A Cakrasaṃvara Sādhana called “An Extensive Commentary on All the Abodes”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སཾ་བ་ར་སརྦ་སཱ་དྷ་ནཾ་སནྣི་ནཱ་མ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་གནས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་ དང་བཅས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མགོན་བཏུད་ནས། ། བླ་མ་བརྒྱུད་རིམ་ལས་འོངས་པའི། ། སྐུ་གསུམ་བདག་ཉིད་བདེ་བ་ནི། ། དད་པས་ཅུང་ཟད་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་དེ་དེ་མ་ཐག་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདིའི་དེ་ནས་ ཞེས་པའི་སྒྲ་རྒྱུད་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པ་སྟེ། རྒྱུད་འདི་དེའི་དེ་མ་ཐག་པར་གསལ་ལོ། ། གང་གི་ཕྱིར་མཚན་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་གསུམ་པར་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདིར་འདི་སྐད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྡུད་པ་པོའི་ཚིག་ རབ་ཏུ་མ་བཀོད་དེ་སྔ་མར་བཀོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནའོ། ། རྒྱུད་ཅེས་པ་ནི་བསྡུས་པ་སྟེ་དོན་མ་ལུས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དང་། ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དོ། ། རྒྱུད་ཅེས་པ་ནི་རིགས་ཏེ་འདི་ལ་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བའོ། ། ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཅེས་པ་ནི་སྔར་ སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་བསྒོམ་པ་དང་། བཟླས་པ་དང་། གཏོར་མ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་དང་། སྔགས་དང་། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་དག་གི་མི་རྒྱུ་བ་སྟེ། འདི་ལ་སེམས་འཇུག་པ་ནི་རིང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarasarvasādhanasaṃgrahanāmaṭīkā. In the language of Tibet: Dpal ’khor lo sdom pa’i sgrub thabs gnas pa thams cad rgya cher ’grel pa zhes bya ba (The Extensive Commentary on the Sādhana of the Glorious Cakrasaṃvara, Entitled "The Abiding of All"). Homage to the glorious Cakrasaṃvara and the assembly of ḍākinīs! Having bowed to the glorious protector Heruka, I shall, with faith, write a brief account of the bliss that is the nature of the three kāyas, as it has come down through the lineage of gurus. Regarding the phrase "Then" (atha) and so forth: a tantra is that which is connected to what immediately preceded it. Therefore, the word "then" in this context refers back to the previous tantra; it is clear that this tantra follows immediately after that one. For this reason, in the tantra known as the Nāmasaṃgīti (The Chanting of the Names), which consists of three thousand verses, the words "Thus have I heard" (evam mayā śrutam) are spoken. Consequently, the words "Thus" and so forth, which are the words of the compiler, have not been set forth here, because they were already set forth in the previous one. "Tantra" (tantra) means a continuum, containing all meanings without exception. Furthermore, it consists of the causal tantra (hetutantra), the resultant tantra (phalatantra), and the method tantra (upāyatantra). "Tantra" also means a lineage, for practitioners of this are extremely difficult to find. As for the "method tantra," it refers to the previously mentioned sequence of entering the essential maṇḍala and so forth, including meditation, recitation, torma offerings, yogic exercises (yantra), mantras, and ritual applications. "Result" (phala) refers to the non-dual state in which there is no movement; for the mind to enter into this is indeed a long process. Why is that?

གང་གིས་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་གནས་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཨ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་རིགས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱུད་ལ་གསུངས་པ། རབ་འབར་མར་མེ་ལྟར་སྣང་བ། ། སྙིང་གི་ དབུས་ན་མི་ཤིགས་པ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེ། ཨ་ནི་གཙོ་བོ་དམ་པ་མཆོག། ཅེས་པ་དང་། ཡང་རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་པོ་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ། ལྟེ་བར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་གནས་པ། ། མར་མེའི་རྩེ་ལྟར་འབར་བ་ནི། ། དང་པོའི་དབྱངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ བློར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་བཤད་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཨར་འབྲེལ་བའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསང་བ་ཞེས་པ་སྟེ། འདིའི་རིགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་གསལ་བར་མི་བྱ་བས་སོ། ། གསལ་བར་མི་བྱ་བ་དེ་ཅི་ཞེ་ན། སྦ་བར་འོས་པ་ བདུན་ཏེ། གསང་བ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ། ། གསང་བ་རྣམ་རྒྱལ་འཁོར་ལོ་དང་། ། གསང་བ་སྦ་བྱ་ཡང་དག་དངོས། ། གསང་བ་གསང་བའི་པདྨ་དང་། ། གསང་བ་རྣམ་རྒྱལ་དགའ་བ་དང་། ། གསང་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་དང་། ། གསང་བ་བར་ཆད་མེད་བདེ་བའོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་པ་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ་གཞུང་གི་ཚད་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བསྡུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་དག་སྡོམ་པས་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྡོམ་ཞིང་འཛིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ དཔལ་ཡང་དག་སྦྱོར། །

This is because the qualities of a buddha (buddhadharma) abide within it. Its mudrā is the syllable A, which signifies that all families (kula) arise from the conventional aspect. As stated in the Śrīvajrālaṃkāramaṇḍalatantra: "Blazing like a lamp, appearing in the center of the heart, indestructible, unchanging, and supremely subtle—A is the primary, most excellent, and supreme." Furthermore, the two Kalki-rāja [Tantras] also state: "The Great Mudrā abides at the navel, blazing like the tip of a lamp; it is the nature of the first vowel, which the buddhas have conceptualized in the mind." Regarding the word "then" (tataḥ), it connects all these explanations. Why is that? Because of the term "secret" (guhya). It is not to be revealed to those who lack the [proper] family. What is meant by "not to be revealed"? There are seven things worthy of concealment. The "secret" refers to these very objects: the secret victory wheel, the secret reality to be concealed, the secret secret lotus, the secret joy of victory, the secret collection of all, and the secret uninterrupted bliss. "Condensed" (saṃkṣipta) refers to the condensed [text], which is the measure of the source (śāstra), but not the [literal] meaning, because it is the very condensation of the qualities of all buddhas. Therefore, it is expressed as a "vow" (saṃvara), meaning to bind and uphold everything. The glorious Heruka is the perfect union.

ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་བྱ་སྟེ་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏེ། འདིས་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ འགྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་ཕྱི་མ་སྟེ། ཞེས་པ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པར་གསུངས་པའི་དོན་ཏེ། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པས་ཕྱེ་བ་ལུས་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལས་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའི་ཆོས་ ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་བསྟན་པ་དེ་ལས་འདི་མཆོག་གི་ཕྱིར་ན་ཕྱི་མ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐུགས་སོ། ། དེའང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཚིག་གི་ལམ་གྱིས་དེ་དག་འཛིན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་དམན་པ་ བ་ནི་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་པས་ནི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཌེ་བེ་ཧ་ཡ་ས་གཱ་མ་ནེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཌེ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ སྟོན་ཏེ། ཨེ་དང་ཕྲལ་ནས་ཨཱ་དང་སྦྱར་བར་ཌཱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཌཱར་གྱུར་པས་ཌཱ་ནཾ་ཞེས་བྱ་བར་ལུགས་ཀྱིས་འགྱུར་ཏེ། ཌཱ་ནཾ་གི་དོན་ནི་ནམ་མཁའ་འགྲོ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཌཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འབའ་ཞིག་ནི་གསུམ་པ་སྟེ་དེས་མཐར་ཆགས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་ཨ་ཀའོ། །

This refers to oneself as the glorious Heruka, with the mudrā Vajravārāhī; their authentic union is to be understood as the defining characteristic of Mahāmudrā. "Desire" refers to that which is desired, meaning that which produces the perfection of all aims; it is said that by this, the state of a Buddha, the Vajra Holder, is accomplished. If one asks who the practitioner is that accomplishes all such desired aims, it is said: "later than the later," which means it is taught as unsurpassed. Among the eighty-four thousand aggregates of Dharma taught to suit the various inclinations and dispositions of sentient beings, this is the most supreme; therefore, it is "the later," the mind that realizes the unsurpassed suchness. Furthermore, the Vajra of all the Buddhas together holds that which is of a nature to be personally realized, beyond the path of words. For that reason, the Blessed One has said that the inferior [path] will not be accomplished even in a hundred million eons. "The binding of the network of ḍākinīs" describes the excellence of the retinue. "Ḍākinī" is ḍevīhayasagamane; "ḍe" indicates the meaning of "moving through space." By separating "ḍe" and joining it with "ā," it becomes "ḍā." By becoming "ḍā," it is conventionally transformed into "ḍānam," the meaning of which is "moving through space." The sound "ḍā" alone is the third [case ending]; that which moves sequentially by means of it is "aka."

འདི་ལ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མཐར་ཆགས་ཀྱི་ས་འགྲོ་བའོ། ། ཨ་ཀི་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིའི་ངང་ཚུལ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བས་འདི་དག་མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྐུ་བྱེ་བ་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་སྟོང་དུ་ལྡན་པས་ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲ་བ་ནི་དེའི་དྲ་བ་སྟེ། བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྡོམ་པ་ནི་བདེ་མཆོག་གོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ར་ནི་ ཁྲག་གི་ཁམས་ཡིན་ནོ། ། ཧ་ནི་རི་སུལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རི་སུལ་ཞེས་བྱ་བ་མགོ་བོར་རོ། ། སྱེ་ནི་དྲིའི་བར་བུ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ལུས་ལ་དྲི་གནས་པའོ། ། བ་ནི་སྤྲིན་གྱི་ཤུགས་ཡིན་ནོ། ། ར་ནི་དེ་བཞིན་དྲི་རུ་གསུངས། ། མེ་ནི་དེ་བཞིན་མེ་ཏོག་གོ། ། ར་ནི་དེ་བཞིན་ལན་ཚྭར་རོ། ། མེ་ནི་དེ་བཞིན་ཤ་རུ་གསུངས། ། ས་ནི་དེ་བཞིན་སྦྱོར་བ་ཉིད། ། ར་ནི་དེ་བཞིན་སེན་མོའོ། ། མེ་ནི་དེ་བཞིན་རྐང་དུའོ། ། ནེ་ནི་དེ་བཞིན་དྲི་ཡི་མར། ། ས་ནི་དེ་བཞིན་སེན་མོར་གནས། ། དཱ་ནི་རྒྱ་མཚོར་སྐྱེས་པའོ། ། སྟི་ནི་ཁ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཏཾ་ནི་ག་པུར་ཞེས་བྱའོ། །

In this context, "following after all" refers to proceeding in a sequential manner. As for the term ākīṭu, because their nature is to travel through space, they are ḍākinīs; the meaning is that, possessing eighty-four million miraculous bodies, they travel everywhere simultaneously. "Net" (jāla) refers to their net, meaning "a collection." "Vajra-summit" (saṃvara) refers to Cakrasaṃvara. This is because they are to be perfectly pleased together, moment by moment. Regarding the words "Secret" and so forth, all sixteen syllables, which are the nature of emptiness, are to be indicated by these sounds: ra is the element of blood; ha is the mountain cleft, which refers to the head; sye is the vessel of fragrance, just as fragrance resides in the body; va is the force of the clouds; ra is likewise said to be fragrance; me is likewise a flower; ra is likewise salt; me is likewise said to be flesh; sa is likewise the union itself; ra is likewise the fingernail; me is likewise the marrow; ne is likewise the fragrant oil; sa is likewise situated in the fingernail; dā is that which is born from the ocean; sti is the essence of snow; and taṃ is called camphor.

ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཕྲ་མོ་གཅིག་པུ་སྟེ་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ལ་སོགས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་སྒྱུ་མ་སྟོང་པ་རང་བཞིན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཤེས་རབ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བར་བཤད་དེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། ། མཆོག་ ཅེས་བྱ་བ་ལ། མཆོག་གི་དོན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བཤད་དོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྣམ་པར་གསལ་བ་ནི་འདིར་དགྱེས་པར་གསུངས་སོ། ། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དགའ་བ་ སྒྲོན་མ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་རྟོག་པ་དང་བློ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྟག་པ་ཞེས་པ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ ད་ལྟར་གྱི་དུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མཆོག་སྟེ། དེ་ཡང་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་དང་། བྲལ་བ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་དང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དང་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་རྟག་ཏུ་གསལ་བར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དང་དུས་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། བཞུགས་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ཁམས་ཐམས་ཅད་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་མཉམ་པར་ཁྱབ་པར་བཞུགས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་དང་། བདག་གི་བ་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་སྟོང་པ་དང་། ནམ་མཁའ་དང་ མཉམ་པ་དང་། དངོས་པོ་དང་།

Alternatively, the omniscient one is the single, all-pervading, subtle [reality], the secret of the mind and so forth, the equality of the illusory emptiness, the essence of the nature of mind. This is explained as the "supreme insight," like a precious wish-fulfilling jewel, and is thus described as "secret." Regarding the term "supreme," its meaning is explained as the dharmakāya itself. Here, the clarity of the omniscient wisdom is joyfully proclaimed. The inconceivable innate joy, the very essence of all stable and moving entities, is like a lamp; it is the self-nature of all, and all the faculties and consciousnesses are everywhere and in every way the mind. This is taught to be the mental consciousness itself, explained as insight, conceptualization, and intellect. "Permanent" refers to the supreme nature of the past, future, and present times. Furthermore, it is said to be free from arising and ceasing, pervasive, the very vajra body, formless, eternally luminous, and existing at all times. "Abiding" means dwelling in a state of equal pervasion throughout all entities, all sentient beings, and all elements at all times and in all bodies by means of the continuum of mind. Thus, it is the exhaustion of afflictions, the inconceivable, the stainless, the absence of "mine," the emptiness of intrinsic nature, equal to space, and the [nature of] entities.

དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང་། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་དང་ཞི་བ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་སྐུ་གསལ་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་དང་། བདེན་པ་གཉིས་མཉམ་པའི་གནས་དང་། ཇི་ལྟར་ཤིང་གི་གཞི་ལ་མེའི་ས་བོན་ཁྱབ་ པར་གནས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་ཏིལ་ལ་མར་ཁུ་ལྟ་བུར་དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བཞུགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའང་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་སྟེ། འདི་དག་གི་དགོངས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཞེས་པ་ལ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་ དངོས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་སོ། ། དེའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཕྱིར་དངོས་ཞེས་སོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་སྟེ། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱེ་བས་ནའོ། ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། གཡོ་བ་སེམས་ཅན་ ཞེས་བྱར་བཤད། ། བརྟན་པ་ལ་སོགས་སྣོད་ཉིད་དོ། ། ཞེས་པའི་ཚིག་འདིའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ། དེ་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཞན་འབིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་བདེ་བའི་དངོས་པོ་སྟེ་དངོས་པོ་ ཐམས་ཅད་གཅིག་པ་ཉིད་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་སེམས་དཔའ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། བདེ་བའི་ངོ་བོ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀ་བདེ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བཤད་དོ། ། འདི་ནི་རང་འབྱུང་བཅོམ་ལྡན་དཔལ། ། ཞེས་པ་ལ། འདི་ནི་ཞེས་པ་ནི་ ངེས་པར་གཟུང་བའོ། །

It is the complete abandonment of non-existence, the beginningless and endless, the peaceful, the manifest body as the sovereign of all phenomena, the holder of the nature of all things, the state of the equality of the two truths, and the pervasive abiding within all elements—just as the seed of fire pervades the base of wood, or just as oil pervades sesame seeds. In this way, the Mahāmudrā is also realized. Such is the intended meaning of these [teachings]. Regarding the phrase "the actuality of all ḍākinīs is the Sattva," the term "actuality of all ḍākinīs" is explained as being Caṇḍālī and so forth. It is called "actuality" because its own essence is the complete gathering of their subtle particles. What is that? It is the "Sattva," so called because it is distinguished by both the stable and the moving. As it is said: "The moving is explained as sentient beings; the stable and so forth are the vessel itself." Regarding "Vajrasattva, the supreme bliss," "Vajra" means indivisible; it is so called because, by way of a nature like a vajra, it pierces through others. "Sattva" is the entity of bliss, in which all entities are one. Thus, "Vajrasattva" is the vajra and the sattva, which is Vajrasattva. Both the essence of bliss and the essence of non-bliss are bliss, and are explained as Vajrasattva. Regarding "This is the self-arisen, glorious Bhagavān," "this" is used for the sake of definitive identification.

དེ་ཉིད་འདི་ལྟར་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པར་རང་ཉིད་འགྱུར་བ་ནི་རང་འབྱུང་བཅོམ་ལྡན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་ཞེས་པ་ལ་བཅོམ་པ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་གྱི་སྒྲ་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པས་ནའོ། ། ཡང་ན་ བཅོམ་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་དུ་གསུངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་བཅོམ་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཅོམ་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཔལ་ཞེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་ནའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མའི་དྲ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་བསྡུས་པའོ། ། རྩའི་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི་སྡོམ་པ་སྟེ་བདེ་བའི་མཆོག་ལ་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཆོག་གི་ཁམས་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ན་ཕྱི་མ་ཞེས་པ་ནི་དཔའ་ བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་བྱའོ། ། དེའི་དྲ་བ་ནི་ཚོགས་སོ། ། དེ་དག་ཉིད་རྩའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སྡོམ་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦས་པ་འདི་དག་བཤད་པའི་དབྱེ་བ་གསུངས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བར་གྱུར་པའི་གསང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཨེ་ཝཾ་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་པའོ། ། མཆོག་ཅེས་པ་ནི་མ་ཡཱ་ སྟེ་བདག་གིས་ཤེས་སོ། ། དགྱེས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤྲུ་ཏཾ་སྟེ་ཐོས་པ་ཞེས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དང་བདག་ཉིད་དུ་ཞེས་པའི་བདུན་པ་འདི་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་གསུམ་པར་སྦྱར་རོ། ། དེས་ན་བརྒྱུད་པ་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་ཞེས་པ་འདིའོ་སྟེ། གང་ན་རྟག་པར་བཞུགས་པའི་དུས་ན་ཞེ་ན།

In this way, the fact that he transforms the entire world of the stable and the moving without exception is the Self-Arisen Bhagavān. Regarding the term "Bhagavān," he is called Bhagavān because he possesses "conquest" (bhagavat); the word Bhagavān is used because he possesses the six qualities, such as sovereignty (Īśvara) and so forth. Alternatively, he is called Bhagavān because he has "conquered" (bhagna); he has conquered the Māras of the afflictions (kleśa) and so on, meaning that the afflictions have been conquered by insight (prajñā). Therefore, it is said that the afflictions have been conquered by insight. "Glorious" (Śrī) is used because he is free from afflictions. "Net of Ḍākinīs" (Ḍākinījāla) refers to the total collection. The conventional form of the channel-wheels (nāḍī-cakra) is the "vow" (saṃvara), as taught in the Cakrasaṃvara. Alternatively, regarding the phrase "from the latter" and so forth, it refers to the sixteen supreme constituents; therefore, "the latter" refers to the twenty-four heroes (vīra). Their "net" is the assembly. Because they are of the nature of the channels, they are the "vow" (saṃvara) for the sake of the conventional suchness (tattva). Regarding the explanation of the divisions of these most secret [teachings], "the secret as it truly is" refers to E-Vaṃ, which is "thus" (evam). "Supreme" (parama) is Māyā, meaning "I know." "Delight" (ratam) is Śrutam, meaning "heard." This seventh case in the phrase "in all and in myself" should be applied as the third case, "by myself." Thus, the meaning is that it was not from a lineage. "At one time" (ekasmin samaye) means "always abiding." If one asks, "At what time does he always abide?" it is as follows:

གནས་སྐབས་གང་དང་གང་ན་ཅི་དང་ཅིར་བདེ་བ་ཆེན་པོར་གནས་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་རང་འབྱུང་བཅོམ་ལྡན་དཔལ། ། ཞེས་པར་སྦྱར་རོ། ། ཡང་ན་གསང་བ་ནི་སའི་ཁམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོག་ནི་ཆུའོ། ། མེ་ནི་དགྱེས་པར་ བཤད་དོ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བར་རོ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུའོ། ། གང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་ཉིད་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། མཆོག་དང་བླ་ན་མེད་པ་དང་བདེ་བ་ དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། བཤད་པ་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་ལོ། ། འབྱུང་གནས་སྒྲ་ལས་ངེས་འབྱུང་རྣམས། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡན་པ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ལ། སཾ་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་སྟེ་དེ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ན་སྲིད་པའོ། ། དེ་བས་ན་སྒྲའི་རང་བཞིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྒྲའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པའི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་སྤྱོད་པ་ལ་གསུངས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་མཉམ་ཞིང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། ཡུལ་དང་དབང་ པོའི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་པོའི་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐོབ་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

In whatever state and in whatever manner one abides in great bliss, what is that? It should be applied as: "This is the self-arisen, glorious Blessed One." Alternatively, "secret" is the earth element; likewise, "supreme" is water; "fire" is explained as "joy"; "the self of all" is that which always moves; "always abiding" is in the space element. The very elements of all sentient beings are the essence of all ḍākinīs. That itself is Vajrasattva, the supreme, the unsurpassed, bliss, and great bliss. In this explanation, it is connected to the Blessed One who has become thus. Regarding the line: "Those who have emerged from the sound of the source, who possess the sphere of samaya practice," the term saṃ means bliss; because it follows great desire, it is existence (bhava). Therefore, it is the nature of sound: the heroes and yoginīs of the three realms without exception, appearing in the form of the syllable HŪṂ in the nature of sound at the center of the vajra-jewel. Their samaya is said to be the practice of the equal and harmonious union of the vajra and the lotus. The sphere of practice of the twelve sense bases of objects and faculties is the attainment of the sphere of one's own mind through the nature of the identity of awareness; it is the characteristic of consciousness.

ཐོག་མ་ཞེས་པ་ནི་གསང་བ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་ལྔ་སྤངས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པ་དབུས་དང་མཐའི་དྲི་མ་མེད་པ་གདོད་མ་ནས་དེ་ ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་པ་བསལ་བ་ཙམ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། གཙུབ་གཏན་གཙུབ་ཤིང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དེ་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གཙུབ་ཤིང་དང་གཙུབ་གཏན་དང་མིའི་ལག་པ་བསྐྱོད་པ་ན་དུ་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་ འགྱུར་ཞིང་མེ་མངོན་པར་འཐོན་ཀྱང་མེ་དེ་ནི་གཙུབ་ཤིང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་གཙུབ་གཏན་ལ་ཡང་མ་ཡིན་སྐྱེས་བུའི་ལག་པ་དག་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་གཅིག་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་མི་གནས་པ། ཇི་ལྟ་བར་གཙུབ་གཏན་ཏེ་ཆོས་འབྱུང་དུ་གསུངས་པ་དང་ གཙུབ་ཤིང་སྟེ་རྡོ་རྗེར་གསུངས་པ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པ་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཐབས་དང་ལྡན་པ་དབང་བསྐུར་བ་ལས་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་ གཅིག་པུ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་པོའོ། ། སྔགས་བཟླས་བསམ་གཏན་སོགས་ལྡན་པས། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་མཉན་པར་གྱིས། ། ཞེས་པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསང་བའི་བདག་པོ་ལ་བོད་པའོ། ། རྒྱུད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་ངེས་པར་གསུངས་པའི་ གཞུང་མ་ལུས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་བརྩམས་ནས་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་སྲིད་པའི་བར་དུ་སྟེ། འདི་བསྡུས་ཤིང་རྒྱས་བཏབ་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡིད་སྐྱོབ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ན་སྔགས་ཏེ་ཤེས་པ་ལ་བྱའོ། །

"Beginning" refers to the secret, which is the abandonment of the five obscurations, pure like space, free from the stains of center and extremes, and abiding from the very beginning as suchness. It is the mere clearing away of delusion regarding primordial wisdom, for it is naturally pure. "Just as the friction-block and the friction-wood are perfectly joined" means this: when the friction-wood, the friction-block, and the movement of a person's hands are combined, smoke arises and fire is manifest. Yet that fire does not reside in the friction-wood, nor in the friction-block, nor in the person's hands; if one searches thoroughly, it does not abide in any one of them. Nevertheless, it does not exist [independently]. Just so, the friction-block is said to be the source of phenomena (dharmodaya), and the friction-wood is said to be the vajra. From their perfect union, the primordial wisdom that is like nectar—the reality of the Buddha—is actualized. This primordial wisdom, born from the body of insight, is equal to space, endowed with skillful means, and is known through empowerment. It is the singular, authentic [wisdom], the very essence of great bliss. "Endowed with mantra recitation, concentration, and so forth, listen to what is taught in the tantra"—this is the Blessed One addressing the Lord of Secrets. The word "tantra" refers to the entire source text definitively spoken in vajra words, beginning from "Then" and so on, up until the word "complete"; this is the meaning of "condensed and sealed." Because it protects the mind, it is called "mantra," which refers to primordial wisdom.

བསམ་གཏན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ མཚན་ཉིད་དོ། ། ཡང་ན་སྔགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིར་བརྟགས་པ་ལས་འཛབ་ཏུ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོར་སྦྱོར་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བདག་པོ་རང་ཉིད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ ནའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གོ་སླའོ། ། བར་མ་མཆོག་དང་དབུགས་འབྱིན་པས། ། ཞེས་པ་ལ། བར་མ་ནི་བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་མའི་པདྨ་ལ་སོར་མོ་དང་པོས་བསྐྱོད་པའི་ཕན་པའི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལས་ཕན་པར་འགྱུར་བའོ། ། གཉིས་ པ་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་མའི་བདེ་བའི་དམ་ཚིག་གི་དོན་གྱིས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་མའི་མེ་ཏོག་ལ་རྟག་ཏུ་སྔགས་ལ་གོམས་པས་སོ། ། བཞི་པ་ལོ་གྲངས་ཉི་ཤུ་མ་ནི་མཆོག་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། ། ལོ་གྲངས་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ནི་དབང་ བསྐུར་བའི་དོན་ཇི་སྲིད་པ་སྟེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བལྟའོ་ཞེས་པའོ། ། དབུགས་འབྱིན་པས་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱོགས་པས་སོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བཙུན་མོ་སྤྱོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་རིགས་ལྡན་ མ་སྟེ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོའོ། ། གཞན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པས་འདུས་བྱས་པ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དྲིའི་ཞེས་པ་ནི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་རས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པར་བྱའོ། །

Concentration is the definition of one-pointedness of mind. Alternatively, the term "mantra" is explained as the recitation derived from the examination of the vowels and consonants; because it joins one to the great bodhicitta, it is the Lord of Yogis himself. This bodhicitta is the vajra, because it is the very essence of all buddhas. The terms "and so forth" and "the three worlds" are very easy to understand. Regarding the phrase "by the intermediate, the supreme, and the relief": the "intermediate" refers to the benefit derived from the elixir of moving the lotus of an eleven-year-old girl with the first finger. The second is by means of the samaya of bliss of a twelve-year-old. The third is by means of constant familiarity with the mantra on the flower of a sixteen-year-old. The fourth, a twenty-year-old, is the "supreme," which brings to perfection the movement in the sky. The twenty-fifth year is the extent of the meaning of the initiation; one should view the five wisdoms, such as the mirror-like and so forth, as being purified in their respective order. "By the relief" means by being thoroughly oriented toward one's own meditational deity. The "consort who has been thoroughly purified," together with the engagement in conduct, is the "one of the family," that is, a daughter of good family. Others, even those conditioned by the generation of bodhicitta, should also be correctly embraced. "With fragrance" means she should be adorned with various flowers and so forth, as well as with cotton cloths, ornaments, and the like.

ཆུ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ ཚོགས་པའི་ཆང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རླུང་དང་མཁྲིས་པ་དང་བད་ཀན་སྐྱེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ན་བསྟན་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་སྦྱིན་ཞིང་ཡང་དག་པར་མཆོད་ན་མཆོད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སྐུ་ ཕྱོགས་བཅུར་གསལ་བ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའི་སྒྲོན་མས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པས་སོ། ། ནི་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བལྟའོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་བར་མ་ཆད་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཆོག་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། ། ཡང་ན་དབུགས་འབྱིན་པས་ཞེས་པ་ནི་སྣ་བུག་ གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀྱི་དབུགས་རྣམས་ལྟེ་བའི་རྩ་བར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་ཕྲད་པའི་དུས་ན་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་ཉིད་མི་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ན། འབྲིང་དང་དམ་པ་མཉམ་པ་ཡིས། ། ཞེས་གཞན་དུ་འདོན་ཏོ། ། དེའི་དོན་སྨྲས་པ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ཏེ། ཐོག་མ་ནི་བྱིས་པའོ་ ཐ་མ་ནི་ལ་ཁྱོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་བར་མར་གྱུར་པ་ནི་དབུ་མ་སྟེ་མེ་ཏོག་ཅན་ནོ། ། དེས་ན་འབྲིང་དང་དམ་པ་ལས་མཉམ་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཏེ་དེས་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་ན་གསུངས་པ། དྲི་ཆུ་དང་ནི་བཅས་པ་ཡིས། ། ཞེས་པས་ནི་དྲི་ཆུ་དང་བཅས་པའི་མེ་ཏོག་གོ། ། དེས་ལྡན་པ་ནི་ ག་པུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རིགས་ལྡན་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དུས་ཁྱད་པར་གྱི་ཞེས་པས་ནི་དུས་ཚོད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་གསུངས་ཏེ་དེའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་མི་འདོར་རོ། །

"Along with water" should be understood as various types of liquor. It is taught that these are beneficial for those in whom wind, bile, and phlegm arise, respectively. If these are offered and perfectly worshipped, they become the very nature of the offering. This is because one's own self is the essence of all Buddhas, the body of supreme joy, which is fully awakened by the lamp of the light of wisdom that shines throughout the ten directions. The word "ni" (indeed) should be viewed as having the sense of definitive understanding. "Constantly" means to meditate uninterruptedly on supreme suchness. Alternatively, "by means of exhaling" refers to the time when the breaths of both the right and left nostrils perfectly meet at the root of the navel; at that time, the supreme mudrā is unchanging. Alternatively, it is read elsewhere as: "By the equal of the middling and the sublime." Its meaning is explained as follows: there are two, the beginning and the end. The beginning is the child; the end is the one on the bier. That which is between them is the middle, the "flowered" one. Therefore, "equal to the middling and the sublime" refers to the qualities, which are what is being illustrated. Thus it is said: "Along with fragrant water." This refers to flowers together with fragrant water. That which is endowed with that is camphor. One should worship the one belonging to the family who has become such. By the phrase "at a special time," the connection to the time is taught; because one's desire and so forth are fully engaged at that time, one does not abandon them.

སྔ་དྲོ་ནི་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ན་ དེ་དང་འདྲ་བའི་དུས་ཚོད་དྲུག་ཏུ་སྦྱར་བ་གསུངས་པ་ནི་སོ་ག་དང་ཆར་པ་དང་སྟོན་དང་དགུན་སྟོད་དང་དགུན་སྨད་དང་དཔྱིད་དང་། ཡིད་འཁྲུགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་འོང་བའི་དུས་ཚོད་གསལ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བརྩམ་པར་གསུངས་སོ། ། སྔ་དྲོ་ དང་པོ་ནི་དགུན་སྨད་ཀྱི་དུས་སོ། ། སྔ་དྲོ་འབྲིང་པོ་ནི་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སོ། ། གུང་ཡོལ་ནི་ཆར་པའི་དུས་སུ་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཉིན་གུང་ནི་བློ་དང་ལྡན་པས་སོ་གར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྲོད་ནི་དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་ཏོ། ། ནམ་ཕྱེད་ནི་དགུན་སྟོད་ཀྱི་དུས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཏེ་གསུངས་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགུན་སྨད་དེ། ། དཔྱིད་ནི་ཐུབ་པ་རྣམ་སྣང་མཛད། ། རྟ་མཆོག་དཔལ་ནི་སོ་གའོ། ། ཆར་དུས་དེ་བཞིན་ཧེ་རུ་ཀ། སྟོན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྟེ། ། པདྨ་རྣམ་རྒྱལ་དགུན་སྟོད་དོ། ། སྒྲོན་མ་བཟང་པོ་སོ་གའི་དུས། ། དེ་བཞིན་ཆུ་ནི་ཆར་པའི་དུས། ། སྟོན་གྱི་དུས་ནི་མར་ཁུའོ། ། ཀྱེ། དགུན་སྟོད་དེ་བཞིན་མེ་ཏོག་གོ། ། དགུན་སྨད་དུས་ནི་ག་པུར་གྱིའོ། ། དེ་བཞིན་བཞི་ཆ་མཉམ་པ་དཔྱིད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྨན་ཆེན་པོ་སྟེ་དུས་ཚོད་དྲུག་ཏུ་ ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་འདྲ་བའི་དུས་ཀྱི་མཆོད་པ་ནི་མི་མཉམ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དམ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་དང་།

Because the morning is fixed as the morning time, it is taught that one should apply this to the six corresponding periods: summer, the rainy season, autumn, early winter, late winter, and spring. Having clearly and thoroughly understood the times when the disturbances of the mind arise, it is taught that one should correctly undertake all activities. The first morning is the time of late winter. The middle morning is the time of spring. The wise should know that the time after midday is the rainy season. The wise should know that midday is the summer. Evening is likewise autumn. Midnight is the time of early winter. In order to fully understand the nature of these, the Victorious Ones, such as Vajrasattva and the rest, have said: "Vajrasattva is late winter; the Sage Vairocana is spring; the glorious Hayagrīva is summer; Heruka is likewise the rainy season; Vajrasūrya is autumn; Padmanarteśvara is early winter; the excellent Lamp is the summer time; likewise, Water is the rainy season; Ghee is the autumn time; O, Flower is likewise early winter; Camphor is the time of late winter; and likewise, the Equal Four Parts is spring." These are the great medicines for the yogi, and one should fully understand them within the six periods. Such seasonal offerings are not ordinary; they are supreme for all yogis. For the yogi in whom such a nature is perfected, all the Vajrayoginīs and—

རྣལ་འབྱོར་པ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་མཉེས་ནས་ཀུན་ ནས་འདུའོ། ། ཕོ་ཉ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཆོད་པས་ཕོ་ཉ་རྣམས་ངེས་པར་མཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡིས་གང་བསྐྱེད་པ་དང་བཅས་པ་དེ། ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་དེའི་ རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་ནའོ། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་གྲུབ་པར་རོ། ། ཉིད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། ། རང་རྫས་ཞེས་པ་ནི་ག་པུར་རོ། ། མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་དོ། ། སྦྲང་རྩི་ནི་མར་ཆེན་པོའོ། ། ཁྲག་ཅེས་པ་ནི་མེ་ཏོག་གོ། ། ག་ བུར་བཅས་ཞེས་པ་ནི་ག་པུར་དང་ལྷན་ཅིག་བསྲེས་པ་འདི་ནི་མེ་ཏོག་སྟེ། རིམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པས་སོ། ། དམར་དང་ཙནྡན་སྦྱར་བ་དག། ཅེས་པ་ལ། དམར་དང་ཙནྡན་ནི་ཤའོ། ། སྦྱར་བ་དག་ཅེས་པ་ནི་བཤང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་བདུད་རྩི་རོ་མཆོག་དྲུག་པ་དཔག་ཏུ་མེད་ པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཚན་མ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བར་གཞག་པའོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། དེའི་མཚན་མ་ནི་མཚན་མ་ཐོབ་པ་སྟེ་དེ་ལ་རང་གི་ལག་པས་བླངས་ཏེ་མྱོང་བའོ། ། སྲིན་ལག་ནི་སའོ། ། མཐེ་བོང་ནི་རི་རབ་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་དཀྲུགས་ལ་ རང་བྱུང་གི་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འོ་མ་དང་ཆུ་དང་བདུད་རྩི་ལྟ་བུར་རོ། ། དེ་ཡང་ཨོཾ་ཧ་ཧོཿཧྲཱིཿཞེས་པ་སྟེ་ཡི་གེ་ཧས་ནི་ཁ་དོག་འཇོམས། ཡི་གེ་ཧོཿས་ནི་དྲི་ཉིད་སེལ། ། ཡི་གེ་ཧྲཱིཿས་ནི་འབར་བར་སྦར། །

The yogins and ḍākinīs, being pleased, gather from all sides. Regarding the term "messengers" (dūtī), by making offerings in that manner, the messengers will certainly be pleased, as was previously stated in the passage beginning with "supreme, middling, and so forth." That which is generated by that, together with the mind being withdrawn within, is what should be meditated upon, because that very [mind] is its nature. "The accomplishment of desire" refers to the attainment of the state of Vajradhara. The word "itself" (eva) is used for the sake of emphasis. "One's own substance" refers to camphor. "One should make offerings" and so forth is the actual meaning. "Honey" is great clarified butter. "Blood" refers to flowers. "Together with camphor" means mixed with camphor; this is the flower because there is no sequential distinction. Regarding "red and sandalwood combined," "red" and "sandalwood" refer to flesh. "Combined" means together with excrement and so forth, an immeasurable sixth-taste amṛta. "The vajra mark" refers to placing it in the source of phenomena (dharmodaya). Then, "all vajras" is the Blessed One, the glorious Heruka. His "mark" is the attainment of the mark, which is to take it with one's own hand and taste it. The ring finger is the earth element. The thumb is joined to Mount Meru and stirred. It should be understood through the three types of self-arisen awakening. It is like milk, water, and amṛta. Furthermore, it is "Oṃ Ha Hoḥ Hrīḥ." By the syllable Ha, color is destroyed. By the syllable Hoḥ, the odor itself is removed. By the syllable Hrīḥ, it is ignited into a blaze.

དག་བྱེད་རབ་ཏུ་འཚེད་པའོ། ། བློ་དང་ལྡན་ པས་དེ་ལྟ་བུའི། ། བདུད་རྩི་མྱངས་པའི་རྒྱུས་འགྲུབ་པོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་བླ་མ་ལ་འབུལ་ལོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕུལ་ལ་དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བྱིན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱང་ངོ་། ། དེ་ཡང་བདུད་རྩི་ལྔའི་སྙིང་པོ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བ་འདི་སྤྱོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ལྟ་བུར་བལྟའོ། ། ཡང་ན་ ག་པུར་བཅས་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་བཅས་པའོ། ། ཚོགས་དབུས་སུ་ནི་རབ་གཞག་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཚོགས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་ཐབས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་བདུན་དུ་བགྲང་བའི་ཚོགས་ཏེ་དེ་རྣམས་སུ་འདུས་པའོ། ། ཐབས་ ཉིད་གང་ཞེ་ན། སྲིན་ལག་མཐེ་བོང་དག་ཁ་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་སྲིན་ལག་ནི་པདྨའོ། ། མཐེ་བོང་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་དག་གི་ཁ་སྤྲད་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྦོམ་པོ་དང་ཐ་ལྟག་སྤྲད་པ་དག་རང་རིག་ཏུ་བལྡག་ཅིང་མྱང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་བཞི་དེ་བཞིན་ རྣལ་འབྱོར་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་གྲྭ་བཞིར་འདི་དག་སྟེ། དང་པོ་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་ས་བོན་འདུས། ། གསུམ་པ་གཟུགས་ཉིད་རྫོགས་པ་སྟེ། ། བཞི་པ་ཡིག་འབྲུ་དགོད་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ན། ། བུམ་པ་བཞིའི་སྟེང་ དུ་ཐོད་པ་བཞི་བཞག་པའོ། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཞིའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་གཉིས་མེད་པའོ། །

It is the purifier that thoroughly cooks. Through the cause of tasting such nectar, the wise achieve accomplishment. First, one offers it to the guru. Following that, one offers it to Vajra Heruka, then gives it to the mudrā, and finally tastes it oneself. Furthermore, practicing this authentic preparation of the essence of the five nectars should be viewed as being like the Vajra Holder himself. Alternatively, "together with camphor" means together with bodhicitta. Regarding the phrase "placed in the midst of the assembly" and so forth: the "assembly" refers to the collection of all the sense faculties, such as the eyes, and the assembly counted as seven, including the faculty of method; it is gathered within those. What is method itself? It is said: "Join the ring finger and the thumb," and so forth. The ring finger is the lotus; the thumb is the vajra. Joining their tips means joining those two; the meaning is that one should lick and taste such a union of the thick and the back. "The four offerings likewise for the yogis" means as follows: at the four corners of the vajra are these: first, the bodhicitta of emptiness; second, the gathering of the seed syllable; third, the perfection of the form itself; and fourth, the arrangement of the syllables. As it is said, four skull-cups are placed upon the four vases. "Likewise, the yoginīs" refers to the ḍākinīs of the four directions and so forth; the meaning is that they perform the offering to the nature of the maṇḍala wheel. For that very reason, it is non-dual.

སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་ ཞེས་པ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ལ། གཉིས་མེད་དཔའ་བོ་སྙོམས་ཞུགས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་དཔའ་བོ་ཞེས་པ་ནི་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། འདི་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ལ་དཔའ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བསྡུས་པའི་དོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་ཞེས་ཟེར་ཀྱང་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བསྡུས་པ་ལ་བྱ་བ་ལྟར་འདིར་ཡང་ངོ་། ། བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཅན་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་ཤེས་པའི་སྒོམ་པ་པོས་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དང་བདེན་པ་བཞི་རུ་བྱའོ། ། གཉིས་མེད་དཔའ་བོ་སྙོམས་ཞུགས་པ། ། ཞེས་པས་དེ་ལྟར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ཡང་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་གདོད་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པའི་དུས་ན་ངེས་པ་ མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ནང་གི་ཕྱག་རྒྱས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བར་གྱུར་པ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་བྱང་ ཆུབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་པར་ཁམས་གསུམ་པོ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ཉི་མ་གུང་དུ་སོང་བ་ན་དམན་པ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་ཀུན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །

It is also said, "He who holds that very meditative attainment." Regarding that, in the phrase "the non-dual hero has entered into union," the term "hero" refers to the meditative attainment practiced together with the twenty-four heroes. In this context, Kākāsyā and the others are the purities of faith and so forth. Here, the word "hero" has the sense of a collective inclusion; just as when one says "the king," it refers to the inclusion of the entire retinue, so it is here as well. The practitioner who understands the stages of generating the bodhicitta in that manner should likewise visualize the goddesses, such as the ḍākinīs, as the nature of the four doors of liberation and the four truths. "The non-dual hero has entered into union"—by this, one should perform the offering. Furthermore, in the stage of the complete perfection of meditation, when one abides in the pride of being without beginning or end, there is no fixed [limit]. If one asks how that is, it is said: having entered into union and perfectly joined with the internal mudrā just as it is, one is the Great Vajradhara himself, all-pervasive. Abiding everywhere like space, the nature of all Samantabhadras, one should meditate on the awakening and buddhahood of the three realms in silence. Just as when the sun's rays reach the meridian, they illuminate everything—whether inferior, middling, or superior—without any conceptualization.

དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་དུ་ འཇུག་པ་ན་མུ་སྟེགས་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ཏེ་གང་གི་ཚེ་སྣང་བ་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ ཁམས་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་རྟོག་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་འཛིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མི་ཞེས་པ་ལ་མིར་གྱུར་པ་ནི་མིའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་མི་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། བསྡུས་བྱས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱས་པ་དང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་མའི་ ཆ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མའི་ཆ་འདི་དང་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་གཞན་དང་མཉམ་ཞིང་གཞི་མཐུན་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། བཅུ་དྲུག་དུས་ཙམ་དུ་ཡང་མི་ཕོད་ཅིང་དེས་འདིའི་དཔེའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཆ་ཙམ་དང་གྲངས་ཙམ་དང་དཔེ་བསྙག་པ་ཙམ་དང་དཔེའི་རང་བཞིན་ ཙམ་དུ་ཡང་མི་ཕོད་དོ། ། ད་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ་རི་སུལ་ཚང་ཚིང་ཞེས་པ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདིར་དེ་བརྡས་བསྟན་པའི་དོན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་པདྨ་ཆེན་པོར་ཡོན་ཏན་གནས་པ་སྟེ། འདི་ནི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསང་བར་འདུས་པ་སྟེ་རི་ སུལ་ཚང་ཚིང་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ནི་ནགས་ཚལ་གྱི་ཚོགས་མང་པོ་ཅན་གྱི་ཡུལ་མཆོག་ཏུ་དབེན་པ་ནི་དེའི་གནས་སོ། ། འདིར་གཙོ་བོ་བཟུང་བ་ན་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ནགས་ཚལ་གྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་བུད་མེད་དེ་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Likewise, when the wisdom of yoga enters into universal engagement, one transcends all the levels of the non-Buddhists, hearers, and pratyekabuddhas. At the time when there is no appearance, the rays of the Buddha-sun illuminate all the buddha-fields in the ten directions. Although there is no conceptualization and no discursive thought regarding all the tathāgatas and dharmas within those world-systems, to thoroughly know them exactly as they are is the meaning of "holding reality." Regarding the term "human," one who has become human is a "human." The happiness of such humans is what is meant. "Having been gathered" means having been made known. Regarding the phrase "a portion of Vajrī," this portion of Vajrī is equal to and shares the same basis as other yogas; at that time, even the sixteen moments cannot equal it, nor can they even serve as a mere illustrative characteristic, a mere fraction, a mere number, a mere pursuit of a simile, or a mere nature of a simile. Now, the excellence of the location is described: "in mountain clefts and thickets" is easy to understand. Here, the meaning indicated by that symbol is that the qualities abide in the great lotus of the Buddha-mudrā. This is the distinction of the location, the secret assembly. The meaning of what was said regarding "mountain clefts and thickets" is that the supreme, secluded place possessing a multitude of forest groves is its location. When the principal is grasped here, the retinue is also to be grasped; the mudrā is the woman who possesses the multitude of forest groves of the afflictions, such as desire and so forth.

དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཇི་སྲིད་པར་སོང་བས་ན་གནས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་ཆོས་འབྱུང་ལ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྔགས་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ རིགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་མོའི་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་དབེན་པའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རི་སུལ་ཏེ་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པ་དམན་པའི་རླུང་རབ་ཏུ་ལངས་པས་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ནའོ། ། སེམས་ཅན་དམན་པ་བློ་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བགྲོད་ མི་ནུས་པས་ན་ཚང་ཚིང་ངོ་། ། རྒྱལ་བའི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཕུག་གི་ཕྱིར་ནའང་ཕུག་གོ། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོའི་ངོགས་དག་ཅེས་པ་ནི་དེའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ཟབ་མོ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་དང་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆུ་བོའི་ཀླུང་མཚོ་ལྟ་བུ་ནི་ཆུ་ངོགས་སོ། ། གདོད་ ནས་གྲུབ་པའི་ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་རྟག་ཏུ་གྲུབ་པ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བ་རྟག་ཏུ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཅེས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་མེས་བསྲེགས་པས་ན་དུར་ཁྲོད་དོ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུན་ཐམས་ཅད་ལ་ལྷག་པར་གདལ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེར་ནི་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་དུའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་པོ་སྟེ་དེ་ལེན་ཅིང་འཛིན་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

Such a state becomes the path to awakening through all forms of purity. Because it has reached the limit of extreme, luminous purity, it is explained as the supreme abode, the source of phenomena (dharmodaya). Because it is highly praised by all the tathāgatas, it is the "vajra family" and so forth; because it is born as a distinguished assembly of mudrās, it is "secluded." Because that very state is the nature of great bliss and is immovable, it is a "mountain cleft"; it is so called because it is not shaken by the rising winds of the inferior non-Buddhists and the like. Because it cannot be traversed by inferior sentient beings of small intellect, it is a "dense thicket." Because it is a cave completely filled with the nectar of the Victors, it is also a "cave." "On the banks of great rivers" refers to the banks of the rivers of the profound, compassion, insight, and the vast, which are like oceans through the perfect union of method and wisdom. "Primordially established" means that it is eternally and perfectly established, free from arising and ceasing, and always equal to space. "Cemetery" (śmaśāna) refers to the fact that it is burned by the fires of desire and so forth belonging to the hearers (śrāvaka) and solitary buddhas (pratyekabuddha). Alternatively, because of the equality of all things, that which is extensively spread throughout the entire continuum of sentient beings is called a "cemetery." "There" means in such a distinguished place. "Maṇḍala" means the essence; that which takes up and holds that is the maṇḍala.

བྲི་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་ དོན་ཏོ། ། ཕྱིའི་དོན་ནི་གོ་སླའོ་ཞེས་གོང་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱང་མཚན་གྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ནི་དེ་ཉིད་དཔལ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་བྷ་གའི་པདྨ་སྟེ། ། ཕག་མོའི་སྐུ་ལས་ཕྱུང་ བའོ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདུས་པ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདེ་བ་མཆོག་ཉིད་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཁ་སྦྱར་གཉིས་མེད་དེ་ཉིད་དེ། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་མཉམ་པར་བསམ། ། དེ་ཉིད་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་དེ་ཉིད་དང་། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའོ། ། ཡན་ལག་ཀུན་བསྒོམ་པར་བྱས་ཤིང་། ། བརྟག་བྱ་རྟོགས་བྱེད་རྣམ་པར་སྤངས། ། དབྱངས་དང་ཐིག་ལེ་ལས་འདས་པ། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཉིད་དོ། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དངོས་དཔྱད་ན། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་བཤད། ། རྣམ་པར་དག་པ་མཁའ་འདྲ་ལ། ། ཆགས་དང་ཆགས་ བྲལ་མཉམ་པའི་དཀྱིལ། ། པདྨ་རཱ་ག་འབར་བ་བཞིན། ། ཤིན་ཏུ་འདོད་ཆགས་ཁྲག་གི་སེམས། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའོ། ། གང་ཞིག་གནས་པའི་ཁམས་ཐམས་ཅད། ། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་རབ་དྲི་མེད། ། རྟོག་པ་བསྐུལ་བ་སེམས་ཉིད་དེ། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ མཆོག་ཏུ་བཤད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལུས་སུ་གསུངས་པ་དང་། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། གསུམ་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་བརྟག། དེ་ཉིད་ཀུན་མཁྱེན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། །

"To be drawn" means that one should meditate upon it in such a way with the mind. The external meaning is easy to understand, as explained above. Why is it called a maṇḍala? Regarding that, the Tantra of the Supreme Name states: "The supreme maṇḍala is the glory of reality itself; Heruka is the supreme wisdom. The maṇḍala is the lotus of the bhaga, Emanated from the body of Vārāhī. Therein is the assembly of the maṇḍala; The maṇḍala is supreme bliss itself; The maṇḍala is the heroes and yoginīs, The non-dual union of the two. One should contemplate the reality of the self, The reality of the deity, And the reality of mantra and mudrā— That is the sacred maṇḍala. Having meditated upon all the limbs, Abandoning the object of analysis and the analyzer, Transcending vowels and bindus, That is the supreme maṇḍala. When all phenomena are analyzed, They are explained as maṇḍalas of reality. Pure and like the sky, The center where attachment and detachment are equal, Like a blazing ruby, The mind of intense passion and blood— That is the sacred maṇḍala. All the elements that abide, Form and formless, utterly stainless, The mind itself that stirs conceptualization— That is explained as the supreme maṇḍala. The maṇḍala is said to be the body, The maṇḍala of speech is that very reality, And the maṇḍala of bodhicitta itself— These three are analyzed as maṇḍalas. That is the maṇḍala of the Omniscient One."

ས་གསུམ་བརྟན་གཡོ་མ་ལུས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་ རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། ལེའུ་དང་པོའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལེའུ་གཉིས་པར་སའི་འདུ་བྱ་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལས་དེ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་གནས་ སུའོ། ། སྐྱེ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་མ་ལྷུང་བ་དེས་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་ཉེ་བར་བྱུག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སའི་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། འདི་དག་གི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་ཀུན་སྤྱོད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ནས་བྱུང་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡུལ་ཚོན་ལྔར་མངོན་པར་འདུ་བྱ་སྟེ། རྡུལ་ཚོན་ནག་པོ་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བའི་ཕྱེ་མས་བྱའོ། ། རྡུལ་ཚོན་དམར་པོ་ནི་སོ་ཕག་གིས་བྱའོ། ། རྡུལ་ཚོན་དཀར་པོ་ནི་མིའི་རུས་པའི་ཕྱེ་མས་སོ། ། རྡུལ་ཚོན་སེར་པོ་ནི་ལྡོང་རོས་ དང་རུས་ཕྱེ་བསྲེགས་པས་བྱའོ། ། རྡུལ་ཚོན་ལྗང་གུ་ནི་མི་རུས་ཕྱེ་མ་དང་ལོ་མ་ལྗང་གུའི་ཕྱེ་མ་བསྲེས་པས་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཇིགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དོ། ། སློབ་དཔོན་ཤིན་ཏུ་མཚན་ ལྡན་པའི། ། ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ལ་གོམས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཤེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་འགྲོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །

This concludes the explanation of the first chapter from the Sādhana-sarvāśraya-nāma-ṭīkā, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara. Now, in order to teach the preparation of the site in the second chapter, the text says "therein" and so forth. Here, "therein" refers to the location as previously described. "While it is being produced" connects to the instruction that one should begin before [the site] has fallen into ruin. The passage beginning with "The site of the maṇḍala should be smeared" teaches the activities regarding the ground; the detailed performance of these should be understood from the Maṇḍala-sādhana. Regarding the line "Practicing in the charnel ground," one should prepare the five types of colored powders using all substances originating from the charnel ground. The black powder is made from the charcoal dust of cremated corpses. The red powder is made from brick. The white powder is made from the dust of human bones. The yellow powder is made from realgar mixed with burnt bone dust. The green powder is made from a mixture of human bone dust and the dust of green leaves. "One should draw the terrifying maṇḍala" means that with these [substances], the supreme and most radiant universal monarch [maṇḍala] is to be drawn. The phrase "The ācārya, who is highly endowed with the marks" refers to one who is practiced in the rituals of consecration. "Knowing the application" means abiding in meditative absorption (samādhi), as it is said, "one who goes to the beyond."

དེ་ཡང་དང་པོ་ཁོ་ནར་སྟོང་པ་ཉིད་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཆུས་སྡིག་པ་མ་ལུས་པ་བཀྲུས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྡིག་པ་མེད་པ་སྙིང་རྗེ་ ཆེན་པོ་དང་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ཅན་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ཞིང་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པ་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དངོས་པོར་བྱེད་པའོ། ། གོང་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། སྤྱི་བོར་སྐྱེས་པའི་ཐོད་བྱས་ཤིང་། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་གཟུགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་བཀྲ་ བས་བསྐོར་བའི་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བསྲེས་པའི་ཐལ་བས་ཡན་ལག་བྱུགས་པ་ནི་ཡན་ལག་ཐལ་བས་བྱུགས་པའོ། ། དུམ་བུ་གཅིག་གིས་ཞེས་པ་ནི་སོར་མོ་ལྔའི་འཁོར་ལོའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རུས་པའི་ཕྲེང་ བའི་དོ་ཤལ་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་མི་མགོ་ལྔ་བཅུ་ཕྲེང་བར་བྱས་པའི་དོ་ཤལ་ལོ། ། དངོས་སུ་མེད་དམ་མི་ནུས་ན་ཡང་བསམ་གཏན་གྱིས་བྱའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཞེས་པ་ནི་གཡོན་པ་ཐོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཅན་ནོ། ། གཡས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསོར་བར་རྩོམ་པའོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་ནི་གོ་ སླའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏེ། ཤི་བའི་སྲད་བུས་ཞེས་པ་ནི་མི་ཤི་བ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་བསྒྲེས་པའི་སྐུད་པ་དུར་ཁྲོད་ནས་མ་ལྷུང་བར་བླངས་པ་ཁྲག་ཆེན་ཞེས་པ་དང་། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་བསྲེས་པར་བཅལ་བས་སོ། ། ཡང་ན་ཤི་བའི་སྲད་བུས་ཞེས་པ་ནི་མི་ཤི་ བའི་རྒྱུས་པ་ལས་སྐུད་པ་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་པའོ། ། ད་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚད་གསུངས་པ། ཁྲུ་གང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Furthermore, at the very outset, one washes away all misdeeds without exception with the water of emptiness, which is like a vast ocean. Then, like the sky, free from misdeeds, one possesses great compassion and great love, exerts diligence, and is endowed with equanimity, thereby manifesting oneself in the form of the glorious Heruka. The preceding points are easy to understand. Regarding the phrase "having made a crown of skulls born upon the head": this refers to a crown of matted locks (jaṭāmukuṭa) adorned with the various forms of the five Tathāgatas, which is further embellished upon a garland of skulls. "Smeared with ashes mixed with the five nectars" means the limbs are anointed with ashes. "With a single piece" refers to the wheel of the five fingers. The remainder is easy to understand. "Adorned with a necklace of bone garlands" refers to a necklace made of a garland of fifty human heads. Even if these are not actually present or one is unable to obtain them, they should be performed through meditative concentration (dhyāna). "Khaṭvāṅga" refers to the left hand holding a skull-cup. The right hand is in the act of brandishing a vajra. The remainder of the passage beginning with "oneself" is easy to understand. Having done so, it connects with the instruction "it should be drawn." Regarding "with a cord from the dead": this refers to a thread spun together with the hair of a deceased person, taken from a charnel ground without it having fallen [to the ground], and measured after being mixed with "great blood" and the five types of nectar. Alternatively, "with a cord from the dead" means a cord made from the sinews of a deceased person, doubled in thickness. Now, the dimensions of the maṇḍala are stated here: "one cubit," and so forth.

ཁྲུ་གང་ནས་བརྩམས་ནས་ཇི་སྲིད་ཁྲུ་ཉི་ཤུའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་ལས་ལྷག་པར་མི་བྱ་བའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྔགས་པས་ཉིས་འགྱུར་རྣམ་དཔྱད་ ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི་གཤེར་ཐིག་གི་སྐུད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མཆོད་ཅེས་པ་ནི་མཆོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐུད་པའི་ཚད་དང་ཇི་ལྟར་གདབ་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། ཆ་ཡིས་བགོས་པའི་རིམ་ཉིད་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཐིག་གདབ་པོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆ་རྣམས་ཀྱི་བགོ་བ་ནི་རྣམ་ པ་གསུམ་དུའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ལས་ཆ་རྣམས་རིམ་པར་བགོ་བའོ། ། དེ་རྣམས་འཇུག་པའི་ཆའི་རིམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ཡང་ཤར་དང་ནུབ་ཏུ་གཟུང་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཚད་ལ། ཐིག་སྐུད་ཉིས་འགྱུར་གྱིས་གདབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། བྱ་རོག་རྗེས་ཀྱིས་མཚོན་བྱས་ ཏེ། ། ཤར་ནས་ལྷོ་ཡི་ཕྱི་མཚན་སྦྱིན། ། ནུབ་ཏུ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ། བྱང་དུའང་དེ་ཡི་ཚད་བྱས་ལ། ། ཚངས་པའི་ཐིག་གིས་གདབ་བྱ་བ། ། ཤར་ཕྱོགས་སོགས་པར་གཟུང་ལའོ། ། ཐིག་བཞི་རུ་ནི་བཏབ་པ་ལས། ། དེ་ནས་ལོགས་ནི་རེ་རེ་ལའང་། ། ཆ་བརྒྱད་ཀྱི་ནི་ཚད་དུ་འགྱུར། ། ཡང་ ནི་ཆ་ཡི་ཟུར་བཞི་ཡིས། ། ཆ་ཆེན་དུ་ནི་མཚན་མ་གདོད། ། ཚངས་ཐིག་ཚད་བྱ་ཟུར་ཐིག་ལ། ། བསྐྱོན་ཏེ་བགོ་བྱའི་མཚན་མ་ཉིད། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཆ་མཉམ་ལྡན། ། ཐིག་གིས་ཟུར་ཀུན་ཐེམ་པར་གདབ། ། གང་ཚེ་ཟུར་ལ་སོ་སོར་ནི། ། འདུས་པ་དེ་ཚེ་ཐིག་གི་མཆོག། དེ་ནས་ཆ་བྲན་བདུན་ བདུན་ནི། ། བོར་བའི་ཕྱི་རོལ་ཆ་རེས་བསྐོར། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་བཞིར་བསྙམས་བྱས་ལ། ། དབང་པོ་ནས་ནི་བསྐོར་བྱས་ཏེ། ། སྐུད་པའི་ཚད་དང་ལྡན་པར་ནི། །

Starting from one cubit up to twenty cubits, it is said that one should not make it larger than that. "The mantra practitioner should analyze the double" refers to the characteristics of the wet-drawing cord. "Offer" means that it should be offered. If one asks what the measurement of the cord is and how it should be laid out: it is said, "By the very sequence of dividing into parts, the lines of the maṇḍala should be laid out," and so forth. The division of the parts is threefold. From that sequence, the parts are divided in order. By the sequence of the parts for their application, the lines of the maṇḍala should be laid out. Furthermore, having fixed the east and west, the cord should be laid out at double the measurement of the maṇḍala ground. Having marked it with the crow's footprint: "From the east, give the outer mark to the south; likewise in the west, and having made that same measurement in the north, the Brahma-lines should be laid out, fixing them in the eastern direction and so forth." From laying out the four lines, then each side will become the measurement of eight parts. Again, by the four corners of the parts, the marks for the great parts should be placed. Having fixed the Brahma-line measurement upon the corner lines, they are the marks to be divided. Possessing sixty-four equal parts, all corners should be laid out with lines. When they meet individually at the corners, that is the supreme of lines. Then, having omitted seven small parts each, surround them with one outer part. Having thus leveled the four directions, having circled from Indra, it should be endowed with the measurement of the cord.

གང་ཚེ་མཉམ་པས་བསྐོར་ནང་ལ། ། ཐིག་སྐུད་ཚད་མ་འཛིན་པ་པོས། ། དེ་ནས་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཐུགས་དང་ གསུང་སྐུའི་ཚད་བྱ་བ། ། ཆ་བྲན་བདུན་བདུན་དང་མཉམ་ལྡན། ། སྐུད་པ་མཆོག་གིས་བསྐོར་བར་བྱ། ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ནང་ཆ་བྲན་དྲུག། དེ་ཡིས་མཛེས་པར་བརྒྱན་པར་མཐོང་། ། ལྟེ་བའི་ཚད་དང་འདབ་མ་རྣམས། ། ཆ་བྲན་བཞི་དང་གསུམ་ཉིད་དུ། ། བྱ་འདབ་མ་ཡིས་ མཛེས་པའོ། ། ཚངས་ཐིག་བརྒྱད་ལ་ལྕེ་རྩེ་གཏད། ། གསུམ་པོ་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཆ་བྲན་རེ་རེ་ཕྲེང་བའི་གནས། ། རྟག་ཏུ་བྱ་བ་འདི་ཡིས་རྫོགས། ། ཐུགས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། དེ་བཞིན་གསུང་ལ་པད་མའི་ཕྲེང་། ། སྐུ་ལ་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་སྦྱིན། ། དེ་བཞིན་ ལྷག་མ་ཅི་མཛེས་བྱ། ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཤིང་ཧ་རི་བཱ་སེའོ། ། དྲུང་ན་ལྷའི་ཚོགས་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཤིང་ཙཱུ་ཏའི་དྲུང་ན་གཤིན་རྗེ་ནག་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ན་ཤིང་ཨ་ཤྭ་ཀའི་དྲུང་ན་སྤྲིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་དམར་པོའོ། ། བྱང་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་ དྲུང་ན་གནོད་སྦྱིན་སེར་པོའོ། ། མེའི་གྲྭ་ན་ག་རཉྩིའི་དྲུང་ན་དྲང་སྲོང་གི་ཚོགས་དམར་པོའོ། ། བདེན་བྲལ་ན་ལ་ཏ་ཛཱ་ཏིའི་དྲུང་ན་སྲིན་པོའི་ཚོགས་སྔོན་པོའོ། ། རླུང་ཕྱོགས་ན་རླུང་གི་བདག་པོ་ལྗང་གུ་ཤིང་ཨརྫུ་ནའི་རྩར་རོ། ། དབང་ལྡན་ན་གནས་པའི་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་དེའི་རྩ་ན་ཡི་ དགས་ཀྱི་ཚོགས་དུ་བའི་ཁ་དོག་ཅན་བྲི་བར་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་འཇིགས་པ་ཅན་རྣམས་སུ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ལྟེ་བར་དགོད་བྱ་དཔའ་བོ་ནི། ། ཞེས་པས་ལྷའི་དགོད་པ་གསུངས་སོ།

When the interior is surrounded by the equal [lines], the holder of the authentic measuring cord should then encircle the Great Bliss Wheel (mahāsukha-cakra), the Mind, Speech, and Body [wheels] with a supreme cord, each possessing seven minor divisions (kalā). The spokes of the wheels are seen to be beautifully adorned with six minor divisions. The dimensions of the hub and the petals are four and three minor divisions respectively, and they are beautified by the bird-ornaments (vājana). The tip of the tongue is fixed to the eight Brahma-lines; all three are likewise. By this, the placement of each minor division in the garland-positions is always completed. The Mind is encircled by a vajra-garland; likewise, the Speech by a lotus-garland; and the Body is given a wheel-garland. In the same way, the remainder should be made as beautiful as possible. In that regard, to the east is the Haribāsa tree; nearby, the white assembly of gods (deva) should be drawn. To the south, at the foot of a mango tree (cūta), is the black Yama. To the west, at the foot of an Aśoka tree, is the red King of Clouds (megharāja). To the north, at the foot of the Bodhi tree, is the yellow Yakṣa. In the southeast (agni-kona), at the foot of a Karṇikāra tree, is the red assembly of sages (ṛṣi). In the southwest (nairṛtya), at the foot of a Laṭājāti tree, is the blue assembly of Rākṣasas. In the northwest (vāyu), at the root of an Arjuna tree, is the green Lord of Wind (vāyu-pati). In the northeast (īśāna), at the root of a Nyagrodha tree, the assembly of Pretas (preta) of the color of smoke should be drawn. Thus it is said: "The great terrifying charnel grounds (śmaśāna) should be made." By the words, "The Hero (vīra) is to be placed in the hub," the arrangement of the deities is taught.

། མདངས་དང་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དྲག་ཅིང་དྲག་པ་སྟེ། འཇིགས་བག་ཅན་ནོ། ། དེའི་ཞལ་ དང་པོ་ནི་ཆར་པའི་སྤྲིན་ལྟ་བུ་སྟེ་ནོར་བུ་ཆེན་པོ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་སྤངས་པ་ལྟ་བུ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འོད་ཟེར་མི་བཟད་པ་འབར་བའི་སྤྱན་གསུམ་པ་ཅན་དེ་ཉིད་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་ཤིང་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པར་འཇིགས་པར་ མཛད་པའོ། ། སྒྲ་ཆེར་བཞད་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པའི་དགྱེས་པས་ཞལ་པདྨ་ལྟར་རྣམ་པར་རྒྱས་པས་ཤིན་ཏུ་ཆེར་བཞད་པ་སྟེ། ནོར་བུ་གསལ་བ་བསྡུས་པ་འཁྲིགས་པ་ལྟ་བུའི་ཚེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་མི་བཟད་པ་འབར་བའི་སྤྱན་གསུམ་པ་ཅན་གྱིས་གསལ་བར་མཛད་ཅིང་རྒྱུ་བ་དང་ མི་རྒྱུ་བར་བཅས་པ་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་ན་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞབས་གཉིས་བསྐྱོད་ཅིང་དེ་ཉིད་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཞལ་གཡས་པ་ཤིན་ཏུ་སེར་བ་ནི་གསེར་བསྲེགས་པ་ལྟ་བུ་དགྱེས་པའི་སྤྱན་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ་ལྟ་བུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དབང་དུ་སྡུད་ པའོ། ། ནུབ་ཀྱི་ཞལ་ནི་ཤིན་ཏུ་དམར་བ་མེ་ཏོག་དཱ་ལྡི་མི་དང་བནྡུ་ཀ་ལྟ་བུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཆར་ཀའི་འོད་ཟེར་ལྟར་མི་བཟད་པ་སྒེག་པས་རྣམ་པར་བསྒྱིངས་ཤིང་ཡུལ་ལ་དགྱེས་པའོ། ། གཡོན་པ་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ། འོད་ཟེར་མི་བཟད་པ་ནི་ནོར་བུ་མ་རྒད་ཏའི་འོད་ལྟ་བུ་ཞལ་རྒྱས་པས་དྲག་ཏུ་བཞད་པ་ དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་པ་ན་དགྲ་སྟ་གཞན་མ་རྣམས་ནི་སྔོན་གྱི་བཞིན་ནོ། ། ཕྱག་གཅིག་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པར་ལྡན་ནོ། ། དེའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ།

"Radiant" means extremely fierce and violent, possessing a terrifying aspect. His first face is like a rain cloud, resembling a great sapphire (indranīla) gem, with three eyes blazing with unbearable rays of light like the fire at the end of an eon, baring his fangs and striking fear. "Terrifying" means causing total dread. "Loudly laughing" means that, through the joy of embracing the goddess, his lotus-like face is fully blossomed in a great laugh; he is made radiant by the unbearable, blazing rays of his teeth, which are like a dense mass of clear jewels, and he moves upon the variegated lotus and sun maṇḍala atop Mount Meru, the king of mountains, together with the animate and inanimate world, while uttering the syllable HŪṂ. His right face is intensely yellow, like refined gold, with joyful eyes like blooming flowers, subjugating the three worlds. The western face is intensely red, like the dālima and bandhūka flowers, like the unbearable rays of the rising sun, and is playfully expansive, delighting in sensory objects. The left face is green, with unbearable rays like the light of an emerald, and he laughs fiercely with a full face. Such is the one with twelve arms. Among them, the first right hand holds a hook and the left a battle-axe; the others are as before. One hand holds a khaṭvāṅga and a skull-cup. Regarding the phrase "of that," and so forth:

རྡོ་རྗེ་ཅན་མ་དེའི་མདོག་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་བདག་པོའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ ཡུམ་ཤིན་ཏུ་དམར་ཞིང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གི་ཡང་ དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བུམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། རྩ་བ་གནག་སོགས་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཞེས་པ་ལ་བུམ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤར་གྱི་སྒོར་ནི་རྒྱལ་བ་དང་བཀྲ་ཤིས་སོ། ། བྱང་དུ་ནི་དངོས་གྲུབ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ལོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། ལྷོ་རུ་ནི་དངོས་གྲུབ་དང་བསྲུང་བའོ། ། དགུ་ པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་སྟེ་ཤར་དུ་དགོད་དོ། ། དྲིའི་ཆུ་ཡིས་ཞེས་པ་ནི་རྡུལ་ཚོན་གྱི་ལས་རྣམས་རྫོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བརྩམ་མོ་ཞེས་པའོ། ། མར་མེ་ཞེས་པ་ནི་མར་མེ་དང་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་དང་ལྷ་བཤོས་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ མ་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་པ་ལ་དེའི་ཕྱག་རྒྱར་མཉམ་པར་སྦྱར་ལ་གནས་ཏེ། བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ལ་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། སྔགས་པས་ལྟེ་བར་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལ་དབུས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ ཀྱི་རི་མོ་ཅན་དུའོ། །

As for the color of that Vajriṇī, during the time of Akṣobhya as the lord, she is the consort of Vajrasattva, intensely red in color, and holds a vajra and a skull-cup in her hands. Following that, one should arrange the vajra, lotus, and wheel upon the three wheels exactly as they are. Likewise, one should arrange the symbols of Kākāsyā and the others exactly as they are. Thus, it is taught regarding these ḍākinīs and the rest. Then, regarding the preparation of the vases: "The root is black and so forth, completely abandoned." As for "vases," at the eastern gate are Jaya and Svastika; in the north are Siddhi and Ṛddhi; in the west are Jaya and Vijaya; and in the south are Siddhi and Rakṣā. The ninth is the "Victory over All Siddhis," which is to be placed in the east. "With scented water" means that once the activities of the colored powders are complete, one should begin the sādhana of the maṇḍala. "Lamps" means that one should offer lamps, flowers, incense, divine food, and so forth. Then, having united in meditative equipoise with a sixteen-year-old girl who possesses flowers as her mudrā, one should accomplish the supreme siddhi within the maṇḍala that generates bliss and is endowed with all desires. The mantrin should visualize the maṇḍalas of wind and fire at the navel; in their center, within the vowels and consonants, is the mark of emptiness.

དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སོ་སོར་རྟོག་པར་འགྱུར་ཞིང་ནན་ཏན་དུ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཡང་བླ་ན་མེད་པའོ། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་ཆོས་རྣམས་རོ་མཉམ་པར་བྱ་སྟེ་འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པར་རྫོགས་པར་སྣང་བ་ ནི་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་བསམ་ཞིང་སྣ་ཚོགས་པར་གནས་པ་ལ་ནི་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དགོད་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་གནས་རྣམས་ལ་སྐུ་ལ་སོགས་པར་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་ཞིང་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ། དེ་ཡང་མིག་གཉིས་སུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་འཁོར་ལོ་དང་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་སྟེ། ལྷག་མ་ཀུན་ཀྱང་འདི་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིའི་སྐུ་དང་རྩ་བའི་ཞལ་དཀར་པོའོ། ། འདིའི་ཞལ་གཡོན་པ་ནི་སེར་པོ་གཡས་པ་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཕྱག་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་གཏི་མུག་ཚངས་པའི་པགས་པ་བཤུས་ནས་བཟུང་སྟེ་བསྣམས་པའོ། ། གཞན་གཉིས་ན་ཅང་ཏེའུ་དང་ཐོད་པ་ བཟུང་ནས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཁྱུད་པ་ནི་ཕྱི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ངོ་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་སེམས་མའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུའོ། ། འདིའི་དབུ་རྒྱན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རྣ་བ་གཉིས་ལ་པདྨར་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། ཡན་ལག་ཀུན་ དང་རྩ་བའི་ཞལ་ནི་སྔོན་པོའོ། །

That which is taught as the utterly pure, earnest meditation and analytical discernment of such a limit of reality (bhūtakoṭi) is the unsurpassed among the unsurpassed. One should bring the phenomena of one’s own cakra to a single taste, and the appearance of the three worlds in their entirety without exception should be contemplated as being like a dream, an illusion, and likewise a reflection; thus, one will come to possess compassion for those who abide in such diversity. Regarding the instruction to "laugh," one should perform the blessing of the body and so forth, as well as the blessing of the eyes and so forth, in the locations as previously explained. Furthermore, in the two eyes, upon a lotus and moon, the cakra and the syllable OṂ completely melt, from which arises Mohavajra, with three faces and six arms, adorned with a crown of matted hair and all ornaments. The remainder should be understood in the same way. His body and principal face are white; his left face is yellow and his right is green. With his two hands holding a vajra and a bell, he embraces Rūpavajrā. With his other two hands, he holds the flayed skin of Brahmā, the embodiment of delusion, and carries it. The other two hands hold a hand-drum and a skull-cup, embracing a khaṭvāṅga; this is also the case for all subsequent [deities]. All the yoginīs are in the bodhisattva posture (sattvaparyaṅka). His crown ornament is Vairocana. In the two ears, upon a lotus and sun, the syllable HŪṂ and a vajra completely melt, from which arises Dveṣavajra. All his limbs and his principal face are blue.

གཡོན་པ་ནི་སེར་པོའོ། ། གཡས་པ་ནི་ལྗང་གུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲའི་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཕྱག་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཁྱབ་འཇུག་ཆེན་པོའི་རྒྱབ་ཀྱི་པགས་པ་བཤུས་ནས་བསྣམས་ པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པའོ། ། དབུ་རྒྱན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། སྣ་བུག་གཉིས་སུ་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་ཡི་གེ་ཏྲཱཾ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་གཡས་པ་སྔོ་ལ་གཡོན་པ་དམར་བ་རིན་པོ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་དྲིའི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་འཁྱུད་ པའོ། ། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་འདོད་པའི་ལྷའི་པགས་པ་བཤུས་ནས་བསྣམས་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པའོ། ། དབུ་རྒྱན་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལྕེ་རྩེར་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་ཡི་གེ་ཨཱཿདང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ དང་རྩ་བའི་ཞལ་ནི་དམར་པོའོ། ། གཡོན་པ་སེར་པོ་གཡས་པ་དཀར་པོའོ། ། པདྨ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་པགས་པ་བསྣམས་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པ་ལ་སྣང་ བ་མཐའ་ཡས་དབུ་རྒྱན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དཔྲལ་བར་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་ཡི་གེ་བཾ་དང་རལ་གྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་བའི་ཞལ་ནི་ལྗང་གུའོ། ། གཡོན་སེར་བ་གཡས་སྔོན་པོའོ། །

The left is yellow and the right is green. With the two hands holding a vajra and a bell, he embraces Śabdavajrā. With the other two hands, he holds the flayed skin of Mahāviṣṇu, who is the essence of Dveṣavajra, in the manner of carrying it on his back. One should visualize Akṣobhya as the crown ornament. In the two nostrils, upon a sun disk resting on a lotus, from the complete transformation of the syllable TRĀṂ and a jewel, arises yellow Mātsaryavajra, whose right face is blue and left face is red. With the two hands holding a jewel and a bell, he embraces Gandhavajrā. With the other two hands, he holds the flayed skin of Kāmadeva, who is the essence of Mātsaryavajra, in the manner of carrying it. One should visualize Ratnasambhava as the crown ornament. At the tip of the tongue, upon a sun disk resting on a lotus, from the complete transformation of the syllable ĀḤ and a lotus, arises Vāgvajra. His body and principal face are red; the left is yellow and the right is white. With the two hands holding a lotus and a bell, he is in union with Rasavajrā. With the other two hands, he holds the flayed skin of Maheśvara, who is the essence of rāga, in the manner of carrying it. One should visualize Amitābha as the crown ornament. At the forehead, upon a sun disk resting on a lotus, from the complete transformation of the syllable VAṂ and a sword, arises Īrṣyāvajra with three faces and six arms, adorned with a crown of matted locks. His entire body and principal face are green; the left is yellow and the right is blue.

རལ་གྲི་ དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་གྱི་ངོ་བོ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་པགས་པ་བཤུས་ནས་བསྣམས་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པ་སྟེ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། སྙིང་གར་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་ཡི་ གེ་ཧཱུཾ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་བའི་ཞལ་ནི་དཀར་པོའོ། ། གཡོན་པ་ནི་སེར་པོའོ། ། གཡས་པ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་པ་ལྟ་བུ་དབང་པོའི་པགས་པ་བཤུས་ཏེ་བསྣམས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཐབས་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ་འཁྱུད་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་རྣམས་ན་མེ་ལོང་པི་ཝང་དྲིའི་དུང་རོའི་སྣོད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རས་དང་ཆོས་འབྱུང་བའི་ ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རིམ་པ་ཇི་བཞིན་དུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་འོག་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་གར་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་སྔར་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཨོཾ་ཧ་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ ཕག་མོ་ཁ་དོག་དམར་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། མགོ་བོར་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་ཕྱོགས་པདྨར་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་སྔར་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ན་མ་ཧི་དང་འཁོར་ལོ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སེར་པོ་གཤིན་རྗེ་མ་སྔོན་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། །

Holding a sword and a bell, his two hands embrace Sparśavajrā. With the other two, he holds the flayed skin of Gaṇeśa, the essence of pride, in the manner of carrying it; he should be visualized as having Amoghasiddhi as his crown ornament. At the heart, upon a sun disk resting on a lotus, from the complete transformation of the syllable HŪṂ and a vajra, arises Īśvaravajra. All his limbs and his root face are white; the left is yellow; the right is blue. With his two hands holding a vajra and a bell, he is in union with Dharmadhātuvajrā. With the other two, he has flayed and holds the skin of Īśvara, the lord of all. He should be visualized as having Akṣobhya as his crown ornament. Just as the methods are, so too are the insights; in the primary hands of embrace, they hold a mirror, a lute, a perfume conch, a vessel of flavors, various cloths, and the mudrā of the source of phenomena (dharmodayā). One should visualize them in their proper order as Rūpavajrā and the others. Following that, one should visualize the armor mudrās. Below the Mind Vajra, at the heart upon a lotus resting on a moon disk, from the syllable OṂ and a HĀ and a vajra, according to the previous ritual, arises white Vajrasattva, embracing the red Vajravārāhī. At the head, above the Body Vajra, upon a moon disk resting on a lotus, from the syllable NAMA and a HĪ and a wheel, according to the previous ritual, arises yellow Vairocana, embracing the blue Yamī.

སྤྱི་གཙུག་ཏུ་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་སྭཱ་ཧཱ་ཧུ་དང་པདྨ་ལས་པདྨ་གར་ གྱི་དབང་ཕྱུག་དམར་པོ་རྨོངས་བྱེད་མ་ཁ་དོག་དཀར་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཕྲག་པ་གཉིས་ལ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པ་པཽ་ཥཊ་ཧེ་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་ཧེ་རུ་ཀ་སྔོན་པོ་སྐྱེད་བྱེད་མ་ལྗང་གུ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། མིག་གཉིས་སུ་གནས་པའི་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོཿདང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དམར་པོ་སྐྲག་ བྱེད་མ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པའི་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་ཕཊ་ཧཾ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྟ་མཆོག་ལྗང་གུ་སྟེ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་གཏུམ་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་དེ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་ པ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཞལ་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་རས་དང་ལྡན་པ་གཡས་བརྐྱང་བ་དང་ལྡན་པ་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་འཁྱུད་པ་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ཁ་ཅུང་ཟད་གྱེས་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཡོན་ན་ནི་དྲིལ་བུའོ། ། ཕྱག་གཞན་གཉིས་ན་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་བཅས་ཤིང་གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་ བརྒྱན་པའོ། ། གཡོན་གཉིས་ན་དྲིལ་བུ་དང་ཐོད་པ་འཛིན་ཅིང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། གཡས་པ་ཀུན་ན་ཅང་ཏེའུ་དང་གྲི་གུག་འཛིན་པའོ། །

At the crown of the head, upon a lotus and sun, from the syllable SVĀHĀ and a lotus arises the red Padmanarteśvara, embracing the white Mohanī. On the two shoulders, upon lotuses and suns, from the syllables PŪṢṬA and HE arises the blue Heruka, embracing the green Jananī. In the two eyes, upon lotuses and suns, from the syllables HŪṂ HŪṂ HOḤ and a jewel arises the red Vajrasūrya, embracing the smoke-colored Trāsanī. In all the limbs, upon lotuses and suns, from the syllables PHAṬ and HAṂ and a crossed vajra arises the green Vajravārāha, embracing the smoke-colored Caṇḍālī. These heroes, Vajrasattva and the others, each have one face, four arms, and three eyes; their fangs are slightly bared, they are adorned with all ornaments, and wear a crown of matted hair. They are clothed in silk, stand in the posture with the right leg extended, and embrace with their primary hands. In order, they hold a vajra, a wheel, a lotus, and a slightly opened blue vajra, as well as a jewel and a crossed vajra. In the left hands of all, there is a bell. The other two hands hold a skull-cup together with a khaṭvāṅga, and the right hands hold a hand-drum (ḍamaru). Vajravārāhī and the others are likewise one-faced, four-armed, and three-eyed; they are naked with loose hair and adorned with the five mudrās. In their two left hands, they hold a bell and a skull-cup, and they grasp a khaṭvāṅga. In all their right hands, they hold a hand-drum and a curved knife (kartṛkā).

གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་མཉམ་པར་འགྲོ་བ་ནི་བདེ་བ་དམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུམ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ཡང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿབཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་ མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་བལྟ་བར་བྱས་ལ། ཡང་ལྟེ་བར་བཾ་དང་བཛྲ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། སྙིང་གར་ནི་ཧཾ་ཡོཾ་ལས་གཤིན་རྗེ་མོའོ། ། ཧྲིཾ་མོཾ་ལས་རྨོངས་བྱེད་མཁར་རོ། ། མགོ་བོར་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ལས་སྐྱོད་བྱེད་མའོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ནི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ལས་སྐྲག་བྱེད་མའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཕཊ་ཕཊ་ལས་གཏུམ་མོའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་རང་གི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཏེ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལས་བསང་གཏོར་དང་ཞབས་བསིལ་དང་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་ནོ། ། དེས་ ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁར་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཁམས་གསུམ་པོ་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་བཅུག་སྟེ་བཅིངས་ནས་དབང་དུ་བྱའོ། །

By entering into the meditative equipoise of non-dual union, the Sugatas proceed in equality; this is the supreme bliss. One should understand that the deities, such as Vajrasattva and the others, are crowned by Akṣobhya. Likewise, for the Blessed One’s consort Vajravārāhī, the blessing of body, speech, and mind, as well as her possession of the wisdom-being (jñānasattva), is indicated by the syllables OṂ ĀḤ VAṂ HŪṂ. Then, one should visualize the eyes and so forth as Mohavajrā and the others. Furthermore, from VAṂ and VAJRA at the navel, Vajravārāhī arises. From HAṂ and YOṂ at the heart, Yamī arises. From HRĪṂ and MOṂ, Mānī arises. From HREṂ and HRIṂ at the head, Cundī arises. From HŪṂ and HŪṂ at the crown of the head, Trāsī arises. From PHAṬ PHAṬ in all the limbs, Caṇḍālī arises. Following that, light rays are emitted from one’s own seed-syllable; using JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ, the Vajrāṅkuśī and others should be applied in their proper sequence. From that, the ritual offerings of the sprinkling, the foot-bath, the drinking water, and so forth, are presented. Having thus made the perfect offerings, one should worship with all the ritual procedures of offering. Regarding the phrase "the ḍākinīs in the sky" and so forth: the three realms of the wisdom-cakra (jñānacakra) are sequentially inserted into the samaya-cakra, bound, and brought under control.

དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་ གའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་དུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་བས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་ གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་ནམ་མཁའི་གཞིར་ཡོངས་སུ་གང་བས་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་བུམ་པ་ཐོགས་ཏེ། མངོན་པར་བླུགས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་པར་བྱ་ཞིང་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། དབང་བསྐུར་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ ལ། ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་བཞི་ལས་བྱུང་བ་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་སུ་སེམས་ཀྱིས་དབུ་རྒྱན་བྱས་པར་བསྒོམ་མོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་བཞིས་དབུ་བརྒྱན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་མཚམས་ན་གནས་པ་རྣམས་ལའང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡི་ གེ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེར་སྤྲུལ་ལོ། ། ཡི་གེ་ཨེས་ནི་ལྷ་མོའི་པདྨ་འདབ་མ་གསུམ་པར་རོ། ། ཡི་གེ་ཨས་ནི་གེ་སར་རོ། ། ཡི་གེ་བཾ་གྱིས་ནི་ལྟེ་བར་རྣམ་པར་བསྒོམ་མོ། །

Then, light rays are perfectly emanated from the seed syllable at one’s own heart, thereby invoking all the tathāgatas. By exhorting them, saying, “Blessed Ones, all tathāgatas, please confer empowerment upon me,” those great-souled buddhas emanate light rays. One should visualize that the ḍākinīs of the families, such as Rūpavajrā and the rest, emanate and completely fill the expanse of space, holding vases filled with the five nectars (amṛta). One should imagine that they pour these out and confer empowerment, and recite these words: “O Vajra of the great empowerment, To whom the three realms prostrate, Arising from the four secrets, May all the buddhas bestow it upon me!” OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKATA-SAMAYA-ŚRIYE HŪṂ. Following the empowerment, one should meditate that the crown is placed upon the head. Vairocana and the other four [buddhas] crown the ḍākinīs and so forth. The three cakras are marked with the seals (mudrā) of body, speech, and mind. Kākāsyā and the others dwelling in the cardinal and intermediate directions are also sealed by Vairocana and the others. According to the ritual, one emanates the vajra with the syllable HŪṂ. With the syllable E, the goddess’s lotus is visualized as having three petals. With the syllable A, the filaments are visualized. With the syllable VAṂ, the center is visualized.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་རྣམས་བཀུག་སྟེ་པདྨའི་སྣ་རྩེར་ཁ་ཕྱེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཐུངས་པས་བཟི་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་བདེ་བའི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་སྙིང་གར་ཞུགས་པ་བདུད་རྩིའི་ཆུར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་པདྨའི་དཀྱིལ་དུ་ སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གི་གཟུགས་དུ་མར་བ་སྤུའི་བུ་གའི་རྩེ་མོ་ནས་སྤྲོས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་སྦྱིན་པ་ནི་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་མཆོད་ཡོན་ནོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་པཱདྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཞབས་བསིལ་ གྱི་སྟེ་ཞབས་བསིལ་བར་བྱས་ལ་དེ་ནས་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གོང་འོག་ཚིག་མ་བཀྲལ་བ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། ལེའུ་གཉིས་ པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས། དང་པོར་སློབ་དཔོན་མཉེས་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྒྲ་སྙན་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་ བྱ་བ་ནི་ཅང་ཏེའུ་རུ་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་དྲིལ་བུ་ཞེས་པ་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་མའོ། །

Then, by emitting light rays like vajra hooks, the hosts of Victors are summoned and drawn into the opening of the lotus tip. Through passion, one should drink the bodhicitta and become intoxicated. Reciting "Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ," and perfectly invoking all the Tathāgatas with the sound of bliss, they immediately enter one’s heart. Having become nectar-water, it should be emitted through the vajra path into the center of the lotus. From the tips of the pores of the skin, one should emit the sixteen offering goddesses in various forms and, according to the ritual, present the water for the face and so forth in their entirety with their respective mantras. "Oṃ śrīheruka arghaṃ pratīccha svāhā" is for the water for the face. "Oṃ śrīheruka pādyaṃ pratīccha svāhā" is for the water for the feet; having thus washed the feet, one should then perform the offerings in sequence with flowers, incense, and so forth. The words that were not explained above and below are easy to understand. From the Commentary on the Glorious Heruka Cakrasaṃvara, titled The Abode of Sādhanas, this is the explanation of the second chapter. Then: "First, one should please the master" means for the purpose of entering the maṇḍala. "One should make offerings according to one’s ability" is the meaning of the request to be made. The remainder is easy to understand. "One should ring the extremely melodious bell" refers to the hand-drum (ḍamaru). Alternatively, "bell" refers to a sixteen-year-old girl.

རྔ་བརྡུང་ཞེས་པའང་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་མའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྒྲ་སྙན་ཞེས་པ་ནི་ངག་སྙན་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཟུགས་དང་ཁ་དོག་དང་ལྡན་ཞིང་རེག་བྱ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཕྱེ་བ་ཅན་ནོ། ། དཀྲོལ་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་ཅན་ནོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། འདིའི་རིམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དབང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ནི་གཞུང་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེས་སུ་དོགས་པས་འཇིགས་ནས་མ་བཤད་དོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ལུས་ཕྱོགས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་མེ་ཏོག་བོར་བ་ གལ་ཏེ་ཤར་སྒོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷུང་ནས་བདག་དང་ས་གཞི་འཐོབ་ཅིང་རལ་གྲི་དང་རྐང་མགྱོགས་སུ་འགྲུབ་པ་དང་། ། ནད་མེད་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐར་པར་འགྱུར་རོ། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་པ་དང་གསེར་འགྱུར་རྩི་དང་འབྲུ་དང་ནད་མེད་པ་དང་བང་མཛོད་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྟེར་བར་འགྱུར་ བ་དང་། དཔལ་དང་ཞི་བ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷུང་ན་རྟག་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷུང་ན་ནི་དབང་དང་དགུག་པ་དང་། ནོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ དགའ་བ་དང་བུ་དང་ཚ་བོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འགྲུབ་པོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷུང་ན་བསྟན་པ་བསྲུང་ཞིང་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ཚར་གཅོད་ཅིང་གདུག་པ་ཅན་ཕམ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། མེ་ཏོག་གཏོར་ཞེས་པ་ནི་དང་པོར་སློབ་མ་དད་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ སེམས་དགའ་བའི་རྒྱུ་ཡིས་དབབ་པར་བྱའོ། །

"Beating the drum" refers to a twelve-year-old girl. "Extremely melodious" means possessing a pleasant voice, endowed with a beautiful form and complexion, and distinguished by an exceptional tactile quality. "Striking" refers to one who is very passionate. The remaining terms are easy to understand. The characteristics of this sequence should be known from the Empowerment Chapter (Abhiṣeka-paṭala); here, I have not explained them for fear of making the text too extensive. Regarding the phrase "facing the body toward the south," this refers to the casting of the flower. If it falls into the eastern gate of the maṇḍala, one will attain the self and the earth, achieve the sword and swift-footedness, be free from disease, and attain liberation through wisdom. It will grant elixirs, the gold-transforming elixir, grain, freedom from illness, and many thousands of treasuries. If it falls into the southern gate of the maṇḍala, glory and peace will be constantly accomplished. If it falls into the western gate of the maṇḍala, one will achieve empowerment, summoning, abundant wealth, peace, increase, and those endowed with birth. Joy, sons, and grandsons will be perfectly accomplished. Likewise, if it falls into the northern gate of the maṇḍala, one will protect the teachings, subdue all malevolent beings, and defeat the wicked. Regarding the phrase "scattering the flower," first, the disciple who possesses great faith should be brought down [into the state of descent] by means of the cause of a joyful mind.

དེའི་རིམ་པ་ནི་སློབ་མ་གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་ཤིང་སྙིང་གར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ལ་རླུང་གི་ས་བོན་བཀོད་ལ་སྙིང་གར་ཡང་རླུང་དང་ས་དང་ཆུ་རྣམས་ཏེ། རླུང་གི་ ས་བོན་གྱིས་གཡོ་བར་བྱ་སྟེ་དེ་ཡང་སྔོན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གནས་པར་བྱས་ལའོ། ། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་ང་རོས་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨ་ལེ་ལེ་ལེ་ཧཱུཾ་ཨཱཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་འཁྲོལ་ཞིང་ང་རོ་ཆེར་གདོན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་མཆོག་དང་ འབྲིང་དང་དམན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྐལ་བ་ཆུང་བ་རྣམས་ལ་ནི་གསང་བ་ཤེས་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རོའི་ཡན་ལག་ལྔ་ནས་བླངས་པའི་ཤ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། མར་ཁུ་ཆེན་པོ་དང་གུ་གུལ་ཆེན་པོ་དང་བསྲེས་པ་སྨན་སྣ་བདུན་ པོ་དེ་ཆ་མཉམ་པོར་བྱས་པ་དེ་མདུན་དུ་བྱས་པའི་དབུས་སུ་ཆང་ལ་གུ་གུལ་དང་ལྡན་པར་བྱས་པ་ལ་ཀུན་དུ་སྦྱར་པའི་བདུག་པའི་རི་ལུ་དེ་ལ་ཕག་མོའི་སྔགས་ཡང་དག་པར་བཟླའོ། ། དེ་བསྣམས་པ་ཙམ་གྱིས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་བོ། ། ངག་ལ་བབས་པས་ནི་སྔོན་དུ་ཇི་ལྟར་མ་གསུངས་ པའི་ཚིགས་བཅད་རྣམས་འདོན་པར་ནུས་སོ། ། སེམས་ལ་བབས་པས་ནི་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་རྣམས་ཤེས་སོ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་ས་མ་ཡ་བ་རི་བ་ལི་ཏེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཧོ་ཧོ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་བརྗོད་དེ་དབབ་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། །

The procedure for this is as follows: the disciple should stand with the right leg extended and join their palms at the heart. The master should place the seed-syllable of wind (vāyu) upon the disciple's two feet, which are situated in the center of a wind maṇḍala, and likewise place the wind, earth, and water [syllables] at the heart. These should be made to move by means of the wind seed-syllable. Furthermore, this should be performed while first abiding in the yoga of Vajravārāhī. The master himself should utter the sound of the syllable HŪṂ. Then, reciting ALE LE LE HŪṂ ĀḤ while ringing the vajra and bell, he should let out a great roar. By such means, [the descent] will occur for all—superior, middling, and inferior. Then, for those of lesser fortune, the master who knows the secret should take meat from the five limbs of a corpse, consecrate it with the seed-syllables of the five Tathāgatas, and mix it with great clarified butter and great guggulu. Having made these seven medicinal substances into equal portions, he should place them in the center of alcohol mixed with guggulu. He should then perfectly recite the mantra of Vārāhī over the incense pellet (gandhapiṇḍa) thus prepared. By merely smelling it, [the disciple] is blessed in that very instant. If it descends upon the speech, one is able to recite verses that were not previously taught. If it descends upon the mind, one knows the past and the future. OṂ TIṢṬHA SAMAYA VARIDATE HŪṂ HŪṂ HŪṂ HO HO HO SVĀHĀ. Having placed the vajra on the crown of the head and recited this, it is the mantra for requesting the descent to depart.

གང་དུ་མེ་ཏོག་བབས་པ་ཞེས་པ་ ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རིགས་དེ་ལ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ནི་གང་ལ་མོས་པར་ཡང་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་ནས་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་པས་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ མཆོད་པ་བྱས་ལ་གསང་བ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་པ། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཉིན་གཉིས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་མཚན་ཕྱེད་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲག་གིས་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམས་ཀྱི་ཆགས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། ། ལན་གསུམ་ བཟླས་ཞེས་པ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པ་འདི་ཡིས་སོ། ། དེའི་ཐིག་ལེར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་ག་དང་སྨིན་མཚམས་དང་མགྲིན་པ་དང་སྤྱི་གཙུག་རྣམས་སུའོ། ། གདོང་ཕྱེ་ལ་ཞེས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་རྫོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ བསྟན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་ཡོན་དབུལ་བར་བྱ་བ་བསྟན་པ། གསེར་ནི་བརྒྱ་དང་སྟོང་ཕྲག་དང་། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གང་གིས་གང་དཀའ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་ཡིས་བརྒྱ་དང་སྟོང་ཕྲག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཞེས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་བསྟན་པ་ལ་སྨོད་པར་བྱེད་པའི་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་ལའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། མ་མཐོང་བར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་ཞིག་ལ་ལ་དག་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་རྡེག་པར་འདོད་པ་དང་།

Regarding the phrase "wherever the flower falls," it is bestowed upon that very family. Thereafter, one should also cultivate devotion toward it. The instruction to "show the maṇḍala of Śrī Heruka" refers to the maṇḍala itself, but not its suchness (tattva). Then, by bestowing the water empowerment and so forth, the vase empowerment is conferred. Following that, the meaning is that one should perform offerings and bestow the secret [empowerment]. "The ācārya, being in profound meditative equipoise, [should act] on the second day for the disciples" means at midnight. "With blood" is because it is the very passion of the body, speech, and mind. "Recite three times" refers to this: OṂ ĀḤ HŪṂ. "One should make a tilaka with that" means at the heart, the brow, the throat, and the crown of the head. "Having uncovered the face" and "show the maṇḍala" means that once everything is complete, one shows the suchness of the maṇḍala and so forth. Then, the teaching on the offering of the special fee is stated: "Gold, hundreds and thousands," and so forth. Whichever [gift] is difficult for someone, that is what is meant by "hundreds and thousands" and so on. "In various ways" is easy to understand. "It will cause harm" refers to the malicious ones who disparage the teaching. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "without having seen," and so forth, it refers to those who, for example, desire to strike at the sky.

སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུ་བཏུང་བར་འདོད་ན་མི་བདེན་པ་ དེ་ལྟ་བུ་ལ་འདི་གོ་ཇི་ལྟ་བུ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་མཆོག་རབ་དང་། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་ལ་དམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་འདི་ལ་དབང་བསྐུར་བ་དེའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་འདོད་འགྱུར་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གང་དང་གང་དུ་འགྲོ་བ་དེ་དང་དེར་དེ་དག་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཅིང་འགྲོ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ བཞིན་དུ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་དབང་བསྐུར་བ། ། སྒྲུབ་པོ་རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་ལ་སྟེ། ། ཞེས་པ་འདི་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འདིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའོ། ། ཀུན་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་དང་སྤྱོད་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་ དང་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། དགོད་པ་དང་བལྟས་པ་ཙམ་དང་ལག་བཅངས་ཙམ་དང་འཁྱུད་པ་དང་གཉིས་ལྡན་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྣམས་ལས་འདི་གཅིག་པུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྒྱུད་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པར་དབང་མཆོག་ཏུ་བསྐུར་བར་བརྗོད་པ་ལས་འདི་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་མཆོག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི། ། མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། མ་བཀྲལ་བ་ རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ས་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རོལ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་དེ་ལ་ས་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་རྩ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱ་སྟེ།

If one desires to drink water from a mirage, it is unreal. How is this to be understood? "This yoga is the most supreme, and the most excellent among all applications"—this refers to the yogi who has received empowerment in this. "Whoever always desires" means that wherever one goes, one proceeds having overcome those [obstacles], and should be connected with the phrase "acts according to one's desire." "Empowered in this maṇḍala, the practitioner [is empowered] in all tantras"—this means that through this, which is the most supreme of all yogas, the Mahāmudrā is accomplished. By the word "all," it refers to the Kriyā, Caryā, Yoga, and Anuttarayoga tantras; one will be empowered in all these tantras, such as those involving laughing, merely looking, merely holding hands, embracing, and the "two-in-one" union. Because this alone is the non-dual tantra among all [others], and because it is described as the supreme empowerment in the Tattvasaṃgraha and other [texts], the Tathāgata has declared this to be the supreme empowerment. For that very reason, it is said: "This king of maṇḍalas has not arisen, nor will it arise." The [portions] not explained are easy to understand. This concludes the explanation of the third chapter from the Śrī Heruka Cakrasaṃvara Commentary: The Abode of Sādhanas. Then, regarding the phrase "the ḍākinīs who sport upon the levels," "levels" refers to all the channels.

དེ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རོལ་ཅིང་བཞུགས་པར་བསྐྲུན་པ་གནས་རྣམས་ཀྱི་དཔའ་བོ་དང་། དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱིའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་དང་ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་གོ་བཟློག་པའི་ཚིག་གིས་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་དང་པོར་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རབ་ ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་རིམ་དང་རིམ་ལས་བཟློག་པས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ཡང་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱ་བས་ན་བརྩོན་ཆེན་མ་ནི་ཐ་མར་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱང་སྟེ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་དབུས་ སུའོ། ། དེ་ལ་པུཾ་ནི་པུལླཱི་ར་མ་ལ་ཡ་སྟེ་མཆོག་མར་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་དང་། ཐོད་པའི་དུམ་བུ་སྟེ་སོ་དང་སེན་མོར་ཡང་འབྱུང་ངོ་། ། ཛཱཾ་ནི་ཛཱ་ལནྡྷར་སྟེ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་གཏུམ་པའི་མིག་ཅན་མ་དང་ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་སྟེ་སྐྲ་དང་བ་སྤུར་ཡང་འབྱུང་ངོ་། ། ཨོཾ་ནི་ཨོ་ཌི་ཡ་ན་སྟེ་རྣ་བ་གཡས་པར་འོད་ལྡན་མ་དང་ ཀེང་རུས་ཏེ་པགས་པ་ལའང་གསུངས་སོ། ། ཨཾ་ནི་ཨརྦུ་ད་སྟེ་རྒྱབ་ཀྱི་སོག་དབྲག་ཏུ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་དང་སྣ་ཆེན་མ་སྟེ་མཁྲིས་པར་ཡང་འབྱུང་སྟེ་གནས་སོ། ། གོཾ་ནི་གོ་དཱ་བ་རི་སྟེ་རྣ་བ་གཡོན་པར་ཆང་དགྲ་དང་དཔའ་མོའི་བློ་ཅན་མ་སྟེ་རྒྱུས་པར་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་འཛིན་ནོ། ། རཱཾ་ ནི་རཱ་མེ་ཤྭ་རི་སྟེ་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་འོད་དཔག་མེད་དང་མིའུ་ཐུང་མ་སྟེ་རུས་པ་དང་དྲི་མར་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། དེཾ་ནི་ལྷའི་གླིང་སྟེ་མིག་ལ་རྡོ་རྗེ་འོད་དང་སྲིན་པོའི་དབང་ཕྱུག་མ་སྟེ་མཆིན་པར་ཡང་འཛིན་ཏོ། །

The meaning is that these are the heroes and the powerful goddesses (Īśvarīs) who dwell in those places, sporting therein. The phrase "Great Diligence" (Mahāvīryā) should be understood through the method of reversal; therefore, one should first arrange the "Fierce One" (Caṇḍākṣī) and the others of the Mind Wheel (Cittacakra) in reverse order. Likewise, because the Speech and Body Wheels are also to be arranged in that same manner, "Great Diligence" is established at the end. Just as it is externally, so it is internally; that is, in the center of body, speech, and mind. In that regard: Puṃ is Pullīramalaya, the "Supreme Fierce One" (Pracaṇḍā), and Khaṇḍakapālin, which also appear in the teeth and nails. Jāṃ is Jālandhara, the "Fierce-Eyed One" (Caṇḍākṣī) at the crown of the head, and Mahākaṅkāla, which also appear in the hair and body hair. Oṃ is Oḍḍiyāna, the "Radiant One" (Prabhāvatī) in the right ear, and Kaṅkāla, which is also said to be in the skin. Aṃ is Arbuda, the "Gaping Fanged One" (Vikaṭadaṃṣṭrī) at the base of the spine, and Mahānāsā, which also appears in the bile. Goṃ is Godāvarī, the "Wine-Enemy" (Surāvairī) in the left ear, and Vīramatī, which is held to be in the sinews in all respects. Rāṃ is Rāmeśvarī, the "Immeasurable Light" (Amitābha) in the middle of the eyebrows, and Khaṇḍarohā, which is also held to be in the bones and impurities. Deṃ is Devīkoṭa, the "Vajra Light" (Vajraprabhā) in the eyes, and Rākṣasīśvarī, which is also held to be in the liver.

མཱཾ་ནི་མཱ་ལ་བ་སྟེ་དཔུང་པ་གཉིས་ཀྱི་རྩར་རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་ཤིང་གྲིབ་མ་སྟེ་སྙིང་གི་སྣལ་མར་ཡང་རྒྱུ་སྟེ་ ཉེ་བའི་གནས་སོ། ། ཀཱཾ་ནི་འདོད་པའི་གཟུགས་ཏེ་མཆན་ཁུང་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་མྱུ་གུ་དང་ས་སྲུང་མ་སྟེ་རྟག་ཏུ་མཆི་མར་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། ཨོཾ་ནི་ཨོ་ཊེ་སྟེ་ནུ་མ་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་རལ་བ་ཅན་དང་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་སྟེ། མཁྲིས་པར་ཡང་འཛིན་ཏེ་ཞིང་ངོ་། ། ཏྲིཾ་ནི་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་སྟེ་ལྟེ་བར་ནི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་ རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མ་སྟེ་གློ་བར་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། གོཾ་ནི་ཀོ་ས་ལ་སྟེ་སྣ་རྩེར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དང་ཆང་འཐུང་མ་སྟེ་རྒྱུ་མའི་དྲི་མར་ཡང་འཛིན་ཏེ་ཉེ་བའི་ཞིང་ངོ་། ། ཀཱོཾ་ནི་ཀཱཉྩིར་ཏེ་ཁ་ལ་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་དང་ལྷ་མོ་ལྗང་གུ་སྟེ་ལྒང་པར་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། ལཾ་ནི་ལཾ་པཱ་ཀ་སྟེ་མགྲིན་པར་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་དང་ཤིན་ ཏུ་བཟང་མོ་སྟེ་གྲོད་པར་ཡང་འཛིན་ཏེ་བོང་བུ་ལྟ་བུའོ། ། ཚནྡོ་ཧའོ། ། ཀཾ་ནི་ཀ་ལིཾ་ག་སྟེ་སྙིང་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་རྟ་རྣ་མ་སྟེ་བཤང་བར་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། ཧིཾ་ནི་ཧི་མཱ་ལ་ཡ་སྟེ་མཚན་གྱི་རྩར་མིག་མི་བཟང་དང་བྱ་གདོང་མ་སྟེ་མཚོག་མའི་དབུས་ཀྱང་ངོ་། ། ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧའོ། ། པྲ་ནི་ཡི་དྭགས་ གནས་པ་སྟེ་མཚན་ལ་སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་སྟེ་བད་ཀན་དུ་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། གྲྀཾ་ནི་ལྷའི་གྲོང་སྟེ་གཞང་ཁར་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་དུམ་སྐྱེས་མ་སྟེ་རྣག་ཏུ་ཡང་འཛིན་ཏེ། འདུས་པ་ཅན་ནོ། ། སཽཾ་ནི་སཽ་རཱཥྚ་སྟེ་བརླ་གཉིས་ལ་རྟ་མགྲིན་དང་སྣ་རིང་མ་སྟེ་ཁྲག་ ཏུ་ཡང་འཛིན་ནོ། །

Māṃ is Mālava; at the base of the two upper arms are Vajrakāya and Śiṃhala, and they also course through the channels of the heart—this is the upapīṭha. Kāṃ is Kāmarūpa; in the two armpits are Vajrāṅkura and Mahābalā, and they also always hold the tears—this is the kṣetra. Oṃ is Oḍḍiyāna; in the two breasts are Vajrajaṭila and Mahābhairava, and they also hold the bile—this is the kṣetra. Triṃ is Triśakuni; at the navel are Mahāvīra and Vāyuvegā, and they also hold the lungs—this is the upakṣetra. Goṃ is Kośala; at the tip of the nose are Vajrahuṃkāra and Surābhakṣī, and they also hold the impurities of the intestines—this is the upakṣetra. Kāṃ is Kāñcī; in the mouth are Subhadra and Śyāmādevī, and they also hold the bladder. Laṃ is Laṃpāka; in the throat are Vajrabhadra and Subhadrā, and they also hold the stomach—this is the gośṛṅga. This is the candoha. Kaṃ is Kaliṅga; in the heart are Mahābhairava and Hayakarṇī, and they also hold the feces. Hiṃ is Himālaya; at the base of the private parts are Virūpākṣa and Kākāsyā, and also in the center of the crown of the head. This is the upacandoha. Pra is Pretādhivāsa; at the genitals are Mahābala and Cakravegā, and they also hold the phlegm. Griṃ is Devikoṭa; at the anus are Ratnavajra and Khaṇḍarohā, and they also hold the pus—this is the melāpaka. Sauṃ is Saurāṣṭra; on the two thighs are Hayagrīva and Dīrghaghoṇā, and they also hold the blood. This is the upamelāpaka. Kuṃ is Kulatā; at the two shanks are Ākāśagarbha and Cakravarmiṇī, and they also hold the sweat. Śiṃ is Sindhū; at the two ankles are Vajrapāṇi and Sukhā and also at the two knees. This is the śmaśāna. Puṃ is Puṇḍravardhana; at the two calves are Vajrasādhu and Hayamukhī, and they also hold the fat. Naṃ is Nagara; at the two insteps are Vajramāla and Gaurī, and they also hold the marrow. Maṃ is Maru; at the two heels are Vajrahasta and Cakravartinī, and they also hold the synovial fluid. Yaṃ is Yamakoṭi; at the two big toes are Vajraviśva and Kharvarī, and they also hold the lymph. Raṃ is Rāmeśvara; at the two little toes are Vajramusala and Lambā, and they also hold the blood. Laṃ is Lāhulā; at the two middle toes are Vajrānkuś

སུཾ་ནི་གསེར་གླིང་སྟེ་བྱིན་པ་དག་ལ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་སྟེ་རྡུལ་དུ་ཡང་འཛིན་ཏེ་ཉེ་བའི་འདུ་བ་ཅན་ནོ། ། ནཾ་ནི་གྲོང་གི་དབུས་ཏེ་སོར་མོ་རྣམས་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་སྟེ་ཞག་ཏུ་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། སིཾ་ནི་སིནྡྷུ་སྟེ་རྐང་པའི་རྒྱབ་ལ་པདྨ་ གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་སྟོབས་ཆེན་མ་སྟེ་མིག་ཆུར་ཡང་འཛིན་ཏེ་དུར་ཁྲོད་དོ། ། མཾ་ནི་མ་རུ་སྟེ་མཐེ་བོ་གཉིས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་སྟེ་ལུད་པར་ཡང་འཛིན་ཏོ། ། ཀུཾ་ནི་ཀུ་ལུ་ཏ་སྟེ་པུས་མོ་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་བརྩོན་ཆེན་མ་སྟེ་སྣ་ཆུར་ཡང་འཛིན་ཏེ་ཉེ་ བའི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། དེ་དག་གི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཁའ་སྤྱོད་ས་སྤྱོད་ས་འོག་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་སྔོན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ཀྱེ་འདི་དག་ནི་སྔོན་དུ་ངེས་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་གཙོ་བོ་ཙམ་ དུ་བྱས་པ་སྟེ། གཞན་རི་རབ་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་མོའི་གྲངས་སྙེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་འདིར་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐའ་འདི་ནི་གྲངས་ཚད་མེད་པས་ནའོ། ། རང་མིང་བརྗོད་པའི་སྔགས་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཏེ་རང་གི་མིང་དང་ལྡན་པར་ གདོན་པ་ནི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའི་ཡི་གེ་མཐའ་མར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་བཟླས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པས་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་གི་རང་གི་མིང་བཟླའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་།

Suṃ is Suvarṇadvīpa; it is located in the calves and is held to be Ākāśagarbha and Cakravarmiṇī, the secondary gathering place (upamelāpaka). Naṃ is the center of the city; it is located in the fingers and is held to be Śrī Heruka and Ativaīrī, the place of the flesh (māṃsa). Siṃ is Sindhu; it is located in the backs of the feet and is held to be Padmanarteśvara and Mahābalā, the place of the tears (aśru), the charnel ground (śmaśāna). Maṃ is Maru; it is located in the two big toes and is held to be Vairocana and Cakravartinī, the place of the phlegm (kapha). Kuṃ is Kuluta; it is located in the knees and is held to be Vajrasattva and Mahāvīryā, the place of the nasal mucus (siṅghāṇaka), the secondary charnel ground (upaśmaśāna). One should visualize these, in their respective order, as the wheels of Body, Speech, and Mind, abiding in the celestial, terrestrial, and subterranean realms. The phrase "these are established from the very beginning" means, "O, these are certainly established from the outset." These twenty-four are presented as the primary ones; however, others as numerous as the atoms of Mount Meru are also perfectly included here, for the limit of the Buddhas is immeasurable. Regarding the phrase "mantras that express their own names," the syllable Oṃ is the clarifying mantra. To recite them together with their own names, one should append the syllables Hūṃ Hūṃ Phaṭ at the end. Through such a sequence of the ritual of recitation, one should recite the names of the heroes (vīra) and heroines (vīreśvarī). Likewise, one recites Oṃ Ḍākinīye Hūṃ Hūṃ Phaṭ, and so forth.

ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ རྗེས་ལ་པྲ་ཙཎྜེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་བའོ། ། ཡང་ན་སྙིང་པོའི་སྔགས་བར་དུ་བཅུག་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་པ་ནི་བར་མཚམས་མེད་པར་དུང་གི་ཕྲེང་བ་ལྟ་བུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞི་བས་བཟླའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རིན་ཆེན་མཁའ་ འགྲོས་སོ། ། དབང་ལ་ནི་ཕྱག་ན་པདྨས་སོ། ། བསྐྲད་པ་ལ་ནི་རྟ་མཆོག་གི་རྒྱལ་པོས་སོ། ། ཞེ་སྡང་ལ་ནི་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོ་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བ་རྫོགས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་ གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཆོས་འབྱུང་དུ། ། ཞེས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་འབྱུང་ངོ་། ། སྣ་ཚོགས་ལྟེ་བར་མི་ཤིགས་དགེ། ། ཞེས་ པ་ལ་སྣ་ཚོགས་ཞེས་པ་ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གང་དེའི་ལྟེ་བར་མི་ཤིགས་པའོ། ། དགེ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ་དགེ་བ་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། ། སྔགས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ནི། ། ཆོས་ཀུན་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ། ། ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། འདི་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལའོ། ། དེར་གནས་དཔའ་བོ་བཏུ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། དེར་གནས་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་དང་བདག་ཉིད་སྦྱོར་བའོ། ། ཐུབ་པའི་མཆོག་ཏུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། བྲི་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་བརྗོད་པར་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམས་སོ། །

Following "Oṃ kara kara khaṇḍakapāli" and so forth, one should append "pracaṇḍe hūṃ hūṃ phaṭ" and so on. Alternatively, having inserted the heart mantra in the middle, the yogi of the Buddha should recite the root mantra together with the maṇḍala deities in an uninterrupted manner, like a conch-shell rosary, in a peaceful manner. For the rite of enrichment, it is by the Ratnaḍākinī. For the rite of magnetizing, it is by Padmapāṇi. For the rite of expelling, it is by the King Hayagrīva. For hatred, it is the principal deity Akṣobhya; in all cases, it is the wheel-holder who perfects all purposes. The application of the wheel is complete. This is the explanation of the fourth chapter from the Śrī Cakrasaṃvara-sādhana-sthāna-nāma-ṭīkā. Then, regarding the phrase "all phenomena in the source of phenomena" (dharmodaya): "all phenomena" refers to the ten powers, the fearlessnesses, and so forth, because they are generated therein; thus, it is the "source of phenomena." Regarding "the indestructible virtue at the center of the variegated": "variegated" refers to the nature of the stable and the moving. At its center is the "indestructible." "Virtue" is the Vajradhara, because virtues arise from it. This connects with the phrase: "The mantrin, according to the ritual, / Having gathered all phenomena into one." "In this" refers to the source of phenomena. "Therein, the heroes should be extracted" means that "therein" refers to the union of the three wheels and oneself. "Should be written as the supreme Sage" means that "should be written" refers to the various classifications of the recitation.

བཞི་པའི་ལྔ་པ་གང་ཡིན་དང་། ། ཞེས་ པ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བཏུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཏེ། ཀ་ར་ཀ་ར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ནི་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་ བཤད་པའོ། ། ། ། འདི་ལས་གཞན་ཡང་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། ཡི་གེ་བདུན་པ་ནི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་པས་ནི་དེ་དག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡ་སོགས་བརྒྱད་པའི་ས་བོན་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧ་བཅུ་གཉིས་བཀོད་པའོ། ། ཡི་གེ་མཐའ་མ་དབྱི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་མོའི་རིང་པོ་རྣམས་ཕྱིས་ཏེ་བར་བར་རྣམས་གཞག་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་སྦྱར་བ་ཡང་འདི་རྣམས་ཏེ། ཨོཾ་ཧ། ན་མ་ཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། པཽ་ཥཊ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོཿ། ཕཊ་ཧཾ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་དག་ལས་རིམ་པ་བཞིན་བསྐྱེད་པ་ནི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བས་ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་སྟེ་གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཡོན་གཉིས་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཁྱུད་ཅིང་ཐོད་པ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་སྟེ་ཕག་མོ་ཁ་དོག་དམར་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། མགོ་བོར་ཡི་གེ་ཧི་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བས་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད་སེར་པོ་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ་སྟེ་གཞན་རྣམས་སྔར་གྱི་བཞིན་ཏེ་གཤིན་རྗེ་མ་སྔོན་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ཧུ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དམར་པོ་སྟེ།

Regarding the phrase, "The fifth of the fourth," and so forth: the extracted syllables constitute the eight-line mantra of the Blessed One. That which is taught by "Kara kara" and so on is the root mantra. From the Commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara: The Abode of Sādhanas, this is the explanation of the fifth chapter. Furthermore, the twenty-two syllables herein are the heart mantra, and the seven syllables are the near-heart mantra; thus they are explained. "The seed-syllables of the eight beginning with Ya" refers to the arrangement of the twelve syllables of Ha. "The final syllable is to be elided" means that the long vowels of the preceding syllables are removed and the intermediate ones are to be placed. Their conjunction is as follows: OṂ HA, NAMO HI, SVĀHĀ HU, VAUṢAṬ HE, HŪṂ HŪṂ HOḤ, PHAṬ HAṂ. From these, they are generated in sequence: at the heart, the syllable HA and a vajra completely melt into a white Vajrasattva with one face and four arms, holding a vajra and a hand-drum (ḍamaru) in his two right hands, and embracing a khaṭvāṅga while holding a skull-cup and a bell in his two left hands, embracing the red Vārāhī. At the head, the syllable HI and a wheel completely melt into yellow Vairocana holding a wheel in his right hand, while the others remain as before, embracing the blue Yamī. At the crown of the head, from the syllable HŪṂ and a lotus completely melting, there is the red Padmanarteśvara.

གཡས་ན་པདྨ་བསྣམས་ཤིང་རྨོངས་བྱེད་མ་དཀར་མོའི་མགུལ་ནས་འཛིན་པ་སྟེ་ལྷག་མ་ སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། ཕྲག་པ་གཉིས་ལ་ཡི་གེ་ཧེ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྔོན་པོ་སྟེ་སྐྱོད་བྱེད་མ་ལྗང་གུའི་མགུལ་པ་ནས་འཛིན་ཅིང་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་བསྣམས་ཏེ་ལྷག་མ་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། མིག་དག་ལ་ཡི་གེ་ཧོཿདང་རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། གཡས་ན་རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་ཅིང་ནམ་མཁའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་སྐྲག་བྱེད་མ་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ་ལྷག་མ་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། དཔྲལ་བར་ཡི་གེ་ཧཾ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བས་རྡོ་རྗེ་རྟ་མཆོག་ཁ་དོག་ལྗང་གུ་སྟེ་གཡས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཅིང་གཏུམ་མོ་དུ་ བའི་ཁ་དོག་ཅན་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ། གཞན་རྣམས་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱན་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་ཅིང་གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་པ་རལ་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་དར་དཔྱངས་དང་ལྡན་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ལས་ལེའུ་དྲུག་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལེའུ་ལྔ་པར་སྒྲའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་བཏུ་བ་གསུངས་པ་ལ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྦྱོར་བས་སྔགས་སུ་བསྡེབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་ནས་དབྱངས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་བཅུ་གསུམ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨོ་ ཡིན་ནོ། ། ཡི་གེ་གཉིས་པར་ཞེས་པ་ནི་ཚིག་གི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་མ་ལས་སྦྱར་བའི་དོན་ཏོ། ། དབྱངས་ཀྱི་བཅུ་གཅིག་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨའོ། ། ཡི་གེ་དྲུག་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཏའོ། །

In his right hand he holds a lotus and embraces the white Mūḍhakarī by the neck; the rest is as before. On the two shoulders, the syllable He and a vajra completely melt to form the blue Śrī Heruka, who embraces the green Kṣobhaṇī by the neck and holds a raised vajra in his right hand; the rest is as before. In the two eyes, the syllable Hoḥ and a jewel completely melt to form Vajrasūrya, who is like refined gold, holds a jewel in his right hand, and embraces the sky-colored Trāsana; the rest is as before. On the forehead, the syllable Haṃ and a crossed vajra completely melt to form Vajravāgīśvara, who is green in color, holds a crossed vajra in his right hand, and embraces the smoke-colored Caṇḍālī; the others are as before. All are adorned with every ornament, stand with the right leg extended, and wear a crown of matted hair with silk streamers. This concludes the explanation of the sixth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Next, regarding the extraction of the collection of phonemes taught in the fifth chapter: in order to compose the mantra through the application of vowel letters, the text says "Then, the vowels..." and so forth. In that context, "the thirteenth" refers to the letter O. "The second letter" means that it is to be joined with the letter Ma according to the sequence of the words. "The eleventh vowel" refers to the letter Ā. "The sixth letter" refers to the letter Ta.

འདིའི་རིམ་པས་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་ གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བདུན་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཞེས་པ་ནི་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པར་རང་གི་ངོ་བོར་མེད་ཅིང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ སྤྲུལ་པ་དང་སྒྱུ་མས་དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་དྲ་བ་བདེ་མཆོག་ཏུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། ཟུར་བཞི་ པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ཏྭ་ར་ཎ་བཞིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས། ། དར་དཔྱངས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཕྱང་བར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་བརྟག་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་དབུས་ཉིད་དུ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་བྲིས་པ་ལ། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་དབུས་གནས་པ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་ ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པར། ། བདེ་བ་ཆེན་པོས་བདེ་བར་བསྐྱེད། ། སྔོན་པོ་འཇིགས་ཆེན་ཅུང་ཟད་དཀར། ། ཧ་ཧ་ཞེས་ཤིན་ཏུ་བཞད་ཅིང་དྲག་པོ་ཆེན་པོ་མི་བཟད་པ་འཇིགས་པ་རྣམས་ཀྱང་མངོན་དུ་འཇིགས་པར་མཛད་པ་ཞལ་བརྒྱད་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་ལ་ཕྱག་བཅུ་དྲུག་གིས་རྣམ་པར་ བརྒྱན་པ།

By this sequence, all the remaining [sections] should also be applied. From the Commentary on the Sādhanas of the Glorious Cakrasaṃvara, titled The Abiding, this is the explanation of the seventh chapter. Then, regarding the phrase "as one's own self": all phenomena, which are primordially unborn, are selfless and naturally pure. They lack an intrinsic nature and are inconceivable. Through the emanations and illusions of great compassion, they are the cakrasaṃvara, the net of ḍākinīs, the perfect union of all heroes. The maṇḍala, which is the perfection of the syllables of one's own essence mantra, is the supreme maṇḍala; it should be perfected in a single instant of wisdom. Furthermore: "Four-cornered and four-gated, Adorned with four archways (toraṇa), Beautiful with lattices and half-lattices, With hanging silk streamers and flower garlands— Thus should the exterior of the maṇḍala be visualized. In the center of an eight-spoked wheel, Upon a painted variegated lotus, Sit upon the center of a moon and sun; The syllable HŪṂ, perfected by wisdom, Produces bliss through great bliss. Blue, with a slight tinge of white, Laughing loudly 'Ha Ha', the great fierce one, The unbearable one who strikes fear even into the fearsome— Adorned with eight faces, three eyes, and sixteen arms."

མགོ་བོ་རློན་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་ཅིང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་སྤྱི་བོར་མཚན་པ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་རལ་བ་ལ་འཆང་བ་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རྒྱས་བཏབ་པའི་སྐུ་གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་དུས་མཚན་མནན་པ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་རྡོ་རྗེ་ ཕག་མོའི་ནུ་མ་བསྡམས་པའོ། ། ཚངས་པའི་པགས་པ་བཤུས་པ་རྒྱབ་ཏུ་བསྣམས་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་འཛིན་པ་དང་། གཡས་པའི་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་རྩེ་གསུམ་དང་དགྲ་སྟ་དང་རལ་གྲི་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་གྲི་གུག་དང་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་བསྣམས་སོ། ། གཡོན་པའི་ལྷག་མ་རྣམས་ ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་མགོ་བོ་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ་དང་ཐོ་བ་དང་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ་རྣམས་སོ། ། རྩ་བའི་ཞལ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། གཡས་པ་གསུམ་ནི་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་། གཡོན་པ་གསུམ་ནི་ལྗང་གུ་དང་དུད་ཁ་དང་སེར་སྐྱའོ། ། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་ཐལ་མདོག་ སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཞལ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་ཆེ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ཡི་གེ་ཤྲཱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་ཕག་མོ་ནི་ལྗང་གུ་ལ་ཅུང་ཟད་དཀར་པོས་མདངས་ཕྱུང་བ་ཆེན་མོ་སྟེ། བྱིན་པ་གཉིས་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པ་དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཐོད་པའི་ ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། གཙོ་བོ་བཞིན་དུ་ཞལ་རྣམས་ཀྱི་དབྱིབས་ཅན་དུམ་བུས་བརྒྱན་པའི་སྐ་རགས་ཅན་ནོ། ། ཞལ་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་སྤྱན་དམར་པོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱི་ཆགས་པས་གཟིགས་པ་སྐུ་སྨད་ཞེང་ཆེ་བ་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་ཤིང་སྐལ་པ་ ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཅན་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ། ཚངས་པའི་པགས་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། །

Adorned with a garland of fresh heads and marked on the crown of his head with a crossed vajra, he wears a crescent moon in his matted locks. His body is sealed with the six mudrās and stands in the posture of right leg extended, treading upon Mahābhairava and Kālarātri. With vajra and bell in union, he clasps the breasts of Vajravārāhī. He holds the flayed skin of Brahmā behind his back in the manner of wearing a cloak. His remaining right hands hold a trident, a battle-axe, a sword, a hand-drum, a curved knife, and a hook. His remaining left hands hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, a severed head, and a lasso, while the last performs the threatening gesture with a hammer. His root face is blue; the three right faces are white, red, and yellow; the three left faces are green, smoke-colored, and pale yellow; and the upper face is ash-colored. The Blessed One possesses such a body with these faces and is of great stature. The goddess Vārāhī, perfected by the syllable Śrī and wisdom, is green with a slight white luster. She is great, with her two calves firmly pressed together, loose hair, three eyes, and is adorned with a garland of skulls. Like the principal deity, she has the facial configuration and is adorned with a girdle of bone fragments. Her fangs are slightly bared, she wears the directions as her garment, and she gazes with red eyes in a passionate look. Her lower body is broad, she is intensely joyful and fortunate, and she is the goddess holding a bow and arrow, having completely cast off the skin of Brahmā.

ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་མཁའ་འགྲོ་ཕྱག་འཚལ་མ་དགོད་དོ། ། ཡི་གེ་བ་ཡིས་བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཞལ་ཅན་དགོད་དོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ ཡི་གེ་ཛྲ་ཡིས་མཁའ་འགྲོ་མ་གྲགས་མ་དགོད་དོ། ། ཡི་གེ་ཧེ་ཡིས་མཁའ་འགྲོ་གསེར་ཆེན་མ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་དགོད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཞལ་གསུམ་གསུམ་སྟེ། སེར་པོ་ལྗང་གུ་སྔོན་པོ་དང་། ། ལྗང་གུ་སེར་པོ་དམར་པོ་དང་། ། དཀར་པོ་ལྗང་གུ་སྔོན་པོ་དང་། ། དེ་ བཞིན་དུ་དམར་པོ་སྔོན་པོ་ལྗང་གུའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱག་དྲུག་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་འཇིགས་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་གང་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན། སྐྲ་གྲོལ་བ་སྟེ་རོའི་སྟེང་ན་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། བདུད་བཞི་རབ་ཏུ་གནོན་ཅིང་དབུ་ལ་ཐོད་ པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་ཤིན་ཏུ་དྲག་མོ་པདྨ་དང་ནུ་མ་རྒྱས་པ་དང་ལྡན་པ་སྤྱན་ཟུར་གྱིས་གཟིགས་ཤིང་བཞད་པ། ཐུགས་རྗེས་ཆགས་ཤིང་བདེ་བ་དམ་པའོ། ། མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པ་དང་ཕྱག་ལྷག་མ་ནི་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པའོ། ། གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་དཀྲོལ་ བར་མཛད་པ་རྣམས་སོ། ། གྲྭ་བཞིར་ནི་བུམ་པ་བཞིའི་སྟེང་དུ་ཐོད་པ་བཞིའི་ནང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འོ་མས་རབ་ཏུ་བཀང་བ་རྣམས་སོ། ། ཤར་དུ་ནི་ཡི་གེ་ཧེ་ཡིས་ཧེ་ལི་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། བྱང་དུ་ནི་ཡི་གེ་སཾ་གིས་མཁའ་འགྲོ་མ་གདུ་བུ་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་ཡི་གེ་རུ་ ཡིས་གདུགས་ཕྲེང་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ལྷོར་ནི་ཡི་གེ་ཀཾ་ལས་ཀེང་རུས་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། མེ་རུ་ནི་ཧཱུཾ་མཛད་མའོ། །

From the syllable OṂ, one should place the ḍākinī Vandanā on the eastern petal. With the syllable VA, one should place the one with the face of a living being on the northern petal. In the western direction, with the syllable JR, one should place the ḍākinī Yaśasvinī. With the syllable HE, one should place the ḍākinī Mahāsuvarṇā in the southern direction. These, in successive order, each have three faces: yellow, green, and blue; green, yellow, and red; white, green, and blue; and likewise red, blue, and green. All of them have six arms and three eyes, are distorted and terrifying, and are completely adorned with all ornaments. They wear the directions as their garments, have loose hair, and stand with right legs extended upon corpses. They utterly suppress the four Māras and wear garlands of skulls on their heads. They are extremely fierce, possess full lotuses and breasts, and gaze with sidelong glances while laughing. They are passionate with compassion and possess supreme bliss. They hold a bow and arrow, while the remaining hands hold a noose and a hook. In the left hands are a khaṭvāṅga and a skull-cup; in the right hands, they are sounding a hand-drum. In the four corners, upon four vases, are four skull-cups completely filled with the milk of bodhicitta. In the east, from the syllable HE, is the ḍākinī named Heḷikā. In the north, from the syllable SAṂ, is the ḍākinī Kaṭakā. In the west, from the syllable RU, is the ḍākinī named Chatrapaṅkti. In the south, from the syllable KAṂ, is the ḍākinī named Kaṅkāla. In the southeast is Hūṃkāri.

བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཕཊ་མཛད་མའོ། ། རླུང་དུ་ནི་ཆེ་མཆོག་མའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་ཀི་ལས་ཀི་ལི་ཀི་ལི་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མ་མོ་སྟེ། མ་མོ་ དེ་བརྒྱད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་མདོག་དང་མཐུན་པའོ། ། ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དྲིལ་བུ་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་གྲི་གུག་ཅན་ནོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་པ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པ་རོའི་སྟེང་ན་གནས་ པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དྲག་མོ་ཆེན་མོ་འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་བྱེད་མའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་གྲྭར་ནི་སྐྱེད་བྱེད་མ་སྔོན་མོའོ། ། རླུང་གི་གྲྭར་ནི་ཁྱུ་མཆོག་མའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་གསུས་འཕྱང་མའོ། ། མེ་རུ་ནི་རི་ཁྲོད་མ་སྟེ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་སྔོན་པོ་དང་བཞི་པ་ནི་འོད་ མདོག་དམར་པོར་རོ། ། ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ལ་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ་དང་། གྲི་གུག་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་གཞན་བཞི་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་ཆང་ལ་དགའ་མ་སྟེ། གསུས་པ་འཕྱང་མ་དང་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་མ་དང་། མཚན་ནི་རི་མོ་ཅན་དང་སྦོམ་ པོའི་ཆ་བྱད་ཅན་ཏེ། སྤྱན་གསུམ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན། ། རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་འཛིན་པ་མོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དབུ་བརྒྱན་པ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པའོ། ། ཤར་གྱི་སྒོར་བཾ་ལས་མཆེ་བ་གཙིགས་ཆེན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ཡི་གེ་རཾ་ལས་ལྷོའི་སྒོར་ དགའ་ཆེན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་།

In the southwest is Phaṭkārī; in the northwest is Mahālakṣmī; and in the northeast is the mātṛ known as Kilakilā. These eight mātṛs have complexions corresponding to those of the faces of the Blessed One. All have one face and four arms, holding a skull-cup and a khaṭvāṅga, and all carry a bell, a hand-drum, and a curved knife. They are clothed in the directions, stand with right legs extended, are adorned with garlands of skulls and the five mudrās, and should be visualized as dwelling upon corpses. They are the Great Fierce Ones who terrify even those who are terrifying. In the northeast corner is the blue Jānakī; in the northwest corner is Vṛṣabhī; in the southwest is Lambodarī; and in the southeast is Śavarī. These four are, in order, yellow, green, blue, and the fourth is red in color. All have one face and four arms, holding a skull-cup and a khaṭvāṅga, a curved knife, and a hand-drum; the fourth [attribute] is a single-pointed vajra. They are clothed in the directions, delight in liquor, have pendulous bellies, and have bared fangs. Their names are Citrā and Pīvarī; they have three eyes with distorted expressions, wear crowns of matted hair, and have their heads adorned with garlands of skulls. They are all fully adorned with ornaments. Thus it is said. At the eastern gate, from the syllable Vaṃ, is the ḍākinī named Mahādaṃṣṭriṇī; at the southern gate, from the syllable Raṃ, is the ḍākinī named Mahānandā.

ནུབ་ཀྱི་སྒོར་ཡི་གེ་སཾ་ལས་འོད་ཟེར་དྲ་བ་དམ་པ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། བྱང་གི་སྒོར་ཡི་གེ་ཧཱ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཕྲེང་མའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མ་སྔོན་པོ་ དཀར་པོ་དམར་པོ་ལྗང་གུ་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་གི་ཕྱག་ན་ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། མགོ་བོ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་སྟེ་གཡོན་པ་རྣམས་ནའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་གྲི་གུག་ཌ་མ་རུ་གཡས་ན་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ན་ནི་དཀར་པོ་སྔོན་པོ་ལྗང་གུའི་ཞལ་ཅན་ཏེ་ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ གྲི་གུག་དང་སྡིགས་མཛུབ་དང་ལྡན་པའི་མགོ་བོ་འཛིན་པ་ནི་གཡོན་པ་རྣམས་སོ། ། ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཅང་ཏེའུ་ནི་གཡས་ནའོ། ། ནུབ་ན་ནི་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུའི་ཞལ་ཅན་གཡས་ན་ལྕགས་སྒྲོག་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་གྲི་གུག་གོ། ། གཡོན་ན་ཐོད་ པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་མགོ་བོ་དང་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། བྱང་ན་ནི་ལྗང་གུ་ལ་དཀར་པོ་ཅུང་ཟད་བསྲེས་པའི་མདོག་དང་། སེར་པོ་དམར་པོས་བརྒྱན་པའི་ཞལ་ཏེ། གཡས་པ་འཕྱར་བའི་ཚུལ་དང་ཅང་ཏེའུ་གྲི་གུག་གོ། ། གཡོན་པ་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་མགོ་བོ་ འཛིན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་སྐྲ་གྲོལ་བ་དྲག་མོ་ཆེན་མོ་སྤྱན་གསུམ་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་ཞལ་གདངས་ནས་བཞད་པ་ལྗགས་འདྲིལ་ཞིང་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། དབུ་ལ་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་འབར་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་དགྱེས་པར་ལྡན་པའོ། ། རོའི་སྟེང་ ན་པདྨ་དང་ཉི་མའི་དབུས་ན་བཞུགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་ལ་བརྒྱན་ཅིང་སྤྱན་མནན་ཅིང་གཡོ་བ་སྟེ། ཐུགས་རྗེ་ཆགས་པས་བདེ་བ་དམ་པའོ། །

At the western gate, from the syllable Saṃ, there is the ḍākinī named Paramajvālāmālinī; and at the northern gate, from the syllable Hā, there is the ḍākinī named Vijayamālāvarā. These also have three faces and six arms, and are blue, white, red, and green. In their hands, the left ones hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, a severed head, and a threatening gesture. The right hands hold a hook, a curved knife, and a ḍamaru. In the south, she has faces that are white, blue, and green; her left hands hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, a curved knife, and a severed head with a threatening gesture. The right hands hold a noose, a hook, and a hand-drum. In the west, she has faces that are red, blue, and green; her right hands hold an iron chain, a hand-drum, and a curved knife. Her left hands hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, a severed head, and a threatening gesture. In the north, she is green with a complexion slightly mixed with white, and her faces are adorned with yellow and red. Her right hands are raised in a threatening gesture, holding a hand-drum and a curved knife. Her left hands hold a threatening gesture, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a severed head. All of them have loose hair, are great wrathful goddesses with three eyes, and appear in various forms with gaping mouths, laughing, and tongues curled. They stand with the right leg extended, wearing garlands of heads upon their heads, blazing, and clad in the directions as their garments, full of joy. They dwell upon corpses in the center of lotuses and sun disks. Their heads are adorned with Akṣobhya, their eyes are fixed, and they are moving; through the passion of compassion, they are the supreme bliss.

བྱང་གི་སྒོ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་གི་དཀྱིལ་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགོད་དོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཌཱ་ ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ། དེ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་བཅས་པ་གོ་ཆས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཞལ་བརྒྱད་དང་ཕྱག་བཅུ་དྲུག་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་སྟོང་པ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ད་ནི་སྙིང་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་བསྟན་པ་དེའི་རྗེས་སུ་ཉེ་བའི་སྙིང་ པོ་ཡི་གེ་བདུན་པའི་བདག་ཉིད་མཆོག་གིས་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གསུངས་ཏེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁྱབ་བདག་གོ། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ཞལ་གསུམ་པ་སྤྱན་གསུམ་དང་མཚན་ཉིད་ཐམས་ ཅད་ཀྱིས་མཚན་པ་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཕག་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བདེ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེས་འཁྲིགས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཕྱག་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་མིའི་པགས་པ་མནབས་པ་གཡོན་ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་ཅིང་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་ པའོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དབུ་ལ་བརྒྱན་ཅིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་རལ་པ་ལ་འཆང་བ་གཡས་བརྐྱང་བས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་མནན་པ་སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ལ་ཉི་མའི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྩོལ་ བའོ། ། དེའི་ཕྱི་སྐོར་དུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་པ་བྲིས་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་དེ་ནས་རྣམ་པར་དགོད་པར་བྱའོ། །

One should place the wisdom beings (jñānasattva) in the center of the hearts of the female gatekeepers of the north and so forth. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA SVĀHĀ. Furthermore, they are adorned with the armor of the inseparable body, speech, and mind. The eight faces and sixteen arms are the complete purity of the eight liberations and the [eight] emptinesses. Now, following the teaching of the essential sādhana, the supreme seven-syllable near-essence is taught as the great secret mantra vajra maṇḍala. It is the pervasive lord born from the vowels and consonants, the Great Bliss Vajraḍāka, perfected by the wisdom of the syllable HŪṂ. He has six arms, three faces, and three eyes, marked with all the characteristics and perfectly endowed with the eighty minor marks. Inseparable from Vārāhī, he is dense with bliss and emptiness and compassion. He is in union with the vajra and bell; with his other two hands, he wears a human skin. In his left hands, he holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a trident. His head is adorned with a garland of skulls and all ornaments. He wears a crossed vajra and a crescent moon in his matted locks. With his right leg extended, he tramples Mahābhairava together with his consort. He dwells in the center of a sun disk upon a multicolored lotus, bestowing the fruit of all desires. On the outer circle, one should draw and then arrange the six yoginīs upon a six-spoked wheel.

རྩིབས་དྲུག་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གནས་པ་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་མཛད་པ་རྣམས་ཏེ་ཤར་ལ་སོགས་པ་ནས་གཡོན་སྐོར་དུ་རྣམ་པར་དགོད་དོ། ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་ཕཊ་ ཀྱིས་དང་པོའི་ལྷ་མོ་སྟེ་དཔལ་རོལ་པ་མའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་གཉིས་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། ཡི་གེ་ཧ་ལས་གསུམ་པ་སྟེ་དྲག་འཇིགས་མའོ། ། བཞི་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧ་ལས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་ལྡན་མ་དང་། ལྔ་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་དང་། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་དྲུག་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ མར་འགྱུར་རོ། ། ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་དྲག་མོ་ཆེན་མོ་སྤྱན་གསུམ་པ་དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་ཡི་དྭགས་དང་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་བཞུགས་པ་སྟེ། སྔོན་པོ་སེར་པོ་ལྗང་གུ་དམར་པོ་དུད་ཁ་དཀར་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ ཅང་ཏེའུ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་དང་མིའི་པགས་པ་འཛིན་ཅིང་བསྣམས་པའོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དབུ་བརྒྱན་པ་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ་སྟེ། ཀུན་ཀྱང་ཡི་གེ་དྲུག་ལས་གྱུར་པ་ལྷ་མོ་དང་ཉེ་བའི་སྐུར་མཛད་པའོ། ། མགོན་པོའི་མདོག་བཞིན་དུ་ཕག་མོ་ཡང་དེ་ལྟར་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་དང་ མདོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུའོ། ། མིའི་པགས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྤངས་པ་སྟེ། ། ལྷ་མོ་ནི་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དང་ཞལ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། གཡས་དང་གཡོན་ནི་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའོ། ། ལྷ་མོའི་བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་ བསྡོམས་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་རྣམ་པར་འབད་པའོ། །

Those who abide in the center of the six-spoked wheel grant accomplishments swiftly; they are to be arranged in a counter-clockwise direction starting from the east and so forth. Furthermore, from the syllable phaṭ comes the first goddess, Śrīlāsyā. From the syllable hūṃ comes the second, Vajrabhairavī. From the syllable ha comes the third, Ugrā. The fourth is Vajrabhīmā from the syllable ha; the fifth is Vajracaṇḍā from the syllable hrīḥ; and the sixth is Vajraḍākinī from the syllable oṃ. These goddesses each have one face and four arms, are great wrathful ones with three eyes and loose hair. All of them are sky-clad, seated upon a preta and the sun, and are blue, yellow, green, red, smoke-colored, and white. All of them hold a hand-drum and a bell, and carry and wear a human skin. They are adorned with garlands of skulls and stand with the right leg extended; all are emanations of the goddesses and their attendants, arisen from the six syllables. Just as the Protector is colored, so too is Vārāhī; her mudrās and colors are likewise. She is devoid of the human skin and holds a bow and arrow. All her limbs and faces are blue; the right and left are yellow and green. She is complete with all ornaments. With her two calves, the goddess is firmly embraced, striving in supreme bliss.

སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསམ་ཞིང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་གོ་ཆས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བརྒྱན་པའོ། ། སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བས་སྔགས་བཟླས་པ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ ཅེས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་ནི་ཡི་གེ་དྲུག་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་པོ་དམ་པར་བསྒོམ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་པ་ནི་དབུས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ སོ། ། དེ་ལྟར་ཡི་གེ་བདུན་པའི་དོན་བཤད་དོ། ། ཨོཾ་ཧཾ་ཧྲེཾ་ཧྲེཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཡི་གེ་པྃ་དང་ཡི་གེ་ཡོཾ་དང་ཡི་གེ་མོཾ་དང་ཡི་གེ་ཧྲིཾ་དུ་གསུངས་པ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཡི་གེ་ཕཊ་ཐ་མར་གསུངས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲགས་སོ། ། ཡི་གེ་རེ་རེར་གནས་པའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དགོད་པའི་ཆོ་གའི་ རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་པདྨ་འདབ་མ་ལྔ་པར་བྲིས་པ་ལ་ལྟེ་བ་དང་གེ་སར་དུ་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། དེ་ལ་དབུས་སུ་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཕག་མོ་སྟེ། དམར་ཞིང་བཀྲ་བ་འོད་འབར་བ། ། ཞི་བ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མ། ། སྤྱན་གསུམ་དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ལ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་ ཅན། ། ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རྒྱས་བཏབ་སྐུ། ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་ཅན། ། དུས་མཚན་འོག་ཏུ་གནོན་པར་མཛད། ། གཞན་ཡང་ཞབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལྷའི་གཟུགས་སུ་འདུག་པ་གདུག་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་བརྟན་ པར་མནན་པ་མར་མེ་ལྟར་འབར་ཞིང་དམར་པོ་ཆེན་པོ་གཡས་པ་དང་།

One should visualize the wisdom-being (jñānasattva) at the heart, perform the blessing of the body, speech, and mind, and adorn [the deity] with the armor in non-dual union. One should then engage in the recitation of the mantra through the practice of emanation and reabsorption: OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are the ḍākinīs of the six syllables, and they constitute the sublime meditation on the seven branches of awakening (bodhyaṅga). The entry into the center of the seven branches of awakening is from the syllable HŪṂ, which is the glorious Heruka, including the branch of awakening of correct mindfulness and so forth. Thus, the meaning of the seven syllables has been explained. OṂ HAṂ HREṂ HREṂ HŪṂ PHAṬ. The syllables PAṂ, YOṂ, MOṂ, and HRIṂ, as well as the syllable HŪṂ and the syllable PHAṬ spoken at the end, are renowned as the six yoginīs. Each syllable is situated [at its respective place]. Regarding the sequence of the ritual for the arrangement of the goddesses, it is as follows: one should draw a five-petaled lotus, complete with a center and filaments. In the center, from the syllable VAṂ, arises Vārāhī—red, radiant, and blazing with light; peaceful, with three faces and six arms; three-eyed, with loose hair, and adorned with a crown of a garland of skulls; clothed in space, in the half-lotus posture, her body sealed with the six mudrās, wearing a necklace of severed heads, and treading upon Kālarātri. Furthermore, with her feet, she firmly treads upon all the wicked ones, including the Māra of the afflictions (kleśamāra) who resides in the form of a deity. She blazes like a lamp, great red, and to the right...

གཡོན་པ་ནི་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། དེ་དག་ལ་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཞགས་པའོ། ། གཡས་པ་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་དེ་བཞིན་དུ་མགོ་བོ་དང་གྲི་གུག་འཛིན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྩོལ་བར་མཛད་ པའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པར་བསམ་པར་བྱ་བའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་གཡོན་སྐོར་ཏེ། ཡོཾ་ལས་གཤིན་རྗེ་མའོ། ། མོཾ་ལས་རྨོངས་བྱེད་མའོ། ། ཧྲིཾ་ལས་སྐྱོད་བྱེད་མའོ། ། ཧཱུཾ་ལས་སྐྲག་བྱེད་མའོ། ། ཕཊ་ལས་དྲག་མོའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་སྤྱན་ གསུམ་པ་སྐྲ་གྲོལ་མ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་མཆོག་གི་གར་མཛད་པའི་ཚུལ་ཅན་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པ་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་བྱས་པ་རང་གི་རིགས་སུ་གྱུར་པས་དབུ་བརྒྱན་པ་སྟེ་སྙིང་རྗེས་འཁྲིགས་ཤིང་བདེ་བ་དམ་པའོ། ། སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དུད་ ཁའི་མདོག་ཅན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་ཅིང་དྲིལ་བུ་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་གྲི་གུག་བསྣམས་པ་ཡང་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཁ་དོག་ དང་ཕྱག་མཚན་ཉིད་དུའོ། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་མགྲིན་པ་དང་། ། སྤྱི་བོ་དང་ནི་སྤྱི་གཙུག་དང་། ། ཡན་ལག་ཀུན་ནི་མཚོན་ཆ་སྟེ། ། ཕག་མོའི་ཆོ་ག་དེ་ལྟར་བཤད། ། ད་ནི་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་ལྷ་མོའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྐྱེད་པ་སྟོན་ཏེ།

The left [hands] are blue and green. In them are a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a noose. In the right [hands], he holds a hook, and likewise a head and a curved knife. He bestows all accomplishments. The goddesses to be visualized in the east and so forth are arranged counter-clockwise: from yāṃ comes Yamī; from māṃ comes Mohanī; from hrīṃ comes Cālanī; from hūṃ comes Trāsanī; and from phaṭ comes Caṇḍī. All of them have one face, four arms, and three eyes; their hair is loose, and they wear the directions as their garments. They perform the supreme dance, are adorned with the five mudrās, and wear necklaces of garlands of heads. Their heads are crowned by those belonging to their own respective families; they are dense with compassion and supreme bliss. They are blue, white, yellow, green, and smoke-colored. They hold skull-cups and khaṭvāṅgas, and carry bells, hand-drums, and curved knives; or else, they are in union with the non-dual yoga. All of them possess Vajrasattva and the others, according to the colors and hand-symbols previously described in their respective order. "The navel, the heart, the throat, the crown, the top of the head, and all the limbs are the weapons; such is explained as the ritual of Vārāhī." Now, following that, the generation of the syllables of the goddess’s essence mantra is shown:

དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལས་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་མཆོག་འདི་བཤད་པ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོའི་ཡི་གེ་རེ་རེས་རྫོགས་པ་འཇིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལྷ་བཅུ་གསུམ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བ་ལ་བརྩོན་མ་རྣམས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་ ཡིད་དུ་འོང་། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཏྭ་ར་ཎ་བཞིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པས་བརྒྱན། ། དར་དཔྱངས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཕྱང་བའི། ། དབུས་སུ་པདྨ་དམར་པོ་ནི། ། འདབ་མ་བརྒྱད་པས་རྣམ་བརྒྱན་པའི། ། ལྟེ་བ་ལ་ནི་ཕག་མོ་སྟེ། ། འདབ་མ་རྣམས་ལ་ ལྷ་མོ་རྣམས། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་ལྷ་མོ་དགོད། ། ལྷ་མོའི་སྙིང་པོ་ལས་བསྒོམ་པ། ། ཨོཾ་ཀུར་མ་དང་། རི་དྭགས་མ་དག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཇིགས་བག་ཅན་མ་རྣམས་ཏེ། ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་། ལྷོ་སྒོ་རྣམས་སུ་འོང་ཨག་ཚར་ཅན་དང་། གཡོ་འགུལ་མ་དང་། ཁ་བ་མ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཨེ་མ་ལ་རྣམས་སོ། ། ལྷ་མོ་དེ་དག་ནི་གྲྭ་རྣམས་ལའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་མེ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་པར་དགོད་དོ། ། ལྷ་མོ་ཧཱུཾ་མཛད་མ་དང་། བྱིན་ཟ་མ་དང་ཕཊ་སྒྲོག་མ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྭ་སྒྲོག་མ་དང་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་ དང་ལྷོའི་འདབ་མའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་དབུས་སུ་གཙོ་མོ་སྔོན་པོ་ཆེན་པོ་གཟི་བརྗིད་ཆེན་མོ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པ་བདུད་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མནན་པའི་མཚན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྟེ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྩོལ་བར་བརྩོན་མའོ། ། སྔོན་པོ་སེར་པོ་ དམར་པོ་ལྗང་གུ་སྟེ།

Among all maṇḍalas, this supreme maṇḍala is explained as follows: in successive order, each individual syllable completes the thirteen deities who possess a terrifying nature. All of them are diligent in bestowing accomplishments and arise perfectly from the dharmadhātu. The tiered celestial palace is delightful, with four corners and four gates, adorned with four toraṇas. It is decorated with lattices and half-lattices, and with hanging silk streamers and flower garlands. In the center is a red lotus, adorned with eight petals. At the hub is Vārāhī, and on the petals are the goddesses. The goddesses are to be placed in the cardinal and intermediate directions. They are to be meditated upon from the heart mantras of the goddesses: Oṃ Kurma, Mṛgī, and likewise Vajraḍākinī, and likewise the terrifying ones. They appear at the eastern, northern, western, and southern gates: Jvālāmukhī, Cañcalā, Hima, and likewise Emā. Those goddesses are in the corners. They are also to be arranged starting from the southeast and so forth. The twelve goddesses are Hūṃkāri, Hutāśanī, Phaṭkārī, and likewise Svākārī; these are the goddesses on the petals of the east, north, west, and south. From the syllable Hūṃ, in the center, is the principal deity, the great blue one of great majesty. She is the extremely terrifying Vajravārāhī, who completely suppresses all Māras, possesses all the marks of perfection, and is diligent in bestowing all accomplishments. She is blue, yellow, red, and green.

སྟེང་གི་ཞལ་ནི་དཀར་པོ་ཞི་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་བཅུ་གཉིས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གཙིགས་ཤིང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ། གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་པའི་ཞབས་ཀྱིས་འཇིགས་བྱེད་དང་དེའི་ཆུང་མ་ཙ་མུཎྜཱི་འཇིགས་པས་མྱོས་པར་མཛད་ པའོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་བཀྲ་བ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། གསུས་པ་འཕྱང་ཞིང་སྐྲ་གྲོལ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་རང་གི་ཐབས་ལ་བདེ་བར་གནས་ཤིང་ཐུགས་རྗེ་འཁྲིགས་པས་བསྐྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཅན་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། གཞན་རྣམས་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་མདུང་ དང་། གྲི་གུག་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཚངས་པའི་མགོ་བོ་དང་། དགྲ་སྟ་དང་སྡིགས་མཛུབ་རྣམས་འཛིན་པའོ། ། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མིའི་པགས་པ་སྟེང་ནས་མནབས་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པའོ། ། འདབ་མའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་སེར་པོ་ལྗང་གུ་དམར་པོ་སྔོན་པོའི་ ཁ་དོག་གོ། ། སྔོན་པོ་ལྗང་གུ་དཀར་པོ་སེར་པོ་རྣམས་ནི་སྒོ་བཞིའོ། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་གྲྭ་རྣམས་ནི་དམར་པོ་དུད་ཁ་སྔོན་པོ་དཀར་པོ་སྟེ། དབང་ལྡན་གྱི་བར་དུ་གནས་པའོ། ། བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་ལ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ཡི་ དགས་ཀྱི་སྟེང་ན་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་རབ་ཏུ་བཞུགས་པ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་སྐྲ་གྲོལ་བ་ནུ་མ་རྒྱས་པ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་བལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་སྤྱན་ཟུར་གྱིས་གཟིགས་ཤིང་གཡོ་བའོ། ། གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་གཡོན་པ་ན་ཁ་ ཊྭཱཾ་ག་དང་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་སྣོད་དོ། །

The upper face is white and peaceful. He has twelve arms and three eyes, with his fangs slightly bared and his expression transformed. Standing with his right leg extended, he causes Bhairava and his consort Cāmuṇḍā to be intoxicated with fear. He wears a garland of skulls, is adorned with all the ornaments, has a protruding belly, and his hair is loose. Clad in the directions as his garment, he dwells in bliss with his consort, moved by a mass of compassion, and is in union with her who holds a vajra and bell. The others hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, a spear, a curved knife, a hand-drum, a noose, a hook, the head of Brahmā, an axe, and a threatening gesture. With the other two hands, he holds a human skin in the manner of wearing it over his shoulders. The goddesses on the petals are yellow, green, red, and blue. The four gates are blue, green, white, and yellow. The corners starting from the southeast are red, smoke-colored, blue, and white, situated up to the northeast. These twelve have one face, four arms, and three eyes, and are adorned with all the ornaments. They sit in the half-lotus posture upon pretas. Clad in the directions, with loose hair and full breasts, their fortunate forms are such that one can never tire of beholding them; they are of various types, gazing with sidelong glances and moving. In the right hands are a vajra and a hand-drum; in the left hands are a khaṭvāṅga and a vessel filled with blood.

འོན་ཀྱང་སྒོའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་ཤར་དུ་ནི་དབང་པོ། བྱང་དུ་ནི་གནོད་སྦྱིན། ནུབ་ཏུ་ཆུ་ལྷ། ལྷོ་རུ་གཤིན་རྗེ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་གར་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པའོ། ། སྤྱན་གསུམ་པ་སྐྲ་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་པ་ལ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་སྦྲུལ་སྣ་ ཚོགས་བཀྲ་བས་ཀུན་དུ་བརྒྱན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པས་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ལྕགས་སྒྲོག་འབེབས་པ་རྣམས་ཕྱག་གཙོ་བོ་རྣམས་ནའོ། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་གསོར་བའོ། ། གཡོན་ན་ཐོད་པ་དང་མགོ་བོ་འཛིན་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་གསུས་པ་ལྡིར་བ་ཐམས་ཅད་མགོ་ བོའི་དོ་ཤལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། པདྨ་མཐུག་ཅིང་གཅེར་བུ་འདོད་པ་རྒྱས་པས་བདེ་བ་རང་གི་འོད་ཟེར་ནི་ཐབས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བྱེད་དོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ལྡན་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གོ་ ཆས་བརྒྱན་པ་ལ་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་བསྟོད་དེ་དེ་ནས་སྔགས་སྤྲོ་ཞིང་བཟླས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ས་སྟེང་ན་ནི་རིན་ཆེན་བཞི། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ནི་དམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་ དོན་ཡིད་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལས་མཆོག་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་བཤད། ། ཅེས་པ་ནི་ལ་ལ་ནི་བསམ་གཏན་ཙམ་ གྱིས་འགྲུབ་པར་འདོད་དོ། ། ལ་ལ་ནི་བསམ་གཏན་དང་སྔགས་གཉིས་ཀས་འགྲུབ་པར་འདོད་དོ། །

However, as for the goddesses of the gates: in the east is Indra, in the north is the Yakṣa, in the west is Varuṇa, and in the south is Yama. They abide with their right legs extended upon the hearts of these [deities]. They have three eyes, their hair is coiled upward, and they wear garlands of skulls. They are completely adorned with various variegated snakes. In their principal hands, they hold in sequence the hook, the noose, the chain, and the bell. In the right [hands], they brandish vajras. In the left, they hold skull-cups and heads, appearing in various forms with protruding bellies. All are adorned with necklaces of heads. With thick lotuses, naked, and full of desire, they are blissful; their own light rays are the method, completely filling all the members of the maṇḍala with supreme joy. Possessing body, speech, and mind, and adorned with the armor of non-dual wisdom faces, they are empowered and perfectly worshipped. Then, one should emanate and recite the mantra: OṂ VAJRA VAIROCANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Regarding the meaning of the verse: "The four jewels upon the earth / Are the supreme garland mantra," it means that like a wish-fulfilling gem, it accomplishes the welfare of all beings without exception according to their wishes. This concludes the explanation of the eighth chapter from the Sādhana-niṣṭhā, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Regarding the statement, "The sequence of supreme actions is explained accordingly": some maintain that [the goal] is accomplished through concentration alone, while others maintain that it is accomplished through both concentration and mantra.

ཁ་ཅིག་ནི་བསམ་གཏན་དང་སྔགས་དང་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བས་འགྲུབ་པར་འདོད་དོ། ། རང་ཉིད་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོར་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ ན་གང་ཅུང་ཟད། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྔགས་དམ་པའི་ཆོ་ག་ཤེས་ན་དེའི་མོད་ལ་འགྲུབ་པའོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་དང་ཀླུ་ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆུ་བདག་སྟེ། མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ སོ། ། དེ་རྣམས་ལ་སྔགས་དང་བསམ་གཏན་གྱིས་ལན་ཅིག་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བའི་བཀས་ཀླུ་ཆེན་པོ་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་རྣམས་འཇིགས་ཤིང་འདར་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བར་སྣང་ལ་གནས་ཏེ། ཆར་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་མངོན་པར་བསྡུས་ཏེ་འབེབས་སོ། ། ཡང་ན་ཆུ་བོའི་འགྲམ་མམ། ། རྒྱ་མཚོའམ། རྫིང་བུའམ། ཁྲོན་པའམ། ཆུ་མིག་དང་། མཚོ་འགྲམ་རྣམས་སུ་བློ་དང་ལྡན་པས་ཁྲོ་བོར་འཁྲིགས་པར་བྱས་ལ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་བརྗིད་པ་ཆེན་པོ་ཁྱབ་བདག་ཏུ་བསམས་པས་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། པདྨ་ འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལྟེ་བ་དང་གེ་སར་དུ་འཁྲིགས་པས་དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་མཆེ་བ་ཡང་དག་པར་གཙིགས་པ་ཅན་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་མཛད་པ་ཕྱག་བརྒྱད་པ་ཞལ་བཞི་པ་སྟེ། དང་པོའི་ཞལ་ནི་སྔོན་པོ་སྤྲིན་ལྟ་བུར་ཁྲོ་བའོ། ། གཡས་པ་ནི་དུད་ཁ་གཡོན་པ་ནི་ལྗང་གུ། སྟེང་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཞལ་ཏེ་དམར་པོའོ། ། ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་པས་ཤིན་ཏུ་བརྗིད་པ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་སྤྱན་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ཕྱག་གཡས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཤིན་ཏུ་གསོར་བ།

Some assert that [the goal] is accomplished through the activities of concentration, mantra, and yantra. One should apply oneself to the wheel of the command, thinking: "I myself am the King, the Vajra-Holder." Whatever exists within the three worlds, such as pacification and so forth, if one knows the ritual of the supreme mantra, all of it will be accomplished immediately according to one's mental desire. Regarding the phrase "all the gods and all the nāgas," the term "all the nāgas" refers to the lords of the waters, such as Ananta and the others. When these great, miraculous nāgas are once properly exhorted by the command of mantra and concentration, they become terrified and tremble; remaining in the sky through their miraculous power, they gather and let fall a great torrent of rain. Alternatively, at the banks of a river, the ocean, a pond, a well, a spring, or the shores of a lake, the wise person should visualize themselves as the wrathful one and perform the recitation. Furthermore, one should issue the command while visualizing oneself as the majestic and great Lord Vajra-Garuḍa. The sequence for this is as follows: upon an eight-petaled lotus with a center and filaments, in the middle of which is a great vajra, one should visualize [the deity] with bared fangs, extremely terrifying, with eight arms and four faces. The first face is blue and wrathful like a cloud; the right is smoke-colored, the left is green, and the upper face is that of a garuḍa, which is red. Extremely majestic with twelve suns, with bared fangs and most terrifying eyes, the right hands brandish a vajra.

གཡོན་པས་ནི་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་ཅིང་ཞགས་པ་དང་ལྡན་པ། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་དབང་པོའི་ པགས་པའི་ན་བཟའ་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་གཞན་གཉིས་ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་(ཊཱཾ་,ཊྭཱཾ་)ག་དང་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། གཡས་ལྷག་མ་གཉིས་ན་རྩེ་གཅིག་པ་དང་ཅང་ཏེའུ་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བས་ཆུ་བདག་མནན་ཅིང་འཇིགས་ཤིང་འདར་བར་མཛད་པའོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པས་རལ་པ་བཅིངས་ པ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཛེས་པར་བྱས་པ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་སྐུ་བརྒྱན་པ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། སྟག་གི་པགས་པའི་སྨད་གཡོགས་ཅན། མཆེ་བ་གཙིགས་པས་མ་མཆུ་མནན་པ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་ངེས་པར་གཟིགས་པའོ། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཀླུའི་རྒྱལ་ པོ་བརྒྱད་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཤར་དུ་མཐའ་ཡས། བྱང་དུ་ནོར་རྒྱས། ནུབ་ཏུ་འཇོག་པོ། ། ལྷོར་པདྨ། དབང་ལྡན་དུ་པདྨ་ཆེན་པོ། ། མེར་དུང་སྐྱོང་། བདེན་བྲལ་དུ་སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ། རླུང་དུ་ཚ་བ་མེན་ཏེ་དཀར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། སེར་པོ་དང་། དུད་ཁ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། སེར་པོ་རྣམས་གཡོན་དང་གཡས་སྐོར་དུའོ། ། སྦྲུལ་མགོ་གསུམ་གསུམ་གྱི་གདེངས་ཀའི་མགོ་སྟེང་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱན་ཅན། སྙིང་གར་ཐལ་མོ་མཆོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་དུ་བལྟ་བ་རྣམས་སོ། ། འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་བཀའ་ལུང་ནོད་པའི་ཚུལ་དུ་ བལྟའོ། ། ཡང་ན་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པ་སྔོན་བཞིན་དུ་སྟེ་ཆུ་བདག་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པའོ། ། མདོག་དཀར་པོའི་ཆུ་བདག་གི་སྙིང་པོ་ནི་ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། །

With the left [hands], he makes the threatening gesture and holds a noose; the other two hold the hide of Indra. The remaining two left hands hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hook. The remaining two right hands should be visualized as holding a single-pointed [trident] and a hand-drum. With his right leg extended, he tramples upon the Lord of Waters, causing him to tremble in fear. His hair is bound with a crescent moon and adorned with a crossed vajra. His body is decorated with the six mudrās, and he is adorned with a necklace of garlands of heads. He wears a lower garment of tiger skin, and with bared fangs pressing against his lower lip, he gazes with a wrathful stare. On the eight petals, the eight nāga kings are to be drawn: Ananta in the east, Vāsuki in the north, Takṣaka in the west, and Padma in the south. In the northeast is Mahāpadma; in the southeast, Śaṅkhapāla; in the southwest, Karkoṭaka; and in the northwest, Kulika. These are white, blue, red, green, yellow, smoke-colored, green, and yellow, arranged in a counter-clockwise and clockwise direction. Each has three snake heads with hoods, adorned with jewel ornaments upon their heads. Their palms are joined in reverence at their hearts, and they gaze toward the face of the Blessed One. They should be visualized as looking on in a state of fear and terror, as if receiving his command. Alternatively, one may meditate on the Great Bliss itself as possessing twelve arms, as previously described, trampling the Lord of Waters together with his consort. The heart mantra of the white-colored Lord of Waters is HŪṂ NĀṂ HŪṂ.

ཀླུ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཟུགས་ལ་དམིགས་ཤིང་སྟེ། ཁ་ཤར་དུ་ བལྟས་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འབུམ་དུ་བཟླས་ན་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ཁྱབ་བདག་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆར་འབབས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཾ་ཨནནྟཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ནཱཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཱཾ་བཱ་སུ་ཀི། ཨོཾ་ཏཾ་ཏཀྵ་ཀ། ། ཨོཾ་པཾ་པདྨ། ཨོཾ་མཾ་མ་ཧཱ་པདྨ། ཨོཾ་ཤཾ་ཤཾ་ལ་པཱ་ལ། ཨོཾ་ཀཾ་ཀ་རྐོ་ཊ། ཨོཾ་ཨཾ་ཨ་ན་བ་ཏ་བ་ཏ། ཨོཾ་བཾ་བ་རུ་ཎཱ་ཡ་ནཱ་ག་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ། ནཱ་ག་ནཱཾ་བཪྵ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། འདི་ལྟ་བུར་ཀུན་གྱིས་བལྟ་སྟེ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོར་བསྒོམས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྲི་ཕྲག་རེ་རེ་བཟླས་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་ ཅིང་འོ་མ་དང་འབྲས་ཆན་དུ་ལྡན་པར་སྤྱད་ཅིང་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་གཏོར་མ་ལ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། འོ་མས་བྱུག་པར་བྱས་ནས་འོ་མ་དང་ལྡན་པའི་ཤིང་གིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། འོ་མ་ཅན་གྱི་བུད་ཤིང་དང་འོ་མ་ཅན་གྱི་ཡམ་ཤིང་འོ་མར་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། བུམ་པའོ་ མས་ཡོངས་སུ་བཀང་བ་དང་། གཏོར་མ་འོ་མ་དང་ལྡན་པ་ཕྱོགས་བཅུར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་གས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་ཐུན་མཚམས་བཞིར་སྟོང་ཕྲག་རེ་རེ་བཟླས་ན་ཞག་བདུན་གྱིས་ས་གཞི་ཐམས་ཅད་དུ་ཆར་འབབ་པ་ནི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སོ། ། དེ་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཆང་ པའི་ཆུ་དང་ཡུངས་ཀར་དངུལ་གྱི་(སྟོད་,སྣོད་)དུ་བཞག་པ་ལ་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ།

Regarding the other nāgas, one should focus on their forms and face the east. If one recites the root mantra garland one hundred thousand times, the wrathful Vajra Garuḍa, the All-Pervading Lord, will become manifest and cause rain to fall by the mere utterance [of the mantra]. OṂ AṂ ANANTĀYA HŪṂ NĀṂ SVĀHĀ | OṂ VĀṂ VĀSUKI | OṂ TAṂ TAKṢAKA | OṂ PAṂ PADMA | OṂ MAṂ MAHĀPADMA | OṂ ŚAṂ ŚAṄKHALĀLA | OṂ KAṂ KARKOṬA | OṂ AṂ ANAVATAPTA | OṂ VAṂ VARUṆĀYA NĀGĀDHIPATAYE | NĀGĀNĀṂ VARṢĀPAYA HŪṂ NĀṂ HŪṂ SVĀHĀ. In this manner, everyone should look [at the deity] and, having meditated on the Great Wrathful One, should perform the recitation ten thousand times for each [nāga]. Then, remaining silent and in deep meditative equipoise, one should practice celibacy and consume a diet of milk and rice. One should also properly prepare the torma offerings for the nāgas. Having anointed [the offerings] with milk, one should perform the homa with wood soaked in milk. One should offer milk-soaked fuel wood and milk-soaked sacrificial sticks. One should fill a vase with milk and distribute milk-soaked tormas in the ten directions. By performing the worship according to such a ritual and reciting one thousand times during each of the four sessions, it goes without saying that rain will fall upon the entire earth within seven days. Then, following that, one should place water from a rain cloud and white mustard seeds in a silver vessel and recite [the mantra] twenty-one times.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་སམ་སྐུ་གདུང་ཆུ་དང་དྲི་དང་འོ་མར་བསྲེས་པས་ཁྲུས་བྱས་ལ་དེ་ནས་ཆུ་འགྲམ་གཉིས་ཀྱིས་བླངས་ཏེ། དེས་འདག་པར་བྱས་པ་ལ་ཀླུའི་གཟུགས་བརྙན་ མགོ་དགུ་པར་བྱས་ལ་ནུབ་ཏུ་ཁ་(བ་སྟན་,བསྟན་)ཏེ་བཞག་པ་ལ་ཡང་ཁྲུས་བྱས་པའི་ཆུ་དེས་བྲན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་གཙང་པོའི་ནང་དུ་བསྐྱལ་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆར་པའི་རྒྱུན་འཛམ་བུའི་གླིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཀླུ་རྣམས་མགུ་བས་འབེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡིས་ སའི་ལོ་ཏོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་འཁྲུལ་འཁོར་དང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། གདེངས་ཀ་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའི་འཁོར་ལོ་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཐུ་མཆོག་ཏུ་རྔམ་པར་གྱུར་ ཅིང་བསྟན་པ་སྟེ། ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་གདེངས་ཀ་ཅན་རྣམས་འཚོག་ན་ཅི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིང་བྲིས་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས། རས་དཀར་པོའམ་གྲོ་གའི་ཤུན་པ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རིམ་ལ་འཁོར་ལོ་གསུམ་ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པར་རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་། འཁོར་ ལོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། བྲི་བའི་རྫས་ཀྱང་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་སྟེ། ཚ་བ་གསུམ་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བའི་སྣག་ཚས་གཡོན་སྐོར་དུ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བྲིའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ནས་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་ སོགས་པའི་སྔགས་དེ་དག་ནས་བརྩམས་ཏེ། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་ནས་བརྩོན་ཆེན་མའི་བར་དུ་རང་རང་གི་མིང་དང་ལྡན་པ་ཡི་གེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་དང་ཕཊ་དུ་སྦྱར་ཏེ་བྲིས་ལ་བཞག་གོ། །

One should bathe an image or a relic of the Buddha with water mixed with fragrance and milk. Then, taking earth from both banks of a river, one should fashion an image of a nāga with nine heads and place it facing west. This image should then be sprinkled with the water used for the bathing. After making proper offerings to it, if it is cast into a river, the nāgas will be pleased and immediately cause a stream of rain to fall throughout the entire world of Jambudvīpa. By this, the crops of the earth will become abundant, and all sentient beings will dwell in the experience of happiness. Next, one should begin the application of the yantra. The wheel called the "Hooded Īśvara" is taught as a mantra wheel of supreme and terrifying power. Merely hearing of it causes the hooded ones to assemble, so what need is there to mention writing down the names of all of them? On white cloth or birch bark, one should draw an eight-petaled lotus. On its outer rim, one should draw three wheels in their proper sequence, encircled by garlands of vajras, lotuses, and wheels. As for the substances for writing, one should use poison, salt, and mustard seed, along with ink made from the three hot spices and charcoal from a charnel ground, writing counter-clockwise with a mind of perfect meditative equipoise. Starting from the eastern direction and ending with the direction of Īśāna, one should write the mantras beginning with kara kara and so forth. From the fierce goddesses up to Mahāvīryā, each should be written with their respective names joined with the syllables hūṃ hūṃ and phaṭ, and then set in place.

ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསལ་བྱེད་དེ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བར་བྱེད་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ གསུམ་པོ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་རྩིབས་རྣམས་ཀྱི་བར་མཚམས་ཀྱི་དབུས་རྣམས་སུ་ཀླུ་བརྒྱད་བྲི་བར་བྱ་བ་ནི་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པའི་ཀླུ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་བྲི་བར་བྱའོ། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བར་ནི་ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་སརྦ་ནཱ་ག་བཪྵ་པ་ཡ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་བྲིའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རིན་ པོ་ཆེ་དང་ལྡན་པའི་གདེངས་ཀ་གསུམ་པ་ཅན་རྣམས་སྔ་མ་དང་མགྲིན་པ་ཕན་ཚུན་དཀྲིས་པ་ཅན་དུ་བྲི་བའོ། ། དེའི་གདེངས་ཀ་རྣམས་ལ་ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་དགོད་དོ། ། གྲོག་མཁར་གྱི་ས་དང་བའི་རྣམ་ལྔར་བཅས་པས་ནོར་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་མཐོ་གང་བའི་ཚད་དུ་བྱས་ལ་ དེའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་དེ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མས་མནན་ཏེ། ཁྱབ་པར་ཆུ་ཡིས་གཏོར་བར་བྱའོ། ། ལན་ཅིག་བཟླས་པའི་གུ་གུལ་གྱི་བདུག་པས་ཀྱང་བར་མ་ཆད་པར་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གང་གི་ ཚེ་ཆར་པ་མི་འབབ་ན་ཉི་མ་བདུན་པ་ལ་བྲི་གཟུགས་དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས་ལ་གཙང་པོ་ཆེན་པོར་བཅུག་སྟེ་བསྐུར་ལ་བཏང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཀླུ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་ཕེབས་ཤིང་འཇིགས་ཏེ་འདར་ནས་ཆར་གྱི་ཚོགས་འབེབ་པར་བྱེད་དོ། ། ལག་པ་གཡོན་པར་འཁོར་ལོ་ འདི་མིང་དང་བཅས་པར་མངོན་དུ་བྲིས་སམ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་ནས་ལན་ཅིག་ཡོངས་སུ་བཟླས་ནས་བྱུགས་ན་དུས་སུ་ཟིན་པ་ལས་ལྡང་བར་འགྱུར་རོ། ། ལྷ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་།

The syllable OṂ is the illuminator of all, bestowing all desired accomplishments. In the central spaces between the spokes of the three completely encircling wheels, one should draw the eight nāgas, beginning with Ananta. In the center of the hub of the eight petals, one should write: HŪṂ NĀṂ HŪṂ SARVA NĀGA VARṢĀPAYA ŚĪGHRAM PHAṬ. Outside the wheel, one should draw those with three jewel-adorned hoods, their necks entwined with one another as before. Upon their hoods, one should arrange the syllables HŪṂ NĀṂ HŪṂ. Using earth from an anthill together with the five products of a cow, one should fashion an image of Vāsuki one span in height. The wheel should then be inserted into its heart. Then, having performed the summoning and so forth, and having made perfect offerings, one should press it down with a branch of Karavīra and sprinkle it thoroughly with water. One should also continuously apply incense of guggulu, recited once. When rain does not fall, on the seventh day, one should cut the painted image into pieces, place them in a great river, and cast them away. Then, all the nāgas will appear before one, terrified and trembling, and cause a mass of rain to fall. If one writes this wheel together with the name [of the victim] on the left hand, or visualizes it mentally, and recites it once and anoints [the hand], one will be released from the seizure at the proper time. Gods, yakṣas, and...

སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཟུང་བ་ལ་ལག་པ་དེ་བསྟན་པས་གྲོལ་ བར་འགྱུར་རོ། ། དུག་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་པོ་བྲིས་ལ་དབུས་སུ་ཆུད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པས་མཚན་པར་བྲིའོ། ། ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་བཾ་བྲིས་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གཉིས་ཀྱིས་དཀྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཀླུའི་དབང་པོ་རྣམས་ སྙིང་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མནན་པར་བྲིའོ། ། དེ་ནས་རྩིབས་རྣམས་ཀྱི་བར་དང་པདྨའི་མཐའ་མར་སྔགས་འདིས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཧ་ན་ཧ་ན་པ་ཙ་པ་བི་དྷྭནྶ་ཡ་ཨུཙྪ་ཊ་ཡ་སརྦ་ནཱ་ག་ན་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའོ། ། དེ་ནས་འགུགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་ ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཁ་སྦྱར་དུ་བྱས་ལ་ཀླུ་གནས་པའི་སར་བཅུག་སྟེ། གུ་གུལ་དང་། ལྕེ་པོག་དཀར་པོ་དང་། སྒོག་པ་བསྲེགས་པའི་བདུག་པ་བྱིན་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱས་ན་ཆར་འབབ་པོ། ། ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ནི་དེ་ལྟ་བུའོ། ། ཟློག་པར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་བཀའ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ལས་སོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་མེ་ཏོག་དམན་མ་བླངས་པ་ལས་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ལན་བདུན་དུ་མངོན་པར་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ལ། ། དེའི་བདུག་པས་སྤྲིན་ལ་བདུགས་ན་འདིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཆར་ཟློག་ པར་བྱེད་དོ། ། རྒྱ་མཚོ་སྐེམས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་བསྒོམ་པས་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་སུ་སྔགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པས་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོར་གནས་ན་སྐམ་པར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །

By showing that hand to anyone seized by rākṣasas and the like, they will be liberated. To counteract poison and so forth, one should draw the three maṇḍalas, and in the center, draw a maṇḍala marked by an eight-petaled lotus. In the hub, one should write the syllable vaṃ and encircle it with two hūṃ syllables. On its eight petals, one should draw the lords of the nāgas, each suppressed by their respective eight heart mantras. Then, in the spaces between the spokes and around the perimeter of the lotus, one should surround it with this mantra: oṃ vajrakrodha mahābala hana hana paca paca vidhvaṃsaya ucchāṭaya sarvanāgān māraya hūṃ phaṭ. Then, having performed the summoning and other rites, and having made perfect offerings, one should join the two [mandalas] and place them in a place where nāgas dwell. If one offers incense of guggulu, white bdellium, and garlic, and performs the recitation of the mantra, rain will fall. Such is the method for bringing down rain. As for "reversing" it, this is accomplished by properly applying the command of the wheel. Alternatively, one should take the discarded flowers of Vajrapāṇi and empower them seven times with the root mantra. If one fumigates the clouds with that incense, it will reverse the rain in the sky. Regarding "drying up the ocean": by meditating on the ritual as it was taught, if the mantra practitioner remains in the midst of the ocean with great wrath and great majesty, there is no doubt that it will dry up.

ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་བསྣུན་ན་ཆུ་བོ་གྱེན་དུ་ཟློག་པར་ བྱེད་པ་ནི་ཆུ་བོ་རྒྱུན་ཕྱོགས་ནས་བཟློག་སྟེ་འབེབས་སོ་ཞེས་པའོ། ། དབང་པོ་ཟློག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། ། འབུམ་བྱས་པས་ས་གཡོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་རྐང་པ་གཡས་བརྐྱང་བར་སྦྱོར་བའི་གར་གྱིས་བདེ་ཞིང་དགའ་བས་མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ ལོ་བདེ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཤིང་ལ་འཛེགས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་གང་གི་ཚེ་ཀྱེ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། གཟུགས་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་པ་འཇིག་རྟེན་འདིར་གང་ གྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་དེའི་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་ནུས་ཇི་སྟེ་ཞེས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་མགུ་བར་མཛད་ཅིང་སྨོན་ལམ་གྱིས་རྟག་པར་སྐྱེས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་བས་ནའོ། ། དེ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་དམན་པར་འགྱུར་བ་གང་གི་ཚེ་ དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་དེའི་ཚེ་སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ནི་སྔགས་ཉིད་ལ་གསུངས་སོ། ། སྨན་ནི་སྨན་ཏེ་སྨན་བཟང་པོའི་ཐབས་ཆེན་པོས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་ཅི་སྟེ་མི་སྐྱེ་སྟེ། གདོན་མི་ཟ་བར་གཟུགས་མ་ལུས་པ་སོ་སོར་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་ནི་བསོད་ ནམས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྐྱེན་རྣམས་རྙེད་པར་གྱུར་ན་ནི་རྐྱེན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་རྣམས་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཆགས་པར་སོ་སོར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་དང་པོ་ཁོ་ནར་བདག་ཉིད་ལྷར་གྱུར་པར་བྱའོ། །

If one recites the mantra over a khaṭvāṅga and strikes with it, the river is turned upward; this means the river is made to flow against its current. "Turning back Indra" means doing so merely by making the threatening gesture. "Causing the earth to shake by performing one hundred thousand [recitations]" means that through the dance of the right leg extended, one brings bliss and joy to the maṇḍala of ḍākinīs. "Climbing a tree," and so forth, means that when the practitioner has attained accomplishment, they will perform all these deeds. "Assuming many thousands of forms," and so forth, means that for a buddha who has attained accomplishment in this world and abides in the state of Mahāmudrā, how could they be described? For, being pleased by great compassion and constantly born through aspiration prayers, they assume whatever form is necessary to discipline sentient beings according to their respective inclinations. Furthermore, when diligence becomes weak, at that time the practitioner who desires accomplishment will achieve it through mantras and medicinal herbs. "Mantra" refers to the mantra itself. "Medicine" refers to the medicine; why would one not attain accomplishment through the great methods of excellent medicine? If even those without merit find the necessary conditions, they will certainly transform all forms individually, and through various conditions and so forth, they will generate attachment in sentient beings. Moreover, at the very beginning, one must transform oneself into the deity.

དེ་ནས་རེ་ཞིག་ས་བོན་གྱིས་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤིང་གི་ཚོགས་ཨེ་རཎྜ་དང་སྨྱོ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་སྟེ་ས་བོན་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པ་རྣམས་ལ་ཆོ་གས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། འབྱུང་པོའི་ཉིན་པར་གདོལ་པ་མའི་མེ་ཏོག་ལ་བསྣོས་ལ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔས་སྦྲུས་ཏེ། ཉིན་མཚན་དེ་ལ་བསྐམས་པ་ཁྱི་དཀར་པོ་མིན་པའི་ཐོད་པར་རོ་བསྲེགས་པའི་སས་བཀང་བར་ནག་པོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞི་ལ་མ་མོའི་ནགས་ཚལ་དུ་བཏབ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གྲུབ་པའི་ས་བོན་བླངས་ལ་སྔགས་པས་ཧེ་རུ་ཀ་དང་བླ་མ་མགོན་པོ་ཁྱད་པར་དུ་མཆོད་པ་དབུལ་ཞིང་དུར་ཁྲོད་དེ་ ན་གནས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་བསྔགས་པའི་ཆོ་གས་མགུལ་པར་བཏགས་ན་ཉེ་བར་སྦས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཀྲོལ་བས་ནི་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཤིང་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་བླངས་ལ། ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དུས་སུ་སྦྲུལ་ནག་པོའི་ ཚིལ་བུ་བླངས་པར་བཅུག་སྟེ། ནག་པོའི་ཚེས་བརྒྱད་དང་བཅུ་བཞི་ལ་ཁྭ་ནག་པོའི་ཐོད་པར་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་གནས་སུ་བཏབ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། གྲུབ་པའི་ས་བོན་དེ་བླངས་ཏེ། ཆོ་གས་མགྲིན་པར་བཏགས་ན་དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཉེ་བར་སྦས་པར་འགྱུར་རོ། །

Then, for a time, there is the meditation on the seed-syllable. What is that? It refers to seeds and the like, such as the seeds of the eranda and unmatta trees; such are the "seeds." One should accomplish the practice of those that are fully ripened through the ritual. On a day of the spirits, one should smear the flowers of a caṇḍālī woman with the five kinds of amṛta and dry them day and night. On the eighth or fourteenth day of the dark fortnight, one should plant them in a cemetery grove of the mātṛs in a skull that is not from a white dog, filled with earth from a cremation ground. Having taken the seeds that have thus been produced, the mantra practitioner should offer special offerings to Heruka and the Guru Protector, and make offerings to those dwelling in that charnel ground. If one ties [the seed] around the neck according to the ritual of consecration, it will become hidden; by untying it, it will return to its original state. Furthermore, having taken the fruit of the unmatta tree and placed the fat of a black snake inside it during the dark fortnight, one should plant it in the previously mentioned location in the skull of a black crow on the eighth or fourteenth day of the dark fortnight and remain in meditative equipoise. Having taken those produced seeds and tying them around the neck according to the ritual, one will become hidden in that very instant.

ཡང་ཐོག་ མར་ཆོ་ག་ཤེས་པས་སྐྱེ་བ་གཉིས་པ་རིགས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་མཚོན་མདུང་གིས་བརྒྱབ་སྟེ་ཤི་བ་དེའི་ཐོད་པ་བླངས་པར་རོ་བསྲེགས་པ་དང་གྲོག་མཁར་གྱི་སས་བཀང་བར་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་དུས་སུ་བཏབ་ལ་རོ་བསྲེགས་པའི་ས་དང་ལམ་མདོ་དང་ཆུ་འགྲམ་གཉིས་ཀྱིས་ས་ གཡོགས་ལ་ཆུས་གཏོར་ཞིང་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་བསྲུང་བ་རྟག་ཏུ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་ཅིང་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། གཡས་ཀུན་ན་ཅང་ཏེའུ་འཛིན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པའི་གཟུགས་ སུ་འགྱུར་བའོ། ། དེས་བསྲུང་བའི་ཆོ་གས་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་མི་འཇུག་པས་བསྐྱེད་པ་དེ་མི་ཁྱེར་མི་འདོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྨན་བཟང་པོ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་ཚེས་དང་སྐར་མ་དང་གཟའ་བཟང་པོ་ལ་བླང་ཞིང་གདབ་པ་ཡང་ངོ་། ། གང་གི་གཟུགས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པར་འདོད་ ན་སྔགས་པ་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། གང་དང་གང་ཡིན་པའི་ཁྲག་དང་མར་དུ་བསྣོས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ཤ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བསྒྲེའོ། ། དེའི་ཚིལ་ལ་སོགས་པས་འཕེལ་བར་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཐོད་པར་དེའི་ཚིལ་དང་ཁྲག་དང་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་རྣམས་ ཀྱིས་བྲན་ཞིང་བདུག་པ་དང་བསྐུ་བ་ལ་སོགས་པས་འབད་དེ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བྱའོ། ། སྨིན་པའི་དུས་སུ་བླང་བ་ནི་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བར་གྱུར་པས་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མའི་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཐོད་པར་སྦྱིན་པར་བྱའི། ། འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་ས་ལ་གཞག་པར་མི་བྱའོ། ། གྲུབ་པའི་ས་ བོན་དེ་འབད་པས་བླངས་ལ་ཆ་གསུམ་དུ་བྱ་སྟེ། གཅིག་ནི་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་འབུལ་ལོ། །

Furthermore, first, one who knows the ritual should take the skull of someone who died from being struck by a spear—representing a second birth in a supreme family—and fill it with soil from a cremation ground and an anthill. At the time of the session intervals, one should plant [the seeds] and cover them with soil from a cremation ground, a crossroads, and the banks of two rivers. One should sprinkle them with water, offer torma, and constantly perform protection. In that regard, one should manifest the form of glorious Heruka, adorned with mudrās and ornaments, holding a khaṭvāṅga and a skull-cup in the left hand, and holding a hand-drum (ḍamaru) in all [the right hands], appearing in the form of one who practices the ascetic conduct (vrata). By means of this protective ritual, vighnas such as piśācas will not enter, so that which has been generated will not be carried away or stolen. Then, one should collect and plant excellent medicinal substances on an auspicious lunar day, constellation, and planet. If one wishes to assume a particular form, the mantrin should remain in meditative equipoise; whatever the [desired] blood may be, it should be mixed with butter, and the fruit should be proportioned with meat and so forth. To cause it to grow with its fat and so on, one should diligently apply the fat, blood, meat, and so forth as explained, sprinkling, fumigating, and anointing them in the skull-cup as described, doing so again and again. At the time of ripening, one should collect [the fruit] while naked with hair loose, placing it in the left-hand skull-cup of a young maiden; not even a tiny bit of the fruit should be placed on the ground. One should diligently collect those accomplished seeds and divide them into three parts; one part is to be offered to the Guru Vajradhara.

གཉིས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་འབུལ་ལོ། ། ལྷག་མ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བླངས་ལ་མ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་ ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་བྱད་དུ་སྦྱར་ཏེ་གནས་ལ་ཁར་བཅུག་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སུ་ཇི་ལྟ་བའི་ཆོ་གས་ངེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། མི་དེས་ཐོ་རངས་ཁར་བསྒྲུབས་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ་འུག་པ་ ལ་སོགས་པས་བུ་གའང་མི་མཐོང་ན་ས་བོན་གྱི་དམ་ཚིག་གིས་གྲུབ་པ་དེ་ས་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། བློ་དང་ལྡན་པས་ཡིད་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། བུད་མེད་མཆོག་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་རོལ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཁ་ནས་ཕྱུང་ན་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་ པ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ན་སྣང་བར་ཡང་བྱེད་ཅིང་འདོད་ན་མི་སྣང་བར་ཡང་བྱེད་དེ་མི་སྣང་བའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བཤད་དོ། ། ཁང་བཟང་དང་ཤིང་གི་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱེ་མར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མེ་ལྟར་འབར་བ་སྟ་རེ་ལྟ་བུས་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དུག་ བདུད་རྩིར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པར་འཁོར་ལོ་འདི་རྣམས་བཀོད་ལ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པས་རྩ་བ་དང་ཟོས་པ་དང་ཟེའུ་འབྲུ་ནག་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་རྣམས་ལ་ལག་མཐིལ་དུ་བཀོད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་དུག་རྣམས་བདུད་རྩིར་བྱེད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་དུག་ གིས་བརྒྱལ་བ་རྣམས་བསླང་བར་བྱ་བ་ན་འོད་ཟེར་འབར་བ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པ་ལྟ་བུས་བདུད་རྩི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དུ་བཤད་དོ། །

The second is to offer to all the Tathāgatas, the heroes, and the yoginīs. As for the remainder, one should take it oneself and, in the center of the maṇḍala of the mātṛkās, place oneself in the guise of Kākāsyā and the others. If one remains in that state and places it in the mouth, the yogin will certainly be transformed into such a form through the ritual procedure. If that person practices at dawn, they will become invisible everywhere; even owls and the like will not see their orifices, so what need is there to mention those born from the earth? With a discerning mind and a concentrated state, one should enjoy oneself as long as desired with the most excellent women. If one removes it from the mouth, one will appear just as one wishes; if one desires it, one makes oneself appear, and if one desires it, one makes oneself invisible. Thus, one is described as a master of invisibility. Regarding the statement "to reduce palaces, the tops of trees, and so forth to powder," it means that the King of Secret Mantras, blazing like fire, will cut them down like an axe. Regarding "transforming poison into nectar," one should arrange these cakras on the left hand. By merely placing them in the palm—stainless like moonbeams—upon roots, things already eaten, black stamens, and similar substances, poisons are transformed into nectar. When those fainted by various poisons are to be revived, it is explained that the nectar is an elixir of essence, like stainless moonbeams with blazing rays.

བདུད་རྩི་དང་ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དུག་ཏུ་བྱ་ན་ནི་སྔགས་རྣམས་ནག་པོར་བལྟས་པས་འབད་མི་དགོས་སོ། ། ཡང་ན་ཀུ་བ་ཁ་བོའི་ས་བོན་བླངས་ ལ་སྦྲུལ་ནག་པོའི་ཚིལ་བུ་དང་བསྲེས་ཏེ། ཟླ་བ་མར་ངོའི་གཟའ་ཁྲོ་བོའི་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་དུས་སུ་སྦྲུལ་གྱི་མགོ་བོར་བཅུག་སྟེ་ས་ལ་སྦས་ལ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོའི་སས་གང་བར་གཡོགས་ཏེ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཁུ་བས་ཐིག་ལེ་བྱས་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ་སྔགས་ཟློས་ཤིང་བལྟས་ན་དུག་དང་འདྲ་བའི་ཁཎྜར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱིས་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ། ། ཟླ་བ་ཆུར་བྱེད་དང་ཞེས་པ་ལ་ཟླ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཆང་ངོ་། ། ཆུ་ཟླ་བར་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟར་གསལ་བར་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། ། ཡང་ན་མཆོད་ཡོན་གྱི་ཤིང་དཀར་པོ་ལས་ མེ་སྦར་བ་ལ་པདྨའི་རྩ་བའི་སྣལ་མ་ཕྲ་མོ་བསྐམས་ཏེ་ཕྱེ་མར་བྱས་ལ་འོ་མ་དང་བསྲེས་ཏེ། ཅི་མང་དུ་སྔགས་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེའི་ཐལ་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ། ཤིང་ཙི་ཏྲ་ཀའི་རྩ་བའི་ཁུ་བ་དང་བསྣོས་ལ། གྲིབ་མ་ལ་བསྐམ་པར་བྱ་ཞིང་ལན་ བདུན་གྱི་བར་དུ་བསྐམས། རེ་རེ་ཞིང་ཙི་ཏྲ་ཀའི་ཁུ་བས་བརླན་པར་བྱ་སྟེ་བསྐམས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་མཆོད་པའི་དུས་སུ་སེན་བར་གང་ཙམ་གྱི་ཐལ་བ་ཆང་གི་སྣོད་དུ་བཏབ་ན་ཆུ་དེ་ཟླ་བ་དང་མེ་ཏོག་ཀུན་ད་ལྟར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྨོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འཕྱན་པ་ ལ་ལམ་འདི་ཡིས་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ།

If one wishes to turn nectar, food, and so forth into poison, it is unnecessary to exert effort other than visualizing the mantras as black. Alternatively, take the seeds of the bitter kubaka plant, mix them with the fat of a black snake, and during the twilight of a wrathful planet in the waning moon, place them in the head of a snake and bury them in the earth. Cover them with soil from a crossroads until they are completely filled, and then plant them. If one applies a drop (tilaka) made from their juice to food, snacks, drinks, and so forth, while reciting the mantra and gazing at them, they will turn into a medicinal extract (khaṇḍa) that is like poison. Later, they will return to their original nature. Regarding the phrase "making the moon into water," "moon" refers to liquor. "Water into the moon" means that by merely visualizing it as clear as the rays of the moon, it becomes so. Alternatively, light a fire with white arghya wood, dry the fine fibers of a lotus root, and grind them into powder. Mix this with milk and perform one hundred and eight homa offerings while reciting the mantra as many times as possible. Properly collect the ashes and mix them with the juice of the root of the citraka tree. Dry them in the shade, repeating this drying process seven times, moistening them with citraka juice at each stage. When the yogis perform their worship, if they place an amount of ash about the size of a fingernail into a vessel of liquor, that liquid will become as clear as the moon or a kunda flower. By this path, deluded sentient beings who wander in confusion should be purified.

མེ་ཏོག་ཛི་བ་བསྐམས་པའི་ཕྱེ་མ་ཅི་མང་དང་ཤིང་འཛམ་བུའི་འབྲས་བུའི་ཁུ་བ་བསྲེས་ལ་བའི་ཆུས་བརླན་པར་བྱས་པ་པདྨའི་སྣོད་དུ་བླུགས་ན་ཆུ་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དྲི་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཤིང་ཀ་ཏ་ཀ་ རཉྫའི་འབྲས་བུའི་ཕྱེ་མ་དང་ཤིང་ན་ག་རའི་ཤུན་ཕྲགས་སུ་ལྡན་པས་ལྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདུགས་ན་དྲི་འཕྲོག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་མེ་ཏོག་དང་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དྲི་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པར་བྱེད་དོ། ། འདིས་ནི་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ བདུག་པ་དེས་བདུགས་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་དུ་དྲི་རྣམས་ཡང་དག་པར་འཕོའོ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་དུ་འགྲོ་བས་འདུ་བར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ཀླུ་རྣམས་སྤངས་པ་ལ་ཟླ་བས་ཉེ་བར་བརྒྱན་ པ་དེར་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་བུ་བཟང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་གི་ཝང་གིས་ཡང་དག་པར་བྲིས་པ་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ལ་རང་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་རང་གི་རིག་མ་ཕག་མོར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ མཉམ་པར་གཞག་ལ་མཚན་མོ་ཐམས་ཅད་དུ་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱས་ཏེ་བཅངས་ན་དེ་ལ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱི་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ལྟ་བུར་སྐྱེས་པ་འདུ་བར་བྱེད་དོ། ། དེས་ནི་ཟླ་བའི་འདུས་པའི་ལྷ་མོ་དང་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་དོ། །

If one mixes a large amount of the powder of dried jīva flowers with the juice of jambu fruit, moistens it with cow’s urine, and places it in a lotus vessel, it will make water appear like the moon. Regarding the statement "it steals away all odors": if one fumigates the nape of the neck and other areas with the powder of kaṭaka and rañja fruits combined with the bark of the nagara tree, it steals away the odor. In that same way, it also steals away all odors from flowers, tree fruits, and so forth. By fumigating flowers, incense, and the like with this, the odors are perfectly transferred to one another just as desired. Regarding the meaning of "attracting by going to the face of the garuḍa" and so forth: that very cakra, adorned with the moon and excluding the nāgas, should have the names of excellent women and men inserted between [the syllables]. Having written it perfectly with gorocanā under the Puṣya constellation and performed a great offering, one should identify oneself with the nature of Śrī Heruka. Then, having visualized one's own consort as Vārāhī and remaining in meditative equipoise through non-dual union, if one recites the mantra throughout the night and wears [the cakra], the King of Vidyās himself will attract men as if they were a host of women. This explains the meaning of "the goddesses of the lunar assembly."

ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་དུ་འགྲོ་ བས་ཞེས་པ་ནི་རྐང་པ་གཉིས་པུས་གོང་དུ་བླངས་པས་པདྨ་རྒྱས་པར་བྱས་པའི་དབུས་ན་རྫོགས་པའི་རྩ་དམར་པོ་ཁ་གྲོལ་བ་ལས་གདོང་དུ་འགྲོ་བས་འདུ་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མིའི་མཆོག་སྟེ། དཔལ་ དང་ལྡན་ཞིང་མཚན་རྣམས་འབར་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ལག་པར་སོང་བའི་དཔལ་ནི་གང་གིས་ཀྱང་འཕྲོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གོང་ན་མེད་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་ཞིང་དཔལ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཚེ་རིང་བ་དང་ནད་མེད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དྲན་པས་གསོད་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པར་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེས་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་བྲིས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་སོལ་བས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་དྲན་པར་བྱས་ལ། དེར་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་བྱས་ནས་དུར་ཁྲོད་ ཀྱིས་བརྐོས་པར་བཅུག་པ་ལ་མིའི་རུས་པའི་ཕུར་བུས་སྙིང་གར་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཆུ་ཚན་བླུགས་ཏེ་ཁྲོ་ཞིང་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱས་ན་ཞག་བདུན་གྱིས་འཆིའོ། ། མེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་དྲག་འཛིན་མ་སྦར་ཏེ་འབར་བའི་ཕྲེང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གཞག་པ་ལ། ལྷོའི་རླུང་ གིས་ཁྱེར་ཏེ་གང་དུ་འདོད་པར་བསམས་ན་དེར་མེད་པར་བྱེད་དོ། ། ས་འོག་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་གསོར་ཞིང་ཡང་དག་པར་བཟླས་ནས་ས་ལ་བསྣུན་ན་ཁ་རལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །

Regarding the phrase "goes to the face of the garuḍa": by raising the two feet above the knees, the lotus is opened; in its center, the red nirmāṇa-channel opens its mouth, and by going to the face, it causes [the winds] to gather. That very [channel] becomes the self of the family of all tathāgatas, the supreme among men; it becomes glorious and blazing with the [major] marks. The glory that has entered his hands cannot be stolen by anyone; he becomes a wheel-turning monarch (cakravartin) unsurpassed by any bhūta, glorious, and endowed with the excellence of long life and freedom from disease. Regarding the phrase "kills by recollection": having written such a wheel together with a solar maṇḍala, inserting the name in the middle with poison, salt, and kaṭuka seeds, one fashions an image with charnel ground ash and charcoal. Visualizing the target, one performs the rites of summoning and inserting [the consciousness] into it. Having buried it in a pit dug in a charnel ground, one should strike the heart with a stake of human bone. Pouring hot water over it and reciting the mantra with a wrathful mind, [the target] will die in seven days. Regarding the meaning of "generates fire": having ignited the fierce dhāraṇī and settled into the absorption (samādhi) of the blazing garland, if one imagines it being carried by the southern wind to wherever one desires, it will be destroyed there. Regarding the meaning of "completely destroys the underworld": brandishing a single-pointed vajra and reciting the mantra correctly, if one strikes the earth, it will be split open.

ཐོག་འབེབས་པར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་པའི་དོན་ནི་ཀ་ར་ བཱི་རའི་ལྕུག་མ་ལ་མངོན་པར་ཡང་དག་པར་བསྔགས་ཏེ་རླུང་འགྲོ་བའི་ཕྱོགས་སུ་འཕངས་ན་གང་དུ་འདོད་པ་དེར་ཐོག་འབབ་པོ། ། དྲན་པས་གློག་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་པས་ན་གོ་སླའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ལ་ལན་ཅིག་བཟླས་ཞེས་པ་ནི་ནག་པོའི་ ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེས་བརྒྱད་དང་བཅུ་བཞི་ལ་རོ་བསྲེགས་པའི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ཚིག་པ་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་ཆུས་བསད་པའི་སོལ་བ་འདི་ཡིས་དུག་དང་ལན་ཚྭར་ལྡན་པས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་མ་ལ་ཉི་མའི་དབུས་སུ་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་ལ་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ། དེའི་ སྙིང་གར་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། གུ་གུལ་ཆེན་པོའི་བདུག་པ་བྱིན་ལ་སྔགས་པས་གང་ཡིན་པའི་མིང་བཟུང་ནས་ས་ལ་ལན་ཅིག་བཟླས་པས་བསྣུན་ན་དེ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྱེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་ བཟླས་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བའི་རྫས་དང་། ཤ་ཟའི་ཤིང་གི་སྨྱུ་གུས་ཤ་ཟའི་སྙིང་གར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཐལ་བ་ལ་སྔགས་པས་གང་གི་མིང་དང་ལྡན་པར་བཟླས་ཏེ་བསྣུན་ན་ཤ་ཟས་འཛིན་ཏོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་ པའི་རིམ་པས་འབྱུང་པོའི་ཚེས་ཀྱི་ཉིན་པར་བ་རུ་རའི་ཤིང་ལེབ་བམ་རྩིག་ངོས་ལ་དབེན་པའི་གནས་སུ་གཟའ་གང་དང་གང་ཡིན་པའི་མཚན་མའི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ཏེ།

Regarding the phrase "causing lightning to fall": one should empower a karavīra branch with the mantra and cast it in the direction of the wind; lightning will then fall wherever one desires. The statement "by recollection, lightning is produced," and so forth, is easy to understand as it is according to the literal description. Regarding "reciting once over charcoal from a charnel ground": on the eighth or fourteenth day of the dark fortnight, one should take charcoal from the burnt sacrificial wood of a cremation pyre, extinguish it with unmādana water, and mix it with poison and salt. With this, one should draw a cakra situated in the center of the sun upon a rag from a charnel ground. Having fashioned an effigy out of charnel ground ash, one should insert the name [of the target] into its heart and place it there. Having performed the summoning and other rites, the practitioner should offer an incense of great guggulu and, while holding the name of the person in question, recite the mantra once over the ground and strike [the effigy]; the target will fall down immediately. Regarding "reciting over the charnel ground ash": one should draw that very same cakra with the appropriate substances and a pen made from the wood of a piśāca tree, in the heart of a piśāca [effigy], exactly as described. If the practitioner recites the mantra over the aforementioned ash while including the name [of the target] and strikes [the effigy], a piśāca will seize [the target]. Regarding "charcoal from a charnel ground": following the previously mentioned sequence, on a day of the bhūta [fortnight], one should draw the cakra with the name of the target inserted in the center of the sign of whichever planet is current, upon a plank of vibhītaka wood or a wall, in a secluded place.

གུ་གུལ་ཆེན་པོའི་བདུག་པ་བྱིན་ན་དེ་གཟའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་ནོ། ། དེ་དག་ ཐམས་ཅད་ལ་འོ་མས་བཀྲུས་ཏེ་ཞི་བར་བཟླས་ན་ནི་སླར་འཚོ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཨ་ཏི་མུཀྟའི་ལྕུག་མ་ལ་ཞེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་གྱིས་བྱས་ལ། རོའི་རྒྱ་སྐྱེགས་དང་གི་ཝང་གིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་མ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པ་ལ་འཁོར་ལོ་སྔོན་དུ་ བཤད་པ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བྱུགས་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨ་ཏི་མུཀྟའི་ལྕུག་མ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ལ་དེ་ཡང་ཁ་དོག་དམར་པོ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་ཞིང་འདར་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ འཛག་པ། སེང་གེའི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུ་ལ་ལུས་བསྐྱོན་པ་དབུགས་ཀྱི་ཞགས་པས་རྐང་པའི་དྲུང་དུ་བཀུག་སྟེ་གང་ཡིན་པ་ལ་བསྣུན་ན་ཉི་མ་བདུན་རྫོགས་ནས་རླུང་གི་ཤུགས་སུ་འགུག་གོ། ། གྱོ་དུམ་ལ་ལན་ཅིག་བཟླས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་མི་ཤི་བའི་གྱོ་དུམ་ལ་ལྡོང་རོས་སམ་ ཡུང་བས་འཁོར་ལོ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པའི་དབུས་སུ་གང་ཡིན་པའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་བྲིས་ལ་དུར་ཁྲོད་དམ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་ཁྲུ་གང་ཙམ་དུ་བརྐོས་པར་བཅུག་སྟེ་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པར་བསམས་ལ། གྱོ་དུམ་ཅིག་ལ་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་བསྣུན་ན་དེ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་ དུ་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་དུ་འདོད་པ་དེ་དང་དེར་འགྲོ་ཞེས་པ་ནི་མིག་ཆུ་དང་བྱ་རོག་གི་ཁྲག་གིས་རླུང་གིས་ཁྱེར་བའི་ལོ་མ་ལ་བྱ་རོག་གི་སྒྲོ་རྩས་མིང་བྲིས་ལ།

If one offers incense of great guggulu, the great grahas will seize them. If one washes them all with milk and recites the mantra for pacification, they will be restored to life. Regarding the phrase "on a branch of the atimukta": one should fashion an image of the target from red sandalwood powder. On a cloth from a charnel ground, one should draw a maṇḍala of the moon together with a cakra as previously explained, using corpse-lac and gorocanā. Having placed [the image] in the center of that, one should anoint it with fragrant water and perform the summoning and so forth. Then, having recited the mantra seven times with the name of the target inserted into the atimukta branch, one should visualize the target as red in color, naked, with loose hair, trembling, and dripping bodhicitta. Mounted upon a lion king, one should summon them to one's feet with the lasso of breath and strike them. When seven days have passed, they will be summoned with the force of the wind. Regarding the phrase "having recited once over a shard of pottery" and so forth: the meaning is that one should draw a cakra together with a maṇḍala of the sun upon a shard of pottery from a deceased person, using realgar or turmeric, with the name of the target inserted in the center. Having buried it about one cubit deep at a charnel ground or a crossroads, one should visualize it facing downward. If one recites the mantra seven times over a shard of pottery and strikes [the target], they will be paralyzed for as long as they live. Regarding the phrase "they go wherever one desires": one should write the name with the tears of the eyes and the blood of a crow on a leaf carried by the wind, using the quill of a crow's feather.

རླུང་སྟེང་དུ་ལངས་པ་ལ་འཕངས་ན་གང་དུ་འདོད་པ་དེར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། རེངས་པ་ལ་འོ་མས་བཀྲུས་ན་ རྣལ་པོར་འགྱུར་རོ། ། གུ་གུལ་ལ་ལན་ཅིག་བཟླས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ར་ནག་པོའི་ཡན་ལག་ལྔའི་ཤ་དང་ཚིལ་ཆེན་དང་གུ་གུལ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཆ་མཉམ་པོར་བྱས་ལ་ཆང་གིས་བྲན་ཏེ། མཆོད་པའི་དུས་སུ་སྦྱར་ཏེ་ལན་ཅིག་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་བདུག་པ་བྱིན་ ནས་འདུག་གོ། ། དེར་སྣར་མནམས་པ་ཙམ་གྱིས་དེའི་མོད་ལ་འབེབས་སོ། ། ལག་པ་ལ་ལན་ཅིག་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤིང་ཨ་ཤོ་ཀའི་སྨྱུ་གུས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་མ་ལ་འཁོར་ལོ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཀླུ་རྣམས་དང་བྲལ་བར་བྲིས་ཏེ། དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཨེ་ བྲིས་པའི་ནང་དུ་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་མིང་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་བར་དུ་བཅུག་པ་བྲིས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཁང་པའི་གྲྭ་གཙང་མའི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ན་གདོན་ཐམས་ཅད་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་དུ་འདོད་པའི་ལྟོ་དེར་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་མ་ལ་འཁོར་ལོ་དེ་ལྟ་བུ་ ཉིད་ཀྱི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་བྲིས་ཏེ། བུད་མེད་བསྲེགས་པའི་ས་དང་ཐལ་བ་དང་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་བསྲེགས་པ་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ།

If the wind rises upward and is projected, it will go wherever one desires. If it is stiff, washing it with milk will restore it to its natural state. Regarding the meaning of "having recited once over guggulu," and so forth: it is as follows. Take equal parts of the flesh and fat from the five limbs of a black goat and great guggulu; moisten them with beer, prepare them at the time of offering, and after reciting the mantra once, offer the incense. By merely smelling it with the nose, [the spirit] will be brought down immediately. Regarding the meaning of "having recited once over the hand," and so forth: it is as follows. With a pen made from an aśoka tree, draw such a wheel on a cloth from a charnel ground, free from nāgas. In the center, write the letter E, and inside it, write the name of the person to be protected, placed between the root mantra. Having made proper offerings, if it is placed in a clean corner of the house, all grahas will be paralyzed. Regarding the phrase "it will shift to whatever stomach one desires": on a cloth from a charnel ground, draw that very wheel with the name of the person to be acted upon inserted in the center. Make an image of the person to be acted upon from the ashes and dust of a burnt woman mixed with powdered red sandalwood. Perform the summoning and other rites, place it in the heart of that [image], and make proper offerings.

ཀ་ར་བཱི་ རའི་ལྕུག་མ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁྲུ་གང་གི་ཚད་བླངས་ལ་བུད་མེད་ཀྱི་རོ་བསྲེགས་པའི་མེ་འབར་བར་བཅུག་མ་ཐག་ལ་མ་ཚིག་པའི་བར་དེར་བླངས་ལ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཉིད་ལན་ཅིག་བཟླས་ཏེ་གང་ཡིན་པ་དྲན་པར་བྱས་ལ་ཀླད་པ་ལ་བསྐོར་ན་ནི་འགུགས་པར་བྱེད་ལ་ལྟོ་ལ་བསྣུན་ན་ནི་ལྟོ་ ནས་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ལས་རྣམས་བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ལས་འོངས་པ་བཤད་དེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་དབུས་སུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་གེ་སར་དང་ ལྡན་པ་བྲིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་ཞིང་དབུས་མ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། འོན་ཀྱང་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་ལས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་གས་ནི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་ གི་མངའ་བདག་རྣམས་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱས་ན་དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྲུང་བ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བ་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། རིམས་དང་སྦོས་ནད་དུག་དང་ནི། ། ནད་དང་མཁའ་འགྲོའི་གདོན་གྱིས་བཟུང་། ། བདུད་དང་ལོག་པར་འདྲེན་པ་དང་། ། གང་ཡང་གདོན་རྣམས་དེ་ དག་གིས། ། གྲིབ་མའང་འགོམ་པར་མི་བྱེད་ན། ། དེ་ཡི་ལུས་ལ་ཅི་སྟེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་། རི་བོང་འཛིན་པའི་གཟུགས་ལྟ་བུར། ། ཡི་གེ་རྣམས་ནི་བལྟས་བྱས་ན། ། ཕྱོགས་བཅུའི་གདོན་རྣམས་འབྱེར་བར་བྱེད། ། དཀར་པོ་ཡིས་ནི་ཞི་བར་འགྱུར། །

Regarding the karavīra plant: take a branch of the size of one cubit of the person to be acted upon. As soon as it is placed into the blazing fire of a woman’s cremation pyre, take it while it is still unburnt. Recite the King of Vidyās once, maintain mindfulness of the object, and if you circle it around the head, it will summon [the person]; if you strike it against the belly, it will cause [the fetus] to be expelled from the belly. Furthermore, the activities performed with the Eight-Limb Mantra as they have come down through the lineage of gurus are explained: in the center of the expanse of space, draw a moon maṇḍala containing the wheels of body, speech, and mind, and in its center, a lotus of great bliss with eight petals and a filament. It is surrounded by garlands of vajras, lotuses, and wheels, while the center is surrounded by a garland of crossed vajras. Furthermore, it is adorned with masses of light rays—white, red, and blue—representing the activities. By such a ritual, if the name of the person to be acted upon is written in the center of the lords of the heroes, it is the supreme protection that guards against all things. As it is said: "By fevers, abdominal tumors, poisons, Diseases, and the seizing of ḍākinīs and grahas, By Māras, misleading spirits, And whatever other grahas there may be— If even their shadows cannot be stepped upon, How could they ever seize the body?" Furthermore: "If the letters are visualized Like the form of the moon-holder, The grahas of the ten directions will be dispersed; By the white [light], pacification will occur."

ནག་པོས་སྐད་ཅིག་ ཉིད་ལ་འཆི། ། དམར་པོ་ཡིས་ནི་དབང་དུ་འགྱུར། ། དེ་ལྟས་དགུག་པ་འང་གདོན་མི་ཟའོ། ། སེར་པོས་རེངས་པར་བྱེད་པ་ནི། ། གླང་པོ་རྟ་དང་མི་རྣམས་སོ། ། ཞེས་སོ། ། གང་གིས་སྔགས་འདི་མི་ཤེས་པར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གང་གི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་། རྡོ་རྗེ་ རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་གསང་ཞིང་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་སྦས་པས་ན་མི་ཤེས་པའོ། ། བླ་མ་ཆེར་མགུ་བར་མ་བྱས་ཤིང་རྣལ་འབྱོར་པ་མ་ཡིན་པར་རྣལ་འབྱོར་དུ་ཁས་འཆེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུའི་དོན་འདོད་ཀྱང་ སྔགས་འདི་སྤངས་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་དཔེར་ན་རྨོངས་པ་ལ་ལ་ཞིག་འབྲས་བུ་དང་བྲལ་བའི་ཕུབ་མ་ལ་བརྡུང་ཞིང་འབྲས་འདོད་པའི་དད་པ་ཡོད་ཀྱང་། ། ཤིན་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཡོངས་སུ་ཉོན་མོངས་ཤིང་དེ་ཡིས་འབྲས་བུ་དེ་མི་རྙེད་པ་བཞིན་ ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་ནི་རྡོ་རྗེ་བླ་མ་ལས་འདོད་བྱའི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་བླངས་ཏེ། འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་བཟླས་ན་སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅིང་འབྲས་བུ་སྟེར་རོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་དགུ་ པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྐུ་གསུམ་པོ་བཤད་པ་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སྐུ་གསུམ་པའོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་ཆོས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པ་རྣམས་སོ། །

By black, one dies in an instant; by red, one is brought under control; likewise, summoning is also certain. By yellow, elephants, horses, and humans are paralyzed. Thus it is said. Regarding the meaning of the passage beginning with "Those who do not know this mantra," it is as follows: because the suchness of the mantra—the supreme secret, the most secret, and unsurpassed essence of the great tantras of the glorious Heruka and the Vajrayoginīs—is extremely concealed, they do not know it. Those who have not greatly pleased the guru and who, not being yogis, merely claim to be yogis, may desire the fruit of the mantra's accomplishments, yet by abandoning this mantra, they will not attain that fruit. Why is this? For example, it is like a certain fool who, though possessing the faith of desiring rice, threshes husks devoid of grain; because he has completely turned upside down, he suffers and does not find that fruit. Therefore, having received the desired limit of reality from the Vajra Guru, if one acts according to one's wishes and recites, this mantra will grant blessings and bestow the fruit. These are the explanations of the ninth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Heruka Cakrasaṃvara. Then, regarding the explanation of the three bodies: by the term "the three bodies," the Dharma, Sambhogakāya, and Nirmāṇakāya are meant.

དེ་ལ་སྐུ་དང་གསུང་གི་གསང་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། གང་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་འཇུག་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལམ་ལ་འཇུག་པ་བསམ་ གཏན་གྱི་གོམས་པས་མི་དམིགས་པར་སོང་བ་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་མ་ཡིན་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ལུས་དང་ཡུལ་རྣམས་མ་ཡིན་པ་ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་ཡིད་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་མཉམ་པར་མཐའ་ ཀླས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྐུ་གསུམ་ཆར་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཉིས་མེད་ཧེ་རུ་ཀ་སྦྱར་ཕྱིར། ། ཞེས་པ་སྟེ་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་ འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་ པའོ། ། ཕག་མོ་དམར་མོ་ལ་འཁྱུད་དེ་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་ནས། གཙུབ་གཏན་དང་གཙུབ་ཤིང་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེས་ཞུ་བར་གྱུར་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །

In this regard, the secrets of body and speech are characterized by the concordant causes of merit. Furthermore, these are the characteristics of the Tathāgata’s Sambhogakāya and Nirmāṇakāya, possessing both conventional and ultimate characteristics. Because the engagement of dependent origination is realized as being neither eternal nor nihilistic, the mental consciousness enters the path. Through the cultivation of meditative concentration, when it becomes non-apprehensible, it is neither defiled nor purified, neither empty nor the body and objects, and is not the domain of words or the domain of the mind and mental factors. That very reality is the Dharmakāya of the Tathāgatas, equal to the expanse of space and infinite. Since such is the ultimate nature of the Tathāgatas, all three bodies should be viewed as one. If one asks how their sādhana is explained: "In order to join the non-dual Heruka," it is said. Within the interior of the tiered celestial mansion, the syllable BHRŪṂ completely melts, from which arises an eight-spoked wheel. In its center is a multicolored eight-petaled lotus. Upon that is a moon, and upon that, the vowels and consonants completely melt, from which arises white Vajrasattva with one face and four arms. In his right hands he holds a vajra and a hand-drum (ḍamaru); in his left hands he holds a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a bell. He embraces the red Vārāhī and stands with his right leg extended. One should visualize that they melt through the fire of passion, perfectly joined like a fire-drill and its base.

དེའི་འོད་ཟེར་ལས་འཐོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་གླུས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨཱ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། བདེ་བར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བཞུགས། ། བདེ་བ་མངོན་དུ་སྦྱར་བ་སྟེ། ། བདེ་བ་བླ་མེད་བདེ་ཆེན་པོ། ། བདེ་བ་རྗེས་སུ་གྲུབ་པ་ཧོ། ། བདེ་བ་ལས་བྱུང་བདེ་བའི་དངོས། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཧོ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད། ། ཐམས་ཅད་ བླ་མེད་བདེ་བ་དངོས། ། ཧཱུཾ་ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། ཁྱོད་ནི་བདེ་ཆེན་བདེ་བའི་དངོས། ། དྲི་མེད་ཟླ་བ་སྣ་ཚོགས་དྲི་མཆོག་བདེ། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། བདེ་བ་ལས་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད། ། ཅེས་པའོ། ། སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུའི་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བ་གསན་མ་ཐག་ཏུ་རིགས་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རང་བཞིན་ གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དཔལ་ཐུགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་བཞེངས་ཏེ། མདོག་སྔོན་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་ལ། ། ཉི་མ་བྱེ་བའི་འོད་ལྟར་གསལ། ། ལོ་ནི་བརྒྱད་ཕྲག་གཉིས་ལོན་ཚད། ། ལྟ་སྟངས་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་དུ་མཛད། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། དཔེ་ བྱད་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་མཛད། ། ཞལ་བཞི་པ་ལ་བཅུ་གཉིས་ཕྱག། སྤྱན་གསུམ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས། ། ཞལ་གྱི་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས། ། གཡས་དང་གཡས་མིན་དཀར་དང་སེར། ། ནུབ་ཀྱི་ཞལ་ནི་དམར་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཁྱབ་ འཇུག་གིས་རྒྱན་དུ་མཛད་ཅིང་ཁྱབ་འཇུག་གི་པགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ན་དགྲ་སྟ་དང་རྩེ་གསུམ་དང་གྲི་གུག་དང་ཅང་ཏེའུ་རྣམས་སོ། །

The yoginīs emerging from its light rays perfectly exhorted him with vajra songs: Oṃ hūṃ āḥ! Great bliss! A la la la la hoḥ! Abide in bliss, the great bliss! The actualization of bliss, The unsurpassed great bliss of bliss! The accomplishment of bliss, hoḥ! The reality of bliss arising from bliss! Oṃ hūṃ āḥ hoḥ, Blessed One! Unsurpassed great bliss! The reality of all unsurpassed bliss! Hūṃ! A la la la la hoḥ! You are the reality of great bliss and bliss! The stainless moon, the supreme fragrance of various scents, bliss! A la la la la hoḥ! You are awakening arising from bliss! As soon as he heard the exhortation through these songs like echoes, the Lord of all families, the Dharmakāya, by his very nature of luminosity, arose as the glorious Citta-Ḍākinī of Great Bliss. She was blue in color and possessed great majesty, radiant like the light of ten million suns. She was the age of sixteen, and her gaze was in the manner of a wrathful deity. All her major marks were perfectly complete, and she was adorned with the minor signs. She had four faces and twelve arms, with three eyes and her right leg extended as she sat. Her fangs were slightly bared. Her right and left faces were white and yellow, and her western face was red. She was engaged in union with the vajra and bell, adorned with Viṣṇu, and she held the skin of Viṣṇu. In her remaining right hands, she held a battle-axe, a trident, a curved knife, and a hand-drum.

གཡོན་པ་རྣམས་ན་ཞགས་པ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྡིགས་མཛུབ་རྣམས་སོ། ། དཔའ་བོ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དབུའི་རྩེ་ མོ་མགོ་བོས་བཅིངས་པ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པས་རལ་པ་ལ་བཅིངས་པ། ལྕང་ལོ་འཁྱིལ་བའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། འཁྱུད་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྤྱན་གསུམ་པ་གཅེར་བུ་མདོག་ སྔོན་མོ་དུམ་བུས་བརྒྱན་པའི་སྐ་རགས་ཅན། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ། ། ཕྱག་གཡོན་པ་ན་ཐོད་པ་བསྣམས་ཤིང་འཁྱུད་པ། གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་དང་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ ལ་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། གཞན་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་ནས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་ཤུའོ། ། འདི་དག་ལས་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ལ། དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུར་རོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་བུམ་པ་ཐོད་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། ། ཐོད་པའི་དུམ་བུ་དང་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཡོན་སྐོར་ཏེ་དཀར་པོ་སེར་པོ་དམར་པོ་ལྗང་གུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་མཚམས་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཡས་སྐོར་ཏེ། ནམ་མཁའི་མདོག་དང་སེར་པོ་དང་ ལྗང་གུ་དང་སེར་པོའོ། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ཕྱག་བཞི་པ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ནི་ཕྱག་གཉིས་པ་སྟེ། ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་ན་ཐོད་པ་དང་སྡིགས་མཛུབ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། །

In the left hands are a noose, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a threatening gesture. The Hero, adorned with a garland of skulls, has his head bound at the crown; his matted locks are tied with a crescent moon, and atop the coiled locks is a crossed vajra as an ornament. He wears a lower garment of tiger skin and is adorned with all the ornaments. The embracing Vajraḍākinī has one face, two arms, and three eyes; she is naked, blue in color, and wears a belt adorned with bone fragments. She is perfectly complete with all the ornaments. In her left hand she holds a skull-cup while embracing [the Hero], and in her right she brandishes a vajra and makes a threatening gesture. On the petals are Ḍākinī and the others. On the eight spokes of the wheel are Pracaṇḍā and the others. The others, from Kākāsyā up to Yamamathinī, are the twenty Yoginīs. Among these, Ḍākinī and the others have one face and four arms, and are white, yellow, red, and green. In the intermediate directions are vases containing skull-cups. The [heroes] such as Khaṇḍakapālin and the [heroines] such as Pracaṇḍā in the cardinal directions are arranged counter-clockwise and are white, yellow, red, and green. Likewise, those in the intermediate directions are arranged clockwise and are the color of the sky, yellow, green, and yellow. The Heroes have four arms, holding a vajra, a bell, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. The Yoginīs have two arms; in the hands of those goddesses are skull-cups, threatening gestures, and vajras.

ཐུགས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་དུས་སུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ གོ། ། སྔར་གྱི་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་ནི་དམར་པོ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་པགས་པ་བསྣམས་ཤིང་ཕྱག་ན་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་མགོ་དང་པདྨ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་ཅན་ནོ། ། པདྨ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་ལྷག་མ་ནི་སྔོན་གྱི་བཞིན་ནོ། ། གསུང་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་མདོག་བཤད་ པ་ནི། ། དཀར་པོ་དམར་པོ་སྔོན་པོ་ལྗང་། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་གཡོན་སྐོར་དུ། ། སེར་པོ་དཀར་པོ་ལྗང་གུ་དང་། ། སྔོ་བསངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི། ། མཚམས་རྣམས་ཉིད་དེ་གཡས་སྐོར་དུ། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་དེ་ལྟར་བསྟན། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ ལོ་བསྟན་པ་ནི། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སྔོན་བཞིན་ལ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་། ། དྲིལ་བུ་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་དང་། ། ཚངས་པའི་པགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། འཁྱུད་པའི་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་དམར་པོ་སྟེ། གཡོན་ན་ཐོད་པ་འཛིན་ཅིང་གཡས་པས་འཁོར་ལོ་བཟུང་ནས་གདུག་པ་ (པ་ཅན་,ཅན་)ལ་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པའོ། ། སྔོ་དང་ལྗང་དང་དམར་དང་སེར། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་གཡོན་སྐོར་དུའོ། ། སྔོ་དང་སེར་དང་དམར་དང་ལྗང་། ། ཕྱོགས་བཞིའི་མདོག་སྟེ་གཡོན་སྐོར་དུའོ། ། དམར་དང་ཟླ་བཟང་ལྟ་བུ་དང་། ། དུད་ཁའི་མདོག་དང་དཀར་པོ་རྣམས། ། མཚམས་ རྣམས་མ་མོ་སྟེ་གཡས་སྐོར་དུའོ། ། ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་སྔོན་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་བསྟན། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

At the time of blessing the mind and so forth, there is only the Mind Vajra and the others. As before, the Speech Vajra is red; specifically, he wears the skin of Maheśvara and holds in his hands the head of Maheśvara, a lotus, and a bell. He embraces the Lotus Ḍākinī; the rest is as before. Regarding the explanation of the colors of the Speech Yoginīs: White, red, blue, and green are in the cardinal directions, arranged counter-clockwise. Yellow, white, green, and a dark blue like the sky are in the intermediate directions, arranged clockwise. Thus is the Wheel of Speech taught, beginning with Cakravegā and the others. Regarding the teaching on the Wheel of Body: the Body Vajra is as before, but specifically he holds a wheel, a bell, the head of Brahmā, and the skin of Brahmā. The Buddha Ḍākinī who embraces him is red; she holds a skull-cup in her left hand and, with her right hand holding a wheel, makes the threatening gesture toward the malevolent. Blue, green, red, and yellow are the Ḍākinīs and others, arranged counter-clockwise. Blue, yellow, red, and green are the colors of the four cardinal directions, arranged counter-clockwise. Red, like the moon, smoke-colored, and white are the Mātṛs in the intermediate directions, arranged clockwise. The Crow-faced and others are as before. Thus is the Wheel of Body taught. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་རཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའིའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཱ་ག་ཏ་ག་ཨཱཿ ཨཱ་རོ་ལིཀ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་རཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་པ་ནི་ པདྨ་མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་རོ་ལི་ཀ་བཛྲཱི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་པདྨ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཧྲཱིཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་མོའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཀཱ་ཡ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་རུ་ལུ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་ཧཾ་ཧ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སངས་རྒྱས་ མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་བྷྲཱུཾ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་བྷྲཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་མོའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། དམན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བཤད་དེ། རོ་དཔྱངས་ལ་བཏགས་པའི་ཁྲག་དང་ཚིལ་བུ་བླངས་པར་སྔགས་ པས་ཡུངས་ཀར་གྱི་འབྲས་བུ་ཅི་མང་དང་ཡང་དང་ཡང་བསྲེས་ཏེ་དེའི་ཚིལ་དང་ཁྲག་རྣམས་དེའི་ཐོད་པར་བསྲེས་ཏེ་བཀང་ལ་དེ་ཚེས་བརྒྱད་དང་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་ཉི་མ་ཤར་བ་ན་དབེན་པའི་གནས་སུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་བོན་སྨིན་པ་ན་ཇི་ལྟ་བའི་ཆོ་གས་བླངས་ཏེ། བློ་དང་ལྡན་པས་མར་ཁུའི་ རྒྱུ་མེའི་འདུ་བྱེད་སྤངས་ལ་ཡང་དག་པར་བཙིར་ཏེ་གདོན་ནོ། ། མར་ཁུ་དེ་ས་ལ་མི་བཞག་ཅིང་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་རྗེས་སུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། །

Ḍākinījālasaṃvaraṃ svāhā is the heart mantra of the Mind Ḍākinī. Oṃ hūṃ vāgata ga āḥ ārolik ḍākinījālasaṃvaraṃ hūṃ phaṭ svāhā is the heart mantra of the Lotus Ḍākinī. Oṃ ārolik vajrī hūṃ phaṭ is the near-heart mantra. Oṃ padma ḍākinī hrīḥ hūṃ phaṭ svāhā and Oṃ sarva ḍākinīye āḥ hūṃ phaṭ svāhā are the heart and near-heart mantras of the Goddess. Oṃ śrī kāya ḍākinījālasaṃvara rulu bhrūṃ hūṃ phaṭ svāhā and Oṃ bhrūṃ haṃ ha bhrūṃ hūṃ phaṭ are the heart and near-heart mantras of the Buddha Ḍākinī. Oṃ buddha ḍākinī bhrūṃ vairocanīye bhrūṃ hūṃ phaṭ svāhā and Oṃ hūṃ sarva buddha ḍākinīye hūṃ bhrūṃ phaṭ svāhā are the heart and near-heart mantras of the Goddess. The application for a yogin of lesser capacity is explained: having taken the blood and fat from a corpse suspended [for dissection], the practitioner should repeatedly mix them with as many white mustard seeds as possible. Having mixed that fat and blood in a skull-cup and filled it, one should cast it in a secluded place at sunrise on the eighth day under the constellation Puṣya. Then, when the seeds have ripened, one should take them according to the ritual procedure. The wise one should press them properly, having abandoned the formation of fire as the cause of the oil, and extract it. That oil should not be placed on the ground and must be protected by the application of mantra.

ཡང་སྐྱེས་བུའི་རོ་དཔྱངས་ལ་བཏགས་པ་རྙེད་པ་ན་ནག་པོའི་མཚན་མོ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ་མདུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ཏེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་གཉིས་ སུ་མེད་པ་ལྟ་བུར་བྱས་ལ་སྔགས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་དེ། ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་ཤ་དང་ཁྲག་ཏུ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་སྤྱོད་པའི་ཤུགས་ཆེན་པོས་ངལ་བསོ་ཞིང་སྔགས་གདོན་ནོ། ། དེའི་སྙིང་གར་རླུང་དང་མེ་ཡིས་ཡང་དག་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་ ཧཱུཾ་འབྲུག་སྒྲ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། རྐང་པ་གཉིས་ལ་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། རྒྱལ་མཚན་དེ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མར་ཁུས་རྐང་པའི་མཐིལ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སྤྱི་བོའི་བར་དུ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྐུས་ཏེ། གུ་གུལ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ མ་ཆད་པར་བསྲེག་ཅིང་བདུག་གོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀས་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་དྲག་ཏུ་ཟློས་ཤིང་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དྲག་ཏུ་དཀྲོལ་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མེ་ཏོག་གིས་སྙིང་ག་དང་སྤྱི་བོར་བསྣུན་ནོ། ། དེ་ནས་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དཔྲལ་བར་ཡོངས་སུ་བཞག་སྟེ། བདག་གིས་སློབ་མར་ བཅས་པ་ལ་བསྟན་ནོ། ། དེའི་དུས་སུ་རོའི་ལུས་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བགེགས་རྣམས་འཐོན་ན་དེ་ལ་སྔགས་པ་ཆེན་པོ་འཇིགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་པས་ནའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་མི་འཇིགས་པར་དྲག་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་དཔའ་བོའི་དམ་ཚིག་ ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ།

Furthermore, when a human corpse suspended on a swing is found, at the time of the great black night, one should construct a maṇḍala in front. Having become non-dual with the glorious Heruka, the mantrin should make offerings according to the ritual and give an offering cake (bali) to the pretas, perfectly endowed with flesh and blood. Resting through the great force of Heruka’s conduct, one should recite the mantra. At its heart, one should consecrate the syllable HŪṂ—which is made vivid by wind and fire—with a sound like the great roar of thunder. On the two feet, one should visualize the form of the syllable HŪṂ in the center of a wind maṇḍala. With the clarified butter as described for the banner, one should anoint the body from the soles of the feet up to the crown of the head according to the ritual, while continuously burning and fumigating with great guggulu. Then, by the command of all the yoginīs, one should forcefully recite the sound of the mantra and vigorously ring the bell, striking the heart and the crown of the head with the flowers of the maṇḍala. Then, having placed the yoni-mudrā upon the forehead, one should show it to the disciples together with oneself. At that time, if various kinds of vighnas emerge from the body of the corpse, the great mantrin should not be afraid, for they cause the substances of accomplishment (siddhi) to deteriorate. Therefore, without fear, one should display the heroic samaya in a fierce form, just as it has been taught.

བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཆང་དུ་ལྡན་པ་ཐོད་པར་བཞག་ལ་གཏོར་ཞིང་བྱིན་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བདག་ལ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་ངག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། དེའི་ཚེ་དེའི་མར་ཁུ་འཛག་པ་བླངས་ནས་ཀུ་བ་ལ་སོགས་པར་བླུགས་ལ། རྐང་མཐིལ་དག་ལ་བསྐུས་ན་ནམ་མཁའ་ ལ་འགྲོ་བ་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། སྙིང་པོ་བཟླས་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། ། གཟུགས་སྟོང་ཕྲག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ནས་པདྨ་དང་བྷི་ལང་ཀའི་ཁུ་བ་དང་གང་འདོད་པའི་ཁྲག་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྲེགས་པས་ཡུངས་ཀར་གྱི་ས་ བོན་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྤངས་ཏེ། བྱེའུའི་ཐོད་པར་ས་ཡིས་བཀང་ནས་རོ་བསྲེགས་པའི་ས་འོག་ཏུ་བཅུག་ལ་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་དུའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་བླངས་ཏེ་ཁར་བཅུག་ན་གང་འདོད་པའི་བྱེའུ་རུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ ལྟར་ས་བོན་ཐམས་ཅད་དང་གང་དང་གང་གི་ཁྲག་དང་ཚིལ་བུ་བསྲེས་པ་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དེའི་ཤ་དང་རུས་པ་བཏགས་པའི་བདུག་པས་བདུག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མགོ་བོར་འབྲས་བུ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་བཞག་ན་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་དང་ཚེ་རིང་བ་དང་ནད་མེད་པ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཐོབ་པར་ འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུར་ཁྭ་དང་སྤྱང་ཀུ་དང་ཁྲ་དང་རྨ་བྱ་དང་ངུར་པ་དང་ཁྱིམ་བྱ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་མཐོང་བར་བྱེད་དོ། ། ཁ་ནས་བྱུང་བས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཁང་བཟང་དང་ཤིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ལྕུག་མ་བི་ད་ལའི་ས་བོན་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་མར་གྱི་ངོའི་གཟའ་ ཉི་མའི་དུས་སུ་བླངས་པ་དང་།

Place the five nectars (amṛta) together with alcohol in a skull-cup, sprinkle and offer them, and recite aloud: "Grant me the accomplishment (siddhi) of traveling through the sky!" At that time, take the dripping oil and pour it into a gourd or similar vessel; if it is smeared on the soles of the feet, it will bring about the ability to travel through the sky. The pith instructions (upadeśa) regarding the recitation of the heart mantra (hṛdaya) and so forth are explained in that way. The pith instructions regarding "thousands of forms" and so forth are as follows: Then, having thoroughly burned the juices of the lotus and bilanga, as well as whatever blood is desired, repeatedly soak white mustard seeds in them. Fill a small bird's skull with earth and bury it beneath a cremation ground. Perform the offering cakes (bali), offerings, and so forth, exactly as previously explained. Once it is fully matured, take the fruit and place it in the mouth; one will transform into whatever bird is desired. In that way, for all seeds, mix them with the blood and fat of whichever [creature] is intended, and repeatedly fumigate them with incense made from the ground meat and bones of that same creature. If one collects the fruits and places them on the head of that very creature, one will obtain such a form, long life, freedom from disease, and excellence. In this manner, one causes the forms of crows, jackals, hawks, peacocks, ruddy shelducks, domestic fowl, and so forth to appear. By emerging from the mouth, one becomes as before. The meaning of "palaces and trees" and so forth is as follows: Take the seeds of the vidala creeper under the constellation Puṣya (Rgyal) and during the sun's transit in the waning moon.

ཡར་ངོའི་གཟའ་ཉི་མའི་དུས་སུ་མ་དུ་ལུང་གའི་ས་བོན་བླངས་ཏེ་གང་ཡིན་པའི་ཚིལ་བུ་དང་བསྲེས་ནས་གང་ཡིན་པའི་མགོ་བོར་བཅུག་སྟེ། ས་འོག་ཏུ་སྦས་ལ་དེའི་ཤས་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པ་ན་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། རུས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་དང་། མར་ཁུ་དང་པགས་ པའི་ཕྱེ་མ་ཐལ་ཕྱེ་དང་བསྲེས་ལ་བདག་ཉིད་རུས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་པོས་བརྒྱན་ཅིང་ཐལ་བའི་རྡུལ་གྱིས་བསྒོས་པས་བླུགས་ན་སྲོག་ཆགས་ཀི་ཏིས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། མཁས་པས་རྟག་ཏུ་རྔ་མོའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གས་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དང་བགེགས་ མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཆོ་གས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སྔགས་དང་ལྡན་པའི་ཆུས་བྲན་ནོ། ། ཤ་ཟ་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ་མ་བྱིན་ན་ནི་ཉེ་བར་བཏོན་ནས་གཏོང་བས་སོ། ། འདེབས་པའི་དུས་ཀྱི་སྔགས་ནི་སྤྱན་མ་ཡིས་བྱའོ། ། ཆུས་བྲན་པའི་སྔགས་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་སྙིང་པོས་བྱའོ། ། སྒྲོལ་མས་ནི་ འཕེལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ལའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གོས་དཀར་མོས་ནི་སྲུང་བའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་མེད་པར་སྐྱེས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་སུ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟའོ། ། དེའི་ས་བོན་སྔོན་བཞིན་དུ་བླངས་ལ་སྔགས་པས་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲི་བར་བྱའོ། ། ཟླ་བ་ནི་བོང་ལོང་ཕྱེད་དང་བདུན་དང་མན་འཇའ་བཞིའོ། ། བྱིན་ཟ་ནི་བོང་ལོང་ལྔ་དང་མན་འཇའ་གསུམ་མོ། ། དེ་དག་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་བྱིན་ཟ་རྣམས་ཀྱིས་རི་ལུ་དཀྲིས་ནས་བློ་དང་ལྡན་པས་ཁ་རུ་བཅུག་ན་ཉེ་བར་སྦེད་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་འདིའི་རི་བོང་འཛིན་དང་ཉི་མས་ཀྱང་མི་མཐོང་ལ་ཁ་ནས་བཏོན་ན་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །

During the waxing moon on a Sunday, one should take the seed of the madulunga plant, mix it with the fat of whatever [animal] is appropriate, and place it on the head of the [person] for whom it is intended. Having buried it underground, when a sprout has grown from it, one should circumambulate it. Regarding the "essence of bone," one should mix marrow, powdered skin, and ash, and sprinkle it with water consecrated by the mantra of Yamāntaka and Vighnāntaka, using the ritual procedure of the "camel-machine." One should adorn oneself with the substance of the mudrā of the bone and smear oneself with the dust of ash; if one sprinkles [the seed] in this way, it will not be seen by the kiṭi creatures. The wise should always sprinkle it with water empowered by the ritual of the camel-machine, using the mantras of Yamāntaka and Vighnāntaka. One should give an bali offering to the piśācas; if it is not given, they will seize and release [the person]. The mantra for the time of sowing should be performed with Locanā. The mantra for sprinkling with water should be performed with the heart-mantra of Māmakī. With Tārā, it is for the purpose of increasing [the growth]. Likewise, with Pāṇḍaravāsinī, it is for protection. Then, having grown without obstacles, there is no doubt that it is a substance of accomplishment. One should take its seed as before and wrap it with the three metals. The moon [phase] is seven and a half boṅ-loṅ and four man-’ja. The fire [phase] is five boṅ-loṅ and three man-’ja. Having wrapped the pill with the sun, moon, and fire in their proper order, if the intelligent person places it in the mouth, it is hidden; it will not be seen even by the moon or the sun of this world, but if it is taken out of the mouth, it will be seen.

དེ་ནས་ལྕགས་ གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་པ་བསལ་ནས་ཁ་རུ་བཅུག་ན་དེའི་མ་དུ་ལུང་ག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། བཏོན་ན་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཚིག་འཕྲོག་པ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་སྔགས་གྲུབ་པ་དག་གི་སྟེ་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ནི་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་གས་ལས་རྣམས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ ཏེ། ། སྔགས་པས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་སིནྡྷུ་ར་ལྟ་བུའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་མོ། ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པས་རྣམ་པར་མཛེས་པ་དགོད་དོ། ། དེའི་དབུས་སུ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་གེ་སར་དང་ལྡན་པའོ། ། འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པའི་ཤར་ལ་སོགས་པར་ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ཞེས་པ་རྣམས་དགོད་དོ། ། དེའི་དབུས་ཀྱི་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ནི་རཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ཕྱོགས་བཞིར་གཡོན་སྐོར་དུ་དགོད་དོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་སྣོད་རྣམས་སོ། ། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པའི་སྭཱ་ཧཱ་བྲིའོ། ། དབུས་མ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་བསྐོར་ རོ། ། ཕྱི་རོལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་ལ་འབར་བ་དམར་པོས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་སྟེ། རང་ཉིད་གཅེར་བུ་ཡན་ལག་རུས་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དུ་བསམས་ནས། རོའི་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བ་དང་ཙནྡན་དམར་པོ་བསྲེགས་པས་བྲི་བར་བྱའོ། ། མཆོག་ཏུ་མཉམ་པའི་མ་མོའི་ཁྱིམ་དུ་འཇམ་ཞིང་ འབོལ་བའི་སྟན་ལ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་དམིགས་ཏེ་འདུག་ལ་དེ་ནས་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་གསང་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་སོ། །

Then, having removed the wrapping of the three metals and placed it in the mouth, it will become a mātuluṅga fruit itself. If it is taken out, one will be liberated. Regarding the meaning of "seizing speech" and so forth, this refers to those who have accomplished the mantra, and not others. Then, through the ritual of the mantra wheel, the activities will become supreme. The mantrin should visualize a moon maṇḍala, like sindūra, in the center of the expanse of space. In its center, one should arrange a beautiful sixteen-petaled lotus. In its center is an eight-petaled lotus with a filament. On the eastern petal and the others of the sixteen-petaled lotus, one should arrange: oṃ śrī vajra he heruka vajra ḍākinī jvalasambara. On the eight petals in the center, one should arrange raṃ hūṃ hūṃ phaṭ in the four directions, circling counter-clockwise. In the intermediate directions are the vessels. In the central hub, one should write svāhā with the name of the person to be accomplished inserted in between. The center is surrounded by a crossed-vajra (viśvavajra). The exterior is surrounded by a garland of vajras and adorned with blazing red light. Having visualized oneself naked with a garland of bones on the limbs, one should write [the mantra] using the juice of lac from a corpse mixed with burnt red sandalwood. In the supreme, level abode of the mātṛs, sitting on a soft and comfortable seat while focusing on the deity yoga, one should then bind the yoni-mudrā and, facing the person to be accomplished, recite the secret mantra one hundred and eight times.

ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་དེའི་ལྟོ་བར་འཁོར་ལོ་དེ་སྐུད་པས་ བཅིངས་ཏེ་བཅུག་ནས་བཞག་པའི་སྐུད་སྣས་ནང་ན་མར་སྐྱེ་གནས་སུ་བཏོན་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་སྣའི་བུ་གར་ཡང་གདོན་ནོ། ། དེ་ནས་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་བྱས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀྱིས་སྐུད་སྣ་བཟུང་སྟེ་བསྐུལ་ལོ། ། ཡིད་བརྟན་པས་ཐུན་མཚམས་གསུམ་དུ་སྐུད་པས་དེ་ལྟར་ སྙིང་གར་བསྐུལ་ན་ནི་ཞག་བདུན་གྱིས་ཚངས་པ་ལྟ་བུ་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཚ་བ་གསུམ་གྱིས་བསྐུས་ཏེ་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་དཀྲིས་ལ་ཟངས་མའི་ཁབ་ཀྱིས་སྐྱེ་གནས་སུ་ཕུག་སྟེ། སེང་ལྡེང་གི་མདག་མེ་དུད་པ་མེད་པའི་སྟེང་དུ་བཟློག་ཅིང་བསྲོ་ཞིང་བློ་དང་ལྡན་པས་ཞག་བདུན་དུ་སྔགས་ བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ན་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པར་དགུག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་མིའི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་དང་བཅས་པའི་མིང་བྲིས་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་དང་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་དག་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཐལ་བ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། སྔགས་ པས་ལག་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ལ་སྔགས་དང་ལྡན་པར་ཕུར་ཞིང་ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་གི་མདག་(མ་,མེ་)དུ་བ་མེད་པ་ལ་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཐལ་བ་བླངས་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་བྱས་ཏེ་བཅུག་ནས་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་གཡོགས་ལ་བསྲོ་བར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་སྤྲ་ཚིལ་ཐིགས་རེ་ཞུ་ཙམ་དུ་ཞག་བདུན་དུ་བྱས་ན།

One should fashion an effigy of the target from red sandalwood powder. Having placed the wheel inside its belly and bound it with thread, one should leave it there. Then, one should draw the end of the thread out through the birth canal and leave it there. Next, one should also insert it into the nostril. Then, holding the end of the thread with the two little fingers joined in the mudrā of union, one should pull it. If one pulls it thus into the heart with the thread during the three sessions with a focused mind, even one like Brahmā will be accomplished within seven days. Then, having smeared it with the three hot substances and wrapped it in beeswax, one should pierce the birth canal with a copper needle. On a smokeless charcoal fire of khadira wood, one should heat it while turning it back and forth. If the wise one recites the mantra one hundred and eight times for seven days, the target will certainly be summoned. Then, having written the names of the ruler of men and so forth along with their retinues, and having combined the dust from the target's footprint, red sandalwood powder, and ashes from a charnel ground, the mantrin should place them in both hands. Piercing them with the mantra, one should burn them in a smokeless fire of thorny wood. Taking the ashes from that, one should fashion an effigy of the target, place the wheel in its heart, and cover it with beeswax, then heat it. Then, if one does this for seven days until the beeswax melts drop by drop, [the result will follow].

བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལྷའི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་འོང་ན་ས་ལ་སྐྱེས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་རྨོངས་ཤིང་བརྒྱལ་ཏེ་གོས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་འོང་ངོ་། ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་རེངས་པར་ཡང་བྱེད་དེ་ཐོད་པ་སྐམ་ པོ་ལ་ལྡོང་རོས་དང་ཡུང་བས་འཁོར་ལོར་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་དང་ལྡན་པར་བྲིས་ཏེ། དུར་ཁྲོད་དམ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་བརྐོས་ཏེ་བཅུག་ན་དེ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་མཚན་གྱི་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་པའི་ བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་དུ་བརྒྱུད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོའི་ཕྱིར་ནའོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་པ་ལས་གསུངས་པས་ན་འདིར་མ་བཤད་དོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདེ་ མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལ་འདིས་དགུག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་ལས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ ལྟ་སྟེ་འདབ་མ་དྲུག་ཏུ་གྱུར་པའི་པདྨ་གེ་སར་དང་ལྟེ་བར་ལྡན་པ་ལ་ཟླ་བས་ཉེ་བར་མཛེས་པ་བཟང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པ་བྲིའོ། །

Even if the object to be accomplished is a worldly deity, they will come; what need is there to mention those born of the earth? They will arrive, driven by the force of the wind, deluded and fainting, stripped of their garments. By this very method, one may also cause them to be paralyzed. Having written a wheel with realgar and turmeric inside a dry skull, with the name inserted within it, and having buried it in a charnel ground or at a crossroads, the person will remain paralyzed for as long as they live. These are the explanations from the tenth chapter of the Sādhana-sthāna, a commentary on the supreme names of the glorious Heruka. Next, regarding the phrase "Furthermore, that which is to be explained": this should be understood as the category of those who have passed through seven successive births, because they are entities born in an uninterrupted succession. Their characteristics are taught in the forty-ninth chapter, and thus are not explained here. This is the explanation of the eleventh chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Next, the meaning of the near-essence (upahr̥daya) will be explained: Oṃ hrīḥ ha ha hūṃ hūṃ phaṭ. Regarding this, through it, one will come to hold the supreme action for the purpose of summoning. The sequence for this is as follows: on a beautiful lotus with six petals, filaments, and a center, adorned with a moon and a vajra garland, one should draw a wheel outside of those, stainless like the rays of the autumn moon.

པདྨ་ལ་རིག་པ་ཆེན་པོའི་ཡི་གེ་བདུན་པོ་གཡོན་སྐོར་དུ་བྱས་པས་བདུད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ ཅད་ཚར་གཅད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་སྙིང་པོ་དང་། དབུས་སུ་བདུན་པའི་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་རྣམ་པ་བྲིའོ། ། དེ་ཡང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རྒྱ་སྐྱེགས་དང་གི་ཝང་དང་རང་གི་ས་བོན་དུ་བསྲེས་པའོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་རྗེས་ སུ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཁ་ནས་སྔགས་འདོན་ཅིང་ཕྱོགས་སུ་ལག་པ་གཉིས་ཀ་རབ་ཏུ་གདེངས་ཤིང་གཡོ་བས་མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཁ་བཞིན་གསལ་བར་རྣམ་པར་བསམས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱས་ན། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལྷ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་འོང་ན་ས་ལ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཡང་ན་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལན་ཚྭ་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་སྦྲུས་པས་དེའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ་དེས་གྲོ་ག་ལ་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་པར་བྲི་སྟེ་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་གང་ཡིན་པའི་མིང་དང་བཅས་པར་བསམས་ཏེ་བཟླས་ན་དེ་ ངེས་པར་འགུགས་སོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་གྲུབ་པ་འདིའི་སའི་མགོན་པོ་དབང་དུ་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་དང་ནོར་དུ་བཅས་པ་ཡང་ཞེས་སོ། ། སྐེམ་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནུས་མཐུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་འདིས་ཆུ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལག་པར་ འཁོར་ལོ་བསམས་ཏེ་བྱས་པས་སོ། ། མི་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་གྱིས་ཤི་བའི་མི་དེ་ཉིད་ཀྱིའོ། ། སྦུབས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་ཐོད་པའིའོ། ། ལི་གུ་མིག་ཅེས་པ་ནི་ལི་གུ་ཞེས་པ་ནི་སྲོ་ཏྲ་སྟེ་རྣ་བའོ། །

By arranging the seven syllables of the Great Knowledge (vidyā) in a counter-clockwise direction upon a lotus, it becomes the King of Wheels (cakrarāja) known as "The Subduer of All Māra-Actions." On the spokes of that wheel, one should write the heart mantras of the six yoginīs, and in the center, the form of the Seven-Syllable Heruka. This should be done using lac from a charnel ground, bezoar, and one's own seed-syllable mixed together. With a mind of passion for the King of Knowledge, reciting the mantra from the mouth and brandishing both hands in all directions, one should clearly visualize the target in front of oneself and act with passion. If even the worldly deities of the target are summoned, what need is there to mention those born of the earth? Alternatively, having mixed red sandalwood powder, black mustard, salt, and the dust from the target's footprints into a single mass, one should fashion an image of them. Having correctly written the wheel on birch bark and placed it in the heart, one should visualize the target along with their name and recite the mantra; then they will certainly be summoned. Through the accomplishment of this application, the lords of the earth will be brought under control, along with their retinues and wealth. The mention of "drying up" and so forth is for the sake of attaining power. Furthermore, regarding the phrase "having thoroughly recited over water" and so on, it is done by visualizing the wheel in the hand. "Human" refers to the very person who died by a weapon. "Hollow" refers to a skull. "Ligumig" refers to li-gu, which is sro-tra, meaning the ear.

རྣ་བར་དེའི་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་མིག་ཅེས་པ་སྟེ། མིག་གཉིས་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ་གླིང་གཞན་ནས་འདི་རྙེད་ པར་འགྱུར་རོ། ། ཁྲག་དང་བསྣོས་ཞེས་པ་ནི་དཔའ་བོའི་སྙིང་ཁྲག་གིས་ཏེ། དེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྦངས་ཤིང་གྲིབ་མ་ལ་བསྐམ་པར་བྱའོ། ། ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲི་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་ལ་ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། དཔལ་ཧེ་ རུ་ཀའི་ཞལ་དུ་བཅུག་ལ་ཞེས་པ་ནི་མི་རོའིའོ། ། དེ་ཡང་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་དབེན་པའི་གནས་སུ་རྡུལ་ཚོན་ལྔ་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་བཞག་ལ་གུ་གུལ་བསྲེགས་ཏེ་བདུག་གོ་ཞེས་སོ། ། གསང་སྔགས་འདིས་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ པ་ནུས་པ་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དེ་ནས་འཁྲུལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཉི་མའི་གུང་ལ་སེམས་ཁྲོས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཇི་ལྟ་བུའི་འཁོར་ལོ་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་སོལ་བ་དང་དུག་ལ་སོགས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་དང་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་གི་ལོ་མ་ལ་མིའི་རུས་པའི་ སྨྱུ་གུས་བྲིས་ཏེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་ལས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་པའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་དེ་བཅུག་ལ་སྐེ་ཚེས་བསྐུས་ཏེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྲེས་ན་རིམས་ཀྱིས་ཐེབས་ཤིང་འཛིན་པ་དང་ས་ལ་ཡང་འགྱེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་རོ་བསྲེགས་པའི་སའི་དབུས་སུ་བརྐོས་པར་བཞག་ལ་མིའི་ རུས་པའི་ཕུར་བུ་སྙིང་གར་བཏབ་སྟེ་ཚེར་མས་བར་མཚམས་མེད་པར་གང་བ་དང་སྙིང་གར་ཆུ་ཚན་དེ་བླུགས་སོ། ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་འཆིའོ། །

By merely touching it to the ear, the eyes are restored; the two eyes become clear, and one will find [the object] from another continent. "Mixed with blood" refers to the heart-blood of a hero; it should be soaked in that repeatedly and dried in the shade. Wrapping it with the three metals is as before. "Having performed the consecration" refers to the sequence of the ritual for consecration. "Placed in the mouth of Śrī Heruka" refers to a human corpse. Furthermore, in a secluded place such as a charnel ground, one should construct a maṇḍala with the five colored powders, place the target in its center, and fumigate it with burning guggulu. Regarding the phrase "with this secret mantra, the tip of the index finger," and so forth, the empowerment of the powerful is clear. Then, the yantra is explained: at midday, with a mind of wrathful pride, one should draw the previously described wheel on a cloth from a charnel ground or on the leaves of a sacrificial tree, using charcoal, poison, and other substances, with a pen made of human bone. Having fashioned an effigy from charnel ground ash, one should insert the wheel into its heart, smear it with mustard seeds, and if one repeatedly mixes [the substances], the target will be seized by a fever and will fall to the ground. One should bury it in the center of a cremation ground, drive a human bone kīla into the heart, fill the intervals without gaps with thorns, and pour hot water into the heart. Then, having experienced great suffering, the target will die.

དེ་དག་གི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་དོན་བསྡུས་པའི་མན་ངག་གོ། ། དེ་ནས་རོའི་ཁར་ཡུངས་ཀར་བཅུག་པ་ལས་སྐྱེས་ ཤིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་བླངས་ནས་གཟུགས་བརྙན་ལ་མིང་དང་བཅས་པར་བསྣུན་ན་དེའི་མོད་ཉིད་ལ་རིམས་ནད་ཀྱིས་བཏབ་ཅིང་བཟུང་ནས་འཆིའོ། ། འོ་མས་བཀྲུས་ན་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། མཛུབ་མོ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དེ་ལྟ་བུའོ། ། མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་ ལ་སྔགས་བཟླས་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཀྱང་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡུང་བ་དང་ལྡོང་རོས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་མལ་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་སྐྱེ་ཚེ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་བཏགས་པ་དང་ལྕགས་ཕྱེར་བསྲེས་ལ་ཕུར་པ་ བྱས་ཏེ་བཅིངས་ལ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་ས་ལ་སོར་བརྒྱད་བརྐོས་པར་ལན་བདུན་བཟླས་ལ་ཡང་མིང་དང་ལྡན་པར་ཡང་བྱ་སྟེ་སྦས་ན་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་རེངས་ཤིང་གནོན་པར་འགྱུར་རོ། ། བཏོན་ཏེ་འོ་མས་དག་པར་བཀྲུས་ན་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། གདོལ་བའི་རིགས་བསྲེགས་པའི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ ས་དང་ཐལ་བ་ལས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་གང་གིས་མིང་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། ལན་བདུན་དུ་བཟླས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐལ་བས་བསྣུན་ན་དེའི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། གདོལ་པ་ཅན་གྱི་ཐལ་བ་ལ་བཟླས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། ། རིམས་ཀྱིས་ གདབ་པར་འདོད་ན་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྙིང་གར་གང་ཡིན་པའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རིམས་ཀྱིས་བཟུང་ནས་འདར་ཞིང་གཡོ་བར་བྱེད་དོ། །

This is the pith instruction summarizing the application of those [rites]. Then, having placed white mustard seeds in the mouth of a corpse, once the tree has fully grown, one should take the fruit and strike the effigy together with its name; at that very moment, the target will be struck and seized by a contagious fever and will die. If washed with milk, they will be liberated. Such is the meaning of the passage beginning with "having fully recited over the index finger." Regarding the meaning of the passage beginning with "by reciting the mantra at the tip of the index finger," it is as follows: one should draw a cakra on a cloth from a charnel ground using turmeric and realgar, exactly as described. Then, having combined red sandalwood powder, salt, black mustard, and the footprints of the target into one, and having ground them and mixed them with iron filings, one should fashion a ritual dagger (kīla) and bind it. Having recited the mantra seven times over it, one should bury it at a crossroads in a hole eight finger-widths deep, ensuring it is accompanied by the name [of the target]; if so done, the target will be paralyzed and suppressed for as long as they live. If it is extracted and thoroughly washed with milk, they will be purified. One should fashion an effigy from the earth and ashes of a charnel ground where a member of the outcaste (caṇḍāla) family was cremated. Having drawn a cakra accompanied by the name of the target and inserted it into the heart [of the effigy], one should recite the mantra seven times and strike it with those very ashes; then one will assume the form of that [target]. This is explained by the passage beginning with "recite over the ashes of an outcaste." If one wishes to afflict someone with a fever, one should draw a cakra with the name of the target inserted into the heart of a preta; by that very means, the target will be seized by a fever and will tremble and shake.

སྦོས་པར་བྱ་ན་ཡི་དྭགས་ཀྱི་མགོ་བོར་རོ། ། དྲན་པ་ཉམས་པར་བྱ་ན་རླུང་དང་སྤྲིན་ལ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཁང་གཟེར་བར་བྱ་ན་རྩེ་གསུམ་པ་ལ་ བྱའོ། ། དུག་གི་མཛེ་ནད་ཀྱིས་གཟུང་ན་ལྟོ་འཕྱེའི་ལྟོ་བར་རོ། ། མདོར་ན་གང་དང་གང་གིས་གཟུང་བར་འདོད་ན་དེ་དང་དེའི་མཚན་མའི་བར་དུ་མིང་བྲིས་ན་དེ་ཡིས་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་བྱེད་དོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་མེའི་ཐལ་བ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་སྨན་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐལ་བས་གཟུགས་ བརྙན་བྱས་པའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་སྦས་ལ་ཐལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྣུན་ན་དེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། ། ཆུ་ལ་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་བསྣུན་ན་སླར་སྣང་བར་བྱེད་དོ། ། ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལ། ཐོད་པ་ནི་ཁྱི་སྨྱོན་པའི་ཐོད་པའོ། ། ཁ་སྦྱོར་ནི་དེའི་དབུས་ གང་ཡིན་པའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ཏེ། སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ཀུན་ནས་གཅིག་ཏུ་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་བཞག་ནས་ཁ་སྦྱར་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བའི་འཇིམ་པས་སྲུངས་དམ་དུ་རྒྱས་བཏབ་པོ། ། བཅིངས་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་ལན་བདུན་དུ་དབུགས་ མི་འབྱིན་པར་བཟླས་ལ་དུར་ཁྲོད་དུ་བརྐོས་ཏེ་གཞུག་པའོ། ། གང་གི་མིང་ནས་ཞེས་པ་ནི་གང་ཡིན་པའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་སྟེ་དེ་སྨྱོ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུས་སྐྱེ་བོ་ཅན་སྟོང་ཡང་སྨྱོ་བར་བྱེད་དོ། ། བཏོན་ཏེ་འོ་མས་བཀྲུས་ན་འགྲོལ་ལོ། ། བཟང་པོའི་སྨན་གྱི་སྦྱོར་བ་འདི་དག་གིས་དེ་ལྟ་བུ་ དག་བྱེད་པར་ངེས་སོ། །

If one wishes to cause swelling, [one should write the name] on the head of a hungry ghost (preta). If one wishes to cause loss of memory, one should draw it on the wind or the clouds. If one wishes to cause a house to tremble, one should do so on a trident. If one is seized by leprosy caused by poison, [one should write it] on the belly of a serpent (bhujaṅga). In short, whatever one wishes to seize, if one writes the name between the respective symbols, it will be transformed into various states. Regarding "the ashes of the fire of the homa": having made an image with the ashes from the previously explained medicinal homa, one should conceal the wheel (cakra) in its heart. If one strikes it with those very ashes, even the gods of the Heaven of the Thirty-Three (Trāyastriṃśa) will not see it. If one recites the mantra seven times over water and strikes [the image] with it, it will be made to appear again. Regarding "the mudrā of the joined skull-cup": the skull is that of a mad dog. "Joined" means that one draws the wheel with the name inserted in its center, places it together with the five limbs of a corpse, and then joins the two skull-cups. The mudrā is sealed firmly with clay made from the ashes of a charnel ground. "Bound" means that one recites the mantra seven times without exhaling, digs a hole in the charnel ground, and places [the object] inside. "By whose name" means that by inserting the name of whoever [is targeted] in the center, that person will go mad. In such a way, one can cause even a thousand people to go mad. If one extracts [the object] and washes it with milk, they are released. It is certain that through these applications of excellent medicinal substances, such things are accomplished.

གཙུག་ཕུད་ལ་ལན་བཅུར་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་ཞེས་པ་ནི་ཁོང་སྟོང་དུ་སོང་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཙུག་ཕུད་བཅིང་བའོ། ། འདི་དག་ལ་སོགས་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། གཞན་གྱི་དཔུང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་ལྡོང་རོས་སམ་ ཡུང་བས་ལག་པ་གཡོན་པར་འཁོར་ལོ་འདི་དག་བྲིས་ལ་ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་ཏེ། ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ནས་གཞན་གྱི་དཔུང་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའི་གཡུལ་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ནའོ། ། དེ་ནས་ཟངས་ལེབ་ལ་ལྡོང་རོས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ཏེ་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ མི་ནུས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་བར་དུ་བཅུག་ལ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་གཡོགས་པར་བྱས་ལ་བཟླས་པ་སྟོང་བྱས་པས་ལག་པ་གཡོན་པར་ཁུ་ཚུར་བྱས་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུས་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ་སྔགས་འདོན་ཅིང་ཁུ་ ཚུར་མ་བཀྲོལ་ན་མཚོན་ཐམས་ཅད་རེངས་པར་བྱེད་དོ། ། དགྲ་བོའི་ལས་མཚོན་ཆ་ཕྱར་ཏེ་འདེབས་པར་གྱུར་ཀྱང་ཇི་སྲིད་ཁུ་ཚུར་མ་བཀྲོལ་བ་དེ་སྲིད་དུ་མཚོན་འདེབས་པར་མི་ནུས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་མཚོན་ཆ་ལྔས་མི་ནུས་པའི་སྨན་བཟང་པོ་བཤད་དེ། དྲངས་པས་འཕེན་དང་འཕེན་མེད་དང་། ། ལག་པས་དེ་ལྟར་འཕེན་པ་དང་། ། བཟུང་ནས་འཕེན་པ་ཉིད་དག་དང་། ། ལག་འཆིང་མཚོན་ཆ་ལྔ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་རྣམས་ན་ནི། ། མཚོན་ཆ་ཉིད་ནི་དེ་དག་གོ། ། ལག་པས་འཕེན་ལ་འཁོར་ལོར་བཤད། ། དྲངས་པས་འཕེན་ལ་དར་དཔྱངས་ཏེ། ། བཟུང་ནས་འཕེན་ལ་རྒྱལ་བའོ། ། ལག་པའི་ མཚོན་ལ་གཞག་མི་ཐུབ། ། འཕེན་མེད་ལ་ནི་རྨོངས་པར་གནས། ། འཁོར་ལོ་སུ་དཪྴ་ནའི་ཤིང་།

"Having consecrated the topknot ten times" means that, having entered into the hollow [of the heart], one binds one's own topknot. These and other [details] are as they are and are easy to understand. Regarding the meaning of "when facing the army of others" and so forth: having drawn these wheels on the left hand with realgar or turmeric, and having recited [the mantra] a thousand times, one should enter the battle while facing the army of others with the fist clenched. Then, having drawn the protective wheel of the one to be guarded on a copper plate with realgar, and having inserted the words "render [them] incapable of all weapons," one should worship it perfectly according to the ritual, cover it with beeswax, and perform a thousand recitations. It should then be placed in the clenched fist of the left hand. Then, having adorned the body with all ornaments, if one recites the mantra without unclenching the fist, all weapons will be paralyzed. Even if the enemy raises and hurls weapons, as long as the fist is not unclenched, they will be unable to strike. Next, the excellent medicines that render the five types of weapons ineffective are explained: "Hurling by pulling, hurling without pulling, hurling by the hand in that manner, hurling after having grasped, and the hand-binding weapon—these are the five weapons in the three worlds. Regarding the hand-hurling, it is explained as a wheel; the pulling-hurling is a silk streamer; the grasping-hurling is a victory [banner]; and the hand-weapon cannot be placed [on the hand]. The non-hurling remains in a state of delusion. The wheel is made of the sudarśana wood."

ཨ་ཀརྞ་ནི་འབྲི་ཏི་ཀའོ། ། སྤང་རྒྱན་ལ་ནི་རྒྱལ་བར་བཤད། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་ཅེས་པ་ནི། ། དཀར་པོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། ། རྨོངས་པ་ཞེས་པ་དུ་དུ་རའོ། ། ཤིས་པའི་ཉིན་མཚན་ལ་སྨན་ བཟང་པོ་དེ་རྣམས་བླངས་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བསྲེས་ཏེ། གདོལ་བ་མོ་ནག་མོའི་མེ་ཏོག་ལ་བསྣོའོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ནག་པོའི་ཚེས་བརྒྱད་དང་བཅུ་བཞི་ལ་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་གཞག་སྟེ། རོ་བསྲེགས་པའི་སས་བཀང་ལ་སྔར་གྱི་མེ་ཏོག་གིས་བྲན་ལ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ རྫོགས་པའི་ལྕུག་མ་བཟང་པོ་དེ་དག་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་ཉིན་པར་སྔགས་པས་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་ས་ལ་མ་རེག་པར་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་རབ་ཏུ་བསྲུངས་ལ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བྱས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲིལ་ལ་མགྲིན་པའམ་མགོ་བོར་བཏགས་ན་མཚོན་ཆ་ ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་བསྲུང་ཞིང་ཕམ་པར་བྱེད་དོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་མི་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞིང་མཚོན་ཆ་བརྒྱས་བསྣུན་ཀྱང་རྨ་མི་བསྐྱེད་ཅིང་མཚོན་གྱིས་མི་ཆོད་དེ་ལུས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་གཅིག་ཏུ་ནི་དེ་དག་ཡང་མཚོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ནུས་པའི་ཤིང་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ རྩ་བ་དང་། ཤིང་པ་ནི་དར་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། སྨན་ཆེན་པོ་དེ་དག་སྔགས་པས་ཉིན་ཞག་བཟང་པོའི་དུས་ལ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དེའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་རིམ་པའི་སྦྱོར་བས་གདབ་པོ། །

Akarnā is adridika. Spang-rgyan is explained as rgyal-ba. Gzhan-gyis mi-thub refers to the white gzhan-gyis mi-thub-pa. Rmongs-pa is dudura. On an auspicious day or night, one should take those excellent medicines and mix them with the five amṛta nectars. Then, one should apply them to the flower of a black caṇḍālī. Likewise, on the eighth and fourteenth days of the dark fortnight, one should place them in a brahmin skull, fill it with earth from a cremation ground, sprinkle it with the aforementioned flowers, and offer a bali cake. Then, on the day of the Puṣya constellation, the practitioner, remaining in meditative equipoise and without letting the excellent, fully grown twigs touch the ground, should take them while protecting them with the king of mantras. Having combined all of them into one and twisted them in the reverse direction, if they are tied to the neck or the head, they will protect against and defeat the five types of weapons. One will be invincible in all respects; even if struck by a hundred weapons, no wounds will be produced, and one will not be cut by weapons, as the body becomes like a vajra. Furthermore, there is the root of the tree called dpa'-bo chen-po, which cannot be harmed by any weapon, and the fruit of the tree called pa-ni-dar-go. At an auspicious time of day, the practitioner should obtain those great medicines and, when their fruit has ripened, apply them according to the previously explained sequence of application.

དེ་ཡང་ཐོད་པ་གཉིས་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་གཟའ་ཉི་མའི་དུས་ སུ་ཤར་ནས་ཉི་མ་འཆར་ཀར་མཐོང་བ་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཤིང་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་བྱང་དུ་ཟུག་པ་རེ་བླངས་ལ་ཉི་མ་གུང་གི་དུས་སུ་ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པས་མགོའམ་མགུལ་དུ་བཏགས་ན་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བ་རྨོངས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་དེའི་མེ་ཏོག་གི་གེ་སར་དང་ཞོ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཟོས་ཏེ་བཟའ་བ་ནི་ཇི་ སྲིད་དུ་ཟོས་པ་དེས་མགྲིན་པའི་བར་དུ་གང་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྟེ། ཟས་དེ་ཇི་སྲིད་བྲི་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་མཚོན་གྱིས་བསྣུན་པ་ན་ཆུའི་ཟིལ་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་སྔགས་པ་དག་གིས་ཆོ་གས་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུ་ཤིང་གུ་ལི་ག་བསྐྱེད་པ་བྱང་ ཕྱོགས་ཀྱི་རྩ་བ་བླངས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་རི་ལུ་ཟངས་དང་དངུལ་དང་གསེར་རྣམས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་སྔོན་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཁ་རུ་བཅུག་པའི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ལ་མཚོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ནུས་སོ། ། གཞན་ཡང་རིམས་ ནད་སྦོས་ནད་དུག་ནད་དང་། ། མཁའ་འགྲོས་གཟུང་དང་གཟའ་ཡི་གདོན། ། དྲི་མནམ་ཙམ་གྱིས་འབྱེར་བ་ནི། ། སེང་གེའི་རྫི་ཡིས་གླང་པོ་བཞིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཤིང་ལྔའི་འབྲས་བུ་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཏབ་ལ་དེ་རྫོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ སྨན་བཟང་པོ་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་ཉིན་པར་བླང་ངོ་། ། ཡང་ན་གཟའ་ཟླ་བའི་དུས་སུ་སྒྲུབ་པ་པོ་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ཏེ།

Furthermore, when the fruit fully ripened from the two skull-cups appears at the time of the sun planet Āditya, and one sees the sun rising, one should take the roots of those two supreme trees, each planted toward the north. If these are tied to the head or the neck at the time of midday according to the proper sequence, they will stupefy both the moving and the non-moving. Then, having eaten the filaments of those flowers together with curd, for as long as the food fills the throat, one remains like a Vajradhara; even if struck by weapons, one becomes like a drop of water. Alternatively, practitioners may, through ritual, grow gulika wood inside a joined Brahmin skull-cup. Having taken the northern root and prepared it according to the ritual, one should wrap the resulting pill with the three metals—copper, silver, and gold—prepared as before. When placed in the mouth, no weapon can harm that great hero. Moreover: "By the mere scent of it, infectious fevers, abdominal swellings, poisons, the seizing of ḍākinīs, and the graha-demons are dispersed, just as an elephant flees at the scent of a lion." Furthermore, having sown the fruits of the five trees inside a joined skull-cup according to the ritual, one should take the excellent medicine produced from their completion on the day of the Puṣya constellation. Alternatively, at the time of the moon planet, the practitioner should remain together with the mudrā.

ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་དམིགས་ལ་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་གཅེར་བུ་སྐྲ་བཤིག་པར་གྱུར་པས་སྔོན་དུ་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། སྔགས་བཟླས་ནས་རྣལ་འབྱོར་ གྱི་ལག་པ་འམ་ཐོད་པར་བར་སྣང་ལས་བླང་ངོ་། ། དེ་དུམ་བུ་བདུན་དུ་བྱས་ལ་དུམ་བུ་གཅིག་ནི་རས་དཀར་པོས་དཀྲིས་ལ་གང་གི་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་བཅངས་ན་གང་སའི་སྟེང་ན་གནས་སོ་ཅོག་གི་མཚོན་དུ་མ་རྣམས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སེལ་ནས་འགྲོ་སྟེ་ཉི་མས་མུན་པའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་འདམ་གྱི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཤིང་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་སྨན་ཆེན་པོ་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་གཟའ་ཉི་མ་འགྲིབ་པའི་ཉིན་པར་གྱི་ཕྱི་འབྲེད་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ཐོ་རངས་ནི་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བར་གྱུར་པས་གདོན་ནོ། ། དེ་ ནས་བ་ལང་གི་རྭ་ཡིས་བརྐོས་པའི་ས་བླངས་པ་དང་གཉིས་བསྡོམས་ལ་གཞོན་ནུ་མ་རབ་ཏུ་འཐག་ཏུ་བཅུག་སྟེ། དེའི་འདམ་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྐུས་པ་ཇི་སྲིད་ལུས་ལ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་མཚོན་གྱིས་ཆོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྨན་བཟང་པོ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་དུག་གིས་ཀྱང་མི་ཟུག་ གོ། ། དེ་ནས་ལྕུག་མ་གཞོན་ནུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་བཏོན་པ་དང་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་དང་དེའི་གཅིན་ཤུལ་གྱི་ས་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། ལུག་གི་རྭ་དང་མཉམ་པར་བསྲེས་པའི་འདམ་དང་ལྡན་པར་བྱས་པའི་ལུས་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཤིང་ ཙནྡྷ་ལིའི་སྡོང་བུ་བཏོན་པ་དང་། མཚན་མ་གཅིག་པ་དང་ཤིང་རྐང་གཅིག་པའི་ས་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། །

Visualizing oneself in the deity yoga, one should perform the offering cake and offerings. Having first entered meditative equipoise while naked and with hair disheveled, one should recite the mantra and take [the substance] from the sky with the hand of the yogi or in a skull-cup. Dividing it into seven pieces, one piece should be wrapped in white cloth; if it is worn upon the crown of the head, all weapons existing upon the earth will be dispelled by the mere sight of it, just as the sun dispels a great mass of darkness. Next, the ritual of the mud is explained. On the day of the constellation Puṣya and the eclipse of the sun, one should prepare an offering cake and offerings with the great medicine of the great black tree. At dawn, having entered meditative equipoise in the nature of the deity, one should extract [the substance] while naked and with hair loose. Then, taking earth dug up by a cow's horn and mixing the two, one should have a young maiden grind them. If the body is thoroughly smeared with that mud, for as long as it remains on the body, one will not be cut by weapons. That great essence of excellent medicine cannot be pierced even by poison. Then, having extracted the young creeper known as "the maiden," one should combine it with the dust from the footprint of a young girl and the earth from the site of her urination. If the body is smeared with the mud mixed with the horn of a sheep, even the gods will offer worship to it. Furthermore, having extracted a stalk of the candali tree, one should combine it with the earth from a solitary sign and a solitary tree.

དེ་དག་དང་བཅས་པར་སྦྱར་བའི་འདམ་གྱིས་བསྐུས་པའི་ལུས་ལ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་སོ། ། དེ་དག་ཐོབ་པ་ཡང་ལོ་རེ་ཞིང་ཡང་སར་པ་རེ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཔལ་ཆེན་ སྦ་བྱ་སྟེ། ། དཔའ་བོ་ཀུན་ཀྱང་རབ་མཆོད་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། མ་ལ་དང་པོ་ནས་ལྷུང་བ་མའི་ནུ་མ་མ་ནུས་པར་ཤི་བ་དེ་བླངས་ལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་མཆོད་ཅིང་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་བསྲུང་བ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མགྲིན་པའི་ཐད་ཀ་རྒྱབ་ནས་དཔྲལ་བ་ནས་ལྕུག་མ་བཏོན་ ཏེ་བླངས་ལ། ། ཤིང་འབྲིང་གི་དང་། དུ་དུ་ར་དང་། ཤིང་བྱ་རོག་གི་བྱིན་པ་དང་། ཤིང་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་རྣམས་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་གཟའ་ཉི་མའི་དུས་སུ་བསྡུས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལྔ་བཏགས་ཏེ་མཉམ་པར་ལྡན་པ་དག་སྦྲུས་ལ་རི་ལུ་དུ་མར་བྱས་ལ་གྲིབ་མ་ལ་བསྐམས་ཏེ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་ དཀྲིའོ། ། དེ་ཡང་ཟངས་མན་འཇའ་ཕྱེད་དང་བརྒྱད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དངུལ་ནམ་བཞི་མན་འཇའ་ཕྱེད་དང་གསུམ་དང་གསེར་ནི་ནམ་ལྔ་དང་མན་འཇའ་གསུམ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པས་དཀྲི་ཞིང་བསྒྲིལ་བར་བྱས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་བཟླས་ཏེ་ཁ་རུ་ བཅུག་ན་ས་སྟེངས་ན་མཚོན་དུ་མ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་རྣམས་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་ཉམས་པར་འགྲོ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་(རྩ་,རྩྭ་)མེ་ཡིས་བསྲེགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་ཡང་རིམས་དང་དུག་དང་སྦོས་པ་དང་། ནད་དང་མཁའ་འགྲོས་བཏབ་པ་དང་། གཟའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་ལྡོག་ སྟེ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་རྨོངས་པར་བྱ་བར་བཤད་དེ།

The body anointed with the mud mixed with those [substances] cannot be harmed even by the gods. Furthermore, those [substances] should be renewed every year. Then, the Great Glorious One says: "One should conceal [it]; all heroes perform the supreme worship." Thus it is said. First, one should take the corpse of a mother who died without being able to nurse her child at the breast, and, having meditated in the state of non-duality with Heruka, one should worship it, offer the torma, and perform the protection. Then, having extracted a twig from behind the level of the throat to the forehead, one should take [it]. During the constellation Puṣya and the day of the sun, one should collect madana, datura, the thigh-bone of a crow, and other "unconquerable" woods. Having ground those five together and mixed them evenly, one should form them into many pills, dry them in the shade, and wrap them in the three metals. Specifically, one should wrap and roll them in the following order: copper weighing seven and a half maṇa, silver weighing three and a half maṇa, and gold weighing five maṇa and three maṇa. Having performed the perfect worship and recited the mantra one thousand times, if one places [the pill] in the mouth, whatever weapons exist upon the earth will be utterly destroyed by the mere sight of it, just as grass is consumed by fire. Furthermore, one will not be turned back by fevers, poisons, abdominal distension, diseases, the afflictions of ḍākinīs, or the planets; everyone will become exactly like the form of Vajrasattva. Then, furthermore, it is explained how to utterly delude all sentient beings.

རང་སྐྱེས་པའི་རས་བལ་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་ཉིན་པར་ཤིན་ཏུ་བརྟུན་ཏེ་བླངས་ལ། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མས་ཕྱིན་ཀ་ལོག་ ཏུ་སྐུད་པ་སུམ་སྒྲིལ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་ཡོངས་སུ་བསྔགས་ཤིང་བཟླས་ནས་དཔུང་པ་གཡོན་པར་བྱིན་ལ་མདུད་པ་ལ་མ་མོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པར་བསམས་ཏེ། དབུགས་འགོག་པར་བྱས་ནས་ཡང་ དག་པར་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་བཀྲོལ་ཏེ་ལག་པ་གཡས་པར་བཏགས་ན་རལ་གྲི་དང་མདའ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཆས་མི་ཚུགས་པར་གདོན་མི་ཟའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ནགས་བལ་དག་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་དུས་སུ་མཁས་པས་བླངས་ཏེ། བུ་མོའི་གཅིན་ཤུལ་གྱིས་ བླངས་པ་ཕྱེ་མར་བྱས་པ་ལ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེ་ཞིང་བཀལ་པ་ལ་ཟླ་བ་དང་རྒྱུ་སྐར་ཤིས་པའི་དུས་སུ་སྔོན་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་མདུད་པ་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་རིམ་པས་གཟུང་ཞིང་བཅངས་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དབྱེ་བར་མི་ནུས་ན་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་རེངས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ལྟས་ ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་ན་ནི། དེ་དག་གསང་ཞིང་གསང་བ་སྟེ། གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་གསང་། ། སྦ་བྱའོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། སྐལ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ལ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་མི་སྦྱིན་ནོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གོ་ཆའི་ལས་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧ། ན་མ་ཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽཥཊ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོཿ། ཕཊ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་དེ་དག་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱར་བ་དང་།

On the day of the constellation Puṣya, one should carefully collect cotton from a tree that has grown of its own accord. A young maiden should then twist it into a three-strand thread. Having thoroughly consecrated and recited the eight-line mantra one hundred and eight times, one should tie it on the left arm. One should visualize the twenty-four mātṛs as being non-dual with the knots and, holding one's breath, perform the perfect offering. Then, if one unties it and ties it on the right arm, there is no doubt that one will not be harmed by weapons such as swords or arrows. Furthermore, at the time of the constellation Puṣya, a wise person should collect wild cotton. Having taken it from the place where a maiden has urinated and ground it into powder, one should spin it with the index finger. At an auspicious time of the moon and constellations, one should perform the knots while remaining in meditative equipoise according to the previous ritual. If one grasps and wears it according to this sequence, even the gods will be unable to separate it, let alone all weapons being rendered inert. Regarding the ritual of omens: these are secret and most secret; they are the unsurpassed secret. They must be concealed in every way; the wise should not give them to sentient beings who lack the fortune. This concludes the explanation of the twelfth chapter from the Śrī Heruka Cakrasaṃvara Commentary: The Abode of Sādhanas. Immediately following that, the activities of the armor (kavaca) will be explained in their proper order: OṂ HA, NAMO HI, SVĀHĀ HU, VAUṢAṬ HE, HŪṂ HŪṂ HOḤ, PHAṬ HAṂ SVĀHĀ. Each of these should be applied individually.

ཡི་གེའི་ཚོགས་དྲུག་པོ་ཉིད་དེའི་ཚེ་དཔའ་བོ་ སྟེ་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། གོ་ཆ་ཟློས་ཤིང་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ན་ཞེས་པ་ནི་འདི་ཡིད་ལ་ཟློས་ཤིང་འགྲོ་བ་ན་ཡིད་ལ་ཅུང་ཟད་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་སྔགས་དང་བསམ་གཏན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པ་དེས་ན་ཀྱེ་དཔའ་བོའི་འཁོར་ལོའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ཐམས་ ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་ཡང་བྲི་བའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁ་གྱེས་པའོ། ། དེའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་དྲུག་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྟེ་བ་ལ་ནི་སྔགས་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བར་དུ་ བཅུག་པ་བྲིས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གོ་ཆའི་སྔགས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་རྣམས་དང་པོར་སྔགས་རྣམས་དབུས་སུ་བྲིའོ། ། གཞན་པདྨའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། རིང་པོར་བགྲང་བ་རྣམས་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཧ་ཐུང་ ངུ་རྣམས་བླངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བའི་མུ་ཁྱུད་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། སྣག་ཚ་ནི་གུར་གུམ་དང་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བ་དང་། རང་གི་ཁྲག་དང་། གི་ཝང་གིས་ཏེ། གྲོ་ག་ལ་སྒྲུབ་པ་པོས་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་གཟའ་ཉི་མའི་དུས་སུ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། ཐུན་གསུམ་དུ་བཟླས་ཤིང་མཆོད་པ་ཆེར་བྱས་ལ། ། ལན་བདུན་དུ་ བསྔགས་ལ་གདགས་སོ། ། དེ་རས་སམ་གོས་ལ་མདུད་པ་བྱས་ཏེ་ཡ་ང་བའི་ལམ་ནས་སོང་བ་ན་ཆོམ་རྐུན་དང་སྟག་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པ་རྣམས་ལས་བསྲུང་བར་འགྱུར་ཞིང་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །

At that time, the six syllables themselves are the heroes, endowed with the yoga of the deity. Regarding the phrase "when reciting the armor and entering the path," it means that while traveling while reciting this in the mind, it accomplishes all slight desires of the mind. Then, because that hero knows the suchness of the mantra and concentration, it is said: "By the thorough application of the hero’s wheel, everything is accomplished." In that regard, the sequence of drawing is as follows: in the center of a moon maṇḍala is a three-pronged vajra, likewise with its prongs spread apart. In the center of its hub, there shall be a six-petaled lotus. Upon the hub, the practitioner should write the name of the person to be accomplished, inserted in the middle. First, the armor mantras of the Buddhas, such as Vajrasattva and the others, as they have been taught, are to be written in the center. The others are likewise on the lotus petals. Having removed the long vowels and taken the short ha, these should be arranged on the rim of the vajra’s hub. The ink is made from saffron, lac juice, one’s own blood, and bezoar; the practitioner should write it on birch bark according to the ritual during the constellation Puṣya and the day of the sun. Reciting it three times during the sessions and making great offerings, one should consecrate it seven times and then attach it. Having tied it as a knot in a cloth or garment, when one travels on a perilous path, one will be protected from robbers, tigers, and other great terrors, and all fears will cease to exist.

དེ་ལྟ་བུས་ནི་དངོས་གྲུབ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། འཁོར་ ལོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལྟེ་བའི་མཐར་མ་རངས་པ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཐིགས་པ་གྲུ་གསུམ་པ་ལྟ་བུས་བསྐོར་ཞིང་བསྒྲུབ་བྱ་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྨོངས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་བར་དུ་བཅུག་ལ་གོས་ཀྱི་མཐའ་མར་མདུད་པ་བྱས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བསྒོམ་སྟེ། བཟླས་པ་བྱེད་བཞིན་དུ་ ལམ་ནས་ཞུགས་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཤིང་པིན་དུ་ཏ་ཀ་རའི་ས་བོན་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཐོད་པ་གཉིས་སུ་བསྐྱེད་དེ། དེ་རྫོགས་པ་ན་ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་དུས་སུ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཟུག་པའི་རྩ་བ་བླངས་ལ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ལ་གོ་ཆ་འབུམ་དུ་ ཡང་དག་པར་བཟླའོ། ། དེ་ནས་ནྱ་གྲོ་དྷའི་འབྲས་བུ་བྱ་ནག་པོས་མིད་དེ་བཤང་ལམ་ནས་བྱུང་བ་ཤིས་པའི་ཉིན་པར་བླང་ངོ་། ། དེ་ཐོད་པ་གཉིས་སུ་རོ་བསྲེགས་པའི་སས་བཀང་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་བྲན་ཏེ་བསྐྱེད་པ་རྫོགས་པ་ན་ལོ་མ་གཉིས་ཙམ་ཞིག་བླང་ངོ་། ། དེ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ ཏེ་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་ཁ་རུ་བཅུག་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ངོ་། ། གོ་ཆ་བཟླས་པའི་ལག་པ་གང་ལ་རེག་པ་དེ་ཞེས་པ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་མ་བཟུང་ལ་ལྡོང་རོས་དང་ཡུང་བས་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་འཁོར་ལོ་ལ་ཐིག་ལེས་མཚན་པར་ཨ་ ཤོ་ཀའི་སྨྱུ་གུས་བྲིའོ། ། དེ་ཡང་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ། དེ་ནས་གདོད་རེ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་བར་དུ་བཅུག་པའི་བྲི་བ་ནི་གླང་པོ་རྟ་དང་མི་རུ་བཅས་པའོ། །

By such means, there will be no doubt regarding the accomplishment. At the edge of the hub of that very wheel, one should encircle it with a triangular drop in the form of a bindu, inserting the words, "Confuse the target together with their retinue!" and tying it in a knot at the end of a cloth. Meditating on it as the dharmadhātu, if one enters a path while reciting the mantra, one will not be seen by gods or humans. Furthermore, one should cultivate the seeds of the piṇḍutaka tree in two skull-cups according to the ritual. When they are complete, at the time of a lunar eclipse, one should take the roots growing toward the north, wrap them in the three metals, and recite the armor mantra (kavaca) one hundred thousand times. Then, one should take the fruit of a nyagrodha tree that has been swallowed by a black bird and passed out through its anus on an auspicious day. Fill the two skull-cups with soil from a cremation ground, sprinkle it with the five amṛtas, and when the growth is complete, take about two leaves. Wrap them in the three metals and, having consecrated them with mantras, if one places them in the mouth, one will not be seen by gods or humans. Regarding the phrase "whichever hand touches that which has been recited with the armor mantra," this means that with the left hand one should hold a cloth from a charnel ground and draw [the design] with realgar and turmeric. How so? One should draw the wheel marked with bindus using an aśoka pen. Furthermore, one should recite it one hundred thousand times. Then, for the drawing to be inserted between [the pages] of the target, it should depict an elephant, a horse, and a human.

དེ་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བར་ལྡན་པ་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་སྙིང་ གར་འཁོར་ལོ་དེ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་སེར་པོས་གཏོར་ལ་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ཏེ་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ་ས་བརྐོས་པར་བཅུག་ནས་གཡོགས་པའི་སྟེ་སྙིང་གའི་ཐད་ཀར་གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་ཤིང་ས་སྤྱིལ་ལྟ་བུར་བྱས་ནས་བཞག་ན་གསལ་ཤིང་ ལ་བསྐྱོན་པ་ལྟར་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པས་ཀྱང་མི་གཡོ་ཞེས་པའང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའང་དེ་ལྟར་འགྲོའོ། ། བཏོན་ཏེ་འོ་མས་བཀྲུས་ན་ནི་སོ་སོར་རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། རང་གི་ཁྲག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། གང་ གི་ཁྱིམ་དུ་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཆུ་བོ་དང་མཚོར་ཞེས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཆུའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀུན་དུ་བསྡུས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་སའི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པའི་ལྕང་ལོའི་རང་བཞིན་གྱི་སྟེང་ནས་ འགྲོ་བར་བསམས་ཤིང་ཆུའི་སྟེང་ནས་ཕྱིན་པ་ནའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཉེད་ཅིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་གཉིས་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོར་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ལག་པ་གཉིས་མཉེས་ཏེ་བཟླས་པས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ རྣམས་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་རིགས་དྲུག་པོ་རྣམས་སོ། ། སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་བས་རས་བྱས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་རས་བྱས་ཞེས་པ་ནི་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་དུས་སུ་སྦྱོར་བའི་རས་སོ། །

Then, having fashioned an image of the target from earth taken from the target’s footprint mixed with charnel ground ash, one should insert that wheel into the heart. Then, having scattered yellow flowers and pressed down with the left foot, one should recite the mantra one hundred and eight times. Having buried it in a dug-out pit and covered it, one should place it so that it is level with the surface of the ground, directly over the heart, while uttering the name of the person; if one does so, the target will become paralyzed, like one impaled on a stake. Even the inhabitants of the Heaven of the Thirty-Three will not be able to move them; such is the case. By this means, even a universal monarch will be rendered immobile. If it is extracted and washed with milk, it will return to its original state. The passage beginning with "one’s own blood" is easy to understand. Regarding the phrase "in whose house there is anger," the meaning is that one should meditate on oneself as the King of Wrathful Deities. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "in rivers and lakes," the meaning is as follows: one should imagine that all the subtle particles of water are gathered together and generated in the form of the deity of the earth maṇḍala, and then walk upon the surface of the water as if walking upon a bridge. Regarding the phrase "rubbing the two hands," the meaning is that the right and left hands enter into union as the maṇḍalas of the heroes and yoginīs, and by rubbing the two hands together while reciting the mantra, the yoginīs will be brought under control; this refers to the six families. Regarding the phrase "having made cloth under the constellation Puṣya," and so forth, "having made cloth under the constellation Puṣya" means cloth prepared at the time of the Puṣya constellation.

བྱས་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་ངོ་བོ་ དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས་ལ་དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་ཆ་རྣམས་སོ་སོར་གཞག་ལ་རས་བལ་གྱི་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་བླངས་པ་དཀར་པོའི་ངོ་ལ་སྦྲུལ་དཀར་པོའི་དུམ་བུ་དང་བསྣོས་ཏེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཁ་རིམ་དུ་སྦྲུལ་དཀར་པོའི་ཤ་དུམ་གྱིས་ཞིང་ས་ལྟ་བུར་འགྲམ་མོ། ། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ ནག་པོའི་ངོའི་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་སྦྲུལ་ནག་པོའི་དུམ་བུ་ལ་ས་བོན་དེ་ཉིད་བསྣོས་ལ་ས་ལ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཤ་དུམ་བུ་དང་ཁ་རིམ་གྱིས་བསྲེས་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་ཆས་ཇི་ལྟར་བཏབ་པའི་དུས་ལ་ཇི་ལྟར་རྫོགས་པའི་རས་བལ་བླང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་དཀར་པོའི་ངོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་སེར་མོའི་ལག་པས་རས་བལ་དེ་བཀལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ཉིན་པར་ཐ་ག་མའི་རིགས་སེར་མོས་ཐགས་སུ་བཏག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་ནག་པོའི་ཆ་ལ་རྫོགས་པའི་རས་བལ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་རྣལ་ འབྱོར་མ་ནག་མོས་བཀལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉིན་པར་ལ་ཐ་ག་མའི་རིགས་ནག་མོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐགས་སུ་བཏག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྒྱ་ཁྱོན་ནི་ཇི་ཙམ་ཐ་ག་མའི་ལག་པས་འཁྱུད་མི་འཁྱུད་ཙམ་དུ་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་ངོ་དང་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ པའི་ཆ་དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་སྟོང་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུར་བཟླས་པས་སྣམ་བུ་དེ་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་མངོན་པར་བསྔགས་ཤིང་བདུག་པས་བདུག་གོ། ། ཨ་ག་རུ་ནག་པོ་དང་།

Regarding the phrase "having made": one should cut the king of snakes into white and black portions. Having separated the white and black parts, one should take the fruit of the cotton tree and mix the white portion with the pieces of the white snake to cultivate it. Around its perimeter, one should border it with pieces of white snake flesh as if it were a field. In the same way, during the constellation Puṣya of the black fortnight, one should mix that very seed with pieces of black snake and sow it in the ground. One should then mix its pieces of flesh with the perimeter and set it aside. Then, at the time when the cultivation of the white and black portions is complete, one should take the cotton. Furthermore, during the constellation Puṣya of the white fortnight, the yoginī Pītayoginī should spin that cotton. On that very day, a weaver of the yellow caste should weave it. Likewise, during the constellation Puṣya of the black fortnight, the yoginī Kṛṣṇayoginī should spin the black cotton that has been cultivated. On that very day, a weaver of the black caste should weave it exactly as prescribed. Furthermore, the dimensions should be such that they can be encompassed by the weaver's arms. Moreover, the yogin should accomplish the mantra practice during the specific times of the white and black fortnights and the constellation Puṣya; by reciting the mantra thirty-nine thousand times, one should consecrate that cloth. Then, having consecrated it one hundred and eight times, one should fumigate it with incense. [One should use] black aloeswood and...

སྦྲུལ་ནག་གི་ཤ་དང་ རུས་དུམ་གྱི་ནི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་རྫོགས་པའི་སྣམ་བུ་བསྒྲུབ་པོ། ། དེ་ལྟ་བུར་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་རྫོགས་པའི་སྣམ་བུ་ལ་ཡང་སྦྲུལ་དཀར་པོའི་ཤ་རུས་དང་དུང་དང་ལྡན་པའི་བདུག་པས་སོ། ། བླ་མ་དང་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་ལྷ་རུ་སྦྱོར་བས་དམིགས་ལ་གུས་ པས་མཆོད་པས་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་གྲུབ་པའི་སྣམ་བུ་དེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་འཐོབ་པོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དེའི་ལུས་ལ་གཡོགས་ཏེ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་རུ་བཟླས་ན་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེའི་གྲིབ་མ་ཙམ་ཡང་མི་མཐོང་ཞིང་དཔག་ཚད་ སྟོང་གི་བར་དུ་ནམ་མཁའ་ལས་འགྲོ་ཞིང་འོང་བ་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། ། སྟེང་དུ་འབར་ཞིང་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་སྤྲིན་མེད་འོད་ལ་སོགས་པར་ཡང་དེ་ཉིད་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་སྦྲུལ་མགོ་གཉིས་པའི་ཁར་རྡོ་ལིག་བུ་མིག་བཅུག་ལ་བར་སྣང་ལས་དུ་ བའི་ནང་ནས་དཔྱངས་ཏེ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། རང་བྱུང་གི་མེ་ཏོག་བསྲེགས་པ་ལ་སྟོང་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུར་མངོན་པར་བསྔགས་སོ། ། དེ་ཡིས་མིག་ལ་བསྐུས་ན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་མི་ཤི་བའི་ཐོད་པར་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཉིད་ཤི་བའི་རོ་གཏུམས་ཏེ་བསྲུལ་ བའི་རུས་པ་བླངས་ཏེ་ཁྱེར་ལ་རྒྱ་མཚོར་འབབ་པའི་ཆུ་ངོགས་སུ་སོང་ནས་དེའི་རུས་པའི་དུམ་བུ་ལ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་རུ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། དེའི་ཆུ་ལ་བདར་བའི་ལྡེ་གུས་དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་བྱས་ན་གྲིབ་མ་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། ། ཡང་ན་དེའི་ཐོད་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་བདར་ ནས་ཐིག་ལེ་བྱས་ན་མི་སྣང་བར་བྱེད་དོ།

With the flesh and bone fragments of a black snake, one should accomplish the cloth [siddhi] during the dark fortnight. Likewise, for the cloth [siddhi] accomplished during the bright fortnight, one uses the flesh and bone of a white snake along with conch-shell incense. Visualizing the guru, the heroes, and the yoginīs as deities, one should worship them with devotion. Then, under the constellation Puṣya, the yoginīs will grant the command regarding that accomplished cloth. After that, if one wraps it around one's body and recites the mantra ten thousand times, the siddhi will be attained. One will not be seen even by one's own shadow, and one will travel through the sky for a thousand leagues, coming and going, unseen even by the gods. As for the phrase "blazing and traveling above," it means that one will travel to the Anabhraka [Heaven] and so forth. Then, having placed a liṅga stone into the mouth of a two-headed snake and suspended it in the smoke of a fire, one should burn it. The resulting ash, mixed with the ash of self-arisen flowers, is empowered with thirty-nine thousand recitations. If this is applied to the eyes, one becomes invisible. Alternatively, having wrapped the corpse of that very king of snakes in the skull of a dead man and taken the bones from the putrefied remains, one goes to the shore of a river flowing to the ocean. If one empowers ten thousand fragments of those bones and makes a tilaka on the forehead with a paste ground in that water, even one's shadow will not be seen. Alternatively, if one empowers that very skull, grinds it, and makes a tilaka, one will become invisible.

། གང་གང་དབང་པོའི་ལམ་དུ་ནི། ། འགྲོ་བ་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ཞེས་པ་ནི་དེས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་བྱེད་ཅིང་དེར་འགྲོ་བས་ན་འགྲོ་བ་སྟེ། ཐོབ་པར་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མཆོག་ཅེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་ པའོ། ། མཆོག་གི་ཕན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་རང་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོར་གནས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་གོམས་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་ཐོབ་པ་བླ་ན་མེད་པ་ནི་རྣལ་ འབྱོར་ཆེན་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའོ། ། ཤིང་ཡོངས་འདུ་མནྡཱ་ར་བའི་ཁུ་བཅུད་བླངས་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་ཆོ་གས་རྫོགས་པའི་ས་བོན་རོའི་ཁར་བཅུག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤིང་ཡོངས་འདུའོ། ། དེའི་ཁུ་བ་ལ་འབུམ་དུ་བཟླས་པས་གང་ལ་ཐིག་ལེ་བྱ་བ་ནི། དེ་ བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤིང་དུ་སྤྲུལ་ཏེ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཤིང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོད་པ་གཉིས་སུ་ཡུངས་ཀར་བཞག་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཏོན་ལ་ཡང་གླང་པོའི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་སྨིན་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ཕྱེ་མར་བྱས་པ་དང་། གླང་པོའི་རྐང་ རྗེས་ཀྱི་འཕྲལ་གྱི་རྡུལ་དང་ལྡན་པར་བྱས་པ་ལ་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་ནས་གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་གླང་པོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ཞོན་ན་གླང་པོ་སྟོང་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའི་ བཤད་པའོ། ། ། །

"Whatever goes into the path of the senses, because it is of that very nature," means that because one experiences form and so forth and goes toward them, it is called "going," which has the sense of "attaining." "Supreme" refers to perceiving the ultimate truth exactly as it is. "By the application of supreme benefit" means that, through the stage of self-consecration, one establishes firm pride as Vajrasattva; abiding in Mahāyoga, one familiarizes oneself with the manifest awakening of Mahāmudrā, thereby attaining the unsurpassed clarity of the wisdom of insight (prajñājñāna), which appears as the essence of all Buddhas of Mahāyoga. "Having taken the sap of the mandārava wish-fulfilling tree" refers to the aśvattha tree that grows from a seed placed in the mouth of a corpse, completed according to the ancient ritual. By reciting [the mantra] one hundred thousand times over its sap, if one applies a drop (tilaka) to whatever [object], that very thing will be transformed into a tree through the power of that meditation. With those very [substances], one should place white mustard seeds in two skull-cups and complete the ritual according to the procedure. Then, having removed them, one should generate [the deity] in an elephant's skull. When that has ripened, its fruit is ground into powder and mixed with the fresh dust from an elephant's footprint; if one recites [the mantra] one thousand times over this and strikes [someone] with it, that person will become an elephant. If one mounts it, one will conquer a thousand elephants. This concludes the explanation of the thirteenth chapter from the Śrī Heruka Cakrasaṃvara Commentary: The Abode of Sādhanas.

དེ་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་དག་བཤད་དེ་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་རྣམས་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཆེན་པོའོ། ། བོང་བུའི་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་འདི་དག་གོ། ། དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཏེ་ཆོ་ག་འདིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྒྲིབ་པ་ ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བའོ། ། དེས་དེ་དག་པའི་ལུས་སུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མྱུར་བར་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་མི་ཤིགས་པའོ། ། དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་མ་ལུས་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུན་གྱི་ཕྱིར་ན་བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་དམ་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་དང་དཔལ་པདྨ་མང་པོའི་ཚལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་བརྡ་སྟེ། ཚལ་གྱི་དབུས་དེར་དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དགའ་བ་ཆེན་པོར་རོལ་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ལཱ་མ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལཱ་མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བཀོད་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འོད་གསལ་བ་སྔོན་དུ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་དོ། ། འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་དང་མཁའ་ འགྲོ་ནི་བོང་བུ་ལྟ་བུའི་ཞལ་དམར་པོའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ། ཕྱག་ན་ནི་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཞེས་པ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་ལག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བ་དང་ཐོད་པས་འཁྱུད་པ་ཕྱག་བཞི་པ་རོ་ལ་ཞོན་ཞིང་འོད་འབར་བ་སྤྱན་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྐྲ་ གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་སྟེ།

Then, these sādhanas are explained; these sādhanas are the great methods of accomplishment. These are the transformations through the power of the mind into the nature of the yoga of the donkey form. In that regard, the "power of the mind" is the mental force by which, through this ritual, all inverted obscurations are completely transformed. Through that, the body becomes pure exactly as it is, swiftly and completely transformed like a dream body—unimpeded and indestructible. Therefore, for the sake of the continuity of all yoginīs without exception, the donkey yoga is supreme. It is the union equal to all Buddhas, the ḍākinī-jāla-saṃvara, and the symbolic mudrā of the Buddha in the glorious lotus grove; in the center of that grove, all heroes sport in the great joy of bliss. Regarding the yoginīs, such as Lāmā and so forth, the meaning is that the ḍākinīs, as well as Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī, are arrayed in various forms, brilliantly radiant with all ornaments, to be placed in the maṇḍala as previously described. However, here, the ḍākinīs and the ḍāka have the red face of a donkey. The ḍākinī holds a trident in her hand. Regarding the practitioner, the ḍākinīs have four arms, holding a khaṭvāṅga raised upward and embracing a skull-cup; they ride upon corpses, are ablaze with light, possess three eyes, and have loose hair, being naked.

ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་དང་རྒྱན་རྣམས་སྔོན་དུ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འོན་ཀྱང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་ཅན་ནོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་རྨ་བྱའི་གདོང་ཅན་ནོ། ། སྐུའི་ འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་སེང་གེའི་གདོང་ཅན་ནོ། ། ཁྲ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་མ་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་མཚན་གྱི་ཞལ་དུའོ། ། མཚམས་རྣམས་ཀྱི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མ་ཧེ་དང་། ཀྲྀཥྞ་ས་རི་དང་། སྟག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དྲེད་མོའི་གདོང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཤིན་ཏུ་དམར་པོའི་སྤྱན་གསུམ་པ་ཅན་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའོ། ། ཀུན་ཀྱང་ཆོས་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། སྦྱོར་བ་མཆོག་རབ་འདི་ལྟ་བུས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་ན་ནི་ དབུགས་རྣམས་ལྟེ་བའི་རྩ་བར་འདུ་བ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་རྣམ་པ་སྟེ། གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་གཉིས་ལ་བཤད་དོ། ། ཆུ་ཤིང་གི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ནི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུའི་པདྨ་གང་ཡིན་པ་ལ་བ་ལང་གི་རྨིག་རྗེས་ལྟ་བུ་ལྟེ་བའི་རྩ་བར་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ནི་བོང་བུའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ བྱའོ། ། འོག་གི་པདྨ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟ་བུས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལ་དེའི་དབུས་སུ་ནི་རྟག་ཏུ་སྟོང་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་རླུང་གི་གཟུགས་ཅན་འབར་བའི་འོད་དང་ལྡན་པ་མར་མེ་ལྟ་བུ་མཚོག་མའི་དཀྱིལ་དྲང་པོ་ནས་འཐོན་ཅིང་འབྱུང་བར་གསུངས་སོ། །

The hand implements and ornaments of all [the deities] should be understood as previously described. However, the heroes of the mind wheel have the faces of garuḍas; the heroes of the speech wheel have the faces of peacocks; and the heroes of the body wheel have the faces of lions. The female gatekeepers, such as Crow-Faced and the others, have faces corresponding to their respective names. The female deities of the intermediate directions, such as Yama-Daṃṣṭriṇī and the others, have the faces of a buffalo, a black antelope, a tiger, and likewise a brown bear. All those in the maṇḍala have three intensely red eyes and are embraced by great compassion. All are the very nature of the selflessness of phenomena. Through such a supreme application, all suffering is exhausted; and in reality, the breaths gather at the root of the navel in the form of the moon and sun, which are explained as being on the right and left [channels]. The shape and color of the plantain-tree-like [channel] is like a flower; that which is perfectly situated at the root of the navel like the hoofprint of an ox should be understood as the form of a donkey. The lower lotus is adorned with moonlight. In its center, the syllable HŪṂ, the nature of emptiness, having the form of wind and possessing blazing light like a lamp, is said to emerge and issue forth from the straight center of the crown.

ཡང་སེམས་ལེགས་པར་འབྱོངས་ ཤིང་རླུང་གིས་ཤིན་ཏུ་གང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཞིག་ས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་འདྲ་བར་སྙིང་གར་གནས་པ་དེ་མཉམ་པའི་སེམས་སུ་འགྲོ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་པོ་མཆོག་ཏུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འཐོབ་པ་ན་མུན་པའི་ཕུང་པོ་བཤིག་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་རྩེ་མོ་མཐར་ཐུག་ པར་རབ་ཏུ་འབར་བར་བྱེད་པ་ནི་ནོར་བུ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུས་གསུམ་པོ་རྣམས་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་རྣམས་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུར་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོས་བྱེད་ཀྱང་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་མ་འཁྲུལ་བ་རྒྱུ་མེད་ཅིང་དཔེ་ལས་འདས་པའི་རྡོ་རྗེ་གོས་པ་མེད་ཅིང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མེད་ པ་སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་བྲལ་བ་རང་བྱུང་གི་མགོན་པོ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་འདི་ནི་ཉིད་ལ་ཉིད་ཀྱང་མ་རིག་པའོ། ། དེའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བྱུང་གི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་འདི་ཀུན་གཟིགས་པ་ནི་བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ལག་མཐིལ་དུ་གཞག་པ་ ལྟ་བུར་གཟིགས་པས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ་ཟླ་བ་དྲུག་ཙམ་དུ་ལྐུགས་པའི་དངོས་པོས་གནས་ན་མཁའ་འགྲོ་བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་འགྲུབ་བོ། ། གྲུབ་པ་དེ་གྲུབ་ན་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བརྟུལ་ཞུགས་མེད་ཀྱང་བརྟུལ་ ཞུགས་ཐོབ་པ་དང་། མི་གཙང་ན་ཡང་གཙང་བ་དང་དབུལ་ཡང་སྦྱིན་བདག་ལྟ་བུ་ཉིད་དང་། ན་ཡང་ནད་མེད་པ་ཉིད་དང་། རྒ་བ་མེད་ཅིང་འཆི་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་འཐོབ་པའོ། །

Furthermore, when the mind is well-trained and the yogi is completely filled with the vital winds, that which abides in the heart—identical to all sentient beings of the three realms—becomes the mind of equanimity. When the supreme perfections are attained regarding all sentient beings, in the instant that the mass of darkness is destroyed, the ultimate peak blazes intensely. Like the jewel called the "Sun," it illuminates the three [worlds] and, with great majesty like the fire at the end of an eon, acts upon the stable and the moving; yet it is unwavering, unerring, causeless, beyond analogy, stainless, and devoid of manifold forms. This self-arisen protector, the glorious Heruka, is himself unaware of himself. In that very instant, the self-arisen omniscient one perceives all things of the past, future, and present; he sees them all as clearly as a donkey-yoga practitioner sees an object placed in the palm of his hand. For the sake of such a goal, having abandoned all distractions and remaining in the state of a mute for about six months, the ḍākinī donkey-yoga is accomplished. Once that is accomplished, all yogas are attained. Even without ascetic observances, one attains them; even if impure, one becomes pure; even if poor, one becomes like a patron; even if ill, one attains health; and one also attains the state of being without aging and without death.

དེས་མ་ཐོས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སྟོན་ཅིང་སེམས་ཅན་མང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ལས་གྲོལ་ བར་བྱེད་དོ། ། དེ་མཐོང་ན་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་སྟོན་ཅིང་མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྷའི་མིག་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ལ་རིག་ཅིང་མིག་གིས་འགྲོ་བ་ཚེ་ཟད་པ་རྣམས་ཀྱང་མཐོང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་ཚེ་རིང་བ་དང་། བོང་བུ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གང་དང་གང་དུ་གང་གི་སྐྱེ་བ་གཟུང་བའི་སྐྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་རྣམས་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་ངོ་། ། གང་གི་ཕྱིར་དེས་ན་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་སོ། ། དེས་ནི་ གཏོར་མ་དང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་རྫས་སུ་ཆོ་གས་བརྟག་གོ། ། མཚན་མོར་མི་མཐོང་བར་དེའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱས་ན་ལྷའི་ལུས་སུ་འགྱུར་ཞིང་འགྲུབ་པར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་མཚན་མས་གང་བཟླས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཟླས་པ་ཞེས་པ་ནི་དུང་གི་ཕྲེང་བས་ སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། གསང་བ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་སྔགས་སོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བརྡ་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་ འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་བརྡ་རུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་དེས་གྲུབ་པར་འདོད་པའོ། ། ཌཱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ནི་བསམ་པ་གཅིག་པས་དེ་དག་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

By means of that, he teaches even dharmas not heard before and liberates many sentient beings from the aggregate of suffering. Upon seeing him, he teaches the unsurpassed dharma and accomplishes the power of invisibility and so forth. Because he has come to possess the divine eye and the five superknowledges, he perceives in an instant everything that exists within the three worlds; with his eye, he even sees those beings whose lives have come to an end. Likewise, by merely looking with this yoga, he sees the forms of those with long lives, as well as donkeys, elephants, and so forth—thousands of births in whatever form they have taken in any place. For this reason, he also knows those who are in their seventh birth. By means of that, one should examine the substances for the torma and homa offerings according to the ritual. If one eats his flesh at night without being seen, one will become a divine body and achieve accomplishment; of this there is no doubt. Regarding the phrase "whatever the yogin recites," "recitation" refers to using a conch-shell rosary. The remainder is easy to understand. "Secret" refers to the characteristics of the seventh birth and the mantra. This concludes the explanation of the fourteenth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara Heruka. Next, "signs" should be understood as the signs of the yoginīs, for through them one desires accomplishment. "Ḍā" and so forth are easy to understand. Their intention is to please them through a single-minded resolve.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལེའུ་བཅུ་པར་རྣལ་འབྱོར་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་པར་རོ། ། གསང་བ་ཞེས་པ་ནི་སྐལ་བ་མེད་པ་རྣམས་ལའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཀྱེ་འདིར་བཤད་དེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་བྱེད་མའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན་བྲམ་ཟེ་མོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གསུངས་སོ། ། གདོལ་པ་མོ་ནི་རིན་པོ་ཆེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གར་མ་ནི་མགོན་པོ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའིའོ། ། ཚོས་མཁན་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་དོན་ ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་སྨེ་མོའོ། ། དྲུག་པར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་རྒྱལ་རིགས་སོ། ། བདུན་པ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་རིགས་སུ་འབྱུང་བ་དམངས་རིགས་སོ། ། གཡོན་གྱིས་འགྲོ་བའི་བུད་མེད་གང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་རབ་ཏུ་འབད་དེ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་སྟོན་ཏོ། ། རྙེད་པར་དཀའ་བ་དེ་ ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཐེག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པས་རྙེད་པར་དཀའ་བས་སོ། ། འོ་ན་དེ་གང་གིས་ཤེ་ན། །

This is the explanation of the fifteenth chapter from the Sādhana-sthāna-nāma-ṭīkā (The Commentary on the Sādhanas, titled "The Abode of the Glorious Heruka Cakrasaṃvara"). Regarding the passage beginning with "Then" (atha), the characteristics of the yoginīs are shown in the tenth chapter. In that context, "Then" (atha) means immediately following. "Secret" (guhya) refers to those who lack the fortune [to understand]. "O practitioner, this is explained here" means that by means of such [women], practitioners bring about the non-dual Great Seal (mahāmudrā). Furthermore, how many are there? The Brahmin woman is said to be Vairocana. The Outcaste woman (caṇḍālī) should be known as Ratnasambhava. The Dancer (nartakī) belongs to the Protector Amitābha. The Dyer woman is Amoghasiddhi. The Washerwoman is Akṣobhya. The sixth, Vajrasattva, is the Kṣatriya. The seventh, Heruka, arises from the various families and is the Śūdra. The passage beginning with "Whichever woman walks with the left" is easy to understand. These are in accordance with the practitioners; therefore, one should understand them with great effort. This is the explanation of the sixteenth chapter from the Sādhana-sthāna-nāma-ṭīkā (The Commentary on the Sādhanas, titled "The Abode of the Glorious Heruka Cakrasaṃvara"). Regarding the passage beginning with "Then," the seventeenth chapter is shown. "Difficult to find" (durlabha) and so forth: it is difficult to find because it is the vehicle of great desire (mahārāga); it is difficult to find through those who are free from desire and so on. If one asks, "By what means then?"—

དམ་ཚིག་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའོ། ། དེ་ཡང་བདུད་རྩི་ལྔ་པོའི་ཞེས་པ་སྟེ་ས་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་བསམ་པ་ཡང་དག་པའི་རྒྱུས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་བདུད་རྩི་ལྔ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བསྡུས་པར་གྱུར་པའི་སྙིང་པོ་གང་ཡིན་པའི་བདེ་བ་དེ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། རླུང་གི་མིང་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། དེ་ལ་དབུས་སུ་དེ་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཟུགས་ཅན་མ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། ལཱ་མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་སྟེ། ཐབས་ཀྱི་སྒོ་བཞིར་བཤད་དེ་སྦྱོར་བ་བཞི་དང་མཉམ་པར་ལྡན་པའོ། ། ལྔ་པ་ནི་དབུས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་ལྟེ་བ་དང་གེ་སར་དུ་ལྡན་པའི་འདབ་མ་བཞི་དང་ལྡན་པ་དེའི་དབུས་སུ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཕྱག་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཕྱག་དང་པོ་ན་ཤ་ཡིས་གང་བའོ། ། གཉིས་ པ་ནི་ཁྲག་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་མཛད་པའོ། ། ལྔ་པ་དང་དྲུག་པས་ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། གཞན་གྱིས་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཅང་ཏེའུའོ། ། འོད་ཟེར་ཁ་དོག་དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཕྲོ་ཞིང་སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་ དྲི་མ་མེད་པ་ལྟ་བུ་ལ་དཀར་པོ་དམར་པོ་སྔོན་པོ་ལྗང་གུའི་ཞལ་བཞི་འབར་བ་ཅན་ནོ། ། གཤིན་རྗེ་མོ་དང་སྐྲག་བྱེད་མོ་དང་། ཤིང་ལྡན་མ་དང་། འཇིག་མ་མོ་དང་། ཀུན་སྤྱོད་མ་དང་།

This is the supreme maṇḍala of the samaya. Furthermore, regarding the "five nectars," these are the five [elements] beginning with earth. That very [maṇḍala] is "perfectly conceived through the cause of reality" because it is the condensed essence of all phenomena. For that reason, the bliss which is the essence of the perfect union of the five nectars within the essence of emptiness is the nature of the sovereign of all the sense faculties. The name of the wind is bodhicitta; in its center, that very [essence] is to be generated. It is the nature of the forms of the maṇḍalas of the unchanging wind and so forth, namely the goddesses Rūpiṇī, Yoginī, Lāmā, and Khaṇḍarohā, who are explained as the four gates of method and are endowed with the four unions. The fifth [element] enters into the center; in the center of that which possesses the four petals joined with the navel and the filaments, there is the Great Hero, adorned with eight arms. The first hand is filled with flesh. The second is endowed with blood. With two hands, he bestows the empowerment of the blazing mudrā. With the fifth and sixth, he embraces the goddess. With the others, he holds a khaṭvāṅga and likewise a hand-drum. White light rays radiate forth, and against a background like the stainless autumn sky, he has four blazing faces—white, red, blue, and green. [He is accompanied by] Yamī, Bhairavī, Kāminī, Vināśinī, and Samcāriṇī.

ཤིན་ཏུ་འཇིགས་མ་དང་། ཚེ་གསོལ་མ་དང་། བརྒྱད་པ་ནི་ཕག་མོར་གསུངས་སོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཟུར་ བཞི་དང་སྒོ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་ལ་དགོད་དོ། ། དེ་དག་ནི་རྣམ་པ་མི་བཟད་མ་དང་། འཇིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤ་དང་ཁུ་བ་ཟ་བའོ། ། དང་པོ་ནི་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི་སྙིང་གར་སྦྲེལ་བའོ། ། གསུམ་པ་ནི་རྨོངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་ནོ། ། བཞི་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ནང་ བསྣོལ་བ་ཅན་ནོ། ། ལྔ་པ་ནི་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དྲུག་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་གསོད་པའི་ཚུལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདུན་པ་ནི་སྤྲུག་ཅིང་གནོན་པའི་ཚུལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བརྒྱད་པ་ནི་ངེས་པར་འདོད་པའི་ཚུལ་དུ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་གསུངས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚོན་ཆ་དང་ མཉམ་པར་ལྡན་པའོ། ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དུ་མ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་སྤྲིན་ལྟར་འཕྲོ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཡང་ན་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ལ་མཆོད་དོ། ། དེ་ཡང་དབུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་ནི་ལྟེ་བ་དང་གེ་སར་དུ་ལྡན་པ་འདབ་མ་བཞི་ཡང་དག་པར་གསུངས་ཏེ། སྣ་ཚོགས་པའི་མདོག་ཅན་འབར་བ་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། དེ་ལ་དབུས་སུ་དགོད་པའི་དཔའ་བོ་ནི་དག་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད་པ་ལྟ་ བུའོ། ། དང་པོའི་ཞལ་ནི་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་སྤྱན་དམར་པོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་བར་མཛད་པ། ཁྲོ་གཉེར་གསལ་ཞིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པས་འཇིགས་པའོ། ། གཡས་པའི་ཞལ་ནི་གདངས་པའོ། །

The eighth is taught as Varāhī, along with the Extremely Terrifying and the Life-Granting. These eight are to be arranged at the four corners and the four gates. They are of a fierce aspect, devouring flesh and blood in a terrifying manner. The first has the mudrā of sealing; the second has the mudrā of joining at the heart; the third has the mudrā of delusion; the fourth likewise has the mudrā of the inner crossing; the fifth is the mudrā of dance; the sixth likewise has the manner of slaying; the seventh likewise has the mudrā of the manner of shaking and suppressing; and the eighth is in the manner of certain desire. It is taught that they possess these eight mudrās, which are endowed with the weapons of the mudrās. From many garlands of light, clouds of Buddha assemblies radiate forth; this beginningless and endless being is Vajrasattva, the Great Bliss. Alternatively, one should make offerings to the supreme maṇḍala, as vast and expansive as space, consisting of the three previously mentioned wheels. Furthermore, regarding the drawing of the central wheel, it is taught to have a hub and a pericarp, with four petals, possessing various colors, blazing and stainless. The hero to be placed in the center is pure, like stainless wisdom. His first face is fully expanded, appearing with a gaze of red eyes; he is terrifying with a clear frown and bared fangs. His right face is wide open.

གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་འོག་ཏུ་གཙིགས་པར་གྱུར་པའོ། ། རྒྱབ་ནི་འཇིགས་ པ་ཆེན་པོའོ། ། སྐུ་(དང་དང་,དང་)པོའི་ཞལ་མདོག་ནི་དཀར་པོ་དེ་བཞིན་དུ་དམར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་ལྗང་གུའི་མདོག་ཏུ་བལྟའོ། ། ཕྱག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་ཡང་དག་པར་བྲི་ཞིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་བརྒྱན་པའི་དཔལ་དང་ལྡན་པ། ལྗགས་འདྲིལ་ཞིང་འཇིགས་པར་མཛད་པ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོའི་དུས་ལྟར་དྲག་པ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་འཇིགས་པ་ཅན། ཤིན་ཏུ་དྲག་པར་ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་ཅིང་ཕེཾ་གྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། ལྷ་བཞི་པོ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པར་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་སྔོན་གྱི་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ལྷོ་རུ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གསུངས་སོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོའོ། ། བྱང་དུ་ནི་པདྨ་གར་མཁན་ནོ། ། ཕྱག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་བཏུང་བའི་སྣོད་ཅན་ཁྲག་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཐུང་བར་མཛད་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། སྔོན་གྱི་མཚོན་ཆ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ བསྣམས་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་སྟེ། དམར་སྐྱ་འབར་བ་ཅན་ནོ། ། དེ་ལ་རིམ་དང་རིམ་ལས་བཟློག་པར་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། དེ་ཡང་གཟུགས་ཅན་མ་དང་། འོ་བྱེད་མ་དང་། ལཱ་མ་དང་། ཡོངས་བཟློག་མ་དང་། བྱིས་འཁྱུད་མ་དང་། མི་ལྡོག་མ་དང་། འདིར་འདོད་མའི་ལྷ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་བརྒྱད་པར་གསུངས་སོ། ། ལྷ་མོ་བརྒྱད་པོ་དེ་རྣམས་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་འབར་བ་དྲི་མ་མེད་པའོ། །

The left face is bared with fangs below. The back is terrifying. The colors of the faces of the primary body are to be viewed as white, and likewise red, black, and green. He is to be correctly depicted with eight arms, supremely adorned with all ornaments, glorious, with his tongue curled and making a terrifying sound, fierce like the time of the great destruction, possessing the dread of a great charnel ground, laughing intensely "ha ha" and proclaiming the sound "pheṃ." The four deities are said to have one face and four arms; Vajrasattva is as described previously. In the south is Vairocana; in the west is Amogharāja; in the north is Padmanartaka. They hold khaṭvāṅgas and drinking vessels, and they drink blood and bodhicitta. In the center of the wheel is Heruka, correctly holding his previous weapons. The second is a great eight-spoked wheel, pale red and blazing. It is well known to be arranged in successive order and in reverse order. These are Rūpiṇī, Cumbikā, Lāmā, Parāvṛttā, Bālapriyā, Anivartā, the goddess Icchā, and Vajranartakeśvarī is said to be the eighth. These eight goddesses belong to the outer maṇḍala; they are white in color, blazing and stainless.

ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་ཕྱག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་ཅིང་ཁྲག་གིས་གང་བའི་ ཐོད་པ་བསྣམས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་རྒྱན་གསལ་བར་འབར་བ་སྐུ་བཟང་པོ་སྒེག་པ་ཐུགས་རྗེས་དགའ་ཞིང་མཛེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ལྷ་རྣམས་དགོད་པར་གསུངས་པ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པར་ཇི་ལྟ་བུར་རིམ་དང་རིམ་ལས་བཟློག་པའོ། ། དེ་ཡང་དུང་ མོ་དང་། སྦོས་མོ་དང་། གསོད་མ་དང་། སེར་མོ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་མ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དྲག་མོ་དང་། རི་ཁྲོད་མ་དང་། སྒྲོལ་མ་སྟེ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་གཉེར་མ་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་དང་། ཚེམས་ལྡན་མ་དང་། དེ་བཞིན་ དུ་ཟ་བྱེད་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་དང་། བ་ལང་ཞལ་མ་དང་། བྱི་ལ་མོ་དང་། གླང་པོའི་ལྕེ་ཅན་མ་སྟེ། གསུང་གི་འཁོར་ལོའོ། ། བ་ལང་གི་སྣ་ཅན་མ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཁྱི་ཞལ་མ་དང་། གཏུམ་མོ་དམར་མོ་དང་། ཚེམས་སྔོ་བསངས་མ་དང་། སྟོབས་ཆེན་མ་དང་། དྲི་དཔག་ཚད་གཅིག་ མ་དང་། རུ་ཁྲི་མི་ནི་དང་། གཡོན་པ་བདེ་བ་མོ་སྟེ་སྐུའི་འཁོར་ལོའིའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཞལ་བཟང་པོ་རྣམ་པར་སྒེག་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་བདེ་བའོ། ། དེ་དག་རང་རང་གི་མིང་གི་སྔགས་བརྗོད་དེ་ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱི་བར་སྦྱར་རོ། ། ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་དབྱེ་བས་ཁ་དོག་ཀྱང་ གསུམ་དུ་དབྱེའོ། ། དེ་ལ་ཁ་དོག་སྔོན་པོའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་ནོ། ། ཁ་དོག་དམར་མོའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་པདྨ་ཐོད་པའོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་གསལ་ཤིང་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་ནོ། ། ཨུ་མ་དང་། ཀིང་རུས་པགས་ལྡན་མ་དང་།

With one face and two hands, holding a khaṭvāṅga and a skull-cup filled with blood, possessing three eyes, and clearly blazing with ornaments, his excellent body is graceful, joyful with compassion, and beautiful. Then, regarding the placement of the deities of the mind, speech, and body wheels, it is taught that they are arranged in the east and so forth, in both forward and reverse order. These are: Śaṅkhinī, Pukkasī, Māraṇī, Pītā, Śṛṅkhalā, as well as Caṇḍā, Śavarī, and Tārā; these are the deities of the mind wheel. Similarly, Bhṛkuṭī, Trailokyavijayā, Danturā, as well as Bhañjanī, Mahānāsā, Go-mukhī, Biḍālī, and Hastijihvā; these are the deities of the speech wheel. Go-nāsā, as well as Śvāna-vaktrā, Caṇḍākṣī, Śyāmā-dantī, Mahābalā, Gandhā, Yāminī, and Vāmeśvarī; these are the deities of the body wheel. These have beautiful faces, are exquisitely graceful, and are blissful through great compassion. Reciting their respective name-mantras, they are joined with the syllables Oṃ, Hūṃ, Hūṃ, and Phaṭ. According to the divisions of mind, speech, and body, their colors are also divided into three. Among them, the blue goddesses hold a curved knife and a skull-cup. The red goddesses hold a lotus and a skull-cup. The white goddesses hold a stake and a khaṭvāṅga. Umā, Kaṅkāla-carmī, and...

ཚངས་པ་མོ་དང་། དེ་བཞིན་ དུ་ཁྱབ་འཇུག་རྣམས་ནི་སྒོ་སྐྱོང་རྣམས་སུ་གསུངས་སོ། ། སྒོ་བཞིར་རབ་ཏུ་བསྲུང་བའོ། ། ཕྱག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཁྲག་དང་ཟླ་བར་ལྡན་པའི་བཏུང་བའི་སྣོད་ཅན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་ཤིང་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བར་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེས་དགའ་བའི་ བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། འདི་འདྲ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་པོ་གང་ཡང་མ་བྱུང་ཞིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། གང་ཕྲད་པ་ཐམས་ཅད་གསོལ་ཞིང་རོ་མཉམ་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་དང་། དག་པ་དང་མ་དག་པ་མེད་ཅིང་རིགས་དང་རིགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། བཟའ་བར་བྱ་ བ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ཉིད་བཅུ་དང་བསྲེས་ཤིང་བཟའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདོད་པས་ནི་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མཆོད་དོ། ། མངོན་པར་ཆགས་པས་བལྟ་བ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་པས་གསལ་ལོ། ། འོན་ཀྱང་། གཟུགས་ཅན་མ་ནི་སྣ་ ཚོགས་བཀྲ་བར་གསུངས། ། འོ་བྱེད་མ་ནི་དུང་ཅན་མ་རུ་འདོད། ། གླང་པོ་མ་དེ་དེ་ལྟར་ལཱ་མའོ། ། པདྨ་མ་ནི་གཞན་དུ་འཇུག་པ་ཉིད། ། མི་ལྡོག་པ་ནི་པི་ལ་བ་རུ་ཤེས། ། འདིར་འདོད་མ་ནི་མཁས་པས་རི་མར་ཤེས། ། དེ་རྣམས་སོ་སོ་རེ་རེའི་མཚན་ཉིད་དང་གཞན་གཉིས་ཏེ། པདྨ་མ་ནི་པདྨའི་དྲི་མ་ཅན་ཉིད་དང་། གླང་པོ་གཟི་བའི་འགྲོས་ལྡན་ཞིང་། ། དབྱངས་སྙན་དགའ་བར་སྨྲ་བ་དང་། ། སྙན་ཅིང་གྲགས་པ་དམན་ཞིང་འབྲིང་། ། པད་འདབ་མིག་ལ་ཡན་ལག་རྩུབ། ། སྐྲ་ནི་འཁྱིལ་ཞིང་སོ་རྣམས་ཕྲ། ། སྣ་ཕྲན་སོར་མོ་རྩུབ་ཅིང་ཐུང་། ། གཟུགས་ ཞི་སོར་མོ་རྩུབ་དམར་ཉིད། ། པདྨ་མ་སྟེ་དཔལ་ལྡན་འདོད། །

Brahmāṇī and likewise Viṣṇu are taught to be the gatekeepers. They guard the four gates. In their hands, they hold khaṭvāṅgas and vessels for drinking blood and moon-like nectar. All are perfectly adorned with every ornament, naked, with hair loose, and filled with the great bliss of the joy of compassion. A maṇḍala king such as this has never appeared before, nor will it ever appear again. All that is encountered is consumed and becomes a single flavor; there is neither pure nor impure, and the same applies to family and non-family. All that is to be eaten should be consumed mixed with the ten suchnesses. Those who desire suchness should understand the characteristics of women and worship them. The passages beginning with "gazing with passion" and so forth are clear as they are. However: The rūpiṇī is said to be the viśvavarṇā; The cumbanī is held to be the śaṅkhinī; The hastinī is likewise the lāmā; The padminī is the one who enters elsewhere; The anivartinī is known as the pīlavā; Here, the kāminī is known by the wise as the riṭhā. The individual characteristics of each of these, and the other two, are as follows: the padminī has the scent of a lotus; she has the gait of an elephant; she speaks with a sweet, pleasant voice; her fame is low or middling; her eyes are like lotus petals; her limbs are coarse; her hair is curly; her teeth are fine; her nose is small; her fingers are coarse and short; her form is peaceful; her fingers are coarse and red—this is the padminī, held to be glorious.

དེ་ནི་ཞི་བའི་ལས་ལ་སྦྱར། ། ཁུ་བའི་དྲི་ལྡན་གླང་པོ་མ། ། མཆུ་འཕྱངས་བྱིན་པ་སྦོམ་པ་དང་། ། གླང་པོ་བཟི་བའི་འགྲོས་བཞིན་འགྲོ། ། ནུ་འཕྱང་གཟུགས་རིང་སོར་མོ་རིང་། ། སྐྲ་རྩུབ་ནུ་མ་རྩུབ་པ་དང་། ། ལྟེ་བ་གེ་ སར་དབྱིབས་འདྲ་ཞིང་། ། མིག་ཕྲ་ཆང་ལ་དགའ་བ་དང་། ། གདངས་མི་སྙན་ཅིང་དགའ་བར་སྨྲ། ། འདོད་ལ་རྟག་ཏུ་གཡོ་བ་དང་། ། མཆུ་མཐུག་རོ་སྨད་སྦོམ་པ་དང་། ། རྐང་མཐིལ་མཉམ་པར་གནས་པ་དང་། ། རྟག་ཏུ་རྟག་པར་འདོད་དོན་ཅན། ། གླང་པོ་མོ་སྟེ་རྒྱས་པར་སྦྱར། ། དུང་མོ་དུང་གི་ཁ་དོག་ལ། ། བྱིན་རིང་གདོང་དབྱིབས་ཤོར་འདྲ་ཞིང་། ། བ་ཚའི་དྲི་ཅན་ཁྭ་ཡི་སྐད། ། སོར་སྦོམ་སོར་མོ་རིང་བ་དང་། ། སྐྲ་ཡང་རྩུབ་ཅིང་ཡན་ལག་རྩུབ། ། གཟུགས་རིང་མིག་ནི་འབེབས་པ་དང་། ། མགྲིན་པ་རིང་ཞིང་སོ་རྣམས་ཆོལ། ། སྣ་རིང་མཚན་སྤུ་རིང་བ་ དང་། ། རོ་སྟོད་རྒྱས་ཤིང་རྐེད་པ་ཕྲ། ། རང་ཁྱོ་ཤི་བ་དུང་མོ་སྟེ། ། དབང་གི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བཀྲ་བ་མོ་ནི་བཀྲ་ལ་དགའ། ། རྟག་ཏུ་གཟུགས་ནི་བཀྲ་བའི་མདོག། ནུ་མ་རན་ལ་སོར་མོ་འཇམ། ། གཏམ་ཉུང་ཡན་ལག་ཆུང་བ་དང་། ། སྐྲ་ཆུང་གདོང་གི་དབྱིབས་ཆུང་ ཞིང་། ། ཁྭ་ཡི་དངོས་ལ་ཁྭ་སྐད་ཅན། ། ཤ་ལ་དགའ་ཞིང་ཞེར་འདེབས་སྨྲ། ། འདོད་ལྡན་མ་སྟེ་ནག་པོའི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། པདྨ་མ་ནི་ལྷ་མོར་མཚུངས། ། གླང་པོ་མ་ནི་གནོད་སྦྱིན་མོ། ། དུང་མོ་མི་མོར་ཤེས་པར་བྱ། ། བཀྲ་བ་མོ་ནི་ཡི་དྭགས་མཚུངས། ། བྱི་ལ་མོ་ ཡང་ལྷ་མོར་མཚུངས། ། དཔུང་པ་གདུགས་དང་འདྲ་བ་དང་། ། མགྲིན་པ་རིང་ཞིང་སོ་སྟོན་པ། ། རྟག་པར་མཆུ་ནི་གཤེར་བ་དང་།

That is applied to the activity of pacifying. The elephant-like woman has the scent of semen; her lips hang down, her calves are thick, and she walks with the gait of an intoxicated elephant. Her breasts hang down, she is tall, and her fingers are long; her hair is coarse and her breasts are coarse. Her navel is shaped like a lotus stamen, her eyes are narrow, and she delights in wine. Her voice is unpleasant, yet she speaks pleasantly; she is always fickle in desire. Her lips are thick, her lower body is stout, and the soles of her feet are level. She is always intent on her desires; such is the elephant-like woman, to be applied extensively. The conch-like woman has the color of a conch; her calves are long, and the shape of her face is like a camel. She has the scent of salt and the voice of a crow; her fingers are thick and her fingers are long. Her hair is light and coarse, and her limbs are coarse. She is tall, her eyes are downcast, her neck is long, and her teeth are uneven. Her nose is long, the hair on her private parts is long, her upper body is full, and her waist is slender. She is a conch-like woman whose husband has died; she is to be applied to the activity of magnetizing. The variegated woman delights in variegation; her form is always of a variegated color. Her breasts are moderate, her fingers are soft, she speaks little, and her limbs are small. Her hair is short, the shape of her face is small, she has the nature of a crow and the voice of a crow. She delights in meat and speaks harshly; she is a lustful woman, to be applied to the activity of black magic. The lotus-like woman is like a goddess; the elephant-like woman is a yakṣī; the conch-like woman should be known as a human woman; the variegated woman is like a preta. The cat-like woman is also like a goddess. Her arms are like parasols, her neck is long, and she shows her teeth. Her lips are always moist, and...

། མིག་ནི་པདྨ་དམར་པོ་འདྲ། ། སྐྱེ་གནས་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། ། དཔྲལ་དབྱེས་རྒྱ་ནི་ཆེ་བ་དང་། ། སྐྲ་ནི་སྣུམ་ཞིང་ཡིད་ཙམ་སེར། ། གཟུགས་ (པོར་ན་,པོ་རན་)ལ་བྱིན་པ་རིང་། ། སྣ་རྣོ་སྣ་ནི་རྩུབ་པ་དང་། ། ཡན་ལག་བྱིན་འཇམ་ལག་ངར་རིང་། ། ངང་པའི་འགྲོས་དང་ངང་པའི་དབྱངས། ། མེ་ཏོག་ལ་དགའ་སྤོས་ལའང་དགའ། ། འོ་མ་ལ་དགའ་སྦྱིན་ལ་དགའ། ། ལྷ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་། ། བུད་མེད་དབང་ཕྱུག་མོ་རྣམས་ ཀྱི། ། དབུས་ན་གཙོ་མོར་གནས་པ་དང་། ། ཟས་དད་ཆུང་ཞིང་ནོར་དང་ལྡན། ། དེ་ནི་རྒྱས་པའི་ལས་ལ་སྦྱར། ། གླང་པོ་མ་ནི་གཉིས་པ་ཉིད། ། ནུ་མ་མཐུག་པོ་འཛིན་པ་དང་། གཟུགས་རིང་བྱིན་པ་སྦོམ་པ་དང་། ། མིག་ཕྲ་ཁ་ཕེལ་ཆེ་བ་དང་། ། སྐྲ་རྩུབ་རྣ་བ་འཕྱང་བ་དང་། ། སྒྲ་སྐད་འདོན་ཞིང་ མཆུ་འཕྱང་མ། ། ཡན་ལག་སྦོམ་ཞིང་མང་དུ་ཟ། ། རྟག་ཏུ་ནུས་ལྡན་འདོད་པ་དམན། ། ཚོགས་ཤིང་འདུ་བ་ལ་དགའ་ཞིང་། ། ལག་འཕྱར་ལུས་རྩུབ་སྐྲ་ཡང་རིང་། ། སོ་རིང་སེན་མོ་འཇམ་པ་དང་། ། སྣ་རིང་རྐང་མཐིལ་མཉམ་པ་དང་། ། ལྟོ་བ་འཁྱིལ་པ་བུམ་པ་ འདྲ། ། སྐད་ནི་བུམ་རྫ་ཆག་པ་བཞིན། ། ཞི་རྒྱས་གཉིས་ཀྱི་ལས་ལ་སྦྱར། ། འདིར་འདོད་མ་ཡི་ལྷ་མོ་ནི། ། མིག་གཅིག་ཞལ་མཚུལ་འོག་ཏུ་བལྟ། ། བཞིན་མདོག་ཙུ་ཏའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། དེ་བཞིན་ལུས་ཏེ་སོ་རིང་མ། ། སྐྲ་ནི་རྩུབ་ཅིང་གྱོང་བ་དང་། ། འདོད་པ་ཤིན་ཏུ་མྱོང་བར་ དགའ་བ་དང་། ། བོང་བུ་ལྟ་བུར་སྨྲ་ཞིང་འགྲོ་བ་དང་། ། སྐྲ་དཀར་ཅན་དང་དབྱིབས་སྒུར་པོ་དང་། ལག་པ་ཐུང་བ་དང་། གཟུགས་ཐུང་བ་དང་། ནུ་མ་ཆེ་བ་དང་། སྨིན་མ་མཐུག་པ་དང་། །

Her eyes are like red lotuses, her birth-place fully developed, the expanse of her forehead broad, and her hair glossy and slightly yellow. Her form is tall, her calves long, her nose sharp and prominent, her limbs supple, and her forearms long. She has the gait of a swan and the voice of a swan; she delights in flowers and incense, delights in milk and giving, and is devoted to the gods. Among the goddesses who are mistresses of women, she dwells as the chief. She has little appetite for food but possesses wealth; she is to be employed in rites of enrichment. The second is the Elephant-like woman: she has thick breasts, a tall form, and thick calves. Her eyes are narrow, her mouth wide, her hair coarse, and her ears drooping. She speaks with a loud voice, her lips are pendulous, her limbs are thick, and she eats much. She is always capable but has little desire; she delights in gatherings and assemblies. She raises her hands, her body is coarse, and her hair is long. Her teeth are long, her nails are smooth, her nose is long, and the soles of her feet are even. Her belly is rounded like a vase, and her voice is like a broken clay pot. She is to be employed in both rites of pacifying and enriching. Here, the goddess of desire has one eye and looks downward from her face. Her complexion is like the cūta flower, and likewise her body; her teeth are long. Her hair is coarse and stiff, and she is exceedingly fond of experiencing desire. She speaks and walks like a donkey; she has white hair, a hunched shape, short arms, a short stature, large breasts, and thick eyebrows.

དཔྲལ་བ་ཆུང་བ་དང་། བྱིན་པ་སྦོམ་པ་དང་། དེ་ཡིས་བརྒྱབ་ན་མི་འཆི་བ་དང་། ། ཉེ་དུའི་ ཚོགས་མི་གནས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ནག་པོའི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བརྒྱད་པ་ཀྲྀཥྞ་ས་རི་མ་ནི་མཆོག་སྟེ་ཀྲྀཥྞ་ས་རིའི་ལྟོ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ། ཀྲྀཥྞ་ས་རིའི་རྐང་པ་ལྟ་བུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཀྲྀཥྞ་ས་རིའི་མགྲིན་པ་དང་། ཀྲྀཥྞ་ས་རིའི་མིག་དང་། ། སྐྲ་ཟེར་དྲི་སྣུམ་ཞིང་ཕྲ་བ་དང་། ། སོ་ཕྲ་བ་དང་། མཆུ་ སྣུམ་པ་དང་། གཟུགས་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པའི་བཞིན་དང་། ཀུན་ནས་འཇམ་པ་དང་། མང་པོ་དགའ་བ་དང་། མང་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ཁྭའི་དབྱངས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ནོར་རྫས་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། ངག་གཡོ་བ་དང་། སེམས་ཁྲོ་བ་དང་། སྡིག་པ་བྱེད་མ་ དང་། གཞན་གྱི་མཚང་འབྲུ་བ་དང་། ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཚུལ་ཅན་དེ་ནི་དབང་གི་ལས་ལ་སྦྱར་རོ། ། འདི་དག་ནི་བརྒྱད་དུ་གྲགས་པའོ། ། ཐོད་པ་དགྲ་སྟ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་བརྒྱད་པོ་ནི་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་རིགས་ཀྱི་རིམ་པས་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་ གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། གཡོན་གཞན་དག་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཁྲག་དང་ཟླ་བར་ལྡན་པ་འཐུང་བ་ཅན་གྱི་ཐོད་པའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་གོ་འཕང་མཆོག། ཅེས་པའི་དོན་ཏེ། མཆོག་ནི་རིགས་མང་པོ་རྣམས་ཏེ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རིགས་བརྒྱ་ནི་མཆོག་ཅེས་སོ། །

A small forehead, thick calves, one who does not die when struck by her, and one who causes the assembly of kinsmen to disperse—these should be employed for black actions. The eighth, Kṛṣṇasarī, is supreme: she has a belly like a black antelope, legs like a black antelope, and likewise a neck, eyes, and hair like a black antelope. Her hair is glossy and fine, her teeth are fine, her lips are glossy, and her form is exceedingly beautiful. Her face is perfectly round, she is entirely soft, she brings joy to many, she speaks much, and her voice is like the cry of a crow. She is never separated from wealth, her speech is fickle, her mind is wrathful, she commits sinful acts, she exposes the faults of others, and she has the manner of a hungry ghost—she is to be employed for magnetizing actions. These are known as the eight. The eight signs, such as the skull and the axe, are the hand symbols of the principal deities, such as Rūpiṇī and the others, according to the sequence of families as explained. The other left hands hold a khaṭvāṅga, blood, and a skull-cup containing the moon and possessing the act of drinking. This is the explanation of the seventeenth chapter from the Śrī Heruka Cakrasaṃvara Commentary: The Abode of Sādhanas. Furthermore, that which is to be explained next is the definition of the ḍākinīs, the supreme state of the yoginīs. This is the meaning: "supreme" refers to the many families; as it is said, the hundred families are the "supreme."

གོ་འཕང་ཞེས་པ་ནི་གང་གི་མཚན་ཉིད་ ཀྱིས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལས་གསུངས་སོ། ། དེ་རྣམས་ནི་འདིར་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དམ་ཚིག་གནས་པ་རྣམས་ཞེས་པ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པའོ། ། དེས་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་པ་སྟེ། གོང་དུ་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་བསྟན་པའི་དེ་མ་ཐག་པར་ རོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ད་ནི་ལཱ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་པ་སྟེ། མདོག་མདངས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཞིང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་དབྱིབས་ཅན་ནོ། ། བཞིན་ཟླུམ་རྟག་ཏུ་སྨ་རར་ལྡན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དཔའ་བོའི་ ཆ་བླང་མ་དེར་ཤེས། ། ཞེས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། པདྨ་ཕྱག་རྒྱར་རབ་སྦྱིན་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ལག་པ་གཉིས་པདྨའི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་བའོ། ། དེ་ནས་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེ་དང་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་ལངས་པའམ་སྟན་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པས་ པང་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། མྱུར་བར་སྦྱར་བས་མེ་ཏོག་རྒྱས་པར་བྱས་པའི་ཁར་རབ་ཏུ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། ཡང་ན་རུས་སྦལ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་སྙིམ་པ་ཁ་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ནས་རུས་སྦལ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་རྒྱབ་ཀྱི་ཆར་ཐལ་མོས་བྱུག་ ཅིང་བརྡབ་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྦྱར་ནས་ནི་སོ་ཡིས་མ་མཆུ་གཟུང་བའོ། །

Regarding the term "state" (avasthā), it is taught as that which is preeminent by its very definition. These are here [described as] completely pure. "The ḍākinīs who abide in the samaya" refers to the supreme [state] of the yoginīs; it means that one should abide by that. The remainder is easy to understand. This concludes the explanation of the eighteenth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara-heruka. Now, regarding the phrase "Next, I shall correctly explain": "Next" means immediately following; it refers to the point immediately after the colors and hand-symbols were previously taught. If one asks how, it is said: "Now, of the lāmās," meaning they possess all the characteristics of qualities such as complexion and luster, and have perfectly complete forms. "Round-faced and always possessing a beard," and so forth, is clear. "Know her to be the one who takes the hero's portion" is because of their being joined as one. "One should bestow the lotus mudrā" means rotating both hands in the manner of a lotus. Then, the "lotus mudrā" is that very mudrā; by standing or sitting upon it in that manner, one should place [the consort] upon one's lap. By joining quickly, the wise should seal [her] with the mudrā that causes the flower to blossom. Alternatively, "the tortoise mudrā" refers to joining the palms. Then, "tortoise" means rubbing and striking with the palms on the surface of its back. "Mudrā" is the mudrā; having joined them correctly, one should hold the lower lip with the teeth.

གཡང་གཞི་ཞེས་པ་ནི་ཀྲྀཥྞ་ས་རིའི་པགས་པ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་གཡང་གཞི་དུང་གི་ཞེས་པ་ནི་འཇམ་ཞིང་མཛེས་པ་ཅན་གྱི་སྟན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྤྱི་བླུགས་ ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཐོད་པར་བཤད་དོ། ། ཡང་སྤྱི་བླུགས་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ལུས་ལ་གསུངས་ཏེ། ལག་པ་གཉིས་མགྲིན་པར་བཅིངས་ཏེ་བསྡམས་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འཁྱུད་དེ་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་ཞེས་པ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བར་སོ་སོར་གསལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱའི་ལན་ནི་ དེ་ལྟ་བུ་གསུངས་སོ། ། ཚེས་བཅུའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཚེས་བཅུ་ཞེས་པ་ནི་ཚེས་བཅུའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་པདྨ་རྒྱས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་འབར་བའི་སེམས་གང་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མཉམ་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་པདྨའི་ མཚན་ཉིད་ལ་འགྱུར་རོ། ། མཆུ་འཕྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསལ་ལོ། ། མདུང་ཞེས་པ་ནི་སོར་མོ་གཅིག་བསྒྲེང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པའོ། ། ཡང་ན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉེ་བར་བརྟན་པོར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་གནས་ལ་གར་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྟན་ཅིང་བརྟན་པར་འཁྱུད་དེ་འོས་བཏབ་ པས་འཆིང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མངོན་པར་རབ་ཏུ་གོམས་པས་བསྐོར་ན་གླང་པོ་མའི་བདེ་བ་གྲུབ་པ་ལ་བྱའོ། ། བཅུ་བཞི་དེ་ཡི་ཚེས་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་གསལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་ནུས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་ གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པས་བརྡ་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། །

"Carpet" (g.yang gzhi) refers to the manner of holding the skin of a black antelope (kṛṣṇasāra). "That carpet of conch" should be understood as a soft and beautiful seat. "The water-pot" (spyi blugs) is explained as a skull-cup. Furthermore, "the water-pot itself" is said to be the body; with both hands bound and tied at the neck, one embraces in the vajra posture. Regarding the "response to the mudrā," it is that which becomes clearly manifest according to the mudrā; such is the response to the mudrā as it has been taught. The phrase "on the tenth day" and so forth is clear. Then, "the tenth day" refers to the nature of the tenth day: whatever mind is intensely blazing upon the blooming lotus found as it is, and whatever is the glorious, equanimous mind—that becomes the characteristic of the lotus. "Hanging lips" and so forth are clear. "Spear" refers to the mudrā of extending a single finger. Alternatively, having firmly established the vajra, remaining in the vajra posture, and having clearly demonstrated that very dance, one embraces firmly; by striking with the mudrā that binds, if one circles with thorough familiarity, it is for the accomplishment of the bliss of the "elephantine" (glang po ma). "The fourteenth is its lunar day" and so forth is clear in meaning: it means one should make offerings according to one's ability. These are the explanations of the nineteenth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Then, "thereupon" and so forth indicates the signaling to be performed with the left hand.

བརྡས་ནི་ཐབས་དང་གཅིག་ཏུ་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གིས་ཡང་དག་སྤུན་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་ཆ་ བླང་བར་ཤེས་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཇི་སྲིད་སྨྲས་པ་དེ་དག་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ ལ་སོགས་པས་ནི་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྨྲ་བའོ། ། གསང་ཆེན་མཚན་ཉིད་ངས་བཤད་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། ངས་བཤད་བྱ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་བཤད་པ་འདི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་སླ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོས་དངོས་ གྲུབ་གང་ཡང་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་དག་ནི་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་མོ་གང་ཞིག་སྤྱི་གཙུག་རེག་བྱེད་ན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསུངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་པས་གསལ་ལོ། ། འདི་ དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རབ་བཤད་པ། ། ཡན་ལག་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ། རབ་ནི་མཆོག་སྟེ་གང་གིས་རྣལ་ འབྱོར་མ་རྣམས་མགུ་བར་བྱེད་པ་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་འདིའི་ཕྱིར་ནའོ། ། ཁྱད་པར་ཏེ་ཞེས་པ་འདི་ནི་ལག་པ་སྤྱི་ལས་ཁྱད་པར་ནི་སོར་མོའོ། ། གང་ཞིག་ཤེས་ན་སྤུན་དང་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །

The term saṃketa (symbol/sign) means to act in unison with the method. "By which one knows the true siblings and likewise the portions to be taken" means the purpose of becoming intensely attached to one another. "Whatever has been spoken, that is to be done" means that these are the actions to be performed. This concludes the explanation of the twentieth chapter from the Sādhana-paṭala-nāma-ṭīkā (The Commentary on the Sādhanas, titled "The Abode"), a commentary on the glorious Śrī-Cakrasaṃvara. Then, with the words "Next..." and so forth, the characteristics of the great secret are spoken. Regarding the line "I shall explain the characteristics of the great secret," the phrase "I shall explain" refers to Vajradhara. By the power of great compassion, this explanation makes the method easy for yogins, so that practitioners may achieve any siddhi (accomplishment). Therefore, these are the characteristics of the great secret, because they are not within the sphere of experience of the hearers (śrāvaka) and others. "Whichever woman touches the crown of the head," and so forth, is clear as it was spoken. This concludes the explanation of the twenty-first chapter from the Sādhana-paṭala-nāma-ṭīkā, a commentary on the glorious Śrī-Cakrasaṃvara. Then, furthermore, "I shall explain the distinctions of the limb-mudrās." Regarding this, "excellent" (rab) means supreme; it is the great secret characteristic by which the yoginīs are pleased. "Distinctions" (viśeṣa) refers to the fingers, which are the specific parts of the hands. "Whoever knows [this] becomes a sibling," and so forth, is exactly as it was spoken.

འདི་དག་ནི་དཔལ་ ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་ཏེ་གསལ་ལོ། ། ས་ནི་བཞི་པོ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་སྟན་ལས་ ལངས་ལ་དམ་དུ་འཁྱུད་ཅིང་འོས་གདབ་ཅིང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། བཞིན་གྱི་སྨིན་མ་རྟག་གཡོ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ངོ་ཚ་བས་སོ། ། བསྒྱུར་བར་སླར་ལོག་ཅེས་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་བདེ་བར་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་ བསྐོར་ཞིང་རྣམ་པར་འཁྱིལ་པ་ནི་སྣ་དབུགས་རྒྱུ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་བཟློག་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་དྲངས་པས་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ལ་གནས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་སྦར་བས་སྔགས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འདྲ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ ན་བདག་དང་གཞན་དུ་ཀུན་དུ་རིག་པའི་རྟོག་པ་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཐིམ་ཞིང་དེ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཕྱིར་ནི་དེ་ལོག་ན། ། སྔར་སྨྲས་པས་ནི་སླར་གདོང་ཕྱོགས། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་མྱོང་བ་དྲན་ པའོ། ། ཁྱིམ་བདག་གི་ནི་ཞེས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། མེ་ལོང་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བཅས་པའམ། ། ཞེས་པ་ནི་བྷ་གའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་བསྒོམ་པའོ། །

These are the explanations of the twenty-second chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Śrī-Cakrasaṃvara-heruka. The passage beginning with "Then" and so forth is clear, as it is exactly as it was taught. Regarding the line "Having prepared the four grounds," this means that after rising from the seat, one should embrace firmly, offer praise, and make offerings. "The eyebrows of the face constantly moving" refers to a slight sense of bashfulness. "Returning to the transformation" means the sense of achieving supreme bliss. How so? The bodhicitta, completely circling and swirling, is turned back from the flow of the breath; by perfectly drawing forth great bliss, the emptiness residing in the center of the navel maṇḍala is ignited. Thus, the practitioner becomes equal to the three worlds. How so? The conceptualizations that perceive self and other—the earth, water, fire, wind, and space—all dissolve into one in that very instant, and there is no attachment to them. "If it should turn back" means that, as previously stated, one turns the face back again. This refers to the recollection of the bliss experienced by oneself. "Of the householder" is clear. "With the mirror and the vajra" refers to the vajra residing in the center of the bhaga; one should meditate on it as being utterly empty, equal to space.

མ་རིག་པའི་སྐྱོན་གློ་བུར་བའི་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་རྟོག་པ་ཉིད་ཀུན་དུ་ བྱུང་བ་ཙམ་དང་བྲལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་དག་པའི་སེམས་ནི་མེ་ལོང་དང་འདྲ་བར་བལྟའོ། ། མེ་ལོང་རལ་གྲི་གདོང་བཅས་པའམ། ། ཞེས་པ་ཡང་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་དག་ཅིང་གསལ་བའི་ཆོས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི་རལ་གྲི་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ རྣམས་གཅོད་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རྣོན་པོར་འཇུག་པས་སོ། ། རྒྱལ་མཚན་ཞེས་པ་ནི་རྒྱལ་མཚན་ལྟ་བུར་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བཏེག་པའོ། ། མདུང་ཐུང་ཞེས་པ་ནི་མདུང་ལྟ་བུ་སྟེ་རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་འབུགས་པའོ། ། མེ་ལོང་དག་གིས་ཁ་སྦྱར་དུ། ། ཞེས་པ་ལ། ཁ་སྦྱོར་ནི་ཐོག་མའི་བདེ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། མཚན་མའི་གཟུགས་དབྱིབས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། རལ་གྲི་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། མདུང་རྣམས་ཇི་ ལྟ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱེ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། རལ་གྲི་དང་མདུང་ནི་ནས་འབྲས་ཙམ་གྱི་ཚད་དོ། ། འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་སྲན་མའི་ཚད་ཙམ་མོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་ སོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་རང་གི་མཚན་མ་རྣམས་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་སྟོན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་སྦྱོར་བར་གྲུབ་པའི་རོལ་པ་བཟང་པོས་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །

The mind, which is naturally luminous and pure, free from the mere arising of conceptualization itself—the adventitious defects of ignorance—is to be viewed as being like a mirror. Regarding the phrase "a mirror, a sword, and a face," the sky-like phenomena that are pure and clear like a reflection are the "sword," because it cuts through the afflictions and engages with the welfare of sentient beings with sharpness. "Victory banner" means being uplifted by merit like a victory banner. "Short spear" means being like a spear, piercing the afflictions with a one-pointed mind. Regarding the phrase "joined by mirrors," "union" refers to the yogi who clearly manifests the suchness of primordial bliss. "The forms and shapes of the signs should be known" refers to the vajra, wheel, jewel, lotus, sword, double-vajra, victory banner, and spear, exactly as they are. These are the families of the Tathāgatas and the divisions of the Tathāgata family; the vajra, victory banner, sword, and spear are the size of a barley grain. The wheel, jewel, lotus, and double-vajra are the size of a pea. Akṣobhya and the others should be meditated upon in their respective order, with the mind demonstrating the application of the subtle maṇḍala wheel in the center of their own five-colored signs. Through the excellent play of the accomplishment of the mudrā application, the siddhis are attained.

འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་ གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྐད་ནི་གཞན་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞེས་པ་ནི་སྐད་ཀྱི་བརྡ་སྟེ། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། བརྡ་ཞེས་པ་ནི་བརྡ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། པྲོ་ཏཾ་གཱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་པས་གོ་སླའོ། ། སྐད་དེ་དག་ལ་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དོན་ཀུན་ལ་ནི་འདོད་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་དག་ལ་བརྒྱད་པོ་མཐར་སྦྱར་གསུངས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་བརྒྱད་པའི་མཐའ་ནི་ཡི་གེ་ཧའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཡི་གེ་ཨུ་ དང་ཐིག་ལེར་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དེས་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་པཱི་རེ་ཤཱ་ཡ། མ་ཧཱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསལ་ལོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་ བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའོ། ། རིམ་དང་རིམ་བཟློག་པའི་ཞེས་པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། སྟེང་འོག་དངོས་གྲུབ་རྟག་ཏུ་སྟེར། ། ཞེས་པ་ནི་འོག་ཅེས་པ་ནི་ས་འོག་ལ་སོགས་པ་ གང་ཅུང་ཟད་ཡོད་དོ་ཅོག་གོ། ། སྟེང་ཞེས་པ་ནི་སྟེང་གི་དངོས་གྲུབ་སྟེ།

These are the explanations of the twenty-third chapter from the Sādhana-paṭala-nāma-ṭīkā (The Commentary on the Sādhanas, titled "The Abode") of the glorious Śrī-Cakrasaṃvara-heruka. Then, regarding the phrase "by means of other languages," this refers to linguistic conventions, specifically the distinctions between the various dialects of different regions. "Convention" (saṃketa) refers to the samaya-mudrā of the yoginīs. The terms such as protaṅgī and so forth are easy to understand as they are exactly as they were taught. The yogin should have no doubt regarding the application of those languages. These are the explanations of the twenty-fourth chapter from the Sādhana-paṭala-nāma-ṭīkā of the glorious Śrī-Cakrasaṃvara-heruka. Then, regarding the phrase "desiring all objects" and so forth, the meaning is that these eight are said to be applied at the end. In that context, the end of the eighth is the letter ha. That itself should be endowed with the letter u and the bindu. Thus, it becomes: oṃ namo bhagavate vīreśāya mahā... and so forth, which is clear. These are the explanations of the twenty-fifth chapter from the Sādhana-paṭala-nāma-ṭīkā of the glorious Śrī-Cakrasaṃvara-heruka. Then, regarding the phrase "there is nothing else" and so forth, this refers to the great self, the glorious Śrī-Cakrasaṃvara-heruka. Regarding the phrase "in forward and reverse order," one should train in the sequence accordingly. "Always bestowing the accomplishments of above and below": "below" refers to whatever exists in the subterranean realms and so forth. "Above" refers to the accomplishments of the upper realms.

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཕོ་ཉ་མ་ཞེས་པ་ལ། ཕོ་ཉ་མ་དང་འདྲ་བས་ཕོ་ཉ་རྣམས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་སྟེར་བར་གནས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དགའ་བའི་ གཟུགས་ཅན་ནོ། ། བདག་གི་ཕོ་ཉ་མ་ཞེས་པ་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་མངོན་དུ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མའོ། ། ཀུན་འགྲོ་ཞེས་པ་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དོན་སོ་སོར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། རྟག་པར་འཁྱུད་ཅིང་འོ་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱིན་ པར་བྱ་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་ཁྱད་པར་ཕྱིར། ། ཞེས་པ་འདི་དག་ལ་གནས་ནི་ས་གཞིར་གསུངས་པ་སྟེ། གནས་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་གི་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གསུངས་སོ། ། གནས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དགའ་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱལ་པོ་གང་ན་གནས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་མཆོག་གི་པདྨ་ནི་གནས་ཏེ། ཁྲག་དང་ག་པུར་གྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་ན་དེར་ཙུམྦ་ན་བྱ་ཞིང་ལྕེ་རྩེ་(བ་སྒྲིལ་,བསྒྲིལ་)བས་བྲུད་ཅིང་ཆང་གིས་འཐུང་བ་དང་ལྡན་པས་ན་སེམས་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་རོལ་པར་ བྱའོ། ། ཇི་སྲིད་རྣལ་འབྱོར་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། ཞེས་པས་ནི་དགའ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། བཅིང་བ་དང་རྩེ་བ་དག་གོ། ། དེ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡང་གསུངས་པས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ཏེ། རང་བཞིན་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དེ་དང་མཐུན་པས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ལས། ། གཞན་དུ་ནམ་ཡང་མི་བྱའོ། །

This is Mahāmudrā. Regarding the term "messenger" (dūtī): because she is like a messenger, she is called a messenger; she is the embodiment of non-dual joy who abides in the certain bestowal of all the perfections of awakening. "My messenger" refers to the woman with whom one practices and engages in union. "All-pervading" means she accomplishes the welfare of fortunate sentient beings. "Always embrace and kiss" and so forth means that one should bestow [these acts] at all times. Regarding the phrase "for the sake of the excellence of the yogic abode," "abode" is said to be the ground; "abode" is also said to be the maṇḍala of the supreme lotus. "Abiding" refers to the great bliss where the king, born from non-dual joy, resides. Therefore, the supreme lotus is the abode. Because it is distinguished by being completely filled with blood and camphor, one should perform the cumbana (kissing) there, and by licking with the tip of the tongue and drinking the wine, the mind should be made intensely joyful. Then, through the perfect union of the vajra and the lotus, one should sport. The phrase "as long as the yogic assemblies" is as explained in the treatises on joy, referring to binding and playing. Such [practices] are also taught by Vajrasattva for the sake of thoroughly accomplishing awakening. One should understand the characteristics of each individual nature and bestow [the practice] in accordance with that. "From the essence of all truth, one should never act otherwise."

དེ་ནས་མ་དང་བུ་མོ་ཆ་བླང་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། གང་གི་རྟག་ཏུ་སྔགས་སྦྱིན་པ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ ཡེ་ཤེས་སྦྱིན་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ནི་རྒྱུད་རྣམས་ལ། ། རྙེད་དཀའི་དམ་ཚིག་རྣམས་བཤད་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་ལས། ། རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ནི་གཞན་མེད་དོ། ། ཞེས་པ་ནི་གང་གསུངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་ལས་ གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཡུམ་སློབ་དཔོན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་མའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་བརྙས་མི་བྱ་ཞིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ལྷ་གཞན་ལ་ནི་ཀུན་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཐབས་སུ་སྦྱོར་བའི་མཆོག་འདི་བོར་ནས་གཞན་ལའོ། ། ཀུན་སྦྱོར་བར་ཞེས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་ལ་སྦྱོར་བ་ལྷག་པའི་ལྷ་ལས་གཞན་པར་ཀུན་དུ་འདོད་པའོ། ། དེ་ནི་གང་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྨོངས་པ་སྟེ་དམུས་ ལོང་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མང་པོས་གདུངས་པ་ཧ་ཅང་ཡང་ཆེས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་སྲིད་དང་བྲལ་ནས་མི་ཐ་མལ་པར་གྱུར་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལྷ་མོ་གཞན་དང་ཀུན་སྦྱོར་བ། ། ཞེས་པ་ལ་ཀུན་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་མང་པོར་རོལ་པ་ལ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་ པར་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་རིགས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པར་སྦྱར་བའོ། ། མི་མོའི་སྤྱོད་དང་གཙུབ་ཤིང་དུ། ། ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་སྟེ།

Then, the meaning of "the mother, the daughter, the consort," and so forth, is exactly as it appears. "Whoever always bestows the mantra" means that by means of such mudrās of theirs, the wisdom of insight is bestowed. "In the Yoga Tantras, the samayas that are difficult to find shall be explained" is clear. "From the glorious Heruka himself, there is no other supreme yoga" means that all that was spoken is nothing other than the practice of the yoga of the glorious Heruka. Therefore, it is said, "the mother of yoga is the ācārya"; the ācārya of yogins is the mother of yogins. For that reason, it is said, "one should not despise her," and so forth. "Engaging with other deities" means that having abandoned this supreme method of engaging in great compassion and supreme joy, one engages with others. "Engaging" means that for the sake of accomplishment, one desires to engage with a deity other than the iṣṭadevatā (chosen deity). Such a person, desiring accomplishment, is utterly deluded and is like a blind man. Such a person is tormented by many sufferings to an extreme degree, like a king who, having been separated from his kingdom, becomes an ordinary person. "Engaging with other goddesses"—here "engaging" is said to mean sporting in many ways; it is the equal engagement with all families by means of a non-conceptual mind. "In the conduct of women and the fire-drill" refers to the thorough union of the two organs.

རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་བསྡུ་ཞིང་ཡང་དག་པའི་སྙིང་པོ་གང་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཁྱབ་ བདག་གོ། ། ཚངས་སྤྱོད་དེ་བཞིན་བསམ་གཏན་དང་། ། ཞེས་པ་ལ། ཚངས་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དྲན་པའི་སྦྱོར་བ་མ་སྤངས་པའོ། ། དེ་ཡང་བདེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བླ་ན་མེད་པའི་དམ་ཚིག་ལ་སྤྱོད་པ་འཛིན་ཅིང་བརྟགས་པ་སྟེ། བྱང་ ཆུབ་པ་སྒྲུབ་པ་པོས་རྟག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པར་གནས་ལ་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་བ་འདྲ་བར་སྦྱོར་བས་མི་གཞོམ་མོ། ། དེས་ན། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་གཞོམ་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ། གོ་འཕང་མཚུངས་པར་མ་མཐོང་ངོ་། ། རྒྱུ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་རྒྱུའམ་གཏན་ཚིགས་མེད་པས་ན་དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པ་སྦས་ཤིང་གང་ལ་སྤྱོད་པ་ མིང་ཙམ་ཡང་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་ཞིང་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཁྭ་སོགས་ཕོ་ཉ་བརྒྱད་པོ་ལ། ། དྲོད་དང་དད་པ་འཕེལ་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི་འདོད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེར་བར་ངེས་པ་སྟེ། ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ ལམ་དུ་གནས་པའོ། ། དད་པ་ཙམ་གྱིས་བླང་བྱ་ཡི། ། ཞེས་པ་ལ། དད་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་དད་པའི་རྒྱུས་ཆོས་སྟོན་ལ། དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་བརྟག་པའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་པ་ལས།

The pervasive lord is that in which all the sense faculties, such as the ear and so forth, are comfortably gathered and in which the authentic heart mantra is practiced. Regarding the phrase "celibacy, likewise concentration": "celibacy" refers to the application of mindfulness that does not abandon the transformation into emptiness. Furthermore, it is the maintenance and examination of the practice of the unsurpassed samaya, which is the purity of the path of bliss and suchness; the practitioner of awakening should always understand this, and while abiding in the authentic state, should accomplish awakening. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "common to all tantras": this refers to the Action, Performance, Yoga, and Unsurpassed Yoga tantras and so forth. Because they are applied similarly to the nature of the Great Yoga Tantra, they are not to be destroyed. Therefore, it is said: "One should not destroy without cause." This means that one does not see the levels as being equal. Since there is no cause or logical reason for those various causes, the conduct of the samaya should be kept secret; one should not even give its name to anyone, but should explain it to fortunate sentient beings. Regarding the phrase "for the eight messengers, such as the crow, increasing warmth and faith": this is certain to bestow the excellence of the suchness of desire, and one abides on the all-pervasive path of awakening. Regarding the phrase "to be taken by faith alone": "by faith alone" means that through the cause of faith, the Dharma is taught, and through the cause of insight, suchness is realized. As it is said in the second King of Examinations:

ཉ་ཕྱིས་ཀྱིས་མིན་ལག་པས་མིན། ། རིག་པ་ལྕེ་ཡིས་མྱོང་བྱས་ན། ། ཚེ་རིང་ནད་ཀྱང་མེད་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི། ། བློ་ལྡན་མཐེའུ་ཆུང་བསྐྱོད་པར་ནི། ། ཞེས་པ་སྟེ། མཐེའུ་ཆུང་ཞེས་པ་ནི་མཐེའུ་ཆུང་སྟེ་སོར་མོ་ཐ་མའོ། ། དེས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བ་ནི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ཡང་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་མའི་སྐྱེ་གནས་ སུ་བཅུག་པ་ལས་བྱུང་བ་ལྕེས་བླངས་ན་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་འགྲུབ་པར་བྱེད་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དམན་པ་དང་། འབྲིང་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འདི་དག་གི་དབྱེ་བའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་ མཆོག་གི་འགྲེལ་བ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི་སྤྱོད་པའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ནི་མིའི་རུས་པའི་ཕྲེང་ བ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པའོ། ། མཚན་ཉིད་དབྱེ་བར་ཤེས་བྱ་ན། ། ཞེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ བརྒྱད་པོ་ཡོངས་སུ་བསལ་ཏེ།

"Not with a shell, nor with the hand; if experienced with the tongue of awareness, one will have long life and be free from disease." Thus it is said. Regarding the cause for generating primordial wisdom (jñāna): "The wise one should move the little finger." Here, "little finger" refers to the smallest finger. "Moving" means stimulating it. Furthermore, if one takes with the tongue that which arises from placing [the substance] into the birth-place of a twelve-year-old girl, it accomplishes the attainment of the essence-elixir (rasāyana) and is thus the cause for generating great bliss. "The practice abides in three ways" refers to the classification of practitioners into the inferior, the middling, and the supreme. This concludes the explanation of the twenty-sixth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Next, the twenty-seventh chapter is taught by the passage beginning with "the conduct of the observance" (vrata-caryā). In that context, "conduct" refers to the modes of behavior. "Observance" refers to being adorned with ornaments such as garlands of human bone. "Hero" (vīra) refers to the yogi. Furthermore, what is that? It is the practice of all yoginīs. "One should know the characteristics and divisions" means that one should understand the aggregates (skandha), elements (dhātu), and so forth, as being like an illusion, and having completely eliminated the eight worldly concerns.

ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོན་པོ་དཔལ་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་བཞི་པོ་གསང་བ་ལ་རྗེས་སུ་སྤྱད་པར་བྱ་ཞིང་ལུང་དང་མི་འབྲལ་བར་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཚན་མ་གསིལ་བྱེད་དང་། ལྷུང་བཟེད་ དང་། ཆོས་གོས་དང་། ཆུ་ཚགས་རྣམས་བཅང་བར་བྱའི། བསླབ་པ་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ལྷག་པའི་ལྷ་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་ བྱུང་བ་དང་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་གཞིག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དྲག་པོ་འཇིགས་པའང་འཇིགས་པར་མཛད་པ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་རལ་པ་ལ་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་རལ་པ་ཆེན་པོ་འཕུངས་པའི་སྟེང་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ ཅན། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་ཅིང་། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་དང་། སྟག་གི་པགས་པའི་སྨད་གཡོགས་ཅན། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་ཤིན་ཏུ་གནས་པ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་མཛད་ཅིང་འདོད་པ་དང་གཏི་ མུག་ལས་བྱུང་བའི་ཕྲག་དོག་དུས་མཚན་མོ་འོག་ཏུ་གཟིར་བ་སྤྱན་གསུམ་དང་མགྲིན་པ་བཞི་ལ་ཞལ་བཞི་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དཔལ་སྐྱ་དང་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུའི་ཞལ་རྣམས་གྱེན་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ ཕག་གདོང་མ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་དགའ་བའོ། ། ཕྱག་གཞན་རྣམས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། གསིལ་བྱེད་དང་། ལྷུང་བཟེད་དང་། གསལ་ཤིང་དང་། ཞགས་པ་དང་།

Having prostrated to the glorious Vajrācārya, the protector of all, those possessed of great intelligence should practice the four secrets and, without being separated from the scriptures, maintain the signs of the ascetic qualities: the mendicant’s staff, the alms bowl, the religious robes, and the water filter. A yogin who is devoid of these trainings will engage in the conduct of a Buddhist heretic. Such an apprehension of the perfection of wisdom is the single supreme deity. Arising from the wisdom of emptiness and born from the destruction of all that is malevolent, he is the Great Blue One, of fierce and terrifying transformation, who strikes fear even into the fearful. With his fangs slightly bared, his matted locks adorned with a crescent moon, and a crossed vajra atop his great mass of hair, he is beautifully adorned with a garland of skulls and all ornaments perfectly complete. Wearing a lower garment of tiger skin, he stands firmly in the half-lotus posture. Terrifying all malevolent beings, he tramples beneath him the night of envy born from desire and ignorance. He has three eyes and four faces with four necks. His faces—white, yellow, red, and green, like the sky—are gazing upward. With his two hands holding a vajra and a bell, he is in union with Varāhī, in non-dual bliss. In his other hands, he holds the wheel of Dharma, the mendicant’s staff, the alms bowl, the impaling stake, and the noose.

ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མགོ་བོ་དང་། ཅང་ཏེའུ་དང་། ཕྱག་ གཞན་གཉིས་ན་ཆོས་གོས་དང་མིའི་པགས་པ་བསྣམས་པའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། ཕག་རྒོད་མོ་ནི་ཁ་དོག་དམར་མོ་གཅེར་བུ་སྤྱན་གསུམ་པ་སྐྲ་གྲོལ་བ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འབར་བའོ། ། གཡོན་པ་ན་སའི་ལྷུང་བཟེད་དང་ལྡན་པའོ། ། གཡས་པ་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱངས་ཀྱི་སྒྲ་འཁྲོལ་བའི་ ཅང་ཏེའུའོ། ། བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཉམ་པར་འཁྱུད་པ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་དགྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་ལ་གདོལ་པ་མོ་དང་། སྨེ་མོ་དང་། ཚོས་མཁན་མ་དང་། སྦོས་མོ་དང་། ཤན་པ་མོ་དང་། རི་ཁྲོད་མ་དང་། ཉ་འཆོར་མ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྔོན་པ་མོའོ། ། སེར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དུད་ཁ་དང་། ཁྲ་བོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། བརྒྱད་པ་ནི་དཀར་པོ་སྟེ། རིམ་དང་རིམ་ལས་བཟློག་པར་རོ། ། ཚུལ་རྣམས་ནི་བཞད་པ་དང་། ཞི་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། སྒེག་པ་དང་། གཤེ་བ་ དང་། སྨྲེ་བ་ལྟ་བུ་དང་། དྲག་པོ་དང་། ཁྲོ་བ་དང་། ཉམས་དེ་རྣམས་འཛིན་པའོ། ། ཕྱག་ན་ཁར་གསིལ་ལྷུང་བཟེད་དང་། ཅང་ཏེའུ་གྲི་གུག་འཛིན་པའོ། ། སྒོ་བ་བཞིའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཁྲོ་མོའི་ཚུལ་དུ་དགོད་པ་སྟེ། དེ་བཞིའི་མཚན་ཀྱང་འདི་ལྟ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀའི་འོད་དང་། རྡོ་རྗེ་གཏུམ་ མོ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྲིན་མོ་ཉིད་དང་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་དྲག་མོའི་ཚུལ་ཅན་གདུལ་དཀའ་ཐམས་ཅད་ཟ་བར་མཛད་པའོ། ། ཁ་དོག་ནི་ཐལ་ཀའི་མདངས་དང་། ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་སྟེ་ཆེར་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། ལྷུང་བཟེད་ དང་།

These are the hooks. Likewise, [the hands] hold a head, a hand-drum, and in the other two hands, they hold a dharma robe and a human skin. The sow-faced goddess is red in color, naked, with three eyes, loose hair, and blazing with all ornaments. In her left hand she holds an earthen alms bowl; in her right, a hand-drum that resounds with the melody of the dharmadhātu. The two calves embrace in union, which is the great bliss of joy through great compassion. On the petals in the east and so forth are Caṇḍālī, Śabārī, Dhanyā, Pukkasī, Mātaṅgī, Śavarī, Matsyā, and likewise Vyāghrī. Their colors are yellow, blue, red, smoke-colored, variegated, red, green, and the eighth is white, arranged in reverse order of the sequence. Their manners are laughter, peace, compassion, charm, scolding, lamentation, ferocity, and wrath; they assume these moods. In their hands, they hold a mendicant’s staff, an alms bowl, a hand-drum, and a curved knife. The characteristics of the four gatekeepers are that they are arranged in the manner of wrathful goddesses; their names are as follows: Heruka-prabhā, Vajra-caṇḍī, Vajra-rākṣasī, and likewise Vajra-bhairavī. They are of a fierce nature and devour all those who are difficult to subdue. Their colors are ash-colored, green, red, and blue, and they act to inspire great terror. [They hold] an alms bowl...

ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཁར་གསིལ་ནི་ཕྱག་གཡོན་ནའོ། ། གཡས་པ་ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ཅང་ཏེའུ་འཛིན་པ་ཕྲག་པ་གཡོན་དུ་ཆོས་གོས་བཀལ་བའོ། ། ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྟེང་ན་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་བཞུགས་ པ། དབུ་སྐྲ་གྲོལ་ཞིང་གཅེར་བུ་མའོ། ། བསོད་སྙོམས་པ་དང་། ཆོས་གོས་གསུམ་པ་ཅན་དང་། དེ་ནས་ཟས་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་དང་། ཅོག་པུ་པ་དང་། ཇི་ལྟ་བའི་སྟན་གཅིག་པ་དང་། ། བླ་གབ་མེད་པ་དང་། ཤིང་དྲུང་བ་དང་། དགོན་པ་བ་དང་། དུར་ཁྲོད་པ་དང་། ཕྱག་ དར་ཁྲོད་པ་དང་། གཞི་ཇི་བཞིན་པ་དང་། ཕྱིང་པ་པ་རྣམས་ཏེ། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་། དམ་པའི་ཆོས་འདུལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རབ་ཏུ་ དགའ་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དགའ་ཞིང་མཛེས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མངོན་པར་སྤྱོད་ཅིང་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བྱས་ནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མངོན་པར་རོལ་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་ཀཾ་ཨཱཿཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཁ་ཟས་རྣམས་རབ་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་སྤྱོད་པ་ནི་བྱ་བ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། བྷུ་སུ་ཀུའི་སྤྱོད་པ་ནི་བྷུ་སུ་ཀུ་སྟེ་ཟ་ཉལ་འཆག་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པའི་རིམ་པས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ འདིའི་རིམ་པ་ནི་འདི་སྟེ། བྷུ་ཞེས་པ་ནི་ཁ་ཟས་ཏེ།

The khaṭvāṅga and the mendicant’s staff are in the left hands. In the right hands, they hold the wheel of Dharma and the hand-drum (ḍamaru). The religious robes are draped over the left shoulder. All have one face and four arms, are adorned with every ornament, and sit in the half-lotus posture upon hungry ghosts. Their hair is loose and they are naked. They are the yoginīs who are the purification of the twelve ascetic practices (dhūtaguṇa): the alms-seeker, the wearer of the three robes, the one who does not accept food after the meal, the sitter, the one who uses a single seat, the one who stays in the open air, the one who stays at the foot of a tree, the forest-dweller, the charnel-ground dweller, the wearer of rags from a dust heap, the one who stays wherever he happens to be, and the one who wears felt. These twelve ascetic practices are the pure forms of the yoginīs. Furthermore, they are those who take great joy in the twelve branches of the excellent speech and the discipline of the sublime Dharma Vinaya, and who are beautiful with the joy of great compassion. Engaging in and following along with them, one should perform the vajra-consecration and, through their shared play, bring about the bliss of Mahāmudrā and perform the recitation: OṂ ŚRĪ MAHĀSUKHA VAJRA HE HE KAṂ ĀḤ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. The practice is to thoroughly enjoy the samaya foods; this is the conduct of a Buddha. The conduct of the bhūsuku is to practice according to the sequence of the three: eating, sleeping, and walking. Regarding that, the sequence is as follows: "Bhū" refers to food.

འདུ་འཛི་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་དེ་ཙམ་ཞིག་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་པས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། ། སྡུག་བསྔལ་བསྟེན་པས་ནི་འདི་དག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བསམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། སུ་ཞེས་པ་ནི་ཉལ་བ་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་ལ་ མ་རིག་པས་ཉེ་བར་མཚན་པའི་སྡེ་དཔུང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དགེ་བའི་དངོས་པོར་མངོན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དྲི་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་མངོན་དུ་བྱས་ལའོ། ། ཀུ་ཞེས་པ་ནི་འཆག་ཏུ་འགྲོ་བ་སྟེ། བཤང་གཅི་ཙམ་ཞིག་འདོར་ དུ་ཕྱིན་ལ་འདུ་འཛི་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ། དེ་འོད་གསལ་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་ཡུལ་དང་དབང་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ཏུ་ནི་བསམ་པར་མི་བྱའོ། ། གྲོང་དང་གྲོང་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་རྒྱུ་བར་བྱའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་པར་ ཞེས་པ་ནི་དེ་ནས་ཕོ་ཉ་མོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་སྤྱོད་པ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། བདག་གིས་ཀྱང་ལམ་ཀར་ཕོ་ཉ་མོ་མཐོང་ན་དེ་བཞིན་འདུའོ། ། དེ་ལས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་མཆོག་གི་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཡུན་རིང་ རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་མྱུར་དུ་བདེ་བར་ངེས་པར་འཐོབ་བོ། ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་དགེ་བའི་རྩ་བས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཚན་ཉིད་འདིས་རྟག་ཏུ་བསམ་གཏན་ལ་སྦྱར་ན་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་བརྟན་པར་འགྱུར་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་གནས་ པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་དོ། །

Having completely abandoned distractions, one should practice by recollecting only that much; by relying on suffering, these things are not to be contemplated even slightly. "Su" refers to lying down, wherein those consciousnesses—characterized by the host of factors such as ignorance—are to be manifested as virtuous entities. Furthermore, they are to be manifested as having a nature that is naturally luminous and stainless. "Ku" refers to going for a walk; having gone to discharge excrement or urine, one should completely abandon distractions and meditate solely on that luminosity. One should not contemplate the nature of bodily sensations, objects, or the sense faculties. Regarding the phrase "from village to village" and so forth, one should wander if weariness arises. Regarding "practicing the ascetic observance" (vrata), it is the practice of the Buddha’s ascetic observance by one possessing the observance, characterized by the messenger (dūtī). If I see a messenger on the path, I shall likewise join with her. From that, the supreme, unsurpassed state of Mahāmudrā, awakening itself, will be swiftly and certainly attained in bliss without taking long. Furthermore, this is through the root of virtue that is naturally luminous. If one always applies oneself to concentration through this characteristic of yoga, the precious mind will become stable, and the blessing of the Buddha’s awakening will be firmly established.

ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་མ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་མཛེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མིག་གི་དཀྱུས་རིང་བ་རྙེད་ན་གཟུང་སྟེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོས་ཐུན་མཚམས་བཞི་རུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱ་ཞིང་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་ན་ཟླ་བ་དྲུག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ ཐམས་ཅད་འཐོབ་པར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། རྟག་ཏུ་སྤྱད་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོར་ཞུགས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ། རིགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྤྱད་ཅིང་གཅིག་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ཡིས་དག་པ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ལྟར་སྔགས་ཀྱིས་དག་པ་དེ་ལྟ་ བུར་གྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཛྲ་ཀཱ་མི་ཎི་སརྦ་བྷཀྵཾ་ཤོ་དྷ་ཡ་གུ་ཧྱཾ་བཛྲཱི་ཎི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་མར་དང་སྦྲང་རྩིར་ལྡན་པར་བྱས་པ་ནི་སྨན་གྱི་མཆོག་སྟེ་འཐུངས་ན་རྒས་པ་དང་འཆི་བ་རྣམ་པར་སྤང་ཞིང་དཔལ་དང་ལྡན་པ་དང་མཛེས་པ་དང་ནད་མེད་ ཅིང་གཟུགས་བཟང་བ་དང་འདོད་པའི་ལྷའི་བདག་པོ་ལྟ་བུར་འགྲོའོ། ། དེ་ཡི་དེར་ནི་དབྱེར་མེད་པ། ། སྒྲུབ་ཐབས་གཉིས་བཅས་ཕོ་ཉ་མོ། ། ཞེས་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་ཏེ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན་པ་ཅན་ནོ། ། གཉིས་ཞེས་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ མ་སྟེ། གཅིག་ནི་གསང་བའི་སྦྱིན་པའི་དོན་ཏོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སྦྱིན་དོན་དུའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་འབྱིན་པར་འགྲུབ་པ་དང་། གཉིས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཡུམ་མོ། །

If one finds a sixteen-year-old girl adorned with all ornaments, beautiful in nature, and with long, wide eyes, one should take her and, with great ascetic discipline, perform secret offerings during the four sessions. If one practices the ascetic conduct, there is no doubt that all of this will be attained in just six months. Regarding the phrase "to be practiced constantly," it means that all pure beings who have entered the Great Yoga should gather, practice all the families in equality, and contemplate them as one. Just as purification by fire is accomplished, so too should purification by mantra be accomplished. In this regard, the mantra is: Oṃ sarva-vajrakāmini sarva-bhakṣaṃ śodhaya guhyavajriṇi svāhā. The five nectars, when combined with butter and honey, are the supreme medicine; if drunk, they completely eliminate aging and death, and one will become glorious, beautiful, free from disease, and possess a fine form, proceeding like the lord of the gods of desire. Regarding the lines, "In that place, inseparable, the two together with the sādhana and the messenger (dūtī)," this refers to the meaning of the empowerment: she is one who is fully adorned with all ornaments. "The two" refers to the perfect mudrā; one is for the purpose of the secret gift, and the second is for the purpose of the gift of the wisdom-gnosis (prajñājñāna). Such a one is the accomplishment of the consolation of the Tathāgatas, and the second is the consort of the Vajradhara.

རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་སློབ་མ་དེ་ཉིད་ལ་ཕོ་ ཉ་མོ་གཅིག་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་གནང་བའི་གནས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་གི་ རིམ་པས་འཐོབ་པའོ། ། མི་གསལ་བར་བྱས་པས་ནི་འདིར་གསང་བ་སྟེ། འོན་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའོ། ། འདི་ལ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་བར་ མཛད་པའོ། ། བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་བརྒྱུད་རིམ་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ་ངེས་ལེགས་པ། ། ཞེས་པའི་དོན་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། ། སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐོ་རངས་ལངས། ། ཞེས་པ་ལ། ཐོ་རངས་ལངས་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་རོ། ། ཡན་ལག་མེད་ བྱེད་མཚོན་ཆ་སྟེ། ། ལུས་ལ་གནས་པར་ཡང་དག་སྤྱོད། ། ཅེས་པ་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མནན་ནས་མཚོན་ཆས་ཐ་མལ་པ་བཟློག་པ་ཡན་ལག་རྣམས་ཤིན་ཏུ་དག་པར་བྱས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་སྤྱད་ན་ བགེགས་ཐམས་ཅད་མི་གནས་ཤིང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པའོ། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་ནི་བགོམ་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། མཚོན་ཆ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཚོན་ཆས་ཉེ་བར་མཚན་པར་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། ལུས་ཉིད་དག་པར་བྱ་ན་ནི། ། ཞེས་ པ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བདག་ཉིད་རིམ་པ་འདིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་།

Having granted the permission, thereafter, for the sake of accomplishing the Great Mudrā in the form of a messenger (dūtī) through the ascetic discipline, the Great Being bestows [her] upon that very disciple. Thus, the place where the secret empowerment is granted by all the Tathāgatas has been explained. Such an empowerment is obtained through the stages of the guru’s oral instructions. It is called "secret" here because it is made obscure; however, it is said that through the assembly of yoginīs, one is born into the body of perfectly complete wisdom. In this regard, it is said that all the Tathāgatas pay homage [to it]. The meaning of the statement, "Having obtained the empowerment through the lineage of the gurus, it is certain excellence," is explained in that way. Regarding the phrase, "The nature of the mind arises at dawn," "arising at dawn" refers to the natural luminosity (ābhāsvara). Regarding the phrase, "The weapon that makes [the limbs] limbless, one should practice correctly while abiding in the body," this means that by thoroughly suppressing the limbs with the weapon, one repels the ordinary and makes the limbs perfectly pure. If one correctly practices with the five nectars (amṛta), such as the bodhicitta and so forth, all obstructors (vighna) will not remain, and one will enter into merit and wisdom. Regarding the phrase, "One should not step over the weapons," "weapons" refers to practicing by being marked with the weapons of yoga. Regarding the phrase, "If one is to purify the body itself," this means that one should meditate on oneself as the deity through this sequence: form, feeling, perception, and so forth.

འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་བྷྲཱུཾ་དང་། ཨཱཾ་དང་། ཧྲཱིཿདང་། ཧ་དང་། ཧཱུཾ་དག་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ ལྡན་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་རྣམས་སུའོ། ། ཧྲཱིཿལས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་རྣམས་ནི་ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཨཱཾ་ཁཾ་ཧཾ་ལས་གཏི་མུག་དང་། ཞེ་ སྡང་དང་། སེར་སྣ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལཾ་མཱཾ་པཾ་ཏཱཾ་ལས་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ཁཾ་ལས་ནམ་མཁའ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རྣམས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧུཾ་ཧཱུཾ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལ་བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱི་ཁཾ་སྟེ། ཧཱུཾ་ནི་ལྟེ་བར་རོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་ཨཱ་ཨཱི་ཨཱུ་ཨཻའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་ནི་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ཨོཾ་ཨ་ཨི་ཨུ་ཨེ་དབྱངས་ཡིག་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་དགོད་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་ལ་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཾ་ངོ་། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ནི་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ལ་ལྟེ་བར་ཨ་ཀ་ཙ་ ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་སྟེ། སྡེ་ཚན་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་རྣམ་པར་གསུངས་པ་ནི་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་སྣ་བུག་གོ། །

The formations and consciousnesses arise from BHRŪṂ, ĀṂ, HRĪḤ, HA, and HŪṂ as Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya. From HRĪḤ arises the glorious Heruka, who is the embodiment of all the Tathāgatas. The eyes, ears, nose, tongue, body, and mind arise from OṂ, HŪṂ, TRĀṂ, ĀṂ, KHAṂ, and HAṂ as Mohavajrā, Dveṣavajrā, Mātsaryavajrā, Rāgavajrā, Īrṣyāvajrā, and Īśvaravajrā. From JAḤ, HŪṂ, BAṂ, HOḤ, KHAṂ, and RAṂ arise Rūpavajrā and the others. From LAṂ, MĀṂ, PAṂ, and TĀṂ arise Earth, Water, Fire, and Wind; and from KHAṂ arises Space, as Buddhalocanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, Tārā, and Vajravārāhī. From OṂ ĀḤ HŪṂ HŪṂ arise the Body, Speech, Mind, and Wisdom Beings. In the Dharma-cakra, there is an eight-petalled lotus with BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪ, and KHAṂ, and HŪṂ is at the center. In the intermediate directions are Ā, Ī, Ū, and AI. The Saṃbhoga-cakra is a sixteen-petalled lotus, upon which the five vowels OṂ, A, I, U, and E are arranged. In the Mahāsukha-cakra, there is a thirty-two-petalled lotus with the syllable HAṂ at the center. The Nirmāṇa-cakra is a sixty-four-petalled lotus, with the letters A, KA, CA, ṬA, TA, PA, YA, and ŚA at the center, adorned by the eight classes of consonants. The description of the moon and sun refers to the right and left nostrils.

སྒོ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པ་ལས་ཁ་འོག་ཏུ་བལྟས་པས་ཡི་གེ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་དབུས་སུ་ཐིམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ པུལླཱི་ར་མ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་པུ་ཛཱ་ཨོ་ཨ་གོ་རཱ་དེ་མཱ་ཀཱ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ལ་ཀཱ་ཧི་པྲེ་གྲྀ་སཽ་སུ་ནཱ་སི་མ་ཀུ་རྣམས་སོ། ། དེར་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་གནས་པ་ནི། ཁཾ་པྲཾ་མཾ་ཙཾ་ཀཾ་པྲཾ་བིཾ་མཾ་སུཾ་བཱིཾ་ཨཾ་ཁཾ་བཾ་ལཾ་བཾ་དྲུཾ། ཨཾ་ཨེཾ་བཾ་མཾ་མཾ་བཾ་སུཾ་སུཾ་ཥཾ་བཾ་ སུཾ་མཾ་ཧཾ་བཾ་ཁེཾ། མཾ་ཙཾ་རཾ་ཁཾ་ཧཾ་སཾ་ཨོཾ་ཙཾ་ཤྲིཾ་སུཾ་པཾ་མཾ་བཾ་ཙཾ་བཾ་མཾ། དེ་དག་རྣམས་སོ། ། མཚོག་མ་དང་། སྤྱི་གཙུག་དང་། རྣ་བ་གཡས་པ་དང་། རྒྱབ་ཀྱི་སོག་ཕྲག་དང་། རྣ་བ་གཡོན་པ་དང་། སྨིན་མའི་དབུས་དང་། མིག་གཉིས་དང་། དཔུང་རྩ་གཉིས་དང་། མཆན་ཁུང་དང་། ནུ་མ་གཉིས་དང་། ལྟེ་བ་དང་། སྣའི་རྩེ་མོ་དང་། ཁ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་ག་དང་། མཆན་ཁུང་གི་དྲུང་དང་། མཚན་མ་དང་། བཤང་ཀ་དང་། བརླ་གཉིས་དང་། བྱིན་པ་གཉིས་དང་། སོར་མོ་རྣམས་དང་། རྐང་པའི་བོལ་དང་། མཐེ་བོང་གཉིས་དང་། ལོང་མོ་གཉིས་དང་། སོ་དང་། སེན་མོ་ལ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོའོ། ། སྐྲ་དང་བ་སྤུ་ལ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མིག་ཅན་མའོ། ། པགས་པ་དང་དྲི་མ་ལ་འོད་ལྡན་མའོ། ། ཤ་ལ་སྣ་ཆེན་མའོ། ། རྒྱུས་པ་ལ་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་ནོ། ། རུས་པ་ལ་མིའུ་ཐུང་མའོ། ། གློ་བ་ལ་སྲིན་པོའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། སྙིང་ལ་ནི་ ཤིང་གྲིབ་མའོ། ། མིག་གཉིས་ལ་ནི་ས་སྲུང་མའོ། ། མཁྲིས་པ་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོའོ། ། མཁལ་མ་གཉིས་ལ་ནི་རླུང་གི་ཤུགས་མའོ། ། རྒྱུ་མ་ལ་ནི་ཆང་འཐུང་མའོ། །

Regarding the teaching on the sixteen gates, one should understand that by looking downward, [the winds] dissolve into the center of the letters ka and so forth. In that regard, all the places such as Pullīramalaya and the rest are also present. These are: pu-ja-o-a-go-ra-de-ma-ka-o-tri-ko-ka-la-ka-hi-pre-grī-sau-su-na-si-ma-ku. The assemblies of heroes and heroines reside there as follows: khaṃ praṃ maṃ caṃ kaṃ praṃ biṃ maṃ suṃ bīṃ aṃ khaṃ baṃ laṃ baṃ druṃ. aṃ eṃ baṃ maṃ maṃ baṃ suṃ suṃ ṣaṃ baṃ. suṃ maṃ haṃ baṃ kheṃ. maṃ caṃ raṃ khaṃ haṃ saṃ oṃ caṃ śrīṃ suṃ paṃ maṃ baṃ caṃ baṃ maṃ. These are they. [The goddesses] are: Caṇḍākṣī at the crown of the head; Pracaṇḍā at the top of the head; Caṇḍanāśā at the right ear; Caṇḍā at the back of the neck; Pracaṇḍikā at the left ear; Caṇḍācī at the center of the eyebrows; Caṇḍikā at the two eyes; Mahānāsā at the two shoulders; Kharvarī at the two armpits; Lankā at the two breasts; Drumacchāyā at the navel; Airāvatī at the tip of the nose; Mahābhairavā at the mouth; Vāyuvegā at the throat; Surābhakṣī at the heart; Śyāmādevī at the side of the armpits; Subhadrā at the genitals; Hayakarṇā at the anus; Khagānanā at the two thighs; Cakravegā at the two calves; Śauṇḍinī at the fingers; Cakravarmiṇī at the soles of the feet; Suvīrā at the two big toes; Mahābalā at the two ankles; Cakravartinī at the teeth; and Mahāvīryā at the nails. Pracaṇḍākṣī is at the hair and body hair; Prabhāvatī is at the skin and impurities; Mahānāsā is at the flesh; Vīramatī is at the sinews; Kharvarī is at the bones; Śyāmādevī is at the lungs; Subhadrā is at the liver; Vāyuvegā is at the two kidneys; and Surābhakṣī is at the intestines.

གཉེ་མ་ལ་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མའོ། ། ལྟོ་བ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོའོ། ། ལྒང་པ་ལ་རྟ་རྣ་མའོ། ། མཚོག་མའི་སྲུབས་ལ་བྱ་གདོང་མའོ། ། སྣབས་ལ་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། རྣག་ལ་དུམ་སྐྱེས་མའོ། ། ཁྲག་ལ་སྣ་རིང་མའོ། ། རྡུལ་ལ་འཁོར་ལོའི་མཚོན་ཆ་མའོ། ། ཕོ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། མཆིན་པ་ལ་སྟོབས་ཆེན་མོའོ། ། ལུད་པ་ལ་ནི་འཁོར་ལོ་ བསྐོར་མའོ། ། སྣ་ཆུ་ལ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་སྤྱད། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གནས་སུ་བསྟན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་བགོམ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སྨན་གྱི་དམ་པ་བདུད་རྩི་རྣམས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པ་བསྟེན་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནད་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་ངོ་། ། རྟག་པས་ནི་མདངས་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པས་ནི་སྟོབས་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་ནི་མི་རྒས་སོ། ། སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོར་ཏེ་དོན་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་འགྲུབ་ཅིང་དཔལ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་རྟག་ ཏུ་མི་བསྐྱོད་པ་འཐུངས་ན་ཚེ་ལོ་ལྔ་བརྒྱར་འཚོའོ། ། རྟག་པས་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་འཚོ་བར་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་ནི་བྱེ་བར་རོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱིས་ནི་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གཉིས་ནི་འཁོར་(བསྒྲུབ་,བ་སྒྲུབ་)པའི་རྩ་བ་སྟེ།

In the small intestine is the goddess Śyāmādevī; in the stomach is Subhadrā; in the bladder is Hayakarṇī; in the suture of the crown of the head is Kākāsyā; in the mucus is Cakravegā; in pus is Khaṇḍarohā; in blood is Dīrghaghoṇā; in sweat is Cakrāyudhā; in the stomach is Mahāvīryā; in the liver is Mahābalā; in the phlegm is Cakravartinī; in the nasal mucus is Mahāvīryā. The natural body of such ḍākinīs is renowned as the dharmadhātu. "Engaging perfectly in mantra and mudrā, the yoginīs are shown in their abodes"—thus it is explained. Regarding the statement that "one should not step over weapons," these are the supreme medicines, the amṛtas. By relying on Akṣobhya, the yogin purifies all diseases. By [relying on] Ratnasambhava, one becomes greatly radiant. By Amitābha, one becomes greatly powerful. By Vajrasūrya, one does not age. By Amoghasiddhi, who arises from the limbs of all living beings, one becomes a great king; all aims are accomplished, and being endowed with glory, one becomes a yoginī possessing the samaya. If the yogin constantly drinks Akṣobhya, he lives for five hundred years. It is said that by [drinking] Ratnasambhava, one lives for ten thousand years. By Vajrasūrya, for ten million years. By Amitāyus, for an immeasurable lifespan. Vajrasūrya and Amitābha are the two roots of accomplishment.

འདི་དག་རྣལ་འབྱོར་ པས་བསྟེན་ན་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། ། ལུས་ཉིད་དག་པས་བྱས་ནས་ནི། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་སྤྱད། ། ཅེས་པ་ནི། ཨོཾ་ནཱ་ནཱ་ས་མ་ཡ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱ་ནཱ་ནཱ་ས་མ་ཡ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾཿ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿ། སརྦ་དྷ་རྨཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤཱུནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གནས་རྣམས་སུ་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེའོ། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་ནི་བགོམ་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་འདི་ཡང་དམ་ཚིག་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། ། དེས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཆོད་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། ། རྩུབ་མི་སྨྲ་ཞེས་པ་ པ་ནི་ལམ་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ལ་གནས་པའོ། ། མངོན་པར་བརྩོན་ཞེས་པ་ནི་བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་འདིར་དབང་བསྐུར་བའི་བླ་མ་དང་། སློབ་མ་དང་ཕོ་ཉ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་མཆོག་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་ བསགས་པ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་སྡང་བར་བྱས་ན་དེའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྡང་བ་བསྡམ་པར་བརྩོན་པ་ལས་འདའ་བར་མི་བྱའོ། ། གྲོལ་བའི་དོན་དང་དེ་དོན་དུ། ། ཞེས་པ་ལ་གྲོལ་བའི་དོན་ནི་བདག་གི་ལུས་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། དེའི་དོན་ནི་ལུས་ དེའི་དོན་དེ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། མཚན་མོ་རྟག་པར་གཅེར་བུ་སྟེ། ཞེས་པ་ལ། མཚན་མོ་ཞེས་པ་ནི་མཚན་མོ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བའོ། ། གནག་དང་དམར་ཞེས་པ་ལ། ནག་པ་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་སུ་བྱ་བའོ། ། དམར་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོར་བྱ་བའོ། །

If a yogi relies upon these, they will become equal to Samantabhadrī. Regarding the statement, "Having purified the body itself, one should correctly engage in mantra and mudrā," it refers to: Oṃ nānā samaya śuddhaḥ sarvadharmā nānā samaya śuddho ’haṃ; Oṃ svabhāva śuddhaḥ sarvadharmāḥ svabhāva śuddho ’haṃ; and Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Regarding the phrase "in the abodes of yoga," this refers to the vajra of one’s own empowerment. "One should not step over weapons" means that one must also fully maintain the samayas. By doing so, it becomes a great offering to the Tathāgatas. Regarding "not speaking harshly," this means abiding on the utterly pure path. Regarding "diligent," this refers to the guru who has conferred empowerment in this Cakrasaṃvara tantra, the disciple, and the messenger (dūtī). Because they are the means by which the supreme is attained, even if one who has generated the mind of awakening and accumulated the equipment of merit for a hundred million eons were to feel hostility toward such a person, that merit would be exhausted in that very instant. Therefore, one must not transgress the effort to restrain hostility toward such individuals. Regarding the phrase "for the sake of liberation and for that purpose," "for the sake of liberation" means to maintain one’s own body. "For that purpose" refers to the five types of amṛta. Regarding "always naked at night," "night" refers to the time for making offerings to the mudrā. Regarding "black and red," "black" refers to assuming the form of Heruka, and "red" refers to assuming the form of Vajravārāhī.

མགུལ་ རྒྱན་དང་ནི་གདུ་བུ་དང་། ཞེས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། བདེ་བའི་དོན་ཐོབ་བདེ་བ་སྟེ། ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འཐོབ་པའི་བདེ་བ་སྟེ། དེས་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཕྱོགས་བཅུ་དུ་མར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་མར་མེ་ལྟ་བུ་ལ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་ པོ་རང་བཞིན་གྱིས་དགའ་བའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་རོ། ། རིགས་དང་རིགས་མིན་ངོར་མི་བལྟ། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བ་དང་། ། བསླབ་པ་དག་སྙིང་རྗེས་དང་པོའི་ལས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་བྱས་ན་བསྒོམ་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་ཞིང་ གཏི་མུག་ཆེན་པོར་འགྲོ་བས་སྲིད་པར་བཅིངས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བར་བྱས་ན་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་དེའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། ཞལ་བཞི་རུ་གསུངས་པ་ནི་དགའ་བ་བཞི་ ལས་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་པའོ། ། དགའ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་པུའི་ཕྱིར་ན་ཞལ་གཅིག་མར་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། སྤྱན་གསུམ་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་དུ་རབ་ཏུ་བཤད་དོ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་བེམས་ པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་ན་རལ་པའི་དོན་དུ་གསུངས་སོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པར་གྱུར་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འགྱུར་བས་ཟླ་བ་ཚེས་པས་བརྒྱན་པའོ། །

Regarding the neck ornaments and bracelets, these are clear. "Attaining the meaning of bliss is bliss" refers to the bliss as it is attained; through that, the yogic practitioner who engages with the lamp-like appearance of wisdom—which clarifies the nature of bliss throughout the ten directions—is endowed with the bliss of natural joy and great compassion. "Do not look to family or non-family" means that if one performs the activities of the maṇḍala and the trainings for the sake of gathering sentient beings who are beginners out of compassion, it will become an obstacle to meditation and lead to great delusion, as if one were bound to cyclic existence. Therefore, if one is liberated from those bonds, the accomplishment will be attained in this very life. For that reason, one should abide exactly as it has been taught. The four faces are said to have arisen and been born from the four joys. Because all joys are of a single essence—the emptiness of perfectly complete awakening—they are renowned as having one face. The three eyes are explained as the three realms of existence. Because phenomena without beginning or end are of an insentient nature, they are described as having matted hair. Because of acting for the benefit of diverse sentient beings, they are marked by a crossed vajra. Because the bodhicitta of clear light is of the nature of great bliss, they are adorned by the crescent moon.

རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་རྣམས་མཚན་དང་ལྡན་པ་ནི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོར་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དྲིལ་བུ་ནི་ཤེས་རབ་ཏུ་བཤད་དོ། ། སྐུ་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ན་རྩེ་གསུམ་པའོ། ། གླང་པོའི་པགས་པ་ནི་གཏི་མུག་དྲལ་བའོ། ། དགྲ་སྟ་ནི་སྐྱོན་རྣམས་གཅོད་པའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་སྐྱོན་རྣམས་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་ འཆིང་བས་ན་ཞགས་པའོ། ། གྲི་གུག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྣམས་མྱུར་དུ་བྱེད་པའོ། ། མགོ་བོ་ནི་ཚངས་པའི་རང་གི་ངོ་བོའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། ཅང་ཏེའུ་ནི་ཐབས་རྣམ་པར་དག་པ་རྟག་ཏུ་དགའ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ཧཱུཾ་ སྒྲོགས་པར་མཛད་པའོ། ། ཐོད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཐུགས་རྗེའི་རོས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཁྲག་གསོལ་བའོ། ། མཆེ་བ་བཞི་ཤིན་ཏུ་གཙིགས་པ་ནི་བདུད་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བཏབ་པའོ། ། འོད་འཕྲོས་པའི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་མེ་མཚམས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ ཐུགས་རྗེའི་རོས་རྟག་ཏུ་གང་བ་སྟེ། ཆེར་བཞད་ཅིང་ཞལ་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་ཡང་ངོ་། ། མགོ་བོའི་དོ་ཤལ་གྱིས་མཛེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བཞིའི་བདུད་དག་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། ཕོ་ཉ་གཙང་སྦྲ་དང་པོ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི་རྒྱལ་བ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། ། གཉིས་པ་ཟླ་བ་ཡིན་པར་འདོད། །

Because the twelve links of dependent origination are present, he possesses twelve arms. The hands being endowed with the [major] marks signifies that he enjoys the non-dual nature of objects and sense faculties. The vajra becomes the bodhicitta; the bell is explained as insight. Because the three bodies are completely pure, he has three prongs. The elephant hide signifies the tearing asunder of delusion. The battle-axe signifies the cutting of faults. Because it binds all faults arising from body, speech, and mind, as well as all discordant factors without exception, it is a noose. The curved knife signifies the swift accomplishment of the welfare of sentient beings. The head is the very nature of Brahmā. The khaṭvāṅga is the nature of emptiness. The hand-drum signifies the proclamation of the hūṃ of the dharmadhātu through the form of perpetual joy, which is the completely pure method. The skull cup signifies drinking the blood that completely fills the maṇḍala of space with the flavor of compassion, the cause of accomplishments. The four fangs bared wide signify the striking of the four types of māra. The fire-tongue possessing a mass of radiating light is perpetually filled with the flavor of non-dual compassion; it is also greatly laughing with a wide-open face. Being beautified by a necklace of heads signifies the purification of the māra of the four afflictions. The threatening gesture is the complete purity of emptiness. "The messenger is the first of the purities" means that it is the very cause of bliss for all the precious Victorious Ones. The second is asserted to be the moon.

ཅེས་པ་ལ། ཟླ་བ་ནི་བདུད་རྩི་སྟེ་ཆང་ངོ་། ། ཟས་གཅིག་ཏུ་ཟ་བ་ཉིད་ངེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་རིགས་དུ་མ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའོ། ། གཙང་སྦྲ་འདི་དག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་རྣམས་འཐོབ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ལ་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་བརྩོན་འགྲུས་དམན་པས་མ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ན་ཡང་སྦྲུལ་གྱི་པགས་པ་རྙིང་པ་བཞིན་དུ་ལུས་འདི་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་གྱ་ནོམ་སྣང་ལ་སོགས་པར་གནས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ བཞིན་དུ་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་ལོ། ། དེ་ནས་སླར་མིའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ན་ནི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་དེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཚོ་ཞིང་སྨོན་པའི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཚོ་ བར་བྱེད་ཅིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། ། སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་བ་རྣམས་སུ་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་སྐྱེ། ། ཞེས་པ་ནི་དཔལ་ཤཱཀྱའི་མགོན་པོ་ཇི་ལྟར་འཁྲུངས་པ་དེ་བཞིན་དུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་བཟའ་ བ་དང་བཏུང་བར་ལྡན་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དད་པ་ཡིས་ནི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཞེས་པ་ནི་ལས་གང་འདོད་པ་རྣམས་ལ་དད་པ་སྟེ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེས་བཅུ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པ་སྟེ་རང་གི་མཐེ་བོང་རྡོ་རྗེ་བརྟན་པོར་སྦྱར་ལ་དབུ་ མ་འདུད་པ་སྟེ། མཛུབ་མོ་སྦྱར་བར་གནས་པ་དཔྲལ་བའི་དབུས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་ལ།

Regarding this: "Moon" refers to amṛta, which is liquor. "Eating a single meal" is the certainty of how to generate the various families into one. The passage beginning with "These purities" and so forth is clear. "Attaining the grounds of the tathāgatas" refers to the accomplishment of mahāmudrā. Even when one does not attain it due to inferior diligence, at that time, having completely cast off this body like a snake shedding its old skin, one dwells in the Sudṛśa heaven and so forth, and is liberated from bondage just like the tathāgatas. Then, if one is born again in the human world, one will become a righteous king. Through that which arises from merit and wisdom, one sustains all sentient beings with a bodhicitta like a vajra, and with a mind of aspiration, one sustains all sentient beings and benefits them in every way. "In birth after birth, one is born into the family of the tathāgatas" means just as the glorious Protector of the Śākyas was born. Therefore, one should make offerings with food and drink, [regarding oneself] as the essence of all the buddhas and so forth. "With faith, one should give the bali offering" means faith in whatever activities are desired, such as pacifying, enriching, and so forth. "The tenth day of the dark fortnight" is the certainty as it is: having firmly joined one's thumb as a vajra, one should bow the central [finger] and place the joined index fingers in the direction of the center of the forehead.

རིམ་དང་རིམ་མིན་བཟློག་པར་བསྐོར་བར་བྱས་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་རལླི་ཧོཿཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿཞེས་སོ། ། དེ་ལན་གསུམ་དང་བཞིའི་ བར་དུ་བརྗོད་དོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་པར་གྱུར་པ་གནས་དགོན་པར་ཁ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་གནས་ལ་མཚན་ཕྱེད་ན་གཏོར་མ་གཏང་ངོ་། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏོར་མ་དེ་གཏང་བ་གནས་དགོན་པ་ཞེས་པ་དེ་ཡང་རི་རབ་རིའི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཏུ་བཟང་པོར་ གསུངས་པའི་སྟེང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་སྦྱར་ཏེ། གྲུ་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པ་ཏྭ་ར་ཎ་བཞིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའི་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་ལྔའི་དབུས་སུ་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བའི་བདག་ཉིད་ལས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྣམ་པར་བསྒོམ་ པར་བྱའོ། ། རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་འཇིགས་བྱེད་དང་དུས་མཚན་གྱི་སྟེང་དུ་གཡས་བརྐྱང་བའི་སྦྱོར་བས་གནས་པར་མཛད་ཅིང་བདུད་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གནོན་པ། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་ཆེན་པོར་འཇིགས། ། འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ འཇིགས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཅན་མི་བཟད་པ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་དབུའི་རལ་པ་བཅིངས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟླ་བས་ཉེ་བར་མཛེས་པ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་སྐུ་ལ་རྒྱན་དུ་མཛད་པ། མཚན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཞལ་དྲུག་པ་ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། དཔའ་བ་དང་སྨྲེ་བ་དང་སྒེག་པ་དང་བཞད་པ་དང་། དྲག་པ་དང་། ཞལ་གདངས་ཤིང་ལྗགས་འདྲིལ་བ་སྟེ་སྔོན་པོ་དང་།

One should perform the circumambulation in both regular and reverse order, and then recite this mantra: OṂ ĀRALLI HOḤ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ VAJRA ḌĀKINĪ SAMAYA STVAṂ DṚŚYA HOḤ. This should be recited three or four times. The practitioner, naked and with hair loose, should remain in a solitary hermitage facing south and offer the bali (offering cake) at midnight. Regarding the offering of the bali to all bhūtas (spirits) in the hermitage, it is taught that this should be applied to the great maṇḍala atop Mount Meru, the supreme king of mountains. In the center of a five-tiered cakra (wheel), adorned with four toraṇas (archways) and four gates, upon the hub of a multicolored lotus, one should meditate on the glorious Heruka, who arises from the nature of the complete melting of Vajrasattva. He stands in the ālīḍha posture (right leg extended) upon Bhairava and Kālarātri, who are the essence of the conceptualizations of permanence and nihilism, utterly subduing all māras (demons). He is of a great terrifying blue color, like the great fire at the end of an eon. He is fearsome, possessing three eyes, and is unbearable. He has a crown of skull garlands, is blessed by the five Buddhas, and his hair is bound with a crossed vajra. He is beautified by the moon of bodhicitta and his body is adorned with the six mudrās (symbols). He is adorned with all the [major and minor] marks, possessing six faces and sixteen arms. His faces display the heroic, the compassionate, the passionate, and the laughing expressions, as well as the wrathful; his mouths are wide open with tongues lolling, and he is blue.

དེ་བཞིན་དུ་དམར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་། དཀར་པོ་དང་སྟེང་གི་ཞལ་ནི་དྲག་ པོ་ཆེན་པོ་སྟེ་ནག་པོའོ། ། ཁྱོན་ནི་ནམ་མཁའི་ཁྱོན་ཙམ་མོ། ། ཧཱ་ཧཱ་ཞེས་སྒྲོགས་ཤིང་དེ་ཉིད་དུ་ཧཱུཾ་ཞེས་ཀྱང་མཛད་ཅིང་ཧི་ཧི་མཛད་པས་འཇིགས་པར་མཛད་པ། ཧུཾ་ཧཱུཾ་མཛད་པས་ཕཊ་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་ཨོཾ་ཨོཾ་གྱིས་མཛད་པ་སྒྲོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་ ནས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་ལྷ་མོའི་ནུ་མ་བཙིར་བའོ། ། གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དུས་མཚན་མོ་དང་དྲག་པོའི་པགས་པ་འཛིན་པ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་གྲི་གུག་དང་། དགྲ་སྟ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་དང་། མགོ་བོ་དང་། ཅང་ཏེའུ་དང་། དེ་བཞིན་ དུ་གསལ་ཤིང་ངོ་། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ནས་དཔྲལ་བའི་སྟེང་དུ་བཞག་པའོ། ། ཕག་མོའི་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་པགས་པའི་ན་བཟའ་སྤངས་པའི་ཕྱག་གིས་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ་གཅེར་བུ་དབུ་ སྐྲ་གྲོལ་བ་དུམ་བུས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་རགས་ཅན། བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཉམ་པར་བསྡམས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་ཆགས་པ་རྟག་ཏུ་བདེ་བ་སྲིད་པ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་པོ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་མཛད་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་དགྱེས་པའོ། ། འདབ་མ་བཞི་ལ་ ནི་ཕོ་ཉ་མོ་བཞི་སྟེ། ས་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུའོ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ནུ་མ་རྒྱས་པ་དང་།

Likewise, the red, yellow, green, and white faces, and the upper face, are the Great Fierce One, which is black. His expanse is as vast as the expanse of space. He utters "hā hā" and likewise performs "hūṃ," and by performing "hi hi," he causes terror. By performing "huṃ hūṃ," he utters the sound "phaṭ," and by performing "oṃ oṃ," he utters [the sound]. Holding a vajra and a bell, he enters into union and squeezes the breasts of the goddess. The others hold Kālarātri, the skin of the Fierce One, a skull-cup, a khaṭvāṅga, a trident, a curved knife, a battle-axe, a hook, a noose, a head, a hand-drum, and likewise a stake. With two hands, he forms the blazing mudrā and places it upon his forehead. The color and hand-symbols of Vārāhī are also like that. However, the goddess who holds a bow and arrow with hands that have abandoned the skin garment is naked, with loose hair and a girdle adorned with bone fragments. With her two calves joined together, she is one who, through great compassion, constantly joins the six classes of beings in the existence of passion and bliss, and delights in the welfare of sentient beings. On the four petals are the four messengers: the ḍākinīs and so forth, whose own natures are earth and so forth, blue, yellow, red, and green. They have one face, four arms, three eyes, are naked with loose hair, and have full breasts.

སྒེག་པ་དང་བཅས་ཤིང་རྣམ་པར་བཞད་ པའི་ཞལ་ཅན་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། གཡོན་པ་རྣམས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་། འབེབས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་འགུགས་པའི་ཚུལ་དང་། འཛུད་པའི་ཚུལ་དང་། འཆིང་བའི་ཚུལ་དང་། སྤྱན་འདྲེན་པའི་ཚུལ་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་ན་ནི་ གྲི་གུག་དང་། ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། ཅང་ཏེའུའོ། ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བས་ཡང་དག་པར་བཞུགས་པ། ཐུགས་རྗེའི་ཆགས་པས་བདེ་བ། འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། ། མཚམས་རྣམས་ན་བུམ་པ་བཟའ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གང་བའི་ སྟེང་ན་ཐོད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འོ་མས་རབ་ཏུ་གང་བ་རྣམས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་གོ་ཆ་རྣམ་པ་གཉིས་བྱས་ཏེ། ཡི་གེ་ཛཿལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་སྦྱར་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་ལ་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ ཡང་ཤིང་གཅིག་དང་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་གནས་ལ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་སྔགས་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། ཞིང་བརྒྱད་ཀྱིས་བདག་མོ་དགོད་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ ཏེ། ཕག་མོ་དང་། ཤེས་བྱེད་མ་ཉིད་དང་། གཞོན་ནུ་མ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཀེང་རུས་མ་དང་། ཚངས་པ་མོ་དང་། ཚོགས་བདག་མོ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་མོ་དང་། དབང་པོ་མ་དང་། བརྒྱད་དུ་བཤད་དེ་རིམ་པ་གཉིས་པའིའོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ་ནི་དབང་པོ་དང་། གཤིན་ རྗེ་དང་། ཆུ་བདག་དང་། ནོར་སྦྱིན་དང་། ཡི་དྭགས་ཀྱི་གདན་ཅན་དང་། སྲེག་རྫས་ཀྱི་གདན་ཅན་དང་། བདེན་བྲལ་དང་།

She has a face that is both graceful and smiling, and is adorned with the five mudrās. In her left hands, she holds a hook, a noose, an iron chain, and a bell, in the manner of summoning, entering, binding, and inviting. In the others, she holds a curved knife, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. She stands with her right leg extended, blissful through the passion of compassion, and completely free from all delusion. In the intermediate directions are vases filled with all kinds of food, upon which are skull-cups completely filled with the milk of bodhicitta. Having blessed the body, speech, and mind, and performed the two types of armor with the wisdom-being, one should correctly join [the deities] with the syllable JAḤ and so forth, confer empowerment, offer worship and praise, and issue the command. Furthermore, dwelling in a solitary tree, a charnel ground, or similar locations, one is surrounded by the entire assembly of mundane and supramundane deities through the application of the mantras as they have been taught. The sequence for arranging the mistresses of the eight fields is as follows: Vārāhī, Prajñā, Kumārī, as well as Kaṅkālī, Brahmāṇī, Gaṇeśvarī, Viṣṇvī, and Indrāṇī—these are explained as the eight of the second tier. In the third tier are Indra, Yama, Varuṇa, Kubera, the one with the seat of a preta, the one with the seat of the burnt offering, Nairṛti, and...

རླུང་གི་ལྷའོ། ། རིམ་པ་བཞི་པ་ལ་ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་། མིག་དམར་དང་། གཟའ་(ལག་,ལྷག་)པ་དང་། ཕུར་བུ་དང་། པ་བསངས་དང་། སྤེན་པ་དང་། རཱ་ཧུ་ལ་ དང་། རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། རིམ་པ་ལྔ་པ་ལ་ནི་སྒོ་བཞིར་ཏེ། ཚངས་པ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དྲག་པོ་དང་། ཀཱརྟི་ཀ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པ་གཉིས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སྐྱེས་པའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཧྲཱིཿའི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོ་ཕག་མོ་ ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱག་བཞི་པ་ལ་མདའ་དང་གཞུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་མཚན་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ཕག་གི་གདོང་པས་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། བྱང་དུ་ཡི་གེ་ཕེེཾ་གིས་ཤེས་བྱེད་མོ་ཁ་དོག་དམར་མོ་དྲག་མོ་ཆེན་མོ་སྟེ། ཐོད་ པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཡི་གེ་ཧི་ཡིས་གཞོན་ནུ་མདོག་སེར་མོ་ཕྱག་བཞི་པ་སྟེ། རྩེ་གསུམ་པ་དང་། དར་ལྕེ་གསུམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོར་ཡི་གེ་ཧོ་ཡིས་ཀེང་རུས་མ་མདོག་ནག་མོ་ ཕྱག་བཞི་པ་སྟེ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་རལ་གྲི་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་ཡི་གེ་བཾ་གྱིས་ཚངས་པ་མོ་སྟེ་ཁ་དོག་དཀར་མོ་ཕྱག་བཞི་པའོ། ། ཚངས་པའི་མགོ་བོ་དང་། ཐོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མདའ་དང་གཞུའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཡི་གེ་ གཾ་གིས་ཚོགས་བདག་མོ་ཁ་དོག་སྔོ་བསངས་ལ་ཕྱག་བཞི་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྩེ་གསུམ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། ལ་དུ་བསྣམས་པའོ། །

[These are] the gods of wind. In the fourth tier are Āditya, the Moon, Mars, Mercury, Jupiter, Venus, Saturn, Rāhula, and Dhvaja. In the fifth tier, at the four gates, are Brahmā, Viṣṇu, likewise Rudra, and Kārtika. Regarding that, the sequence of the goddesses born from the second tier previously mentioned is as follows: the goddess named Vārāhī, who arises from the syllable Hrīḥ, has four arms and holds a bow and arrow, as well as a banner and a skull-cup. She is blue in color, extremely terrifying, and strikes fear with her pig’s face. In the north, from the syllable Phreṃ, is Jñānadākinī, red in color and very fierce, holding a skull-cup, a hook, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. In the western direction, from the syllable Hi, is Kumārī, yellow in color and with four arms, holding a trident, a three-pointed banner, and likewise a bow and arrow. In the south, from the syllable Ho, is Kaṅkālī, black in color and with four arms, holding a khaṭvāṅga, a skull-cup, a sword, and a hand-drum. In the southeast, from the syllable Vaṃ, is Brahmanī, white in color and with four arms, holding the head of Brahmā, a skull-cup, and likewise a bow and arrow. In the southwest, from the syllable Gaṃ, is Gaṇamātṛ, dark blue in color and with four arms, holding a trident, a skull-cup, a rosary, and a modaka sweetmeat.

རླུང་གི་མཚམས་སུ་ཡི་གེ་བཾ་གྱིས་ཁྱབ་འཇུག་མོ་མདོག་སྔོན་མོ་ཕྱག་བཞི་པ་སྟེ། ཆང་གི་སྣོད་དང་། ཐོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ ཞགས་པ་དང་། རལ་གྲིའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ཡི་གེ་ཨི་ལས་བྱུང་བ་དབང་པོ་མོ་སྟེ། ཁ་དོག་སེར་མོ་ཕྱག་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་དང་གསལ་ཤིང་དང་། ཐོད་པ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་དང་། ཞགས་པའོ། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་རལ་པ་གྱེན་དུ་འབར་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ཞིང་གི་སྟེང་ན་ལངས་ཤིང་མིག་གསུམ་པ། སྟག་གི་པགས་པའི་སྨད་དཀྲིས་ཅན་ནོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པའི་དབང་ལྡན་དུ་ཛཾ་ལས་དབང་ལྡན་ཁྱུ་མཆོག་ལ་ཞོན་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལག་པ་བཞི་པ། ཐོད་པ་དང་། རྩེ་གསུམ་པ་དང་། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་འཛིན་པའོ། ། ཤར་ དུ་ཡི་གེ་ཨི་ལས་སྐྱེས་པ་དབང་པོ་གླང་པོ་ལ་ཞོན་པ་མདོག་སེར་པོ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་ཐོད་པ་དང་། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བྱས་པའོ། ། མེའི་མཚམས་སུ་ཡི་གེ་བཾ་གྱིས་བྱིན་ཟ་ར་སྐྱེས་ལ་ཞོན་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ། ། ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ་མེ་ཐབ་དང་ ཐོད་པ་དང་། ཐལ་མོ་དམ་དུ་བསྡམས་པ་འཛིན་པའོ། ། གཤིན་རྗེར་ནི་ཡི་གེ་ཛིཾ་གིས་གཤིན་རྗེ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ་མདོག་ནག་པོ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ། དབྱིག་པ་དང་ཐོད་པ་དང་། ཐལ་མོ་དམ་དུ་བསྡམས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བདེན་བྲལ་སྲིན་པོ་ལ་ཞོན་ པ། ཁ་དོག་ལྗང་གུ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ། རལ་གྲི་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་དང་། ཐལ་མོ་དམ་དུ་བསྡམས་པ་འཛིན་པའོ། ། ཆུར་ནི་ཡི་གེ་བཾ་གྱིས་ཆུ་བདག་ཆུ་སྲིན་མ་ཀ་ར་ལ་ཞོན་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ། ཞགས་པ་དང་། ཐོད་པ་འཛིན་པ་དང་། ཐལ་མོ་སྦྱར་ བའོ། །

In the wind intermediate direction, from the syllable vaṃ, is Vaiṣṇavī, blue in color and four-armed, holding a vessel of liquor, a skull-cup, a noose, and a sword. In the northeast, from the syllable i, is Indrāṇī, yellow in color and four-armed, holding a vajra, a stake, a skull-cup, and a threatening gesture with a noose. All these goddesses have their hair blazing upward, are adorned with various ornaments, stand upon corpses, have three eyes, and wear tiger-skin lower garments. In the northeast of the third tier, from jaṃ, is Īśāna, white in color, riding a bull, and four-armed, holding a skull-cup, a trident, and joined palms. In the east, from the syllable i, is Indra, yellow in color, riding an elephant, and four-armed, holding a vajra, a skull-cup, and joined palms. In the fire intermediate direction, from the syllable vaṃ, is Agni, red in color, riding a goat, and four-armed, holding a fire-pit, a skull-cup, and tightly joined palms. In the south, from the syllable jiṃ, is Yama, black in color, riding a buffalo, and four-armed, holding a staff, a skull-cup, and tightly joined palms. In the southwest, from the syllable raṃ, is Nirṛti, green in color, riding a rākṣasa, and four-armed, holding a sword, a skull-cup, and tightly joined palms. In the west, from the syllable vaṃ, is Varuṇa, white in color, riding a makara, and four-armed, holding a noose, a skull-cup, and joined palms.

རླུང་མཚམས་སུ་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་རླུང་ལྷ་རི་དྭགས་ལ་ཞོན་པ་དུད་ཁ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ། བ་དན་དང་། ཐོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཐལ་མོའོ། ། ནོར་སྦྱིན་དུ་ཡི་གེ་ཀུཾ་གིས་ནོར་སྦྱིན་ནོར་གཏེར་ལ་ཞོན་པ་ཁ་དོག་སེར་པོ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཐོད་པ་འཛིན་ཅིང་ མཆོག་ཏུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའོ། ། རིམ་པ་བཞི་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་ཉི་མ་མདོག་དཀར་པོ་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་ཀ་ན་པདྨ་རེ་ཐོགས་པ་རྟ་བདུན་གྱིས་འདྲེན་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པའོ། ། མེའི་གྲྭར་ནི་སཾ་ལས་པ་བསངས་དཀར་པོ་གཡོན་ན་པདྨའི་སྟེང་ན་ནོར་བུ་ཉི་མའི་ མེ་ཅན་ནོ། ། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་དམ་དུ་སྦྱར་བ་ར་སྐྱེས་ལ་ཞོན་པའོ། ། ལྷོར་ནི་ཨོཾ་གིས་མིག་དམར་དམར་སྐྱ་རལ་གྲི་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ་དང་། ཐལ་མོ་གཉིས་སྦྱར་བ་ཡི་དྭགས་ལ་ཞོན་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་རཾ་གིས་རཱ་ཧུ་ལ་ཁ་དོག་དུད་ཁ་གཡས་ན་ཉི་མ་གཡོན་ན་ ཟླ་བ་གཞན་གཉིས་ཐལ་མོ་དམ་དུ་སྦྱར་བ། ལུས་ཕྱེད་ཙམ་འཐོན་ནས་དུར་ཁྲོད་ན་གནས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་སཾ་གིས་སྤེན་པ་སྔོན་པོ་ལག་པ་གཉིས་ན་ཐོད་པ་རེ་རེ་འཛིན་པ། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་མེ་དཔུང་རྣམ་པར་འབར་བ་ནི་མེ་ལྟ་བུ་ཅན་ནོ། ། རླུང་དུ་ཡི་གེ་ཤྱྃ་གིས་ཟླ་བ་ དཀར་པོ་གཡོན་ན་པདྨ་ལ་ཟླ་བའི་ནོར་བུ་ཅན་དང་། གཡས་ན་པདྨའི་སྟེང་ན་ཟླ་བ་ཅན་དང་། ལག་པ་གཉིས་པ་ཐལ་མོ་དམ་དུ་སྦྱར་བ་ངང་པ་ལ་ཞོན་པའོ། ། བྱང་དུ་བཾ་གྱིས་ཕུར་བུ་ཁ་དོག་སེར་པོ་གཡོན་སྤྱི་བླུགས་དང་། གཡས་ན་ཐོད་པ་དང་། གཞན་གཉིས་ཐལ་མོ་ ཁ་སྦྱར་བ་རིན་པོ་ཆེའི་གབ་ཙེ་ལ་གནས་པའོ། །

In the intermediate direction of the wind, from the syllable yaṃ, is the Wind God, smoke-colored, riding a deer, and having four hands: holding a banner, a skull-cup, and likewise palms joined. In the direction of the wealth-giver (nor-sbyin), from the syllable kuṃ, is the Wealth-Giver (Kubera), yellow in color, riding a treasure, and having four hands: holding a jewel and a skull-cup, with the two others joined in the supreme gesture of palms together. In the eastern direction of the fourth tier, from the syllable oṃ, is the Sun (Āditya), white in color, holding a lotus in each of his two hands, and riding a chariot drawn by seven horses. In the fire-corner, from saṃ, is the White Planet (Budha), white in color, with a jewel and sun upon a lotus in his left hand, and the other two hands joined firmly in the gesture of palms together, riding a goat. In the south, from oṃ, is Mars (Maṅgala), reddish-pale, holding a sword and a noose, with two hands joined in the gesture of palms together, riding a preta. In the direction of the Lord of Truth (Nairṛta), from raṃ, is Rāhula, smoke-colored, with the sun in his right hand and the moon in his left, the other two hands joined firmly in the gesture of palms together, appearing only half-emerged and dwelling in a charnel ground. In the west, from saṃ, is Saturn (Śanaiścara), blue, holding a skull-cup in each of his two hands, with two hands joined in the gesture of palms together, possessing a mass of blazing fire like a fire itself. In the wind direction, from the syllable śyaṃ, is the Moon (Candra), white, with a moon-jewel upon a lotus in his left hand and a moon upon a lotus in his right, with two hands joined firmly in the gesture of palms together, riding a swan. In the north, from vaṃ, is Jupiter (Bṛhaspati), yellow in color, with a water-pot in his left hand and a skull-cup in his right, the other two hands joined in the gesture of palms together, dwelling in a jeweled casket.

དབང་ལྡན་དུ་བྲུཾ་གྱིས་གཟའ་ལག་དཀར་པོ་གཡས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མདའ་གཡོན་ན་ཐོད་པ་གཞན་གཉིས་ཐལ་མོ་དམ་དུ་སྦྱར་ཏེ་གཏེར་གྱི་བུམ་པ་ལ་ཞོན་པའོ། ། ཀེཾ་ལས་རྒྱལ་མཚན་དམར་པོ་ཀླུ་ལྟ་བུ་སྟེ། རལ་གྲི་དང་སྦྲུལ་ ཞགས་དང་། ཐལ་མོ་སྦྱར་བའོ། ། གནས་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་རྩར་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་དགོད་དེ། ཐ་སྐར་ནི་དཀར་མོ། ། བྲ་ཉེ་ལྗང་གུའོ། ། སྨིན་དྲུག་སྔོ་བསངས། སྣར་མ་དམར་མོ། མགོ་ནི་ནག་མོ། ལག་སེར་མོ། ནབ་སོ་སེར་མོ། རྒྱལ་སྔོ་བསངས་མ། སྐག་དཀར་མོ། མཆུ་སེར་མོ། གྲེ་སྔོ་བསངས། དབོ་ལྗང་གུ། མེ་བཞི་དཀར་མོ། ནག་པ་ལྗང་གུ། ས་རི་སེར་མོ། ས་ག་ནག་མོ། ལྷ་མཚམས་སྔོ་བསངས། ། སྣྲོན་སེར་མོ། ། སྣྲུབས་ལྗང་གུ། ། ཆུ་སྟོད་ནག་མོ། ཆུ་སྨད་སྐྱ་མོ། ། གྲོ་ཞུན་ དཀར་སེར། བྱི་བཞིན་སྔོ་བསངས། མོན་དྲེ་སེར་མོ། མོན་གྲུ་ནག་མོ། ཁྲུམས་སྟོད་ལྗང་གུ། ཁྲུམས་སྨད་སེར་མོ། ། ནམ་གྲུ་དཀར་སེར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་གསེར་གྱི་སྟོད་གཡོགས་ཅན་དང་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཅན་བྲི་བར་བྱའོ། ། རིམ་པ་ལྔ་པའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ནི་བཾ་གྱིས་ ཚངས་པ་དཀར་པོ་གདོང་བཞི་ལག་པ་བཞི་པ་ཐོད་པ་དང་། ། བགྲང་ཕྲེང་དང་སྤྱི་བླུགས་དང་། དེ་ལྟར་པདྨའོ། ། བྱང་གི་སྒོར་བཾ་གྱིས་ཁྱབ་འཇུག་གདོང་གཅིག་པ་ལག་པ་བཞིན་དུང་དང་འཁོར་ལོ་དང་། དེ་ལྟར་ཐོད་པ་དང་། ། དབྱིག་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་སཾ་གིས་དྲག་པོ་ཁ་དོག་ དུད་ཁ་ལག་པ་བཞི་པ་རྩེ་གསུམ་པ། ཐོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཞགས་པ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་རུ་ཀཱཾ་གིས་ཀཱརྟི་ཀ་ཁ་དོག་སེར་པོ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ།

In the northeast, from Bhrūṃ, is the white Mercury, holding a jewel arrow in his right hand and a skull-cup in his left; the other two hands are joined in prayer, and he is mounted upon a treasure vase. From Keṃ is the red Banner, resembling a nāga, holding a sword, a snake-noose, and with hands joined in prayer. At the very base of those locations, the constellations are to be arranged in the form of women: Aśvinī is white; Bharaṇī is green; Kṛttikā is dark blue; Rohiṇī is red; Mṛgaśirā is black; Ārdrā is yellow; Punarvasu is yellow; Puṣya is dark blue; Āśleṣā is white; Maghā is yellow; Pūrvaphalgunī is dark blue; Uttaraphalgunī is green; Hastā is white; Citrā is green; Svātī is yellow; Viśākhā is dark blue; Anurādhā is yellow; Jyeṣṭhā is green; Mūlā is black; Pūrvāṣāḍhā is pale; Uttarāṣāḍhā is pale; Śravaṇā is yellowish-white; Abhijit is dark blue; Śatabhiṣā is yellow; Pūrvabhādrapadā is green; Uttarabhādrapadā is yellow; and Revatī is yellowish-white. All of them should be depicted wearing golden upper garments and with hands joined in prayer. At the eastern gate of the fifth tier, from Vaṃ, is the white Brahmā, with four faces and four arms, holding a skull-cup, a rosary, a water-pot, and likewise a lotus. At the northern gate, from Vaṃ, is Viṣṇu, with one face and four arms, holding a conch, a wheel, and likewise a skull-cup and a staff. In the west, from Saṃ, is Rudra, smoke-colored, with four arms, holding a trident, a skull-cup, and likewise a noose and a rosary. In the south, from Kāṃ, is Kārttikeya, yellow in color, with four arms.

གསལ་ཤིང་དང་། དབྱུག་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ ཆུང་མ་དང་བུ་དང་བུ་མོ་དང་འཁོར་གཡོག་དང་བཅས་པ་སྒེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སའི་དབུས་རྣམས་སུ་ཤར་དུ་དྲག་པོ་ནག་པོ་དང་། བྱང་དུ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་དང་། ནུབ་ཏུ་ལྷ་སྦྱིན་དང་། ལྷོ་རུ་ནག་པོའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་རྣམ་པར་སྒེག་བྱེད་དང་། མེར་ནི་འཇིགས་བྱེད་དང་། བདེན་བྲལ་དུ་དགའ་བྱེད་དང་། རླུང་དུ་རྣམ་པར་འདྲེན་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གདོང་གཅིག་པ་མིག་གསུམ་པ་ལག་པ་བཞི་པ་གྲི་གུག་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་རྩེ་གསུམ་པ་ལག་ན་ཐོགས་ པ་སྟེ། ནག་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། དམར་པོའི་ཁ་དོག་གོ། ། མཚམས་ན་གནས་པ་རྣམས་ནི། ། ཡིད་འཕྲོག་པའི་གཟུགས་གཉིས་པའོ། ། ནག་པོ་དྲག་པོའི་མདུན་དུ་ནི་ཀེང་རུས་མའོ། ། གཡོན་དུ་ནི་སེར་མོའོ། ། རྒྱབ་ཏུ་ནི་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། གཡས་སུ་ནི་ལྷ་མོ་ཨུ་མའོ། ། དེ་དག་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ལག་ན་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཐོད་པ་འཛིན་པའོ། ། དྲག་པོ་ཆེན་པོའི་མདུན་ལ་སོགས་པར་ནི་རྒྱལ་མ་དང་། མི་ཐུབ་མ་དང་། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ་རྣམས་ཏེ། ལག་ན་བཟའ་བ་དང་ བཏུང་བའི་སྣོད་ཅན་ལཱ་མའི་ཁ་དོག་གོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བྱན་མོ་ནག་མོ་བཟང་མོ་དང་། ནག་མོ་ཆེན་མོ་དང་། སྦོམ་མོ་ནག་མོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་སྟེ། དུམ་སྐྱེས་མའི་ཁ་དོག་ལ་ལག་ན་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔ་ཅན་ནོ། ། ལྷོར་ནག་པོའི་ཆུང་མ་དབང་མོ་མ་དང་། ཟླ་བ་ མོ་དང་།

They hold a stake, a staff, a skull-cup, and likewise a rosary. They are also accompanied by their wives, sons, daughters, and retinues, and possess the expressions of the graceful and so forth. In the center of the ground of such a great maṇḍala, there is black Rudra in the east, Mahākāla in the north, Devadatta in the west, and Kṛṣṇa in the south. In the northeast is Vighnarāja, in the southeast is Bhairava, in the southwest is Hara, and in the northwest is Vāyu. All of them have one face, three eyes, and four arms, holding a curved knife, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a trident in their hands; their colors are black, yellow, white, and red. Those situated in the intermediate directions have two captivating forms. In front of black Rudra is Kaṅkālī, to his left is Pītā, behind him is Bhairavī, and to his right is the goddess Umā; these have the colors of the ḍākinīs and hold skull-cups filled with the five sensory offerings. In front of Mahākāla and the others are Jayā, Ajitā, and Aparājitā, holding vessels of food and drink, and having the color of Lāmā. In the west are the wives of Devadatta: Kālikā Bhadrā, Mahākālī, Kālikā Pīvarī, and the yoginī Khaṇḍarohā; they have the color of Khaṇḍarohā and hold the five sensory offerings. In the south are the wives of Kṛṣṇa: Indrāṇī and Candrā, and...

སེར་མོ་དང་། གདུག་པ་ཅན་མ་སྟེ། གཟུགས་ཅན་མའི་ཁ་དོག་ཅན་ལ་ལག་ན་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ཆུང་མ་ལྟོ་འཕྱང་མོ་དང་། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། དུད་ཅན་མ་དང་། འབར་བྱེད་མ་སྟེ། ཀེང་རུས་ མའི་ཁ་དོག་ཅན་ལག་ན་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་ཅན་ནོ། ། མེ་མཚམས་ཀྱི་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ཆུང་མ་འཇིགས་བྱེད་མ་དང་། གྲོང་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། འཇིགས་གཟུགས་མ་དང་། གཟུགས་ཆེན་མ་རྣམས་ཏེ། དབང་པོ་མའི་ཁ་དོག་ལ་ལག་ན་ བཟའ་བཏུང་སྔོན་གྱི་བཞིན་ནོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་དགའ་བྱེད་ཀྱི་ཆུང་མ་མཆེ་བའི་གཟུགས་ཅན་མ་དང་། མི་བཟད་འཇིགས་མ་དང་། ཐོད་ཕྲེང་མ་དང་། གཤིན་རྗེའི་སྟེང་འགྲོ་མ་སྟེ། ནག་མོ་བཟང་མོའི་ཁ་དོག་ཅན་ལ་ལག་ན་བཟའ་བཏུང་ཅན་ནོ། ། རླུང་ མཚམས་ཀྱི་རྣམ་པར་འདྲེན་པའི་ཆུང་མ་ནི་ལག་ན་རལ་གྲི་མ་དང་། ལག་ན་དགྲ་སྟ་མ་དང་། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ལག་ན་གཞུ་འཛིན་མ་སྟེ། རྒྱལ་མ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ཅན་ལ་ལག་ན་བཟའ་བཏུང་ཅན་ནོ། ། ཤར་གྱི་ཏྭ་ར་ཎའི་ཕྱི་རྒྱབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ན། འཇིགས་ བྱེད་ལག་པ་ཙམ་དང་ལྡན་པ་དང་། སྲིན་པོ་ཁྲི་སྟེངས་ཉལ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། དྲིལ་བུའི་རྣ་ཆ་ཅན་ནོ། ། དེ་རྣམས་བཞིའི་ཆུང་མ་རྣམས་ཀྱང་མཁའ་འགྲོ་མའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ན་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་དང་། འཇིགས་པའི་འཇང་ སྒྲོགས་དང་། རོ་སྨད་དྲག་པོ་དང་། སྦོམ་པོའི་དབང་ཕྱུག་སྟེ་ལཱ་མའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆུང་མའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ན་ཆེ་བ་དང་། ཆེན་པོ་དང་། ཕག་ཀ་དང་།

The yellow and the fierce ones: those with the color of Rūpiṇī hold food and drink in their hands. In the northeast are Bhairava’s wife Lambā, the Mistress of the Thirty-Three, Dhūminī, and Jvālinī; they have the color of Kaṅkālī and hold food and snacks in their hands. In the southeast are Bhairava’s wife Bhairavī, the Yoginī dwelling in the village, Bhīmarūpā, and Mahārūpā; they have the color of Indrāṇī and hold food and drink as before. In the southwest are Nandī’s wife Danturā, Ugrā, Khaṇḍarohā, and Yamamathinī; they have the color of Kālikā and hold food and drink in their hands. In the northwest are the wives of Vāha: Khadgahastā, Paraśuhastā, Vajrahastā, and Dhanuhastā; they have the color of Jayā and so forth and hold food and drink in their hands. In the charnel ground behind the eastern gate are the rākṣasa Bhīma, Karāla, Gaṇeśvara, and Ghaṇṭākarṇa. The wives of these four also have the color of Ḍākinī. In the northern charnel ground are Caṇḍeśvara, Bhīma, Ugrarava, and Sthūleśvara; they have the color of Lāmā, and their wives are likewise. In the western charnel ground are Mahān, Mahābala, and Phetkāra.

འཇིགས་བྱེད་རྣམས་དང་། དེའི་ཆུང་མ་རྣམས་ཏེ། དུམ་སྐྱེས་མའི་མདོག་ ཅན་ནོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ན་དྲི་ཟའི་དབང་ཕྱུག་དང་། འཇིགས་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་དང་། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དང་། གཞུ་འཛིན་ཏེ། འདི་དག་རང་གི་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་གཟུགས་ཅན་མའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་གདོང་གཅིག་པ་ལག་པ་བཞི་པ་སྟེ། ཁ་ཊྭཱཾ་ ག་དང་ཐོད་པ་དང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པའི་ལག་པའོ། ། སྔོན་དུ་བཤད་པའི་ཤིང་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གནས་ཏེ། རིག་པ་འཛིན་པ་གྲུབ་པ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་མང་པོས་ཀུན་དུ་ ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱས་པའོ། ། ཡི་དྭགས་དང་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་གདོང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་མཆོག་སྟེར་བར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་གར་རང་རང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པས་ནི་སྐུ་གསུང་ ཐུགས་ཀྱི་རིགས་གསུམ་དུ་བསྐྱེད་པར་བསྟན་ནོ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞབས་བསིལ་བ་དང་། བསང་གཏོར་དང་། ཞལ་བསིལ་ལ་དམ་ཚིག་རྣམས་ལ་དམ་ཚིག་གི་སྦྱོར་བས་སྦྱར་ཏེ་བཟའ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་ སྟེ། ཕྱག་འཚལ་ཡི་གེར་ཡང་དག་ལྡན། ། དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཉིད་བྱས་ནས་སུ། ། འབར་ཞིང་འབར་བར་ཧྲཱིཿའབར་བས། ། བྱ་བ་ཇི་སྲིད་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཁ་གྱེན་དུ་ཕྱེ་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་།

The Bhairavas and their consorts are the color of Khaṇḍarohā. In the southern charnel ground are the Īśvara of the Gandharvas, Bhīṣaṇanāda, Daṃṣṭrākarāla, and Dhanurdhara; these, together with their consorts, are the color of Rūpiṇī. All of them have one face and four arms, holding a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a trident, with one hand embracing the goddess. They should be visualized as possessing the eight trees previously described. All of them are the abode of the entire three realms, completely surrounded by many accomplished vidyādharas, asuras, non-humans, and so forth. Pretas, piśācas, and others are making sounds everywhere, and all should face the practitioner and grant supreme attainments. The first letter of each of their respective names should be placed at their hearts. By means of OṂ ĀḤ HŪṂ, they are shown to be generated as the three families of body, speech, and mind. Then, according to the ritual, the foot-bath, the sprinkling, and the face-washing should be offered; having applied the samayas to the samayas through the application of samaya, one should partake. One should offer food and drink to the deities of one’s own maṇḍala, according to the verse: "Endowed with the syllables of homage, having placed HŪṂ in the center, through the blazing and intensely blazing HRĪḤ, the activity will be thoroughly accomplished as long as it is performed." Thus it is said. One should open the vajra-palms upward and recite this mantra: KHA KHA KHĀHI KHĀHI, and so forth. [Offer] flowers, incense, and...

བྱུག་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཆོད་དེ། དེ་དག་གི་སེམས་མགུ་བར་བྱས་ན་འདོད་པའི་མཆོག་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བསམས་ལ་གཏང་བར་བྱའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་རྣམ་དག་བདག། ཅེས་པ་ལ། རྣམ་དག་ཅེས་པ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སོ་སོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བདེ་ བ་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་དེས་འགྲོ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་སྲིད་པ་མཉམ་པ་དག་གིས་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ན། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྟེ། ། ཀུན་དུ་བསགས་པ་ལས་འཁྲུངས་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་འཕྲོས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ མཆོད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་བཤད་དོ། ། དོན་དུ་སྤྱད་པ་ཉིད་ཀྱང་མཆོད། ། ཅེས་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཅན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་གཅིག་ལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། ། ཉིད་ཅེས་པའི་ སྒྲ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེར་མ་གྱུར་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། ། དེས་ན་འདི་ལས།

One should also make offerings with ointments and so forth; if their minds are thus pleased, they will grant the supreme desired object. One should then visualize them in the form of the Blessed One’s body, speech, and mind, and then release them. These are from the Commentary on the Sādhanas of the Glorious Heruka Cakrasaṃvara, titled The Abode of Sādhanas, specifically the explanation of the twenty-seventh chapter. Regarding the phrase, "Then, the pure offering of the self": "Pure" refers to the fact that all phenomena are not distinct, but are non-dual, the great bliss that is naturally luminous (ābhāsvara). Suchness itself is the dharmakāya of the Buddhas. Then, regarding "that hero goes to the world": because he is unmoved by the equalities of existence, he is the saṃbhogakāya, for he is born from the complete accumulation [of merit and wisdom]. Then, "the conduct following the bodhisattvas": the characteristic of performing the welfare of sentient beings through the radiation of the Buddha-assembly is the nirmāṇakāya. Having the nature of that, one should make offerings to one's own chosen deity (iṣṭadevatā) through the yoga, according to one's ability. "One should offer to the self" is explained in that way. "Offering through the very practice of the goal" means those who possess the excellence of pure hearing and reflection, who are certain in a single yoga. The word "very" (nyid) should also correctly include the yoginīs, because if they were not included, it would not be complete. Therefore, from this:

ཟླ་བ་འདུས་པར་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་གནས་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡང་དག་ པར་སྦྱོར་བར་འགྲོ་བའོ། ། ཟླ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཆང་ངོ་། ། ཡང་ན་ནི་ཟླ་བ་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བའི་ག་པུར་ཏེ། རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྐྱེ་བའོ། ། དེ་ཡང་སྙིང་གི་པདྨོ་ལ་དངོས་གཞི་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ནི་བསྒོམ་པར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྤུན་དང་སྲིང་མོ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་སྡུག་པའི་བུ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟོན་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཐོས་པར་བྱེད་པ་ དང་། དམ་ཚིག་དག་གོ་བར་བྱེད་ན་སློབ་དཔོན་དེ་ལ་སྨོད་ཅིང་བརྙས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྡང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་སློབ་དཔོན་དེའི་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དམྱལ་བར་འགྲོ་ཞིང་། སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དྲི་མ་ཅན་དུ་འགྲོའོ། ། དེས་ན་དེ་དག་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཟུང་སྟེ་ཟས་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། འདི་དག་ནི་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་ཙམ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འམ་བརྒྱ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྙིང་རྗེས་མ་བཅིངས་པ་ཡིན་ན་ ནི་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྟན་པར་མི་བྱའི། དེ་རྣམས་གཞན་ལ་སྤྱོད་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དད་པས་དེའི་དབང་དུ་གཏང་བར་བྱའོ། །

It is said, "Abiding perfectly in the gathering of the moon." "Abiding perfectly" means proceeding to the perfect union with insight. "Moon" refers to liquor. Alternatively, "moon" refers to the camphor of bliss, which is the constant, natural arising of luminosity (ābhāsvara). That, moreover, should be viewed as emptiness (śūnyatā) free from any substantial entity within the lotus of the heart; such a mind is what is to be meditated upon. Regarding the phrase, "Together with brothers and sisters," if one teaches mantra, mudrā, maṇḍala, or the feast circle (gaṇacakra) to beloved sons, daughters, and so forth who are devoid of bodhicitta, or if one causes them to hear the vajra songs and makes them understand the commitments (samaya), that ācārya will be reviled and despised, and all sentient beings will become hostile. Consequently, the ācārya’s children and others will go to hell, and other sentient beings will do the same. Therefore, their bodhicitta becomes defiled. Thus, the connection is that one should fully embrace and partake of those very [substances] as food. These are merely general distinctions. Why is that? If, by some chance, the generation of the mind of awakening (bodhicitta) is not bound by compassion, then it is just as it is: one should not teach these to them in their true nature, but should cause them to practice otherwise. In that case, one should place them under the influence of faith in the generation of bodhicitta.

དེ་ལྟར་ན་ནི་རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་ལ་སྤྱད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་ དམ་ཚིག་སྤྱད་བྱས་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་རོ། ། གསང་སྔགས་སུ་ལའང་མི་སྦྱིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་བྱང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལའོ། ། སྦྱིན་ཞེས་པ་ནི་བདག་གིས་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་སོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལམ་ནི་ལམ་དང་འདྲ་ བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་ཡས་པར་ཡོངས་སུ་དག་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཁ་བ་དང་དུ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒོས་པ་ལྟ་བུའི་འཁྲུལ་བ་ཙམ་པོ་དེ་རྣམ་པར་ བསལ་བར་བྱས་ན་ནི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་བྱེད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྣལ་འབྱོར་གཞན་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་ པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྨོངས་ཏེ། དེའི་དངོས་གྲུབ་དང་བདེ་བ་ཙམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱལ་སྲིད་དང་བྲལ་བའི་མི་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཕོ་ཉར་ཆགས་པ་རྣམ་ཐར་པ། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆགས་པར་བྱ་བ་ལ་ ཆགས་པས་བལྟས་ཏེ་མཐོང་ན་གྲོལ་ཞིང་ཐར་ཏེ། ཕོ་ཉ་མོ་ལ་ཆགས་པས་ཡང་དག་པར་གྲོལ་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། བྷ་ག་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་རྣམས་ནི་བདུད་རྩིར་རྟག་ཏུ་ངེས་པའོ། ། བསྙེན་བཀུར་ཉིད་ནི་བྱ་བ་མིན། །

In that case, one will always practice the samaya. The meaning of the phrase "one will always practice the samaya" is as follows. "One should not give it to anyone in the Secret Mantra" refers to sentient beings who are not fully purified. "One should give it" refers to those who have been empowered by oneself. Regarding the phrase "the female messenger" and so forth: the path is like a path, and is thus the path to awakening (bodhimārga), which produces the complete purification of infinite afflictions (kleśa), because afflictions are merely adventitious. For example, if one clears away the mere delusion of the sky being stained by snow, smoke, and so forth, one will become a Vajradhara in this very life. To abandon such a practice and to correctly abide in other yogas is explained as the conduct of the Hearers (śrāvaka) and the conduct of the Action Tantras (kriyātantra) and so forth. One who desires such accomplishments is utterly deluded; they will not attain even the mere accomplishment or bliss of that [state], just like a person deprived of a kingdom. Why is that? Because they lack faith in it. If one asks, "How then?" it is said: "Liberation through attachment to the messenger." When one looks upon the object of attachment with attachment, one is liberated and freed; one is perfectly liberated through attachment to the female messenger. Therefore, one should practice that in its proper sequence. All pleasures generated from the bhaga are always certain to be nectar. "Service itself is not to be performed."

ཞེས་པ་ ནི་དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྱུད་པའི་བདེ་བའི་རོལ་པ་ལ་དགའ་བའི་ཕྱིར་ནའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན། ཕོ་ཉ་མོ་རྙེད་པ་ན་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པས་འཁྱུད་པར་བྱ་བའོ། ། གཞན་དུ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེ་གནས་དམན་ལ་གནས་ རྣམས་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དང་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོས་ནི་དམ་པ་སྟེ་སྐྱེ་བ་གཉིས་མ་བསྡུའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོབ་པ་རྣམས་ནི་མ་དང་སྲིང་མོ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ལྷག་པར་སྡུག་པའི་སེམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གལ་ ཏེ་དེ་དག་ལ་དཀའ་ཐུབ་བྱས་ན་གཙང་སྨེ་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡིན་ཡང་དེའི་དམན་པའི་སེམས་ཀྱིས་དཀའ་ཐུབ་དེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཧ་ཅང་ཡང་ཆེས་སོ། ། གཅིག་ཏུ་ནི་ཕོ་ཉ་མོ་མ་ཡིན་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བུད་མེད་ལ་རྟག་ཏུ་འགྲོ་ན་སྐྱོན་དེ་ ལྟ་བུའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འཁོར་ལོ་གྲུབ་པའང་དེ་བཞིན་དུའོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཟད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་ཚེ་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་གསོ་བར་བྱ་ན་སྦྱོར་བ་འདིས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་ཧ་ཀའི་ རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དམ་ཚིག་མཆོག་ཏུ་བསྡམ་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་སུ་དམ་ཚིག་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ནི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། །

This means that it is not for the purpose of performing services such as honoring and so forth, but rather because one delights in the play of the bliss of embracing. Therefore, when a messenger (dūtī) is found, one should embrace her with passion. Otherwise, bliss itself will not arise. Regarding the phrase "those who dwell in low birthplaces," this refers to the Vajra family and so forth. By the word "and," the two superior births are not included. Such protectors are like mothers and sisters; one should always worship them with a mind of exceptional affection. If one were to practice austerities toward them, even if one is a great being free from the distinction of pure and impure, it is said that such austerities with a lowly mind would utterly exhaust one's excellence. Furthermore, if one constantly approaches worldly women who are not messengers, such faults will occur. The same applies to the accomplishment of the maṇḍala. This means that even such [attainments] will be exhausted. At that time, if those who have impaired their samaya and vows must restore them, they should be taken up through this application. The sequence for this is as follows: through the yoga of the ḍāka Ha, one should strictly bind the supreme samaya. One should abide in the maṇḍala of the supreme samaya in the center of the space element. In its center is the great maṇḍala of the wheel, endowed with the five maṇḍalas.

དབུས་སུ་ཉི་མའི་གདན་ལ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཆོག་ དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ནི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་ཞིང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿའི་དངོས་པོ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བ་དུས་ཀྱི་ཐ་མ་ལྟར་འཇིགས་པར་མཛད་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་མཆེ་བ་གཙིགས་ པ་ལྗགས་བརྐྱང་ཞིང་འདྲིལ་བ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཆེར་ཞལ་དུ་འཛུད་པ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་དྲག་པ། རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ། འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་པགས་པས་སྨད་གཡོགས་མཛད་པ། གཡས་བརྐྱང་བས་ཡང་དག་པར་གནས་པ། འཇིགས་བྱེད་དང་དུས་མཚན་ཞབས་འོག་ཏུ་མནན་པ། དེའི་དཔྲལ་བ་ན་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ཅན་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའི་རྒྱན་ཅན། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་སྐུ་ལ་རྒྱན་དུ་བྱས་པ། ཕྱག་དྲུག་པ། ཞལ་ལྔ་པ། ཉམས་དགུ་དང་ལྡན་པའོ། ། སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུའོ། ། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་དཀར་ཞིང་ཞི་བ་སྟེ། ། འཆི་བ་མཆོག་ཏུ་ཡང་དག་པར་འཚོ་བར་མཛད་པའོ། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་མི་འབྱུང་བར་བྱེད་པ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་ཕག་མོ་ལ་ཡང་དག་པར་འཁྱུད་པའོ། ། པགས་པ་དཀར་པོའི་ན་བཟའ་འཛིན་པ་དང་། སྟེང་ནས་གདུགས་དཀར་པོ་འགེབས་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། དྲུག་པ་ན་ཅང་ཏེའུ་བསྣམས་པའོ། ། དེའི་མདོག་བཞིན་དུ་ཕག་མོ་སྟེ། སྐྲ་གྲོལ་བ་ཅན། གཅེར་བུ་མིའི་རུས་པའི་རྒྱན་ ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། འོན་ཀྱང་པགས་པ་འཛིན་པའི་གནས་སུ་ནི་གྲི་གུག་དང་མགོ་བོ་དགོད་དོ། ། དེ་ཡི་ཤར་དུ་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་སྟེ། །

In the center, upon a sun seat, is the supreme āli-kāli, endowed with the thirty-two major marks and adorned with the eighty minor signs. The one who bestows blessings arises perfectly from the essence of the syllable hrīḥ; he is terrifying like the end of an eon, with three eyes, bared fangs, and a tongue extended and curled. He swallows all gods into his great mouth, as fierce as the fire at the end of an aeon, wearing a crown of matted locks and a lower garment of Bhairava’s skin. He stands with his right leg extended, treading upon Bhairava and Kālarātri beneath his feet. On his forehead is a vajra garland, adorned with a crossed vajra and a crescent moon. His body is decorated with the six mudrās, and he has six arms and five faces, possessing the nine dramatic sentiments. His faces are blue, yellow, red, and green; the upper face is white and peaceful, perfectly reviving even the supreme death. He prevents all malevolent beings from arising and perfectly embraces Vārāhī through the union of vajra and bell. He holds a white skin garment and holds a white parasol above as if to shade her. In his [hands] he holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and in the sixth, a hand-drum. Vārāhī is of the same color as him, with loose hair, naked, and adorned with all the ornaments of human bone. However, in the place where he holds the skin garment, a curved knife and a severed head are placed. To his east is Buddhakrodhī.

དེ་བཞིན་བྱང་དུ་ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་ཉིད་ཡིན་ལ། ། དེ་ལྟར་ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་ མཁའ་འགྲོའོ། ། དཀར་དང་སྔོ་དང་དམར་ལྗང་ཞལ་བཞིའི་མདོག། དེ་བཞིན་སྟེང་གི་ཞལ་ནི་སེར་པོའོ། ། ཕྱག་གཉིས་འཁོར་ལོ་དྲིལ་བུ་སྙོམས་འཇུག་དང་། ། གཞན་གཉིས་ཚངས་པའི་པགས་པའི་ན་བཟའ་འཛིན། ། གཞན་གཉིས་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ་ འཛིན། ། ཚངས་པ་དང་ནི་བྱན་མོར་བཅས་པ་དག། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པའོ། ། ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། ། ལྗང་གུ་སེར་པོ་དམར་པོ་སྔོན་པོའི་མདོག། དཀར་པོ་སྟེང་གི་ལྔ་པོ་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྙོམས་འཇུག་དང་། ཚོགས་བདག་པགས་པ་མཆོག་ཏུ་བསྣམས་པ་དང་། ། གཞན་གྱིས་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ་འཛིན། ། འཇིགས་ཤིང་འདར་བའི་ཚོགས་བདག་ཆུང་མར་བཅས། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་དམར་སྔོ་སེར་པོ་དང་། ། ལྗང་གུའི་སྟེང་གི་ཞལ་ནི་ དཀར་བ་ཉིད། ། པདྨ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་སྙོམས་འཇུག་དང་། ། འདོད་ལྷའི་པགས་པ་བཤུས་པ་རབ་མནབས་དང་། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པ་ནི། ། འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆུང་མར་བཅས་པའོ། ། རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་སེར་སྔོ་ དམར་ལྗང་ཞལ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྟེང་ཞལ་དཀར་པོའོ། ། རིན་ཆེན་ཕྱག་གཉིས་དྲིལ་བུ་སྙོམས་འཇུག་ཅིང་། ། དབང་པོའི་པགས་པ་བཤུས་ནས་རབ་མནབས་དང་། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པ་ནི། ། དབང་པོ་ཆུང་ མ་དང་ནི་བཅས་པའོ། །

Likewise, in the north is Karmadākinī; in the west is Dharmadākinī herself; and similarly, in the south is Ratnadākinī. Their four faces are white, blue, red, and green, and the upper face is likewise yellow. With two hands they hold a wheel and bell in union, and with the other two they hold the skin of Brahmā as a garment. With the remaining two, they hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. They trample upon Brahmā together with his consort, with their right legs extended. To show the characteristics of Karmadākinī: her colors are green, yellow, red, and blue, and the fifth, the upper face, is white. She holds a crossed vajra and bell in union, and she holds the supreme skin of Gaṇeśa. With the others, she holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. She tramples upon the trembling Gaṇeśa together with his wife, with her right leg extended. Dharmadākinī is red, blue, yellow, and green, and the upper face is white. She holds a lotus and bell in union, and she wears the flayed skin of Kāmadeva. She holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. She tramples upon Kāmadeva together with his wife, with her right leg extended. Ratnadākinī has faces that are yellow, blue, red, and green, and likewise the upper face is white. With two hands she holds a jewel and bell in union, and she wears the flayed skin of Indra. She holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. She tramples upon Indra together with his wife, with her right leg extended.

ཀུན་ཀྱང་ཕྱག་དྲུག་སྤྱན་ནི་གསུམ་པ་ལ། ། དར་དཔྱངས་ཀྱིས་མཚན་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་རླུང་དང་དབང་ལྡན་གྲྭར། ། སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། པདྨའི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལས་ ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། གཡས་སྐོར་དང་པོ་དཀར་དང་སྔོ་དང་དམར། ། གཉིས་པ་སྔོ་དང་དཀར་པོ་སེར་པོའོ། ། གསུམ་པ་དམར་དང་སྔོ་དང་སེར་པོ་སྟེ། ། བཞི་པ་ལྗང་གུ་སྔོན་པོ་སེར་པོའོ། ། ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་ནི་དྲུག་པ་ལ། ། སྤྱན་གསུམ་གཅེར་བུ་དབུ་སྐྲ་ གྲོལ་བ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་ནས་སུ། ། ཟབ་མོ་དང་ནི་ཐུགས་རྗེའི་གར་གྱིས་ནི། ། ཆགས་ཤིང་བདེ་ཆེན་བདག་ཉིད་ཅན་དུའོ། ། ཀུན་གྱི་གཡས་པའི་ཕྱག་ནི་དང་པོ་ན། འཁོར་ལོ་མདའ་དང་རྡོ་རྗེ་མདའ་དང་ནི། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་མདའ་དང་དེ་ལྟ་བུར། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས་ནི་མཚན་པའི་མདའོ། ། ཀུན་གྱི་གཡོན་པའི་ཕྱག་ན་གཞུ་འཛིན་ཅིང་། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཞན་རྣམས་ཞགས་པ་དང་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན། ། རེའུ་མིག་དགུ་པ་རབ་ཏུ་ཟླུམ་པ་ལ། ། ཕྱི་རོལ་གྲུ་བཞིར་སྒོ་བཞི་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ ལ་ཤར་གྱི་སྒོ་ནི་གཟུགས་མང་བ། ། བྱང་དུ་གཟུགས་མཛེས་མ་སྟེ་ནུབ་ཏུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གདོང་ཅན་མ་སྟེ་ལྷོ་རུ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་ཆོམ་རྐུན་མ་སྟེ་ཀུན་ཀྱང་ནི། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན། ། སྔོན་བཤད་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་ལ་ སོགས་པའི། ། མཚན་མ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་གྲུ་བཞི་པ། ། སྒོ་བཞི་ཏྭ་ར་ཎ་བཞིས་བརྒྱན་པ་དང་། །

All have six arms and three eyes, adorned with silk pendants and crowns of matted hair. In the corners of the southeast, southwest, northwest, and northeast are the Buddha-ḍākinī, Vajra-ḍākinī, Padma-ḍākinī, and Karma-ḍākinī. In the first clockwise cycle, they are white, blue, and red; in the second, blue, white, and yellow; in the third, red, blue, and yellow; and in the fourth, green, blue, and yellow. All have three faces and six arms, with three eyes, naked, and with loose hair. Adorned with the five mudrās, they perform the dance of profundity and compassion, characterized by passion and great bliss. In the first right hand of all, they hold a wheel, an arrow, a vajra-arrow, a jewel-arrow, and likewise an arrow marked with a crossed vajra. In the left hands of all, they hold a bow, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum; the others hold a noose and a hook. In the center is a perfectly circular nine-square grid, surrounded by a square with four gates. There, at the eastern gate is Rūpā; in the north is Rūpavajrā; in the west is Vajramukhī; and in the south is Vajracaurī. All have three faces and six arms, adorned with every ornament, and hold the symbols in the same order as the previously mentioned Buddha-ḍākinī and the others. Outside of that is another square with four gates, adorned with four archways.

དར་དཔྱངས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བར་ལྡན། ། དེ་ལ་ཟུར་བཞི་པ་ཡི་ལྷ་སྣམ་གྱི། ། མེ་མཚམས་ལ་སོགས་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི། ། གཡོན་སྐོར་དུ་ ནི་དགོད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གདོང་ཅན་མ་དང་། ཁྭ་གདོང་མ་དང་། གདོང་རིང་མ་དང་། གྲགས་ལྡན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེན་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དུང་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་རོ་ལངས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལུས་སྙེམས་མ་དང་། དྲིལ་ སྒྲ་མ་དང་། ཁ་ཆེན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་མོ་དང་། ཁྲོ་གཉེར་མ་དང་། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་མ་དང་། ལྷ་མོ་སྒྱུ་མ་དང་། གྲགས་བྱེད་མ་དང་། སེར་མོ་མ་སྟེ། ལྷ་མོ་ཉི་ཤུའོ། ། ཤར་གྱི་སྒོར་ནི་རྡོ་རྗེ་འབར་མའོ། ། བྱང་དུ་ནི་འཁྱིལ་པ་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། ལྷོ་རུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འགྲུབ་པ་མའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དེ་དག་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཀུན་ཀྱང་སྤྱན་གསུམ་པ། ཞལ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ། ལྟོ་འཕྱང་མའི་སྒོ་སྐྱོང་མའོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་སྣ་ ཚོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་རྣམ་པར་སྒེག་པ་ཀུན་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་འཆང་བ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཞལ་གསུམ་པ་དཔའ་ཞིང་སྒེག་པ་སྙིང་རྗེའི་རོས་གང་བ། བྲང་འཕེལ་ཆེ་ཞིང་ནུ་མ་རྒྱས་པ། སྐལ་ལྡན་མ། གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་མ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཆགས་ པ་དམ་པའི་བདེ་བའི་ངོ་བོ་རོ་ལ་ཞོན་པ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། ཅང་ཏེའུ་བསྣམས་ཤིང་། གཡས་ན་ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ་དང་།

Adorned with hanging silk streamers and flower garlands, one should arrange the goddesses upon the four-cornered divine plinth, starting from the southeast and proceeding in a counter-clockwise direction: Vajramukhī, Kākāsyā, Dīrghamukhī, Yaśasvinī, Vajradūtī, Vajranakhī, Vajrakumārī, Vajraśaṅkhī, Vajravetālī, Vajragarvā, Ghaṇṭāsvanā, Mahāmukhī, Vajrī, Bhṛkuṭī, Viśvarūpā, Vajrayoginī, Vajraśṛṅkhalā, Māyādevī, Yaśodharā, and Pītā—these are the twenty goddesses. At the eastern gate is Vajrajvālā; in the north is Vartulā; in the west is Vajrabhairavī; and in the south is Vajrasiddhā. These ḍākinīs are the guardians of the gates of the siddhi-maṇḍala; they all have three eyes, bared fangs, and protruding bellies. The others have various forms and are all graceful, wearing the five mudrās and adorned with garlands of skulls. They have three faces, are heroic and charming, and are filled with the flavor of compassion. With broad chests and full breasts, they are fortunate, naked, and with hair loose. Possessing great compassion and passion, they are the essence of supreme bliss, mounted upon corpses, and endowed with the highest joy. They hold skull-cups, khaṭvāṅgas, and hand-drums, while in their right hands they hold nooses and iron hooks.

གཞན་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ་བའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་ བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། གོ་ཆ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཀུག་སྟེ་དབང་བསྐུར་ནས་མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་བྱས་ལ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཌཱ་ཀ་ཨཱཿཧྲཱིཿཧཱུཾ་ཌཱ་ཀ་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་མོས་པའི་བསམ་པས་རྟག་ཏུ་སྤྲོ་ཞིང་ བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བའི་རྡོ་རྗེས་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་མི་གཡེང་བར་བཟླས་སོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀ་ཨཱཿབྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཀརྨ་ཌཱ་ཀ་ཨཱཿཁཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་པདྨ་ཌཱ་ཀ་ཨཱཿཧྲཱིཿཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་རཏྣ་ཌཱ་ཀ་ཨཱཿཨོཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱཿ ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་བཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟ་བུར་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་སུ་ཡང་རབ་ཏུ་བཟླས་པར་གྲགས་སོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བླང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་མཉམ་ པར་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པའོ། ། མཆོག་འབྲིང་ཐ་མ་ལྷན་ཅིག་འགུགས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་དང་གང་གཞན་ན་གནས་པ་སྔོན་དུ་གྲུབ་པ་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་མ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་དྲན་པར་བྱའོ། ། མཆོག་ཅེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། འབྲིང་ཞེས་པ་ནི་ཞིང་ སྐྱེས་མའོ། ། ཐ་མ་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་མའོ། ། དེས་བསྐྱེད་པའི་རྫས་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་རྫས་ནི་རབ་ངེས་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ།

The other two brandish vajras and ring bells. Having blessed the body, speech, and mind, and adorned with the two armors, one then summons the wisdom wheel (jñānacakra), confers empowerment, performs offerings and praises, and engages in recitation. With a devoted intention, one should constantly recite: oṃ śrī vajra ḍāka āḥ hrīḥ hūṃ ḍākinī jālasamvara hūṃ hūṃ phaṭ svāhā, using the vajra of the yoga of emanation and reabsorption, possessing the great ascetic conduct, and without distraction. oṃ śrī buddha ḍāka āḥ bhrūṃ hūṃ ḍākinī jālasamvara hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. oṃ śrī karma ḍāka āḥ khaṃ hūṃ ḍākinī jālasamvara hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. oṃ śrī padma ḍāka āḥ hrīḥ hūṃ ḍākinī jālasamvara hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. oṃ śrī ratna ḍāka āḥ oṃ hūṃ ḍākinī jālasamvara hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. oṃ śrī vajravārāhī vaṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. It is well known that these are the mantras for all the ḍākinīs. This is the taking of the samaya and vows, which brings about the perfect accomplishment equal to the vajra. Regarding the passage, "The supreme, middling, and inferior are summoned together," and so forth, one should remember that those who abide elsewhere, who have previously attained accomplishment, and who possess the samaya, are to be blessed. "Supreme" refers to the co-emergent (sahaja). "Middling" refers to the field-born (kṣetrajā). "Inferior" refers to the mantra-born (mantrajā). All substances produced by them are thus the "supreme substances," as it is said.

དེ་ནི་རྩ་རྣམས་ལ་གནས་པའི་རྫས་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྐྱེན་དེས་བསྐྱེད་ པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཆང་དང་ཁྲག་ཏུ་མཉམ་པར་ལྡན་པས་ཐོད་པ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པར་བྱས་པ་བྲིས་པར་གཞག་སྟེ། སྟེང་དང་བྱོལ་སོང་དང་། འོག་དང་གནས་པ་རྣམས་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་དེ། ། དེ་ནས་ ཁ་ཟས་དེ་རྣམས་ལ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ལ་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་དེ་འཐུངས་ཤིང་ཟོས་ཏེ། ཡང་དག་པར་འཁྲིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕུལ་ཏེ། བླ་མ་དང་མངའ་བདག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱིས་གསན་པར་དམ་ཚིག་རྣམས་ལ་ འདིས་གསོལ་བ་བཏབ་བོ། ། བདག་གིས་རྟག་ཏུ་སྡོམ་པ་མང་པོར་བླངས་ཤིང་བསྐྱང་བར་བགྱིའོ་ཞེས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་རྟག་ཏུ་གཡོན་གྱིས་སྤྱོད། ། ཅེས་པ་ནི་གཡོན་པའི་སྤྱོད་པར་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་བླང་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་བསྲུང་བའི་ ནམ་མཁའི་གནས་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོས་འདི་རྣམ་པར་སྤྱད་དོ། ། གཡོན་པ་དང་གཡོན་པའི་ཚོགས་མཆོག་ཏུ་མཛེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་དང་། མཆོག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བརྗོད་ཅིང་རྒྱལ་བར་མཛད་པས་ན་བདེ་བ་སྟེར་བར་ མཛད་པའི་གཡོན་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐབས་ཡིན་པ་དེའི་གཙོ་བོར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་གཡོན་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཅན་ལ་མཆོད་པ་མི་བྱེད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ བྱེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཉོན་མོངས་ཤིང་དེ་ལ་འབྲས་བུ་མི་རྙེད་དོ། །

That refers to all substances residing in the channels that arise from the union of the two organs. By means of those conditions, the five nectars and so forth, combined with wine and blood, are placed within a skull-cup upon which a triangular maṇḍala has been drawn. Above, below, and in between, the beings of the directions and intermediate directions are generated accordingly. Then, those foods are consecrated with the mantras of the three suchnesses; having drunk and eaten that supreme samaya, one also offers it to the yoginīs who are perfectly gathered. To the guru and the sovereign Vajradhara, one makes this request regarding the samayas: "I shall always take and maintain the many vows." "Always practice with the left" means that in order to achieve the bliss of those who engage in left-handed conduct, the great yogi practices this in the abode of space to protect that bliss. The left and the assembly of the left are supremely beautiful; because they clarify all the supreme goals of the Lord of the Three Worlds and act as victors, they bestow bliss. Therefore, one should honor the left, for it is the primary means for all the virtues of a yogi. If one does not make offerings to the left, which possesses the Mahāmudrā that generates all, but instead makes offerings to the Tathāgatas, one will be utterly afflicted and will not find the fruit.

གང་འོག་དག་ནི་གསལ་བས་མ་བཀྲོལ་ཏོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་མེད་ཀྱང་བརྟུལ་ཞུགས་རྫོགས། ། ཞེས་པ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་ནི་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ཏེ། འདི་དག་གིས་ནི་ བསྐལ་པ་དུ་མས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བརྒྱ་ལམ་འགའ་ཞིག་ན་འགྱུར་ལ། འདིར་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཅིང་བཅོམ་ཡང་ཚེ་འདི་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་བརྟུལ་ཞུགས་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ བས་ན་གང་གི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་པོས་དེར་འབད་པ་བྱས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་ཚོགས་འདི་དག་སྟེ། རིགས་དྲུག་དང་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔོན་བཞིན་དུ་འདི་དག་དང་དེ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱད་ པར་བྱའོ། ། རིགས་ལྔར་ཡང་དག་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི། རིགས་བཞི་རུ་ནི་རྣམ་པར་བརྟག། ཅེས་པ་འདིའི་རིགས་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བར་མདོར་གྱུར་པའོ། ། རིགས་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་གཙོ་བོའི་སེམས་ཏེ་མཐར་ཐུག་པའོ། ། དེས་དཀྱིལ་འཁོར་ པ་རྣམས་དེར་མཉམ་པའོ། ། ཡང་དག་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཚོགས་པ་མེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པས་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞིང་། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་སྡིག་པ་མེད་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྡིག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མཉམ་པར་སྤྱོད་པའི་བློས་ཇི་ལྟར་མེས་ཟས་རྣམས་ཐུན་མོང་དུ་སྤྱོད་པ་དང་།

Those [points] below have not been explained in detail because they are clear. Regarding the statement, "Even without ascetic practices, the ascetic practices are perfected": the "ascetic practices" refer to the twelve ascetic virtues, such as not accepting [food] later and so forth. Through these, [one might] only occasionally become a Buddha after many eons; however, here, because one overcomes and conquers all such ascetic practices and attains the suchness of Buddhahood in this very life, it is called "the perfection of ascetic practices." Therefore, if the practitioner exerts effort therein, they will be liberated from worldly conduct. Regarding "samaya," these are the assemblies of families, such as the six families, the five families, and so forth. As before, one should practice together with these. Regarding "perfectly practicing in the five families": "The four families are conceptually distinguished," and the families here are those ranging from Ratnasambhava to Akṣobhya and Vairocana. "The single family" is the primary mind, which is the ultimate. By that, the [deities of the] maṇḍalas are equal therein. "Perfectly practicing" means practicing correctly through non-conceptuality. One should exert oneself without an assembly, without grasping, and without enjoyment, and the five sensory qualities should be shown to be without sin. If one asks, "How is it that they become without sin?" it is through the mind of equal practice, just as fire consumes food in common.

ཇི་ལྟར་ཉི་མ་བལྟས་ན་དེར་ཐུན་མོང་དུ་མཐོང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་རླུང་དྲི་ལ་ཐུན་མོང་དུ་བྱེད་པ་ལྟར་དམ་ཚིག་ཀུན་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཏི་ མུག་གི་རྒྱ་མཚོ་རིང་དུ་སྤོང་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་ཞེས་པ་ནི་ཤྭ་ས་བསྐམས་པའི་ས་ནག་པོ་ཚ་སྒོ་ཅན་གས་པ་ལ་སོར་ཉི་ཤུ་པའི་ཚད་ལ་སོར་བཅུ་ཐུར་དུ་བརྐོས་པ་ཟུར་གསུམ་གྱི་མགོ་རྣོན་པོ་བྱང་དུ་བསྟན་ནོ། ། དེ་དག་ནི་མེ་ཐབ་ཀྱི་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ དང་དེ་བཞིན་དུ་གསལ་ཤིང་དང་། འབར་བ་རྩེ་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། གསལ་ཤིང་ནི་ཁ་གྱེན་དུ་བསྟན་ཏེ་གཟུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་གསང་པར་་བྱ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་མཚན་འདི་དག་ནི་སོར་བཞིའི་ཚད་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་སོར་གསུམ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཁ་ཁྱེར་སོར་གསུམ་གྱི་ཚད་ཀྱིས་གྲུ་གསུམ་དུ་བསྐོར་ཞིང་ཞེང་དང་དཔངས་སུ་མཉམ་པར་ཁ་ཕྱིར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ་བྱའོ། ། ས་ནག་པོ་དྲི་ང་བ་དང་། བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་སྦངས་དང་། མིའི་རུས་ཕྱེ་དང་། སོལ་ཕྱེ་བསྲེས་པས་དེ་ ལ་བྱུག་གོ། ། དྲི་ང་བའི་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་། ཚེར་མ་རྣོན་པོ་ཅན་གྱི་དྲི་ང་བའི་ཤིང་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤིང་དང་། བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་སྦངས་བསྐམས་པས་བུད་ཤིང་བྱའོ། ། ཤིང་ནིམ་པ་དང་། ཙནྡན་དམར་པོ་དང་། ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ཀུ་ཉ་ཙ་ཀ་དང་། ཚེར་ མ་དང་། འཁྲི་ཤིང་དང་། ཚེར་མ་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོ་དང་།

Just as the sun is commonly seen when looked upon, and just as wind is commonly applied to a scent, so too, practicing the samaya toward all things is the long-term abandonment of the ocean of deluded conceptualization. Regarding the instruction to "make a triangular maṇḍala": on black, salty, and cracked soil where the śvāsa has dried, one should dig twenty finger-widths deep and carve a sharp-pointed triangle with its apex facing north. These are the activities of the fire hearth. The vajra, and likewise the impaling stake (śūla), the blazing trident, and the vajra-hammer: the impaling stake should be fixed with its tip pointing upward. With these, one should perform secret rites and inflict suffering. These hand symbols (mudrā) should be drawn to a size of four finger-widths. Above that, increasing by three finger-widths, one should encircle it in a triangle with a rim of three finger-widths, equal in width and height, facing outward. One should smear it with black, foul-smelling soil mixed with the dung of donkeys and camels, human bone powder, and charcoal dust. One should offer foul-smelling flowers and incense, and use foul-smelling wood with sharp thorns, wood from charnel grounds, and the dried dung of donkeys and camels for the fuel. [One should also use] nimba wood, red sandalwood, the thorny kuñjaka wood, thorns, creepers, and extremely sharp thorns.

ཤིང་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོ་དང་རོ་བསྲེགས་པའི་ཤིང་གས་པ་དག་ལས་སོར་བཅུ་གཉིས་པའི་རྩ་བའི་ཆ་རྣམས་དུག་དང་ཁྲག་དང་ཏིལ་མར་ལ་སྦངས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ་རྣམས་ཡམ་ཤིང་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཡུངས་ཀར་དང་། དྲི་དཀུ་བ་ཅན་གྱི་ཏིལ་དང་། ཁྲག་དང་ལན་ཚྭ་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་། ཤིང་ནིམ་པའི་ལོ་མ་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་། རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་དང་། བོང་བུ་དང་། རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས་དང་། སྐྲ་དང་མར་ཁུ་ཆེན་པོ་དང་། ཁྭ་དང་འུག་པའི་སྒྲོ་དང་། བཤང་བ་དང་། གཅི་བ་དང་། མིའི་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དང་། བ་སྤུ་དང་། ཤ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། ། རྫས་དེ་རྣམས་ཀྱང་དུག་དང་ཁྲག་དང་། སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་འདབ་མར་བསྲེགས་པ་དང་། ཐལ་བ་དང་། སོལ་བ་དང་། ཕུབ་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་གདུག་པ་ཅན་ གྱི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་མཚོན་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོས་མགོ་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ལུས་ཀུན་བཅད་དེ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་བསྲེག་རྫས་སུ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ལྕགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་ཁྲག་དང་། ཆུ་དང་། མི་དང་། བོང་བུའི་གཅི་བར་བསྲེས་ཏེ་གཞག་པ་མངོན་སྤྱོད་ལ་ཡི་གེ་ཕཊ་ མཐའ་མར་བཞག་པའི་ཡི་གེ་བདུན་པའི་སྔགས་ལན་བདུན་བདུན་བཟླས་ཤིང་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བསྔོ་བ་དང་། དམ་ཚིག་ལས་ཉམས་པ་དང་། སྡང་བ་ཅན་དག་ལ་བྱ་བ་ནི་ནག་པོས་བརྒྱན་ཅིང་ལྕགས་ཀྱི་རྒྱན་ཆ་ཅན་གྱི་སྔགས་པ་གཤིན་རྗེ་ ལ་བལྟས་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་ཤིང་ཁྲིའི་སྟན་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་ལ་མཚན་ཕྱེད་ཉི་མ་ཕྱེད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་བསམ་པར་བྱའོ། ། རེ་ཕས་ནི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ།

One should offer as sacrificial fuel (samidh) the twelve-finger-length root sections of very sharp wood or wood from a cremation ground, which have been soaked in poison, blood, and sesame oil, and are exceedingly sharp. One should then combine white mustard seeds, foul-smelling sesame, blood, salt, black mustard, neem leaves, cemetery ash, dust from footprints, the dung of donkeys, camels, and the like, hair, great clarified butter (mahā-sarpis), the feathers of crows and owls, excrement, urine, powdered human bone, body hair, flesh, and whatever else is available. From these substances, one should fashion a fierce effigy (pratimā) using poison, blood, the ashes of burnt unmādana leaves, charcoal, chaff, and so forth. With a very sharp weapon, one should cut the entire body of this effigy starting from the head and use it as a substance for the rite of wrathful activity (abhicāra). Furthermore, in an iron vessel, one should place blood mixed with water and the urine of humans and donkeys. For the rite of wrath, one should recite the seven-syllable mantra ending in the syllable phaṭ seven times for each application and burn the substance. Moreover, this should be performed for those who have dedicated themselves to the Three Jewels, those who have violated their samaya, and those who are hostile. The practitioner, adorned in black and wearing iron ornaments, should gaze at Yama and, sitting firmly on a wooden throne in the wrathful cross-legged posture, visualize the target at midnight or midday. The syllable ra is the maṇḍala of fire.

མཐའ་མར་ཧཱུཾ་དང་ཕཊ་ཀྱི་སྒྲ་མཛད་པ་འབྲུག་སྒྲ་ལྟ་བུར་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཐོག་མ་དང་དབུས་ དང་མཐའ་མར་བྱ་བའི་མེ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་དང་ལག་པས་བཏོན་པ་དང་། རྡོ་ལས་བཏོན་པ་དང་། གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ལ་ཤིས་སོ། ། ཐོག་མ་ཁོ་ནར་མེ་ཐབ་ཏུ་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་བུད་ཤིང་བཞག་པ་ལ་མེ་བཅུག་པ་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་པ་ཀའི་མེ་སྦར་རོ། ། སྔགས་ནི་ཧཱུཾ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མེ་སྦར་བར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡས་པར་ཀུ་ཤ་བཅུག་སྟེ། མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་གི་རྩར་བཞག་ལ་མེ་དགུག་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛྭ་སཏྭ་མི། གྲི་ཧི་ཏྭཱ་ཨ་ཧཱུ་ཏིཾ་ཨ་ཧཱ་རཾ་ཨ་སྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་ བྷ་བ་ཞེས་པ་འདིས་ཐབ་ཀྱི་མེའི་ཕྱོགས་སུ་འོངས་པར་བསམ་མོ། ། འདིར་འབར་བ་འཁྲིགས་པའི་དབུས་སུ་ཁྲོ་བོ་མི་བཟད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་བཀུག་ལ་གཞག་པ་གློག་འཁྱུག་པ་ལྟ་བུ་བ་སྤུ་སེར་པོ་ཅན་དེ་བཞིན་དུ་ཁ་དོག་དུད་ཁ་དེ་ནས་མིག་གཡོ་ཞིང་སྟེང་ཕྱོགས་སུ་རྣ་བ་ཉན་པ་ ལྟར་མཛད་ཅིང་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་མཆེ་བ་བཞི་པ་སྟོབས་ཆེན་པོ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞོན་པ། ། རབ་ཏུ་འཇིགས་ཤིང་ཧཱུཾ་མཛད་པས་ཧཱུཾ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། ཕྱག་བཞི་པ། བརྗིད་པ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཅན། རིག་པའི་ཁྲི་ལ་གནས་པ། གདོང་ བདུན་པ། རྣམ་པར་ཟློག་པ། མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ། ། མྱ་ངན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཅན་དུད་པའི་ཕྲེང་བ་འཁྲིགས་ཤིང་འབར་བ། ལྕགས་ལས་བྱས་པའི་རྒྱན་རྣམས་དང་ལྡན་པ། བཞིན་བཟང་པོ་ལྕགས་ཀྱིས་ཁེབས་པ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཅན།

Finally, the sounds of hūṃ and phaṭ are uttered like the roar of thunder. Then, for the fire to be used at the beginning, middle, and end, the fire of a charnel ground, that produced by hand, that produced from stone, or that which comes from the house of an outcaste is auspicious for wrathful rites (abhicāra). At the very beginning, having placed the fuel in the hearth as previously described, one kindles the fire with a bellows, reciting the mantra hūṃ jvala hūṃ while knowing how to ignite it. Then, placing kuśa grass in the right hand, one should summon the fire by placing the thumb at the base of the ring finger. The mantra is: oṃ ehyehi mahābhūta deva ṛṣi dvija sattva mi gṛhītvā āhutiṃ āhāraṃ asmintsannihito bhava. By this, one should imagine that [the fire] has come toward the fire of the hearth. Here, in the midst of the swirling flames, one should summon and place the fierce and terrible wrathful deity (krodha), who is like a flash of lightning, with yellow body hair, smoke-colored in hue, with flickering eyes, and ears listening toward the upper direction. He utters a great sound, possesses four fangs, is of great power, and rides upon a wind maṇḍala. He is extremely terrifying, utters the sound hūṃ by making the hūṃ gesture, has three eyes, four arms, and great majesty, possessing vajra light. He dwells upon a throne of vidyā, has seven faces, is turned away, rides a buffalo, and has a sorrowful expression. He is surrounded by swirling wreaths of smoke and fire, adorned with ornaments made of iron, with a fine face covered in iron, and possessing a garland of flames.

སྤྱན་དམར་པོ་ཆེན་པོ། མི་ གཡོ་བའི་ཚུལ་ཅན་ན་བཟའ་སྔོན་པོ་བསྣམས་པ། འཇིག་པའི་དུས་ལྟར་མཉམ་པར་འབར་བ་དྲག་པོ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཟ་བ་ལྟ་བུར་རྔམ་པ། ལག་ན་གསལ་ཤིང་དང་། རྡོ་རྗེ་སྟེང་དུ་འཕྱར་བ་ལྟར་འཛིན་པ་གཞན་གཉིས་ན་རལ་གྲི་དང་གྲི་གུག་འཛིན་པའོ། ། དེའི་ གཡས་སུ་ནི་སོ་སོར་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་གཉིས་པ། རྡོ་རྗེ་དང་གྲི་གུག་ལག་ན་བསྣམས་པ། ཡན་ལག་ནག་པོ། མིག་དུད་པའི་མདོག་ཅན། མ་མཆུ་ཚེམས་ཀྱི་སྒྲོས་མནན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གཡོན་ན་ནི་ཁྲག་གིས་གང་བའི་ཐོད་པ་སྟེ། རང་གི་རིགས་སུ་གནས་པ། ཁྲག་གི་ཕྲེང་བ་མཉམ་པར་འབར་བའོ། ། གཡོན་དུ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཐར་འབྱིན་ཆར་སྤྲིན་ལྟ་བུར་འཇིགས་པའི་མདོག་ཅན་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། དྲག་པོ་ཞབས་བཞི་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། མཆེ་བ་རྣམ་པ་གཙིགས་ཤིང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ། ལྕགས་ལས་ བྱས་པའི་རྒྱན་གྱིས་འབར་བ་ཅན། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་ལྟར་འབར་བ། མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། སྙིང་གར་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་དངོས་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཐབ་ཀྱི་མདུན་དང་རྒྱབ་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ནི་མཐར་བྱེད་དང་དུས་ཅན་ཞེས་པ་དག་སྟེ། རང་ བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། བཀྲེས་པའི་ཚུལ་ལ་ཤིང་ཟ་བའི་དོན་ལ་འདོད་པའི་ཕྱག་གཉིས་དྲག་པོའི་ཆ་བྱད་ཅན། ཇི་ལྟ་བུའི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྒྱལ་པོ་དེ་བཞིན་དུ་སྟེ། བསྲེག་རྫས་ཟ་བར་འདོད་པ་ཅན་དུ་བྱ་བ་ནི་དྲག་པོའི་ ལས་ལ་རབ་ཏུ་བསམ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་སུ་ཡང་དག་པར་གྱུར་པས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་དོན་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲུབ་པའོ། །

The great red-eyed one, possessing an immovable manner and wearing blue robes, blazes intensely like the fire at the end of an eon, fierce and as if devouring the three worlds. In his hands, he brandishes a stake and a vajra held aloft, while the other two hands hold a sword and a curved knife. To his right is the one called Pratyaṅgirā, two-armed, holding a vajra and a curved knife in her hands, with black limbs and smoke-colored eyes, her lower lip pressed by her teeth. To her left is a skull-cup filled with blood, abiding in her own family, with a garland of blood blazing intensely. To the left [of the central figure] is Yamāntaka, with the terrifying color of a rain cloud, three faces, six arms, four fierce legs, and three eyes; his fangs are bared and his face is contorted. He is blazing with ornaments made of iron, burning like the fire of a charnel ground, and should be visualized as riding a buffalo. At the heart, one should generate the essence of Mañjuśrī. In the two directions, front and back of the hearth, are the ones called Antaka and Kāla; they should be visualized according to their natural forms. In the manner of those who are hungry, for the purpose of consuming wood, they have two fierce hands in the attire of wrathful ones. Just like the king of the lords of hungry ghosts, they should be made into those who desire to consume the burnt offerings; this is the visualization for wrathful activities. By becoming perfectly established in the power of such absorption (samādhi), all the aims of the practitioner will be accomplished in every way.

སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་སུ་ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་སྐུ་ གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱས་པ་ལ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་མཆོད་ཡོན་ནི་དབུ་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་ལའོ། ། ཨོཾ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་ཨརྒྷཾ་དབུལ་ལོ། ། ལག་པ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ དང་། མཐེ་བོང་གི་རྩེ་མོ་སྐམ་པའི་ཁ་ལྟར་སྤྲད་དེ་མཛེས་པར་བསྐོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་གྱེན་དུ་བསྟན་ཏེ། ཀུ་ཤ་ཆུ་གཙང་ལ་སྦངས་ལ་ཞབས་ལ་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་པཱ་དྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་ཕུལ་ཏེ། དེ་ནས་ཞལ་བསིལ་ཡང་ཕུལ་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དོ། ། དེ་ལ་མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་མདུན་དུའོ། ། དྲི་ཆུ་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། མར་མེ་ཡང་མདུན་དུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་བཤོས་ཀྱང་མདུན་དུ་སྟེ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བསྲེག་རྫས་སུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་ རྣམས་ཀྱིས་གང་ལ་ཕན་པར་བྱ་བ་སྟེ། མི་འབྱོར་ན་ཡང་ཡིད་ཀྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཞལ་བསིལ་ཕུལ་ཏེ། གོང་དུ་སྟེ་སྔོན་དུ་ཡང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དགང་གཟར་ནི་སོར་བཞི་པའི་ཚད་ལ་དབྱིབས་གྲུ་ གསུམ་པ་ཐུར་དུ་སོར་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དུ་བརྐོས་པ། ཁ་རན་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། འདིའི་ནང་གི་གྲ་གསུམ་ལ་མཚན་མ་དག་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྟག་དང་། སྦྲུལ་དང་སེང་གེའི་གདོང་རྣམས་ཇི་ལྟར་བཏུབ་ཚད་དུ་བྲིའོ། །

The mantras, mudrās, and yogas should be endowed with forms corresponding to the specific action, and once the body, speech, and mind have been blessed, one should make offerings such as the argha water. Regarding these, the argha is for the head, and the pādya is for the feet. One should offer the argha with the mantra: oṃ arghaṃ pratīccha svāhā. With the right hand, the tips of the index finger and thumb are joined like the mouth of a pair of tongs; holding them in a beautiful, upward-turned circling gesture, one should offer kuśa grass moistened with pure water to the feet. Having offered it with oṃ pādyaṃ pratīccha svāhā, one then offers the ācamana water and performs the various offerings. Among them, the flowers are for the head, the incense is in front, the scented water is at the heart, and the lamp is also in front. Likewise, the divine food (naivedya) is also in front and should be presented. Then, the effigy of the object of accomplishment is offered as the fuel for the fire. Furthermore, one should benefit [the recipient] with such authentic offerings; even if these are not available, it is done through the particularity of mental emanation. Then, having offered the ācamana water, it should also be offered as before, at the beginning. Regarding the characteristics of the pouring and ladling spoons: the pouring spoon (darvī) is four finger-widths in size, triangular in shape, and hollowed out to a depth of two finger-widths. The rim should be completely encircled by a garland of three-pronged vajras. Within its three corners, signs should be placed; specifically, the faces of a tiger, a snake, and a lion should be drawn there as best as possible.

མར་ཀྱི་ འཛག་ཁུང་ནི་སོར་གཅིག་པའི་ཚད་ལ། རྩེ་མོ་ཡང་སོར་གཅིག་པ་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ཡི་ཡུ་བ་ནི་སོར་བཅུ་དྲུག་པའི་ཚད་དང་ལྡན་པ་ཅན་ནོ། ། དེ་ནས་བླུགས་གཟར་ནི་ཡུ་བ་སོར་བཅུ་པ་ཅན། གཟར་བུ་ཉིད་ནི་སོར་གསུམ་པའི་ཚད་ལ་གྲུ་གསུམ་པའི་དབྱིབས་ཏེ། དབུས་སུ་སོར་གཅིག་བརྐོས་པ་གང་གི་མཚན་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། འོག་གི་མཆུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སོར་གསུམ་པ་ལ་རྩེ་མོ་གསུམ་པ་ཁ་གྱེས་པའི་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱིའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ བརྒྱབ་པའི་ཤིང་ངམ། ལྕགས་ལས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཚེར་མ་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དག་ཀྱང་ངེས་པར་འཇིག། ཅེས་པའི་དོན་ནི་དེ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་དག་ནི་ཕྱིའི་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་གསུངས་སོ། ། ཡང་ནང་གི་བདག་ཉིད་གསུངས་པ། ། སྔགས་ དང་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་བཞིན་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ནི། ། ཞེས་པ་སྟེ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་དང་། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱ་བའི་དོན་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་ཉམས་ཆེན་པོར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ། ས་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོའི་ཐབ་ཁུང་དུ་ལས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ལྟེ་བར་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེས་པའི་དྲག་འཛིན་མའི་མེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སྒྲའི་རང་བཞིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་དང་། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་གང་བ་འདིར་སྲེག་བླུགས་ནི་རང་བཞིན་ མེད་པར་རྟོགས་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་དོ། །

The pouring channel is one finger-width in measure, and its tip is also one finger-width, consecrated with a vajra. Its handle is sixteen finger-widths in length. Then, the dgu-gzar (offering ladle) has a handle of ten finger-widths; the ladle itself is three finger-widths in measure, triangular in shape, with a hollow of one finger-width carved in the center, consecrated by its respective mark. The lower lip is likewise three finger-widths, consecrated with a three-pronged, flared vajra. Such dgu-gzar and blugs-gzar (pouring ladle) are for the rites of wrathful activity (abhicāra). Furthermore, they should be made of wood struck by a vajra, or of iron, or else of wood with extremely sharp thorns and the like. The meaning of the phrase "even the Buddhas will certainly be destroyed" is as such. These are taught as the outer homa. Furthermore, the inner nature is taught: "Perfectly endowed with mantra and mudrā, Likewise, the feast of the heroes (vīra)," which means that with the aforementioned substances and the yoga of one's own iṣṭadevatā, for the purpose of thoroughly pacifying all afflictions (kleśa) and for the sake of achieving the great experience of meditative concentration (dhyāna), one should thoroughly accomplish all activities in the hearth that is the antidote to the three worlds. At the navel, in the nature of the sound of the extremely clear fire of the fierce Gṛhṇī (the Seizer) born of its own essence, filled with all the yoginīs and Śrī Heruka, the burnt offerings (homa) here are all the mind and mental factors that realize the absence of intrinsic nature.

དེ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། ཕྱིའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་ རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་ཤིང་འཇིགས། ། འོད་གསལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་མཛེས་པ། ། ལྟེ་བར་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་མེ། ། ལྟེ་བར་ཐབ་ཁུང་ཉིད་དུ་གསུངས། ། ཐམས་ཅད་བུད་ཤིང་ཡེ་ཤེས་མེ། ། འཕྲོ་བ་དང་ནི་འདུ་བར་བྱེད། ། ལས་ ཀྱི་རླུང་གིས་བུད་པ་ན། ། ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ལ་སྦར། ། ཐམས་ཅད་དབང་པོ་དངོས་སྐྱེས་པ། ། བསྲེགས་པས་སེམས་ཉིད་བདེ་བར་འགྱུར། ། ལས་དང་སྐྱེ་བ་སྲིད་སྐྱེས་པའི། ། ཉོན་མོངས་ཞི་བར་བྱ་ཕྱིར་བསྲེག། འདི་ལས་རྒྱས་པའི་འབྱུང་ བ་ནི། ། རིམ་པས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མྱུར། ། བསྐལ་པའི་མེ་དང་མཉམ་ལྟ་ཞིང་། ། མེ་དེ་སྣང་བ་བཞིན་གནས་པ། ། སྙིང་གའི་གནས་ན་འབར་བ་ནི། ། རྩ་ཉིད་བརྒྱད་པོའི་དབུས་ནའོ། ། མེ་ཡི་དབུས་ན་པདྨོ་ཉིད། ། འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་བཞི་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཡི་དབུས་ན་མེ་ཡི་ལྷ། ། འོད་ལྡན་མཐེབ་ཚོན་ཙམ་པ་བལྟ། ། མེ་ཡི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་པ། ། རང་བཞིན་དགའ་བ་གསལ་བ་ཉིད། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། འབར་བའི་མེ་དང་མཉམ་པའི་འོད། ། རྩ་རྣམས་ཀུན་ལ་གནས་པར་བལྟ། ། ཐམས་ཅད་འབར་བའི་དབྱིབས་ཅན་ཏེ། ། འདབ་ མའི་གྲངས་རྣམས་སྔོན་དུ་གསུངས། ། ལྟེ་བའི་བུད་ཤིང་རྟག་བསྲེག་ཅིང་། ། དེ་ཉིད་ཡིད་ནི་མེ་ཏོག་མཆོད། ། ཡིད་དེའི་བདུག་པས་བདུགས་པ་དང་། ། ཡིད་དེའི་དྲི་དེ་དྲི་མཆོག་གོ། །

This is taught by all the Buddhas as the unsurpassed homa (fire offering): one should realize all external entities as being of the nature of the self of self-awareness. Thus, it is said in the Vajraḍāka Tantra: "Enveloped and terrifying with garlands of light, beautified by the maṇḍala of clear light (ābhāsvara), the fire is to be meditated upon in that way at the navel. The navel itself is taught to be the hearth. All fuel is the fire of wisdom; it causes [things] to radiate and to gather. When fanned by the winds of action, it is ignited within the maṇḍala of the navel itself. All the sense faculties are born from reality; by burning them, the nature of mind becomes blissful. To pacify the afflictions born of karma and the existence of birth, one performs the burning. From this, the arising of the elements is extensive, and through the stages, awakening is swiftly perfected. Beholding it as equal to the fire at the end of an eon, that fire abides like a manifestation. Blazing in the place of the heart, it is in the center of the eight channels. In the center of the fire is a lotus with sixty-four petals. In its center, one should behold the deity of fire, radiant and the size of a thumb. Fire-colored with two hands, its nature is the clarity of joy. Abiding upon a solar maṇḍala, its light is equal to a blazing fire. One should behold it abiding in all the channels, having the form of everything blazing. The number of petals was previously taught. Constantly burning the fuel of the navel, the mind itself is the offering of flowers. That mind is the incense with which one fumigates; that mind is the supreme fragrance."

ཡིད་དེ་མར་མེ་གསལ་བ་སྟེ། ། ཡིད་དེའི་ཆོ་གས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གཏོར་མའི་འདུ་བྱེད་གང་ བར་ཡང་། ། ཡིད་ཀྱི་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། རྐྱང་མ་དགང་གཟར་ཡིན་པར་གསུངས། ། རོ་མ་དེ་བཞིན་བླུགས་གཟར་ཏེ། ། ཁ་ཡི་པདྨའི་འདབ་མ་ནི། ། སོར་གཉིས་ཚད་དུ་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་ཇི་སྲིད་པར། ། ཡུ་བའི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ལྡན། ། བསྲེག་རྫས་སྣོད་ནི་ཐོད་པ་ སྟེ། ། ཡམ་ཤིང་རྫས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོ། ། འདི་ནི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། རྩ་ལྔ་ལ་ཀུན་གྱི་བཞིའོ། ། ལྔ་པོ་འདི་དག་པར་སྦྱར་ཏེ། ། ས་དང་ཆུ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་རྣམས་མཉམ་པར་ལྟེ་བའི་དབུས་ན་གནས་པ་ཆུ་ཤིང་གི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུར། སྒོ་དམར་ པོ་རྟག་ཏུ་གནས་ཤིང་འདབ་མ་བརྒྱད་པོ་རྟག་ཏུ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་གེ་སར་དམར་པོ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ལྷ། ནམ་མཁའི་རླུང་གི་ངོ་བོས་ རྫོགས་པར་གསལ་བ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འོད་ཟེར་ཅན་སྐྲ་བརྒྱའི་རྩེ་མོའི་ཆ་ཙམ་རྒྱུན་དུ་གནས་པ་ལ། མར་མེ་ལྟ་བུ་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཐིག་ལེ་ཡི་གེ་མེད་པའི་རི་མོས། མཆོད་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ ཅན་དང་། སོར་མོ་ལྔ་ཡིས་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བས་ན། བསྲེག་བྱའི་དགང་བླུགས་སྦྱིན་པར་གསུངས་སོ། ། འདིར་དགང་བླུགས་སོར་གསུམ་པ་ནི། ། སོར་མོ་གསུམ་གྱིས་བྱའོ། ། བསྲེག་པར་བྱ་བའི་རིམ་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། བདུད་རྩིའི་ཡི་གེས་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ དང་།

That mind is a clear lamp; one should perform the offering through the ritual of that mind. Whatever formations of the torma there may be, they are also performed through the ritual of the mind alone. The lalanā is said to be the darvī (ladle), and the rasanā is likewise the sruk (spoon). The petals of the lotus of the mouth should be expanded to a measure of two finger-widths. As far as one’s own vajra extends, the handle of the vajra is endowed with jewels. The vessel for the burnt offerings is the skull-cup, and all the substances are the sacrificial fuel. Thus is the sequence of the ritual explained. Regarding the five channels, there are four for all. These five are properly joined; earth, water, wind, and space abide in equilibrium at the center of the navel, like the flower of a plantain tree. The red gate is always present, and the eight petals always face upward, perfectly endowed with a red filament; the wise should enter this again and again. In its center is the consciousness as described—the coemergent deity. By the nature of the space-wind, it is perfectly clear, characterized by a consciousness the size of a subtle atom, radiant, and constantly abiding for a portion of the tip of a hundred hairs. With a stroke of the syllable-less drop, which is like a lamp and intensely clear, one should present the arghya offering. Because it is properly joined with the five fingers as previously described, it is taught that the darvī and sruk for the burnt offerings are to be given. Here, the darvī and sruk are three finger-widths and should be made with three fingers. The application of the sequence for the burnt offerings is perfectly endowed with the syllables of nectar.

ཡི་གེ་གསུམ་མཆོག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདུད་རྩིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་མོས་སོ། ། བསྲེགས་པའི་རིམ་པས་ཆར་པའི་རྒྱུན་ལྟ་བུར་ཉིན་མཚན་དུ་ག་པུར་གྱི་རྒྱུན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ཐམས་ཅད་དྲངས་ཏེ། འོག་ཏུ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། ལུས་དེར་ མཆོག་ཏུ་བསྡུས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་ཏེ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གསུངས་སོ། ། རྒྱས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་མགུ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་འགྲོལ་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཞི་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ནི། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་ པར་དུ་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལ་ནི། རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་བུད་མེད་དུ་གསུངས་ཏེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། སུམ་མདོར་མེའི་དཀྱིལ་དུ་རང་བྱུང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་བསམས་ལ། སྣོད་ ཤིན་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པའི་སྣོད་ལས་བསྲེག་རྫས་དེ་ཉིད་ཕུལ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། དཔའ་བོས་གཉིས་སུ་མེད་པས་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཾ་ཧཱུཾ་སྔགས་ཀྱིས་དེའི་ལུས་སུ་བསྐྱེད་ལ་ཧཱ་ཧཱ་དང་ས་ཥཱི་དཱ་ཞེས་པའི་སྒྲ་གཉིས་པོ་ཡང་དག་པར་ཟློས་ཤིང་། ཇི་ལྟར་བདེ་ བར་འགྱུར་བ་ན་ག་པུར་རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་འབར་བ། འཇིག་པའི་མེ་དང་མཉམ་པའི་འོད་ལྟ་བུ་དེར་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་མཐའ་དག་མེད་པར། དེར་སྲེག་བླུགས་སུ་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་ཕུང་པོ་ཐལ་བར་སོང་ཡང་འཚོ་བ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་།

One should visualize the supreme suchness of the three syllables in the center of the maṇḍala of nectar. Through the sequence of burning, like a stream of rain, one should draw up all the streams of camphor—the nectar of great bliss—day and night, and cause them to dissolve below. Within that body, all the Tathāgatas enter in a supreme gathering; such is the taught peaceful homa. For enrichment, one is delighted by the forms of the bodhisattvas, which is a complete liberation. For the purpose of extreme pacification, one should specifically employ the forms of the wrathful deities. For passion, one should visualize the form of a variegated woman. The mudrā is said to be the woman, who seals the body, speech, and mind. At the junction of the three channels, in the center of the fire, one should visualize the self-arisen supreme deity. Offering the very substances of the homa from an extremely auspicious vessel is the rite for all activities. The hero should enter into non-dual union. Generating that body with the mantra Oṃ Āḥ Vaṃ Hūṃ, and correctly reciting the two sounds Hā Hā and Saṣṭīdā, when bliss arises, the fire maṇḍala blazes intensely, a clarity of joy whose nature is camphor. Into that, which is like the light of the fire of destruction, one should offer the oblation so that all five aggregates are no more. In that way, although the aggregates have turned to ash, there is life: the unceasing dharmatā of the nature of phenomena, great compassion, and—

སྨོན་ལམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་གསལ་བའོ། ། འདིས་ནི་རྒྱས་པ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འབྱུང་ བས་ནའོ། ། ཞི་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་ཞི་བའི་དོན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་གཞི་མེད་པ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དབང་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྤྲུལ་པ་ནི་ཞེས་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་པོ་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཉེར་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཇི་ལྟ་བར་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་པར་དེ་བཞིན་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་པས་སོ། ། བསྟན་པ་ཀུན་རྣམས་ཤེས་ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྡུས་པར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དཔའ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ནི་སྟོན་མོར་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་བཟང་པོ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་གཞན་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་རྫས་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་ གནས་པ་གཡེང་བ་མེད་པས་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་འོ་མའི་མཆོག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གཟུངས་ཞེས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཉེ་བར་མི་བཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་རྟག་ཏུ་མཆོད་ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་མཆོད་ དོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གསལ་ལོ། ། བགེགས་མེད་ཅེས་པ་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་སྤྱད་པས་ནའོ། ། གང་ཞིག་ཇི་བཞིན་འགྲུབ་ཅེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལའོ། །

Generated by aspiration, one is clearly manifest as equal to all buddhas. This is the "extensive" [practice], because it arises within the maṇḍala of great bliss, the perfectly complete awakening. "Peace" means the complete pacification of the afflictions; it is like the utterly empty, groundless, and stainless sky. "Empowerment" is the transformation into the Great Seal (mahāmudrā) of the perfection of insight (prajñāpāramitā). Regarding the phrase "the emanation of Śrī Heruka," the three realms are the very nature of the maṇḍala. "Enjoyments" means that just as it is with the buddhas, so it is with sentient beings, because they possess the characteristic of non-dual reality. "Knowing all the teachings" means that the buddhas have condensed them into suchness. The non-dual union with the mudrā of such a hero is taught as the "feast." Furthermore, one should generate the accomplishments of the excellent samayas. Moreover, one should not use substances belonging to others that are not one's own; rather, remaining blameless and undistracted, one should worship all the tathāgatas with a non-dual mind using the supreme milk produced from various [offerings]. "Dhāraṇī" means that one should never let it go. Therefore, it says "always worship," which should be connected as "thus, always worship." The remainder is clear. "Free of obstacles" is because one always practices the samaya. "Whatever is accomplished accordingly" refers to the Great Seal.

འདིར་ནི་གཞན་དག་འགྱུར་མ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་ གྱིའོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་མཆོག་བཟང་མོ་དང་། ། ཉེ་བར་རྟག་ཏུ་ལྡན་བྱ་ཞིང་། ། བརྩོན་པར་ལྷན་ཅིག་མཉམ་ལྡན་པས། ། ཤིན་ཏུ་ཆགས་དགའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། ། ཞེས་པ་ལ། ཕོ་ཉ་མོ་མཆོག་བཟང་མོ་ཞེས་པ་དང་། མཉམ་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྟག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་ བ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་ཉེ་བར་རྟག་ཏུ་ལྡན་ཞེས་པ་སྟེ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པས་སོ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པས་ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་བསླབ་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་རྙེད་པ་ན་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤིན་ཏུ་ཆགས་ཤིང་དགའ་བས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པར་བྱ་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་རྫས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནི་རྫས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་བཅུད་དེ། ། ཇི་ལྟར་ན་ལྷའི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དཔག་བསམ་ཤིང་འདི་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་འབྲས་བུ་སྟེར་བའོ། ། རྣམ་འབྱེད་ཅེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བཤད་དེ། ལོངས་སྤྱོད་དང་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྟེར་བའོ། ། བླ་མའི་མན་ངག་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེས་པ་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་ཐོས་པ་ཡང་དག་པར་བསྒོམ་པ་ལ་རྟག་ཏུ་མངོན་པར་ དགའ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་རྩལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བས། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྲོ་བའོ། །

"Here, others are not [the case]" refers to the awakening of the hearers (śrāvaka) and so forth, which belongs to their yoga. Regarding the lines: "One should always be closely joined with the most excellent messenger (dūtī); through diligent union, the enjoyment of intense passion is perfected," the terms "most excellent messenger" and "union" mean that one should dwell together with her at all times. Therefore, "closely joined at all times" refers to the practice for the sake of accomplishment (siddhi). "Through passion" means that when the supreme training is attained, the yogi who is in union with the glorious Heruka should enjoy it with intense passion and joy. "The yoga of the substance" means that the substance is the nectar-essence of omniscient wisdom (jñāna). Just as the divine wish-fulfilling tree (kalpavṛkṣa) grants whatever fruits are desired, so too this wish-fulfilling tree of bodhicitta grants the fruit of the suchness (tathatā) of a buddha. "Discrimination" is explained as the twofold differentiation, which perfectly grants the fruits of enjoyment and liberation. "Attached to the guru’s oral instructions" means that by constantly delighting in the correct meditation upon the oral instructions heard from the guru, the practitioner’s skill becomes perfect, and in this very life, one proceeds to the supreme awakening, the suchness of a buddha, the state of a Vajradhara.

དེ་དོན་ཞེས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་བརྩོན་འགྲུས་དམན་པར་གྱུར་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་རྣལ་ འབྱོར་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་རྣམས་ནོར་སྦྱིན་ལྟ་བུར་འབྱོར་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དེ་མ་ ཐག་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་པ་ནི་ཕོ་ཉ་མོའི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བསྟན་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ལས་གཞན་དུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། གཞན་ཡང་ཞེས་པ་འདིར་འབྲེལ་ཏོ། ། གང་ཞིག་ཅེས་པ་ནི་ཕོ་ཉ་མའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཤེས་པ་ཞེས་པ་ནི་ རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་ལ་གནས་མཁའ་འགྲོ་མར། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་ཕན་པས་ངེས་པར་གནས་པ་དེ་ལས་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གནས་ཞེས་པ་ནི་གང་རྙེད་པ་དང་ངོ་། ། ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། ཕ་འམ་ཡང་ན་མ་དང་ནི། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕ་དང་མ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྡུག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པར་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན། བདག་པོ་ཉིད་ཅེས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ལའོ། ། སྐད་ཅིག་ མཐོང་ཞེས་པ་ནི། ། གཉིས་སུ་མེད་པར་ཞུགས་པ་དག་གིས་དེའི་བདག་ཉིད་རྫོགས་པ་ཅན་ལ་སྟེ། སོ་སོར་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི་དག་ཇི་སྲིད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ཕ་ལས་བདེ་ཐོབ་པ། ། བདེ་བ་དེ་ལ་རང་ཉིད་སྤྱོད། ། གང་ཞིག་ཤི་ བའི་བདེ་བ་བཞིན། །

Regarding the phrase "for that purpose": whenever one's diligence becomes weak, until the unsurpassed wisdom is attained, the yogi will come to possess whatever desired objects they wish for, just like a wealth-giver. This concludes the explanation of the twenty-eighth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Then, as for the word "then," it refers to what immediately follows. Furthermore, "moreover" refers to the specific characteristics of the female messengers (dūtī). "Taught" means other than what was previously taught. Therefore, "those should be known" is connected here with "moreover." "Whichever" refers to the characteristics of the female messengers. "Knowing" refers to the yogi. If one asks how, it is said: "Abiding in the samaya, the ḍākinī." "Samaya" means that which is beneficial to practitioners, abiding in it with certainty, and not transgressing it. "Abiding" means having found it. If one asks how they abide, it is said: "As a father or as a mother." The terms "father" and "mother" refer to engaging in conduct together with an extremely affectionate mind. With whom? It is said: "The master himself," meaning the yogi who has attained wisdom. "Seen in an instant" means that for those who have entered into non-duality, these natures of individual awareness are perfected within that very identity. Likewise, it is said: "Just as bliss is obtained from a father, one enjoys that bliss oneself; just like the bliss of one who has died."

བདེ་བ་དེ་ལ་བསམ་གཏན་བཤད། ། ཅེས་པ་འདི་དག་གོ། ། ལྕེ་སྦོམ་ཞེས་པ་ནི་གདོང་འཕེལ་མཐུག་ཅིང་ནུ་མ་རྒྱས་པ་འཛིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཆུང་ཞིང་སྐྲ་ཆུང་བ་དང་། གླང་པོ་རྡུལ་གྱི་དྲི་ཅན་གྱི་ག་པུར་གྱིས་རྣམ་པར་མྱོས་པ་ཅན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་མ་ ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་བཤད་དོ། ། འདི་ལྟར་རིང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི་གདོང་པ་རིང་བ་དང་། རྐང་ལག་རིང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉའི་དྲི་དང་ལྡན་པ་ག་པུར་མང་པོར་འཛིན་པ། སྐྱེ་གནས་རིང་བ། ཟླ་བ་ལྟ་བུ། སྔོ་བསངས་མ། ནུ་མ་རྩུབ་པ་རྐེད་པ་ཕྲ་བ། སྐྲ་ཕྲ་བ། སྐྱེ་གནས་ཕྲ་བ། ཡན་ལག་རྩུབ་ཅིང་འགྲོས་དལ་བ། རིང་ཞིང་མགྲིན་པའང་རིང་བ་དང་། ། ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་གཟུགས་རན་པ། པདྨ་དཀར་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྟག་ཏུ་རྡུལ་འབྱུང་བའི་དྲི་ཞིམ་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ། ། རི་དྭགས་ཀྱི་མིག་ལྟ་བུ་དང་། རི་དྭགས་ཀྱི་བལྟ་ལུགས་དང་། རི་དྭགས་ཀྱི་མགྲིན་པ་དང་། རི་དྭགས་ཀྱི་ལྟོ་བ་དང་། རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་རྐེད་སྨད་ལྟ་བུ་དང་། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། པདྨའི་དྲི་དང་ལྡན་པ་ཅན་ནོ། ། མིག་ནི་དམར་སེར་ཞེས་པ་ནི། དམར་སེར་ལ་ཅུང་ཙམ་དམར་བ་ཤས་ཆེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྐང་ལག་དམར་བ། མེ་ཏོག་ མ་ལི་ཀའི་དྲི་ལྟ་བུར་ཞིམ་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་འདུས་པའི་ཚོགས་ལ་དགའ་མ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རིག་མས་ནི་དངོས་གྲུབ་རབ་ཏུ་སྟེར་བའོ། ། སྦོམ་ཞིང་རིང་བ། ནུ་མ་རྒྱས་པ་ཅན། སྐྲ་ལི་བ་ཡིན་ཏེ། འགྲོས་དལ་བ་དང་ངང་པ་ལྟར་འགྲོ་མ། ཤིན་ཏུ་རིང་བ་མ་ཡིན་པ། བཞིན་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པ། ལྟེ་བའི་ལྟག་ན་གཉེར་མ་གསུམ་པ་ཅན།

"Regarding that bliss, concentration is explained"—these are the words. "Thick-tongued" means having a full, thick face and full breasts. Likewise, she has a small body and fine hair, and is intoxicated by the camphor of the scent of elephant-dust; she is explained as the "Conventional Mother." The characteristics of the "Long" type are: a long face, long limbs, a fish-like scent, and possessing much camphor. Her birth canal is long, she is moon-like, dark-complexioned, with coarse breasts and a slender waist. Her hair is fine, her birth canal is narrow, her limbs are firm, and her gait is slow. She is tall, and her neck is also long, yet not excessively so; in fact, her form is proportionate. She is like a white lotus, always possessing the supreme fragrance of the arising of rajas. She has eyes like a deer, the gaze of a deer, a deer-like neck, a deer-like belly, and a waist like that of the king of deer. She is fortunate and possesses the scent of a lotus. Regarding "eyes that are reddish-yellow": they are slightly reddish with a predominance of yellow, and likewise her limbs are red. She has a fragrance like the mālikā flower, and she delights in the assembly of the Sugatas. Such a consort bestows the supreme accomplishment. She is thick and tall, with full breasts and curly hair. Her gait is slow, walking like a swan; she is not excessively tall, her face is perfectly round, and she has three folds of skin above the navel.

རྐེད་པའི་དབུས་ཕྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྩུབ་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་རྩུབ་ཅིང་ཡན་ལག་རྩུབ་པ་ནི་དབང་པོ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྩོད་པ་ལ་དགའ་བ་མའོ། ། དམར་སེར་སྐྲ་ཞེས་པ་ནི། དམར་སེར་གྱི་སྐྲ་འཁྱིལ་བ་ ཅན། ཁ་དོག་དང་བྲལ་མའོ། ། ཡན་ལག་གློག་ཤུ་ཅན་ནུ་མ་སྐྱེས་བུ་ལྟར་སྤངས་པ། འབྲས་སཱ་ལུའི་དྲི་ལ་འདོད་པ་ཅན། ལུས་ལ་དྲི་ཤ་ཆེན་ལྟ་བུར་འབྱུང་བ། ཆང་ལ་སྲེད་པ། དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཅན། དེ་བསམ་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པ་དྲི་ ཞིམ་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། ཆང་དུ་བསྲེས་པའི་དྲིའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་མ། འདོད་སེམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་འདོད་སྲེད་ཀྱི་རྣམ་པར་མྱོས་མ་ག་པུར་མང་པོ་ཅན་ནོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་དུ། ། ཞེས་པ་ནི། གྲོལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཐམས་ཅད་ལ་ རྗེས་སུ་འགྲོ་མའོ། ། དྲན་པ་ཞེས་པ་འདིའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་སོ། ། ཡང་དག་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་གནས་དང་བཅས། ། ཞེས་པ་ལ། གནས་ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། བསྟིམ་པར་བྱ་ཞིང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ཇི་སྲིད་པའོ། ། གང་དག་ དང་ཞེ་ན། མཁའ་འགྲོ་མ་མཆོག་ཉི་ཤུ་བཞི། ། ཞེས་པ་འདི་སྟེ། འདི་དག་ཏུ་གཞན་གནས་པ་དག་ཀྱང་བསྡུ་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་གིས་འདི་དག་མ་ལུས་པར་ཁྱབ་པར་རོ། ། འདི་ལྟ་བུ་དག་རྙེད་ན་རབ་ཏུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་བུས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་དང་གྲོལ་ འབྲས་རབ་སྟེར་ཞེས་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་དང་། གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྟེར་བར་འགྱུར་བའོ། ། རྩ་བའི་སྔགས་ནི་རྟག་ཏུ་བཟླས། །

One should understand that her waist is slender in the middle. "Rough" means that she is rough and her limbs are rough; she is called Indrāṇī, one who delights in dispute. "Tawny-haired" means she has curly tawny hair and is devoid of [ordinary] color. Her limbs are like lightning, and she has abandoned breasts like a man. She desires the scent of śāli rice, and a scent like mahāmāṃsa (human flesh) arises from her body. She craves liquor, possesses the perfect conduct of the samaya, and is endowed with the supreme intention. She follows the scent of wine mixed with exquisite, special fragrances. Because her particular desire is extremely great, she is intoxicated by the form of craving and possesses much camphor. "Common to all accomplishments" means she follows after all spiritual friends for the sake of liberation. "Mindfulness" refers to these characteristics. "Perfectly endowed" refers to the yoginī. Regarding "messengers and so forth, together with the sites": "sites" refers to those who are firmly established, as many as are to be absorbed and endowed with. If one asks who they are: "The twenty-four supreme ḍākinīs." This includes those who reside in other places as well. Therefore, these [sites] are pervaded by them without exception. If such [women] are found, they should be thoroughly honored. "By such as these, the results of enjoyment and liberation are excellently bestowed" means that they will excellently bestow the enjoyments of the practitioner and the fruit of liberation. "The root mantra should be recited constantly."

ཞེས་པ་ཅི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་སྐྱོབ་པས་ན་སྔགས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རྩ་བའི་སྔགས་ཏེ། དེ་བཟླས་ཞེས་པ་ནི་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཞེས་པ་ལ། ། འདོད་པར་བྱ་བས་ན་འདོད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་མཛད་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་ པོ་དེའི་སྐྱེ་བ་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བས་ན། འདི་ལྟར་འདི་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱས་པས་འཐོབ་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ། ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ངོ་། ། རྒྱུ་བ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། མི་རྒྱུ་ཞེས་པ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། དེར་དེ་རྣམས་དང་བཅས་པར་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་འཇིག་ རྟེན་གསུམ་ཞེས་པ་ནི། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་སུ་རྒྱུ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། བདེ་བ་འདོད་པ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་བའོ། ། མི་རྒྱུ་བ་ནི་དེ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་ཅེས་པར་སྦྱར་རོ། ། སུ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པ་པོ་ཞེས་པ་འདི་སྟེ། གང་ཡང་ འདིར། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་ལྡན། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་དངོས་གྲུབ་མཆོག། ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་དང་བྲལ་ན་བྱིན་གྱིས་མི་རློབ་ཅེས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་གསུངས་ཏེ།

Thus, it is called mantra because it protects the mind from all afflictions (kleśa); it is the non-dual primordial wisdom (jñāna). Its purification is the root mantra. Regarding the phrase "reciting that for the practitioner of all desired aims": that which is to be desired is the "desired aim," which is the nature of the Vajra Holder (Vajradhara) and so forth, who performs all the welfare of sentient beings. It bestows the state of Buddhahood upon the very birth of that practitioner. Therefore, it says, "Thus, it arises from this," meaning that it is attained through intense meditation. What is that? It says, "The three worlds, moving and non-moving." Here, "the three worlds" refers to the completely pure Buddha-field. "Moving" refers to the world of sentient beings. "Non-moving" refers to the vessel-world (bhājanaloka). This is because Vajradhara himself has become of one taste with all those things therein. Alternatively, "the three worlds" refers to the Vajra Body (kāyavajra) and so forth. "Moving" within those is the Bodhicitta Vajra, which "moves" because it is the shifting desire for bliss. "Non-moving" is the attainment of that. This should be connected with the phrase "entering together with those." Who is it? It is the "practitioner." As it says here: "The practitioner who is perfectly endowed with mantra and mudrā attains the supreme accomplishment (siddhi)." This means that if one is thus separated from the mudrā, one will not be blessed. "Mudrā" is said to be insight (prajñā).

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་དད་ པ་མེད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཉན་ཐོས་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་དེའི་ལུས་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐོབ་པའི་དོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མངོན་དུ་སྦྱར་ན་བྱང་ཆུབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་གཞན་དུ་མི་ འགྱུར་བས་བརྩོན་འགྲུས་ལྷག་པར་བརྟུན་ཏེ་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་དྲོ་བར་བདག་ཉིད་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དང་པོར་ནི་ཤེས་རབ་དྲོ་བར་འགྱུར་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི་དུ་བ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའོ། ། གསུམ་པ་ལ་མེ་སྟག་ལྟ་བུར་འཕྲོ་བའོ། ། བཞི་པ་ལ་མར་མེ་འབར་བ་ལྟ་བུའོ། ། ལྔ་པ་ལ་རྟག་ཏུ་ ཤིན་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ། རྡུལ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། ། འདིའི་དོན་གསལ་བར་བཤད་པ། ཅུང་ཞིག་གསལ་བར་སྣང་བ་ལ་ནི་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་གསལ་བ་འབྲིང་པོར་འགྱུར་བ་ནི་རྩེ་མོར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་ ཏེ། ཕྱིའི་དོན་རྣམས་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་སྣང་ཞིང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་གནས་ཏེ་རྟོག་པའི་དྲ་བ་ལས་གྲོལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དེ་ནི་བཟོད་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་ ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་གང་ཞིག་སྡང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ།

This is because they are sealed by the body, speech, and mind. Why is it that being devoid of that is to lack faith? It is like the hearers (śrāvaka). Consequently, their bodies will not be blessed by the mantra (mantra). "Mantra" refers to the attainment of the non-dual wisdom (jñāna) of the Vajra Holder. Because one will attain awakening (bodhi) by applying it directly, one should apply oneself with superior diligence so that the mental formations (saṃskāra) do not change into something else. Regarding the phrase, "How should one make oneself warm?": first, wisdom becomes warm; second, it becomes like smoke; third, it radiates like sparks; fourth, it is like a blazing lamp; and fifth, it is a constant, intense illumination, like a dustless sky. To explain the meaning of this clearly: when there is a slight appearance of clarity, one has entered the stage of "heat" (uṣmagata). When the clarity of that very appearance becomes moderate, one enters the stage of "peak" (mūrdhan). When that very [clarity] becomes extremely clear—when external objects appear as consciousness itself, one abides in mere consciousness, and the nature of being liberated from the web of conceptualization is a continuous aspect of luminosity (prabhāsvara)—that is the entry into "patience" (kṣānti). Because that very [state] becomes the supreme among all the qualities (dharma) of all the Buddhas, it is the meaning of the "supreme dharma" (agradharma). Regarding the passage beginning with, "Whoever is hostile toward the yogi," and so forth:

གང་ཞིག་སྡང་ཞེས་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་ཕྱིར་ན་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཀུན་དུ་ཕྱིར་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་ཏེ་འགྲོ་བ་དག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེ་འཆང་དཔའ་བོ་འདི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། དེ་གནས་པའི་ཡུལ་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ཡིན་པས་ན། མཆོད་པར་འོས་པས་དེའི་ཉེ་འཁོར་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་རུ་ང་ནི་རྟག་པར་གནས། ། ཞེས་པས་ནི་འདི་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྙིང་ལ་ཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་ མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཞེས་པ་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་གཞན་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་དོན་འདིའོ། ། དེར་འགྲོ་བ་ནི་འདིར་ཏེ། ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་སྤངས་པར་ ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྤངས་པར་ཞེས་པ་ནི་རྗོད་བྱེད་དང་ཕྱི་མོ་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་འདྲེས་པར་དགོད་པར་བྱའོ། ། སའི་ཆ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་འདི་དག་ནི་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ལའོ། ། བདག་གི་བྱ་བ་ཀུན་བྱས་ཤིང་། ། ཞེས་པ་ལ། ཀུན་ ཞེས་པ་ནི་ས་བོན་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་ཡིས་གཟུགས་སུ་འགྱུར་བར་བྱ་བའོ། ། བདེ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་གཞིའོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆས་བཅིང་བར་བྱས་ལ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྫ་རྔ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མུ་རཾ་ཛཾ་ཞེས་པ་ནི་རྫ་རྔ་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་པོ་ནི། སྐུ་གསུམ་དུ་མི་ཕྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཟླུམ་པོ་ནི་རླུང་གི་ངོ་བོའོ། །

Regarding the phrase "those who are hateful," because of delusion, they are those beings who, due to non-virtuous spiritual friends, are led entirely downward. The remainder is easy to understand. As for the passage beginning, "This hero who holds the great yoga," since the place where he dwells is thoroughly examined, it is worthy of worship; what need is there to mention its surroundings? By the words, "I always dwell there," the meaning is that he has entered the heart of the yogi who understands this. These are from the commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara, titled The Abode of Sādhanas, specifically the explanation of the twenty-ninth chapter. Furthermore, the phrase "then again" refers to another Heruka, the meaning of which is the wrathful king Ucchuṣma. "Going there" refers to this very place, as it is said, "having abandoned that which is extremely difficult to find." In that context, "abandoned" means that the expressive syllables and the vowels should be arranged without confusion, according to their proper sequence. Regarding the phrase "the portion of the earth" and so forth, these are for the purpose of giving the bali offering to all bhūtas. Regarding the phrase "having performed all my activities," "all" means that the form should be transformed by the sound of the seed-syllable HŪṂ. "Bliss" is the state of being without substantiality, the ground equal to space. Then, having bound oneself with armor, one should understand everything as the non-apprehension of emptiness; thus, the drum should be bound. In that regard, muraṃjaṃ refers to the drum; these three syllables are the indivisibility of the three bodies, and the circle is the nature of the wind.

རི་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཉམ་པའི་བཞི་པོ་དབུས་སུ་རི་མོ་གཅིག་གཞུག་པ་དང་། དགུ་རུ་འགྱུར་རོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་རྣམས་ མཉམ་པར་སོ་སོར་དགོད་པར་བྱའོ། ། དགའ་བ་བཞི་ལས་འབྱུང་བའི་ཆོས་གཞོམ་དུ་མེད་པ་ནི་རྫ་རྔའོ། ། དེར་ཡི་གེས་ཡོངས་སུ་བཀང་བ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། ། དེ་དག་གི་གྲངས་ཀྱི་བར་བར་ནས་བཏུ་བ་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པའོ། ། ཞལ་བཞིར་གསུངས་པ་ནི་བདུད་བཞི་རྣམ་པར་བཅད་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་བཟླས་པའི་དུས་ན་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ནི་རླུང་ལ་མཉམ་དུ་ཞོན་པས་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་རླུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། རིམ་བཞིན་འབྱུང་དང་རིམ་མིན་པས། ། ཞེས་ པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དང་རིམ་པ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རེ་མིག་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི། ། རེ་མིག་ལས་ནི་གསུམ་པ་བླང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ དུ་གསལ་བས་ན་དཀྱུས་ཉིད་ལས་བླ་མས་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧྣ་གྲྀ་ཧྣ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བཞི་པོ་དེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གནོན་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། །

By inserting a single line into the center of the four equal lines formed by the eight lines, there are nine. The stainless vowels and consonants, which are the entities of emptiness, should be arranged individually and equally. The indestructible dharma arising from the four joys is the drum. That which is completely filled with syllables therein is the sublime Dharma, the twelve branches of the excellent speech. The extraction from the intervals between their numbers is the selflessness of phenomena. The teaching of the four faces is the total severance of the four Māras. At the time of reciting the forms of the mantra, the radiation and reabsorption [of light] should be understood as the suchness of the winds, since one rides equally upon the winds of the three realms without exception. Regarding the phrase "in successive and non-successive order," this refers to the syllables that express what has perfectly arisen from the vowels and consonants in both successive and non-successive order; this is taught as being like an echo. Regarding the lines "From the thirty-three squares, take the third square," and so forth, because they are clear exactly as they are, they are merely spoken by the Guru in the main text itself. OṂ SUṂBHANI SUṂBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VAJRA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are called "Victorious Over the Three Worlds." These four mantra garlands are taught for the sake of the maṇḍala, for the purpose of completely subduing all malevolent beings. They are perfectly endowed with the four wrathful deities.

སྐད་ཅིག་གིས་ནི་སྐུ་བརྒྱད་འགྱུར། ། ཞེས་པ་འདི་ནི། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་རེ་རེ་ལས་སྐུ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པ་གཉིས་ གཉིས་སྐད་ཅིག་གིས་སྤྲོས་པས་བགེགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་ལ་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ཡང་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་ན་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་མ། ཁ་དོག་དམར་ འོད་འབར་བ་སྤྱན་གསུམ་མ། དྲག་མོ་འཇིགས་པར་བྱེད་མ། དར་ལ་བབ་པའི་ཆ་བྱད་ཅན། མཛེས་མ་ཞལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟག་གི་པགས་པའི་སྨད་གཡོགས་ཅན། སྐུ་སྨད་གསལ་ཤིང་ལྟ་བུར་འབར་བ་རྣོན་པོ་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་ལྟར་མཉམ་པར་འབར་བའི་འོད་ཟེར་ དང་ལྡན་པར་བཞུགས་པ། ཕྱོགས་བརྒྱད་ཀྱི་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་ལ་རྐེད་པ་ནུབ་ཙམ་དུ་སྔགས་གཞན་གྱིས་ཁྲོ་བོའི་ཕུར་པ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དང་། རིམ་པ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བཏབ་སྟེ་གཟིར་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཧཱུཾ་ ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཀཱ་ཡ་བཱཀྩིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པས་གཟིར་རོ། ། དེ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་བརྡུང་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་བལྟས་ལ་བརྡུང་བའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་མུངྒ་ར་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཨཱ་ཀོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སོ། ། དེ་འདེབས་ པར་བྱེད་པའི་ཁྲོ་བོའི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་དག་གི་མཚན་ཡང་། རྡོ་རྗེ་གཏུམ་པོ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེ། ། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་བ་དང་། །

"In an instant, the eight bodies transform"—this refers to the instantaneous emanation of two extremely terrifying bodies from each mantra-garland to utterly destroy all obstructing spirits (vighna). As for the sequence: on the outer perimeter of the great wheel, the eight [goddesses] such as Kākāsyā and the rest are seated. They have one face and two arms, holding a curved knife (kartṛkā) and a skull-cup (kapāla). They are red in color, blazing with light, and possess three eyes. They are fierce and terrifying, in the prime of youth, and beautiful with distorted faces. They wear lower garments of tiger skin, and their lower bodies are like flaming stakes, blazing with rays of light equal to the fire at the end of an eon. With the other mantra, one should pierce and suppress the entire host of obstructing spirits in the eight directions, driving the wrathful stakes (kīla) into them, some in order and some out of order, until they are submerged at the waist. The mantra is as follows: Oṃ gha gha ghātaya ghātaya sarva-duṣṭān hūṃ phaṭ | kīlaya kīlaya sarva-pāpaṃ hūṃ phaṭ hūṃ hūṃ vajra-kīlaya vajra-dhara ājñāpayati kāya-vāk-citta-vajra-kīlaya hūṃ phaṭ. With this, they are suppressed. Striking them with the vajra-hammer, one should look with the gaze of a wrathful deity; the mantra for the striking is: Oṃ vajra-mudgara vajra-kīlaya ākoṭaya hūṃ phaṭ. This is done by those residing on the spokes of the wrathful wheel that performs the striking. Their names are: Vajra-caṇḍa and Vajra-sūrya, Vajroṣṇīṣa and Vajra-āvarta.

རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་ བྱེད་ཉིད་ནི་བརྒྱད་པ་སྟེ། ། སྟེང་ན་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཉིད། ། འོག་ཏུ་གནོད་མཛེས་ཞེས་བྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་འགོག་པ་ལམ་ཉིད་དང་། ། ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཆོས་དང་རྗེས་ཤེས་དང་། ། ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་བཅུ་པོ་ འདི་དག་རྣམ་དག་པའི། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་པོ་དེ་ནས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཉིད་དུ་བསྐྱེད། ། སྔོན་པོ་ཆེན་པོ་བརྗིད་པ་ཆེན་པོ་དང་། ། དེ་ཉིད་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། གཡས་དང་གཡས་མིན་ ཞལ་ནི་སྔོ་དང་ལྗང་། ། ཞལ་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དཔའ་ཚུལ་དང་། ། སྨྲེ་བའི་ཚུལ་དང་གདངས་ནས་ལྗགས་འདྲིལ་བའོ། ། སྨིན་མ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་གཉེར་ལྟ་བུ་དང་། ། སྤྱན་གསུམ་ཟླུམ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་དམར་བ་དང་། ། ཁྲོ་བོ་འཇིགས་པ་འབར་བས་འཁྲིགས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ ཧཱུཾ་མཛད་ཧཱུཾ་ཉིད་མཛད་པའོ། ། མི་རུས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པར་མཛད་པ་སྟེ། ། མི་ཡི་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་ཅན། སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་འབྱུང་ཞིང་འཕྲོ་བའོ། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་མཛད་པའི། ། གཉིས་ པོ་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ། ། ལྷག་མའི་ཕྱག་གིས་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་རལ་གྲི་འཛིན། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་གནས་པས་ཡང་དག་བཞུགས། །

Vajrayakṣa and Vajranīla, Vajramahābala, and likewise Vajrabhairava as the eighth; above is Uṣṇīṣacakravartin, and below is the one renowned as Sumbharāja. The truths of suffering, origin, cessation, and the path, as well as the knowledges of exhaustion, non-arising, phenomena, and subsequent knowledge, along with conventional knowledge and thorough knowledge—these ten wisdoms are the purity from which the ten wrathful deities are to be emanated. From the complete melting of Vajrasattva, one should generate oneself as Vajra-Hūṃkāra. He is great blue, of great majesty, with bared fangs that strike terror. His right and left faces are blue and green; his three faces, in sequence, display heroic, lamenting, and gaping expressions with tongues lolling out. His eyebrows are intensely furrowed in wrath, his three eyes are round and very red, and he is a mass of blazing, terrifying wrath. He is Vajra-Hūṃkāra, the performer of the syllable Hūṃ. He is adorned with ornaments of human bone and wears a necklace of human heads. The five Buddhas emerge and radiate from him. With two hands he holds a vajra and a bell, and he performs the mudrā of Trailokyavijaya. The two [central hands] are in the meditative equipoise of wisdom. With the remaining hands, he holds a hook, a noose, a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a sword. He stands firmly in the posture with the right leg extended.

འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་ཞབས་མཐིལ་གྱིས་གནོན་མཛད། ། དེ་ལ་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་རྡོ་རྗེ་གཏུམ་པོ་སྔོན་པོ་དང་། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་ནི་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་བསྣམས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པའོ། ། གཡོན་ན་ནི་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རང་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་ འཁྱུད་པའོ། ། བྱང་དུ་ནི་ཉི་མ་མེ་ལྟར་འབར་བ་སེར་པོ། གཡས་དང་གཡོན་པ་དག་ནི་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབྱིག་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་དམར་པོ་རང་དང་འདྲ་བའི་ ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་ནི་དཀར་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། པདྨ་དམར་པོ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། ལྷོར་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལྗང་གུ། རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སེར་པོ་དང་། དཀར་པོའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། མེར་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དུད་ཁ་རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡོན་དང་གཡས་པ་སེར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་འགྱིང་བག་ཅན། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། བདེན་བྲལ་ དུ་རྡོ་རྗེ་དུས་བྱེད་དམར་པོ། གཡས་དང་གཡོན་པ་དག་ནི་སེར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་སྟེ། རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་དང་། དགྲ་སྟ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་པོ་ཆེ་སྔོན་པོ། གཡས་དང་གཡོན་པ་ནི་སེར་པོ་དང་ལྗང་ གུའོ། །

He tramples Bhairava and Kālarātri under the soles of his feet. On the eastern spoke is blue Vajracaṇḍa, whose right and left faces are yellow and green. In his right hands he holds a vajra and a hammer, and he makes the vajra-fear-not gesture. In his left hands he holds a skull-cup and a khaṭvāṅga. With two hands he embraces a consort who is like himself. In the north is yellow Āditya, blazing like fire, whose right and left faces are blue and green. He embraces a consort who is like himself and holds a vajra-staff, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the west is red Vajroṣṇīṣa, embracing a consort who is like himself, whose right and left faces are white and green. He holds a red lotus, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the south is green Amṛtakuṇḍalī, embracing a consort who is like himself, whose right and left faces are yellow and white. He holds a crossed vajra, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the southeast is smoke-colored Vajrayakṣa, embracing a consort who is like himself, whose left and right faces are yellow and green, and who is majestic. He holds a hook, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the southwest is red Vajrakāla, whose right and left faces are yellow and green; he embraces a consort who is like himself and holds a battle-axe, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the northwest is blue Mahābala, whose right and left faces are yellow and green.

རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། རྩེ་གསུམ་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་སྔོན་པོ་མི་གཡོ་བ་གཡས་དང་གཡོན་པ་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུའི་ཁ་དོག་ཅན་རང་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ། རལ་གྲི་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། སྟེང་དུ་ནི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དཀར་པོ་སྟེ། གཡས་དང་གཡོན་པ་དག་ནི་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུ་རང་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་འཁོར་ལོ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། འོག་ཏུ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་མཛེས་སྔོན་པོ་དང་། གཡས་དང་གཡོན་པ་དག་ནི་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ། རང་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ། རྡོ་རྗེ་གསལ་ཤིང་དང་། གཡོན་ན་ཆགས་པའི་ཞགས་པ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་ཅན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆུ་སྐྱེས་དང་། ཉི་མ་དང་། སུམ་བརྩེགས་ ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་བརྒྱད་པོ་རིམ་པ་ལྟར་གཡས་བརྐྱང་བས་གདན་དུ་གཟིར་ཏེ། འདི་ལྟར། ལུས་ངན་མིག་དང་གཤིན་རྗེ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཆུ་བདག་ནོར་སྦྱིན་དང་། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་རླུང་ལྷ་དང་། ། དབང་ལྡན་ཉིད་དེ་ལྷ་རྣམས་སོ། ། སྟེང་དུ་ནི་ཚངས་པའི་ མདུན་ན་འདོན་གྱི་ལྷ་རྣམས་དང་བཅས་པའོ། ། འོག་ཏུ་ཐགས་བཟང་རིས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ག་རྣམས་སུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དགོད་ལུགས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དང་། རིམ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཏེ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་སྨིན་མའི་ཁྲོ་ གཉེར་བསྙེར་ཞིང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན་ནོ། ། ལུས་ཐུང་ཞིང་གསུས་པ་ལྡིར་བ།

He is in union with a consort who resembles himself, and he holds a trident, a khaṭvāṅga, and a skull-cup. In the northeast is blue Vajrabhairava, the Immovable One (Acalā), whose right and left faces are yellow and green in color; he embraces a consort who resembles himself and holds a sword, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Above is white Uṣṇīṣacakravartin, whose right and left faces are blue and green; he embraces a consort who resembles himself and holds a wheel, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Below is blue Vajrakuṇḍalin, whose right and left faces are yellow and green; he embraces a consort who resembles himself and holds a vajra-stake, a noose of passion in the left hand, and makes the threatening gesture. All the wrathful deities stand upon a variegated vajra, a lotus, a sun disk, and a triple-layered seat, pressing down the eight worldly guardians as their cushions in successive order. They are as follows: Vaiśravaṇa, Indra, Yama, Varuṇa, Kubera, Agni, Nairṛti, Vāyu, and Īśāna—these are the gods. Above are the gods of the Brahmanic priestly class (purohita), and below is Vemacitrin; these should be positioned at their hearts. The arrangement is both sequential and non-sequential. All the wrathful deities have orange-red hair. Their brows are knit in a frown, and their expressions are distorted. They are short in stature with protruding bellies.

དམར་ཞིང་ཟླུམ་པའི་སྤྱན་གསུམ་པ། ། མགོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་བྱས་པ། མིའི་རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། སྦྲུལ་ནག་པོ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཐོད་ཅན་དང་། མདངས་དམར་པོ་ འཇོག་པོས་ནི་རྣ་བའི་འདབ་མར་ཤིན་ཏུ་དཀྲིས་པའི་གདེངས་ཀ་ཅན། པདྨ་ཆེན་པོ་དཀར་པོས་དོ་ཤལ་དུ་བརྒྱན་པར་བྱས་པ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་ལྗང་གུས་ནི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ཤིང་འཆང་བ། དུང་སྐྱོང་སེར་པོས་ནི་གདུ་བུར་བྱས་པ། སྣ་ཚོགས་པའི་མདོག་གི་རིགས་ ལྡན་གྱི་དཔུང་རྒྱན་གྱིས་ཡང་དག་པར་མཛེས་པ། ནོར་རྒྱས་པདྨ་དཀར་པོའི་མདོག་ཅན་གྱིས་རྣམ་པར་མཛེས་པའི་སྐ་རགས་ཅན། པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་པདྨས་ནི་རྐང་གདུབ་བྱས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་བརྒྱན་པར་བྱས་ ལ། སྐད་ཅིག་གིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་བཀྲུས་ཏེ། རང་གི་རིགས་རྣམས་དབུ་རྒྱན་དུ་གསལ་བར་བྱའོ། ། རང་རང་གི་ལུས་ལས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་འཁྲིགས་པ་འཇིགས་པར་སྤྲོས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀང་བས་ ཕྱོགས་བཅུའི་མཐར་ཐུག་པར་ཁྲོ་བོ་འབར་བས་དཀྲིགས་ཤིང་འཁྲིགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་རིག་པ་དག་གིས་བཀའི་འཁོར་ལོ་དེ་གཡོན་དུ་མྱུར་དུ་འཁོར་བར་བྱ་ཞིང་ལྷ་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གདོད་ནས་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྟ་བུར་བགེགས་མེད་པར་ འགྱུར་ཞིང་འདི་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་འཆི་བར་བྱེད་པར་ངེས་སོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་གདུག་པ་ཅན་ཡང་འཇིགས་པར་བྱེད་དོ། ། གང་དག་འགའ་ཞིག་འདི་ལས་འདའ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དུམ་བུར་ཆད་པར་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བའོ། །

With three eyes, red and round, wearing a necklace of severed heads and adorned with ornaments of human bone, he has the black nāga Ananta as a turban and the red-hued Takṣaka coiled tightly around his ear as a hood. He is adorned with a necklace of the great white nāga Mahāpadma, wears the green nāga Karkoṭaka as a sacred thread, and has the yellow nāga Śaṅkhapāla as bracelets. He is perfectly beautified by armlets of the multicolored nāga Kulika and a girdle of the white-lotus-colored nāga Vāsuki. He has anklets made of lotuses that grow like lotus roots. In an instant, these are visualized as adorning his body, speech, and mind. In an instant, his body, speech, and mind are washed with bodhicitta, and his own family deities are clearly visualized as his crown ornament. From his own body, he emanates a terrifying mass of blazing vajras that fill the maṇḍala of space, crowding and filling the ten directions with blazing wrathful deities. Through the knowledge of reality, one should cause that wheel of command to rotate rapidly to the left. With a mind relying on the deity, one becomes free of obstacles, like a tathāgata who is primordially pure. By merely hearing this, it is certain that all malevolent beings will be killed, and even those with the malice of the afflictions will be terrified. There is no doubt that anyone who transgresses this will be cut into pieces.

དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བདག་ཉིད་རྫ་རྔས་བདུད་རྣམས་དབྱེ་བའི་ལས་རྣམས་ཕྱེ་བ་དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་ པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཤ་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སེལ་བྱེད་ནི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཏེ་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། ། དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སྐྱེས་ཞེས་པ་གསུངས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྐྱེས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་མི་བཟད་པའོ། ། དེ་གང་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་(སྐྱ་,སྐྱེ་)བ་ཉེ་བར་རྫོགས་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཁྱི་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ དེ་ལྟ་བུའོ། ། བཟའ་དང་སྦྱིན་སྲེག་ཅེས་པ་ལ་དེ་བཟའ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ཀྱང་ཡིན་པས་བཟའ་བ་དང་སྦྱིན་སྲེག་སྟེ། གཏོར་མའི་བྱ་བ་རྣམས་སུ་བྱ་བའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ཅེས་པ་འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཤ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་རྙེད་ན་ རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་པས་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དག་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ན་སྤང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། སྔགས་པས་སེམས་ཅན་གནོད་བྱེད་པ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་མི་ཐོབ་པོ། ། ཞེས་སོ། །

Through the wheel yoga of the glorious Vajra Hūṃkāra, the activities of separating the Māras with the drum produce the fruit of all accomplishments. This is the explanation of the thirtieth chapter from the Commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara: The Abode of Sādhanas. Now, regarding the passage beginning with "great meat" and so forth, these refer to all [afflictions] such as hatred. Their antidotes are the samayas, because they possess power. If one asks how they function, it is said, "born of the vajra." The vajra is indivisible wisdom; because one is born from that, it is the body of the Vajradhara. "Then" means by means of those [antidotes]; it is the terrible [destruction] that utterly subdues all the malice of hatred and so forth. If one asks by what means, it is by the "near-perfection of the vajra-birth." Likewise, the passages beginning with "dogs" and so forth are similar. Regarding "eating and homa," since it is both eating and homa, it is "eating and homa," which are to be performed in the rites of the torma offering. As for "wrathful activity" (abhicāra), because it is by nature luminosity (prabhāsvara), if one finds the meat of those [beings] to be without fault, the vajra yogi should perform it as a torma offering and so forth. Others, however, should be avoided because they harm sentient beings. Thus it is said: "A mantrin who harms sentient beings will not attain the accomplishment of the mudrā."

དེའི་ཐབ་ཁུང་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་མེད་པའི་སེམས་ནི་ཐབ་ཁུང་དུ་གྲགས་སོ། ། མེ་ནི་གཉེན་པོའི་མེ་རབ་ཏུ་འབར་བའོ། ། དེར་ཡང་བསྲེགས་པ་ནི་སཱ་ལུ་སྐྱེས་ཀྱི་སྟོབས་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། ། གང་ཅུང་ཟད་(སྐྱོ་,སྐྱེ་)བོ་རྣམས་སྨོད་པར་བྱེད་པའི་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་དང་། སྣ་ ཚོགས་པའི་ཆང་དག་བཟའ་ཞིང་བཏུང་བར་བྱའོ། ། མ་ལུས་ཞེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་ན་ཡོད་དོ་ཅོག་གོ། ། ལུས་པ་མེད་པར་གྲུབ་ཅེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་ལུས་པ་མེད་པར་འགྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་ ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། ། དུང་དང་ཉ་ཕྱིས་མུ་ཏིག་རྣམས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ། གསུམ་ཆར་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ། རྒྱུ་ཞེས་པ་ནི་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་སོ། ། འབྱུང་བ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ ནང་ནས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོས་སྐྱེས་པའི་མིའི་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་འདིས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ལུས་ཅན་གྱི་ཐོད་པ་ལ་ནི་སུ་ཞིག་སྨོད་དེ། སྨད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཤིན་ཏུ་དཀའ་སྟེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་བས་ནའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་མིའི་སྐྱེ་བ་མཆོག་ཅེ་ན། ། ཡེ་ཤེས་དང་ཐར་པའི་དོན་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ལུས་ཅན་གྱི་ཐོད་པ་ལ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ལ་གཟུགས་མཛེས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་གཞི་པོ་དེ་ལ་བསྔགས་སོ། །

Its hearth is the mind free from conceptual construction, which is renowned as the hearth. The fire is the blazing fire of the antidote. What is burned therein is the strength of the rice-born, which is conceptual construction. One should eat and drink all the limbs of living beings that people despise, as well as various types of liquor. "Without exception" means everything that exists within the three realms. "Accomplished without remainder" means that the Blessed One has taught that the accomplishments (siddhi) described in various places are accomplished without exception. "All sovereignty" refers to the state of a Vajradhara himself. Regarding the passage beginning with "Conch, mother-of-pearl, and pearls," and "All three arise from causes," "causes" refers to non-virtuous actions. "Arising" refers to those born from them, namely the six classes of beings. Among those, the human realm is born from great merit. Therefore, who would disparage the skull of one who possesses the body of the Dharmakāya? The meaning is that it should not be disparaged. Because it is not a result produced by ordinary virtuous actions, it is extremely difficult to obtain; it arises from a great accumulation of merit. Why is human birth supreme? Because it is the locus for thoroughly accomplishing the purpose of primordial wisdom and liberation, gods and humans praise the skull of one who possesses the body of the Dharmakāya as the very foundation of the quality of beautiful form.

དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་སྣ་ཚོགས་ པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་པོ་ནི་མི་རུས་ཀྱི་ཕྲེང་བར་ཤིན་ཏུ་ངེས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དག་པའི་རྒྱན་རྣམས་བཟང་པོས་དཔའ་བོ་རྣམ་པར་མཛེས་པར་བཤད་དོ། ། བརྡ་ཞེས་པ་ནི་བརྡ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ལག་པ་གཡོན་པ་འདི་སངས་རྒྱས་ལྔའི་གཟུགས་དང་། འབྱུང་བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ནི་རྩ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་འབྱུང་བའི་ཐེག་པའི་དོན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། གཡོན་པ་ ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཀུན་རྫོབ་མ་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་རིག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་མཉམ་པར་བལྟས་ན་ཐམས་ཅད་མགུ་བར་ཡང་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་ལ་རིགས་དྲུག་པོ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་དོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ ལི་མཉམ་པར་བྱས་པ་ལས་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་ལས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྡོང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ལ། སྡོང་པོ་ཞེས་པ་ནི་མཐེ་བོང་ངོ་། ། ལྕུག་མར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ལ། ལྕུག་མ་ཞེས་པ་ནི་མཛུབ་མོའོ། ། བླ་མར་པདྨ་གར་དབང་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ལ།

Then, the five extremely diverse mudrās are definitively established as a garland of human bone; it is explained that the heroes are beautifully adorned with these excellent, utterly pure ornaments. Regarding the term "sign" (saṃketa), it is a symbolic convention: by means of the Buddha-mudrā, the left hands of the heroes are generated as the nature of the five Buddhas, the essence of the five elements, and the entirety of the diverse stable and moving world of beings through the nature of the five channels, in the manner of the essence of bliss. Through such means, one will perceive the meaning of the vehicle that arises as manifest awakening. "Left" refers to insight (prajñā); this conventional [reality] which is without intrinsic nature is the characteristic of the method that brings about thorough cognition, and it is the suchness (tathatā) of phenomena, non-dual with the glorious Heruka and Vajravārāhī. If one looks with equanimity, directed toward the maṇḍala of the perfect awakening of bliss, all will truly be satisfied. At that time, the master himself is the glorious Vajradhara, the great father of the Buddhas, and he arranges the six families in their proper order upon the left hand. From the equalization of the vowels (āli) and consonants (kāli), one should perform the recitation according to the sequence of the number of classes. It is as follows: "Vajrasattva resides in the trunk"—here, "trunk" refers to the thumb. "Vairocana resides in the branch"—here, "branch" refers to the index finger. "Padmanarteśvara resides in the top"—here, "top" refers to the middle finger.

བླ་མ་ཞེས་པ་ནི་གུང་མོ་རིང་པོའོ། ། རྒྱུན་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་པ་ལ། རྒྱུན་ནི་སྲིན་ལག་གོ། ། མཐའ་མ་ལ་ནི་མཁའ་སྙིང་པོ། ། ཞེས་པ་ལ། མཐའ་ཞེས་པ་ནི་མཐེའུ་ ཆུང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། གང་དང་གང་ལ་གནས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་དེ་དང་དེས་རིགས་ཀྱི་མིང་གིས་བོས་ལ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱིན་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། ཀྱེ་དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་ རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཡང་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུའོ། ། ཨ་ཨཱ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་ཞེས་པའི་སྡེ་ཚན་གྱི་ཡི་གེ་དེ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྒྱལ་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཨི་ཨཱི་ཁ་ཚ་ཋ་ཐ་ཕ་ར་ཥ་སྡེ་ཚན་གཉིས་པ་འདི་དག་ནི་རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོའོ། ། ཨུ་ཨཱུ་ ག་ཛ་ཌ་ད་བ་ལ་ས་ཞེས་པ་སྡེ་ཚན་གྱི་གསུམ་པ་དེ་རྣམས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའིའོ། ། ཨེ་ཨཻ་གྷ་ཛྷ་ཌྷ་དྷ་བྷ་ཝ་ཧ་ཞེས་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཀྱི་བཞི་པ་འདི་རྣམས་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའིའོ། ། ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿང་ཉ་ཎ་ན་མ་ཞེས་པ་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཀྱི་ལྔ་པ་འདི་རྣམས་ནི་མི་བསྐྱོད་པའིའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཟད་པ་དང་སྐྱེ་བར་གནས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་སྟེ། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་རིགས་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་པོ་ཅོད་པན་ཏེ། རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱས་བཏབ་པ་དང་། འབྲས་ བུས་རྒྱུ་ལ་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། དེ་ལ་བཞད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དང་། རྣམ་པར་སྒེག་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དང་།

"Guru" refers to the middle finger. Regarding "all accomplishments in the stream," "stream" refers to the ring finger. Regarding "at the end is Ākāśagarbha," "end" refers to the little finger. "Vajrasattva" is easy to understand. "Hero" refers to Akṣobhya. Whatever mantra syllable resides in whichever [finger], one should call it by the name of its family, grant its yoga, and perform the consecration. It is as follows: "O, Glorious [Name] Vajra Tathāgata!" This is also according to the sequence of the families. The letters of the group "A Ā Ka Ca Ṭa Ta Pa Ya Śa" are the nature of the King Vairocana. The second group, "I Ī Kha Cha Ṭha Tha Pha Ra Ṣa," is the King Ratnasambhava. The third group, "U Ū Ga Ja Ḍa Da Ba La Sa," is that of Amitābha. The fourth group of letters, "E Ai Gha Jha Ḍha Dha Bha Va Ha," is that of Amoghasiddhi. The fifth group of letters, "O Au Aṃ Aḥ Ṅa Ña Ṇa Na Ma," is that of Akṣobhya. Such is the abiding of the exhaustion and arising of the entire world. Therefore, by being joined as the lord of all Buddhas, it is called "Vajra." In due order, the sixth family, Vajrasattva, is the lord of the crown; this is the sealing of the cause by the result and the sealing of the result by the cause. In that regard, there are "Laughter Vajra" and "Amorous Vajra," and so forth.

རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རོལ་པ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་མིང་རྣམས་སོ། ། བདེ་བའི་མྱུ་གུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ཞེས་ པ་དང་། པདྨོའི་མྱུ་གུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རོལ་པ་ཞེས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་མིང་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་པ་དང་། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དང་། སྣང་བྱེད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་པདྨའི་རིགས་ཅན་གྱི་མིང་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤེས་རབ་མྱུ་གུ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྙིང་རྗེ་མྱུ་གུ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དགའ་བདེ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གྱི་མིང་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ཞེས་པ་དང་། ནམ་ མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དང་། ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི། ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མིང་སྟེ། གྱ་ནོམ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་རབ་ཏུ་གནས་པ་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་མིང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་ པོ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཡང་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཚོན་ཆ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཨེ་མའོ་བདེ་བ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་བདག་མེད་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་མ་ཞེས་པ་དང་། མིང་དེ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཅན་མ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་སོར་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།

“Vajra-Arrogance” and “Vajra-Play” are the names of the Vairocana family. “Vajra-Sprout of Bliss,” “Vajra-Lotus,” “Vajra-Sprout of the Lotus,” and “Vajra-Play” are the names of the Ratna family. “Vajra-Wisdom,” “Vajra-Wish-Fulfilling Jewel,” “Vajra Without Limbs,” and “Vajra-Illuminator” are the names of those belonging to the Padma family. “Vajra-Sprout of Insight,” “Vajra-Sprout of Compassion,” “Vajra-Supreme Joy,” “Vajra-Joy-Bliss,” and “Vajra-Descent” are the names of those belonging to the Karma family. “Vajra-Great Bliss,” “Vajra-Attachment,” “Vajra-Space,” “Vajra-Insight,” and “Vajra-Pāramitā” are the names of those belonging to the Hatred family; when they are established as the Great Seal (mahāmudrā) in the realms of Sudarśana and so forth, these become their names. Likewise, the names of those who have achieved the Great Seal also change: “Vajra-Essence Lady,” “Vajra-Weapon Lady,” “Vajra-Emao-Bliss Lady,” “Vajra-Nairātmyā,” and “Vajra-Locanā.” These names belong to those of the Vairocana family. “Vajra-Ḍākinī” and “Vajra-Finger” [belong to the Hatred family].

རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་མགུ་མ་ཞེས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཅན་མའི་མིང་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ལྡན་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་སྐོར་ མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞད་མོ་ཞེས་པ་ནི་པདྨོའི་རིགས་ཅན་མའི་མིང་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁ་རྒྱས་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གསལ་བྱེད་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལུས་ལྡན་མ་ཞེས་པ་ནི་ ལས་ཀྱི་རིགས་ཅན་མའི་མིང་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་མགུལ་རྒྱན་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞུགས་མ་མོ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་བློ་ལྡན་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་མི་ཐུང་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཛེས་འཕྱང་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབུགས་འབྱིན་མ་ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལག་པ་མོ་ཞེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཅན་མ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་པའི་མིང་རྣམས་སོ། ། ལག་པར་འབྱུང་བ་འདི་ཉིད་ནི་ཞེས་པ་ནི་གཡོན་པ་ཤེས་རབ་མར་འབྱུང་བ་འགྲོ་བ་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྟེ། རྩ་ལྔ་དང་འབྱུང་ བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། ། སྤྱན་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྕུག་མ་དང་བླ་མ་དང་། གཙོ་བོ་དང་བྱིས་པ་དང་སྡོང་པོ་སྟེ། དེ་རྣམས་སུ་ཤིན་ཏུ་བཞུགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྡོང་པོ་ལ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འོ་བྱེད་མའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་ ཆེན་པོ་ལྔ་རྣམས་ཏེ།

Vajramālā and Vajranandā are the names of those belonging to the Jewel family. Vajravegā, Vajrāṅkuśī, Vajramālāparivartā, Vajramālā, and Vajrahāsā are the names of those belonging to the Lotus family. Vajrabandhā, Vajravistārā, Vajrapadmā, Vajradyotī, and Vajradehā are the names of those belonging to the Action family. Vajrarāgā, Vajratārā, Vajragrīvā, Vajramātṛ, Vajramati, Vajrasvāminī, Vajralambā, Vajrasāntā, and Vajrahastā are the names of the Mahāmudrā siddhas belonging to the Hatred family. Regarding the phrase "this very arising in the hand," it refers to the left hand arising as insight (prajñā), which is the cause that generates all beings; it is taught to be the nature of the five channels and the five elements. Locanā and the others are the creepers, the guru, the principal, the child, and the trunk; they are those who dwell perfectly within them. The perfections (pāramitā) are the trunk, and they are the ones who kiss emptiness (śūnyatā). These are the five great elements.

མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་སྐྱེ་གནས་ཆོས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་གང་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ་འདིར་དངོས་པོ་ནི་ཐབས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལས་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་མཐའི་གཟུགས་ཀྱིས་གསལ་ཞིང་གསལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་ ཆེན་པོ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། དེ་ཡང་། ཐབས་ནི་སྐྱེས་བུར་ཤེས་པར་བྱ། ། སྟོང་པ་བུད་མེད་རང་བཞིན་ནོ། ། ཀུན་དུ་བསམ་མེད་སྤྱོད་མེད་དང་། ། ཆགས་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་པའིའོ། ། དེས་དེ་དང་ཡང་དག་པར་དྲུག་པ་ལས་ལྟོ་བར་བླངས་ནས་འཛིན་པ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཅན་གཉིས་ པས་ཀྱང་མདུན་ན་མོ་བླངས་ཏེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་པའི་མཆོད་པ་ཉེ་བར་ཀུན་དུ་བསྡུས་པར་དཔའ་བོ་དམ་པ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་པ་སྟེ། འདི་ནས་བཟུང་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་ སེམས་ཅན་མཆོག་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བླ་ན་མེད་པ་བསྐོར་དུ་གཞུག་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དེང་ནས་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། དབང་ བསྐུར་བ་ཉེ་བར་ཐོབ་ནས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱས་ཤིང་བྱས་པ་རབ་ཏུ་སྤྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་དེས་ཤིན་ཏུ་སྙན་པ་མ་ལུས་པ་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། དེང་བདག་སྐྱེ་བ་འབྲས་དང་བཅས། ། མི་ཡི་དངོས་འདི་གསོན་པར་འགྱུར། ། བདག་གིས་དེང་འདིར་དེ་ཉིད་ རིག། ། དེང་ནས་བདག་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་བདེ། ། དེང་འདིར་བདག་གི་རྒྱུ་དོན་ཐོབ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་བློ་བསམ་མི་ཁྱབ། །

That which is without end or center, possessing the bliss of the source of phenomena, and which is without intrinsic nature, is insight (prajñā); here, the entity is the method (upāya). From the limit of reality (bhūtakoṭi), by way of the form of the limit of reality, there is the great compassion of the radiant Heruka. Furthermore: "Method should be known as the male, Emptiness is the nature of the female. Completely beyond thought and beyond activity, One relies upon the phenomena of passion." By that, having correctly taken her into the womb from the sixth [stage] and holding her, the two Vajra-holders likewise take the lady before them and should hold her. Having thus gathered the offerings of the assembly, the supreme hero should be worshipped. Then, the permission (anujñā) is granted: "From now until the end of the maṇḍala of awakening, you must cause the unsurpassed wheel of Dharma to be turned in all directions for the sake of the supreme sentient beings. Possessing the nature of method and insight, like a precious wish-fulfilling jewel, from this day forth, act for the benefit of sentient beings, free from the duality of subject and object and without birth." Having received the initiation and been granted the permission, the practitioner, filled with great joy, should speak these most melodious and delightful words: "Today my birth has borne fruit; This human existence has become meaningful. Today I have realized suchness; From now on, I shall enjoy bliss. Today I have attained my purpose; O ḍākinī, inconceivable in mind!"

ལྷ་ལགས་དེང་འདིར་བདག་མགུའོ། ། བདག་དེང་འདི་ལྟར་འགྲུབ་པོ་ཀྱེ། ། དེང་འདིར་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། དེང་འདིར་བདག་ནི་སངས་ རྒྱས་སྲས། ། ཞེས་སོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་ནས་དེའི་རྒྱབ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལག་པས་བྱུགས་ཏེ་དེ་ནས་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་དང་། བྱུག་པ་དག་བྱིན་ལ། ། གླུ་དང་གར་དག་གིས་ཀྱང་ཉེ་བར་དགའ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་ ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ལྷན་ཅིག་ཟས་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུད་འདི་ལ་དབང་བསྐུར་ཞིང་འདི་དག་གཞན་དུ་མི་སྨྲ་ཞིང་ངེས་པའི་དོན་དག་ཤིན་ཏུ་སྦེད་པ་རྣམས་དང་ངོ་། ། འདི་ལྟ་བུས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དཔའ་བོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ ཡིན། ། ཞེས་པ་འདིར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་མཆོག་བཤད་པ། ། བཟའ་དང་སྟོན་མོར་འདུས་པ་དང་། ། ཞེས་ པ་ནི། ཀྱེ་ལས་གང་དག་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། འཇིགས་ཆེན་དམྱལ་བར་ལྷུང་གྱུར་པ། ། ཡང་དག་ཐབས་ཆེན་ལྡན་པ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ཡིས་འགྲོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱུགས་ཀྱི་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་ནི། ཞེས་པ་ལ། ཕྱུགས་ཞེས་པ་ནི། བོང་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་མི་ལ་ཇི་ལྟར་ཕྱུགས་སུ་གསུངས་ཤེ་ན། རིགས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཕྱུགས་ཉིད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ།

"O God, today I am delighted! Today I am thus accomplished, Kye! Today I am born into the family of the Buddha; today I am the son of the Buddha." Thus it is said. When the activities of the disciples have been perfectly completed, the master should stroke them with his hand from behind and then dismiss them. To them, he should give flowers, incense, and ointments, and delight them with songs and dances; in such a manner, they should be gathered together. "They should eat food together" refers to those who have received empowerment in this tantra, who do not speak of these matters to others, and who strictly conceal the definitive meanings. If one asks, "What will come of this?" it is said: "It is the union with all the heroes, the commitment of the ḍākinī network." This is what occurs here. This concludes the explanation of the thirty-first chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara. Then, the supreme reality is explained: "Gathering for food and feasts." This means: "O, by whatever actions sentient beings have fallen into the great terrors of hell, the yogi, possessing the great authentic methods, liberates them." Regarding "the summoning of the cattle": "cattle" refers to donkeys and so forth, and the five purified Buddhas should be accomplished in a faultless manner. If one asks, "How then are humans described as cattle?" it is said: "The supreme family is the cattle itself." Thus it is taught.

ཕྱུགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་འདིར་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་རིགས་ ཀྱི་མཆོག་ལ་བྱ་བའི་བརྡར་ཕྱུགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་ཞེས་པ་ནི། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཇི་ལྟ་བུའི་རིམ་པས་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་རབ་ཏུ་མཚན་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུན་མོང་རྣམས་ཏེ། མ་རྒས་པ་དང་། འབྲས་ནད་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ དམ་ཚིག་རྙེད་ན་ཡང་ངོ་། ། ཡང་ན་སྔོན་དུ་གསུངས་ཞེས་པ་འདི་ནི་ལག་པའི་བརྡ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་སྟེ། ཆོ་ག་དེས་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་དང་ཞིང་ལ་སོགས་པར་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་མདུན་དུ་བྱས་ལ་ཕྱུགས་རྣམས་བཀུག་ སྟེ་གཟུང་ངོ་། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། (གང་,གོང་)འོག་སྤྱིར་མ་བཀྲལ་བ་རྣམས་ནི་གསལ་ལོ། ། ཁྱི་མོ་ནག་མོའི་འོ་མ་དང་། ། འབྲས་ཆན་མ་ཤ་ནག་པོར་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་རོ་ལངས་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐོག་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དེ་སྙིང་པོའི་སྔགས་འབུམ་དུ་བཟླས་ལ། ། དེ་ནས་རེ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དཔྱང་ལ་བཏགས་པའམ་གཞན་དག་རྙེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེ་ཡང་གཟུགས་བཟང་པོ་རང་ཉིད་འཕོས་པ་དག་ནག་པོའི་ཚེས་བརྒྱད་ དམ་བཅུ་བཞིའི་དུས་སུ་དབེན་པའི་ཡུལ་ཕྱོགས་དང་། རི་རྩ་དང་། དུར་ཁྲོད་དག་ཏུ་སོང་སྟེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རྫས་ཐམས་ཅད་ཕྱེ་མར་བཏགས་པས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་སྟེ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཏྭ་ར་ཎ་དང་ཀ་བར་ལྡན། །

The term "cattle" (paśu) here is a metaphor for the supreme among the families, so called because it is endowed with all excellent qualities. "As previously described" refers to the manner in which the seventh birth was previously explained. Then there are the common [requirements]: having obtained the samaya [vow], one must be free from old age, dysentery, and so forth. Alternatively, "as previously described" refers to the hand gestures as they were taught; by that ritual, one should perform the great gaṇacakra maṇḍala for accomplishing siddhi in the places, near-places, fields, and so on, and having summoned the cattle, one should seize them. This is the accomplishment of siddhi within the gaṇa maṇḍala of the yoga of the glorious Heruka’s own nature. (Those parts not explained in the general context above and below are clear.) "The milk of a black bitch, with rice and black māṣa beans" is for the purpose of accomplishing the great vetāla. First, having made offerings with meditative absorption and the ritual services, one should recite the heart mantra one hundred thousand times. Then, for a while, one should begin the practice. Whether it is suspended from a rope or another [corpse] is found, it should be of beautiful form and naturally deceased. On the eighth or fourteenth day of the dark fortnight, one should go to a secluded region, a mountain base, or a charnel ground. Having ground all the substances of the charnel ground into powder, one should construct the maṇḍala according to the sequence: "Square with four doors, possessing toraṇas and pillars."

དབུས་སུ་འདབ་ བརྒྱད་སྣ་ཚོགས་མདོག། ལྟེ་བར་ཉི་མ་ལྡན་པ་བྲི། ། སེམས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆེར་དཔའ་བ། ། སྒྲུབ་པོ་གྲོགས་མཆོག་དང་ལྷན་ཅིག། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་རྒྱལ་མཚན་དགྲམ། ། གཏོར་མ་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་སོགས། ། བྱུག་པ་དང་ནི་དྲི་ཆུ་དང་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མར་ཁུ་ ཆེན་པོས་དེ་བསྐུ་ཞིང་། ། དུར་ཁྲོད་མེ་ཏོག་གིས་ཀྱང་མཆོད། ། བུམ་པ་གཅིག་གམ་བརྒྱད་དག་ཏུ། ། ཁྲག་དང་ཤ་དང་ཚིལ་བུས་དགང་། ། དུར་ཁྲོད་རས་ཀྱིས་མགུལ་བ་བཅིངས། ། ཚིལ་དང་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། ལྷ་བཤོས་གུ་གུལ་ཆེན་པོར་ལྡན། ། སྲོག་ཆགས་ཚུ་ ཚུནྡ་ར་ནི། ། ཕྱེ་མར་བཏགས་པའི་བདུག་པ་དང་། ། མཆོད་ཡོན་ཤིང་བལ་བིལ་བ་དག། ར་སྐྱེས་གཅི་བར་ལན་བདུན་བསྒྲེ། ། དེ་ནས་མར་ཁུ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། བཀང་བའི་ཀོང་བུར་མར་མེ་སྦར། ། དེ་སྟེང་ཐོད་པ་ཁ་སྦུབ་ལ། ། དེ་ཡི་རྫས་ཀྱིས་མིག་ལ་བསྐུ། ། གོ་ ཆ་གཉིས་ནི་རབ་བགོས་ནས། ། ཕུར་བུ་ར་བས་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་བསམ་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་དེ་ལའང་བསམ་པར་བྱ། ། དྲིལ་བུ་ཅང་ཏེའུ་སྒྲ་འཁྲོལ་ཞིང་། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། ཡི་དྭགས་གཏོར་མ་རབ་སྦྱིན་པ། ། ཁྲག་དང་མ་ཤའི་ཆན་དང་ ནི། འབྲས་ཆན་བྲན་པའི་བཟའ་བའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རོ་དེ་གྱེན་བུ་ཁ་གདངས་བཞག། དེ་ཡི་སྙིང་གར་ཉེར་འདུག་པའི། ། དཔའ་བོ་རང་ཉིད་ཤར་བལྟས་ལ། ། ལག་པ་གཡོན་པར་མཆོད་ཡོད་སྣོད། ། གཞན་ཡང་བདུད་རྩི་ལྔས་བསྲེས་པས། ། གང་བ་དག་ནི་གཟུང་བར་བྱ། ། གཞན་ཡང་ཁྱི་ནག་མོའི་འོ་མ་དང་། བ་ནག་མོའི་འོ་མ་དང་། མ་ཤ་ནག་པོའི་ཆན་དང་།

In the center, draw an eight-petaled lotus of various colors, with a sun disk at its hub. The practitioner, possessing a mind of great courage, together with a supreme companion, should scatter incense, flowers, and victory banners. There should be vast quantities of torma offerings and the like, along with ointments, scented water, and the five nectars (amṛta). Anoint the area with great quantities of clarified butter and also make offerings of charnel ground flowers. In one or eight vases, fill them with blood, flesh, and fat. Bind their necks with cloth from a charnel ground. Offer cakes of fat, flesh, and so forth, together with great quantities of guggulu resin. For incense, grind the insects tucunda into powder. For the drinking water (argha), use cotton and bilva fruit, which have been soaked seven times in the urine of a goat. Then, light lamps in bowls filled with great quantities of clarified butter. Place a skull-cup face down on top of them and anoint the eyes with those substances. Having donned the two types of armor, protect the area with a fence of ritual daggers (kīla). Just as one visualizes oneself, so too should one visualize the deity. Ringing the bell and hand-drum, recite the hūṃ mantra. Bestow the torma offerings for the hungry ghosts (preta), consisting of blood, mung bean porridge, and rice mixed with food. Then, in the center of the maṇḍala, place the corpse with its mouth wide open and its head pointing upward. Sitting near its heart, the hero himself should face east. In his left hand, he should hold a vessel for the drinking water, and also hold one filled with the five nectars. Furthermore, there should be the milk of a black dog, the milk of a black cow, and porridge made of black mung beans.

འབྲས་ཆན་དུ་ལྡན་པའི་འོ་ཐུག་རྣམས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རྫ་མར་བླུགས་ལ། ཐོད་པས་སྟེང་དུ་ཁ་བཅད་དེ། བཙོས་པ་རྣམས་སླར་ཐོད་པའི་ནང་དུ་བླུགས་ ལ་ཚིལ་དང་ཤ་དང་ཁྲག་རྣམས་དང་ལྡན་པར་བྱས་པ་སྟེ། དེའི་ཁ་ཤིན་ཏུ་གདངས་པར་ཤིང་ལ་སོགས་པ་སྤར་ཏེ། སྙིང་ག་ནས་དེའི་ཁ་དྲང་པོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་འཁོར་ལོ་བསམས་ནས་སྙིང་པོའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་སྦྱིན་སྲེག་མཆོག་ཏུ་སྦྱིན་ ཏེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་བྱེ་བའི་འཁོར་དང་བཅས་པས་བསྐོར་བར་བལྟ་ཞིང་། ཤིན་ཏུ་དགོད་པ་དང་། དགོད་པ་ཆེན་པོ་ཅན་དང་། ཅེ་སྤྱང་ཕེ་གྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་བྱེ་བའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བ་དང་། ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་པོ་སོད་ཅིག་སོད་ཅིག་ཅེས་ བསྡིགས་པའི་སྒྲ་ཅན་དང་། སྲིན་པོ་འབྲུག་གི་སྒྲ་ལྟར་འཇིགས་པར་སྒྲོགས་པ་དག་གིས་བསྐོར་བར་བལྟས་ལ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བག་ཚ་བ་མེད་ཅིང་མི་ཕྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པས་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་སྒྲུབ་པ་པོའི་གྲོགས་མཆོག་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ ཆ་བྱད་ཅན་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་འཁྲོལ་ཞིང་བདུག་སྤོས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བདུག་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་རོ་དེ་ལངས་ནས་ཅི་བགྱི་ཅི་བགྱི་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། ། དེས་དེ་ལ་མཆོད་ཡོན་བྱིན་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲའོ། ། ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་དཔའ་ཆེན་ཀྱེ། ཤིན་ཏུ་བརྟུལ་ ཞུགས་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། དེ་ཡང་འདི་སྐད་སྨྲ་སྟེ། ། ང་ནི་གྲུབ་པའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས་ཏེ། བདག་ལ་དངོས་གྲུབ་བཀྲ་ཤིས་པ། ། གྲུབ་པར་རབ་ཏུ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་སོ། །

Pour the milk porridge mixed with rice into a clay pot from a charnel ground and cover the top with a skull-cup. Once cooked, pour it back into the skull-cup, adding fat, meat, and blood. Holding the mouth wide open, ignite wood and other fuel. Visualizing the cakra of Śrī Heruka directly facing the mouth of the vessel from one’s own heart, perform the supreme homa by reciting the essence mantra one hundred and eight times. Visualize Śrī Heruka surrounded by a retinue of Vajravārāhī and tens of millions of ḍākinīs, laughing intensely and with great mirth, accompanied by a retinue of tens of millions of jackals howling "phe-ghyī." Visualize him also surrounded by the ten guardians of the directions shouting the threatening words "Kill! Kill!" and by rākṣasas roaring with a sound as terrifying as thunder. Without any fear, one should remain in meditative equipoise with firm and unshakable diligence. To the south, the practitioner’s supreme companion, Vajrapāṇi, in his full attire, rings a bell and continuously burns incense. Then, the corpse rises and says, "What shall I do? What shall I do?" To it, one offers the water for the feet and says: "Excellent, excellent, O Great Hero! You whose mind is the vajra of supreme ascetic discipline." It then replies: "I am accomplished." To it, one says: "Please grant me the auspicious accomplishment." Thus it is said.

དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིད་ལ་གང་འདོད་པ་ཅིག་བྱིན་ནས་རང་གི་གནས་སུ་ སྲིན་པོ་དཔའ་བོ་འཁོར་དང་བཅས་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་དཔལ་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཤེས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞིང་ལུས་བཟང་པོར་འགྲོ་བ་དང་། འདོད་པའི་གཟུགས་ཅན་དཔའ་བོ་ཆེན་པོར་སྐལ་བ་དང་ལྡན་ པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཞིང་། རྒ་ཤི་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་དང་། ས་ཐམས་ཅད་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྕི་བའི་ཐལ་བ་ཉིད་དག་དང་། ། དེ་བཞིན་ལྷག་མ་མགོ་བོ་སྐམ། ། ཞེས་ པ་འདི་དག་གིས་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་གཞི་ཡང་དག་པར་གསུངས་པའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ། ལྕི་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་སའོ། ། ཐལ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཆུའོ། ། མགོ་བོ་སྐམ་ཞེས་པ་ནི་མེའོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་རླུང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ གི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོངས་སོ། ། དུང་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བས་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རི་བོ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བར་འདོན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་རི་རབ་རིའི་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིའི་རིམ་པ་ནི་ཡི་གེ་ཡཾ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ གཞུ་ལྟ་བུ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་མཚན་པ་ཡི་གེ་ཡཾ་ཡིག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། དེ་ཡི་རྔམས་ཀྱི་ཚད་ཉིད་ཀྱང་། ། ས་ཡ་དང་ནི་དྲུག་འབུམ་མོ། ། རྒྱ་རུ་གྲངས་མེད་རླུང་དཀྱིལ་འཁོར། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་རཾ་གྱིས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་སྟེ།

Then, having granted whatever the practitioner desires, the rākṣasa hero, together with his retinue, will depart for his own abode. The practitioner will become glorious and, in that very instant, will become a knower of the three worlds, possessing an excellent body, and endowed with the fortune of a great hero who can assume any form at will. He will become like a tathāgata within the three realms, free from aging and death like space, and will traverse all lands exactly as he wishes. Regarding the lines: "The ash of cow dung itself, and likewise the dry skull," these correctly explain the basis of the generation stage. Their meaning should be understood as follows: the word "cow dung" refers to earth; "ash" refers to water; "dry skull" refers to fire; and "likewise" should be understood as wind. These are intended as the maṇḍalas of the four great elements. As for the phrase "made from the great conch," it is read as "made from the great mountain." Its meaning refers to Mount Meru, the king of mountains. In this regard, the sequence is as follows: from the complete transformation of the syllable yaṃ, there arises a bow-shaped wind maṇḍala marked by banners and blessed by the syllable yaṃ. Its thickness is one million and six hundred thousand [yojanas], and its breadth is the infinite wind maṇḍala. Above that is the supreme fire maṇḍala, [arising] from the syllable raṃ.

གྲུ་གསུམ་པ་ཁ་དོག་ དམར་པོ་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་པ་འབར་བས་མཚན་པ་ཉི་མ་བྱེ་བའི་འོད་དང་མཉམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ཡི་ཆུ་ཡི་ཚད་ཉིད་ནི། ། དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་གསུམ་དང་ནི། ། བརྒྱ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་ལྔ་ཉིད་དོ། ། ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་ནི། ། དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་གཅིག་ དང་། སྟོང་ཕྲག་དག་ནི་ཉི་ཤུའོ། ། དེ་ལས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད་ནི་ཆུ་འབའ་ཞིག་གོ། ། ལྷག་མ་ནི་གསེར་རོ། ། གཉིས་ཀའི་དྲང་ཐད་དུ་ནི་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་དང་སྟོང་ཕྲག་གསུམ་དང་བརྒྱ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་ལྔའོ། ། མཐའ་སྐོར་དུ་སུམ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། མེ་དེའི་སྟེང་དུ་ ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལྟ་བུ་དམ་པ་ཁ་བའི་མདོག་ལྟ་བུ་བུམ་པ་དཀར་པོས་མཚན་པ་ཟླུམ་པོ་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཅན་དུ་བལྟའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ལཾ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་གསེར་གྱི་ས་གཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་ནི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། གསེར་གྱི་ས་ གཞིར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལས་ཡི་གེ་ཁཾ་གིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་གསུམ་པ་ཅན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་སུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རི་རབ་ཟུར་བཞི་པ། དཔག་ཚད་བརྒྱད་ཁྲི་མཚོར་ནུབ་ཅིང་། བརྒྱད་ཁྲི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞི་ལས་བྱུང་བའི་གྲུ་བཞི་པ་ཁ་ ཁྱེར་གདུགས་ལྟ་བུར་གནས་པར་བྱའོ། ། རྒྱར་ནི་དཔག་ཚད་བརྒྱད་ཅུའོ། ། དེའི་ཤར་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་ཤར་གྱི་ལུས་འཕགས་པོ་རྒྱ་རུ་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཆུར་སྟོང་ཕྲག་དགུ་དང་ལྡན་པའི་དབྱིབས་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །

One should visualize a triangular [fire mandala] of red color, dense with garlands of blazing flames, marked by fire, and equal in radiance to ten million suns. Its measurement of water is three thousand and four hundred and fifty leagues. Within the water mandalas, there are eleven hundred thousand and twenty thousand [leagues]. Of that, eight hundred thousand are water alone; the remainder is gold. The diameter of both is twelve hundred thousand and three thousand four hundred and fifty leagues. The circumference is three times that. Furthermore, upon that fire is the water mandala arising from the syllable vaṃ, which is sublime, white like the color of snow, marked by a white vase, circular, and possessed of garlands of light. Upon that, from the complete transformation of the syllable laṃ, is the square earth mandala of the golden ground; it becomes the golden ground. From that, by the syllable khaṃ, is a crossed vajra (viśvavajra) with three prongs. In the center of that crossed vajra, from the syllable suṃ, is Mount Meru, four-sided, eighty thousand leagues submerged in the ocean and eighty thousand leagues rising above, square, made of the four kinds of precious gems, and situated with a rim like a parasol. In width, it is eighty thousand leagues. To its east, from the complete transformation of the syllable a, is Pūrvavideha in the east, eight thousand leagues in width and nine thousand leagues in length, its shape like a half-moon.

བྱང་དུ་ཡི་གེ་ཨེ་ཡོངས་སུ་ ཞུ་བ་ལས་བྱང་སྒྲ་མི་སྙན་དབྱིབས་གྲུ་བཞི་རྒྱར་ནི་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་བཅུའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་ཡི་གེ་ཨུ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་ནུབ་ཀྱི་བ་ལང་སྤྱོད་ཟླ་བ་གང་བ་ལྟ་བུ་རྒྱར་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་དགུའོ། ། ལྷོར་ནི་ཡི་གེ་ཨེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་འཛམ་བུའི་གླིང་གྲུ་གསུམ་པ་ རྒྱར་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་བདུན་པ་སོག་ཀ་ལ་རྩ་བ་ལྷོ་རུ་བལྟས་ཤིང་ཁ་ཁྱེར་བྱང་དུ་བལྟས་པའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་བར་མཚམས་རྣམས་སུ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། ཨཱ་ཨཱི་ཨཱུ་ཨེ་རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ལས་སོ། ། ཡི་གེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་ཅན། ། ཞེས་ དང་། ལུས་འཕགས་ཞེས་པ་དང་། སྒྲ་མི་སྙན་ཞེས་པ་དང་། སྒྲ་མི་སྙན་གྱི་ཟླ་ཞེས་པ་དང་། བསིལ་ཡབ་གཞན་ཞེས་པ་དང་། གཡོ་ལྡན་ཞེས་པ་དང་། ལམ་མཆོག་འགྲོ་ཞེས་པ་སྟེ་ཉེ་བའི་གླིང་བརྒྱད་དོ། ། གླིང་རེ་རེ་ལའང་གླིང་ཕྲན་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱས་བསྐོར་ བར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་རེ་ཕ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་ལྟེ་བའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེའི་ཕུར་བུ་དང་ར་བ་བསམ་ཞིང་། བཀའི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ས་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དཀར་པོ་གྲུ་གསུམ་གྱེན་དུ་གནས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ནང་གི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཅན་དེར་པདྨ་དམར་པོ་ལ་འཁོར་ལོ་དང་ཡི་གེ་བྷཱུཾ་གནས་པ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས།

In the north, from the complete melting of the syllable E, arises the northern continent of Uttarakuru, square in shape and ten thousand leagues in extent. In the west, from the complete melting of the syllable U, arises the western continent of Aparagoyānī, shaped like the full moon and nine thousand leagues in extent. In the south, from the complete melting of the syllable E, arises Jambudvīpa, triangular in shape, seven thousand leagues in extent, with its base facing south and its apex facing north. Between the east, south, west, and north of these, there are two each, arising from Ā, Ī, Ū, E, Ṛ, Ṝ, Ḷ, and Ḹ. These syllables are the bodies of the beings, as it is said. These are the eight sub-continents: Videha, Kurava, Kaurava, Avaragoyānī, Śāthā, Cāmara, and Uttaramantriṇa. Each of these main continents is surrounded by five hundred sub-continents. Above that, from the complete melting of the syllable Repha, arises the solar maṇḍala. Above that, from the complete melting of the syllable HŪṂ itself, arises a vajra. At its center, one should visualize a vajra-kīla and a vajra-fence by means of the syllable HŪṂ, and meditate upon the Wheel of Command together with Vajra-Hūṃkāra. From the complete melting of Vajra-Hūṃkāra, there arises the white, upward-pointing, triangular source of phenomena (dharmodaya), the nature of infinite inner space, which is the identity of Samantabhadra who is indivisible from the three levels. Within that, upon a red lotus, a wheel and the syllable BHRŪṂ are situated; from their complete melting, [the following arises].

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སེར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་སུ་ལྡན་པ་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་དང་ཅང་ཏེའུ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་དང་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་བཅས་པ་འཛིན་པ། གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་ཤིང་། གཤིན་རྗེ་མོ་སྔོན་མོ་ལ་ འཁྱུད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་མོའང་ཞལ་གཅིག་མ་ཕྱག་བཞི་མ་ལ་གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་དང་གྲི་གུག་འཛིན་པ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་བཅས་པ་འཛིན་པ། དབུ་སྐྲ་དམར་ཞིང་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྒྱན་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རིག་མ་ དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པ་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་ཅན་རི་རབ་ཆེན་པོའི་སྟེང་ན་གནས་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཡང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་བཟང་པོ་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ། རྡོ་རྗེ་ ཀ་བ་དང་སྒོ་རྒྱན་དུ་ལྡན་པ། དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པ། དར་འཕྱངས་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཆུན་འཕྱང་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐུད་པས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་པར་བྱས་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ དང་ཨཾ་དག་གིས་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་གོ། ། དེ་དག་གི་ལྟེ་བར་ཡང་ས་བོན་ནོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དྲི་མ་མེད་པ། རི་བོང་འཛིན་བྱེ་བའི་འོད་དང་མཉམ་པ་ཅན། གཡས་དང་གཡས་པ་མིན་པ་ ནི་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུས་འཁྱུད་པ་དང་། གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་དང་ཚངས་པའི་མགོ་བོའོ། །

Vairocana is yellow, with one face and four arms. He wears a crown of matted hair and silk pendants. In his right hands he holds a wheel and a hand-drum (ḍamaru); in his left hands he holds a bell and a skull-cup together with a khaṭvāṅga. He stands with his right leg extended, embracing the blue Yama-mātṛ. Yama-mātṛ also has one face and four arms. In her right hands she holds a hand-drum and a curved knife (kartṛ); in her left hands she holds a bell and a skull-cup together with a khaṭvāṅga. Her hair is red and she is clothed in the directions of space. She is adorned with the five mudrās. One should visualize the celestial palace arising from such a consort and Vairocana, a multi-storied structure with a vajra pinnacle, situated atop the great Mount Meru. It is composed of the nature of the five kinds of precious gems, possessing qualities such as being square and excellent. It is adorned with vajra pillars and door ornaments, lattices and half-lattices, hanging silks, clusters of flowers, and perfectly decorated with vajra cords. It is utterly pure, the natural outflow of the dharmadhātu. In its center are the vowels and consonants. Above them, from the syllables HŪṂ and AṂ, arises a vajra and a curved knife. In their hub is also the seed-syllable. From the complete melting of these, Vajrasattva appears with three faces and six arms, stainless like the autumn sky, possessing a radiance equal to ten million moons. His right and left faces are blue and red. He embraces [his consort] with a vajra and bell, and in his right hands he holds a hand-drum and the head of Brahmā.

གཡས་པ་མ་ཡིན་པ་ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ། དབུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པས་རྒྱན་དུ་མཛད་པའོ། ། སྔགས་པས་ལྟ་བའི་དབུས་སུ་བསམ་པར་བྱ་བ་ ནི་རླུང་དང་མེའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའོ། ། དེའི་དབུས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རི་མོ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་ཞིང་མི་གཉིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དམ་པའི་སྒྲས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ཏེ་བསྟིམས་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་ སུ་ཆགས་པའི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམ་པར་སྦྱངས་པ་ནི་བདེ་བས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བྲཱུཾ་ཨཱཾཧྲཱིཿཧོ་ཧཱུཾ་ཧི། ཡང་ན་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་ལས་ཨི་ཨཱི་ཞེས་པའི་ས་བོན་གྱིས་བཏོན་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རྡོ་རྗེ་ ཉི་མ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨཾ་ཨཿ ཁཾ་ཧཾ་ས་བོན་དེ་དག་གིས་གཏི་མུག་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ང་རྒྱལ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་དག་རྣམས་ སོ། ། ལཾ་མཱཾ་པཾ་ཏཱཾ་ས་བོན་འདི་དག་གིས་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པ་འདི་དག་ནི་འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དག་པ་སྟེ། ། ཕྱག་ གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་ཇི་ལྟར་སེམས་ལ་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བསྒོམ་ཞིང་འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

In the non-right [hand], he holds a skull-cup and a khaṭvāṅga; his head is adorned with Akṣobhya. The practitioner should visualize in the center of the view the wind and fire. In their center are the vowels and consonants. In their center, upon the mark of emptiness, great bliss is perfectly joined; by the sublime sound of non-dual non-duality, all sentient beings are perfectly exhorted and dissolved. Through the application of the Buddhas’ passion, the entire realm of sentient beings is completely purified; this is the maṇḍala generated by bliss. BRŪṂ ĀṂ HRĪḤ HOḤ HŪṂ HI. Alternatively, from the empowerment of the mental continuum, Vairocana is extracted by the seed-syllable I Ī, as are Vajrasūrya, Padmanarteśvara, Vajrarāja, Akṣobhya, and likewise Heruka. OṂ HŪṂ AṂ AḤ KHAṂ HAṂ. By these seed-syllables are [the Buddhas of] Delusion, Hatred, and likewise Pride, Desire, Jealousy, and Īśvaravajra. LAṂ MĀṂ PAṂ TĀṂ. By these seed-syllables are Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā. OṂ ĀḤ HŪṂ—these are the perfection of the three worlds as Body, Speech, and Mind. These are the purification of the aggregates, elements, and sense bases. One should meditate on the forms of two arms and so forth, as desired by the mind, and visualize the three worlds without exception as a maṇḍala equal to space.

ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་དང་ཧོཿདམར་པོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཅུག་པ་ཡི་གེ་ལྔ་པོ་དྲི་ཟའི་སེམས་ཅན་ལྟ་བུ་ནམ་ མཁའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ། སྨོན་ལམ་གྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་བཀུག་པ་སྟེ་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་སྐུ་གཉིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མེས་ཆུ་སྐྱེས་ལ་སྐུ་གཉིས་ཞུ་བར་སོང་བས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དྲི་མ་མེད་པ་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཆེན་པོར་རྡོ་རྗེའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་གནས་པ། སྔོན་གྱི་དུས་དུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་སྨོན་ལམ་གྱིས་སློང་བར་བྱེད་པ་ནི། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། ། འོད་དུ་ཞུ་བ་དེ་ལས་ལྷ་མོ་རྣམས་སུ་ལངས་ ཏེ། འཕྲལ་དུ་སྤྱན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུར་གླུ་འདི་དག་གིས་མགོན་པོ་རབ་ཏུ་བསྐུལ་ལོ། ། ཀྱེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ས་གསུམ་བདེ་བ་བརྙེས་པ་སྟེ། ། པདྨར་ཆགས་པ་སྤོངས་མཛོད་ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་བའི་ཚོགས། ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རབ་སྤོངས་ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། ཁྱོད་ནི་དམ་པའི་ཆོས་རྣམས་སྟོན་པའི་གཞི། ། ཡུལ་ལས་བདེ་བརྙེས་ས་གསུམ་སྙིང་པོ་ཉིད། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ་བདེ་བའི་བདག་པོ་ཁྱོད། ། སྤོངས་མཛོད་སྤོངས་མཛོད་སྐུ་ཆེ་རྒྱལ་བའི་གཙོ། ། གླུ་འདི་དག་ གིས་བསྐུལ་མ་ཐག་ཏུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུ་ནི་མངལ་ནས་སྐྱེས་པའི་རིམ་པའོ། ། ཡང་ན་རུས་སྦལ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་རུས་སྦལ་གྱི་སྟེ་སྒོ་ང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ།

The five syllables, placed between Oṃ Āḥ Hūṃ and two red Hoḥ, are visualized in the direction of space like a gandharva being. Those endowed with the mind of aspiration are summoned and drawn into the heart. Through the fire of great passion—the mutual attachment of the two bodies—the two bodies melt into the lotus, and from that, a stainless state like space arises as the great ground of all elements, abiding like the reflection of the vajra absorption. That which is aroused by the aspirations cultivated in former times consists of the natures of great love, compassion, joy, and equanimity. From that melting into light, the goddesses arise; immediately opening their wide eyes, they exhort the Protector with these songs, like echoes: "O, you who have attained bliss in the three worlds, abandon attachment to the lotus! A-la-la-la-la-ho! Vajra Ḍākinī, assembly of the Victors of great bliss, abandon the Sugatagarbha! A-la-la-la-la-ho! You are the ground that teaches the sublime Dharma, the very essence of the three worlds that has attained bliss from the objects. A-la-la-la-la-ho! O Lord of Bliss, abandon, abandon! O Great Body, Chief of the Victors!" As soon as they have exhorted him with these songs, the power of compassion arises from the syllable Hūṃ as a vajra. This is the stage of birth from a womb. Alternatively, "by the tortoise" refers to the egg-born; its stage is as follows:

སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱི་སྦྱོར་བས་ལྷའི་དངོས་ པོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་ཉོན་མོངས་པ་མེད་ཅིང་། ། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་མེད་པ་སྟེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་རུས་སྦལ་ཏེ། སྒོ་ང་ལས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུ་ནི་མི་གཡོ་བ་ལ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་བཞི་པ་ལ་ཞལ་བཞི་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་གཉིས་ཀར་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་རོ། ། དཀར་པོ་སྐུ་ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ཁྱད་པར་ཏེ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ་ པར་བྱའོ། ། སེམས་ཀྱིས་འདི་ལས་གཞན་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་བློ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་པར་མི་བྱ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་འབའ་ཞིག་ཏུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་དང་ལྡན་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ པའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་ པར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ལ་དམ་པར་གྱུར་ཅིང་རབ་ཏུ་བདེ་བ་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཞན་མེད་དེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་འདི་ཡིན་པས་སོ། ། འདི་ལས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ སྒྲུབ་ཐབས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཞན་མེད་དེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །

To meditate on the deity’s form through a mere moment of application is the stream of unimpeded wisdom, free from afflictions, and devoid of permanence or nihilism. Perfect awakening through the great mudrā of great compassion, skillful means, and insight is the "tortoise," which is the stage of birth from an egg. This is for the purpose of grasping the Immovable One (Acalā). The lines beginning with "four arms and four faces" apply correctly to both [the male and female deities]. Regarding "white body," this is a specific attribute of Vajradhara; one should understand and meditate upon all the deities according to the ritual procedure. Those possessing great intelligence should not, for even a moment, allow the mind to dwell elsewhere; one should contemplate solely for the sake of accomplishment (siddhi). Possessing such distinctive qualities, these become the desired accomplishments for yogins. This concludes the explanation of the thirty-second chapter from the Commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara, titled The Abode of Sādhanas. Now, by the words "Then," and so forth, it should be understood in this way: among all yogas, there is no other supreme method for the accomplishment of the mudrā of supreme bliss. This is because it is the "Vajra Net of Ḍākinīs," the great equipment of merit. For this reason, there is no other supreme sādhana for practitioners than this, as it generates the great equipment of merit.

དེའི་ཕྱིར་ན་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འཕགས་པ་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མདོ་རྣམས་བསྡུས་པའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ དུའོ། ། དེ་ལ་འདི་ལས། བཟའ་དང་སྟོན་མོར་ཉ་ཤ་སོགས། ། ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་མོར་སྦྱིན་པ། ། པང་གཡོན་མགུལ་པ་འཁྱུད་བྱས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ཕོ་ཉ་མོ་རིགས་དང་ལྡན་པ་དག་རང་གི་ཡན་ལག་གཡོན་ པ་གཉིས་ཀྱིས་པང་དུ་བཞག་སྟེ། གདོང་པ་རང་ལ་བསྟན་ཏེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། གཉིས་མེད་དཔའ་བོ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། དཔའ་བོ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། མ་དང་ཡང་ན་སྲིང་མོའམ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། མ་ཞེས་པ་འདི་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་ པ་གང་ཡང་རུང་བ་བསྡུ་བ་ཡིན་གྱི། ། རྣམ་པར་མ་དག་པ་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བའོ། ། ཇི་སྲིད་འབྱུང་བ་ཡོད་པར་འདུ། ། ཞེས་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་བཅིངས་ལས་གྲོལ་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བར་འདོན་ཏེ། དེ་ནི་བག་ཆགས་རྣམས་ལས་ཤིན་ཏུ་གྲོལ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ། འགྲུབ་ཅེས་པ་ནི་བག་ཆགས་རྣམས་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་ནའོ། ། སློབ་དཔོན་ལུས་སུ་གནས་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུར་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་པར་བྱ་ བའོ། ། དེ་ནས་རེ་ཞིག་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་སྤྱོད་དེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ལངས་ལ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པའི་རྒྱུན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་བྱས་ཏེ།

Therefore, one should undertake the gaṇacakra. This should be done according to the sequence in which the sūtras were compiled by the venerable Āryadeva. Regarding this, the passage "Meat, fish, and so forth, for food and feasting" is to be understood exactly as it is. Then, "Giving to the messenger (dūtī), having placed her on the left lap and embraced her by the neck," means that one should place a messenger of the purified family upon one's left lap with both hands and give her to oneself, with her face turned toward one. "The non-dual hero should be honored" means that one should offer her to the hero. Regarding the passage "Whether mother or sister," and so forth, the term "mother" includes any fortunate woman whatsoever, but it does not refer to others who are not pure. Therefore, one should engage in all of these for the purpose of honoring oneself. "As long as the elements exist" is read as "liberated from the extreme of bondage," which means being completely liberated from the latent tendencies (vāsanā). Then, "the mantra will be accomplished": "accomplished" means for the sake of destroying the latent tendencies. "Abiding in the body of the master" means that one should visualize oneself in the form of the Vajradhara in all respects. Then, for a time, one should conduct oneself as a hero and heroine; having arisen from the state of non-substantiality, one should manifest the body of a Buddha through the continuity of the stage of union, adorned with all the qualities of the vajra-like absorption (samādhi).

སྤྱོད་ལམ་རྣམས་སུ་ བྱའོ། ། གོང་འོག་མ་བཀྲལ་བ་རྣམས་ནི་གསལ་ལོ། ། ས་འོག་མཁའ་འགྲོ་སྒྲུབ་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། གང་ཅུང་ཟད་ཡིད་ལ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་པ་པོའི་བཀའ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་པ་འདིའི་དོན་གང་དག་ཏུ་གསུངས་པ་འཁྲུལ་འཁོར་དང་སྔགས་དང་རབ་ ཏུ་སྦྱོར་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ཉོན་མོངས་མེད་པས་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་ནི། དེ་དག་ཡིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པའོ། ། ཞེས་པར་འདོན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ཞེས་པ་ནི། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་སྒོམ་པ་གསུངས་པ། དཔའ་བོ་ཀུན་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། པདྨ་ལ་ནི་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཞེས་པ་ལ། པདྨ་ལ་པདྨ་ནི་ལྟ་བ་དང་གེ་སར་དུ་ལྡན་པའོ། ། ངེས་པར་སྦྱར་ཞེས་པ་ནི་དེར་ངེས་པར་སྦྱར་རོ། ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཞེས་པ་ལ་ཨ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དྷཱུ་ཏཱི་ནི་དེ་དག་སེལ་བ་སྟེ། དེས་ན་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ནི་འབར་བའི་མེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་བདག་རྣལ་འབྱོར་པ་དེའིའོ། ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་སྟེ། དེའི་གོ་འཕང་ལ་རབ་ཏུ་གནས་ཤིང་བསྟན་ཏོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

One should act in all modes of conduct. Those points not explained above or below are clear. Regarding the phrase "accomplishing the ḍākinīs of the subterranean realm," whatever is slightly desired in the mind and so forth—all of that is accomplished for sentient beings by the mere command of the practitioner; of this there is no doubt. These are from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara, specifically the explanation of the thirty-third chapter. Then, regarding the meaning of the extensive ritual known as the "Wheel of the Ḍākinī Net," whatever yantras, mantras, and applications are taught therein, all of them are the practitioner's accomplishments; of this there is no doubt. Regarding the phrase "they are accomplished without afflictions," it is read as "they are accomplished by the mind," and its meaning has already been explained. Regarding the term avadhūtī: it is for the sake of attaining the state of avadhūtī. Its meditation is taught as: "All heroes and yoginīs are definitely joined to the lotus." Here, "lotus" refers to that which possesses the center and the filaments. "Definitely joined" means they are definitely joined there. Regarding avadhūtī: a is for the sake of all conceptual constructions (kalpa), and dhūtī is the clearing away of those. Therefore, avadhūtī is the nature of the blazing fire of the self, the yogin. The term avadhūtī is spoken in this way; the meaning is that one is established and taught in that state.

དེའི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ན་རྣལ་ འབྱོར་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། ། དེ་གང་ཞེས་པ་ནི་སྨིན་མའི་བར་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཟླ་བ་དང་ལྡན་པའི་པདྨའི་དབུས་ན་རྩ་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྐོར་བའོ། ། དཔའ་བོ་སྨེ་བརྩེགས་ཞལ་ཞེས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་འཇིགས་སུ་རུང་བའོ། ། རྒྱུ་དེས་ན་མེ་ ཞེས་པ་སྟེ། དབྱངས་ཀྱི་དང་པོས་མེ་བསྐྱེད་པ་ལ་བསྲེག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཟའ་བ་བསྲེག་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ལ། ། བཟའ་བ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་འདིས་སོ། ། དེ་དུ་ཞེ་ན། བསྲེག་བྱ་ལྔ་ཞེས་པ་འདི་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་ པར་རོ། ། དགུ་རུ་བསྲེག་བྱ་ཞེས་པ་ནི། སོ་སོར་རེ་རེ་དང་། བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔར་བསྲེག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འབར་ཕྲེང་ཞེས་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་འབར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡིས་བལྟ་བྱ་བ་ནི། ཀུན་ནས་སྒོ་ཡི་འཁོར་ལོ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སྟེ། མཐོང་བྱ་ ཞེས་པ་ནི་སྔགས་སོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ། ཀུན་ནས་སྒོ་ཞེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་སྟེ་རང་བྱུང་བའོ། ། ཞལ་བཞི་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་ མོའི་གནས་ལའོ། ། ཞེས་པ་ལ། ། གནས་ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པར་ལྡན་པའོ། ། འདབ་ཅེས་པ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བཞི་པའོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་བཞི་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ བསྐོར་བའི་དཔའ་བོ་ནི། ། ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་བདེ་བའི། ། ཞེས་པ་ལ། དཔའ་བོ་ནི་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་ཅེས་པ་ནི།

For the sake of that application, the yogi is described in that way. As for the question "What is that?", "between the eyebrows" refers to the center of a lotus endowed with the moon, surrounded by sixteen channels. "The face of the hero Kṣepaka" refers to the terrifying face of the Blessed One. For that reason, it is called "fire"; the meaning is that one should burn with the first of the vowels, which generates fire. Then, regarding "the food to be burned": "food" refers to these entities. If one asks "How many?", it is "the five to be burned," which are the five Tathāgatas in their purified state. "To be burned ninefold" means that each one should be burned individually, forty-five times in total. "Garland of flames" means possessing intense blazing. "That which is to be viewed" refers to the mantra. Regarding "one should make a wheel of gates on all sides," "to be viewed" refers to the mantra. If one asks what kind of wheel that is, "gates on all sides" refers to the maṇḍala of the three realms without exception, which is one's own meditational deity, the self-arisen. "Four-faced" and so forth refers to the yoga of one's own meditational deity. "In the abode of the heroes and heroines": "abode" refers to the multi-storied celestial palace; "petals" refers to a four-petaled lotus; "four messengers" refers to the four ḍākinīs and so forth residing on such a lotus. Regarding "the hero who circles the wheel, the bliss of all non-duality": "the hero is all non-dual" means—

དཔའ་བོ་ཞེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་ཇི་ལྟ་བར་བདེ་བར་བྱས་པའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་སྦྱིན། ། ཞེས་ པ་ནི། ཇི་ལྟར་འོས་པར་བསྒོམས་པས་ལྷག་པར་དེ་ཡིས་གྲོལ་བར་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་དག་ཅེ་ན། ཁཾ་ས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། གཟུགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རང་གཟུགས་ཞེས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་སྒོ་བཞི་དང་ གྲྭ་བཞིར་གནས་པ་དེ་དག་གི་གཟུགས་སུ་སྔགས་པས་བྱའོ། ། བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གང་ཞིག་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་དག་བསྟན་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ ཀར་པདྨ་དཀར་པོ་ལ་མཚན་མ་དང་། ས་བོན་དང་ཐིག་ལེའོ། ། དེའི་དབུས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་གནས་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འོད་ཟེར་བྱེ་བས་ཀུན་དུ་གང་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲིན་འཕྲོ་བ་ཅན་ནོ། ། ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་རྫོགས་ ནས་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་རིམ་པས་ཧཱུཾ་ལས་མཚན་མའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་མཁར་གསལ་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བ། རྒྱལ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་བཞུགས་གནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་གཟུགས་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་དུ་བསྡུས་ པར་ལུས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་མཁའ་འགྲོའི་དམ་ཚིག་ཏུ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད་པའི་ཡན་ལག་དང་ཁ་དོག་དུ་མ་ཅན་རྣམ་པར་འཕྲོ་བའོ། ། འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པས་སེམས་བརྟན་ཞིང་རབ་ཏུ་བསྡུས་པས་འདར་བ་དང་། འགུལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དགོད་པ་དང་སྨྲ་བ་དང་། འབེབས་པ་དང་།

The term "hero" refers to the non-dual universal monarch who has been rendered blissful. Regarding the phrase, "Khandarohā is the external offering," it means that through meditating as appropriate, one should perform the homa to grant liberation through that very [practice]. If one asks what the external [offerings] are like, they are the syllables Khaṃ, Sa, and so forth. If one asks what the form is like, it is "one's own form"; the practitioner should assume the forms of those residing at the four gates and four corners of the celestial mansion. Regarding the phrase "one should look," it refers to that which is to be meditated upon in the center of the wheel. The teaching of these wheels is as follows: "They are the means for accomplishing all siddhis." This means that at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), there is a white lotus with the insignia, the seed-syllable, and the bindu. In its center, one should contemplate the mind, which is the nature of the three realms, as the celestial mansion. It is completely filled with tens of millions of light rays, from which clouds of Buddhas emanate. Once that bindu-yoga is perfected, one should meditate on the subtle yoga: through the sequence of the families, from the syllable Hūṃ, in the center of the insignia, the maṇḍala appears clearly and extensively in the sky. It is the abode of the Victorious One, the Great Bliss, condensed into a form as subtle as a minute particle. All sentient beings without exception are established in the samaya of the ḍākinīs, radiating with various colors and the limbs of stainless wisdom. Through the inhalation and exhalation, the mind becomes stable and well-concentrated, resulting in trembling, movement, laughing, speaking, descending, and so forth.

དངང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཕར་བ་རྣམས་ནི་ཞག་བདུན་དུ་བསམ་པ་དེའི་ཚེ། གཏན་ལ་ཕབ་པར་མཐོང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཆེན་པོའོ་ཞེས་གསུངས་པར་དགོངས་ སོ། ། རིག་པའི་རྒྱ་མཚོར་ཞེས་པ་ནི། ། དེའི་ལེའུ་དང་པོར་བསྟན་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ནི་གྲངས་སུ་ངེས་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཕོ་ཉ་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་དག་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་པར་དཀའ་བ་སྟེ། བཟླས་པ་དང་བསྒོམ་ པ་མངོན་པར་ལྡན་ན་འདི་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་མཆོག་རབ་བཤད་པ། ། རིམ་པ་ཇི་བཞིན་རབ་ཏུ་མཚོན། ། ཞེས་པ་ལ། རིམ་པ་ཞེས་པ་ནི། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འོངས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ལས་མ་ནོར་བར་འོངས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་པ་གཉིས་མེད་བདག་ཉིད་སྦྱོར། ། ཞེས་པ་ལ་མཆོད་པ་གཉིས་མེད་ཅེས་པ་ནི། ཐབས་དང་ ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། དེའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེའི་བདག་ཉིད་དེར་སྔགས་པ་ལས་མཆོག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ལས་ནི་སོ་སོར་རབ་སྦྱར་བྱ། ། ཞེས་པ་འདི་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཞེས་པ་ནི། སྡེ་ཚན་བརྒྱད་པོ་ རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་དབྱེ་བའི་རིམ་ཇི་བཞིན། ། རྗོད་བྱེད་ཕོ་ཉ་སོགས་སྔགས་གང་། ། ཞེས་པ་ལ། རྗོད་བྱེད་ནི་སྡེ་ཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པོ་རྣམས་སོ། །

When one is terrified or likewise experiences trembling, if one meditates for seven days, there is no doubt that one will see the definitive realization. It is intended that the teaching of such a cakra is the "Great Vajra Essence." Regarding the phrase "in the ocean of awareness," this refers to the cakra taught in the first chapter of that [tantra]. Likewise, here the number is not fixed. As for the phrase "the union of the two messengers," this refers to the stages of mantra which are extremely difficult to attain; if one is fully endowed with recitation and meditation, there is no doubt that this will be accomplished. This concludes the explanation of the thirty-fourth chapter from the Śrī Heruka Cakrasaṃvara Commentary: The Abode of Sādhanas. Then, regarding the statement: "Next, the supreme actions are explained; they are clearly illustrated according to their sequence," the term "sequence" (krama) refers to that which has come from one to another; it means that which has come without error through the lineage of gurus. Regarding the phrase "the non-dual offering, the union of the self," "non-dual offering" refers to the non-duality of method and insight; it is their union. Its "self" is that which brings about the supreme accomplishment for the practitioner. Regarding the phrase "the actions should be applied individually," these are the pacifying and so forth. Regarding the phrase "the mantras that accomplish these," these are the eight classes. Regarding the phrase "the sequence of their classification, the expressive mantras such as the messengers," the "expressive" refers to the thirty-three classes.

ཕོ་ཉ་ནི་རྩ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོར་སྦྱར་རོ། ། སོགས་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་ རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ནི། མདའ་ཡི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འཁོར། ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་མདའ་ནི་རླུང་ངོ་། ། ཤུགས་ནི་དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་སྟེ། ཤུགས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲོ་ཞིང་། དེས་འཁོར་བར་འགྲོ་ཞིང་འགྲོ་བས་འཁོར་བའོ། ། ཕན་ ཚུན་རྗེས་སྦྱོར་གསང་སྔགས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་དག་གིས་སྦྱོར་ཞིང་སྡུད་པའོ། ། རང་རང་ཡུལ་གྱིས་ཕྱེ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི། སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་ལྟེ་བ་དང་སྤྱི་བོ་སྟེ་དེ་རྣམས་སུ་གཞག་པ་ལ་བྱའོ། ། ས་བོན་ཕྲེང་བར་དེ་ནས་འཛིན། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་ མཐར་རབ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་རབ་ཏུ་གནས་པར་དགུག་ཅིང་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིའི་དོན་ནི་གཡས་དང་གཡོན་ངོས་ཀྱི་དབུས་གཉིས་སུ་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་ཏེ་གནས་པ་དང་། ཀ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁ་འོག་ཏུ་བལྟས་ པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྡེ་ཚན་གཉིས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་དབུས་སུ་བྱའོ། ། གང་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་པ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་སྦུབས་དག་ལ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་གནས་པ་ནི། ། སྟེང་དུ་ཁ་བལྟས་ཡང་དག་བཤད། ། ཀ་ཡིག་སོགས་པའང་མངོན་པར་ལྡན། ། ཞེས་པ་ འདི་དག་གོ། ། འགོག་པ་ལས་ནི་འགྲུབ་འགྱུར་བའི། ། ཞེས་པ་ནི། འགོག་པ་ཞེས་པ་ནི། འབྱུང་འཇུག་གཉིས་པོ་རྣམ་པར་བཅིངས་པའོ། ། འགྲུབ་ཅེས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུའོ། ། གོམ་པ་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྲོའོ། ། ཞེས་པ་ནི།

The messengers are to be applied as the essential nature of the channels. The word "and so forth" refers to the twenty-four heroes. Their mantras are: "Completely circling with the force of an arrow." In this context, the "arrow" is the wind. "Force" is the movement by means of that; "force" means moving by its force, and because it moves by circling, it is "circling." "The secret mantra of mutual union" means the joining and gathering by means of the vowels and consonants. "Distinguished by their respective locations" refers to their placement in the heart, throat, navel, and crown. "Then one holds the seed-syllable garland" refers to the syllable HŪṂ. "At the end, it is consecrated" means that the syllable HŪṂ should be summoned and inserted into the consecration. The meaning of this is that the sixteen vowels are situated facing upward in the two central channels of the right and left, while the consonants beginning with KA are facing downward. One should place [the mantra] in the middle of such a garland of two classes. As it is said: "In the hollows of the right and left, the twelve vowels are situated; they are correctly explained as facing upward, and the letters KA and so forth are also clearly present." "Accomplishment arises from cessation" means that "cessation" is the binding of the two, the exiting and entering [of the winds]. "Accomplishment" means it becomes an attainment, in the nature of uncontaminated great bliss. "One does not move even a single step" means:

རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བར་འབྱུང་བ་མེད་པའོ། ། དེས་དེའི་གཟུགས་ཀྱི་རོ་མཉམ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཁ་སྦྱར་སྦྱར་བར་འགྱུར་བ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་སྦྱར་སྦྱར་བར་འགྱུར་བ་ནི། ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མར་གསུངས་ཏེ། གཡོན་ པ་དང་གཡས་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི། སྟེང་གི་སྒོ་ན་རྟག་པར་གནས་པ་ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ངེས་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རྒྱུན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཁ་སྦྱོར་རོ། ། ཡང་ན་ལག་པ་གཉིས་པོ་ དག་གིས་འཁྱུད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ནི་འདིར་ཁ་སྦྱོར་དུ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེས་དབྱེ་བ་ཉིད་དག་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། པདྨར་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གཞག་སྟེ། འདིར་འཁོར་ཞིང་རྡོ་རྗེ་གཡོས་པས་པདྨ་ཁ་ཕྱེ་ བའོ། ། དེ་བཞིན་སྒྲོ་ཡི་ཆུན་པོས་བསྐོར། ། ཞེས་པ་ལ། སྒྲོའི་ཆུན་པོས་ཞེས་པ་ནི། ། སྦྲང་རྩི་བྱེད་པ་པོར་གསུངས་སོ། ། བསྐོར་ཞེས་པ་ནི་དེ་གཡོ་བའོ། ། བདེ་བས་དགའ་བའི་རང་གི་ངོ་བོའི་པདྨའི་ཞགས་པར་རབ་ཏུ་བཅུག་པ་དེའི་བདེ་བ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འགུགས་པ་ནི། ལྕགས་ཀྱུ་ཉིད་ཀྱིས་འགུགས་པ་དང་། ། ཞེས་བྱའོ། ། གཏུན་ཤིང་གིས་ནི་དཀྲུགས་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ། དཀྲུགས་པ་ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དཀྲུགས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེས་འཁྲུག་པ་ནི་གཏུན་ཤིང་དུ་རབ་ཏུ་གསུངས་ སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་ནི་བཟའ་བྱར་གསུངས། ། ཞེས་པ་ལ། བཟའ་བྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའོ། །

Because there is no conceptualization, there is no arising of an object. Through that, one becomes of equal taste with its form. Regarding the phrase "the union shall be joined" and so forth: "the union shall be joined" refers to what is taught as the moon and the sun, the two sides of the left and the right. "Having bound the vajra chain" means that the one who constantly abides at the upper gate, possessing a garland of solar light, is joined through the application of the stream of supreme joy on the path of certain departure. Alternatively, the embracing of the two hands is taught as the "vajra chain"; here, the equal union of insight and method is taught as the "union." Regarding "the piercing with the vajra" and so forth: having placed the vajra within the lotus, the lotus is opened by the circling and movement of the vajra. Regarding "surrounded by a cluster of feathers": "a cluster of feathers" is taught as the honey-maker (the bee). "Surrounded" means its movement. Having been thoroughly inserted into the noose of the lotus, which is the essence of joy through bliss, the summoning of the Tathāgatas by that bliss is like a hook; thus it is said, "summoning by the hook itself." Regarding "stirred by the pestle": "stirred" means all things are stirred; the agitation by the vajra is taught as the "pestle." Regarding "the vajra itself is taught as the food": "food" refers to the vajra, which is gathered into one.

དབུག་ལ་མདའ་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་མདའ་ནི་སྒྲའོ། ། དབུག་ལ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལའོ། ། ཡན་ལག་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྦྱར། ། ཞེས་པ་ནི། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ལྷག་པའི་ལྷ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། དུས་མིན་འཆི་ལས་རྒྱལ་བ་ཡི། ། ཐོད་པའི་མཆོད་ཡོན་སྣོད་ལ་ནི། ། ཞལ་དུ་མཆོད་ཡོན་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཞེས་པ་ནི། སྔགས་པས་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་རླུང་དང་མེ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་གི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཐོད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ལ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། བཾ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་ཞི་བ་དང་སྙིང་རྗེ་སྟོན་ཀའི་ནམ་ མཁའི་མདོག་ལྟ་བུ་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དུ་མ་འཕྲོ་བ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟ་བུའི་དྲི་མ་མེད་པས། བདུད་བཞི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པ་ཕག་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ལྕང་ལོ་སྔོན་པོ་ཅན་ནོ། ། ཟླ་བའི་སྟེང་ན་མི་ཤིགས་པའི་ཤིང་ ཨ་ཏ་ཤའི་མེ་ཏོག་ལྟར་སྔོན་པོ་ལས་བའི་འོ་མའི་རྒྱུན་ལྟར་ཉིན་མཚན་དུ་འཛག་པའོ། ། འོག་གི་གནས་གང་ཡིན་པ་ནི་པདྨ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཅན། ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་དུ་མེ་དང་རླུང་གི་དབུས་སུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་ཡང་ལུས་མེད་པར་བལྟ་ཞིང་ཡིད་ ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བལྟའོ། །

"One should apply the arrow to the breath"—here, "arrow" refers to sound. "To the breath" means to the Tathāgatas. "The limb is joined with the khaṭvāṅga"—here, the khaṭvāṅga is the supreme deity; the limb that is like space is the khaṭvāṅga. "Regarding the skull-cup of the offering water for the Victorious One who triumphs over untimely death, the offering water is certainly applied to the mouth"—this means the mantrin should visualize wind and fire in the center of the navel. In the center above that is a variegated lotus. Above that is a skull-cup completely filled with the amṛta of bodhicitta and wisdom. In its center, the vowels and consonants are blessed by the syllable HŪṂ, which is the nature of the five wisdoms. With the syllable VAṂ, one is joined in the identity of Vajrasattva—peaceful, compassionate, and like the color of the autumn sky, emitting many garlands of light, stainless like the rays of the moon, treading with his feet upon the four Māras, possessing the great majesty of great bliss inseparable from Vārāhī, and having blue locks of hair. Upon the moon is the indestructible tree, blue like the flower of the aṭaśī, dripping day and night like a stream of cow's milk. The lower location is adorned with the light rays of a lotus moon. One should visualize this in the center of the navel, between the fire and the wind; furthermore, one should view the body as formless and view it with the mind as utterly peaceful.

གཞན་ཚེ་བསྲིང་བར་འདོད་ན་མགོ་བོར་ལཾ་གི་ཡི་གེས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྦྲུལ་གྱི་གཟུགས་ཞི་བ་ཆེན་པོ་གདེངས་ཀ་གསུམ་པ་ཅན་གྱིས་རྣམ་པར་མཛེས་པ་གདེངས་ཀའི་མགོའི་དབུས་ན་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པ་ལས་ཆར་པའི་རྒྱུན་ལྟ་བུར་འཛག་ པ་དང་། མིག་དག་ཏུ་དགོད་པར་བྱ་བའི་བདུད་རྩིའི་ཡི་གེ་ཨི་བསམ་པར་བཤད་དེ། མིག་ཉིད་ནི་ཟླ་བ་དང་ཀུནྡ་ལྟ་བུར་དཀར་བའི་དངོས་པོ་དབང་པོའི་གཞུ་ལྟ་བུས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། སྟེང་དུ་ནི་གདུགས་ལྟ་བུའི་སྤྲིན་དང་། གློག་ལྗང་གུ། ། འབྲུག་སྒྲས་ནམ་ མཁའ་ཁྱབ་པར་བསམ་ཞིང་བདུད་རྩི་ཞུ་བ་ཆར་པ་ལྟ་བུའི་རྒྱུན་གྱིས་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གྲོང་གི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་བསམས་པའི་སྟེང་དུ་ངེས་པར་བཞག་པས་དུག་བསྲེག་པ་དང་། རིམས་ལ་སོགས་པ་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་ངེས་པར་འཇོམས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྟག་པར་གང་ ཞིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གནས་པའི་རྗོད་བྱེད་དེ་དག་བསམས་ན་དེའི་ཚེ་ཟད་པའང་ཚེ་རིང་པོ་ཉིད་དུ་འགྲོའོ། ། ལོ་གཅིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བྱས་ན། རྒས་པ་མེད་ཅིང་འཆི་བ་མེད་པ་དང་། དེའི་ནད་རྣམས་གནོན་ཅིང་མེད་པར་བྱེད་དོ། ། ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱིས་ དེའི་ཚེ་ཟོས་པའམ། དུག་ཆེན་པོའང་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་དུག་མེད་པར་བྱེད་ཅིང་། དུག་གིས་བརྒྱལ་བ་དག་ལྡང་བར་བྱེད་དོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱི་འཆི་བ་འང་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ནད་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། ། སྟོན་ཀའི་དུས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་ལག་པ་ གཡོན་པའི་མཐེབ་སྙིང་ལ་ཡི་གེ་པཾ་གྱིས་རི་བོང་འཛིན་གྱི་གཟུགས་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། ལྕེའུ་ཆུང་རྩེ་མོར་མནན་པའི་བདུད་རྩི་དང་།

If one wishes to prolong the life of another, one should visualize a syllable laṃ at the head, from which arises an earth maṇḍala adorned with the form of a great, peaceful nāga with three hoods, the central head of which is decorated with a bindu. From this, a stream like falling rain drips down. It is taught that one should also visualize the syllable i, the seed of amṛta, to be placed in the eyes. The eyes themselves are white like the moon or a kunda flower, beautifully adorned with the bow of Indra. Above, one should visualize clouds like parasols, green lightning, and the sound of thunder filling the sky; by this, the melting amṛta should be pacified by a stream like falling rain. Furthermore, by placing this visualization directly above the person to be accomplished in the center of a village, poisons are burned away, and fevers and the like are certainly destroyed by mere thought. If one constantly visualizes these expressive syllables residing in the center of the maṇḍala, even one whose lifespan is exhausted will attain a long life. If one practices this for one year, one becomes free from aging and death, and one's diseases are suppressed and eliminated. Even if one has been consumed by the eight great nāgas or afflicted by great poison, the poison is rendered non-existent by mere thought, and those who have fainted from poison are restored. One's own death will be diverted elsewhere, and one is completely liberated from disease. At the time of autumn, one should complete the form of the moon by means of the syllable paṃ on the thumb of the left hand, which is like the autumn moon; then, by pressing the tip of the uvula, the amṛta [flows].

ཧཾ་གི་རིམ་པས་མི་འཆི་བ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཕྱིར་བཟློག་མའི་ཆོ་གའི་རིམ་པས་བསྲུང་བར་འགྱུར་བ་བཤད་དེ། ། བདག་ཉིད་ ཁྱབ་བདག་ཕྱིར་བཟློག་མ་རྡོ་རྗེ་དཀར་མོ་ལ་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སེར་པོ་ནི་གཡས་པའི་ཞལ་རྣམས་སོ། ། གཡོན་པ་རྣམས་ནི་ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་དང་དུད་ཀའོ། ། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་དཀར་པོ་ཆེན་པོའོ། ། ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་ཤིང་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ན་ བཟའ་དཀར་པོས་མཛེས་པར་བྱས་པའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བའི་ཞབས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་འཆི་བདག་གི་བདུད་མནན་པ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ཆེན་པོ་ཅན། འཆི་བ་ཡང་དག་པར་འཚོ་བའི་མཆོག་སྤྱན་གསུམ་པ་ཞི་བ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རོས་དགའ་བའོ། ། ཕྱག་ན་སྡིགས་ མཛུབ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་གྱེས་པ་གསོར་བ་དང་། གཞན་ན་དྲིལ་བུ་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པའོ། ། ཡང་གཞན་ན་རལ་གྲི་དང་། དགྲ་སྟ་དང་། གཏུན་ཤིང་དང་། ཞགས་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། མི་འཇིགས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་ཅན་དང་། གཞུ་དང་མདའ་ནི་རྟག་ཏུ་འགེངས་ པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་དང་། བདུད་རྩིའི་ཐོད་པ་དང་། པདྨ་དང་དུང་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་པདྨ་གེ་སར་དུ་ལྡན་པ་བྲིས་པའི་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་བཅུ་གཉིས་པའི་ སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་ཁོང་པར་ཡི་གེ་བཾ་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། ཡི་གེ་བཾ་གྱི་ཁོང་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཅུག་པ་བསྲུང་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། །

One should consume the immortal [nectar] through the sequence of the syllable Haṃ. Then, the sequence of the ritual for the protection of Vajrāvakīrṇī is explained: One should visualize oneself as the Sovereign Lady Vajrāvakīrṇī, who is white in color. Her right faces are blue, red, and yellow; her left faces are green, red, and smoke-colored; and her upper face is a great white. She dwells upon a moon, is adorned with various ornaments, and is beautified by a white garment. With her right leg extended in a posture that tramples the Māra of Death, she wears a great crown of the five Buddhas. She is the supreme one who truly revives death, possesses three eyes, is peaceful, and delights in the flavor of great compassion. In her hands, she brandishes a vajra with an open mouth together with a threatening gesture (tarjanī); in others, she holds a bell and a noose. Furthermore, she holds a sword, a battle-axe, a pestle, a noose, a skull-cup, the gesture of fearlessness, a hook, a bow, and an arrow that is always drawn. She also holds a khaṭvāṅga, a skull-cup, a skull-cup of nectar, a lotus, a conch, and the empowerment mudrā—thus she has sixteen arms. In her heart, one should visualize a wheel: an eight-petaled lotus with a filigree, upon the center of which is drawn a viśvavajra (double vajra) with twelve prongs. Within the interior of the viśvavajra maṇḍala, one should write the syllable Bāṃ within the interior of the syllable Hūṃ. Within the interior of the syllable Bāṃ, one should write the name of the person to be protected, placed between the three syllables, together with the words of protection.

རྡོ་རྗེའི་རྭ་རྩེ་དབུས་མ་རྣམས་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་བཞི་པོ་འདི་ལས་གཡོན་ སྐོར་དུ་རྣམ་པར་དགོད་དོ། ། ཌཱཾ་ལཱཾ། ཁཾ་རཾ། རྀ་རཱྀ། ལྀ་ལཱྀ་རྣམས་ནི་རྭ་ཐ་མ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་རྣམ་པར་དགོད་དོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་ནི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་རྭ་བཞིའི་རྩེ་མོར་ནི་གནོད་མཛེས་ཀྱི་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་བྲིའོ། ། ཐུགས་ ཀྱི་འཁོར་ལོར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར། ཁཾ་པྲཾ་ཀཾ་ཙཾ། ཀཾ་པྲཾ་པྲིཾ་མཾ། འདི་དག་ནི་ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོ་རྣམས་སུའོ། ། མེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ནི་སཱུཾ་བཱཾ་ཨཾ་ཁཾ་བཱཾ་ལཾ་དྲཱཾ་སྟེ། དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མུ་ཁྱུད་ལ་ཧཱུཾ་གི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ནི་སྣ་ཚོགས་ རྡོ་རྗེས་བསྐོར་རོ། ། དེ་ནས་དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པས། སྐེ་རགས་ལྟ་བུར་འཁོར་བར་བྲིས་པ་ལ། ཀཾ་ཁཾ་གཾ་གྷཾ་ངཾ་། ཙཾ་ཚཾ་ཛཾ་འདི་དག་ནི་སྐེ་རགས་ལྟ་བུའི་མུ་ཁྱུད་ལ་བྲིའོ། ། འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་ལ་ནི། ། རྗེ་བཙུན་གྱི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུའང་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པ་བྲིས་ལ། འཁོར་ལོའི་ཤར་ལ་སོགས་པར། ཨཾ་ཨཾ། བཾ་མཾ། མཾ་པཾ། བཾ་སུཾ། སཾ་སྱཾ། བཾ་སཾ། མཾ་ཧཾ། བཾ་ཁཾ། མཾ་ཙཾ། རཾ་ཁཾ། ཧཾ་སཾ། ཨཾ་ཙཾ། ཧཾ་སཾ། པཾ་མཾ། བཾ་ཙཾ། པཾ་མཾ། འདི་དག་གཡོན་སྐོར་དུ་རྣམ་པར་ དགོད་དོ། ། དང་པོར་ཡི་གེ་ཨཾ་གིས་བསྐོར་ལ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿའི་ཁོང་བར་ཆུད་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་བཅས་པར་བྲིའོ། ། ཛྷཾ་ཉཾ། ། ཊཾ་ཋཾ་ཌཾ་ཌྷཾ་ཎཾ། ཏཾ་ཐཾ་དཾ་དྷཾ་ནཾ། པཾ་ཕཾ་བཾ་བྷཾ་མཾ།

On the central tips of the vajra prongs, the four ḍākinīs are to be arranged in counter-clockwise order. The syllables Ḍāṃ, Lāṃ, Khaṃ, Raṃ, Ṛ, Ṝ, Ḷ, and Ḹ are to be arranged between the outer prongs. In its center, one should draw the sixteen vowels surrounding it. At the tips of the four prongs in the cardinal directions, one should write the four-faced mantra of Sumbharāja. In the heart wheel (citta-cakra), according to the sequence: Khaṃ, Praṃ, Kaṃ, Caṃ, Kaṃ, Praṃ, Priṃ, and Maṃ; these are for the east, north, west, and south. In the southeast and so forth, one writes Sūṃ, Vāṃ, Aṃ, Khaṃ, Vāṃ, Laṃ, and Drāṃ. The outer rim of that should be encircled with the form of the syllable Hūṃ. The exterior of that is encircled by a crossed vajra (viśvavajra). Then, outside of that, a sixteen-petaled lotus is drawn, encircling it like a belt; on this belt-like rim, one writes Kaṃ, Khaṃ, Gaṃ, Ghaṃ, Ṅaṃ, Caṃ, Chaṃ, and Jaṃ. On the sixteen petals, one writes the hundred-syllable mantra of the Venerable One. Outside of that, one should also draw a sixteen-spoked wheel; on the east and other directions of the wheel, one arranges in counter-clockwise order: Aṃ, Aṃ, Vaṃ, Maṃ, Maṃ, Paṃ, Vaṃ, Suṃ, Saṃ, Svaṃ, Vaṃ, Saṃ, Maṃ, Haṃ, Vaṃ, Khaṃ, Maṃ, Caṃ, Raṃ, Khaṃ, Haṃ, Saṃ, Aṃ, Caṃ, Haṃ, Saṃ, Paṃ, Maṃ, Vaṃ, Caṃ, and Paṃ, Maṃ. First, it is encircled by the syllable Aṃ, and then the name of the person to be accomplished is written within the interior of the syllable Hrīḥ. Jhaṃ, Jñaṃ, Ṭaṃ, Ṭhaṃ, Ḍaṃ, Ḍhaṃ, Ṇaṃ, Taṃ, Thaṃ, Daṃ, Dhaṃ, and Naṃ; Paṃ, Phaṃ, Baṃ, Bhaṃ, and Maṃ.

འདི་དག་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་མུ་ཁྱུད་སྐེ་རགས་ལྟ་བུ་ལ་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཟུར་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པ། རི་མོ་ལྔས་བསྐོར་བ་ཅན་གྱི་སྒོ་དང་གྲྭ་རྣམས་སུ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར། ། ཀཾ་ཨཱཾ། སཱཾ་ཤུཾ། ཡཾ་ཡཾ་ཡཾ་ཡཾ། ཡཾ་རཾ་ལཾ་ཝཾ། ཤཾ་ཥཾ་སཾ་ཧཾ། འདི་དག་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་བྱས་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞུག་ པར་བྱའོ། ། སྒོའི་ཕྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་འགྲེང་བ་ཉིས་གཤིབས་སུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་སྟེང་དུ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མུ་ཁྱུད་ལ་ཕྱིར་བཟློག་མ་འདི་དག་འདྲིའོ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་བཱཀྩི་ཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ཙཀྲ་ཝརྟི་སརྦ་ ལོ་ཀི་ཀ་ལོ་ཀོཏྟ་རཱ་ན། ཡནྟྲ་མནྟྲ་ཏནྟྲ་ཙུརྞ་པྲ་ཡོ་ག་ཨ་དཱི་ནི། ཡེ་ན་ཀེན་ཙིཏ་ཀྲྀ་ཏཱ་ནི་སརྦ་ནཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀ་ཌྜྷྱ། ཏ་རྫ་ཡ་ཏ་རྫ་ཡ། གྲྀཧྞཱ་གྲྀཧྞཱ་བྷ་ཀྵ་ཡ་བྷཀྵ་ཡ། ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། ཀྵྨཾ་ཀྵྨཾ་ཛྙཽཾ་ཛྙཽཾ་མ་ཐ་མ་ཐ་བི་དྷཱཾ་ས་ཡ་བི་དྷྭཾ་ས་ཡ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ། པི་ ཙུརྞ་ཡ་བི་ཙུརྞ་ཡ། ཨོཾ་ཕཊ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ཨུཥྞཱི་ཥ་ཙཀྲ་ཝརྟི། ཏསྱ་ཝ། མུ་ཁཾ་ཙཀྵུ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཨཱ་མུ་ཀ་སྱ་ཤཱནྟིཾ་རཀྵ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་དག་ཀྱང་ཡི་གེ་ཀྵའི་ཁོང་པར་ཆུད་པར་བྲིའོ། ། དེ་ནས་ཡང་འཁོར་ལོ་དེ་ཡི་གེ་ཐའི་ཁོང་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཨཱ་ལཱི་དང་ཀཱ་ ལི་སྤྲོས་པའི་ཕྲེང་བའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེའི་ར་བས་བསྐོར་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་སྟེ།

These should also be written upon the outer perimeter, like a belt. Outside of that is a square with four corners and four gates, surrounded by five lines. In the gates and corners, in their proper order, one should correctly arrange the syllables: KAṂ ĀṂ, SAṂ ŚUṂ, YAṂ YAṂ YAṂ YAṂ, YAṂ RAṂ LAṂ VAṂ, ŚAṂ ṢAṂ SAṂ HAṂ. Within these, the name of the person to be accomplished should be inserted according to the ritual procedure, between the syllables HŪṂ and PHAṬ. Above the exterior of the gates, two upright vajras should be drawn side by side. Above those, the eight-line mantra should be written. On the outer perimeter, the following "Repeller" mantra is written: Namaḥ samanta kāya vāk citta vajrāṇāṃ | Oṃ hūṃ vajra heruka cakravarti sarva loki kalokottarāṇāṃ yantra mantra tantra cūrṇa prayoga adīni | yena kenacit kṛtāni sarva nāṣṭrāṇāṃ ākaḍḍhya ākaḍḍhya | tarjaya tarjaya | gṛhṇa gṛhṇa bhakṣaya bhakṣaya | trāsaya trāsaya | hana hana | daha daha | paca paca | kṣmaṃ kṣmaṃ jñauṃ jñauṃ matha matha vidhvaṃsaya vidhvaṃsaya | śatasahasra | vicitrāya vicitrāya | Oṃ phaṭ vajra heruka uṣṇīṣa cakravarti | tasya vā mukhaṃ cakṣu bandha bandha hūṃ hūṃ amukasya śāntiṃ rakṣāṃ kuru hūṃ hūṃ phaṭ oṃ svāhā | These should also be written so as to be enclosed within the syllable KṢA. Then, that wheel should be enclosed within the syllable THA. Outside of that is a garland of emanated vowels and consonants. Outside of that, it should be surrounded by a vajra fence and consecrated according to the ritual procedure.

སྔགས་འདིས་འཆི་བ་ལས་རྒྱལ་ཞིང་ཡང་དག་པར་འཚོའོ། ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་སན་ཛཱི་བ་ནཱི་མ་ཧཱ་མྲྀ་ཏ་མུ་ཁེ་ཛཱི་པཾ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་སརྦ་བཛྲ་པདྨ་ས་མཱ་ཡོ་གེ་མཧཱ་བོ་བྷི་ ཙིཏྟ་བིདྷི་བ་ཏ་མཱུརྟེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། འདི་ཁྲི་རུ་བཟླས་པ་བྱས་ན་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་འཇོམས་སོ། ། དེ་ནས་སྨེ་ཤ་ཅན་དང་བྲམ་ཟེ་མོའི་རང་བྱུང་བླངས་ཏེ། ། གླང་པོའི་འཛག་ཆུ་དང་། སེམས་དང་། སྲེ་མོག་ཆེན་པོ་དང་། པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཆུར་བསྲེས་པའི་སྣག་ཚས་ སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཤིན་ཏུ་བསྐོར་བར་བྲིས་ལ་སྐུད་པ་དཀར་པོས་དཀྲིས་ཏེ། དབང་བསྐུར་བ་དང་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་ལ། བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དངོས་པོར་བྱས་ཏེ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཆེ་གེ་མོ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཾ་བཾ་ཕཊ་ ཅེས་བཟླས་ལ་མར་དང་སྦྲང་རྩི་དང་བདུད་རྩི་ལྔའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་བཞག་ན་ན་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟག་ཏུ་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་བཅངས་ན་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་མཆོག་སྩོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། བགེགས་མེད་པར་བསྒྲུབ་ པ་དང་། གཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། ཧེ་རུ་ཀ་ཏྭེ་ནོ་པ། ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ་སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿབྷ་ག་ཝཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲཱི་་བྷ་ཝ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་པ་སྟེ།

By this mantra, one conquers death and lives perfectly. OṂ AMṚTA-SAN-JĪVANĪ MAHĀ-AMṚTA-MUKHE JĪPAṂ PRAVEŚAYA PRAVEŚAYA SARVA-VAJRA-PADMA-SAMAYOGĒ MAHĀ-BOBHI-CITTA-VIDHI-VAT-MŪRTĒ HŪṂ HŪṂ HŪṂ A ĀḤ SVĀHĀ. If one recites this ten thousand times, untimely death is overcome. Then, having taken the natural secretions of a menstruating woman and a brahmin woman, and mixing them with elephant ichor, semen, a large mongoose, a lotus, and vajra-water, one should write the mantra garland in a very circular fashion with that ink. Wrap it with a white thread, perform the empowerment and perfect offerings, and make extensive torma offerings. Having established oneself in the nature of Śrī Heruka, one should perform the recitation: OṂ HRĪḤ HA HA [Name] ŚĀNTIṂ KURU KURU HŪṂ HŪṂ BAṂ BAṂ PHAṬ. If one places it inside butter, honey, and the five nectars (amṛta), those who are ill will become free from disease. Then, if the yogi always wears it upon the crown of the head, the ḍākinīs will grant supreme attainments, obstacles will be eliminated, and one will achieve accomplishment and victory in all battles. OṂ VAJRA-HERUKA-SAMAYA MANUPĀLAYA HERUKA-TVENOPATIṢṬHA DṚḌHO ME BHAVA SUTOṢYO ME BHAVA SUPOṢYO ME BHAVA ANURAKTO ME BHAVA SARVA-SIDDHIṂ ME PRAYACCHA SARVA-KARMASU CA ME CITTAM ŚREYAḤ KURU HŪṂ HA HA HA HA HOḤ BHAGAVĀN SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-MĀM MUÑCA VAJRĪ BHAVA MAHĀ-SAMAYA-SATTVA ĀḤ. Thus it is said.

བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀའི་དངོས་པོར་བྱས་པ་བརྟན་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་བོ་གང་དག་སྡིག་པ་རྣམས་ལ་མི་འཛེམ་པ་དེའི་ཚེ་བླ་མ་དང་ཐུབ་ པ་རྣམས་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསན་པར་ཞུ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོར་སྤྲོས་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་དང་འཇིག་པའི་མེ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་ཁའི་པདྨ་ཁ་སྦྱར་དུ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་བཅུག་པར་རྣམ་པར་བརྟགས་ལ། དེའི་བསྲུང་བའི་ལྷ་ནི་བདག་ ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལ་ངེས་པར་བཅུག་སྟེ་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ནས་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ལྷ་ནི། ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས་བཏོན་ཏེ་ཟ་མ་ཏོག་གི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་བདེ་བ་ཅན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་ནས་དེའི་མིང་དང་ལྡན་པར་བསྙེན་བཀུར་ བ་ཅན་དུ་སོང་བར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོར་བདག་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱས་ལ། ཁྲོ་བོ་ལྕགས་ཀྱུ་ཅན་གྱིས་དེ་བཀུག་སྟེ། ལྟེ་བའི་སྡོང་བུ་དང་སྙིང་དང་ཚིལ་དང་ཤ་དང་ཁྲག་རྣམས་དྲལ་ཞིང་བཅད་དེ། དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས་པ་སྦྲང་མ་ནག་པོ་ ལྟ་བུར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་དུ་མ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་མཚོན་ཆ་འཕྱར་ཞིང་འདེབས་པ་བལྟས་ཏེ། ཨོཾ་ཕཊ་ཆེ་གེ་མོ་བྷཀྵ་བྷཀྵཱ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མཁའ་འགྲོ་མ་འཁོར་དང་བཅས་པས་ཟ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་འཁྲུགས་པ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཆ་བྱད་ཅན་དག་ཟ་བར་བྱེད་པ་ཞག་བདུན་དུ་རབ་ཏུ་སྦྱར་ན་རྡོ་རྗེའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡང་འགྱེལ་བར་འགྱུར་རོ། །

One should stabilize the self by transforming it into the entity of Vajra Heruka. Then, whenever there are persons who do not refrain from sinful deeds, one should repeatedly request the Guru and the Sages to listen, and emanate as a great wrathful deity. One should visualize the lotus of the heart of the target—situated in a charnel ground fire or a fire of destruction—as being joined together and entered by the one whose nature is compassion. The protective deities of that [target] are then definitively inserted and dissolved into one’s own body. Then, the deity of that person’s consciousness is seized with the fist and extracted, placed inside a casket, and visualized as having reached the seat of awakening, Sukhāvatī, having attained the entity of Akṣobhya, and being attended by those bearing his name. Then, having generated oneself as the great wrathful deity by means of the syllable HŪṂ, one summons the target with a wrathful deity holding a hook. One should tear and cut the stalk of the navel, the heart, the fat, the flesh, and the blood, and visualize them being cut into pieces like black bees. One should visualize many wrathful deities, ḍākas, and ḍākinīs brandishing and striking with various weapons, and recite: "OṂ PHAṬ [Name] BHAKṢA BHAKṢĀ," while imagining that the ḍākinīs and their retinues devour [the target]. Then, if one applies this for seven days, even those possessing a vajra-like intellect will be struck down by the ḍākinīs, who are agitated, baring their fangs, and possessing a most terrifying appearance as they devour [the target].

ཉི་མའི་གུང་ངམ་མཚན་ཕྱེད་ན་ལས་རྣམས་གང་དག་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། གཅེར་བུ་སྐྲ་ གྲོལ་བར་གྱུར་པ། ཞལ་གཤིན་རྗེ་ལྟ་བུར་འཁྲུགས་པར་བྱ་སྟེ། སྟན་ཤིན་ཏུ་རྩུབ་པ་ལ་འདུག་ལ་བྱིན་ཟ་དུས་ཀྱི་མེ་ལྟ་བུར་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་རཾ་རཾ་རཾ་ཆེ་གེ་མོ་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱེད་པ་འདི་རཾ་རཾ་རཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྔགས་འདི་དག་ཚེས་བཅུ་བཞིའི་ཉིན་མཚན་ལ་བཟླས་ན་དེའི་ཚེ་ བསྒྲུབ་བྱ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའང་གོམ་པ་གཅིག་ཀྱང་འདོར་མི་ནུས་པར་འདི་ལ་འཆི་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་སྡིག་པ་རྣམས་འདོར་བར་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་དག་སླར་སྔགས་ཆེན་པོ་འདི་དག་གིས་ཞི་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སྭཱཧཱ་ཨ་ཨཱཿབཾ་ཆེ་གེ་མོ་པཱ་པ་བིར་ཏོ་བྷཱུ་ཏ་ཏ་སྱེ་བ་ སཱན་ཏི་བྷ་བ་ཏུ་བཾ་ཨཾ་ཨཱཿཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་རས་དཀར་པོ་བགོས་ཤིང་དྲི་དཀར་པོས་བྱུགས་ལ་འོ་མ་འཐུང་ཞིང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པས་བཟླས་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་ རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་བསྲུང་བ་བསྟན་པའི་དེ་མ་ཐག་པར་རོ། ། མཆོད་པས་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་བློ་ཐ་ཤལ་བའིའོ། ། འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་ པོའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱི་མཆོད་པར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

At midday or at midnight, one should undertake the activities. Naked and with hair loosened, one should make the face fierce like that of Yama. Sitting on a very rough seat, one should perform the mantra recitation like the fire of the time of the consumer of offerings. "HŪṂ PHAṬ RAṂ RAṂ RAṂ [Name] who commits the five acts with immediate retribution RAṂ RAṂ RAṂ HŪṂ PHAṬ." If these mantras are recited during the day and night of the fourteenth day, then at that time, even if the object of the practice were the Vajradhara himself, he would not be able to take even a single step, and there is no doubt he will die. Then, when one wishes to cast off those sins, at that time they should be pacified by these great mantras again: "OṂ SVĀHĀ A ĀḤ BAṂ [Name] PĀPA VIRTĪBHŪTA TASYAIVA SANTIBHAVATU BAṂ AṂ ĀḤ OṂ SVĀHĀ." If one wears white cotton, anoints oneself with white fragrances, drinks milk, and recites while abiding in emptiness, they will be pacified. These are the explanations from the thirty-fifth chapter of the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Heruka Cakrasaṃvara. Regarding the word "then": it refers to immediately following the teaching on the protection against untimely death. Regarding "with offerings": one should make offerings to the action mudrā; such is the view of those of inferior intellect. However, that very thing is the great offering to the Tathāgatas. Why is that? Because it is famously known as the "mantra offering." In this context, "mantra" is non-dual wisdom.

དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་བཀོད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ན་འདི་མཆོད་པར་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། དེའི་རབ་ཏུ་ འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན། མྱུར་དུ་འགྲུབ་བྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་མཆོད་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེའི་དོན་དུ་བྱས་ན་འཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་མཚན་གཉིས་མཚོན་ཆར་སྦྱར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་ པ་དང་། ཡི་གེ་ཨ་ཡིས་འདམ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པ་ལ། སྣ་རྩེར་ཡི་གེ་པཾ་དང་། ནོར་བུ་ལ་ཨོཾ་དང་། གཉིས་ཀྱི་སྦུབས་སུ་ཕཊ་ཀྱིས་བཀག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། དཔའ་བོ་ཉིད་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ རང་བཞིན་ཡིན་གྱི་སྤྱོད་ལམ་དུ་འཇུག་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་གཙུབས་ཞེས་པ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གནོན་པའི་ལས་རྣམས་ཞེས་པ་ལ། ལས་ནི་དེའི་ལས་ལ་བྱ་བའི་བློ་དང་ལྡན་པའོ། ། དག་པའི་ལུས་ཞེས་ པ་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། སྔགས་པ་རང་དགའ་དང་རྣམ་དབྱེ། ། ཞེས་པ་ལ། རང་དགའ་ཞེས་པ་ནི་རང་ཇི་ལྟར་དགའ་བའི་རིགས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་ལྡན་པའི་མ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་པའམ་གཞན་དག་ཀྱང་རུང་ངོ་། ། དཔའ་བོ་ མཆོག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉེ་བར་བསྡུའོ། ། རྣམ་དབྱེ་ཞེས་པ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྫས་རྣམས་སོ་སོར་མཉམ་པོར་བགོ་བའོ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ངེས་པར་སྦྱོང་། ། ཞེས་པ་ནི། རིག་མ་རང་གི་གཡོན་གྱི་པང་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། །

This is the arrangement of the letters of the pure mantra; therefore, it is renowned as the "offering." Because it is the great cause for entering into that, it is said, "swiftly accomplishing," and so forth. If one makes this offering, it brings about swift accomplishment; if one acts for that purpose, one will encounter [the result]. Likewise, "the two names are applied as weapons," and so forth, refers to the generation of the vajra by the letter HŪṂ and the generation of the lotus by the letter A. At the tip of the nose is the letter PAṂ, at the jewel is OṂ, and the blocking of the cavities of both by PHAṬ is the characteristic of wisdom. The ḍākinī is Vajravārāhī; the "hero" is Śrī Heruka. Such is the nature of non-dual engagement, and not an engagement in ordinary conduct. "Rubbing the yoginī" means entering into meditative equipoise. Regarding "the actions of suppressing the mudrā," "action" refers to the mind that performs that specific activity. "The pure body" means being completely liberated from subject and object. Regarding "the mantra practitioner’s own delight and distribution," "own delight" refers to a mother, daughter, or others, who possess the family and discipline as one personally desires. The "supreme hero" and so forth are also included. "Distribution" means dividing the substances of the gaṇacakra maṇḍala equally. "Purifying with certainty without error" means that the consort should be placed on one's own left lap.

ཚར་ གཅད་ཕན་འདོགས་དོན་ཉིད་ལ། ། ལས་ཀྱི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ལ། ཚར་གཅད་ཅེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། ། ཕན་འདོགས་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་དེ་དག་གི་དོན་ཆེད་དུའོ། ། ལས་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ཉིད་རིགས་ལྔ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ དག་པ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པའོ། ། རྩ་ཡི་ལམ་དུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ། རྩ་ནི་རྩའི་འཁོར་ལོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངེས་སོ། ། ཡང་ན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ། གཉིས་སུ་མེད་པར་རིག་པར་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱིའི་བཞིན་དུ་ནང་ ཡང་དེ་བཞིན་པས་སོ། ། འདི་ཡིས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་འདི་ཡིས་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་འདིས་སོ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མིར་བཅས་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་གཟུང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་ མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་གཞན་བཤད་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། དམན་པ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཚར་གཅད་པའི་ཐབས་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལ་གཅོད་ པ་ནི་སྨན་བཟང་པོ་དང་སྔགས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནའོ། ། གནོན་པ་ཞེས་པ་ནི།

Regarding the passage: "For the purpose of subduing and benefiting, one should thoroughly meditate on the entity of action," "subduing" refers to the afflictions. "Benefiting" refers to sentient beings; it is for their sake. "Action" refers to the purity of the Tathāgatas, which is the characteristic of the four types of perfect analytical knowledge. One should thoroughly meditate on such an entity, having abandoned all distractions. Regarding "having distinguished that very [reality] by its divisions," that reality consists of the five families: the five such as Mohavajra (Delusion Vajra), which are the purity of the eyes and so forth. Regarding "one should apply them to the path of the channels," "channels" refers to the specific suchness of the channel-wheels. Alternatively, it is the illusory nature of one's own essence; one should apply them through non-dual awareness. Just as it is externally, so it is internally. Regarding "by this, accomplishment will be swift," "by this" means by this application to great bliss. "Gods, asuras, and humans" means they are to be held by the Mahāmudrā. This concludes the explanation of the thirty-sixth chapter from the Sādhanapada, the commentary on the glorious Cakrasaṃvara Heruka. Then, regarding "the other is explained correctly" and so forth, this is the great method for subduing inferior yogins. In that context, "cutting" occurs through the power of excellent medicine and mantra. "Suppressing" refers to...

གདུལ་བར་དཀའ་ཞིང་དཀའ་བའི་མི་མོ་མནན་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཕན་ཚུན་དཀྲིས་པའི་གསང་སྔགས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་འདི་དག་ གིས་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལ་གསུངས་པའོ། ། ཕན་ཚུན་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་རྩ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ནི་སྔགས་དང་འདྲ་བས་སྔགས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་འདི་དག་ནི། གཉིས་ཡང་དག་པར་ བསྡུ་བར་འགྲོ་བའོ། ། ཡང་ན་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་དོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། དབྱངས་ཀྱི་དང་པོ་ཐིག་ལེ་དང་ལྡན་པ་པདྨའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དབུགས་སུ་འགྱུར་བ་འདིས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཀུན་དུ་ བསྡུས་པའི་རླུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཞིག་ཏུ་མེད་པའོ། ། ཡི་གེ་ཨུ་དང་ཐིག་ལེར་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་དེ་ལ་སྔགས་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དགུག་ཅིང་བསྲེ་བའོ། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོ་ག་གཞན་བྱ་བ་ནི། ། སེར་སྐྱའི་མར་ནི་འཐུངས་ནས་སུ། ། སྐྱུགས་པ་ཡིས་ནི་བསྐུ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། བསྐུ་བར་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སཱ་ལུ་དང་བསྲེས་པས་དྲིལ་བར་བྱ་བའོ། ། སྣུམ་ཁུར་ཞེས་པ་ཉིད་ནི་གསལ་ལོ། ། ཆོ་ག་དེ་བཞིན་དུ་ཏིལ་ནག་པོ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་བསྲེས་ཏེ་ཟོས་པ་སྐྱུགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའང་གསལ་ལོ། ། བ་ལང་ཤ་ལ་སོགས་པས་ནི། ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གསུངས་ཏེ།

Having subdued the woman who is difficult to tame and difficult to approach, the practitioner should fully engage in the qualities of desire. Regarding the phrase "the secret mantra that is mutually entwined," these are taught as the branches of accomplishment. "Mutually" refers to the twenty-four channels that possess the nature of the outer and the inner. Because they are similar to mantras, they are called "mantras." "Union with the ḍākinī" means that these two proceed toward perfect integration. Alternatively, "mantra" refers to the special vowels and consonants. What is this? One should visualize the first vowel, endowed with a drop (bindu), upon a lotus. Through this transformation into breath, all the supreme winds that gather all various aspects are the indestructible dharmadhātu of great bliss. The syllable u perfectly endowed with a drop is the perfect gathering of the mantra; it summons and merges the three worlds. The terms "food and drink" and so forth are clear. Likewise, regarding the performance of other rituals: "Having drunk the ghee of Kapila, one should anoint with the vomit"—this is clear. "One should anoint" and so forth means that one should roll it with rice. "Fried cake" is clear. Likewise, the ritual of eating a mixture of black sesame and kṛṣṇa seeds and then vomiting is also clear. With "beef and so forth," the inner homa is taught.

ལྟེ་བའི་མེའི་ཐབ་ཁུང་གི་པདྨའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ལྷ་མཐེབ་ཚོན་གང་བ་ཙམ་ཕྱག་གཉིས་པ་ མདོག་དམར་པོ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་མནན་ནས་བཞུགས་པ་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་ཅན་མཐེབ་ཚོན་གང་ཙམ་ལ་དབུགས་ཀྱིས་འགུགས་ཤིང་བསྲེ་བའོ། ། དེར་འགྲོ་བར་སེམས་ཀྱིས་བསམ་མམ། དབང་དང་འགུགས་པ་ཉིད་དང་ནི། ། དེའི་སྐད་ཅིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་ པ་ནི་གསལ་ལོ། ། རང་སྔགས་རྟག་ཏུའང་སྦ་བར་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སྦ་བ་ནི་གསང་བ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་སྦ་བར་བྱ་བའོ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་དག། རབ་ཏུ་འབད་དེ་སྦ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། གང་ཡང་ཇི་ལྟ་བུའི་བྲིས་སྐུ་དག་མི་བསྟན་པའོ། ། ཇི་ལྟར་དམུས་ལོང་ ལག་པ་རུ། ། རིན་ཆེན་མཆོག་ཉིད་གཞག་པ་ལྟར། ། འདི་ལྟའི་ཆོ་ག་གླེགས་བམ་ནི། ། གསལ་ཡང་བསོད་ནམས་ཆ་དམན་པའི། ། སྒྲུབ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་མ་མཐོང་། ། བསོད་ནམས་ཆུང་ཡང་བླ་མ་དག། མཉེས་པས་འཐོབ་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། ། འདི་དག་ནི་ དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བརྡ་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལ་བརྡ་ཞེས་པ་ནི་བརྡ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། དེ་དག་ལུས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་སྦྱོར་བ་ནི་ལུས་ཞེས་སོ། ། དཔའ་བོའི་ཡན་ལག་དབྱེ་བ་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནི། ། པུལླཱི་ར་མ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པ་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ། འདི་དག་ནི་འཁོར་ལོར་ དགོད་པ་གསུངས་པའོ། །

In the center of the lotus of the fire-hearth at the navel resides a deity the size of a thumb’s breadth, with two arms, red in color, and seated upon a solar maṇḍala. One should summon and merge [the deity] with the breath, [visualizing it] as a thumb’s breadth in size, possessing a radiance of light rays. One should mentally intend to go there, or [perform] the empowerment and the summoning itself; the phrase "at that very moment" and so forth is clear. "One’s own mantra should always be concealed" means that "concealed" refers to secrecy, and it should be kept strictly hidden. "The characteristics of the conduct of the samaya should be concealed with great effort" means that one should not show any such painted images to anyone. "Just as a supreme jewel might be placed in the hand of a blind person, so too this ritual manual, though clear, is not seen by practitioners who lack a portion of merit. Even if one has little merit, it is obtained by pleasing the guru, and not otherwise." These are the explanations of the thirty-seventh chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara Heruka. Now, regarding the phrase "the signs" and so forth: "signs" refers to the symbolic gestures. Likewise, regarding "the ḍākinīs" and "the characteristics of the body": the "ḍākinīs" are the twenty-four ḍākinīs. Their application to and connection with the body is what is called "the body." "The division of the limbs of the heroes" refers to the twenty-four sites, such as Pullīramalaya and so forth; these are taught as the arrangement within the wheels.

དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དགོད་པར་འགྱུར་བ་དག་གོ། ། དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མི་བྲི་ཞིང་། ། གང་ལའང་འདི་གཟུགས་བསྟན་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦ་ཞེས་པ་ནི། སྦ་བར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ ཅན་ནོ། ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཚད་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལའོ། ། དེ་དང་གང་ཞིག་རང་ལས་སྐྱེས། ། ཞེས་པ་ལ། གང་ཞིག་ཅེས་པ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། སྲོག་ཆགས་བསོད་ནམས་མཐོང་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་མཐོང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་འགྲོལ་བར་ འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། རང་ལས་སྐྱེས་ཞེས་པའི་ལྔ་པ་འདི་དྲུག་པར་བལྟ་བས་སོ། ། འདི་ལྟར་གསུང་པར་འགྱུར་ཏེ། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟ་བའི་གནས་རྣམས་སུ་གནས་སོ་ཞེས་པའོ། ། མི་དང་ རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་སྦ། ། ཞེས་པ་ནི། དམ་ཚིག་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་དེ་བློ་ལྡན་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦས་ལ་བདག་ཉིད་དང་མཉམ་པར་རོལ་ལོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་རོལ་པ་བསྟན་པའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། བཞད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བགད་པའོ། ། སྔགས་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྐུལ་བས་ནའོ། ། སྔགས་ནི་སྔགས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་བསྐུལ་བའི་སྔགས་སུ་གསུངས་པའི་ཚིག་རྣམས་སོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནས་འདི་ལ་མཐོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཆོག་སྩོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་གསལ་ལོ། །

Regarding the phrase "In that same way," and so forth, these are the arrangements exactly as they are. "The Lord of Heroes (Vīreśvara) should not be drawn, and this form should not be shown to anyone" is easy to understand. "Conceal" (gopaya) means that which has the nature of being concealed. "In that" (tatra) refers to that which has the nature of valid cognition (pramāṇa). Regarding "and whatever is born from oneself," "whatever" refers to the practitioner of the glorious Heruka. "Sentient beings see merit" means that by the merit of seeing him, they will be liberated. If one asks "by what?" it is because the ablative case in "born from oneself" is to be viewed as the genitive. Thus it will be said: the meaning is that those going to the lower realms are liberated. "He dwells in the places as they are." "Conceal the man and the yoginī" means that the nature of the samaya to be maintained is to be concealed together with the wise woman, and one should enjoy oneself in equality with her. This is the explanation of the thirty-eighth chapter from the Sādhana-sthāna, the commentary on the glorious Cakrasaṃvara Heruka. "Then" (atha) refers to immediately after the teaching on the play. "Laughing" (hasita) means laughing after having understood everything to be like a mirage. "Mantra" (mantra) is so called because it invokes primordial wisdom (jñāna). "Mantra" is the word spoken as the mantra that invokes reality (tattva). If one asks "what happens by that?" it is "then he sees this," and so forth; the meaning is that he will grant the supreme [attainment], which is clear.

འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ད་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གིས་མི་རྣམས་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་མི་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་ས་ལ་གནས་པའོ། ། དཔའ་བོ་བཟླས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་དཔའ་བོ་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་དང་། དེའི་སྔགས་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་སྦྱོར་བའོ། ། འདིའི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་འདིས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། གསུངས་པ། སྒྲེན་མོ་སྨྱོ་བྱེད་ཉི་ཤར་ལྡན། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་དོན་ ཆེད་དོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ནི། གང་ཞིག་ཤེས་ན་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ཞེས་པ་ལ་གང་ཞིག་ཅེས་པ་ནི་སྔགས་ཏེ། དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་སྦས་པས་དཀའ་བར་འགྱུར་བས་ན། བླ་མའི་ཞལ་དང་རྒྱུད་ཕྱི་མ་དག་ལས་གོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། རང་གི་ཆོ་གའི་ལས་མི་རིག། གང་ན་ལས་རྣམས་གསལ་བ་ཡི། ། རྒྱུད་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ནི། ། མཁས་པས་ཆོ་གའི་གཞི་རིག་ བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་མན་ངག་གི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྟ་ཕོའི་འགྲོས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཉིད་དེ་གཤིན་རྗེ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་རོ་(ལོངས་,ལངས་)དང་། སྲིན་པོའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཟུང་རེ་སྒོ་སྟོང་པ་རྣམས་སུ་གནོད་མཛེས་ཀྱིས་མནན་པ་ རྣམས་སོ། །

These are the explanations of the thirty-ninth chapter from the Sādhanapada (The Section on Sādhanas), a commentary on the glorious Cakrasaṃvara. Now, regarding the passage beginning with "Then, now," the phrase "by whom humans are brought under control" refers to humans dwelling on the levels of the three worlds. "Accomplishment through the recitation of the Hero" refers to the glorious Cakrasaṃvara and his eight-line mantra; it is the application of these. If one asks what is done by one possessing this reality, it is said: "Naked, intoxicated, at sunrise." This is taught for the purpose of performing the inner homa. These are the explanations of the fortieth chapter from the Sādhanapada, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara. Now, regarding the passage "Then, the supreme of actions, which the practitioner should know," the word "which" refers to the mantra. Because its reality is hidden, it is difficult to understand; therefore, it should be understood from the mouth of the Guru and the Uttaratantra. As it is said: "If one does not know the ritual actions of one's own system, one should follow that tantra in which the actions are clear, and thus the wise should understand the basis of the ritual." The sequence of its oral instructions is as follows: one proceeds with the gait of the Vajra-Horse. Yama, the hungry ghosts, and likewise other types of vetālas and rākṣasas, in pairs, are suppressed at the empty gates by Sumbharāja.

གྲྭ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ། གླད་ན་མོའི་གཞུང་གསུམ་སྟེ་བཅོ་ལྔ། དེ་དག་དྲན་ཞིང་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སྟེར་བའི་ གཞི་པོ་རྫ་རྔ་དེ་ནས་བཅིང་བར་བྱས་ལ་སྔགས་རྣམས་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་དབང་ལྡན་ནས་གཡས་སྐོར་དུ་རེ་མིག་རྣམས་ལ་མངོན་དུ་གནས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུ་མྦྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀ་ཧྞཱ་པ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿ བྷ་ག་བཱན་བིདྱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དབུས་ཀྱི་རེ་མིག་ཏུ་ཇི་ལྟ་བའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ལྷ་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་བྲིའོ། ། ཡང་ན་འདིར། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ། གཞུང་གཉིས་པའོ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ནི། དེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གྲྀ༑ གསུམ་པའོ། ། ཧཱུཾ་བྷ་སུཾ་གྲྀ་ཧྞཱ་ གྲྀཧྞཱ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་བཞི་པའོ། ། ཧཱུཾ། དེ། ཧཱུཾ། དེ་ཧཱུཾ། ལྔ་པའོ། ། ཧོཿབྷ་ག་བཱན། ཧཱུཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ། ཞེས་པ་ནི་དྲུག་པའོ། ། ཨཱ་ན་ཡ། ཕཊ། བི་དྱཱ། དེ་བ་ཡ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་བདུན་པའོ། ། ཨོཾ་ཧུ་ཧཱུཾ། རཱ་ཛ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། གྲྀ། ཨོཾ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་ བས་རེངས་པ་དང་། བསྒྱེལ་བ་དག་བྱའོ། ། འདི་དག་གིས་གནས་པར་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གང་དུ་གནས་པའི་གནས་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་ལ་གཟིར་བས་བྲི། ཧཱུཾ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་རོ། །

The corners are perfectly endowed with vajras. As for the specific characteristics of the mantra garland, there are the twelve great yantras; with the three source texts of the Glag-nam-mo, there are fifteen. Merely by recollecting and knowing these, the practitioner is granted the supreme accomplishment. First, having bound the base clay drum, the mantras should be arranged. Furthermore, one should first apply them to the squares, abiding in the manifest [order], starting from the northeast and proceeding clockwise. Oṃ sumbhani sumbha hūṃ hūṃ phaṭ Oṃ gṛhṇa gṛhṇa hūṃ hūṃ phaṭ Oṃ gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ hūṃ phaṭ Oṃ ānaya hoḥ bhagavān vidyārāja hūṃ hūṃ phaṭ In the central square, one should write the name "Devadatta" (or the target's name) in accordance with the specific action to be performed. Alternatively, here: Oṃ sumbha hūṃ hūṃ phaṭ. This is the second source text. Hūṃ phaṭ is the third. Gṛ is the third [syllable]. Hūṃ bha sum gṛhṇā gṛhṇā phaṭ is the fourth. Hūṃ is the fifth. Hoḥ bhagavān hūṃ gṛhṇāpaya is the sixth. Ānaya phaṭ vidyā devaya phaṭ hūṃ is the seventh. Oṃ hūṃ hūṃ rāja hūṃ hūṃ gṛ oṃ is the eighth. Through the application of these, one should perform the rites of paralyzing and toppling. Regarding the placement of these: in the locations where the syllable hūṃ resides, one should draw [the target] by piercing the form of the one to be accomplished with a blazing vajra. The hūṃ is at the hub of the vajra.

མཚོན་གྱིས་བསད་པའི་རོའི་རྫ་ཕྲུའམ་བྲམ་ཟེ་ཤི་བའི་རྫ་ཕྲུ་སྐམ་ པོར་དེ་བཅུག་ལ་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་སྦ་བར་བྱའོ། ། ཡང་སྦྱོར་བ་གཞན་བྱ་བ་དང་པོར་ནི། ཨོཾ་ནི། ཧཱུཾ། བཞི་པ་ནི་སྟོང་པའོ། ། ཨོཾ་གྲྀ། ཧུཾ་ཧཱུཾ། ཞེས་ཏེ། གཉིས་པ་ནི། ཨཱ་བྷ། བརྒྱད་པ་ནི་སྟོང་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི་ནི་སུ། དེའི་དོད་སྐལ་སྟོང་པའོ། ། ཨཱ་ན་དེའི་ དོད་སྐལ་ཡང་སྟོང་པའོ། ། དྲི་ལྷག་མ་སྟོང་པའོ། ། བཞི་པ་ནི། མྦྷ་ཧུཾ། སུཾ་བཞི་པ་སྟོང་པའོ། ། ཧྞཱ། ཕཊ། ཧྞཱ། བཞི་པ་སྟོང་པའོ། ། ལྔ་པའི་ནི། མཾ། ཨཾ། བྷ་ག། ཧཱུཾ། སྟོང་པ་དང་། ཨོཾ་པ་ཡ་པ་ཡའོ། ། ཧཱུཾ། དྲུག་པའི་ནི། རཱ་ཛ་དང་། སྟོང་པ་དང་། ཨཱ་ན་ཡ་དང་། སྟོང་པ་དང་། ཧྞ་ དང་། སྟོང་པ་དང་། བདུན་པ་ནི་ཧོ། ཧཱུཾ། བཞེས་པའི་རིག་པ་དང་། སྟོང་པ་དང་། ཨཧྞ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། གྲྀ་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་དག་རྟ་ཕོའི་འགྲོས་སུ་སྔགས་རྣམས་དགོད་པར་བྱ་བའོ། ། གང་དང་གང་གི་རེའུ་མིག་སྟོང་པ་རྣམས་སུ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཁྱུ་མཆོག་དང་། རྟ་ལ་ཞོན་པ་རླུང་ཆེན་ པོས་བསྐོར་བ་ནི་རོ་ལངས་ཀྱི་མགོ་ནས་གཟིར་བ་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་ཁྱུ་མཆོག་དང་རྟའི་ཚོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཆོ་གས་བཞག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་རང་གི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོར་སྦའོ། ། ཡང་ན་རོ་བསྲེགས་པའི་སར་བརྐོས་ཏེ་སྦའོ། ། དུག་དང་ཁྲག་དང་སྐེ་ཚེའི་ས་བོན་ལས་སྣག་ ཚ་སྦྱར་ཏེ། ཐོད་པའི་ནང་དུ་བཞག་ལ་མིའི་རུས་པའི་སྨྱུ་གུས་སྔགས་པས་གཤིན་རྗེར་ཁ་(བ་ལྟས་,བལྟས་)ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་མ་ལ་འཁོར་ལོ་གཉིས་བྲིས་ཏེ། མཚོན་གྱིས་བསད་པའི་རོའི་རྫ་ཕྲུར་བཅུག་སྟེ་སྦའོ། །

Place that [substance] in a clay vessel from a corpse killed by a weapon, or a dry clay vessel from a deceased brahmin, and bury it in the cremation pit. Furthermore, for the first of the other applications: OṂ NI HŪṂ; the fourth is empty. OṂ GRI HŪṂ HŪṂ; the second is Ā BHA; the eighth is empty. The third is NI SU; its corresponding position is empty. Ā NA; its corresponding position is also empty. The remaining syllable is empty. The fourth is MBHA HŪṂ; the fourth SUṂ is empty. HṆĀ PHAṬ HṆĀ; the fourth is empty. The fifth is MAṂ AṂ BHAGA HŪṂ; [then] empty, and OṂ PĀYA PĀYA. HŪṂ. The sixth is RĀJA; empty; ĀNAYA; empty; HṆA; empty. The seventh is HO HŪṂ; the knowledge of "taking," empty, AHAṂ HŪṂ HŪṂ, and GRI. These mantras are to be arranged in the gait of a stallion. In whichever squares are empty, the target is a bull mounted on a horse, surrounded by a great wind. Pressed from the head of a vetāla, he goes toward the direction of Nairṛti. Having placed him upon a host of bulls and horses according to the ritual, bury him at the gate of the target's own city. Alternatively, dig at the site of the cremation and bury it. Mix ink from poison, blood, and mustard seeds, place it inside a skull, and with a pen made of human bone, the mantrin faces Yama. Having drawn two wheels on a cloth from a charnel ground, place it in a clay vessel from a corpse killed by a weapon and bury it.

ཆོ་ག་རྣམས་ཀྱང་ནག་པོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞིའི་མཚན་ མོ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། གསད་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་གཤིན་རྗེས་མནན་ནས་ཟ་བ་ལྟ་བུར་བྲིའོ། ། ཡི་དྭགས་ཀྱིས་བསད་པར་འདོད་ན་ཡི་དྭགས་བྲིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རོ་ལངས་ལ་རོ་ལངས་དང་། སྲིན་པོ་ལ་སྲིན་པོས་མནན་པར་བྲིའོ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་ བས་སྟོང་པ་དང་། སྟོང་པའི་གནས་རྣམས་སུ་པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེས་ཕྱེ་བ་དང་། གྲྭ་བཞིར་ནི་ཐོད་པ་བྲི་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་འཁྲུགས་པས་རྣམ་པར་དགོད་དོ། ། དེ་དག་ནི་བྲི་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། དེ་གསུངས་པ། དྲན་པས་ དངོས་གྲུབ་སྐྱེ་བར་ནི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། གནས་སོགས་ཀུན་དུ་བླ་མེད་པ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཀུན་ཞེས་པ་ནི། པཱི་ལ་ཝ་དང་། ཉེ་བའི་པཱི་ལ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་གནས་ སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་རྣམས་སོ། ། བླ་ན་མེད་ཅེས་པ་ནི། བླ་ན་མེད་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཡུལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་སུ་བླ་ན་མེད་པའི་གནས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཁྱབ་ཅེས་པ་ནི་དེ་ ལ་དེ་ཉིད་སྦས་པ་ནི་ཆོ་གར་གསུངས་ཏེ། འདི་དག་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཡང་འདི་དག་དགོད་པའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་དུ་མངོན་སྐྱེ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ལྡན་པ་རང་སྐྱེ་གནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ སྟེ། ཡེ་ཤེས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །

The rituals should also be performed in sequence during the night of the eighth or fourteenth day of the dark fortnight. For the rite of killing, one should draw [the victim] as if being devoured while suppressed by Yama. If one wishes to kill by means of a preta, one should draw a preta. Likewise, for a vetāla, one should draw a vetāla, and for a rākṣasa, one should draw a rākṣasa suppressing [the victim]. Having seen the ritual procedures, one should draw lotuses and vajras to fill the empty spaces, and skull-cups in the four corners. All of these should be arranged in a very turbulent manner. This is the application of the drawing. If one asks how this is accomplished, it is said: "Through mindfulness, accomplishment arises; for practitioners, there is no doubt." Where is this? It is said: "In all places such as the pīṭhas, the ḍākinīs pervade everything." Regarding this, "all" refers to the thirty-two places, from Pīlava to Upapīlava. "Unsurpassed" refers to all the unsurpassed ones, the twenty-four lands. In those, the ḍākinīs of the twenty-four lands and so forth are the unsurpassed ones. "Pervade everything" means that their very nature is hidden in the ritual; the meaning is that these are not found elsewhere. Furthermore, if one asks how the ritual for arranging these is performed, it is said: "In each land, they are manifestly born; possessing wisdom, they are born in their own abodes," and so forth. Here, "wisdom" is great bliss.

དེ་དང་ལྡན་པ་རང་རང་གི་སྐྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་སྐྱེ་གནས་ནི་རང་སྐྱེ་གནས་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་མང་དུ་བསྐྲུན་པ་རྣམས་སོ། ། འདི་དག་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། འདི་སྐད་གསུངས་ཏེ། མཁའ་འགྲོ་མར་བཤད་འདི་དག་ནི། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་མོ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་པ་ནི། ཁམས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་དེ་ལྟར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ ཞེས་པ་ནི་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་གཙོ་མོ་ནི། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་མོ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་གསུངས་པ། ། དགོན་པ་དང་ནི་ཀུ་ལུ་ཏཱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐུའི་འཁོར་ ལོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་དུ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། ཡུལ་རྣམས་འདིར་གནས་བུ་མོ་གང་། ། གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་དཔལ་ཁྱབ། ། ཅེས་པ་ནི། གཉིས་སུ་མེད་པར་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་ཁྱབ་པའོ། ། ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པ་ལ། ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཏེ། འདི་དང་དེ་ནས་མྱུར་ཞིང་མྱུར་བར་འགྲོ་ཞིང་འོང་བའི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་མཚན་མི་མཐུན་པས་གསུངས་པ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་དག་གི་མཚན་མི་མཐུན་པར་བགྲང་ བ་གསུངས་པ། ས་ལ་ལྕུག་མ་ཞེས་པ་དང་། མྱ་ངན་ཡུལ་ན་མ་མོ་རྣམས། །

Those who possess this, the birthplaces of their own infinite births, are called "their own birthplaces." Those born in these are those who have extensively cultivated the bodhicitta. If one asks how these are to be viewed, it is said: "These explained as ḍākinīs are the principal ladies of the vajra maṇḍala," and so forth. Regarding the term "ḍākinī," these are the ḍākinīs of the twenty-four elements; the elements of the yogi’s vajra body have become such. "Vajra" means the indivisible, the non-dual wisdom. Its maṇḍala is the "vajra maṇḍala." The "principal lady" therein is the principal lady of the vajra maṇḍala, those very ones born therein. Their abodes are taught: "In the wilderness and in Kulutā," and so forth, beginning from the wheel of the body up to the wheel of the mind, according to the described application. "Whichever girls reside in these lands are pervaded by the glorious non-dual yoginīs," meaning they are pervaded by entering into non-dual equipoise. Regarding "they enter by the force of the mind," and so forth: "the force of the mind" refers to those of a nature comprised of the twenty-four who go and come very swiftly from here and there. The names of the yoginīs are taught to be discordant: "the six yoginīs," and so forth. Their discordant names are enumerated: "the creeper on the earth," and "the mātṛs in the land of Śokā."

ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཡིན། ། ཞེས་པའི་བར་ཏེ། སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་གསུངས་སོ། ། དེ་དག་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གཞན་མ་རྣམས་གང་དུ་སྦྱར་ཞེ་ན། འདིར་ གསུངས་པ། ལྷག་མ་གཞན་རྣམས་ཇི་སྙེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ནི། ། འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་སོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་ སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཆུ་འཐུང་ནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ། མེ་ཏོག་ཆུ་ཞེས་པ་ནི་སྦྲང་རྩི་སྟེ། དེ་དཔའ་བོས་འཐུང་བར་བྱ་བའོ། ། སྔགས་འདི་རྗེས་སུ་དྲན་བྱས་ ཏེ། ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་བརྟག་བྱ་ཞིང་། ། (སྒྲབ་,སྒྲུབ་)པོས་མཚན་མོ་སྒྲོན་མ་བཟའ། ། ཞེས་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་བརྟག་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་ཡངས་པའི་རིག་པ་རྙེད་ནའོ། ། བསྒྲུབ་པ་བརྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལན་གསུམ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སྔགས་འདིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཛྲ་ཀཱ་མེ་ཎི་སརྦ་བྷ་ཀྵཾ་ཤོ་དྷ་ཡ་གུ་ཧྱཾ་བཛྲི་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། འཐུངས་དང་དེ་བཞིན་རིག་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ། འཐུངས་ཞེས་པ་ནི་རང་གིས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་དེའོ། ། རེག་པ་ཞེས་པ་ནི་པདྨ་ཆེན་པོའི་ མཆོག་ལ་སྟེ། པདྨ་དམར་པོ་ལྟ་བུ་ལ་རང་གི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་ཏེ། །

From the words "and so forth" up to "twenty-one thousand," it is taught that there are seventy-two thousand and twenty-one thousand [channels]. If one asks where the others besides those are applied, it is said here: "As for the remaining others, however many there may be, they are the yoginīs of the wheel of the glorious Heruka." This means that all of these are perfectly subsumed within the nature of the twenty-four [sites]. This is the explanation of the forty-first chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara Heruka. Then, regarding the passage beginning with "Having drunk the flower-water," "flower-water" refers to honey, which is to be drunk by the hero. "Recalling this mantra" refers to the form of the eight syllables of the letter Ha. "One should examine the mudrā together; the practitioner should eat the lamp at night." Regarding "one should examine the mudrā together," this means when one has attained the extremely vast knowledge. "Examine the practice" is easy to understand. "One should perform this very mantra three times" refers to this mantra: Oṃ sarva-vajra-kāmeṇi sarva-bhakṣaṃ śodhaya guhyam vajriṇe svāhā. "Having drunk and likewise touched" means: "drunk" is by oneself; "likewise" means that; "touched" refers to the supreme great lotus, where one should correctly join one's own vajra to that which is like a red lotus.

སེམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དགོད་པ་རིགས་ལྡན་ཆེན་མོ་སྟེ། ཞེས་པ་ལ་དགོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧ་བརྒྱད་ཀྱི་ཆོ་གས་སོ། ། རིགས་ལྡན་ཆེན་མོ་ཞེས་པ་ནི། སྔགས་དང་ལྡན་མ་ བཅུད་ཀྱིས་མྱོས་མ་ཅན་ནོ། ། གང་གིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གྱུར་པའོ། ། རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཇི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། བདེན་པས་ཚངས་ པར་སྤྱོད་པ་དང་། ། བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བསྒྲུབ་བྱར་བལྟ། ། ཞེས་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་རོ། ། དེ་ལ་བལྟ་བ་ནི་བལྟ་ཞེས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། སྙེམས་པར་བལྟ་བར་གྲགས་ཅན་ཏེ། མིག་གཡོན་པས་སྙེམས་པར་བལྟ་ བའོ། ། གྲགས་པ་ཅན་ནི་གང་གི་དོན་དུ་རིག་མ་འདིས་སྒྲུབ་པ་པོ་བདེ་བར་གྲགས་སོ། ། མཚན་མོ་འམ་ཉིན་མོ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཞེས་པ་ལ། མཚན་མོ་འམ་ཉིན་མོ་ཞེས་པ་ནི་ཉིན་མཚན་མེད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་སྟེ། ཡིད་གོམས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་ པའི་མཚན་མ་དག་སྐྱེ་བས་ནའོ། ། གཟུགས་དང་ལས་ལ་གང་གསང་བ། ། དཔའ་བོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཉོན། ། ཞེས་པ་ནི། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཉོན་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའི་དཔའ་བོའི་གསང་བ་དེ་ལ་མཚན་མ་ འདི་དག་འབྱུང་སྟེ། གཟུགས་ཕྲ་བ་དང་། རེག་བྱ་ཡང་བར་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ཉིད་དང་། འོད་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བརྟན་པ་དང་། དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་།

One should cultivate the pride of the accomplishment of the mind. Regarding the phrase "the laughing Great Lady of the Family," "laughing" refers to the ritual of the eight ha syllables. "Great Lady of the Family" refers to one who possesses the mantra and is intoxicated by the essence. By means of this, she becomes the body maṇḍala for the accomplishment of all tathāgatas. Likewise, all goddesses become the center of the body maṇḍala of Sparśavajrā. If one asks what Sparśavajrā herself is like, it is said: "By truth, one should view the object of accomplishment with the mudrā of laughter." Here, "object of accomplishment" refers to great wisdom. "Viewing" means to look. "With the mudrā" refers to the action mudrā (karmamudrā). How should one view her? It is known as viewing with pride; that is, viewing with pride using the left eye. "Renowned" means that for this purpose, this consort is renowned for bringing bliss to the practitioner. Regarding the phrase "at night or likewise by day," "at night or by day" means that without distinction between day and night, one should bring the tathāgata to mind; for if the mind is habituated, the signs of accomplishing the Great Seal (mahāmudrā) will arise. "Listen to how the hero dwells in the secret of form and action." This is what the Blessed One said to Vajrapāṇi: "Listen!" These signs arise for the hero who is oriented toward accomplishment: seeing form as subtle, seeing the tactile sensation as light and all-pervasive, remaining stable in luminosity, and attaining mastery.

བསམ་གཏན་འབའ་ཞིག་ཏུ་བྱ་བ་དང་། འདོད་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་དག་ལྟ་བུའི་དུས་སུ་ བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་མི་གནས་པ་དང་། བཤང་བ་དང་། གཅི་བ་ལ་སོགས་པ་མི་རྒྱུ་བ་དང་། འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་ཁྱད་པར་མེད་པར་དམིགས་པ་དག་གོ། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཡི་མཆི་འབྱུང་དག། ཅེས་པ་ལ། མིག་གཉིས་ཡིན་པས་ན། འདིར་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་གསུངས་སོ། ། འདི་དག་ལྟ་བུའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་དང་སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་བྲལ་ན་ཡང་། འཁོར་བ་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོར་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་ཤིང་། སྐྱབས་མེད་པ་དང་། འཆི་བ་དང་རྒ་བ་དང་། སྐྱེ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པར་གནས་ཤིང་འཇིགས་པ་རྣམས་སུ་ འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུས་འདི་དག་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའོ། ། དད་པས་དེ་བཞིན་སྤུ་ཡང་ལྡང་། ། ཞེས་པ་ནི། དེའི་བྷ་ག་ལ་བདུད་རྩི་བདེ་བ་གནས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་བསྒོམ་པར་བསམ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ བཞིན་གཅེར་བུར་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། བརླ་དང་། མཆན་ཁུང་དང་། པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའོ། ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་རིམ་གསུངས། ། ཞེས་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེའི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་རོ་མྱང་བའོ། ། དབུགས་འབྱིན་པ་ཞེས་ པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་རླུང་རྣམས་ཀྱི་སེམས་འཐོན་ཏེ་ལུས་འདར་བའོ། ། སྡུད་དང་ཞེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་སྡུད་པའོ། དགོད་པ་ཞེས་པ་ནི། དགོད་པས་གནོན་པའོ། ། སྒེག་པ་ཞེས་པ་ནི། སྒེག་པར་འགྲོ་བའི་འཇུག་པས་སོ། །

One should practice exclusively in meditative concentration and remain free from desire. At such times, hunger and thirst do not persist, and excrement, urine, and so forth do not circulate; all these are apprehended without distinction, just like a dream. Regarding the phrase "the tears of that always flow," since there are two eyes, it is spoken here in the dual number. Even if one is separated for a mere moment from such supreme methods, sentient beings will remain in the extremely sharp saṃsāra, dwelling in suffering, without refuge, and in the terrors of death, aging, and birth, remaining in affliction and fear. Thus, one should generate compassion for them. Regarding the phrase "through faith, the hair stands on end," the amṛta of bliss resides in her bhaga. "One should meditate on the vajra" means one should contemplate meditating upon the three worlds; it should be done in that manner. "Likewise, one should worship her naked" means one should definitely examine the thighs, the armpits, and the maṇḍala of the lotus. "The sequence of the assembly of mudrās is taught" means that for that reason, one experiences the taste following all the sense faculties. "Exhaling" means that the mind of the winds of insight emerges and the body trembles. "Gathering" means gathering the body of the object of accomplishment. "Laughing" means suppressing with laughter. "Graceful" means through the engagement of moving gracefully.

ངོ་མཚར་ཞེས་པ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལྟ་བུར་བྱེད་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་མདུན་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་ཞེས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདུན་དུ་འདི་ལྟར་བགད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཧ་ཧ། ཧེ་ཧཻ། ཧོ་ཧཽ། ཧཾ་ཧཿ། འདི་ལྟ་བུའི་ཆོ་ག་བརྒྱད་ཀྱིས་བགད་པར་བྱ་བའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་ པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཟིགས་པ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་ཅི་ཞིག་བསྟན་ཞེ་ན། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་གཟིགས་པ་བཤད་པ་གསུངས་པ་སྟེ། དཔའ་བོ་དང་ ནི་གཉིས་མེད་མི། ། ཞེས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། གང་གིས་གཟིགས་པས་དཔའ་བོ་ལྟ་བུར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་མི་དེ་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་དཔའ་བོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མི་ཞེས་བྱའོ། ། གང་རྣམས་ལ་གཟིགས་པ་དེ་གསུངས་པ། གནས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་ཆོ་ག་ཤེས། ཞེས་པ་སྟེ། གནས་ནི་པུ་ལླཱི་ར་མ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་གནས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་གང་དང་གང་དུ་སྦྱར་བ་དེ་དང་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། དེས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་བསྒོམ་པ་དང་། མངོན་དུ་ལྡན་པ་སྟེ་དེ་ལ་མངོན་ པར་གཟིགས་པར་མཛད་པའོ། ། གནས་གང་ན་མོ་རྣམས་གཟིགས་ཞེ་ན། ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཇི་ལྟར་པདྨའི་མཚོ་རྣམས་ལ། ། ངང་པའི་ཚོགས་ཕྲེང་འདུ་བ་ལྟར། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་དམ་ཚིག་ཅན། ། རིང་ན་གནས་ཀྱང་ཐུགས་རྗེ་ ལ། ། སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིང་ནས་གཟིགས། །

"Wonderful" means acting like an ordinary person. Regarding the phrase "having placed the manifold in front," "manifold" means that one should laugh in this manner in the presence of all the yoginīs. Ha ha, he hai, ho hau, haṃ haḥ—one should laugh with these eight syllables. These are from the Sādhana-sthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara Heruka, specifically the explanation of the forty-second chapter. Now, regarding the passage beginning with "Then the gaze shall be explained," what is the meaning being taught? It is the explanation of the gaze of the ḍākinīs. "A person who is non-dual with the heroes" means: by means of that gaze, such a person goes to the non-duality of yoga like a hero; thus, they are called a person non-dual with the heroes. As for those upon whom they gaze, it is said: "knowing the ritual of the divisions of the sites." The "sites" are Pullīramalaya and so forth. Their "divisions" are the sites and so on. Their "ritual" refers to knowing how and where they are to be applied. What is the purpose of this? It is to gaze upon those who delight in meditation and are endowed with meditation. If one asks, "In which places do they gaze?" it is "at the crossroads of the paths" and so forth, which is easy to understand. Just as flocks of swans gather at lotus ponds, so too do the yoginīs who possess the samaya, even if they dwell far away, gaze from afar with compassion upon those who practice.

ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གཅེར་བུ་མཆོད་པའི་ཞེས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་གོས་དང་བྲལ་བས་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ལས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འགྲོལ་བའོ། ། ཞེས་པ་ནི། གཅེར་བུར་མཆོད་པར་དེ་ལྟ་ བུའི་ལས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྲོལ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་གཅེར་བུར་མཆོད་པའི་ལས་ལ་ཡོངས་སུ་འགྲོལ་བའོ། ། གོས་དང་གཞན་དག་བསལ་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ། གོས་ནི་གོས་དང་རུས་པའི་ཕྲེང་བའོ། ། གཞན་དག་ཅེས་པ་ནི་སྟག་གི་པགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསལ་ཞེས་པ་ནི། ཡན་ལག་ལས་འབུད་པའོ། ། འདོད་ལ་ཡང་དག་རེག་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། པདྨ་ལ་ཆུ་ལྟ་བུ་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་ཉི་མས་མི་གོས་པ་ལྟ་བུར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནུས་པ་མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱི་གཙུག་པ་བཅིངས་གྲོལ་གྱུར། ། ཞེས་པ་ ནི། དེ་ལྟ་བུར་ཞེས་པ་ནི་གཅེར་བུར་བྱས་པ་ལྟར་སྤྱི་གཙུག་བཅིངས་པའང་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ལ་བསྙེན་ཅིང་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་བསླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཡེང་བ་རྣམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱའོ། ། ལས་རྣམས་ ཐམས་ཅད་བརྩམ་པ་ལ། ། རྩ་སྔགས་དེ་བཞིན་གཞན་མ་བཞིས། ། ཕྱོགས་བཅིང་བར་ནི་དེ་བཞིན་ཞུགས། ། བླ་མ་མཆོད་ན་ལྷ་ཡུལ་གྱི། ། ལྷ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། ། ཞེས་པ་ལ། རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་པས་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འཕེན་པར་བྱེད་ དོ། ། ཕྱོགས་བཅིང་བར་ནི་དེ་བཞིན་ཞུགས། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ར་བ་དང་། དྲ་བ་དང་། རྩིག་པ་དང་། མདའི་དྲ་བ་དང་། མེ་འབར་བ་དང་ལྡན་པས་སྔགས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་ཞིང་མཆོད་པར་བྱས་ན། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ན། །

Thus it is said. Regarding the phrase "the worship of the naked mudrā": it is explained that the yogi, being free from clothing, should worship the mudrā. "Liberation through action" means that by performing such an action of worshiping the mudrā while naked, one is liberated through that very action of naked worship of the mudrā. Regarding "having removed the garments and the rest": "garments" refers to clothes and bone ornaments; "the rest" refers to tiger skins and so forth; "removed" means taking them off from the limbs. "One should not truly touch desire" means that, like water on a lotus or the sun in the sky, desire and the like are rendered powerless. "In that way, the crown-lock is bound and liberated" means that just as one has become naked, the crown-lock is also liberated; this is the meaning of "approaching that and performing all activities." Alternatively, it means that distractions such as the trainings and so forth should be completely liberated. Regarding "when undertaking all activities, with the root mantra and likewise the other four, one enters the binding of the directions; if one worships the guru, even the hosts of gods in the celestial realms will not see [one]": by reciting the root mantra, one is projected in that manner. "One enters the binding of the directions" means that if one enters the mantra and performs worship while the directions are provided with a fence, a lattice, walls, a lattice of arrows, and blazing fire, then if even the gods do not see [one], [how much less others].

མི་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་ ཞིག་སྨོས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་པའི་ནུས་པ་བལྟ་བ་གསུངས་པ། སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་སྟེ། མཁའ་ལ་སྤྱོད་པར་གྱེན་དུ་གཏོར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པར་མེ་ཏོག་སྙིམ་པས་གཏོར་བ་ན་ནམ་མཁའ་ལའང་མ་ མཐོང་ཞིང་ས་ལའང་ལྷུང་བར་མ་མཐོང་ནའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་སྙིམ་པ་སྟོང་ངམ་ཁྲིའི་བར་དུ་མཁའ་ལ་གཏོར་ན་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དབང་དུ་བྱེད་དོ། ། སྐར་མ་རྒྱུ་བ་རིག་ཅིང་སྤྱོད། ། ཅེས་པ་དང་། ལྷ་དང་ལྷའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། དྲི་མ་མེད་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་རིག་པའོ། ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དང་པོར་ལུས་ལས་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་རེ་ཞིག་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ཤིང་རྩེར་ཁ་དོག་དམར་བསམས་ལ། ། ཞེས་པ་ལ། ཤིང་རྩེར་ཞེས་པ་ནི། སྙིང་གར་འདབ་མ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་པདྨ་ལ་ཡི་གེ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་བཀོད་པ་བུང་བ་འཁྲིགས་པ་ལྟ་བུར་སྤྲོས་པས་ས་འཛིན་པའང་མངོན་པར་འགྱེལ་བར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། བདག་གི་ལུས་ལ་རྣམ་བཀོད་དེ། ། ས་ལ་ཀུ་ཤའི་སྟན་དུ་ཉལ། ། ཞེས་པ་ནི། ལུས་ལ་ སྔར་གྱི་འཁོར་ལོ་བཀོད་དེ་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་པའི་ས་ལས་ཀུ་ཤ་སྟན་དུ་བཏིང་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ལ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཉལ་ཏེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་དོན་འཁོར་ལོ་སྤྲོས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྲེགས་ནས་སླར་རྣ་བ་གཉིས་སུ་ཞུགས་པར་བསམས་ ལ། བཅོམ་དང་ཉམས་དང་དུས་མིན་འཆི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །

What need is there to mention human beings? This is the meaning. Regarding the statement on observing the power of the recitation of the mantra to be accomplished: "Filling the cupped palms with flowers, scatter them upward into the sky," and so forth, means that when the flowers are scattered from the palms into the sky, if they are neither seen in the sky nor seen to fall to the ground, then if one scatters a thousand or ten thousand handfuls of flowers into the sky, one will bring under one's power the beings who roam the sky. "Knowing and moving through the movement of the stars," and "gods and goddesses," and so forth, means that all are known through stainless primordial wisdom (jñāna). "Objects and objects," and so forth, is clear. First, one should perform the physical applications and so on, and then for a time, one should begin the ritual actions. Regarding "visualize a red color at the tip of the tree": "at the tip of the tree" refers to the seven-syllable essence arranged upon a six-petalled lotus at the heart; by emanating it like a swarm of bees, even the earth-holder (Dharaṇīdhara) will be made to fall, and not otherwise. "Having arranged it upon my body, lie on a bed of kuśa grass on the ground": having arranged the previously mentioned wheel (cakra) upon the body, one should recite one hundred and eight times over a bed of kuśa grass spread on ground anointed with the five nectars (amṛta). Lying down according to the ritual, one should visualize the emanation of the wheel for the sake of the ḍākinīs, which, having burned together with the three worlds, re-enters the two ears. Then, "destruction, decline, and untimely death," and so forth, are all spoken.

སྔགས་བཟླས་རལ་གྲི་དེ་བཞིན་ཆུ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི། མཛེས་པའི་གཞོན་ནུ་མ་ཀུན་དུ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དགོངས་མོ་མིག་བཀབ་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་མངོན་པར་བསྔགས་ སོ། ། དེ་ནས་ཐོ་རངས་ཀ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་སྨྲ་བ་ནི། ཁང་པའི་དབུས་སུ་མར་མེ་སྦར་ཏེ། བུམ་པ་གང་བས་བྲིས་སྐུ་དང་སྐུ་གཟུགས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། རལ་གྲི་འམ་མེ་ལོང་དག་མར་མེའི་དྲུང་དུ་བསྟན་ན་དེ་ལ་དེ་ཉིད་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། ། ཡང་ན་སོར་མོ་རྒན་པོ་རྒྱ་སྐྱེགས་ ཀྱི་ཁུ་བར་བཅུག་ལ་དེ་ནས་མར་ཁུས་བསྐུས་ཏེ་བསྟན་ལ། རྫས་འདི་གང་གིས་ཁྱེར་བ་སྨྲོས་ཞེས་བསྒོ་ན། བཅོམ་པ་དང་ཉམས་པ་རྣམས་གསལ་བར་སྨྲའོ། ། དེ་ནས། ཡི་གེ་མཆོག་ཏུ་བདུན་པ་ཡི། ། དཔའ་བོའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་དགོད་དབྱེ། ། ཉིན་གུང་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་ ནས། ཞེས་པའི་དོན་ནི་ཉི་མ་གུང་ལ་ཤིན་ཏུ་འཁྲུགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཐོད་པའམ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་བལ་ལ་སྔོན་དུ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་མིའི་རུས་པའི་སྨྱུ་གུ་དང་། མིའི་ཁྲག་གིས་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་ལྡན་པས་ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པར་བྲིས་ཤིང་གཟུགས་བརྙན་བྱས་པའི་ སྙིང་གི་དཀྱིལ་དུ་བཅུག་ལ་སྐེ་ཚེས་བསྐུས་ཏེ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྲོ་ཞིང་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། རིམས་ཀྱིས་བཟུང་བར་འདོད་ན་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྙིང་གར་བྲིའོ། ། སྦོས་པར་བྱ་ན་ཡི་དྭགས་ཀྱི་མགོ་བོར་རོ། ། དྲན་པ་མེད་པར་བྱ་ན་རླུང་ལས་སྤྲིན་ གནས་པ་ལ་བྲིའོ། ། ཁོང་གཟེར་ལ་ནི་རྩེ་གསུམ་པ་ལའོ། ། མཛེ་ནད་དང་ལུས་དུག་ལ་ནི་སྙིང་གིས་འགྲོ་བའི་མགོ་བོར་རོ། །

Regarding the meaning of the passage beginning with "The mantra, the sword, and likewise water," one should engage a beautiful young maiden. At night, her eyes should be covered and she should be consecrated one hundred and eight times. Then, at dawn, to make her speak clearly as she is, a lamp should be lit in the center of the house, and the painted scrolls and statues should be properly worshipped with a full vase. If a sword or a mirror is shown to her in the presence of the lamp, she will speak the truth. Alternatively, the thumb should be dipped in lac juice, then smeared with clarified butter and shown; if one commands, "Tell who took this substance," she will clearly speak of those who have been struck down or ruined. Then, regarding the meaning of: "The wheel of the hero, the supreme seventh syllable, should be arranged and divided; having recited one thousand times at midday," the meaning is as follows: at noon, with a very agitated mind, one should write the name of the target together with the syllables in the proper sequence using a pen made of human bone and human blood on a skull or on cotton from a sacrificial tree, as previously described. Having fashioned an image and inserted it into the center of the heart, it should be smeared with mustard seed and heated repeatedly in a cremation-ground fire while reciting one thousand times. If one wishes to afflict with fever, one should write it in the heart of a preta. If one wishes to cause bloating, it should be written on the head of a preta. If one wishes to cause loss of consciousness, it should be written on a cloud in the wind. For internal pain, it is written on a trident. For leprosy and bodily poison, it is written on the head of a creature that moves by heart.

གཟའ་གདོན་གྱིས་བཟུང་ན་གཟའ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ལའོ། ། འཁོར་ལོ་དགོད་པ་ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པ་འདི་ནི་ནད་ཐམས་ཅད་སྐྱོང་ཞིང་དེ་བཞིན་ དུ་གཏོང་བའོ། ། ཤེལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་ནི། ཞེས་པ་ལ། ཤེལ་ཞེས་པ་ནི་རི་བོང་འཛིན་ཏེ། གྲོ་གའི་ཤུན་ཕྲགས་སམ་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་རི་བོང་འཛིན་གྱི་དབུས་སུ་ཙནྡན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བའོ། ། ནད་ཀྱིས་མནར་བ་རྣམས་ལ་དེ་བསྟན་ན་དེ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ སྐད་ཅིག་ལ་ནད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྟོན་ཀའི་དུས་ཀྱི་ཟླ་བ་བཞིན། ། ཞེས་པ་ནི་རི་བོང་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཡི་གེ་རྣམས་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་འཛག་པར་བལྟས་ལ། སྙིང་ག་དང་སྨིན་མཚམས་དང་། མགྲིན་པ་དང་སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་རེག་པས་ ནད་རྣམས་རྣམ་པར་བསལ་ཏེ། ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་སུ་འགྲོ་བར་བལྟའོ། ། བ་ལང་ཤ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། གང་གི་ཚེ་དུག་གིས་བརྒྱལ་བར་སོང་བ་དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་ཤེས་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབུགས་ ཀྱིས་བུད་པར་བྱས་ན་སངས་ཏེ་ལྡང་ངོ་། ། དེ་ལྟ་བུ་དག་དྲན་ན་རིམས་དང་གདོན་ལ་སོགས་བརླག་པར་བྱེད་ཅིང་གྲིབ་མ་ལའང་མི་འགོམ་ན་ལག་པ་དེ་བསྟན་ན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། རྒྱལ་པོ་གཡུལ་འཇུག་ཁུ་ཚུར་བཅིངས། ། ཞེས་པ་ནི་ལྡོང་རོས་དང་ཡུང་བས་ལག་པ་གཡན་ པ་ལ་འཁོར་ལོ་བྲིའོ། ། ཡང་ན་ཟངས་ལེབ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་འདི་ཡང་དག་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཆེ་གེ་མོའི་ལུས་ལས་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་(བཟློག་,ཟློགས་)ཤིག་ཅེས་མིང་བར་དུ་བཅུག་ལའོ། །

If one is seized by planetary spirits (graha), [one should use] the signs of the planets themselves. This sequence for arranging the wheel protects against all diseases and likewise dispels them. Regarding the phrase "like the form of crystal," "crystal" refers to the moon (candra). One should write [the mantra] with white sandalwood and so forth in the center of the moon upon birch bark or the palm of the left hand. If this is shown to those afflicted by disease, by the mere sight of it, they will be instantly liberated from illness. Regarding the phrase "like the autumn moon," one should visualize the letters on the reflection of the moon as a stream of nectar-water. By touching the heart, the brow, the throat, and the crown of the head, the diseases are completely cleared away; one should visualize them departing toward the cardinal and intermediate directions. The phrase "beef" and so forth refers to the previously mentioned fire offering (homa). When someone has fallen unconscious from poison, if one recognizes the symptoms and fans them with one's own breath, they will recover and rise. If one remembers such [practices], fevers, spirits, and the like are destroyed; if one does not even step on their shadow, what need is there to mention showing them one's hand? Regarding the phrase "the king enters battle, fist clenched," one should draw the wheel on the left hand with realgar and turmeric. Alternatively, this wheel should be correctly drawn on a copper plate. The name [of the person] should be inserted in the middle, saying: "Avert all weapons from the body of [so-and-so]!"

དེ་ནས་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་བཟླས་ཏེ་ཁ་གསུམ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་རུ་གཞུག་ གོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དྲན་པར་བྱས་ཏེ་བླངས་ལ་ཁུ་ཚུར་དུ་གཟུང་ངོ་། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཇི་སྲིད་ཁུ་ཚུར་མ་བཀྲོལ་བར། ། དགྲ་བོ་དག་གི་ལག་ན་ནི། ། མཚོན་ཆ་འཕྱར་བར་བྱེད་པ་ཡང་། ། མཚོན་ཆ་འདེབས་པར་མི་ནུས་སོ། ། ཞེས་པ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ཁུ་ ཚུར་མ་བཀྲོལ་བ་དེ་སྲིད་དུ་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་རྒྱལ་པོ་ལའང་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕྱངས་ནས་ཤི་བའི་རོའི་ཁར་རྡོ་རྒྱུས་བཅུག་ལ་དེ་ནས་སླར་བླངས་ཏེ། ནུབ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པར་ཁ་བལྟས་ནས་འདིས་གང་འདོད་པ་བྲིས་ལ་བཟླས་པ་ ཁྲིར་བྱ་ཞིང་། ཐམས་ཅད་དུ་སྔགས་པས་མཉམ་པར་གཞག་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་བཀའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་སྦྱར་ན། གནོད་པ་དང་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་ རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་སྟེ། ཡི་གེ་བདུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་ཡི་གེ་བདུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་གོ་ཆའི་སྔགས་རྣམས་རྣམ་ པར་དགོད་དོ། ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བར་དུ་བཅུག་པར་བྲིས་ན་དེའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྲུབ་བོ། ། ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་དང་ནི། ། སྐེ་ཚེ་ལན་ཚྭ་དེ་བཞིན་དུ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྐང་རྗེས་རྣམས། །

Then, having recited [the mantra] one thousand times, one should place [the substance] into the vajra-water in the three mouths. Then, having brought to mind the king of mantras, one should take [it] and hold it in the fist. If one asks what will happen: "As long as the fist is not opened, even if enemies brandish weapons in their hands, they will be unable to strike with those weapons." This means that as long as the fist is not opened, one cannot be harmed by any weapons. By such means, one will even be victorious over a king. Having hung [the substance] in the mouth of a corpse that has died by hanging, one should then take it back; facing away from the west, one should write whatever is desired and perform ten thousand recitations. If the mantrin remains in meditative equipoise in all respects and applies the wheel of command to the three worlds, he will bring about harm or benefit for those born in the subterranean, terrestrial, and celestial realms. These are from the Sādhana-pada, the commentary on the glorious Cakrasaṃvara Heruka, the explanation of the forty-third chapter. Next, regarding the "messenger" (dūtī), these are the action messengers, the six yoginīs of the seven syllables. One should arrange the armor mantras of the six yoginīs of the seven syllables upon the petals of a variegated lotus. If one writes the name of the person to be accomplished, inserted between [the syllables] on the spokes of the wheel according to the corresponding action, the object to be accomplished will be achieved in a single instant. With red sandalwood powder, mustard seeds, and salt, as well as the footprints of the person to be accomplished...

གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ་བཏགས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་འཁོར་ལོ་དང་། ། ལག་པ་གཉིས་ལ་བསམས་ནས་སུ། ། མཉམ་པར་མཉེས་ཤིང་བསྲེག་བྱ་བ། ། དུར་ཁྲོད་མེ་འམ་སྨེ་ཤ་ཅན། ། བསྲེགས་པའི་མེ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ནའོ། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་དེའི་ཐལ་བ་ལ་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་གྲོ་ག་ལ་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ནས་དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། བདག་ཉིད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བཞག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམ་པར་མྱོས་པ་བཀུག་སྟེ། བཟླས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་གང་གི་མིང་དང་ལྡན་པར་བྱས་ན་དེ་དག་འགུགས་སོ་ཞེས་པའི་ དོན་ཏོ། ། ས་བདག་མགོན་པོའི་བདག་ཉིད་ནི། ། ནོར་དང་བཅས་པར་དབང་དུ་འགྲོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། བསྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ནི། ། རྡུལ་དེ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་བླང་། ། ལྕགས་ཕྱེ་དང་ནི་བསྲེས་ནས་སུ། ། དུར་ཁྲོད་རས་མར་གཏུམས་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ལ། དུར་ཁྲོད་རས་མར་གཏུམས་ཞེས་པ་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་པར་གཏུམས་ཏེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ལན་བདུན་དུ་བཟླས་ཏེ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་ས་ལ་སོར་བརྒྱད་ཙམ་དུ་བརྐོས་པས་སྦས་ན་དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་དེའི་ཚེ་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། བཏོན་ ཏེ་བའི་འོ་མས་བཀྲུས་ན་རྣལ་བོར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་རྡུལ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་བླངས་ལ་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་ཤིང་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པས་གཏུམས་པ་ནི། ཡི་དྭགས་ཀྱི་རས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པའི་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་པར་བྲིས་ལ་ཇི་ལྟ་བའི་ རིམ་པར་བརྒྱ་བཟླས་ཏེ་ཐུམ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ་དུར་ཁྲོད་དུ་མྱུར་དུ་བརྐོས་ཏེ་སྦས་ན།

"Having made them into one, one should bind them. Having visualized the wheel of the yoginī upon the two hands, one should rub them together and burn them in a cremation fire, a fire of an outcaste, or a fire of a corpse at midnight." The meaning of this is that one should fashion an image of the target from those ashes, draw a wheel exactly as described upon birch bark, and place it in the heart of that image. Having positioned it facing oneself and summoned the target in a state of total intoxication, if one performs the recitation one hundred and eight times while including the target's name, they will be summoned; such is the meaning. "The lord of the earth, together with his wealth, will come under one's power," and so forth, is clear. Regarding the application of the practice: "One should properly take that very dust, mix it with iron filings, and wrap it in a cloth from a cemetery." As for "wrapped in a cloth from a cemetery," this means wrapping the drawn wheel together with the invocation of the target. Having properly worshipped it and recited the mantra seven times, if one digs a hole about eight finger-widths deep at a crossroads and buries it, at that very moment the target will be paralyzed. If it is extracted and washed with cow's milk, they will be restored to normal. Furthermore, having properly taken that same dust and wrapped it with the five branches of the unmādana (intoxicating) tree: on a cloth from a preta (hungry ghost), one should correctly draw the wheel with the target's name and the words of invocation according to the ritual. Having recited it one hundred times in the proper sequence and made it into a single bundle, if one quickly digs in a cemetery and buries it, [the result follows].

དེ་མ་ཐག་པར་སྨྱོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་བཏོན་ཏེ་བའི་འོ་མས་བཀྲུས་ན་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ནི་འགྲུབ་སྟེ་ངེས་པར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་ སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་མཆོག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསལ་ལོ། ། བའི་འོ་མ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བའི་མེ་ཏོག་དམར་པོའི་འོ་མས་རབ་ཏུ་བཀྲུའོ། ། མཚན་མ་གཅིག་ཅེས་ པ་ནི། རང་བྱུང་གི་མཚན་མ་གཅིག་པའོ། ། ཉི་མ་བདུན་དུ་འོ་མ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་དེ་ལྟ་བུ་རྟག་ཏུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞག་གསུམ་དུ་སྨྱུང་བ་བྱས་པར་གྱུར་ནས། གཙང་པོའམ་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་དུ་སོང་ལ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་ན་ ངག་གི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བར་བཀའ་ལུང་སྩོལ་བར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱུས་ན་མི་གསལ་བའི་དོན་བཤད་པའོ། ། དཀྱུས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ནི་གསལ་ལོ། ། སྐྱེ་གནས་རྒྱ་ཞེས་པ་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱ་སྐྱེགས་དང་། གི་ཝང་གིས་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོ་ གྲོ་ག་ལ་མིང་བར་དུ་བཅུག་པ་དང་ལྡན་པར་ཡང་དག་པར་བྲིའོ། ། ལྟོ་བར་གནས་ཞེས་པ་འདི་ནི་དེའི་ལྟོ་བར་གཟུགས་བརྙན་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་ནི་ཙནྡན་དམར་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། དེའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐུད་པས་བརྒྱུ་བ་དང་། ཡང་གཞན་ ལ་ནི་མཚན་མར་རོ། ། དགུག་པར་བསམ་ཞིང་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཐེ་བོང་གིས་དེ་མནན་ལ། མཐེའུ་ཆུང་གིས་སྐུད་པ་གཡོ་བར་བྱ་སྟེ།

Immediately thereafter, one will become insane. If that very [substance] is extracted and washed with cow’s milk, one will be liberated. These are the accomplishments; they are the definitive applications. This is the explanation of the forty-fourth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Now, regarding the passage beginning with "the supreme action" and so forth, it is clear as it stands. "Cow’s milk" refers to washing thoroughly with the milk of red flowers as previously described. "Single sign" refers to the single self-arisen sign. For seven days, one should consume milk and act in that manner constantly. Then, having fasted for three days, one should go to the bank of a river or the ocean. There, when one perfectly makes offerings in the center of the yoginī-cakra, it is certain that the command will be granted, and the accomplishment of speech will be attained. This explains the meaning of what was not clear in the main text; the passages of the main text itself are clear. Regarding "the seal of the birth-place," one should correctly draw the previously mentioned cakra on birch bark using the lac of a preta and gorocanā, with the name inserted in the center. "Residing in the belly" means that an image should be placed within its belly. The image is made of red sandalwood and so forth, as is clear. It should be threaded through its birth-place with a cord. Furthermore, for others, it is the sign. One should visualize the summoning and press down upon it with the thumb of the left fist, while moving the cord with the little finger.

མཐེ་བོས་བསྐྱོད་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། ལན་བརྒྱར་བཟླ་ཞིང་བསྲོས་ན་ནི། ། ཞེས་པ་ལ། བསྲོ་ཞེས་ པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྤྲ་ཚིལ་མ་ཟགས་པ་ཙམ་དུའོ། ། ཕྱུགས་སམ་གལ་ཏེ་ཕོ་ཉ་མོ། ། ཞེས་པ་ལ། ཕྱུགས་ཞེས་པ་ནི། ཤི་ཟིན་པ་དང་མཉམ་པའི་གཡོན་པའི་འདབ་མའོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་ཤི་བ་མོའིའོ། ། གཟུང་ཞེས་པ་ནི། མིང་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱས་ལ། བདག་གི་བྱ་བ་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་ནས། ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མ་ནི། ། ལག་པ་ཕྱེད་ཚད་མཉམ་བླངས་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། ཇི་སྲིད་དེ་ནི་མ་ཚིག་པར། ། མྱུར་དུ་སོང་སྟེ་དེ་བླངས་ལ། ། ཞེས་པ་ལ། བླངས་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི། ཆེ་གེ་མོ་འདིར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་དེ། ཆེ་གེ་མོ་དང་ཆེ་གེ་མོའི་མིང་གིས་མཆོག་གི་བུད་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་མྱུར་དུ་ལོང་ལ་ཤོག་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐྱེ་གནས་དབུས་ནས་མེ་ ཏོག་དེ། ། ཞེས་པ་ལ་དབུས་གནས་ཞེས་པ་ནི། སྐྱེ་གནས་གཉིས་ཁ་སྦྱར་བའི་དབུས་ན་ཡང་དག་པར་གནས་པའོ། ། ཡང་མེ་ཏོག་དམར་པོ་ལ་སོགས་པས་ཉི་ཟླ་གཟས་ཟིན་པ་ནའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་ བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧ་ལྔ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཧ་ཧེ་ཧེ་ཧ་ཧ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ལས་རྣམས་གསུངས་སོ། ། དྲུག་པ་ནི་དབུས་སུ་བཞག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀའི་དངོས་པོར་གནས་པའོ། །

The passage beginning with "If one moves it with the thumb" and so forth is clear. Regarding the phrase "If one recites it a hundred times and warms it," the term "warms" means to heat it just until the beeswax begins to melt. Regarding "An animal or a messenger," the term "animal" refers to the left petal, which is equivalent to one who is dead. To clarify that, it is called the "action messenger," referring to one who has followed [the deceased]. Regarding "Seize," one should utter the name three times and say, "Always perform my tasks." Then, regarding "Take a branch of the karavīra tree, equal to half the length of the forearm," and so forth, it is clear. Regarding "Before it is burnt, go quickly and take it," the phrase "having taken it" means one should say, "Come here, so-and-so!" and say, "Quickly take the nature of the supreme woman by the name of so-and-so and so-and-so, and come!" and then circumambulate. The rest is easy to understand. Regarding "That flower from the center of the birth-place," the term "center" means it is perfectly situated in the middle of the two birth-places joined together. Furthermore, it refers to a red flower and so forth during an eclipse of the sun or moon. These are from the commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara, titled The Abode of Sādhanas, specifically the explanation of the forty-fifth chapter. Then, regarding the passage beginning with "The five letters ha," the activities are taught by the sequence from ha to ha-he-he-ha-ha. The sixth is to be placed in the center, abiding in the nature of Heruka.

དེའི་རིམ་པ་ནི་ འདི་ལྟ་སྟེ། ཉི་མའི་དབུས་སུ་རྩེ་ལྔ་པར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡི་གེ་ཧ་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ལག་པས་ཀུན་དུ་མཉེས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། རི་བོང་ལ་སོགས་སྤུ་ལ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའང་གལ་ཏེ་ས་བོན་ཀུན་དུ་བསྡུ་བའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཡང་དག་པར། ། བཤད་པར་བྱ་བ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ཀུན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྙིང་པོ་དེའོ། ། ཞེས་ པ་ནི་འདིའི་དེ་མ་ཐག་པའི་ལེའུ་ལས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཏེ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། གཞན་ཡང་འདིས་བཤད་པར་བྱ་བའི་མིའི་རུས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ས་ལས་བྱས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་པ་ནི་ རྫ་མཁན་གྱི་ལག་པ་ལས་ཕུད་པའི་ས་ལས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་གནས་སུ། བེའུ་དྭ་མོའི་ལྕི་བ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བར་བླངས་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་བྱས་པའི་སྙིང་གར་སྔགས་རྣམས་སྦ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་ལྷང་མ་ལྷང་ཚེར་གྱིས་མིག་གཉིས་ སུ་བཀབ་ལ་ཕུར་བུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། བཏོན་ན་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དུ་བྱ་བར་འདོད་ན། ཀ་ན་ད་ཡི་འབྲས་བུ་དང་། ཞེས་པ་ལ། ཁྭའི་འབྲས་བུ་ནི་ལྕུག་མ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུའོ། ། བཀྲེས་ཅན་ཞེས་པ་ནི་བྱ་ཁྭའོ། ། སྔོན་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པར་ས་བོན་དང་རི་བོང་གི་ཁྲག་ཏུ་བཏག་གོ། ། ལག་པ་བཅིངས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི།

The sequence for this is as follows: in the center of a sun disk is a five-pronged vajra blessed with the five syllables of the letter Ha. The passage beginning with "Having rubbed thoroughly with the hands" and so forth is clear. The passage beginning with "The hair of the rabbit and so forth" also refers to the complete collection of the seed syllables. These constitute the explanation of the forty-sixth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Furthermore, "The ḍākinīs who are to be correctly explained, that is the heart mantra of them all" refers to the heart mantra taught in the immediately preceding chapter; it is the heart mantra of all ḍākinīs. Furthermore, the passage beginning with "human bone" and so forth, which is to be explained by this, is easy to understand. Regarding "an image made of clay," this refers to clay taken from the hands of a potter. Then, in a place where no one can see, one should take the dung of a young cow that has not fallen to the ground and fashion an image. The mantras should be concealed in the heart of the image. Then, having covered both eyes with mica and cinnabar, one should strike it with a ritual dagger (kīla). If it is removed, one will be liberated. Then, if one wishes to transform a man into a woman, regarding the phrase "the fruit of the kanada," the fruit of the crow is the fruit of the great black creeper. "The hungry one" refers to the crow. According to the previous ritual, one should properly take a female skull and grind it with the seed syllable and rabbit blood. Regarding "having bound the hands":

དེ་བླངས་ཏེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཉེ་བར་བཅུ་གཉིས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་བར་ཇི་སྲིད་པར་རོ། ། དེའི་སྐྲ་བཞར་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྐྱེས་ པ་ཁྱིར་བྱ་བར་འདོད་ན་ཞེས་པ་འདི་ལ་གནམ་ལྕགས་ཞེས་པ་ནི་གསེར་ལ་བྱའོ། ། བསྲེག་བྱས་ན་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནའོ། ། སྐྲ་བཞར་བས་རང་གི་ངོ་བོར་འགྲོ་བའོ། ། རྫས་རྫས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། འདི་ དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་དགེ་འབྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ལས་ རྣམས་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའོ། ། སྔགས་འདི་བཀླགས་པས་འགྲུབ་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པས་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཞིག་འདིར་སྔགས་གསུངས་པ་ (ད་,དེ་)རྣམས་ཀྱི་མཐུའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་བཤད་པ་གསུངས་པ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཀུན་གྱི་གནས། ། རྒྱས་པར་མ་ཡིན་མདོར་བཤད་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། རི་བོ་བཟང་པོ་ཞེས་པ་ནི། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱུང་བའི་རི་རབ་སྟེ། རྩེ་མོ་ བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་འབྲས་བུ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཅན་དུ་བྲིའོ། །

Having taken that, one should form a fist and perform the recitation. "Up to twelve" means for as long as that duration lasts. If one shaves its hair, it returns to its original nature. Then, regarding the statement "if one wishes to turn a man into a dog," "meteoric iron" here refers to gold. "Having burned it" means having performed a homa in the hearth for all activities. By shaving the hair, it returns to its original nature. The passage beginning with "substance and non-substance" is clear. This concludes the explanation of the forty-seventh chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Next, the activities as they were taught are explained, beginning with: "Then I shall correctly explain / The source of virtue for all ḍākinīs..." The mantra is: Oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. The statement "by reciting this mantra, it is accomplished" means that it performs all activities without depending on a prior service (pūrvasevā). These are the powers of the mantras taught here. Regarding the brief explanation of its maṇḍala, it is said: "The abode of all ḍākinīs / Not extensively, but explained in brief..." and so forth. "Excellent mountain" refers to Mount Meru, which is composed of the seven precious substances; it should be drawn with eight peaks and endowed with an abundance of fruits, flowers, and so on.

དེའི་སྟེང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་དབུས་འདིར་གསེར་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་ཐོགས་ནས་ཐོད་པ་ཟླ་བ་དང་ཀུན་ད་ལྟ་བུ་ནི་ཧཱ་ཧཱ་ཧེ་ཧེ་ཞེས་པ་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་པའི་ཐོད་པ་སྟེ། མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་རྣམས་ལའོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བྲིའོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་ནི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོ་རྣམས་སོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒོ་རྣམས་སུའོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་ མ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲྭ་རྣམས་སུ་སྟེ། ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཐོང་བར་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་སྣང་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཐར་ཐུག་པར་དེ་རྣམས་དགོད་ པའོ། ། འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གསུངས་སོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་དང་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་སྡོམ་པར་དབུལ། ། ཞེས་པ་ལ། དབུལ་ཞེས་པ་ནི་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་བ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཕྱུགས་ཀྱི་ལས་རྣམས་ ཆོ་ག་སྟེ། ཞེས་པ་ལ། ཕྱུགས་ཞེས་པ་ནི་སྒྲའི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་རྙེད་པས་སོ། ། སྐྱེ་བ་གཅིག་དང་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་སྐྱེ་བ་བདུན་གྱི་བར་ཇི་སྲིད་པའོ། །

Above that, in the center of the tiered celestial mansion, are skull-cups like the moon or a kunda flower, held by those carrying vases of gold, silver, and so forth. These are the skull-cups consecrated by the four mudrās of laughter, hā hā he he. These are on the four intermediate petals. On the petals of the cardinal directions, one should draw the ḍākinīs and so forth. On the three wheels are the heroes and heroines. At the gates are Kākāsyā and the others. In the corners are Yamadāḍhī and the others. Thus, the summary is shown as it is seen. "Vajrasattva, Vairocana," and so forth, refers to the arrangement of these [deities] starting from the Body Vajra wheel and ending with the Mind wheel. "Always meditate on the nature of the wheel" is spoken regarding the inner yoga. "By the ritual previously explained" refers to what was taught in the first, third, and other chapters. "Offer to the ḍākinī network" (ḍākinījālasaṃvara); "offer" means "one should make offerings." This is the explanation of the forty-eighth chapter from the Sādhanasthāna, a commentary on the glorious Cakrasaṃvara of Heruka. Furthermore, that which is to be explained next is the ritual of the "beasts" (paśu). Regarding "beasts," this is the supreme term, as it is obtained without fault. "From one birth" means starting from one birth, continuing uninterruptedly up to seven births.

ཕྱུགས་ཉིད་ཀྱི་ནི་བ་སྤུ་དག། ཅེས་པ་ལ། ཕྱུགས་ཞེས་པ་ ནི་དུད་འགྲོ་གཞན་དག་སྟེ། ཕྱུགས་ནི་བ་སྤུ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་སྤུ་དང་སེན་མོ་དང་སོ་དང་པགས་པ་དང་ཡན་ལག་ལྔ་པོ་བསྲེས་པ་ལག་པས་སྤྱི་བོར་གཟུང་ན་དེར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། བཀྲོལ་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ། ། ཉོན་མོངས་སྡིག་པ་ལ་དགའ་ཞེས་པ་ནི་ གནོད་པའི་དངོས་པོ་མི་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ལམ་འགོག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ ནས་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བཤད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ཙམ་དུ་བསྲེག་ཅེ་ན་སྔགས་ཀྱིས་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཚེ་ལྷག་པ་ལ་དཱུར་བ་དང་། ། ཀུསྨ་དཱ་དང་མོན་སྲན་སྡེའུ། ། ཞེས་པ་ལ། ཀུསྨ་དཱ་ཞེས་པ་ནི་ཤིང་དེའི་ས་བོན་ནོ། ། གྲི་ ཧ་ཏ་མ་ལའི་འདབ་མ། ། ཞེས་པ་ནི། ཤིང་བཱ་ད་ས་ཀའི་ལོ་མ་སྟེ། འདི་དག་གིས་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། འདིའི་སྦྱོར་བ་རབ་ཏུ་བཤད་དེ་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་ཡི་གེ་གཱ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དུ་ལྡན་པ། ཏཱ་ལའི་འདབ་མ་ལ་བྲིས་ཏེ། ཉ་ཕོར་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བས་ བཀང་བ་ལས་ལྷག་པའི་ཚེ་དཱུར་བ་དང་འབྲས་ཀྱི་ཕུབ་མ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བཀང་སྟེ། ཉ་ཕོར་རང་གི་ཁ་རུས་ཀྱིས་བཅད་དེ་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་ལ་དབུགས་མི་འབྱིན་པར་བཤང་བས་བསྐུས་ལ་ཁ་འོག་ཏུ་བསྟན་ཏེ་གཞག་གོ། །

Regarding the phrase "the hair of the beast itself," "beast" refers to other animals; a beast is that which possesses hair. If one mixes its hair, nails, teeth, skin, and the five limbs, and holds them to the crown of the head with the hand, one will see [the deity] there. If one releases them, it returns to its own nature. Regarding "delighting in the afflictions and sins," this means not to perform harmful actions, because that would obstruct the authentic path. This concludes the explanation of the forty-ninth chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Next, regarding the passage beginning with "the fire ritual procedure is explained," it should be applied accordingly to both the outer and inner [levels]. As for how much to burn, one should perform the fire ritual twenty-seven times with the mantra. Regarding "dūrvā grass, kusmāṇḍa, and mung beans," kusmāṇḍa refers to the seed of that tree. "Leaves of the grīhata-māla" refers to the leaves of the vadasaka tree; with these, one should perform the burning. The application of this is explained as follows: between the mantras, one should include the syllable gā and the name of the person to be accomplished. Having written this on a palm leaf and placed it inside a clam shell, fill it with charcoal from a charnel ground. Fill the remainder with dūrvā grass, rice husks, and so forth. Close the clam shell with its own lid, seal it with beeswax, smear it with excrement, and place it with the opening facing downward. Do not let the breath escape.

འདི་དག་ནི་ཁ་བཅིང་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ནས་ གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བགྲོད་རིམ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཀྱེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གནས་ཤིང་རྒྱུན་དུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མན་ངག་འདི་ནི། བླ་མ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་མ་བྱས་ན་གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོས་ཀྱང་མ་རྙེད་ཅིང་རྙེད་པར་དཀའ་བས་ན་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་ཤིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་སྒྲུབ་བོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཆོ་ག་ ནི་གསལ་ལོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་ཐོག་མར་བརྩམས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྱིས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཕྲིན་ལས་ཡིན་པས་སོ། ། གནས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་ལས་འབྱུང་བ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ཡང་དག་པའི་བླ་ན་མེད་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་འདི་ནི་བརྒྱུད་ཅིང་བརྒྱུད་ནས་འོངས་པའོ། །

These are the applications for binding the mouth. Then, regarding the passage beginning with "Furthermore, that which is to be explained," this refers to the stages such as the Ground of Perfect Joy (pramuditā-bhūmi). This concludes the explanation of the fiftieth chapter from the Sādhana-sthāna-nāma-ṭīkā of the glorious Śrī-Cakrasaṃvara. Then, regarding the passage "That which is to be correctly explained, the sequence of traversal which is extremely difficult to find," this means: O Vajrapāṇi, this pith instruction of all the Buddhas—which is the suchness (tattva) of phenomena just as it is, which abides in the manner of the two truths, and which is the constant union—is the manifest awakening of the Great Seal (mahāmudrā). Since it is difficult to find and cannot be obtained otherwise even through great suffering unless one has perfectly pleased the great guru, one should practice by following it through conviction and realizing it exactly as it is. The ritual procedures for the conduct of the sādhana for practitioners are clear. From the initial commencement of the generation stage (utpattikrama) that actualizes the excellence of the glorious Heruka, until the final completion of the absorption (samādhi), this is the illusory absorption of the ḍākinī-net, which is the union with all the Buddhas. Because it is the enlightened activity (karman) of the Great Seal of the Buddhas' awakening, it is the supreme, authentic eye of the Buddhas, as it appears in the commands of the yoginīs of the sacred sites. This has been transmitted through an unbroken lineage.

བརྒྱུད་ཅིང་བརྒྱུད་ པའི་མན་ངག་རྣམས་ལས་ཐོས་པ་དང་། བསམས་པ་དང་། བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་གོམས་པའི་སྦྱོར་བའི་རྒྱུན། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་དོན་ཐོས་པ་ཡོངས་སུ་གོམས་པའི་སྒོམ་པ་པོ་ལ་ཡོངས་སུ་བཤད་པར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བའི་དོན་སྟོན་ཏེ། བརྒྱུད་པ་ ལས་འོངས་ཤིང་འོངས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་གང་གསང་ཞིང་གསང་བ་རྣམས་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་གསུམ་ན་མཛེས་པར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་འདིར་གཞིའོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་བཅུ་བཞིར་ བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཇི་སྲིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་བར་དུ་བསྡུས་སོ། ། དཔའ་བོའི་བརྡ་ཡི་སྐད་དུ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ། དཔའ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ན་དཔའ་བོའོ། ། ལྷག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་དགེ་བ་ལ་ ལྷག་པར་མོས་པ་དེའི་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་བརྡའི་སྐད་དུ་ངའི་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྦས་སོ་ཞེས་པའོ། ། གང་རྣམས་སུ་ཞེ་ན། རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་སྟེ། བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་དང་། རྣལ་འབྱོར་མཆོག་རྣམས་སུའོ། ། གོས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལ་སོགས་པར་ཞེས་པ་ ལ། གོས་ཞེས་པ་ནི་སྟག་གི་པགས་པའོ། ། ཡང་ན་གོས་ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ནི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་ཕུར་གཟེར་ཞེས་པ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ ཡན་ལག་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། ཡང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་མགུལ་པ་ནས་འཁྱུད་པའོ། །

From the oral instructions transmitted through the lineage, one hears, contemplates, and meditates, thereby cultivating the continuity of the application of insight and primordial wisdom (jñāna). This reveals the meaning of the application to be fully explained for the meditator who has thoroughly familiarized themselves with the meaning of the uninterrupted stream of hearing. That which has come down through the lineage is the basis here: those secrets and most secret points that reside beautifully within the three thousand tantras of all the Buddhas. Regarding the generation stage (utpattikrama), it is summarized as the practice of the fourteen [deities] exactly as they are, until it is fully perfected. Regarding the phrase "in the symbolic language of the heroes" (vīra): a "hero" is so called because they possess superior diligence (vīrya) and are free from the afflictions (kleśa). For the sake of manifesting that superior diligence and devotion to virtue, I—the Vajra Holder—have concealed this in symbolic language. In which [tantras] is it found? In other tantras: in the Action (kriyā), Performance (caryā), Yoga (yoga), and Supreme Yoga (anuttarayoga) tantras. Regarding "clothing, the five mudrās, and so forth": "clothing" refers to a tiger skin; alternatively, "clothing" refers to the tiered celestial mansion (vimāna). The "five mudrās" are the wheel and so forth; alternatively, they are the five primordial wisdoms, such as the mirror-like wisdom. Regarding "the branch of insight, the kīla-nail": the "branch of insight" is the khaṭvāṅga; alternatively, the "branch of insight" is the embrace around the neck.

ཕུར་བུ་གཟེར་ཞེས་པ་ནི་ཕུར་བུའི་དྲ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ཕུར་པའི་རྩིག་པ་དང་། བླ་རེ་དང་མདའི་དྲ་བ་དང་། མེ་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་བརྗོད་ བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ལ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་སྔོན་འགྲོ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ། རྒྱུ་ཞེས་པ་ནི་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་ཅིང་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་སྟེ། བཞི་པ་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སྔོན་ འགྲོ་དང་ཞེས་པ་ནི་གསུམ་པ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འཇུག་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ། འཇུག་པ་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། འཇུག་པའི་མཚན་མ་ནི་སྒྲ་ཙམ་པོ་བཞི་པར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་། ། སོགས་ པ་ནི་ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་མཚན་མ་དག་ཇི་སྲིད་པའོ། ། བསྡུས་པའི་སྦྱོར་བ་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་སྡུད་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། བྱ་བ་ནན་ཏན་དུ་སྦྱར་རོ། ། བདུད་རྩིས་ཚིམ་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། ། མྱ་ངན་བཟླ་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་རྫོགས་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། ལག་པའི་མཆོག་དང་ཞེས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་གཡེང་བས་མ་གྲུབ་ན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ འཕོ་བའི་ཚེ་ཞེས་པ་སྟེ་གསལ་ལོ། །

"Kīla-nails" refers to the lattice of kīlas: the walls of the vajra wrathful kīlas, the canopy, the lattice of arrows, the garland of blazing fire, and so forth. Regarding the phrase "the vowels and consonants should be recited," one should meditate on them in the form of the moon and the sun. Regarding "preceded by the emptiness of causes and so forth," "cause" refers to the agent; all that is produced and created by such causes is empty, which is the fourth wisdom, the wisdom of all-accomplishing action. "Preceded by" refers to the third, the wisdom of individual discernment. Regarding "the engagement of sound and so forth," "engagement" refers to the engagement of these sounds and so forth up to the causal Vajradhara; the sign of engagement is the syllable HŪṂ, which abides as the fourth, the mere sound. "And so forth" refers to the sun, the moon, and the signs as they occur. "Endowed with the condensed application" refers to the application of condensing those three into the form of a bindu, which is applied as all-accomplishing action. "Satisfying with nectar" means pleasing the Vajradhara, who is the nature of the utterly pure wisdom. "Transcending sorrow" means the near-perfection. "Accomplishment" means the complete perfection of all. "With the supreme hand" has already been explained. When things have become such as that, even if not accomplished due to distraction, it is clear that it refers to the time of the yogins' transference.

འདི་དག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདེ་མཆོག་གི་འགྲེལ་པ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། སྣ་ཚོགས་སློབ་དཔོན་གཞུང་མང་བལྟས་པ་དང་། ། བླ་མ་མང་ པོའི་ཞབས་བློའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། བདག་ཉིད་དྲན་ཕྱིར་སྒྲུབ་ཐབས་གནས་པ་རྣམས། ། རབ་ཏུ་གསལ་བར་དད་པས་བྲིས་པའོ། ། འགྲེལ་པ་འདི་ལ་སྙོམས་ཞུགས་པ། ། བདག་གི་རྣལ་འབྱོར་མིག་གིས་ཏེ། ། བསོད་ནམས་སུ་ནི་གང་འགྱུར་བས། ། རྣལ་འབྱོར་ རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་ཤོག། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་གནས་པའི་མན་ངག་ཐམས་ཅད་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་འཁྲུངས་པ་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་སློབ་དཔོན་ལྷ་སྦས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

This is the explanation of the fifty-first chapter from the Sādhana-sthāna, a commentary on the Śrī Heruka Cakrasaṃvara. Having studied the many source texts of various masters and through the kindness of the instructions of many gurus, I have written this with faith to clarify the Sādhana-sthāna for my own recollection. May whatever merit arises from those who engage with this commentary be the eye of my yoga, and may it serve the purpose of all yogis. This Extensive Commentary on All the Pith Instructions of the Śrī Cakrasaṃvara Sādhana-sthāna, composed by the accomplished master Devagupta, who was born in the southern region, is hereby complete.