mind, and inconceivable great bliss of all tathāgatas—is free from increase or decrease. It is the non-abiding union that transcends expression. Thus, having evaluated this great secret of both words and meaning, the secret of the expressed and the secret of the expresser, through scripture and reasoning—with the intention of those individuals of sharp faculties who have been taught the supreme secret of the great blessing—it is not to be disparaged by any worldly conventionalists who grasp at things as having signs, because it transcends the conceptual elaborations of superimposition and deprecation. In particular, regarding this supreme path of swift and blissful progress upon that secret essence, it says: "Contemplating..." This refers to the state in which the profound dharmakāya is the equal taste of the expanse and wisdom.

རྒྱ་ཆེ་བ་སངས་རྒྱས་གཟུགས་སྐུའི་རྣམ་པར་རོལ་པ་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ། ངོ་བོ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པ་བསྟན་པ་ནི། མདོ་སྡེ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། ། ཇི་སྲིད་བྱ་བ་སྤྱོད་སོགས་ཀྲྀ་ཡ་དང་ཙརྱ་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་སྤྱིའོ། ། ཁྱད་པར་བ་རྣལ་འབྱོར་གསང་མཐའ་སྟེ་བླ་ན་མེད་པ་དབྱེ་བ་ཉིད་ནི་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་རིམ་པས་འཇུག་པ་ལ་སེམས་ཅན་མོས་པས་འཇུག་པ་རྣམས་བློའི་རིམ་པའམ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཆགས་ཚུལ་རིམ་པས་བསྟན་པ་དེ་དང་། དེ་ལ་དགའ་བ་བཞིས་ཞེས་དྲང་བ་དང་ངེས་པ་དང་སྙིང་པོའི་དོན་བསྟན་པའོ། ། མཚན་གྱིས་རབ་གྲོལ་དབང་ཕྱུག་བདེ་ཆེན་གོ་འཕང་ཡན་ལག་མངོན་འགྱུར་མི་ཕྱེད་གནས་ཐོབ་པ། ། གང་ཟག་ཨུ་དུམ་ལྟར་ཏེ་ཕྱིར་ལྡོག་གང་ཡིན་འཁོར་བར་ལྷུང་ལ་ཕྱག་རྒྱར་གྲུབ་པས་ལམ་གྱུར་པ། ། སྐད་ཅིག་དག་གིས་རྫོགས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་གསང་བ་སྲིད་པ་སྐྱེ་ཚུལ་དང་མཚུངས་སྟོན། ། འགྲོ་བ་སྐལ་ལྡན་སྐལ་མེད་འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཆོས་རྣམས་དག་ཅིང་བདག་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རང་འབྱུང་བའོ། ། ཉན་རང་ཐེག་ཆེན་ཞུགས་དང་བྲམ་ཟེར་སྤྱོད་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་དེ་རྣལ་འབྱོར་རྗེས་སུ་རིགས་པ་དང་། ། མཉམ་སྦྱོར་མི་འགྱུར་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གསང་བ་མི་ཟད་ཆེན་པོར་བརྟག།

The vast display of the Buddha’s form bodies is a secret inconceivable by the mind, the omniscient wheel of ornaments of inexhaustible body, speech, and mind, the essence of which is the spontaneously present bodhicitta of great bliss. Regarding the teaching on entering the Buddha’s doctrine: the sūtras consist of the vehicles of characteristics, both the Lesser and the Great Vehicles. The general Vajrayāna includes the Kriyā, Caryā, and Yoga tantras, such as the Action and Performance tantras. The specific [vehicle] is the Secret Ultimate Yoga, the Unsurpassed [Tantra]. As for the divisions, there is the gradual entry into the four classes of tantra according to the mental capacity or the degree of attachment to the qualities of desire of sentient beings who enter through devotion. This teaches the provisional, the definitive, and the essential meaning through the four joys. Through the name, one attains the state of the Lord of Great Bliss, the stage of liberation, the indivisible abode where the branches are manifest. Like the udumbara flower, those individuals who regress fall back into saṃsāra; yet, through the accomplishment of the mudrā, they become the path. The yoga that perfects in a single instant shows the secret way of the arising of existence. In the worlds of the fortunate and the unfortunate, phenomena are pure, selfless, and equal, arising spontaneously. Those who have entered the vehicles of the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and the Great Vehicle, as well as the Brahmins, the practitioners of conduct, and those with ascetic vows, follow the reasoning of yoga. One should examine the Samayoga, the unchanging reality, the entire field of experience of the mind, the great inexhaustible secret.

གང་དུ་སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཉིད་བདེན་པའི་དོན་ནི་མི་རྟོགས་བྱིན་རླབས་བྲལ། ། ཚུལ་ངན་རིག་བྱེད་རྟོག་གེའི་གཞུང་ལུགས་ལོག་པར་ལྟ་ལ་ཞེན་བྱས་རིག་དོན་མ་མཐོང་། ། བླ་མའི་མན་ངག་བྲལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྟོག་པའི་དྲ་བས་བཅིངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་མིན་པ། གསང་ཆེན་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་ནི་དྲི་མེད་འཕགས་པའི་ནོར་གྱི་བློ་ལྡན་སྤྱོད་ཡུལ་དག་ཏུ་ནི། ། ལོག་ལྟ་ཉམས་བྱེད་སྐལ་བར་ལྡན་རྣམས་ཡང་དག་ལམ་སྟོན་མཁས་རྣམས་བསྲུང་། ། མི་བཟེད་སྙིགས་དུས་རྩོད་པའི་འགྲོ་རྣམས་གསང་ཆེན་ལམ་རྟོགས་བྱ་ཕྱིར་ང་ཉིད་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཡང་། ། དུས་དང་དུས་སུ་སྙིང་པོའི་དོན་སྟོན་བླ་མ་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་བསྟན་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད། ། དཔལ་ལྡན་སྡོམ་པ་ཆེན་པོ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་འབྱུང་གནས་གསང་བ་མཛོད་འདི་གསང་བའི་དོན་སྟོན་པའོ། ། དེ་ལ་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དུ་བཅས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་ནི། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་སྐད་ཅིག་མ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་གསང་ཆེན་ནོ། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་འབུམ་པའི་ནང་ནས་བྱུང་བ་ཞེས་ཁྱད་པར་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་ཉིད་དེ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་སྟོན་པ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་པས་གདན་དྲངས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་གྲུབ་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པ་སྦྱིན་སྲེག་དང་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ལམ་མོ། ། ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ནི་བྱིན་རླབས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། །

Where the meaning of the truth of the nature of phenomena—the inseparability of emptiness and compassion—is not realized, there is no blessing. Those who cling to the false views of the systems of base logic and sophistry do not see the meaning. Those individuals who lack the guru’s pith instructions and are bound by the web of conceptual thought do not realize it. This tantra of the Great Secret Essence is the domain of the wise, the stainless wealth of the noble ones. It is guarded by the learned who show the authentic path to those fortunate ones whose wrong views are destroyed. In order that beings in this unbearable age of strife may realize the path of the Great Secret, at that time I myself shall become the guru who reveals the essential meaning from time to time, and thus the teaching will emerge. This Secret Treasury, the source of the ocean of qualities of the glorious Great Vow, reveals the secret meaning. Regarding the presentation of the various names of the tantra, including both the subject matter and the expressive words: "Glorious Heruka" refers to the vajra body, speech, and mind, the three doors of liberation, which are pure in an instant. The "King of Tantras" is the unsurpassed Great Secret. It is the essence extracted from the "Hundred Thousand Verses Equal to Space," like a precious sovereign jewel drawn from a great ocean, invited forth by the teacher, the glorious Vajraghaṇṭāpāda. The "rituals of accomplishment" are the paths such as fire offerings and yogic exercises that swiftly achieve the supreme and common attainments. "Most wonderful" refers to the preeminent blessings.

བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་བཀླགས་པས་འགྲུབ་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་མྱུར་དུ་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད། ། མཁྱེན་པ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་མེད་རྣམ་པ་མ་ལུས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ནི་བར་དུ་གཅོད་པ་མི་འབྱུང་བའོ། ། གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དགོངས་པའོ། ། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ནི་དང་པོ་ཆེན་པོ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ལས་འདི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པ་རྫོགས་སོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་མ་ལུས་པའི་དོན་ཏོ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བདེ་མཆོག་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པའོ། ། ། །

The "Treatise on All" (Sarvatantra) is the teaching on the excellence of mundane and supramundane results. The "Glorious Great Hero Heruka" (Śrīmahāvīraheruka) is the "Accomplishment through Recitation," which brings about the swift attainment of the goal. "Omniscient" (Sarvajña) refers to the meaning of the non-duality of self and others in all their aspects. "Invincible" (Apratihata) means that no obstacles will arise. "Primordially Accomplished" (Ādiniṣpanna) is the realization of the Glorious Heruka Vajradhara. The Explanatory Tantra (Uttaratantra) is dependent upon the Great First Tantra. This concludes the fifty-first chapter from the King of Tantras of the Unsurpassed Yoga, known as the Glorious Cakrasaṃvara, which fully reveals the meaning of the entire collection of tantras without exception. This is the commentary on the Glorious Cakrasaṃvara, the King of Tantras known as the Condensed Saṃvara, composed by the venerable Indrabhūti.