A Explanation of the Concise Meaning of the Abridged Tantra Taken From the Hundred Thousand Line Presentation

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ལཀྵ་ཨ་བྷི་དྷ་ནཱ་ཏ་ཨུདྡྷྲྀ་ཏོ་ལ་གྷུ་ཏནྟྲ་པིཎྜ་ཨརྠ་བི་ཝ་ར་ཎཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལས་ཕྱུང་བ་ཉུང་ངུའི་རྒྱུད་ཀྱི་བསྡུས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གི་གཡོན་དང་གཡས་ པའི་ཞབས་ཀྱིས་གཞུ་འཛིན་དང་ནི་གངས་རིའི་བུ་མོ་ཉི་མར་བརྫིས། ། ཁྲོ་བོའི་གཟིགས་པས་ལྷ་དང་འབྱུང་པོ་ལྷ་མིན་དབང་པོ་གཟའ་ཡི་ཚོགས་བཅས་སྐྲག་མཛད་ཅིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་གླང་པོ་སྟག་ལྤགས་བྲང་འགྲོ་དགེ་བྱེད་མི་ཡི་ཐོད་པ་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། དེ་ལ་བཏུད་ནས་དེ་ཡི་རྒྱུད་དང་ འགྲེལ་བཤད་གསལ་བ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྣམས་འབྱེད་པ་འདི་བྲི་བྱ། ། དཔའ་བོའི་དབང་པོས་བསྐུལ་བ་འདི། ། དཔལ་ཕྱག་རྡོ་རྗེ་བདག་གིས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་དགེ་སྤེལ་ཞིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་འབྲས་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་མངོན་བརྗོད་འབུམ་པ་ཡི། ། རྒྱུད་ལས་སྙིང་པོ་ཕྱུང་བ་ནི། ། དཔལ་ ཧེ་རུ་ཀ་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། སྙིགས་མ་ལྔ་ཡི་དུས་འདིར་ནི། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་འབྲས་ཐོབ་ཕྱིར། ། ཕག་མོས་གསོལ་བཏབ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཉུང་ངུའི་རྒྱུད་ནི་རབ་གསལ་མཛད། ། ཚེ་ཐུང་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བ་ཡི། ། སྒྲུབ་པོ་རྣམས་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཏེ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་སོགས་ལྡན་ལ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་ཐབས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། གསང་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་མ་གསང་བ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། སེམས་དཔའ་ཕོ་ཉ་ཀུན་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེ། ། འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། །

In the language of India: Lakṣābhidhānoddhṛtalaghutantrapiṇḍārthavivaraṇa-nāma. In the language of Tibet: mngon par brjod pa 'bum pa las phyung ba nyung ngu'i rgyud kyi bsdus pa'i don rnam par bshad pa zhes bya ba (The Explanation of the Condensed Meaning of the Short Tantra Extracted from the One Hundred Thousand Verses of the Abhidhāna). Homage to the glorious Heruka! With his left and right feet, he tramples upon Cāmuṇḍa and the daughter of the Snow Mountains, the Sun. With his wrathful gaze, he strikes terror into the hosts of gods, bhūtas, asuras, and the lords of the planets. Adorned with the mudrās of an elephant, a tiger skin, a serpent, and a garland of human heads and skulls, I bow to him and shall write this clear commentary that unravels the vajra words of his tantra. At the request of the Lord of Heroes, I, the glorious Vajrapāṇi, shall write this in order to increase the virtue of yogins and to attain the fruit of Mahāmudrā. Then, the essence extracted from the Lakṣābhidhāna tantra is the glorious Heruka, the great yoga, the binding of the ḍākinī network. In this age of the five degenerations, for the sake of attaining the fruits of merit and wisdom, the Vajra-holder, having been entreated by Vārāhī, made this short tantra very clear. For the benefit of practitioners whose lives are short and whose diligence is small, and for those possessed of desire, hatred, and so forth, it is through that very method that the great secret of the ḍākinīs, the secret of all, abides eternally as the self-nature of all. The male and female messengers are the nature of the Sattvas; this is Vajrasattva, the Great Bliss, the self-arisen Blessed One.

འདོད་ པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། སྒྲ་ཡི་ཚུལ་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། ། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཡང་དག་གནས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རྙེད་པར་དཀའ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ། ། སྔགས་དང་རྣལ་འབྱོར་ཆོ་གའི་རིམ། ། བརྗོད་བྱར་བཤད་ པ་དེ་ཉིད་ནི། ། རྗོད་པར་བྱེད་པར་གསུངས་པ་སྟེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཧེ་རུ་ཀ། དབུ་མ་མཆོག་གིས་དབུགས་འབྱུང་བ། ། བཤང་གཅི་ཟླ་བ་ཉི་མ་ཡི། ། རྩ་ནི་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟེན་མེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་བདེ་ སྤངས་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་དེ་མཆོད་བྱ། ། ཞེས་པ་ཨེ་ཝཾ་དབང་བསྐུར་དོན། ། ཉུང་ངུའི་རྒྱུད་ལས་གསལ་མིན་གང་། ། མདོར་བསྡུས་ཙམ་ཞིག་རབ་གསུངས་ཏེ། ། འགྲེལ་པས་རྣམ་པར་རྒྱས་པར་བྱ། ། འདིར་དང་པོར་རེ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་ བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དང་དགོས་པ་དང་དགོས་པའི་དགོས་པ་རྣམས་མངོན་པར་གཟིགས་ནས། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ངེས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་བསམ་པས་སྐྱེ་བ་འདིར་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པ། གསང་ཆེན་མཆོག་ལ་བཞུགས་པ། དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་ དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་གསོལ་བ་བཏབ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས། རྩ་བའི་རྒྱུད་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལས་སྙིང་པོ་ལས་སྙིང་པོ་མཆོག་གི་རྒྱུད་གཞུང་གི་ཚད་སྟོང་བདུན་བརྒྱ་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་པའོ། །

Accomplishing all desired aims, it transcends the mode of sound. It is the sphere of activity for those who practice the samaya; it abides perfectly in the beginning, middle, and end. It is difficult to find within the three worlds. Arising from method and insight, it is the sequence of the ritual of mantra and yoga. That which is explained as the subject matter is taught as the expressive words: the coemergent joy of Heruka, the breath exhaled through the supreme middle channel. It is perfectly endowed with the four channels of feces, urine, moon, and sun. The yogi should worship that which is the supportless mahāmudrā, the Vajravārāhī of the kula, having abandoned the bliss of the action mudrā. Thus, the meaning of the Evaṃ empowerment, which was not clearly [stated] in the Laghu-tantra, has been briefly explained; it shall be expanded upon by the commentary. Here, first of all, having clearly perceived the subject matter, the expressive words, the connection, the purpose, and the ultimate purpose, [the Blessed One] taught the source text of the Tantra of the Supreme Essence of Essences, consisting of one thousand seven hundred verses, extracted from the root Abhidhāna-śrī-heruka-ekalla-kalpa-lakṣa-tantra. This [tantra] bestows the state of Buddhahood in this very life through the contemplation of one's own mind by those disciples who are free from [conceptual] certainty. It is the supreme Great Secret, surrounded by the lords of heroes and heroines, and was requested by Vajravārāhī. Thus, the Blessed One, the glorious Heruka, perfectly taught it.

འདིར་ ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། ། འདིར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ། ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་དག་གིས་ཕན་ཚུན་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པའོ། ། དཀྱིལ་ འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དགོས་པའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པའོ། ། འདི་རྣམས་མངོན་པར་གཟིགས་ ནས། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ངེས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ངེས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་ངེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་བསམ་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་བསམ་པ་ དེས་ཀྱང་། སྐྱེ་བ་འདིར་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ནི་སྙིགས་མ་ལྔའི་དུས་ན་ཚེ་ཐུང་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བའི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་འདིར་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ཐབས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། གསང་ཆེན་མཆོག་ལ་བཞུགས་པ་ཞེས་པ་ཆོས་འབྱུང་ ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་གསང་ཆེན་ཏེ། དེ་ལ་བཞུགས་པ་ནི་གསང་ཆེན་མཆོག་ལ་བཞུགས་པའོ། ། དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ཞེས་པ་དཔའ་བོ་ནི་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ། ཟླ་བའི་རྐང་པ་རྣམས་སོ། །

Here, the Blessed One, the glorious Heruka, who is the embodiment of insight and method, is the subject to be expressed. The king of tantras that brings about realization is the expressive medium. The relationship between these two—the expressive medium and the subject to be expressed—is the definition of the relation between the signifier and the signified. The purpose is to benefit sentient beings by means of entering the mandala and so forth, and to accomplish the mundane accomplishments. The ultimate purpose is to accomplish the accomplishment of Mahāmudrā and to attain buddhahood itself through the accumulations of merit and wisdom. Having clearly perceived these, [it is said] "by those disciples who are free from certainty." Here, "certainty" refers to the vows of the Hearers; those who are free from that are "free from certainty." The disposition of their own minds consists of desire, hatred, and so forth. By means of that very disposition of their own minds, even practitioners in this degenerate age of the five corruptions—who have short lives and little diligence—are granted buddhahood in this very life through that very method of meditation. Regarding the phrase "abiding in the supreme great secret," the "great secret" is the element of space, the source of phenomena (dharmodaya); to abide therein is to "abide in the supreme great secret." "Surrounded by the lords of heroes and heroines" refers to the twenty-four heroes, such as Khaṇḍakapālin and others, who are the lunar digits.

དཔའ་མོའི་དབང་ ཕྱུག་མ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ནི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་གསོལ་བ་བཏབ་པ། བཅོམ་ ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་པ། ཤྲཱི་ཡིག་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། ཧེ་ཡིག་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའོ། ། རུ་ཡིག་གཟུགས་ལས་ངེས་པར་གྲོལ། ། ཀ་ཡིག་བྱེད་པ་སྤངས་པའོ། ། ཞེས་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། བྷ་ག་ཡང་ནི་བདུད་བཅོམ་ཕྱིར། ། གང་ ལ་དེ་མངའི་ཕྱིར་ན་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་ཁམས་གསུམ་དབང་ཕྱུག་གསུངས། ། ཞེས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལས་སྙིང་པོ་ལས་སྙིང་པོ་མཆོག་གི་རྒྱུད་གཞུང་གི་ཚད་སྟོང་བདུན་བརྒྱ་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ ལྡན་འདས་དེ་ཡང་རྒྱུད་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་སྟེ། དང་པོ་བཞུགས་པའི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་གསོལ་བ་འདེབས་པ་པོ་དང་། སྟོན་པ་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། རིགས་ ལྡན་མཆོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་མོའི་དངོས་གྲུབ་དང་། མཆོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། འདོད་པའི་དངོས་སྒྲུབ་བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་།

The Empowerment of the Heroines The "Mistress of the Heroines" refers to the ḍākinīs and so forth, who are the nature of the thirty-seven factors of awakening. To be "surrounded by them" means to be surrounded by the heroes and heroines. Vajravārāhī made this request: "The Blessed One, the glorious Heruka— The syllable Śrī is non-dual wisdom; The syllable He is free from causes; The syllable Ru is definitively liberated from form; The syllable Ka has abandoned agency." And: "Endowed with qualities such as mastery, And because he has conquered the Māras in the bhaga, Since he possesses these, The Blessed One is called the Lord of the Three Realms." That Blessed One, the glorious Heruka, perfectly taught the source text of the Tantra of the Supreme Essence, which is the essence of the Explanatory Tantra of One Hundred Thousand Verses, consisting of one thousand seven hundred verses. That Blessed One also abides by the very nature of this tantra: first, he abides by the nature of the place of residence; then, he abides by the nature of the conduct of samaya; then, he abides by the nature of the requester and the teacher; then, he abides by the nature of the offerings to the noble ones; then, he abides by the nature of the accomplishments of the female messengers and the offerings; then, he abides by the nature of meditating on the accomplishments of desire; then, he abides by the nature of making offerings to the Buddhas, Bodhisattvas, and so forth, by means of the drops of bodhicitta.

སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དམ་ཚིག་བསྐྱང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་དམ་ཚིག་བྲལ་ བ་བསྲུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་བཟའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་མཐེ་བོང་དང་མིང་མེད་དག་གིས་ཞལ་དུ་ཟླ་བའི་བཏུང་བ་མྱང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དབང་པོ་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་ཟླ་བ་བཟའ་བ་སྔགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་ཞེས་པ་ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བ་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་མཆོག་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ། ། དེ་ནས་རིའི་ཕུག་ལ་སོགས་པ་གནས་ངེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་བཅུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་བླ་མ་དང་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ དང་། སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱའི་སྤྱོད་པ་དང་། མཆོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དབང་བསྐུར་བའི་ལེའུའི་ངོ་བོར་བཞུགས་ པའོ། ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོ་མའི་གནས་སུ་རོལ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་སྔགས་བཏུ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་།

Abiding by way of the essential nature of being definitively liberated from all misdeeds; then, abiding by way of the essential nature of accomplishing the state of a yogi; abiding by way of the essential nature of maintaining the samaya; then, abiding by way of the essential nature of guarding against the loss of samaya; abiding by way of the essential nature of consuming the five amṛtas; abiding by way of the essential nature of tasting the lunar drink in the mouth with the thumb and ring finger during the gaṇacakra; abiding by way of the essential nature of the union of the two organs; then, abiding by way of the essential nature of the mantra that consumes the moon—this is the Blessed One abiding as the worship of the supreme, unchanging bliss, which is the sixteenth part of the bliss of gods and humans. This is the summary of the first chapter. Then, abiding by way of the essential nature of the fixed locations such as mountain caves; abiding by way of the essential nature of the ten tattvas such as the maṇḍala; then, abiding by way of the essential nature of worshipping the maṇḍala-cakra of the guru, the heroes (vīra), the heroines (vīreśvarī), and the maṇḍala; abiding by way of the essential nature of initiating the disciples into the maṇḍala; then, abiding by way of the essential nature of bestowing the empowerment; abiding by way of the essential nature of the conduct of the mudrā and the offerings—this is the Blessed One abiding in the form of the chapter on the maṇḍala and empowerment. Then, abiding by way of the essential nature of sporting in the abodes of the ḍākinīs; then, abiding by way of the essential nature of the extraction of the mantras (mantrapiṇḍa).

དེ་ནས་རིག་པའི་རྒྱལ་པོའི་ལས་རབ་འབྱམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་བརྒྱད་བསྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ གནས་པ་དང་། དེ་ནས་བརྡའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་འོང་བར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ གནས་པ་དང་། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དམ་ཚིག་གི་མིང་བརྗོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་གཅིག་ཏུ་ཙཱ་རུའི་སྟོན་མོའི་ ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། གཏོར་མ་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་བཏུ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེའི་ལས་རབ་འབྱམ་བསྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། སྔགས་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་བསམ་གཏན་གྱི་ ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་ཞལ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྐང་པ་དང་ལྷན་ཅིག་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་ མོའི་དབང་ཕྱུག་མའི་མིང་ནང་དུ་སོན་པ་མཐར་ཐུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་།

Then, there is abiding by way of the essential nature of the infinite activities of the King of Knowledge; abiding by way of the essential nature of accomplishing the eight mundane accomplishments; then, abiding by way of the essential nature of symbolic gestures; abiding by way of the essential nature of the characteristics of the action mudrā; then, abiding by way of the essential nature of their correct speech, going, and coming; abiding by way of the essential nature of the characteristics of the ḍākinīs; then, abiding by way of the essential nature of the mudrās and the responses to the mudrās; abiding by way of the essential nature of uttering the names of the samayas; abiding by way of the essential nature of the eight great mundane and supramundane samayas; then, abiding by way of the essential nature of the singular feast of caru; abiding by way of the essential nature of offering the torma; then, abiding by way of the essential nature of extracting the mantra of the King Sumbharāja; abiding by way of the essential nature of accomplishing his infinite activities; abiding by way of the essential nature of mantra, the reflected image, and concentration; then, abiding by way of the essential nature of meditating on the suchness of non-conceptuality; abiding by way of the essential nature of the supramundane homa; then, abiding by way of the essential nature of reciting the mantras of the heroes and heroines, including the names of the Īśvarīs, together with the mantra lines of the four faces and so forth, culminating in the recitation of the mantras of the vajra and so forth.

གནས་ལ་སོགས་པ་ས་བཅུ་དང་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པར་དགོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། ལྷ་མོ་རྣམས་ས་སྤྱོད་དང་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་གཟུགས་ ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། རིགས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་རྩ་མཆོད་པའི་འཁོར་ལོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐིམ་པ་དང་དབང་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་སྤྲུལ་པ་དང་ ལོངས་སྤྱོད་དང་ཆོས་དང་དག་པའི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའོ་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའོ། ། འདིས་ཀྱང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་པ། དེ་ནས་འདི་ལས་གསང་བ་བཤད། ། མདོར་བསྡུས་པ་ལས་རྒྱས་པར་མིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། གལ་ཏེ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བཞུགས་པའི་གནས་ ངེས་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་རྒྱུད་འདིར་དེ་ནས་འདི་ལས་གསང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བཞུགས་པའི་གནས་ངེས་པར་བསྟན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུང་བར་འགྱུར།

It abides by way of the essential nature of the ten grounds and twenty-four sites, such as the [four] abodes and so forth; it abides by way of the essential nature of the arrangement at the crown and so forth; it abides by way of the essential nature of the purification of the thirty-seven factors conducive to awakening; it abides by way of the essential nature of the purification of the twenty-four elements, such as Khaṇḍakapālin and the rest; it abides by way of the essential nature of the complete transformation of the forms of the goddesses who move on the earth and move in the sky; it abides by way of the essential nature of the enjoyment, dissolution, and mastery of the wheel of offerings of the channels of the thirty-seven families; it abides by way of the essential nature of the thorough turning of the wheel of Dharma; it abides by way of the essential nature of the nirmāṇakāya, saṃbhogakāya, dharmakāya, and śuddhakāya; and it abides by way of the essential nature of the indivisibility of emptiness and compassion. Thus, it abides by way of the essential nature of the tantra of the Blessed One, the glorious Heruka. By this, the identity of the speaker and the subject matter, Vajravārāhī, is made clearly manifest. This is indicated by such passages as: "Then, from this, the secret is explained; not in brief, but in detail." If one asks: "Is it not the case that in all the kings of tantras, the place of residence is definitively indicated by the words 'Thus have I heard' and so forth? How is it that in this tantra, the Blessed One speaks of the place of residence being definitively indicated by the words 'Then, from this, the secret' and so forth?"

འདུས་པ་དང་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་ རྒྱུད་དུ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་རྒྱུད་བདེན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཚིག་འབྲུ་ལ་རབ་ཏུ་རྟོན་པ་འགའ་ཞིག་གི་བསམ་པ་འབྱུང་བར་ འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཚིག་འབྲུ་ལ་རབ་ཏུ་རྟོན་པ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ཞིག་སྨྲ་ བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞན་དུ་རྟོན་པ་བཞིས་གསུངས་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། དོན་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་ཚིག་འབྲུ་ལ་རྟོན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རྟོན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ངེས་པའི་དོན་ལ་རྟོན་ པར་བྱའི་དྲང་བའི་དོན་ལ་རྟོན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་གང་ཟག་ལ་རྟོན་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་འདིའི་ཕྱིར། ཚིག་འབྲུ་ལ་རབ་ཏུ་རྟོན་པ་ནི་ཐེག་པ་གང་དུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མ་གསུངས་སོ། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཚོགས་པ་ ནི་མིང་ཙམ་སྟེ། མིང་ཅན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། འདིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་གཅིག་ལ་ཡང་མིང་དུ་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མིང་གཅིག་གཙོ་བོ་འམ།

In the Yoga and Yoginī tantras, such as the Guhyasamāja and the Hevajra, the tantras spoken by the Blessed One are established as authentic by means of the opening phrase, "Thus have I heard," and so forth. Consequently, the thought may arise in some who rely exclusively on the literal words that this tantra was not correctly taught by the Blessed One. Therefore, it must be explained: in the future, those foolish beings who rely on the literal words and not the meaning might say that a king of tantras lacking the phrase "Thus have I heard" and so forth was not spoken by the Blessed One. This is not the case, because the Blessed One has elsewhere taught the four reliances. They are as follows: one should rely on the meaning, not on the literal words; one should rely on wisdom, not on consciousness; one should rely on the definitive meaning, not on the provisional meaning; and one should rely on the Dharma, not on the person. Because of these words of the Blessed One, the Blessed One has not taught in any vehicle that one should rely on the literal words. The collection of vowels and consonants is a mere name, which serves to make known the phenomena of both existence and non-existence. In this context, even a single phenomenon, whether existent or non-existent, may have many names. Among those, one name is primary or—

གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཅིག་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བུད་མེད་དང་མི་མོ་དང་ན་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནུ་མ་དང་སྐྲར་ལྡན་པའི་དངོས་པོའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་ནམ་མཁའི་པདྨ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་ པོ་མེད་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་མིང་དང་མིང་ཅན་དུ་འབྲེལ་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཨ་ཡིག་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་བདུན་པའི་མཐའ་ཅན་ཨེ་ཡིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཨེ་ཞེས་པའི་མིང་གིས་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ནམ་མཁའི་ཁམས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། མཁའ་དབྱིངས་བེམས་མིན་དང་བ་དང་། ། གོ་འབྱེད་(ངབ་,རབ་)ཏུ་གསལ་བ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གནས་དང་གཞི། ། ཀུན་གྱི་དབྱིངས་དང་ ཡིད་འོང་བར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ། གསང་ཆེན་མཆོག་ཏུ་དགྱེས་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ན་རྟག་བཞུགས། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་མིང་སྣ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གནས་བསྟན་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པར། འདི་སྐད་བདག་ གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་རྣམས་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་ཡང་མིང་དུ་མ་སྟེ། ཨེ་དང་བྷ་ག་པདྨ་དང་། ། བདེ་བའི་གནས་སུ་བདེ་བ་ཅན། ། སེང་གེའི་ཁྲི་ དང་དམིགས་པ་མེད། །

It does not become something secondary, because it realizes the single nature of both existence and non-existence. This is because women, maidens, young girls, and so forth, thoroughly realize the phenomena of existence characterized by breasts and hair, and likewise, [the term] "sky-flower," "sky-lotus," and so forth, thoroughly realize the phenomena of non-existence. In this way, yogis should realize the connection between the name and the named in all cases. Here, the letter A, which realizes emptiness, becomes the letter E at the end of the seventh [vowel]. Therefore, by the name E, the space-element, the basis of all aspects, should be apprehended. Likewise, in the Vajrapañjara of the ḍākinīs, the Blessed One said: "The space-expanse is non-material, pure, Open, and utterly luminous; The abode and basis of the variegated vajra, The expanse of all, and delightful." And so forth, up to: "In the supreme, great secret joy, He dwells eternally as the self of all." Thus, it is taught that the abode is indicated by various distinct names. Similarly, in the Śrī-guhyasamāja and other texts: "At one time, I heard this: the Blessed One dwelt in the bhagas of the Vajra Consorts, the heart-essence of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas." Regarding this, there are also many names: "E, bhaga, lotus, The abode of bliss, Sukhāvatī, The lion throne, and the non-apprehending."

དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། ཞེས་པ་རྟེན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བརྟེན་པ་ནི། ། བཾ་དང་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་མཆོག་སྟེར། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་འགྱུར་བ་མེད། ། བདེ་དང་ཞི་བ་དགེ་བ་དང་། ། དབང་ཕྱུག་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་མཆོག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་མིང་ རྣམས་ཀྱིས། ། བརྟེན་པ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པར། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ། ། ཞེས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་རྟེན། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་བརྟགས། ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་གང་། ། དེ་ནི་བརྟེན་ པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་གཞན་དུ་གསུངས་པ། ། ཨེ་ཡིག་ཆ་བྱད་བཟང་པོ་གང་། ། དབུས་སུ་བཾ་ཡིག་གིས་བརྒྱན་པ། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་གཞི། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག། ཅེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། ཐོག་མཐའ་མེད་ཅིང་ཞི་བ་སྟེ། ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཟད་པའི་གཙོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་དྲན་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་གཞན་དུ་མར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་གང་ལ་འདི་ སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་རྒྱུད་ཡིན་ལ། གང་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདིར་ལོག་པའི་ཐོས་པས་མངོན་པར་ཁེངས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་མ་མཐོང་ བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐྱོན་བཟུང་བ་ལས་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །

"Suchness and the Perfection [of Wisdom]" refers to the support. Likewise, the supported is proclaimed by many names such as: "The syllable Bāṃ and the Vajra, the bestower of the supreme speech; the coemergent joy, the unchanging, bliss, peace, virtue, the sovereign, the omnipresent supreme," and so forth. In the Bhagavān-nāmasaṃgīti, it is said: "The wisdom body is without cause," and: "The support is the Perfection of Wisdom; it is designated as the nature of all aspects. That compassion which is without apprehension is proclaimed as the supported." Furthermore, it is stated in another tantra: "The syllable E, the excellent form, adorned in the center by the syllable Bāṃ, the foundation of all bliss, the jewel casket of the Buddhas." Likewise: "Without beginning or end, peaceful, the lord who exhausts both existence and non-existence, the inseparability of emptiness and compassion—this is what is remembered as bodhicitta." Thus, the Blessed One taught this yoga, which is the nature of wisdom and method, in many other tantras. Therefore, those Buddhists should not claim that only those tantras which contain the phrase "Thus have I heard" and so forth were spoken by the Blessed One, while those that do not were not. For those who are filled with pride due to false learning will seize upon the faults of the Dharma—things they have not seen in the system of Mantra—and thereby incur a root downfall.

རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པས་ཐོས་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་མནར་མེད་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་འདིར་དེ་ནས་འདི་ལ་གསང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་བསྟན་པ་ལ་ འགལ་བ་མེད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པར་གསུངས་པ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཅིག་གྱུར་པ། ། རྒྱུད་གང་ལ་ནི་རབ་བསྟན་ཞིང་། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། རྒྱུད་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྔགས་བཟླས་དེ་བཞིན་ཆོ་ག་དང་། ། རྣམ་རྟོག་སྒོམ་པ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དོན་དམ་བདེན་པས་གསུངས་པ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། ཀུན་རྟོག་ཐམས་ ཅད་སྤངས་པ་ཡི། ། སྒོམ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། ། ཞེས་པ་རྒྱུད་སོ་སོར་བཞག་པའི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི། དེ་ནས་འདི་ལས་གསང་བ་བཤད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུད་ལ་གསུངས་པའི་དྲང་བའི་དོན་དང་ངེས་པའི་དོན་གྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་འདི་ ལས་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་མ་ཆད་པར་མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་བོས་པར་གྱུར་པ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ། ། རྣལ་འབྱོར་ ཉིད་དང་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་དུ་བཤད་པ་ཉོན། །

Those who possess the pride of learning due to root downfalls and the like will go to the Avīci hell. Therefore, there is no contradiction in the teaching of this tantra in this [text] beginning with the words "Then, here is the secret," and so forth, because it brings about the thorough realization of the dharmas of wisdom and method, which are the nature of emptiness and compassion. Regarding this, it is said in the Abhidhānottara: "In whatever tantra emptiness and compassion are taught as a single unity, and which accomplishes the Protector of the World—that tantra was taught by the Buddha. For the sake of accomplishing worldly siddhis through the worldly conventional truth, mantra recitation, rituals, and the meditation on conceptualizations were taught. That which was taught through the ultimate truth, for the sake of thoroughly accomplishing the wisdom body, is the meditation taught by the Tathāgata, which abandons all conceptualization." This is the certainty of the classification of the individual tantras. Now, the distinction between the provisional and definitive meanings taught in the tantra should be made by means of the passage beginning with "Then, from this, the secret is explained." In that context, "from this" refers to the uninterrupted sequence from the absorption of Vajrabhairava into the absorption of the Cakrasaṃvara ḍākinī wheel. In the Abhidhānottara, the Blessed One, the glorious Heruka, called out to Vajravārāhī: "O Vajravārāhī, listen to the explanation of the wisdom tantra through yoga and ritual."

ཞེས་པ་གང་ཞིག་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པར་ཧེ་རུ་ཀར་བརྗོད་པ་གསང་བ་དེ་ཉིད་ངས་ཁྱོད་ལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། མདོར་བསྡུས་པ་ལས་རྒྱས་པར་མིན། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ བསྟན་པར་མཛད་ཅེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། འདིར་སྙིགས་མ་ལྔའི་དུས་ན་འཛམ་བུ་གླིང་པའི་མི་རྣམས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཚེ་ཐུང་ཞིང་ཤེས་རབ་དམན་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་འཇུག་ པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དགེ་སློང་རྣམས་མི་དགེ་བ་བཅུ་བྱེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁྱིམ་ན་གནས་པ་རྣམས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་རྫས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། མཁས་པ་རྣམས་མ་ཐོས་པའི་རྒྱུད་འཆད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། མཁས་པའི་མངོན་ པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་རྒྱུད་ལ་དཀའ་འགྲེལ་དང་འགྲེལ་བཤད་བྱེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྟན་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་པ་རྨོངས་པ་དེ་རྣམས་བླུན་པའི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་སུན་འབྱིན་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། སློབ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་བླ་མ་དམ་པའི་སྐྱོན་ཚོལ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། བླ་མ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་བཟའ་བ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྣམས་ ལ་བསྟོད་པ་དང་མཆོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །

Thus, I shall explain to you that very secret which is called Heruka in the Abhidhānottara-tantra in one hundred thousand verses, but in a condensed form rather than an extensive one. Why did the Blessed One teach the Abridged Tantra from the Root Tantra? The Blessed One said: "In this age of the five degenerations, the people of Jambudvīpa, and especially those in the Noble Land, will have short lifespans and inferior insight. Those who are Vajra Masters will fall into the root downfalls. Monks will engage in the ten non-virtuous actions. Householders will come to consume the property of the Three Jewels. Scholars will teach tantras that they have not heard. Out of the pride of learning, scholars will compose commentaries and sub-commentaries on the tantras. By teaching the meaning of the tantras in a perverted way, they will go to hell. Those deluded Buddhists, through their own foolish faith, will pay honor to householders who act as masters. They will disparage those who uphold the banner of omniscience. Disciples will seek out the faults of the sublime gurus. They will offer praise and offerings to those who are not sublime gurus, but who are merely companions in eating."

བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ་བར་གསུངས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་བཞིན་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆོས་སྟོན་པ་པོ་རྣམས་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་ལོངས་ སྤྱོད་པ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། བུད་མེད་ཀྱི་འགྲོ་བ་རྣམས་འདོད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྐམ་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལས་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་མང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མ་དམ་པ་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་བཤད་དང་རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་གཞན་དུ་གསུངས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར། མདོར་བསྡུས་པ་ལས་རྒྱས་པར་མིན། ། གསང་བ་བདག་ གིས་བཤད་པར་བྱ། ། གསང་བ་ཞེས་པ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་བྷ་ག་ལ་བརྗོད་དོ། ། ངེས་པའི་དོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་དག་སྦྱོར། ། ཞེས་པ་ལ་ཤྲཱི་ཞེས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། ། ཧེ་ཞེས་པས་རྒྱུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་ རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྤངས་པའོ། ། རུ་ཞེས་པ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའོ། ། ཀ་ཞེས་པ་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་སྤངས་པ་སྟེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཡང་དག་སྦྱོར་ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ངས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །

It will come to pass that those who are instructed to please the guru will fail to act in accordance with the Buddha’s word. Teachers of the Dharma will come to engage extensively in the ten non-virtuous actions. Practitioners will develop attachment to the enjoyment of external food and drink. Female beings will develop an extreme craving for sensual desire. For this reason, the Blessed One taught the Condensed Tantra, which summarizes all the Root Tantras. Furthermore, because the Vajra Verses are so numerous, those wise ones who seek liberation should understand them by relying on a sublime guru and by consulting the commentaries and tantras composed by the Bodhisattvas, as they are explained in other tantras. Therefore: "In brief, not in detail, I, the Secret One, shall explain the Secret." Regarding the term "Secret" (guhya): in the provisional sense, it refers to the bhaga of the action mudrā (karmamudrā). In the definitive sense, it is the perfection of wisdom (prajñāpāramitā), which is emptiness (śūnyatā). Regarding "The Glorious Heruka in Perfect Union" (Śrī Herukasaṃyoga): the syllable Śrī refers to innate joy (sahajānanda). The syllable He refers to the abandonment of the causal action mudrā and the wisdom mudrā (jñānamudrā). The syllable Ru refers to being free from the characteristics of form. The syllable Ka refers to the abandonment of the functions of the eyes and so forth; it is the characteristic of non-referential compassion. "His perfect union" (saṃyoga) refers to the oneness with emptiness; it is the indivisibility of emptiness and compassion, which I shall explain.

དྲང་བའི་དོན་གྱིས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་སྐྱེས་པའི་དབང་པོའོ། ། དེའི་ཡང་དག་སྦྱོར་བ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་བྷ་ག་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དེ། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ ཚོགས་ཀྱི་དོན་དང་། སེམས་ཡུལ་གཞན་ལས་ཡོངས་སུ་དགྲོལ་བའི་དོན་དུ་ངས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ལས་ཀྱི་ཚིག་དང་བདག་གིས་བཤད་པ་བྱེད་པ་པོ་ལ་པ་ར་སྨཻའི་ཚིག་ཏུ་ཐམས་ཅད་རིག་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་དུ་དྲང་བའི་ དོན་གྱིས་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་ནི་ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་སྔགས་དང་ལས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་འགྱུར་རོ། ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་སྔར་བརྗོད་པའི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པའོ། ། ངེས་པའི་དོན་གྱིས་འདོད་པ་ཀུན་གྱི་ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ། སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་སྐོར་བར་བྱེད་པའོ། ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་ རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། བླ་མ་ལས་ཀྱང་བླ་མ་སྟེ། ། ཞེས་པ་བླ་ན་མེད་པ་འདོད་པའི་དོན་ཏེ་མིའི་ཡུལ་གྱི་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱི་བླ་མ། འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་བདེ་བ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ཡང་དག་པར་ ལྡན་པའི་དངོས་གྲུབ་པོ། །

According to the provisional meaning, Śrī Heruka is the male organ. His perfect union is his being together with the bhaga of the woman. I shall explain this for the sake of the accumulation of merit of childish beings who desire the bliss of the two organs, and for the sake of completely liberating the mind from other objects. Regarding the phrase "accomplishing all desired aims," one should understand that the verb is in the active voice and the agent is in the parasmaipada (active) voice. Here, according to the provisional meaning, "all desired aims" refers to the mastery of the eight worldly qualities, such as the subtle and so forth, which are attained through the yoga of the mantra, action, and wisdom mudrās. The means of accomplishing that is the previously mentioned "insight-wisdom" (prajñājñāna). According to the definitive meaning, "all desired aims" is Vajrasattva, the perfectly awakened Buddha. Its aim is omniscience itself, which turns the wheel of Dharma, such as the ten powers and the four fearlessnesses. The means of accomplishing that is the yoga of the indivisibility of emptiness and compassion, which I shall explain. Regarding the phrase "the guru even greater than the guru," this refers to the unsurpassed desired aim, the guru of the pleasures of the human realm, and the accomplishment endowed with the eight qualities of mastery, such as the pleasures of the desire, form, and formless realms.

དེ་ལས་ཀྱང་བླ་མར་གྱུར་པ་ནི་མཆོག་གི་བླ་མ་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བདེ་བ་དབང་ཕྱུག་གི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོན་པ་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སོན་པ་ནི་བླ་མ་ལས་ཀྱང་བླ་མ་སྟེ་ཞེས་པའོ། ། མཁའ་ འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་པ་ནི་འདིར་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། ནང་དུ་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པོ་རྣམས་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་དང་། ཁྭ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བདག་གི་གདན་ལ་སོགས་པའི་མིང་གིས་གསུངས་པ་ལྷག་མ་ཟ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་རི་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་གནས་ལ་སོགས་པ་དང་། སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་བསྟན་པ་ནི་བརྟེན་པའི་ཆོས་ རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་འདི་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཚོགས་པ་ནི་དྲ་བའོ། ། དེའི་སྡོམ་པ་ནི་གཅིག་ཉིད་དེ། བདག་གི་གདན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ལྷན་ཅིག་འདུས་པ་ནི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་པའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་དཔའ་བོ་རྣམས་དང་ བཅས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་དང་བཅས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཧེ་རུ་ཀ་དང་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འདུས་པ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྡོམ་པའོ། ། འདིར་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ ལྷན་ཅིག་ཕོ་ཉ་མོ་བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་།

Even more than that, the one who has become the Guru is the Supreme Guru. He is perfectly endowed with all the qualities of the Lord of Bliss, the Omniscient One; the teacher of all phenomena, who has reached the state of all aspects in every way—he is the Guru of Gurus. Regarding the phrase "the binding of the network of ḍākinīs," here, in the provisional sense, the ḍākinīs are Vajraḍākinī and the others. Internally, they are the thirty-six channels, the wheels of wisdom, mind, speech, and body, and those residing in the eight gates such as the crow and so forth. These are also taught by the names of "my seat" and so on, up to the charnel grounds. Externally, they abide in the eight directions of Mount Meru according to the sequence to be explained; and the definitive teaching on the crown and so forth should be understood as the support for the supported phenomena. The "network" is the assembly of the wheels of these ḍākinīs. Their "binding" is their unity. Their gathering together with Heruka upon "my seat" and so forth is what is meant by "the binding of the network of ḍākinīs." Heruka, together with the heroes, consists of twenty-five in nature; together with Vajravārāhī and the sovereign heroines, he consists of thirty-seven in nature. The binding of the ḍākinīs is their gathering together with these Herukas and the twenty-four heroes. Here, the binding of the twelve female messengers together with Heruka, and—

དཔའ་བོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཕོ་ཉ་མོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་སྡོམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། སྔགས་ཀྱི་ས་བོན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རྒྱུད་རྣམས། ཀ་ཡིག་ ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་རེ་རེས་དབྱངས་ཀྱི་ཚོགས་དང་བཅས་པས་གཙོ་བོ་མ་གཏོགས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་བདག་ཉིད་དང་། གཙོ་བོ་དང་བཅས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཀ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་པོར་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཟེའུ་འབྲུ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཧཱུཾ་ཡིག་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿམཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཀ་ཀཱ་ཀཾ་ཀཿ དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ཡོན་ཏན་གྱི་དབྱེ་བས་ཀ་ཀཱ་ཀཾ་ཀཿ མཚམས་སུ་ཧ་ཧཱ་ཧཾ་ཧཿ ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ ཀི་ཀྼྀ་ཀུ་ཀླྀ། མཚམས་རྣམས་སུ་ཀཱི་ཀྼྀ་ཀཱུ་ཀླཱྀ། ཞེས་པའོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་འཕེལ་བའི་དབྱེ་བས་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ཀེ་ཀར་ཀོ་ཀལ། མཚམས་རྣམས་སུ་ཀཻ་ཀཱར་ཀཽ་ཀཱལ་ཞེས་པའོ། ། སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡ་ཎར་བསྒྱུར་བའི་དབྱེ་བས་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། ཀྻ་ཀྼ་ཀྺ་ཀླ། མཚམས་རྣམས་སུ་ཀྻཱ་ཀྼཱ་ཀྺཱ་ཀླཱ་ཞེས་པ་སྟེ། རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་སའི་ཆོས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་གསལ་བྱེད་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྟོང་པའི་ཆོས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།

This is the commitment of the twenty-four female messengers together with the heroes. Likewise, it should be expressed through the yoga of the vowels and consonants and the seed-syllables of the mantra. In that regard, first, the tantras of the thirty-six yoginīs: by means of each letter beginning with ka, together with the collection of vowels, they become the nature of the thirty-six deities of the maṇḍala, excluding the principal deity, and the nature of the thirty-seven including the principal deity. In that regard, first, the Kavajra-tantra shall be explained. At the heart, upon the pericarp of the wisdom wheel (jñānacakra), is the syllable hūṃ, the nature of the five emptinesses. On the petals of the cardinal directions are a, ā, aṃ, aḥ; on the petals of the intermediate directions are ka, kā, kaṃ, kaḥ. In the directions of the charnel grounds, by the division of qualities, are ka, kā, kaṃ, kaḥ; in the intermediate directions are ha, hā, haṃ, haḥ. On the mind wheel (cittacakra), in the cardinal directions are ki, kṛ, ku, klṛ; in the intermediate directions are kī, kṝ, kū, klū. On the speech wheel (vākcakra), by the division of qualities and increase, in the cardinal directions are ke, kar, ko, kal; in the intermediate directions are kai, kār, kau, kāl. On the body wheel (kāyacakraka), by the division of yaṇ-substitution, in the cardinal directions are kya, kṛ, kya, kla; in the intermediate directions are kyā, kṝ, kyā, klā. Thus, the three wheels of consonants expressed by the phenomena of wind, fire, water, and earth become the nature of twenty-four. The wisdom wheel expressed by the phenomenon of emptiness and the eight charnel grounds become the nature of twelve.

དེས་ན་ གང་ཞིག་སྟོང་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དེ་རྣམས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་སྐུ་དང་ལྷན་ཅིག་སྡོམ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་བཅུ་གཉིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་འཁྱུད་པའོ། ། དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འཁྱུད་ པའོ་ཞེས་པ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མའི་དྲ་བ་སྡོམ་པའོ། ། ཀ་ཡིག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཁ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། ས་ཝ་ཥ་ཤ་རྐ། ལ་ཝ་ར་ཡ། ཧ་ཀྵཿཞེས་པ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་ གཙོ་མོ་རྣམས་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་གཙོ་བོ་ཡང་སྟེ། ས་བོན་གཅིག་གིས་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་བོན་ཐ་དད་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་རིགས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་ བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར། རིགས་གསུམ་དང་ནི་རིགས་ལྔ་ཉིད། ། རང་བཞིན་གཅིག་དང་རིགས་བརྒྱའོ། ། ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ལས། རིགས་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་རྣལ་འབྱོར་པས་དོན་ལ་རྟོན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ ངེས་པའོ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའོ། །

Therefore: Those ḍākinīs who possess the nature of emptiness are bound together with the body of non-apprehending compassion; these are the twelve eyes of the Blessed One, embracing Vajravārāhī. The sovereign ḍākinīs are embraced by the twenty-four heroes. This is the "binding of the ḍākinī network" according to the provisional meaning. Just as it is with the letter ka, so it is with kha, vajra, and the others. They are as follows: ka kha ga gha ṅa, ca cha ja jha ña, ṭa ṭha ḍa ḍha ṇa, pa pha ba bha ma, ta tha da dha na, sa va ṣa śa rka, la va ra ya, ha kṣaḥ. These are the principal female deities of the thirty-six yoginī tantras, and also the principal male deities of the thirty-six yoga tantras. Through a single seed-syllable, the maṇḍala is perfected. Through thirty-six distinct seed-syllables, there arise distinct maṇḍalas belonging to the families of the tantras. It is not the case that these should be understood as a single family. Why? Because the Blessed One has said: "The three families and the five families, the single nature and the hundred families." Based on the yogi’s reliance on the meaning, the tantras whose nature is the variety of families should be understood. This is the certainty of the Tathāgata. Thus, for the sake of accomplishing worldly siddhis, the binding of the ḍākinī wheel is taught as worldly convention.

ངེས་པའི་དོན་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་ཞེས་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ པ་ནི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་སྡོམ་པ་སྟེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ནི་ཟླ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ཟླ་བའི་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲིབ་ པ་མེད་པ། ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྡོམ་པ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་སྟེ། བདག་གིས་བཤད་ཅེས་བྱ་བའི་ངེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་རིམ་པས། གསང་ཆེན་མཆོག་ཏུ་དགྱེས་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ན་རྟག་བཞུགས། ། སེམས་དཔའ་ཕོ་ཉ་ཀུན་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་འདིར་སྔར་གསུངས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ན་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ན་བཞུགས་ཞེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་ པའི་ཆོས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་དཔའ་ཕོ་ཉ་ཀུན་རང་བཞིན། ། ཞེས་པ་ཕོ་ཉ་མོ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་ཌཻ་ཞེས་པ་ཁམས་བཀླགས་པ་ལས་ ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་ཡིན་གྱིས། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ན་གནས་པ་གྲོང་གི་ལྷ་མོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །

In the definitive sense, the "Cakrasaṃvara of the Ḍākinīs" refers to the thirty-seven factors conducive to awakening, which are the ḍākinīs. Their assembly is the "cakra," which has the nature of emptiness, the defining characteristic of the dharmakāya. This is the union, or oneness, with the svabhāvakāya, which has the nature of non-referential compassion. In this context, compassion is the moon, the bodhicitta, characterized by the twenty-five lunar digits of unobscured great bliss. Its union with the twelve suns, which have the nature of emptiness, is the "Cakrasaṃvara of the Ḍākinīs"; this is the certainty of what I have explained. According to the sequence thus spoken: "In the supreme, most joyful Great Secret, He dwells eternally as the self of all. The nature of all male and female messengers, Vajrasattva, the supreme bliss." Here, the previously mentioned expanse of emptiness dwells eternally at all times—past, future, and present—as the self of all phenomena. This is because it is free from the phenomena of birth and destruction. Regarding the phrase "the nature of all male and female messengers," the female messengers are the ḍākinīs. Having abandoned the obscurations of the aggregates, elements, and sense bases, they are equal to space. From the etymology of the root ḍai, meaning "to go," they are those who move through space; they are not the village goddesses who dwell in the sacred sites and secondary sites and cause harm to sentient beings.

དེ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཏེ་ཕོ་ཉ་ཀུན་རང་ བཞིན་ཞེས་པའོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་བཞི་པ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། ཆོས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ སྐུ་འདི་དག་གཅིག་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་རབ་བོ། ། སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ཐབས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀའི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔར་མངོན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་པ་འདིར་རང་བྱུང་ནི་ཚངས་པའོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། ཚངས་པ་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་པའི་གསུང་ལ་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ འདི་ལྟ་སྟེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེ། ། འོད་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་བར་བྱེད། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལམ་མེ་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ཆེ། ། ཞེས་པའི་ མཐར་ཐུག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །

These [deities] having become the nature of the thirty-seven factors conducive to awakening is their "nature," meaning that all messengers are of that nature. "Sattva" is the dharmakāya, characterized by the three realms. "Vajrasattva, the supreme bliss" refers to the fourth, the sahajakāya; the meaning is the supreme bliss of unchanging bliss. These two, the dharmakāya and the sahajakāya, being one, are to be called Vajrasattva. "Vajra" is the dharmakāya, emptiness, and insight. "Sattva" is the sahajakāya, compassion, and method. Thus, the perfect union of Heruka, whose identity is insight and method, is to be expressed as Vajrasattva. Regarding the statement, "This is the self-arisen Blessed One, the binding of the ḍākinī network," here "self-arisen" is Brahmā. Furthermore, that is the Body-Vajra Vairocana, as should be understood from other tantras through the statement: "Brahmā is the holder of the Body-Vajra." Moreover, it is as the Blessed One said in the Māyājāla: "Self-arisen, born from space, the great fire of insight-wisdom, the great light that illuminates, the brilliant radiance of wisdom," and so forth, up to the verse ending: "The great vajra hook and noose." This is how it should be understood.

རང་བྱུང་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་པ་མཁའ་འགྲོ་མའི་དྲ་བ་སྡོམ་པའི་ངེས་པའོ། ། སྒྲ་ཡི་ཚུལ་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། ། ཞེས་པ་འདི་ ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ཆོས་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྒྲའི་ཚུལ་ཅན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྐད་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ནཱ་དའི་རང་ བཞིན་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐད་དོ། ། འདི་གང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས་དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཆོས་ཀྱི་དུང་སྟེ་སྒྲ་ཆེན་ལྡན། ། ཆོས་ ཀྱི་གཎྜཱི་སྒྲ་བོ་ཆེ། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་པོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཆོས་ཀྱི་རྔ་བོ་ཆེ། ། ཞེས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རྙེད་པར་དཀའ། ། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་པ་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཐོ་རིས་དང་ས་སྟེངས་དང་ས་འོག་རྣམས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ། བསོད་ནམས་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྙེད་པར་དཀའ་བའོ། ། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཞེས་པ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་ པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་སྟེ།

"Self-arisen is Vairocana, the nirmāṇakāya endowed with the excellence of all aspects"—this is the certainty of the Ḍākinījālasaṃvara. "Transcending the manner of sound, it is the sphere of activity for those who practice the samaya." In order to unify the sahajakāya, dharmakāya, and nirmāṇakāya as one, the saṃbhogakāya is of the nature of sound; it is the characteristic of the indestructible language of the Omniscient One. Its nature is the mantra-body, which is the nature of the mantra-deity of the indestructible nature, the nāda that has become the sphere of activity for those who practice the samaya. As for the sphere of activity and realization through which this is understood, that practice of the samaya shall be explained as it follows. Likewise, the Blessed One said: "The conch of Dharma, possessing great sound; the ghaṇṭā of Dharma, the great sound; the non-abiding one who has passed beyond sorrow; the great drum of Dharma in the ten directions." "Difficult to find in the three worlds, perfectly abiding in the beginning, middle, and end." This wisdom is the identity of the sahajakāya, dharmakāya, saṃbhogakāya, and nirmāṇakāya. Wisdom, mind, speech, and body having become merged into one, it perfectly abides in all phenomena throughout the three worlds—the higher realms, the earth, and the subterranean regions—and is difficult for those of inferior merit to find. "In the beginning, middle, and end" means it perfectly abides in the times of the past, future, and present.

ཐོག་མ་དབུས་མཐར་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་པའོ། ། བསྲུབ་ཅིང་བསྲུབས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། སྔགས་བཟླས་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ལྡན། ། ཞེས་པ་འདིར་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་གཉིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་བསྲུབ་ ཅིང་བསྲུབས་པའི་སྦྱོར་བས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་སྔར་བཤད་པའོ། ། ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་གྲུབ་སྟེ། སྔགས་བཟླས་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བསམ་གཏན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ནི་སྔར་བརྗོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཀྱང་གི་སྒྲ་ལས་ཆོ་གའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་སྟེ། རྒྱུད་དུ་ངེས་པར་གསུངས་པ་ཞེས་པ་གང་ཞིག་ མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པར་གསུངས་པའོ། ། དེ་བདག་གིས་ད་ནི་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་བསྟན་པར་བྱ་ཡིས། སྙིང་པོ་ལས་སྙིང་པོ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ཉོན་ཅིག་ཅེས་པ་སྟོན་པ་པོ་དང་གསོལ་བ་འདེབས་པ་པོའི་འབྲེལ་པ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་ པ་དང་བཅས་པའི་འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་གྱིས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པ་ཞེས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རིགས་ལྡན་མའི་མཆོད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་མཆོག་གི་དབུགས་འབྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་དབུ་མ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཨཱ་ ལི་ཀཱ་ལི་དག་གི་དབུས་སུ་མེ་རི་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་འབབ་པའོ། །

"Abiding perfectly in the beginning, middle, and end," it is said. Regarding the phrase, "From the practice of churning and being churned, endowed with mantra recitation, concentration, and so forth," here that very wisdom is the yoga of practitioners through the practice of churning and being churned by the union of the two organs, as previously explained. Ritual wisdom is the mundane ritual wisdom of accomplishment, achieved through mantra recitation and the concentration on the maṇḍala wheel. By the word "and so forth," it is endowed with fire offerings and the like. That which is to be accomplished is wisdom itself; this is what is called "mundane ritual wisdom." Thus, yoga itself is of the nature of emptiness and compassion as previously described. From the word "also," ritual wisdom is also included. That which is "definitively taught in the tantra" is what was spoken in the Lakṣābhidhāna. I shall now teach that to Vajravārāhī in this condensed tantra. "Listen to the tantra of the supreme heart from the heart"—this indicates the relationship between the teacher and the requester, as well as the relationship between the subject matter and the expression. Having clarified the provisional and definitive meanings through this commentary, it is called "the certainty of the Blessed One." Now, the offering to the Kulinī will be described: "The breath of the supreme central channel," and so forth. Here, the central channel, the avadhūtī, flows like a mountain of fire in the midst of the āli and kāli.

དེའི་དབུགས་ནི་དྲུག་བརྒྱ་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རྣམས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཉིན་མཚན་གྱི་དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་འཕོ་བ་རྣམས་ལ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་ལྷག་པའི་དྲུག་བརྒྱའི་གྲངས་རྣམས་སོ། ། ལྷག་ མ་རྐང་པ་དང་བཅས་པའི་བརྒྱ་ཕྲག་དགུ་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུའི་གྲངས་ནི་དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་ལ་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་རབ་ཏུ་འབབ་པ་སྟེ། ལུག་ལ་སོགས་པ་མི་མཉམ་པའི་དུས་སྦྱོར་ལ་སོ་སོར་དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་བཅོ་བརྒྱད་ལ་ལ་ནཱ་ར་རབ་ཏུ་འབབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ གླང་ལ་སོགས་པ་མཉམ་པའི་དུས་སྦྱོར་ལ་སོ་སོར་ར་ས་ནཱ་ར་རབ་ཏུ་འབབ་པོ། ། དེ་དག་གི་དང་པོ་དང་ཐ་མའི་དབུགས་འཕོ་བ་སོ་སོའི་དུས་ལ་མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པའི་དུས་སྦྱོར་གྱི་དབུས་སུ་དབུ་མ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ལས་རྐང་པ་དང་བཅས་པ་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་གི་གྲངས་རྣམས་ཏེ། དམན་ པའི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་འཆི་བ་སྟེར་བ་རིགས་ལྡན་མའི་དུས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་འཆི་ལྟས་ཀྱིས་འཆི་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དུས་མེའི་རབ་ཏུ་རྒྱུ་བ་ལས་སོ། ། ལྷག་མ་རྐང་པ་དང་བཅས་པ་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་གིས་དམན་པའི་དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་བཅོ་བརྒྱད་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ ས་ནཱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་འབབ་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོར་འབབ་པ་དྲུག་ཅུ་ལྷག་པའི་སུམ་བརྒྱའི་གྲངས་ཏེ་རྐང་པ་དང་བཅས་པའི་དབུགས་བཅུ་གཅིག་གིས་དམན་པའོ། ། འདིར་ལ་ལ་ནཱ་ལས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་དང་། ར་ས་ནཱ་ནས་ས་ལ་སོགས་ པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་སྟེ་གཡོན་པ་དང་གཡས་པ་ལའོ། །

In the midst of twenty-one thousand six hundred breaths, during the transitions of the twelve zodiacal signs (lagna) throughout day and night, there are six hundred and seventy-five breaths. The remaining twenty thousand nine hundred and twenty-five breaths flow through the lalanā and rasanā during the twelve zodiacal signs; specifically, in the odd signs such as Aries, eighteen hundred breaths flow through the lalanā in each. Likewise, in the even signs such as Taurus, eighteen hundred breaths flow through the rasanā in each. At the time of the transition between the first and last breaths of these, in the middle of the even and odd zodiacal signs, there are fifty-six and a quarter breaths from the central avadhūtī. This is the nature of the death-omen that brings death to inferior beings through the emergence of the Kalkī time, arising from the movement of the fire of time. From the remaining fifty-six and a quarter breaths, eighteen hundred breaths flow through the five maṇḍalas of the lalanā and rasanā. In these, the flow of each individual maṇḍala consists of three hundred and sixty breaths, diminished by eleven and a quarter breaths. Here, the five maṇḍalas beginning with space flow through the lalanā, and the five maṇḍalas beginning with earth flow through the rasanā, on the left and right respectively.

འདིར་ལྟེ་བའི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་གྲངས་ཇི་ལྟ་བར་དབུས་དང་ཤར་དང་གཡས་དང་གཡོན་དང་ནུབ་ཏུ་སྟོང་པ་དང་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དང་། ལྟེ་བ་ལ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ དྲུག་གོ། ། སྟེང་དུ་སྣའི་བུ་ག་དག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དབུས་དང་སྟེང་དང་གཡས་དང་གཡོན་དང་འོག་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བས་གཡོན་ལ་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ་དང་གཡས་ལ་ས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དྲུག་པ་ནི་སྣའི་བུ་ག་དག་ལ་ཅིག་ཅར་གྱི་རྐང་པ་དང་བཅས་པའི་དབུགས་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་གི་ བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རྣམས་ཀྱི་གཡོན་པ་དང་གཡས་པར་རབ་ཏུ་འབབ་པའི་དབུགས་རྣམས་རྩ་ཀུན་དུ་རྒྱུ་བའི་སྟོབས་རྣམས་སམ་སྲོག་རྩོལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་དབུ་མ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པས་ཐུན་མོང་བའི་འཆི་ལྟས་ཀྱིས་འཆི་བ་བསླུ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དབུ་མ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མཆོག་སྟེ། སྲོག་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དམན་པ་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཇོམས་པར་བྱེད་པ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་སྟེར་བ། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དབང་བོ་དང་ཡུལ་གྱི་བདེ་བ་འཇིག་ པའི་རང་བཞིན་སྤངས་པ་མཆོག་གི་དབང་པོས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དབུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གྲངས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཛག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལས་སོ་སོར་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའི་དབུགས་ནི་མཆོག་སྟེ། དབུ་མ་ མཆོག་གི་དབུགས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས། དབུ་མ་མཆོག་གི་དབུགས་དང་ནི། །

Here, on the petals of the navel lotus, there are the maṇḍalas of space, wind, fire, water, and earth, respectively, in the center, the east, the right, the left, and the west; and at the center is the maṇḍala of the completely pure wisdom, making six. Above, in the nostrils, there are likewise six: in the center, the top, the right, the left, and the bottom, respectively, with space and so forth on the left, and earth and so forth on the right; the sixth is the nature of the fifty-six breaths together with the half-step in the nostrils. By the power of the channels flowing through the left and right, or by the power of prāṇāyāma, these breaths enter the central avadhūtī channel; thus, death is cheated by the common signs of death. Because they have entered the central channel through the power of yoga, it is supreme. It is the great life-force that destroys the inferior common [breaths], bestows supreme unchanging bliss, is the self-knowing wisdom of the yogi, and has abandoned the nature of the bliss of external senses and objects. It is to be realized by the supreme sense-faculty, and is of the nature of innate joy, corresponding to the number of the wheel of breaths, because great bliss is non-leaking. Among those, the breath of supreme unchanging bliss is supreme; it is the "supreme breath of the central channel." Then: "The supreme breath of the central channel and..."

དྲི་དང་ཆུ་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ལ་འདིར་དྲི་ཞེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་ཟླ་བའི་དབུགས་རབ་ཏུ་འབབ་པ་སྟེ། འོག་དང་སྟེང་དུ་ལ་ལ་ནཱའོ། ། ཆུ་ཞེས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་ཉི་མའི་དབུགས་རབ་ཏུ་ འབབ་པ་སྟེ། འོག་དང་སྟེང་དུ་ར་ས་ནཱའོ། ། དབུ་མ་ཞེས་པ་ཁུ་བ་དང་རྡུལ་དང་སྒྲ་གཅན་དང་དུས་ཀྱི་མེའི་དབུགས་རབ་ཏུ་འབབ་པ་སྟེ། འོག་དང་སྟེང་དུ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའོ། ། དབུ་མ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་དབུགས་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་འཆི་བ་སྟེར་བ་ཐུན་མོང་བའི་འཆི་ལྟས་ཀྱི་འཆི་བ་སླུ་ བར་བྱེད་པ་སྟེ། མཆོག་ནི་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར། དབུ་མ་མཆོག་གི་དབུགས་འབྱུང་བ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཉིད་འོག་དང་སྟེང་དུ་བཤང་གཅི་ཟླ་བ་ཉི་མའི་རྩ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཁུ་བ་དང་རྡུལ་དང་སྒྲ་གཅན་དང་དུས་ཀྱི་མེའི་རྩ་ རོ་མཉམ་དུ་གྱུར་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་བཞི་འཛིན་པ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་དབུ་མ་མཆོག་གི་དབུགས་དེས། དྲི་དང་ཆུ་དང་བཅས་པ་ཡིས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྤོངས་པས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དབུགས་ཆེན་པོས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པས་ཡུལ་དང་དབང་པོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ། ལྟེ་བར་གཏུམ་ མོ་འབར་བས་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བསྲེགས་ཏེ།

Regarding the phrase "with fragrance and water": here, "fragrance" refers to the downward and upward flow of the breath of Vairocana and the moon, which is the lalanā. "Water" refers to the downward and upward flow of the breath of Akṣobhya and the sun, which is the rasanā. The "central channel" refers to the downward and upward flow of the breath of the semen, the menses, Rāhu, and the fire of time, which is the avadhūtī. The unchanging breath of the central avadhūtī grants death to living beings; it is the common death-omen that deceives death. The "supreme" grants the accomplishment of Mahāmudrā, the supreme unchanging bliss. Therefore, it is said: "The supreme breath of the central channel." That very [channel] is endowed with the channels of feces, urine, moon, and sun below and above; it is the equal taste of the channels of semen, menses, Rāhu, and the fire of time. It holds the four drops of bodhicitta, and the body, speech, and mind have become of equal taste. It is called the "single-pointed vajra" above and below. Then, by that supreme breath of the central channel, "with fragrance and water," through the nature of innate joy, and by abandoning subject and object, the great breath of the Vajradhara—being free from the causes of the action seal (karmamudrā) and the wisdom seal (jñānamudrā)—becomes the cause of Mahāmudrā. Through the self-aware wisdom of the yogi, the objects and the senses become merged as one. By the blazing of the inner heat (caṇḍālī) at the navel, the aggregates, elements, and sense bases are incinerated.

དཔྲལ་བའི་ཟླ་བ་བཞུ་བའི་བདུད་རྩི་འཛག་པ་མེད་པ་སྟེང་དུ་འགྲོ་བ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ཡིས། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་དང་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་དང་བྲལ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་སྤངས་ པས་སྔགས་བཟླས་པ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་བླ་མའི་བཀའ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པས། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་སྙིང་རྗེ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དབྱེར་མེད་པས། དཔྲལ་བ་ནས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་མཐར་ཐུག་པ་བར་ མ་ཆད་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱིས་འཛག་པ་མེད་པའི་ཆགས་པ་ཆེན་པོས་དབུ་མ་མཆོག་གི་དབུགས་འབྱུང་བ་འདིས། རྟག་ཏུ་རིགས་ལྡན་མ་མཆོད་བྱ། ། ཞེས་པ་འདིར་རིགས་ལྡན་མ་ནི་དབུ་མ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ སྤངས་པ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་བདུད་ཀྱི་ཚོགས་ཟད་པར་བྱེད་པ་མོ། མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཚོགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་ཟད་པར་བྱེད་པ་མོ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕོ་བ་ལས་འཆི་བ་སྟེར་བ་མོའོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་ བ་ཙམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རིགས་ལྡན་མ་དང་པདྨ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

Through the coemergent body (sahajakāya) arising from the supreme unchanging state, in which the amṛta dripping from the melted moon at the forehead flows upward without leakage, one abandons the meditation on the maṇḍala-cakra because it is free from the letters of the vowels (āli), consonants (kāli), and the syllables hūṃ and phaṭ. Consequently, one stands outside the practices of mantra recitation, mudrās, consecrations, and the conduct of the guru’s instructions. By not abiding in either cyclic existence (saṃsāra) or nirvāṇa, and through the inseparability of compassion and emptiness, one should "always worship the Kulikā" with great passion that is without leakage in the form of the drops of bodhicitta, flowing uninterruptedly from the forehead to the end of the vajra-jewel. This is the supreme breath of the central channel. Here, "Kulikā" refers to the unobscured Vajravārāhī of the central avadhūtī, who has abandoned subject and object. She is the one who exhausts the hosts of Māras for yogins; she is the one who exhausts the aggregates, elements, and sense bases, as well as the bodhicitta, for the ignorant. She is the one who bestows death through the transference of bodhicitta. She is the Vajrayoginī who is the mere appearance of one's own mind, the Mahāmudrā endowed with the excellence of all aspects. She should be called Prajñāpāramitā, emptiness, suchness, Kulikā, and the Lotus.

རིགས་ལྡན་མ་དེ་ལ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་འཛག་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཟླ་བ་ ཞུ་བའི་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་དབུ་མ་མཆོག་གི་དབུགས་དྲི་དང་ཆུ་དང་བཅས་པ། རིགས་ལྡན་མར་ཡང་དག་པར་གྱུར་པའི་ཐབས་དེས་རང་གི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སེམས་དང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དག་གཅིག་ པ་ཉིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱའོ་ཞེས་པ་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྟག་ཏུ་མཆོད་བྱ་ཞེས་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གཙང་བའམ་མི་གཙང་བའམ་ལངས་པའམ་འདུག་པའམ་གཉིད་ལོག་པའམ་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་བྱ་བ་ལ་གནས་པ་ན། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཕྱི་རོལ་ གྱི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དགའ་བ་དང་བྲལ་བ་མཆོག་གི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་མ་ཆགས་པའོ་ཞེས་པ་དབུ་མའི་དབུགས་ཀྱི་རིགས་ལྡན་མ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེན་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕོ་ཉ་མོའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ལ་བདུད་རྩི་ལྔའི་རིལ་བུ་དང་། གཡུལ་དུ་མཚོན་གྱིས་བསད་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བའམ་ནད་ཀྱིས་ཤི་བའམ་ལས་ངན་ པས་བསད་པ་ཡང་སྟེ། གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་(གྱིས་,ཀྱིས་)ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །

To that Kālacakra consort, one should offer one’s own insight with the method that has become the Kālacakra consort: the moon-like drop of bodhicitta, which is the supreme unchanging bliss, the great passion of the melted [state], together with the breath, scent, and water of the supreme central channel. This is the definitive meaning: the yogi should make the subject and object, the mind and consciousness, the knowable and emptiness, and compassion into a single unity. Regarding the phrase "always to be worshipped," this means that at all times—whether pure or impure, standing or sitting, sleeping or engaged in the activities of body, speech, and mind—one is free from the joy of enjoying all external desires through attachment to supreme unchanging bliss. It is the non-attachment to the enjoyment of objects perceived by the supreme senses. This is the ritual for worshipping the Kālacakra consort of the central channel’s breath. The Blessed One taught this for the sake of the accomplishment of Mahāmudrā through the supramundane truth. Now, for the sake of achieving mundane accomplishments, the ritual for worshipping the messengers (dūtīs) through the conduct of the messengers and the assembly of the wheels is described, both externally and internally, by means of the five nectars in pill form, and those killed by weapons in battle who are free from fault, or those who have died of disease or through evil karma, as well as the five offerings such as go, ku, da, ha, and na. This is explained by the passage beginning with "the distinction of time."

འདིར་རེ་ཞིག་དུས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་ཡང་ ངོ་། ། ལོ་སོ་སོ་དང་ཉིན་ཞག་སོ་སོར་གྲངས་ཇི་ལྟ་བར་འདིའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་ཁྱིམ་གྱི་འཁོར་ལོ་དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞེས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་དུས་སོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་དུ་ལོ་སོ་སོའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། སླར་ཡང་ཉིན་ཞག་རྣམས་དང་ཕྱོགས་དང་ ཟླ་བ་དང་དུས་དྲུག་དང་དུས་བཞི་དང་དུས་གསུམ་དང་བགྲོད་པ་ཞེས་པའོ། ། ནང་དུ་ནི་ཉིན་ཞག་སོ་སོའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། སླར་ཡང་དབུགས་རྣམས་དང་ཆུ་སྲང་དང་ཆུ་ཚོད་དང་ཡུད་ཙམ་དང་ཐུན་ཕྱེད་དང་དུས་སྦྱོར་དང་ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་དང་ཉིན་མཚན་ཞེས་པ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་ དུ་ལོ་སོ་སོའི་དུས་(གྱི་,ཀྱི་)ཁྱད་པར་ནི་ཉིན་ཞག་དྲུག་ཅུ་ལྷག་པའི་སུམ་བརྒྱ་རྣམས་དང་ཕྱོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་དང་དུས་དྲུག་དང་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུས་བཞི་དང་ཟླ་བ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུས་གསུམ་དང་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཉིས་ཏེ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ ལོ་གཅིག་གི་དུས་སོ། ། ནང་དུ་ཉིན་ཞག་སོ་སོའི་དུས་ནི་དབུགས་དྲུག་བརྒྱ་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རྣམས་དང་། ཆུ་སྲང་སུམ་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རྣམས་དང་། ཆུ་ཚོད་དྲུག་ཅུ་དང་། ཡུད་ཙམ་སུམ་ཅུ་དང་། ཐུན་ཕྱེད་པ་བཅུ་དྲུག་དང་། དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་ དང་། ཐུན་བརྒྱད་དང་། ཐུན་མཚམས་བཞི་དང་། ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་རྣམས་ཏེ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཉི་མ་གཅིག་གི་དུས་སོ། །

Here, for the time being, time is of two kinds: external and internal. The specific divisions of time are according to the number of individual years and individual days. The specific time externally is the wheel of the zodiac (bhacakra), which consists of the twelve lunar mansions (lagna). Here, the specific divisions of time for each individual year externally are: days, fortnights, months, the six seasons, the four seasons, the three seasons, and the two solstices (ayana). Internally, the specific divisions of time for each individual day are: breaths (śvāsa), minutes (pāṇīpala), hours (ghaṭikā), moments (muhūrta), half-periods (ardhaprahara), lunar mansions (lagna), periods (prahara), junctions (sandhyā), and day and night. The specific divisions of time for each individual year externally are: three hundred and sixty days, twenty-four fortnights, twelve months, the six seasons, the four seasons consisting of three months each, the three seasons consisting of four months each, and the two solstices consisting of six months each; the collection of these is one year. Internally, the time of each individual day consists of twenty-one thousand and six hundred breaths, three thousand and six hundred minutes, sixty hours, thirty moments, sixteen half-periods, twelve lunar mansions, eight periods, four junctions, and day and night; the collection of these is one day.

དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཉི་མ་རྒྱུ་བས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནང་དུ་སྲོག་རབ་ཏུ་རྒྱུ་བས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེས་ལོ་སོ་སོའི་ཉི་མ་སོ་ སོ་ལ་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའི་མཐར་ཐུག་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། འདིར་ཇི་ལྟར་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་མཆོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་ རྣམས་ཏེ། རིམ་པ་མ་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དམན་པ་དང་བར་མ་དང་མཆོག་རྣམས་ཏེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་ས་འོག་དང་ས་སྟེངས་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་ པར་གྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་རྣམས་བདུད་རྩི་ལྔའི་རི་ལུ་དང་། གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ལ་སོགས་པའི་ཤ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བའི་དམ་ཚིག་རྣམས་དང་། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་དང་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ་ཉི་མ་རྒྱུ་བ་དང་སྲོག་རྒྱུ་བས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེས་ཕོ་ཉ་མོའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཕོ་ཉ་མོའི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐམ་པ་དང་དབང་བྱེད་པ་དང་བདག་པོ་ཉིད་དེ།

Thus, just as there are specific temporal distinctions due to the movement of the sun externally, so too are there specific temporal distinctions due to the movement of the vital breath internally. By means of those temporal distinctions, one should make offerings to the female messengers (dūtī) on each respective day of the year. The female messengers are the thirty-six yoginīs, beginning with Vajraḍākinī and ending with Yamamathinī; it is to these that one should make offerings. Here, just as the female messengers are worshipped, so too are the "naturally accomplished" ones (sahajasiddhāḥ). Out of sequence, these are the twenty-four [deities] beginning with Vajrasattva, categorized as inferior, middling, and supreme, because they bestow the accomplishments (siddhi) of moving beneath the earth, upon the earth, and in the sky within the wheels of body, speech, and mind. It is the certainty of the Tathāgatas that these also should be worshipped according to the specific times. Thus, the female messengers and the naturally accomplished ones are to be worshipped with the five nectars (amṛta) in pill form, the samayas of meat such as cow, dog, horse, elephant, and human which are free from fault, and the five types of sensory offerings. Externally, this is the feast circle (gaṇacakra); internally, it is the offering to the wheels of wisdom, mind, speech, and body. This is the specific time based on the movement of the sun and the movement of the vital breath. By that specific time, there is the conduct of the female messengers. Through the conduct of the female messengers, there is enjoyment, mastery, control, and sovereignty.

རིགས་ ལྡན་མ་དང་ཕོ་ཉ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བས་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། མ་འོངས་པའི་དུས་ལ་ཐིམ་མོ། ། འདས་པའི་དུས་ལ་དབང་བྱེད་དོ། ། ཉི་མ་འཆར་བ་ན་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཉི་མ་ཕྱེད་པ་ན་དབང་བྱེད་དོ། ། ཉི་མ་ནུབ་པའི་གནས་ལ་བདག་པོ་ ཉིད་དོ། ། མཚན་ཕྱེད་པ་ན་ནུབ་པ་ཞེས་པ་རིགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཉིན་ཞག་དང་ནང་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དུས་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་སྟེ། འཁོར་ལོ་འདུས་པས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཉིན་ཞག་དང་ལོངས་ སྤྱོད་པའི་དུས་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། བྱིས་པའི་དུས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ལང་ཚོའི་དུས་ལ་དབང་བྱེད་པ་དང་། རྒན་པོའི་དུས་ལ་བདག་པོ་ཉིད་དང་ནུབ་པར་གྱུར་པའི་དུས་ལ་ཐིམ་པ་སྟེ། ཐིམ་པ་ལས་སླར་སྐྱེ་བ་བྱིས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐུན་ མཚམས་བཞིའི་དབྱེ་བ་དང་། ཐུན་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། ཕྱོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དབྱེ་བས་རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐིམ་པ་དང་དབང་བྱེད་པ་དང་བདག་པོ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ཕྱི་ རོལ་དང་ནང་དུ་རིགས་ལྡན་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མས་དབུ་མ་མཆོག་གི་དབུགས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་སྔགས་པས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། །

Family The thirty-six Kulinīs and messengers likewise enjoy the present time according to their sequence, dissolve into the future time, and exercise mastery over the past time. When the sun rises, they enjoy; at midday, they exercise mastery; and at the place where the sun sets, they are the lords. At midnight, they are said to set; this is the logic. Thus, the conduct of the yoginīs consists of the external enjoyment of the day and night and the internal enjoyment of the time. Through the conduct of the yoginīs, there is the assembly of the cakras; through the assembly of the cakras, one should make offerings during the day of enjoyment and the time of enjoyment. In childhood, there is enjoyment; in youth, there is mastery; in old age, there is lordship; and in the time of setting, there is dissolution. From dissolution, one is born again, which is called "childhood." Thus, by the distinctions of time, through the divisions of the four junctions, the eight watches, and the twenty-four directions, it is certain that the thirty-six yoginīs perform enjoyment, dissolution, mastery, and lordship. Now, the ritual of offering will be explained: here, externally and internally, the practitioner should at all times make offerings to the Kulinī Vajravārāhī for the sake of the siddhi of Mahāmudrā, by means of the supreme breath of the central channel and the moment of unchanging great bliss.

འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆུ་སྲིན་གྱི་འཕོ་བ་ལ་ཤར་གྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་བསད་པའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ལུག་གི་འཕོ་བ་ལ་གཡས་པའི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། དབང་གི་ལས་སྒྲུབ་པའི་ དོན་དུ་ལཱ་མ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཀརྐ་ཊའི་འཕོ་བ་ལ་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་རེངས་པའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་དོན་(བུ་,དུ་)དུམ་སྐྱེས་མ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། སྲང་གི་འཕོ་བ་ལ་བྱང་གི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་ཞི་བའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་སྟེ། འཕོ་བའི་ཟླ་བ་གསུམ་ གྱི་མཐར་ཉི་མའི་དུས་ལ་ནོར་དང་བུ་ལོན་འཕེལ་བ་དང་ཉམས་པའི་དབྱེ་བས་ལོའི་དུས་བཞིའི་མཚམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་མཁའ་འགྲོ་མ་བཞི་པོ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐུགས་དང་གསུང་དང་ཡེ་ཤེས་དང་སྐུའི་ཞལ་གྱི་དབྱེ་བས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་ལྷ་མོ་རྣམས་བསད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའི། ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ངེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཞལ་གྱི་དབྱེ་བས་ ལས་རབ་འབྱམ་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྷ་མཆོད་པའི་ངེས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

For the sake of mundane accomplishments, one should make offerings to the Vajraḍākinī and the others according to the specific times of their respective sequences. Here, when the face of the east appears during the transit of Capricorn, one should make offerings to Vajraḍākinī for the purpose of accomplishing the action of killing. When the right face appears during the transit of Aries, one should make offerings to Lāmā for the purpose of accomplishing the action of magnetizing. When the western face appears during the transit of Cancer, one should make offerings to Khaṇḍarohā for the purpose of accomplishing the action of paralyzing. When the northern face appears during the transit of Libra, one should make offerings to Rūpiṇī for the purpose of accomplishing the action of pacifying. Thus, at the end of the three months of each transit, the boundaries of the four seasons of the year are established by the distinction of the increase and decrease of the sun’s wealth and debt. On the days of those transits, the four ḍākinīs are enjoyed according to the sequence described, through the distinction of the faces of Mind, Speech, Wisdom, and Body. The Blessed One has taught that the goddesses of the east, south, west, and north are to be understood for the purpose of accomplishing the actions of killing and so forth, and not by the distinction of the elements such as earth and so on; this is the certainty. In this way, as will be explained in all cases, this is the certainty of offering to the deities for the accomplishment of the infinite activities through the distinction of the faces. Now, the offerings to the goddesses of the charnel grounds will be described.

འདིར་ཆུ་སྲིན་གྱི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་ལ་བསྐྲད་པའི་དོན་དུ་ཁྭ་གདོང་མ་དང་བུམ་པའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལ་དགུག་པའི་དོན་དུ་འུག་གདོང་མ་དང་། ལུག་གི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་ ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་དོན་དུ་ཁྱི་གདོང་མ་དང་། གླང་གི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལ་རྒྱས་པའི་དོན་དུ་ཕག་གདོང་མ་དང་། ཀརྐ་ཊའི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་ལ་དུག་གཞིལ་བའི་དོན་དུ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་དང་། སེང་གེའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལ་རྨོངས་པའི་དོན་དུ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་དང་། སྲང་གི་འཕོ་བའི་ཉིན་ ཞག་ལ་རེངས་པའི་དོན་དུ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མོ་དང་། སྡིག་པའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དོན་དུ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱེད་དང་བཅས་པ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཟླ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལོའི་ཐུན་བརྒྱད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དང་ པོའི་ཉིན་ཞག་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཟླ་བ་ཇི་སྲིད་པར་ཞེས་པ་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ལྷ་མོ་རྣམས་མཆོད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་མགོའི་ཟླ་བའི་ གནམ་སྟོང་ལ་བསད་པའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་རབ་གཏུམ་མ་དང་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ལའོ། ། ཉ་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཏུམ་མིག་མ་དང་ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་ལའོ། ། རྒྱལ་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རེངས་པའི་དོན་དུ་འོད་ལྡན་མ་དང་ཀེང་རུས་ཅན་ལའོ། ། ཉ་ལ་རྒྱས་པའི་དོན་དུ་ སྣ་ཆེན་མ་དང་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་ལའོ། །

Here, on the day of the transit of Capricorn, for the purpose of expelling, one should worship Kākāsyā; on the half-day of the [transit of] Aquarius, for the purpose of summoning, Ulūkāsyā; on the day of the transit of Aries, for the purpose of piercing with a kīla, Śvānāsyā; on the half-day of the [transit of] Taurus, for the purpose of enriching, Śūkarāsyā; on the day of the transit of Cancer, for the purpose of neutralizing poison, Yamadāḍhī; on the half-day of the [transit of] Leo, for the purpose of bewildering, Yamadūtī; on the day of the transit of Libra, for the purpose of paralyzing, Yamadaṃṣṭriṇī; and on the half-day of the [transit of] Scorpio, for the purpose of separating, Yamamathinī. Thus, the yogins should make offerings. These constitute the eight watches of the year, which consists of six and a half months. Regarding the first days of these, the eight yoginīs enjoy [the offerings] in the sequence described, for as long as the six and a half months last; this is the certainty. Now, the offerings to the goddesses of the mind, speech, and body wheels will be described. Here, on the new moon of the month of Mārgaśīrṣa, for the purpose of accomplishing the activity of killing, one should worship Pracaṇḍā and Khaṇḍakapālin; on the full moon, for the purpose of subjugating, Caṇḍākṣī and Mahākauṇḍalya. On the new moon of the month of Pauṣa, for the purpose of paralyzing, Prabhāvatī and Śaṅkhapāla; on the full moon, for the purpose of enriching, Mahānāsā and Vikaṭadaṃṣṭrin.

མཆུའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་ཞི་བའི་དོན་དུ་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་དང་ཆང་དགྲ་ལའོ། ། ཉ་ལ་རྨོངས་པའི་དོན་དུ་མིའུ་ཐུང་མ་དང་འོད་དཔག་མེད་ལའོ། ། དབོའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་དགུག་པའི་དོན་དུ་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་ རྡོ་རྗེའི་འོད་ལའོ། ། ཉ་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དོན་དུ་ཤིང་གྲིབ་མ་དང་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལའོ་ཞེས་པ་མགོའི་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་བཞི་ཕྱོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ད་ནི་ གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ནག་པའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་བསྐྲད་པའི་དོན་དུ་ས་སྲུངས་མ་དང་མྱུ་གུ་ཅན་ལའོ། ། ཉ་ལ་ཀུན་དུ་གདུང་བའི་དོན་དུ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་ལའོ། ། ས་གའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་སྡེ་རེངས་པའི་དོན་ དུ་རླུང་ཤུགས་མ་དང་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ལའོ། ། ཉ་ལ་སྤྲིན་གྱི་ཆར་དབབ་པའི་དོན་དུ་ཆང་འཐུང་མ་དང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ལའོ། ། སྣྲོན་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རིམས་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དོན་དུ་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་དང་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་ལའོ། ། ཉ་ལ་ས་འོག་འབྱེད་པའི་དོན་དུ་ཤིན་ཏུ་བཟང་ མོ་དང་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་ལའོ། ། ཆུ་སྟོད་ཀྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་དབབ་པའི་དོན་དུ་རྟ་རྣ་མ་དང་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ལའོ། །

On the new moon of the month of Caitra, for the purpose of pacifying, [one worships] Vīramatī and Surāri. On the full moon, for the purpose of deluding, [one worships] Vāmanī and Amitābha. On the new moon of the month of Phālguna, for the purpose of summoning, [one worships] Laṅkeśvarī and Vajraprabhā. On the full moon, for the purpose of differentiating, [one worships] Drumacchāyā and Vajrakāya. Thus, in the sequence as described, the eight heroes and eight heroines, the lords of the eight directions, enjoy the wheel of mind during the four months beginning with the month of Mārgaśīrṣa. Now, the offerings to the wheel of speech shall be described. Here, on the new moon of the month of Caitra, for the purpose of expelling, [one worships] Bhūmipā and Aṅkurika. On the full moon, for the purpose of universal torment, [one worships] Mahābhairavī and Vajrajaṭila. On the new moon of the month of Vaiśākha, for the purpose of paralyzing the hosts, [one worships] Vāyuvegā and Mahāvīra. On the full moon, for the purpose of causing rain from the clouds, [one worships] Madirā and Vajrahuṃkāra. On the new moon of the month of Jyeṣṭha, for the purpose of pacifying infectious diseases, [one worships] Śyāmādevī and Subhadra. On the full moon, for the purpose of opening the subterranean realms, [one worships] Subhadrā and Vajrasubhaga. On the new moon of the month of Āṣāḍha, for the purpose of causing descent, [one worships] Hayakarṇā and Mahābhairava.

ཉ་ལ་སྤྲིན་རྣམ་པར་འཇོམས་པའི་དོན་དུ་མཁའ་འགྲོ་བྱ་གདོང་མ་དང་མིག་མི་བཟང་ལའོ་ཞེས་པ་ནག་པའི་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་བཞིའི་ཕྱོགས་བརྒྱད་ ཀྱི་ཉིན་ཞག་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ད་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་གྲོ་བཞིན་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རལ་གྲི་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་འཁོར་ ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་སྟོབས་པོ་ཆེ་ལའོ། ། ཉ་ལ་ཀླུའི་བུ་མོ་དབང་དུ་བྱ་བའི་དོན་དུ་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ལའོ། ། ཁྲུམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རེངས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཤཽཎྜི་ནི་དང་རྟ་མགྲིན་ལའོ། ། ཉ་ལ་རོ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་འཁོར་ལོའི་ གོ་ཆ་མ་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལའོ། ། ཐ་སྐར་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་བདུད་རྩི་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་དཔའ་མོ་དང་ཧེ་རུ་ཀ་ལའོ། ། ཉ་ལ་རྫས་ཀྱི་གཏེར་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་སྟོབས་ཆེན་མ་དང་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལའོ། ། སྨིན་དྲུག་གི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྒྲུབ་པའི་ དོན་དུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལའོ། ། ཉ་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདར་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལའོ་ཞེས་པ་གྲོ་བཞིན་གྱི་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་བཞིའི་ཕྱོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་ རིམ་པས་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། །

On the full moon of the month of Caitra, for the purpose of subduing the clouds, [the offerings are made] to Ḍākinī Kākāsyā and Virūpākṣa. Thus, during the eight days of the fortnights of the four months beginning with Caitra, the eight heroines and lords of the heroes enjoy the wheel of speech according to the sequence described. Now, the offerings to the wheel of the body will be described. Here, on the new moon of the month of Śrāvaṇa, for the purpose of accomplishing the great sword, [the offerings are made] to Cakravegā and Mahābala. On the full moon, for the purpose of bringing the daughters of the nāgas under control, [the offerings are made] to Khaṇḍarohā and Ratnavajra. On the new moon of the month of Bhādrapada, for the purpose of paralyzing the nāga kings, [the offerings are made] to Śauṇḍinī and Hayagrīva. On the full moon, for the purpose of accomplishing the great corpse, [the offerings are made] to Cakravarmiṇī and Ākāśagarbha. On the new moon of the month of Aśvinī, for the purpose of accomplishing nectar, [the offerings are made] to Pramodinī and Heruka. On the full moon, for the purpose of accomplishing the treasure of substances, [the offerings are made] to Mahābalā and Padmanarteśvara. On the new moon of the month of Kārttika, for the purpose of accomplishing jewels, [the offerings are made] to Cakravartinī and Vairocana. On the full moon, for the purpose of making the three worlds tremble, [the offerings are made] to Mahāvīryā and Vajrasattva. Thus, during the eight days of the fortnights of the four months beginning with Śrāvaṇa, the eight heroines and lords of the heroes enjoy the wheel of the body according to the sequence described.

ཡང་ན་སྡིག་པའི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་དང་སྡིག་པའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་དང་། གཞུའི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་དང་གཞུའི་ཕྱེད་དང་ཆུ་སྲིན་གྱི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་དང་ཆུ་སྲིན་གྱི་ཕྱེད་དང་ བུམ་པའི་འཕོ་བའི་ཉིན་ཞག་དང་བུམ་པའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་སྟེ་ཉིན་ཞག་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ལ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཉའི་འཕོ་བ་དང་ཉའི་ཕྱེད་དང་། ལུག་གི་འཕོ་བ་དང་ལུག་གི་ཕྱེད་དང་། གླང་གི་ འཕོ་བ་དང་གླང་གི་ཕྱེད་དང་། འཁྲིག་པའི་འཕོ་བ་དང་འཁྲིག་པའི་ཕྱེད་དེ། ཉིན་ཞག་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་གསུང་གི་འཁོར་ལོར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀརྐ་ཊའི་འཕོ་བ་དང་། ཀརྐ་ཊའི་ ཕྱེད་དང་། སེང་གེའི་འཕོ་བ་དང་སེང་གེའི་ཕྱེད་དང་། བུ་མོའི་འཕོ་བ་དང་བུ་མོའི་ཕྱེད་དང་། སྲང་གི་འཕོ་བ་དང་སྲང་གི་ཕྱེད་དེ་ཉིན་ཞག་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ལོངས་ སྤྱོད་དོ། ། འདིར་རབ་བྱུང་ལ་སོགས་པ་ལོ་གསུམ་གསུམ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་ད་ལྟར་བ་ནི་ཐོག་མའི་ལོར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། རབ་བྱུང་རྣམ་བྱུང་དཀར་པོ་དང་། ། རབ་མྱོས་སྐྱེས་བདག་ཨངྒི་ར། ། དཔལ་གདོང་དངོས་པོ་ན་ཚོད་ལྡན། ། འཛིན་བྱེད་དབང་ཕྱུག་འབྲུ་མང་ པོ། ། མྱོས་ལྡན་དཔའ་བོ་ཁྱུ་མཆོག་དང་། ། སྣ་ཚོགས་ཉི་མ་ཉི་སྒྲོལ་བྱེད། ། ས་སྐྱོང་མི་ཟད་ཐམས་ཅད་འདུལ། །

Alternatively, on the eight days—the day of the transition of Scorpio and its half-day, the day of the transition of Sagittarius and its half, the day of the transition of Capricorn and its half, the day of the transition of Aquarius and its half-day—the eight Vīras and Vīreśvarīs enjoy the Mind Wheel (citta-cakra). Likewise, on the eight days—the day of the transition of Pisces and its half, the day of the transition of Aries and its half, the day of the transition of Taurus and its half, and the day of the transition of Gemini and its half—the eight Vīras and Vīreśvarīs enjoy the Speech Wheel (vāk-cakra) according to the sequence described. Similarly, on the eight days—the day of the transition of Cancer and its half, the day of the transition of Leo and its half, the day of the transition of Virgo and its half, and the day of the transition of Libra and its half—the eight Vīras and Vīreśvarīs enjoy the Body Wheel (kāya-cakra) according to the sequence described. Here, by the division of the three-year cycles beginning with Prabhava and so forth, the current year should be taken as the first. They are as follows: Prabhava, Vibhava, Śukla; Pramoda, Prajāpati, Aṅgiras; Śrīmukha, Bhāva, Yuvan; Dhātṛ, Īśvara, Bahudhānya; Pramāthin, Vīra, Vikrama; Citrabhānu, Svabhānu, Tarana; Parthiva, Vyaya, Sarvajit.

ཀུན་འཛིན་འགལ་བ་རྣམ་འགྱུར་དང་། ། བོང་བུ་དགའ་བ་རྣམ་རྒྱལ་ཉིད། ། རྒྱལ་བ་མྱོས་བྱེད་གདོང་ངན་དང་། ། གསེར་འཕྱང་རྣམ་འཕྱང་སྒྱུར་བྱེད་དང་། ། ཀུན་ལྡན་ འབར་བ་དགེ་བྱེད་དང་། ། མཛེས་བྱེད་ཁྲོ་མོ་སྣ་ཚོགས་དབྱིག། ཟིལ་གནོན་སྤྲེའུ་ཕུར་བུ་དང་། ། ཞི་བ་ཐུན་མོང་འགལ་བྱེད་དང་། ། ཡོངས་འཛིན་བག་ཡོད་ཀུན་དགའ་དང་། ། སྲིན་བུ་མེ་དང་དམར་སེར་ཅན། ། དུས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་དོན་གྲུབ་དྲག། བློ་ངན་རྔ་ཆེན་ཁྲག་སྐྱུགས་པ། ། མིག་དམར་ཁྲོ་བོ་ ཟད་པའོ། ། ཞེས་པ་ལོ་སྐོར་དྲུག་ཅུའོ། ། ལོ་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ལ་སླར་དང་པོའི་ལོ་ལ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོའི་ལོ་ལ་ལྷ་མོ་བཞིའི་མིང་དང་ལྷན་ཅིག་ཞལ་བཞིའི་སྔགས་ཟླ་བ་གསུམ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལོ་གཉིས་པ་ལ་རྣལ་ འབྱོར་མ་བརྒྱད་ཀྱི་མིང་དང་ལྷན་ཅིག་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཟླ་བའི་དབྱེ་བས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལོ་གསུམ་པ་ལ་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་མིང་དང་ལྷན་ཅིག་ཡན་ལག་སོ་སོའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་སྔར་བརྗོད་པའི་ལས་རབ་འབྱམ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལོ་གསུམ་དང་ལོ་དྲུག་དང་ལོ་དགུ་དང་ལོ་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཀྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བསྒྲུབས་ནས། དེ་ནས་སྔགས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ལས་རབ་འབྱམ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། །

The All-Holding, the Contrary, the Transformation, the Donkey, the Joyful, the Victorious, the Victor, the Intoxicating, the Wicked-Faced, the Golden-Hanging, the Hanging-Down, the Transformer, the All-Possessing, the Blazing, the Virtuous, the Beautifier, the Wrathful, the Various Wealth, the Overpowering, the Monkey, the Jupiter, the Peaceful, the Common, the Contrary-Maker, the All-Sustainer, the Heedful, the All-Glad, the Fire-Worm, the Orange-Red, the Messenger of Time, the Accomplished, the Fierce, the Evil-Minded, the Great Drum, the Blood-Vomiting, the Red-Eyed, and the Wrathful—these are the sixty-year cycle. Regarding those three years, they should be grasped again in the first year according to the divisions of the three qualities. In that first year, the mantra of the four faces should be recited together with the names of the four goddesses, divided by three months each. Then, in the second year, the eight-syllable mantra should be recited together with the names of the eight yoginīs, divided by the half-months. Then, in the third year, the mantra of the individual limb garlands should be recited together with the names of the twenty-four goddesses for the purpose of accomplishing the vast array of activities previously described. Thus, having accomplished the thirty-six ḍākinīs through the three, six, nine, and twelve years, the mantrin should then accomplish all the vast array of worldly accomplishments. This is the certainty of the Tathāgata.

དེ་ལྟར་ནང་དུ་ཐུན་མཚམས་ བཞི་དང་ཐུན་བརྒྱད་དང་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་དབྱུ་གུ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དུས་སྦྱོར་གྱི་ཕྱོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ཏེ། དུས་འདི་རྣམས་ལ་ཉིན་ཞག་སོ་སོར་སྔར་བརྗོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་ པར་གྱིས་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་མཆོད་པའི་ཆོ་གའི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་གཞན་དང་གཞན་དུ་གསུངས་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་དུ་གསུངས་ཏེ། ། འདིར་ནི་མདོར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་གཞན་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པས་འདིར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུངས་ལས་སོ། ། དེ་ལྟར་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་དང་པོར་རེ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་གདན་བཞིར་ཆུ་སྲིན་ལ་སོགས་པའི་དུས་སྦྱོར་གང་ ཡིན་པ་དེ་རྣམས་རོ་ཧི་ཏ་ལ་སོགས་པ་རྩ་བཅུ་གཉིས་དང་། རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་ལོ་སོ་སོ་དང་། ཉིན་ཞག་སོ་སོ་ལ་དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་ རྣམས་ཏེ། དུས་སྦྱོར་རེ་རེ་ནི་དབྱུ་གུ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དབྱུ་གུ་ནི་ཆུ་སྲང་དྲུག་ཅུའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཆུ་སྲང་ནི་དབུགས་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་མཚན་གྱི་དབུགས་དྲུག་བརྒྱ་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རྣམས་འབྱུང་སྟེ།

Thus, internally, there are twenty-four periods of the lagna (ascendant), consisting of four sessions, eight sessions, and two dhyu-gu (danda) periods with a half. During these times, in order to accomplish the previously mentioned siddhis (accomplishments) on each day, one should worship the Vajraḍākinīs and so forth. This is the certainty of the ritual for worshipping the female messengers (dūtīs) according to the specific times. Now, the specific times taught in various other tantras will be explained. Here, the Blessed One has taught the specific times in various tantras, but here they are taught by way of a brief summary. Furthermore, this should be understood here according to the intent of what is taught in other tantras, for it is the word of the Tathāgata that "a tantra is to be understood by means of other tantras." Thus, regarding those specific times, first, in the Vajrāsana-catuṣpīṭha, whichever lagnas such as Capricorn (makara) and so forth there are, they are the twelve channels such as Rohiṇī and so forth; and whichever twelve months such as Puṣya and so forth there are, they are the twelve links of dependent origination (pratītyasamutpāda) such as ignorance (avidyā) and so forth. In that way, externally and internally, there are twelve lagnas for each year and each day. Each lagna consists of five dhyu-gu. A dhyu-gu consists of sixty chu-srang (vināḍī). A chu-srang consists of six breaths (śvāsa). In that way, there arise twenty-one thousand six hundred breaths in a day and night.

ཕྱི་རོལ་དུ་ཉི་མའི་དབྱུ་གུ་དང་ནང་དུ་ནི་ དབུགས་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་མཚན་གྱིས་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེར་གསུངས་ཏེ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་རྐང་པ་དང་བཅས་པའི་ཆུ་སྲང་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབྱུ་གུ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་དབྱུ་གུ་ གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆུ་ཚོད་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཆུ་ཚོད་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཕོ་བ་བཅུ་དྲུག་དང་། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཐུན་མཚམས་བརྒྱད་དེ། འདིར་ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་གོ་བཟློག་པ་ནི་བླ་མའི་ཉེ་བར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་མཚན་གྱི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉུང་ངུའི་རྒྱུད་ལས་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སླར་ཡང་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ། འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཉི་མའི་ལོ་སོ་སོ་ནི་ཉིན་ཞག་ཉིད་དོ། ། ཉིན་ཞག་དེ་ ལ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དབྱུ་གུ་དྲུག་བརྒྱ་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཉི་མའི་དབུགས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ནང་དུ་ཉིན་ཞག་སོ་སོར་ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དབུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་ལོ་ལ་དབྱུ་གུ་དྲུག་ཅུ་དྲུག་ཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཉིན་ ཞག་དྲུག་ཅུ་ལྷག་པའི་སུམ་བརྒྱ་རྣམས་ཏེ། ནང་དུ་ཉིན་ཞག་ལ་དབུགས་དྲུག་ཅུ་དྲུག་ཅུའི་བདག་ཉིད་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་དབྱུ་གུ་དགུ་བརྒྱ་དགུ་བརྒྱའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ཏེ།

Externally, these are the hours of the sun, and internally, they are the breaths. Thus, it is said, "by day and night." Likewise, the Blessed One taught in the Śrī Hevajra Tantra: in the nirmāṇacakra (emanation wheel) there are sixty-four ghaṭikā (hours) consisting of fifty-six and a quarter pāṇīpala (seconds); in the mahāsukhacakra (wheel of great bliss) there are thirty-two ghaṭikā consisting of two ghaṭikā each; in the saṃbhogacakra (enjoyment wheel) there are sixteen transitions consisting of two ghaṭikā each; and in the dharmacakra (dharma wheel) there are eight sessions. Here, the reversal of the saṃbhogacakra and mahāsukhacakra is the instruction of the Guru. Thus, the distinctions of the times of day and night are summarized from the Laghu-tantra (Abridged Tantra). In the Mūla-tantra (Root Tantra), the Blessed One further explained this extensively in the Lakṣābhidhāna (One Hundred Thousand Verses) and so forth, as follows: "In that regard, externally, each year of the sun is a single day. In that day, there are twenty-one thousand six hundred and forty-five distinctions of time in ghaṭikā, and these are the breaths of the sun. Internally, these are the breaths of embodied beings in each day." Thus, externally, in a year there are three hundred and sixty days consisting of sixty ghaṭikā each; internally, in a day there are sixty breaths consisting of sixty [breaths] each. Thus, there are twenty-four fortnights consisting of nine hundred ghaṭikā each.

ནང་དུ་ནི་དབུགས་དགུ་བརྒྱ་དགུ་བརྒྱའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་དབྱུ་གུ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅོ་བརྒྱད་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཏེ། ནང་དུ་ནི་དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་བཅོ་བརྒྱད་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དབྱུ་གུ་བརྒྱ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བརྒྱ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུས་དྲུག་རྣམས་ཏེ། ནང་དུ་ནི་དབུགས་ བརྒྱ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དབྱུ་གུ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞི་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུས་བཞི་རྣམས་ཏེ། ནང་དུ་ནི་དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞི་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་ དུ་དབྱུ་གུ་བརྒྱ་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་བརྒྱ་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུས་གསུམ་མོ། ། ནང་དུ་ནི་དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་བརྒྱ་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བགྲོད་པ་གཉིས་ལ་སོ་སོར་དབྱུ་གུ་ཁྲི་བརྒྱད་བརྒྱ་ལྷག་པའི་སྟོང་ ཕྲག་བཅུའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ནང་དུ་དབུགས་ཁྲི་བརྒྱད་བརྒྱ་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་དུ་ཉི་མའི་ཞག་སོ་སོ་ལ་ཉིན་མཚན་གྱི་དབྱུ་གུ་དྲུག་བརྒྱ་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རྣམས་ཏེ། ནང་དུ་ནི་ཉིན་ཞག་སོ་སོར་ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ དབུགས་རྣམས་སོ། ། འདིར་མི་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་ལ་ལུས་སྐྱེས་སྲིན་བུའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ཉིན་མཚན་ནོ། །

Internally, this refers to the nature of nine hundred and nine hundred breaths. Likewise, externally, there are twelve months, each consisting of eighteen hundred daṇḍas; internally, this refers to the nature of eighteen hundred and eighteen hundred breaths. Externally, there are six seasons, each consisting of thirty-six hundred daṇḍas; internally, this refers to the nature of thirty-six hundred and thirty-six hundred breaths. Externally, there are four ages (yuga), each consisting of fifty-four hundred daṇḍas; internally, this refers to the nature of fifty-four hundred and fifty-four hundred breaths. Externally, there are three times (kāla), each consisting of seventy-two hundred daṇḍas; internally, this refers to the nature of seventy-two hundred and seventy-two hundred breaths. Externally, in each of the two solstices, there are ten thousand and eight hundred daṇḍas; internally, this refers to the nature of ten thousand and eight hundred breaths. Thus, externally, for each solar day, there are twenty-one thousand and six hundred daṇḍas of day and night; internally, these are the breaths of embodied beings for each solar day. Here, the inhalation and exhalation of breaths of humans constitute a day and night for the species of worms born of the body.

དེ་ལ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་དུས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་མི་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ནི་ཡི་དྭགས་རྣམས་ཀྱི་ཉིན་མཚན་ནོ། ། ལྷ་མིན་རྣམས་ཀྱི་ལོ་ནི་ལྷ་ མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱི་ལོ་སྐོར་དྲུག་ཅུའོ། ། དབུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གྲངས་ཀྱི་ལོ་ནི་ནུས་པ་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉིན་མཚན་ནོ། ། ཉིན་ཞག་དེ་ཉིད་གཙོ་བོའི་དབུགས་གཅིག་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉིན་ ཞག་སོ་སོ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་གདན་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཐོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིས་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་གདན་བཞི་ ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་དུ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐིམ་པ་དང་དབང་བྱེད་པ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའི་ངེས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རིགས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ན་ནི་རིགས་ལྡན་མའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་འདིར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི་རིགས་ལྡན་མའོ། ། རིགས་མེད་པ་ནི་གཡུང་མོའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་དམངས་རིགས་མའོ། ། ལཱ་མ་ནི་རྒྱལ་རིགས་མའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་རྗེའུ་རིགས་མའོ། ། གཟུགས་ཅན་མོ་ནི་བྲམ་ ཟེ་མོའོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ནི་ཀླ་ཀློ་མའོ། ། འུག་གདོང་མ་ནི་འཕྱག་པ་མའོ། ། ཁྱི་གདོང་མ་ནི་གཏུམ་མོའོ། །

In this regard, time should be understood through its specific distinctions. Here, a month of humans is a day and night of the preta (hungry ghosts). A year of the asuras is a sixty-year cycle of the gods. The year measured by the number of breaths in the cakra is called "Power" (śakti), which is a day and night of the bodhisattvas. That very day and night is a single breath of the Prabhu (Lord); this is for the sake of the welfare of sentient beings and out of compassion. Thus, the distinctions of time should be understood in every single day and night. This was taught by the Tathāgata in this and other tantras. In this way, the distinctions of time for the Cakrasaṃvara should be understood through the Catuḥpīṭha and other [tantras], because the Mūlatantra has not been heard. By this, the wise should comprehend the enjoyment, dissolution, and mastery of the yoginīs' conduct in the Catuḥpīṭha and other tantras. This is the certainty of the ritual of external and internal offerings according to the distinctions of time. Now, the thirty-six messengers of the families will be described; the thirty-seventh is the Kulikā (She of the Family). For example, in this Mūlatantra, Vajravārāhī is the Kulikā. The one without a family is the Ḍombī. The Ḍākinī is of the śūdra (servant) caste. The Lāmā is of the kṣatriya (warrior) caste. The Khaṇḍarohā is of the vaiśya (merchant) caste. The Rūpiṇī is of the brāhmaṇa (priest) caste. The Kākāsyā is of the mleccha (barbarian) caste. The Ulūkāsyā is the sweeper. The Śvānāsyā is the fierce one.

ཕག་གདོང་མ་ནི་སྟག་གཟིག་མའོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་རི་ཁྲོད་མའོ། ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ནི་བྷི་ལླིའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་པུཀྐ་སཱིའོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་སྨྱོན་ཐབས་མའོ། ། རབ་གཏུམ་མ་ནི་འོད་ཟེར་མཁན་མའོ། ། གཏུམ་མིག་མ་ནི་ཆང་མཁན་མའོ། ། འོད་ལྡན་མ་ནི་ཕྲེང་བ་མཁན་མའོ། ། སྣ་ཆེན་མ་ནི་གསེར་མ་གར་མཁན་མའོ། ། དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་ནི་ཁྲོན་པ་མཁན་མའོ། ། མིའུ་ཐུང་མ་ནི་སྨྱིག་མ་མཁན་མའོ། ། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་འཁར་བ་མཁན་མའོ། ། ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་ནོར་བུ་མཁན་མའོ། ། ས་སྲུངས་མ་ནི་ལྕགས་མཁན་མའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་རྒྱ་སྐྱེགས་མཁན་མའོ། ། རླུང་ཤུགས་མ་ནི་སྲིན་(བ་ལ་,བལ་)མཁན་མའོ། ། ཆང་འཐུང་མ་ནི་ཏིལ་མར་མཁན་མའོ། ། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་འབྲེག་མཁན་མའོ། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་ཀོ་ལྤགས་ མཁན་མའོ། ། རྟ་རྣ་མ་ནི་ཤིང་མཁན་མའོ། ། མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་གླིང་བུ་མཁན་མའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་ཤ་འཚོང་མའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་གཡོས་མཁན་མའོ། ། ཤཽཎྜི་ནི་ནི་ཚེམ་བུ་མའོ། ། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་གར་མཁན་མའོ། ། ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་ཚོས་མཁན་ མའོ། ། སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་ཉ་བ་མའོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་རྫ་མཁན་མའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་སྨད་འཚོང་མའོ། །

Śūkarāsyā is the leopardess. Yamadāḍhī is the mountain dweller. Yamadūtī is the bhillī. Yamadaṃṣṭriṇī is Pukkasī. Yamamathani is the madwoman. Caṇḍākṣī is the lamp-maker. Prabhāvatī is the garland-maker. Mahānāsā is the goldsmith and dancer. Vīramatī is the well-digger. Kharvarī is the bamboo-worker. Laṅkeśvarī is the bronze-worker. Drumacchāyā is the jeweler. Kālarātrī is the blacksmith. Mahābhairavā is the lac-maker. Vāyuvegā is the wool-worker. Surābhakṣī is the oil-presser. Śyāmādevī is the barber. Subhadrā is the leather-worker. Hayakarṇā is the carpenter. Khecarī is the flute-maker. Cakravegā is the meat-seller. Khaṇḍarohā is the cook. Śaundinī is the tailor. Cakravarmiṇī is the dancer. Mahāvīryā is the dyer. Mahābalā is the fisherwoman. Cakravartinī is the potter. Mahāvīryā is the prostitute.

འདི་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བས་ཕྱི་རོལ་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཉིན་ཞག་དང་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དུས་ལ་སྔར་བརྗོད་པའི་ལས་རབ་འབྱམ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་ པའི་དོན་དུ་སྔགས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་རིགས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕོ་ཉ་མོ་རང་གི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ བསྒྱུར་བ་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཁྱི་མོའོ། ། ལཱ་མ་ནི་རྒོད་མའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་གླང་མའོ། ། གཟུགས་ཅན་མ་ནི་བའོ། ། རབ་གཏུམ་མ་ནི་ལུག་མོའོ། ། གཏུམ་མིག་མ་ནི་ར་མོའོ། ། འོད་ལྡན་མ་ནི་རི་དྭགས་མོའོ། ། སྣ་ཆེན་མ་ནི་བོང་མོའོ། ། དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་ཕག་མོའོ། ། མིའུ་ཐུང་ མ་ནི་རྔ་མོའོ། ། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་འབྲོག་དགོན་པའི་ཁྱི་མོའོ། ། ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་འབྲོག་དགོན་པའི་སེང་གེ་མོའོ། ། ས་སྲུངས་མ་ནི་བསེ་མོའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་སྟག་མོའོ། ། རླུང་ཤུགས་མ་ནི་དོམ་མོའོ། ། ཆང་འཐུང་མ་ནི་སྤྲེ་མོའོ། ། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་འབྲི་ མོའོ། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་ཅེ་སྤྱང་མའོ། ། རྟ་རྣ་མ་ནི་སྲམ་མོའོ། ། མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་བྱི་ལ་མོའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་ཀུམྦྷི་རཱིའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་འགྲོན་བུ་མོའོ། ། ཤཽཎྜི་ནི་ཀརྐ་ཊཱིའོ། ། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་ཉ་མོའོ། ། ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་ཆུ་སྲིན་མོའོ། ། སྟོབས་ཆེན་ མོ་ནི་སྦལ་པ་མོའོ། །

These should be worshipped by the mantrin in their respective order, on the days of enjoyment and at the times of enjoyment, for the sake of accomplishing the infinite activities and worldly siddhis previously described. This is the Blessed One’s definitive instruction on the ritual for worshipping the messengers of the families. Now, the transformation of the forms of the samaya messengers will be described. Here, Vajravārāhī is the Kulinī, the one who transforms into all forms in every respect. Vajraḍākinī is a female dog. Lāmā is a female camel. Khaṇḍarohā is a female elephant. Rūpiṇī is a cow. Pracaṇḍā is a female sheep. Caṇḍākṣī is a female goat. Prabhāvatī is a female deer. Mahānāsā is a female donkey. Vīramatī is a female pig. Kharvarī is a female camel. Laṅkeśvarī is a wild dog of the wilderness. Drumacchāyā is a lioness of the wilderness. Mahābalā is a rhinoceros. Mahābhairavā is a tigress. Vāyuvegā is a female bear. Surābhakṣī is a female monkey. Śyāmādevī is a female yak. Subhadrā is a female jackal. Hayakarṇā is a female otter. Khagānanā is a female cat. Cakravegā is a kumbhīrī. Khaṇḍarohā is a female snail. Śauṇḍinī is a female crab. Cakravarmiṇī is a female fish. Mahāvīryā is a female crocodile. Mahābalā is a female frog.

འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་རུས་སྦལ་མོའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་དུང་མོའོ། ། ཁ་གདོང་མ་ནི་གོ་དྷིའོ། ། འུག་གདོང་མ་ནི་བྱི་བ་མོའོ། ། ཁྱི་གདོང་མ་ནི་ཤཱ་ལི་ཛ་ཏི་ཀིའོ། ། ཕག་གདོང་མ་ནི་སྤྲེའུ་མོའོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་རི་བོང་མའོ། ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ ནི་གཟུགས་མོའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མོ་ནི་ཨིཥྚ་ཀིའོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་རྩངས་པ་མའོ་ཞེས་པ་ཐང་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ཆུ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ནགས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། གཟུགས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་དམ་ཚིག་གི་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་ པས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། ། ། ད་ནི་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་སྟེ། གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་མོའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཙཱ་ཏ་ཀིའོ། ། ལཱ་མ་ནི་ནེ་ཙོ་ མའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་རི་སྐེགས་མའོ། ། གཟུགས་ཅན་མ་ནི་ཁུ་བྱུག་མའོ། ། རབ་གཏུམ་ནི་ལཱ་མོའོ། ། གཏུམ་མིག་མ་ནི་ཕུག་རོན་མའོ། ། འོད་ལྡན་མ་ནི་བྱ་དཀར་མོའོ། ། སྣ་ཆེན་མ་ནི་ཙ་ཊ་ཀིའོ། ། དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་ངུར་པ་མོའོ། ། མིའུ་ཐུང་མ་ནི་ངང་པ་མའོ། ། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་ཧོར་པ་མོའོ། ། ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་ལྗོན་ཤིང་དགྲ་མའོ། ། ས་སྲུངས་མ་ནི་བྱ་རོག་མོའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་བྱ་རྒོད་མའོ། ། རླུང་ཤུགས་མ་ནི་འུག་པ་མོའོ། ། ཆང་འཐུང་མ་ནི་རི་དྭགས་དགྲ་མའོ། ། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་ཅན་མ་ནི་གཙུག་པུད་ཅན་མའོ། །

Cakravartinī is the female tortoise. Mahāvīryā is the female conch. Kākāsyā is the godhā. Ulūkāsyā is the female mouse. Śvānāsyā is the śālijātiki. Śūkarāsyā is the female monkey. Yamadāḍhī is the female rabbit. Yamadūtī is the female form. Yamadaṃṣṭriṇī is the iṣṭaki. Yamamathani is the female lizard. These are the thirty-six goddesses of the samaya who move on land, move in water, move in the forest, and completely transform their forms. When the yogi comes to know their nature, they will bestow accomplishments. Now, the complete transformation of forms for those who move in the sky shall be described. Here, Vajravārāhī is the Kulinī, the one who completely transforms all forms. Ḍākinī is the cātaki. Lāmā is the female parrot. Khaṇḍarohā is the female hoopoe. Rūpiṇī is the female cuckoo. Pracaṇḍā is the female lāma. Caṇḍākṣī is the female pigeon. Prabhāvatī is the white bird. Mahānāsā is the caṭaki. Vīramatī is the female ruddy sheldrake. Kharvarī is the female swan. Laṅkeśvarī is the female hora. Drumacchāyā is the tree-enemy. Kālarātrī is the female crow. Mahābhairavā is the female vulture. Vāyuvegā is the female owl. Surābhakṣī is the female deer-enemy. The goddess Śyāmādevī is the female with a topknot.

ཤིན་ཏུ་ བཟང་མོ་ནི་བྱ་གག་མོའོ། ། རྟ་རྣ་མ་ནི་བྷེ་ཌ་ཎིའོ། ། མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་འོལ་བ་མོའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་ཁྲུང་ཁྲུང་མའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་ཁུ་བྱུག་མིག་མའོ། ། ཤཽཎྜི་ནི་ནི་རི་ར་ཛ་ཀིའོ། ། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་བྷ་ག་བ་ཏིའོ། ། ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་ཏིཏྟི་རིའོ། ། སྟོབས་ཆེན་མོ་ནི་བཞད་མོའོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་ཆུའི་བྱ་རོག་མའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་ཆུ་སྐྱར་མོའོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ནི་མིག་སྔོན་མོའོ། ། འུག་གདོང་མ་ནི་ཙ་ཀོ་རིའོ། ། ཁྱི་གདོང་མ་ནི་ཨ་ནི་ལ་མའོ། ། ཕག་གདོང་མ་ནི་ཕ་ཝང་མའོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་པུཀྐ་མིའོ། ། གཤིན་ རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ནི་ཌི་ཌ་ཊི་བྷིའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་བྷེ་རུཎྜི་འོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་ཨམྦྷ་རི་ཀ་མའོ་ཞེས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནོ། ། ཐང་ལ་སྤྱོད་པ་དང་ཆུ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་འདི་རྣམས་ཕན་ཚུན་ བསད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་སྡེ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པ་རྣམས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་རིལ་བུར་བྱས་པ་བཟུང་ནས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་ལ་བསྒྲུབས་ཏེ་དེས་གསུང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་རྫས་རྣམས་རབ་ཏུ་བསང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦྱང་བ་དང་ རྟོགས་པ་དང་རབ་ཏུ་འབར་བ་དང་བདུད་རྩིར་བྱས་ནས། ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་དམ་ཚིག་གི་རྫས་རྣམས་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་པའི་དུས་སུ་སྔགས་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། །

Śubhāṅgī is the hen. Hayakarṇī is the bheḍaṇī. Khecarīmukhī is the lapwing. Cakravegā is the crane. Khaṇḍarohā is the cuckoo-eyed one. Śauṇḍinī is the rirajaki. Cakravarmiṇī is the bhagavatī. Mahāvīrā is the tittiri. Mahābalā is the laughing one. Cakravartinī is the water crow. Mahāvīryā is the heron. Kākāsyā is the blue-eyed one. Ulūkāsyā is the cakorī. Śvānāsyā is the anilā. Śūkarāsyā is the bat. Yamadāḍhī is the pukkami. Yamadūtī is the ḍiḍaṭibhī. Yamadaṃṣṭriṇī is the bheruṇḍī. Yamamathani is the ambhārikā. These are the thirty-seven yoginīs who have completely transformed their forms into those of sky-goers. These sky-goers, land-goers, and water-goers, being free from the faults of killing and so forth, should be gathered as classes as they are found. Together with the five nectars (amṛta), they are made into pills according to the sequence to be explained. Having prepared them on ground from a charnel ground, one should thoroughly purify the substances for the offering to Vāgvajra and the others. Then, having purified, realized, ignited, and transformed them into nectar, the mantrin should offer the samaya substances as they are found to the yoginīs at the time of the wheel offering.

སྒོམ་པའི་དུས་དང་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་དུས་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དུས་སུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ དུ་རིལ་བུ་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཞལ་དང་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་དུ་ཡང་ངོ་ཞེས་པ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའི་ངེས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་དུ་རྒྱུ་བའི་གནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དུ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་སྣ་ཚོགས་ པདྨའི་ལྟེ་བ་ལའོ། ། ནང་དུ་ནི་གསང་བའི་པདྨ་ལས་ཏེ། རྩ་བའི་གནས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མའོ། ། པདྨའི་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་སྙིང་གའི་པདྨར་བདག་གི་གདན་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་མགྲིན་པའི་པདྨར་གཞན་གྱི་གདན་ལ་ལཱ་མའོ། ། ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ལྟེ་བའི་ པདྨར་སྔགས་ཀྱི་གདན་ལ་དུམ་སྐྱེས་མའོ། ། བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་དཔྲལ་བའི་པདྨར་དེ་ཁོ་ནའི་གདན་ལ་གཟུགས་ཅན་མའོ། ། ཟེའུ་འབྲུ་ལ་གཙུག་ཏོར་གྱི་པདྨར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདན་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའོ་ཞེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་ འཁོར་ལོར་རི་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ། པཱུརྞྞ་གི་རིར་སྤྱི་བོ་ལ་རབ་གཏུམ་མ་དང་ཐོད་པའི་དུམ་བུའོ། ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཛཱ་ལནྡྷ་རར་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་གཏུམ་མིག་མ་དང་ཀེང་རུས་ཆེན་པོའོ། ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ཨུཌི་ཡཱ་ཎར་རྣ་བ་གཡས་པར་སྟེང་དུ་འོད་ལྡན་མ་དང་ཀེང་ རུས་སོ། །

At the time of meditation, the time of conduct, and the time of meditative absorption, one should place the pill into one’s own mouth, as well as into the mouths of the Wisdom [consort], the heroes, and the lords of the heroines; this is the certainty of the offering ritual. Now, the locations where the yoginīs wander externally and internally will be described. Externally, it is at the center of the variegated lotus on the summit of Mount Meru. Internally, it is from the secret lotus; at the root location is Vajravārāhī, the Lady of the Family. On the eastern petal of the lotus, at the heart lotus, on the seat of the self is Vajraḍākinī. On the southern petal, at the throat lotus, on the seat of the other is Lāmā. On the western petal, at the navel lotus, on the seat of mantra is Khaṇḍarohā. On the northern petal, at the forehead lotus, on the seat of reality is Rūpiṇī. On the anthers, at the uṣṇīṣa lotus, on the seat of all is Śrī Heruka; thus the wisdom wheel should be worshipped. Then, in the space of the mind wheel, in the eight directions of Mount Meru: on the eastern spoke, at Pūrṇagiri on the crown of the head, are Caṇḍākṣī and Khaṇḍakapālin. On the southern spoke, at Jālandhara at the top of the head, are Pracaṇḍā and Mahākāla. On the western spoke, at Oḍḍiyāna at the right ear, are Prabhāvatī and Kālarūpī. On the northern spoke, at Arbuda at the left ear, are Mahānāsā and Vikaṭadamṣṭrin. On the intermediate spoke, at Godāvarī at the right shoulder, are Lambā and Surāvairin. On the intermediate spoke, at Rāmeśvara at the left shoulder, are Drumacchāyā and Aṭṭahāsin. On the intermediate spoke, at Devīkoṭa at the right hip, are Kharvarī and Mahābhairava. On the intermediate spoke, at Mālavaka at the left hip, are Cakravegā and Vajraprabha. On the intermediate spoke, at Kāmarūpa at the right knee, are Khandarohā and Mahāvīra. On the intermediate spoke, at Oḍra at the left knee, are Śauṇḍinī and Subhadra. On the intermediate spoke, at Triśakuni at the right ankle, are Cakravarmiṇī and Mahābala. On the intermediate spoke, at Kośala at the left ankle, are Suvīrā and Dṛḍhavīra. On the intermediate spoke, at Kulatā at the right thumb, are Mahābalā and Akṣobhya. On the intermediate spoke, at Lampāka at the left thumb, are Cakravartinī and Ratneśa. On the intermediate spoke, at Kāñcī at the right big toe, are Kuliśeśvarī and Hayagrīva. On the intermediate spoke, at Himālaya at the left big toe, are Suvīrā and Ākāśagarbha. On the intermediate spoke, at Pretapuri at the right heel, are Airāvatī and Śrīheruka. On the intermediate spoke, at Grhadevatā at the left heel, are Mahābhairavā and Paramāśva. On the intermediate spoke, at Saurāṣṭra at the right elbow, are Vāyuvegā and Jālandhara.

བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ཨརྦུ་དར་མགྲིན་པའི་རྒྱབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྣ་ཆེན་མ་དང་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པའོ་ཞེས་པ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པའི་དབང་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་གནས་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འཁོར་བ་ནི་གཡས་སྐོར་གྱིས་སོ། ། ད་ནས་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ལ་གོ་ དཱ་བ་རིར་རྣ་བ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་དང་ཆང་དགྲའོ། ། རླུང་གི་རྩིབས་ལ་རཱ་མེ་ཤྭ་རིར་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་མིའུ་ཐུང་མ་དང་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་ལ་དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊར་མིག་གཉིས་པོ་ལ་ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་རྡོ་རྗེ་འོད་དོ། ། མེའི་རྩིབས་ལ་མཱ་ལ་ཝར། དཔུང་ པའི་རྩ་བ་ལ་ཤིང་གྲིབ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་ལུས་སོ་ཞེས་པ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཉེ་བའི་གནས་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། འཁོར་བ་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལོངས་སྤྱོད་པ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སའི་ཁོར་ཡུག་ལ་རི་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་གསུང་གི་འཁོར་ལོར་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་ཀཱ་མ་རཱུ་པར་མཆན་ཁུང་གཉིས་སུ་ས་སྲུངས་མ་དང་མྱུ་གུ་ཅན་ནོ། ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཨོ་ཊེར་ནུ་མ་ཟུང་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་ནོ་ ཞེས་པ་ཞིང་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེར་ལྟེ་བ་ལ་རླུང་ཤུགས་མ་དང་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའོ། །

On the northern spoke, at Arbuda, above the back of the throat, are Mahānāsā and Vikaṭadaṃṣṭrī; thus, the Īśvarīs of the heroes, together with the heroes, dwell in these four locations, revolving in a clockwise direction. Next, on the spoke of Īśāna, at Godāvarī, above the left ear, are Vīramatī and Surāvairī. On the spoke of Vāyu, at Rāmeśvarī, in the middle of the eyebrows, are Khaṇḍarohā and Amitābha. On the spoke of Nairṛtya, at Devīkoṭa, at the two eyes, are Laṅkeśvarī and Vajraprabhā. On the spoke of Agni, at Mālava, at the base of the arm, are Drumacchāyā and Vajradeha; thus, the Īśvarīs of the heroines, together with the heroes, dwell in these four secondary locations (upapīṭha), revolving in a counter-clockwise direction. In this way, one should make offerings to the sky-farers who enjoy the locations and secondary locations on the Mind Wheel. Then, on the perimeter of the earth, in the eight directions of Mount Meru, on the Speech Wheel: on the eastern spoke, at Kāmarūpa, at the two armpits, are Airāvatī and Aṅkurika. On the southern spoke, at Oḍḍiyāna, at the pair of breasts, are Mahābhairavā and Vajraśṛṅkhala; thus, the Īśvarīs of the heroes, together with the heroes, enjoy these fields (kṣetra). On the western spoke, at Triśakuni, at the navel, are Vāyuvegā and Mahāvīra.

བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ཀོ་ས་ལར་སྣ་རྩེ་ལ་ཆང་འཐུང་མ་དང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དོ་ཞེས་པ་ཉེ་བའི་ཞིང་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་ དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ་འཁོར་བ་ནི་གཡས་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ལ་ཀ་ལིངྒར་ཁ་ལ་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་དང་རབ་ཏུ་བཟང་པོའོ། ། རླུང་གི་རྩིབས་ལ་ལམྦ་ཀར་མགྲིན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བཟང་ མོ་དང་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོའོ་ཞེས་པ་ཚནྡོ་ཧ་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་ལ་ཀཱཉྩིར་སྙིང་ག་ལ་རྟ་རྣ་མ་དང་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའོ། ། མེའི་རྩིབས་ལ་ཧི་མ་ལ་ཡར་མདོམས་བར་དུ་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་དང་མིག་མི་ བཟང་ངོ་ཞེས་པ་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧ་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། ཚནྡོ་ཧ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ་འཁོར་བ་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དང་ཚནྡོ་ཧ་དང་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ས་ལ་སྤྱོད་པ་དག་ལ་གསུང་གི་ འཁོར་ལོར་སྔགས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སའི་སྟེང་དང་སའི་འོག་རྒྱ་མཚོའི་ཁོར་ཡུག་ལ་རི་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་སྐུའི་འཁོར་ལོར་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་པྲེ་ཏ་པཱུ་རི་དང་རྟགས་ལ་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་སྟོབས་པོ་ཆེའོ། ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏར་ བཤང་ལམ་དུ་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེའོ་ཞེས་པ་འདུ་བ་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། །

On the northern spoke, in Kośala, at the tip of the nose, are Śauṇḍinī and Vajra-hūṃkāra; thus, in the secondary fields (upakṣetra), the heroes and hero-lords (vīreśvarīs) enjoy. In this way, the enjoyment in the fields and secondary fields proceeds by clockwise rotation. Then, on the spoke of Īśāna, in Kaliṅga, at the mouth, are Śyāmādevī and Subhadra. On the spoke of Vāyu, in Lampāka, at the throat, are Subhadrā and Vajrasubhaga; thus, in the caṇḍohas, the heroes and hero-lords enjoy together. On the spoke of Nairṛtya, in Kāñcī, at the heart, are Hayakarṇā and Mahābhairava. On the spoke of Agni, in Himālaya, at the secret place, are Ḍākinīmukhī and Sunetra; thus, in the secondary caṇḍohas, the heroes and hero-lords enjoy together. The enjoyment in the caṇḍohas proceeds by counter-clockwise rotation. Thus, the enjoyment in the fields, secondary fields, caṇḍohas, and secondary caṇḍohas—the terrestrial ones—the practitioner of mantra should worship in the wheel of speech. Then, above the earth and below the earth, within the Cakravāḍa ocean, in the eight directions of Mount Meru, in the wheel of the body: on the eastern spoke, in Pretapuri, at the genitals, are Cakravegā and Mahābala. On the southern spoke, in Gṛhadevatā, at the anus, are Khaṇḍarohā and Ratnavajra; thus, in the meeting places (melāpaka), the heroes and hero-lords enjoy together.

ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་སཽ་རཱཥྚར་བརླ་ཟུང་ལ་ཤཽཎྜི་ནི་དང་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། བྱང་གི་རྩིབས་ལ་གསེར་གླིང་དུ་བྱིན་པ་དག་ལ་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་པ་ཉེ་བའི་འདུ་བ་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་འདུ་བ་དང་ཉེ་བའི་འདུ་བ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ་འཁོར་བ་ནི་གཡས་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ལ་ན་ག་རར་རྐང་པའི་སོར་མོ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་ དཔའ་མོ་དང་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། རླུང་གི་རྩིབས་ལ་སིནྡྷུར་རྐང་པའི་རྒྱབ་དག་ལ་སྟོབས་ཆེན་མ་དང་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ་ཞེས་པ་དུར་ཁྲོད་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་ལ་མ་རུར་རྐང་པའི་མཐེ་བོང་དག་ལ་འཁོར་ ལོས་སྒྱུར་མ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། མེའི་རྩིབས་ལ་ཀུ་ལུ་ཏར་པུས་མོ་གཉིས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ་ཞེས་པ་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དག་ལ་དཔའ་བོ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དག་ལ་ ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ་འཁོར་བ་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་འདུ་བ་དང་ཉེ་བའི་འདུ་བ་དང་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་རིམ་པས་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་བྱའོ་ཞེས་པ་ འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོ་གའོ། །

On the western spoke, at Saurāṣṭra, on the pair of thighs are Śauṇḍinī and Hayagrīva. On the northern spoke, at Suvarṇadvīpa, on the calves are Cakravarmiṇī and Ākāśagarbha. Thus, at the secondary meeting places, the heroes and heroines enjoy one another. In this way, the enjoyment at the meeting and secondary meeting places occurs by circling to the right. Then, on the spoke of Īśāna, at Nagara, on the toes of the feet are Mahāvīrā and Heruka. On the spoke of Vāyu, at Sindhu, on the backs of the feet are Mahābalā and Padmanarteśvara. Thus, at the charnel grounds, the heroes and heroines together enjoy one another. On the spoke of Nairṛti, at Maru, on the big toes are Cakravartinī and Vairocana. On the spoke of Agni, at Kulatā, on the two knees are Mahāvīryā and Vajrasattva. Thus, at the secondary charnel grounds, the heroes and heroines together enjoy one another. In this way, the enjoyment at the charnel and secondary charnel grounds occurs by circling to the left. Thus, the enjoyment at the meeting, secondary meeting, charnel, and secondary charnel grounds is the worship of the Body Wheel. This should be performed according to the sequence of the Yoginī-saṃcaryā and the sequence to be explained for the assembly of the wheels. This is the ritual procedure for the conduct of the three wheels.

དེ་ནས་ས་འོག་ཏུ་མེ་དང་རླུང་གི་ཁོར་ཡུག་གི་དབུས་སུ་རི་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་མི་བཟད་པའི་དུ་བའི་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་སྟེ། དེ་ལ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་མདུང་གིས་འབིགས་པར་ཁའི་སྒོར་ཁྭ་ གདོང་མའོ། ། ལྷོར་རོ་བསྲེགས་པར་སྣ་བུག་གཡས་པར་འུག་གདོང་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་རུལ་པའི་དྲིར་བཤང་ལམ་དུ་ཁྱི་གདོང་མའོ། ། བྱང་དུ་རྣག་གི་དྲིར་སྣ་བུག་གཡོན་པའི་སྒོར་ཕག་གདོང་མའོ་ཞེས་པ་འཁོར་བ་ནི་གཡས་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་དབང་ལྡན་དུ་བྱིས་པ་ཤི་བར་རྣ་བ་ གཡོན་པའི་སྒོར་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའོ། ། རླུང་དུ་སྦྲུལ་གྱིས་ཟོས་པར་རྣ་བ་གཡས་པའི་སྒོར་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་དྲག་པོའི་གཡུལ་དུ་མིག་གཡས་པའི་སྒོ་རུ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མའོ། ། མེ་རུ་ལྷག་མ་ཟ་བར་མིག་གཡོན་པའི་སྒོར་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའོ་ཞེས་པ་འཁོར་ བ་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཡས་སྐོར་དང་གཡོན་སྐོར་གྱིས་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལོངས་སྤྱོད་པ་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བ་ རྣམས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་དང་ཁ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་སྒོ་སྐྱོང་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་སྟེ་འདི་རྣམས་ཀྱི་གནས་བསྟན་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐིམ་པ་དང་དབང་བྱེད་པ་དང་བདག་པོ་ཉིད་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

Then, beneath the earth, in the center of the encircling rims of fire and wind, in the eight directions of Mount Meru, within the great hells of unbearable smoke, are the eight great charnel grounds. In that regard, in the eastern charnel ground, at the mouth, is Kākāsyā, who pierces with a spear. In the south, at the place of cremation, at the right nostril, is Ulūkāsyā. In the west, at the place of putrid stench, at the anus, is Śvānāsyā. In the north, at the place of the stench of pus, at the opening of the left nostril, is Sūkarāsyā; thus, the cycle proceeds clockwise. Then, in the northeast, at the place of the death of a child, at the opening of the left ear, is Yamadāḍhī. In the northwest, at the place of being devoured by snakes, at the opening of the right ear, is Yamadūtī. In the southwest, at the place of fierce battle, at the opening of the right eye, is Yamadaṃṣṭriṇī. In the southeast, at the place of eating leftovers, at the opening of the left eye, is Yamamathani; thus, the cycle proceeds counter-clockwise. In this way, by circling clockwise and counter-clockwise, in accordance with the natural and reverse orders, one should make offerings to the assembly of the wheel that enjoys the eight great charnel grounds. Thus, the gatekeepers reside in the navel, heart, throat, and forehead, as well as in the wisdom, mind, speech, and body wheels, and in the eight gates of the mouth and so forth. In this manner, there are thirty-six yoginīs externally and internally; this is the teaching on their locations. Now, the enjoyment, dissolution, mastery, and lordship of the Kulinīs and so forth shall be explained.

འདིར་རིགས་ལྡན་མ་ནི་བདག་གི་གདན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐིམ་པ་དང་དབང་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བས་ བདག་གི་གདན་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདིར་བདག་གི་གདན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། གཞན་གྱི་གདན་དུ་ཐིམ་མོ། ། དེ་ཁོ་ནའི་གདན་དུ་དབང་བྱེད་དོ། ། སྔགས་ཀྱི་གདན་དུ་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། གཞན་གྱི་གདན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། སྔགས་ཀྱི་གདན་དུ་ཐིམ་ མོ། ། བདག་གི་གདན་དུ་དབང་བྱེད་དོ། ། དེ་ཁོ་ནའི་གདན་དུ་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། སྔགས་ཀྱི་གདན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ཁོ་ནའི་གདན་དུ་ཐིམ་མོ། ། གཞན་གྱི་གདན་དུ་དབང་བྱེད་དོ། ། བདག་གི་གདན་དུ་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཁོ་ནའི་གདན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། བདག་གི་གདན་ དུ་ཐིམ་མོ། ། སྔགས་ཀྱི་གདན་དུ་དབང་བྱེད་དོ། ། གཞན་གྱི་གདན་དུ་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ཐུན་མཚམས་བཞིའི་དབྱེ་བས་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ལ་གཡས་སྐོར་གྱིས་ལྟེ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕོ་ཉ་མོའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་པཱུརྞ་གི་རིར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་ཐིམ་ མོ། ། ཨརྦུ་ཏར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཨོ་ཌི་ཡ་ནར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཨོ་ཌི་ཡ་ནར་ཐིམ་མོ། ། པཱུརྞ་གི་རིར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཨརྦུ་ཏར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཨོ་ཌི་ཡ་ནར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཨརྦུ་ཏར་ཐིམ་མོ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་དབང་བྱེད་དོ། ། པཱུརྞ་གི་རིར་བདག་པོ་ཉིད་ དོ། ། ཨརྦུ་ཏར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། པཱུརྞ་གི་རིར་ཐིམ་མོ། ། ཨོ་ཌི་ཡ་ནར་དབང་བྱེད་དོ།

Here, the Kulinī should be understood as enjoying, dissolving into, and exercising mastery over my seat and so forth in all respects. Following the sequence of Vajraḍākinī and the others: Regarding the enjoyment and so forth of my seat and so forth: here, one enjoys my seat; one dissolves into the seat of another; one exercises mastery over the seat of reality; and one is the master of the seat of mantra. One enjoys the seat of another; one dissolves into the seat of mantra; one exercises mastery over my seat; and one is the master of the seat of reality. One enjoys the seat of reality; one dissolves into my seat; one exercises mastery over the seat of mantra; and one is the master of the seat of another. One enjoys my seat; one dissolves into my seat; one exercises mastery over the seat of mantra; and one is the master of the seat of another. One enjoys the seat of reality; one dissolves into my seat; and one exercises mastery over the seat of mantra. One is the master of the seat of another. Thus, through the division of the four sessions, the conduct of the messenger in the wisdom wheel at the navel proceeds clockwise within the assembly of the wheels. Then, one enjoys Pūrṇagiri; one dissolves into Jālandhara; one exercises mastery over Arbuda; and one is the master of Oḍḍiyāna. One enjoys Jālandhara; one dissolves into Oḍḍiyāna; one exercises mastery over Pūrṇagiri; and one is the master of Arbuda. One enjoys Oḍḍiyāna; one dissolves into Arbuda; one exercises mastery over Jālandhara; and one is the master of Pūrṇagiri. One enjoys Arbuda; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Jālandhara. One enjoys Jālandhara; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Arbuda. One enjoys Arbuda; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Jālandhara. One enjoys Jālandhara; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Arbuda. One enjoys Arbuda; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Jālandhara. One enjoys Jālandhara; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Arbuda. One enjoys Arbuda; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Jālandhara. One enjoys Jālandhara; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Arbuda. One enjoys Arbuda; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Jālandhara. One enjoys Jālandhara; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Arbuda. One enjoys Arbuda; one dissolves into Pūrṇagiri; and one exercises mastery over Oḍḍiyāna. One is the master of Jālandhara. One enjoys Jālandhara; one dissolves into Pūrṇagiri

། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་སྡིག་པ་འཆར་བ་དང་སྡིག་པའི་ཕྱེད་དང་གཞུའི་འཆར་བ་དང་གཞུའི་ཕྱེད་ལ་སྙིང་གར་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ་འཁོར་བ་ནི་གཡས་སྐོར་གྱིས་ སོ། ། དེ་ནས་གོ་དཱ་ཝ་རིར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། རཱ་མེ་ཤྭ་རིར་ཐིམ་མོ། ། མཱ་ལ་ཝར་དབང་བྱེད་དོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། རཱ་མེ་ཤྭ་རར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊར་ཐིམ་མོ། ། གོ་དཱ་ཝ་རིར་དབང་བྱེད་དོ། ། མཱ་ལ་ཝར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། མཱ་ལ་ཝར་ཐིམ་ མོ། ། རཱ་མེ་ཤྭ་རར་དབང་བྱེད་དོ། ། གོ་དཱ་ཝ་རིར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། མཱ་ལ་ཝར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། གོ་དཱ་ཝ་རིར་ཐིམ་མོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊར་དབང་བྱེད་དོ། ། རཱ་མེ་ཤྭ་རར་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ཆུ་སྲིན་འཆར་བ་དང་ཆུ་སྲིན་གྱི་ཕྱེད་དང་། བུམ་པ་འཆར་བ་དང་བུམ་པའི་ཕྱེད་ལ་སྙིང་གར་ཐུགས་ ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ་འཁོར་བ་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ལ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་རྣམས་དང་། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིར་གང་གི་ཚེ་ཀཱ་མ་རཱུ་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ཨོ་ཊེར་ཐིམ་ མོ། ། ཀོ་ཤ་ལར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཨོ་ཊེར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཏཱི་ཤ་ཀུ་ནེར་ཐིམ་མོ། ། ཀཱ་མ་རཱུ་པར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཀོ་ཤ་ལར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཀོ་ཤ་ལར་ཐིམ་མོ། ། ཨོ་ཊེར་དབང་བྱེད་དོ། །

In Jālandhara, it is the state of mastery. This refers to the movement of the yoginīs in the heart’s mind-cakra during the rising of Scorpio and the half of Scorpio, and the rising of Sagittarius and the half of Sagittarius, revolving clockwise. Then, in Godāvarī, there is enjoyment; in Rāmeśvarī, dissolution; in Mālava, mastery; and in Devīkoṭa, the state of mastery. In Rāmeśvara, there is enjoyment; in Devīkoṭa, dissolution; in Godāvarī, mastery; in Mālava, the state of mastery; in Devīkoṭa, enjoyment; in Mālava, dissolution; in Rāmeśvara, mastery; and in Godāvarī, the state of mastery. This refers to the rising of Capricorn and the half of Capricorn, and the rising of Aquarius and the half of Aquarius, during which the movement of the yoginīs in the heart’s mind-cakra revolves counter-clockwise. Externally, this is the movement of the yoginīs in the mind-cakra, corresponding to the sacred sites and secondary sites within the assembly of the wheel. Here, when there is enjoyment in Kāmarūpa, there is dissolution in Oḍḍiyāna; in Kośala, mastery; and in Triśakuni, the state of mastery. Likewise, in Oḍḍiyāna, there is enjoyment; in Triśakuni, dissolution; in Kāmarūpa, mastery; in Kośala, the state of mastery; in Triśakuni, enjoyment; in Kośala, dissolution; in Oḍḍiyāna, mastery; and in Oḍḍiyāna, the state of mastery.

ཀཱ་མ་རཱུ་བར་བདག་ པོ་ཉིད་དོ། ། ཀོ་ཤ་ལར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཀཱ་མ་རཱུ་པར་ཐིམ་མོ། ། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཨོ་ཏྲེར་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། མགྲིན་པར་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ན་ཉ་འཆར་བ་དང་ཉའི་ཕྱེད་དང་ལུག་ འཆར་བ་དང་ལུག་གི་ཕྱེད་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིར་གང་གི་ཚེ་ཀ་ལིངྐར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ལམྦ་ཀར་ཐིམ་མོ། ། ཧི་མ་ལ་ཡར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཀཱཉྩིར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ལམྦ་ཀར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཀཱཉྩིར་ཐིམ་མོ། ། ཀ་ལིངྒར་ དབང་བྱེད་དོ། ། ཧི་མ་ལ་ཡར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཀཱཉྩིར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཧི་མ་ལ་ཡར་ཐིམ་མོ། ། ལམྦ་ཀར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཀ་ལིངྒར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཧི་མ་ལ་ཡར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཀ་ལིངྒར་ཐིམ་མོ། ། ཀཱཉྩིར་དབང་བྱེད་དོ། ། ལམྦ་ཀར་བདག་ པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་འདུས་པ་དང་ཉེ་བའི་འདུས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། གླང་འཆར་བ་དང་གླང་གི་ཕྱེད་དང་འཁྲིག་པ་འཆར་བ་དང་འཁྲིག་པའི་ཕྱེད་ལ་མགྲིན་པར་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ན་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དང་འདུས་པ་ དང་ཉེ་བའི་འདུས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིར་གང་གི་ཚེ་པྲེ་ཏ་པཱུ་རིར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་གྲྀ་ཧ་དེ་ཝ་ཏར་ཐིམ་མོ། ། སུ་ཝརྞ་དྭཱི་པར་དབང་བྱེད་དོ། ། སཽ་རཱཥྚར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། གྲྀ་ཧ་དེ་ཝ་ཏར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། སཽ་རཱཥྚར་ཐིམ་མོ། །

In Kāmarūpa, there is mastery; in Kośala, enjoyment; in Kāmarūpa, dissolution; in Triśakuni, sovereignty; and in Oḍra, mastery. Thus, the enjoyment of the fields and near-fields revolves clockwise. When the wheel of speech at the throat—the outer assembly of wheels—arises at the full moon and the half-moon, and at the rising of Aries and the half of Aries, this is the conduct of the yoginīs. Here, when there is enjoyment in Kaliṅga, at that time there is dissolution in Lampāka; in Himālaya, sovereignty; and in Kāñcī, mastery. Thus, in Lampāka, there is enjoyment; in Kāñcī, dissolution; in Kaliṅga, sovereignty; in Himālaya, mastery; in Kāñcī, enjoyment; in Himālaya, dissolution; in Lampāka, sovereignty; in Kaliṅga, mastery; in Himālaya, enjoyment; in Kaliṅga, dissolution; in Kāñcī, sovereignty; and in Lampāka, mastery. Thus, the enjoyment of the assemblies and near-assemblies revolves counter-clockwise. When the wheel of speech at the throat—the outer assembly of wheels—arises at the rising of Taurus and the half of Taurus, and at the rising of Gemini and the half of Gemini, this is the conduct of the yoginīs who enjoy the fields, near-fields, assemblies, and near-assemblies. Here, when there is enjoyment in Pretapuri, at that time there is dissolution in Gṛhadevatā; in Suvarṇadvīpa, sovereignty; and in Saurāṣṭra, mastery. In Gṛhadevatā, there is enjoyment; in Saurāṣṭra, dissolution.

པྲེ་ཏ་པུ་ རིར་དབང་བྱེད་དོ། ། སུ་ཝརྞྞ་དྲཱི་པར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། སཽ་རཱཥྚར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། སུ་ཝརྞ་དྭཱི་པར་ཐིམ་མོ། ། གྲྀ་ཧ་དེ་ཝ་ཏར་དབང་བྱེད་དོ། ། པྲེ་ཏ་པུ་རིར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། སུ་ཝརྞ་དྭཱི་པར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། པྲེ་ཏ་པུ་རིར་ཐིམ་མོ། ། སཽ་རཱཥྚར་དབང་བྱེད་དོ། ། གྲྀ་ཧ་དེ་ཝ་ཏར་བདག་ པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་འདུས་པ་དང་ཉེ་བའི་འདུས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། དཔྲལ་བར་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཀརྐ་ཊ་འཆར་བ་དང་། ཀརྐ་ཊའི་ཕྱེད་དང་སེང་གེ་འཆར་བ་དང་སེང་གེའི་ཕྱེད་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ན་སྐུའི་འཁོར་ལོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་ དུ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིར་གང་གི་ཚེ་ན་ག་རར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་སིནྡྷུར་ཐིམ་མོ། ། ཀུ་ལུ་ཏར་དབང་བྱེད་དོ། ། མ་རུར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་སིནྡྷུར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། མ་རུར་ཐིམ་མོ། ། ན་ག་རར་དབང་བྱེད་དོ། ། ཀུ་ལུ་ཏར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། མ་རུར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཀུ་ལུ་ཏར་ ཐིམ་མོ། ། སིནྡྷུར་དབང་བྱེད་དོ། ། ན་ག་རར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཀུ་ལུ་ཏར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ན་ག་རར་ཐིམ་མོ། ། མ་རུར་དབང་བྱེད་དོ། ། སིནྡྷུར་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ལོངས་སྤྱོད་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། བུ་མོ་འཆར་བ་དང་བུ་མོའི་ཕྱེད་དང་ སྲང་འཆར་བ་དང་སྲང་གི་ཕྱེད་ལ་དཔྲལ་བར་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་འདུས་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ།

In Pretapuri, there is mastery; in Suvarṇadvīpa, there is lordship; in Saurāṣṭra, there is enjoyment; in Suvarṇadvīpa, there is dissolution. In Gṛhadevatā, there is mastery; in Pretapuri, there is lordship; in Suvarṇadvīpa, there is enjoyment; in Pretapuri, there is dissolution. In Saurāṣṭra, there is mastery; in Gṛhadevatā, there is lordship. Thus, the enjoyment of the melāpaka and upamelāpaka [sites] revolves clockwise. At the forehead, when Cancer rises in the body wheel (kāyacakram), and during the half of Cancer and the rising of Leo and its half, when the wheel is assembled externally, this is the conduct of the yoginīs in the body wheel. Here, when there is enjoyment in Nagara, at that time there is dissolution in Sindhu. In Kuluta, there is mastery; in Maru, there is lordship. Thus, in Sindhu there is enjoyment; in Maru, there is dissolution. In Nagara, there is mastery; in Kuluta, there is lordship. In Maru, there is enjoyment; in Kuluta, there is dissolution. In Sindhu, there is mastery; in Nagara, there is lordship. In Kuluta, there is enjoyment; in Nagara, there is dissolution. In Maru, there is mastery; in Sindhu, there is lordship. Thus, the enjoyment of the śmaśāna and upaśmaśāna [sites] revolves counter-clockwise. When Virgo rises, and during the half of Virgo and the rising of Libra and its half, when the wheel is assembled externally at the forehead in the body wheel, this is the conduct of the yoginīs.

རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱེད་ཕྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིར་ གང་གི་ཚེ་རྩེ་མོས་འབིགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་རོ་བསྲེག་པར་ཐིམ་མོ། ། རྣག་གི་དྲིར་དབང་བྱེད་དོ། ། རུལ་བའི་དྲིར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་རོ་བསྲེག་པར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། རུལ་པའི་དྲིར་ཐིམ་མོ། ། རྩེ་མོས་འབིགས་པར་དབང་བྱེད་དོ། ། རྣག་གི་དྲིར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། རུལ་ པའི་དྲིར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། རྣག་གི་དྲིར་ཐིམ་མོ། ། རོ་བསྲེག་པར་དབང་བྱེད་དོ། ། རྩེ་མོས་འབིགས་པར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། རྣག་གི་དྲིར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། རྩེ་མོས་འབིགས་པར་ཐིམ་མོ། ། རུལ་པའི་དྲིར་དབང་བྱེད་དོ། ། རོ་བསྲེག་པར་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ ཆེན་པོ་ལོངས་སྤྱོད་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་རང་བཞིན་པ་ལ་ཁྭ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བཞི་པོ་རྣམས་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིར་གང་གི་ཚེ་བྱིས་པ་ཤི་བར་ ལོངས་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་སྦྲུལ་གྱིས་ཟོས་པར་ཐིམ་མོ། ། ལྷག་མ་ཟ་བར་དབང་བྱེད་དོ། ། མི་བཟད་པའི་གཡུལ་དུ་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་སྦྲུལ་གྱིས་ཟོས་པར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། མི་བཟད་པའི་གཡུལ་དུ་ཐིམ་མོ། ། བྱིས་པ་ཤི་བར་དབང་བྱེད་དོ། ། ལྷག་མ་ཟ་བར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། མི་བཟད་པའི་གཡུལ་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ལྷག་མ་ཟ་བར་ཐིམ་མོ། །

These twenty-four yoginīs move throughout the specific times of the three cakras, distinguished by the halves of the twelve zodiacal signs (lagna), such as Scorpio and so forth. Here, when there is enjoyment in the piercing of the tip, at that time there is dissolution in the cremation of the corpse. One exercises mastery over the smell of pus. One is the lord of the smell of rot. Thus, there is enjoyment in the cremation of the corpse; dissolution in the smell of rot; mastery in the piercing of the tip; lordship over the smell of pus; enjoyment in the smell of rot; dissolution in the smell of pus; mastery in the piercing of the tip; lordship over the smell of pus; enjoyment in the smell of rot; dissolution in the smell of pus; mastery in the cremation of the corpse; lordship over the piercing of the tip; and enjoyment in the smell of pus. There is dissolution in the piercing of the tip; mastery over the smell of pus; lordship over the smell of rot; and enjoyment in the cremation of the corpse. This is the clockwise rotation of enjoyment in the great charnel grounds of the directions. From midnight, during the first, second, and third watches of the natural state, the yoginīs move through the four gates, such as the crow and so forth, and externally, this is the conduct of the yoginīs in the gaṇacakra. Here, when there is enjoyment in the death of a child, at that time there is dissolution in being eaten by a snake. One exercises mastery over eating the remains. One is the lord of the terrible battle. Thus, there is enjoyment in being eaten by a snake; dissolution in the terrible battle; mastery in the death of a child; lordship over eating the remains; enjoyment in the terrible battle; and dissolution in eating the remains.

སྦྲུལ་གྱིས་ཟོས་པར་དབང་བྱེད་དོ། ། བྱིས་པ་ཤི་བར་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། ལྷག་མ་ཟ་བར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། བྱིས་པ་ཤི་བར་ཐིམ་མོ། ། མི་བཟད་པའི་གཡུལ་དུ་དབང་བྱེད་དོ། ། སྦྲུལ་གྱིས་ཟོས་པར་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་ པ་མཚམས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། ཉི་མ་ཕྱེད་དང་ཐུན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལས། རྣ་བ་གཡོན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ འཁོར་ལོ་འདུས་པ་དང་ནང་དུ་ཁྭ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ལ། ཐུན་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པ་ཐུགས་དང་གསུང་ དང་ཡེ་ཤེས་དང་སྐུའི་ཞལ་བཞིའི་དབྱེ་བས་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་དང་། གཞན་ནི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཞལ་གྱི་དབྱེ་བས་ཕྱོགས་བྲལ་རྣམས་སུ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བའོ། ། འདིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་པདྨའི་ཤར་གྱི་འདབ་ མ་དང་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཀྱི་ཤར་དང་མེའི་རྩིབས་རྣམས་དང་། ཤར་དང་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཞལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་བསད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ལྷོའི་འདབ་མ་དང་ལྷོ་དང་བདེན་ བྲལ་གྱི་རྩིབས་རྣམས་དང་།

She exercises power over those bitten by snakes. She is the mistress over those whose children have died. She enjoys the remains of the meal. She dissolves into those whose children have died. She exercises power in terrible battles. She is the mistress over those bitten by snakes—thus it is said. This is the enjoyment in the great charnel grounds of the intermediate directions, revolving counter-clockwise. From the midday, the first watch, the second, the third, and the fourth, the conduct of the yoginīs in the great charnel grounds occurs at the four gates, such as the left ear and so forth. Externally, in the assembly of the wheel, and internally, at the eight gates such as the crow and so forth, the conduct occurs according to the distinctions of time through the division of the eight watches. Thus, there are two modes of conduct for the yoginīs, externally and internally. One is the clockwise revolution in the directions such as the east, according to the division of the four faces of Mind, Speech, Wisdom, and Body. The other is the counter-clockwise revolution in the intermediate directions, according to the division of the faces of Body, Wisdom, Speech, and Mind. Here, on the eastern petal of the wisdom lotus, and on the eastern and southeastern spokes of the wheels of Mind, Speech, and Body, as well as in the eastern and southeastern great charnel grounds, the enjoyment bestows the accomplishments of actions such as killing, through the nature of the face of Mind. Likewise, on the southern petal, and on the southern and southwestern spokes, and so forth.

ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་གསུང་གི་ཞལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་དང་ནུབ་དང་རླུང་གི་རྩིབས་རྣམས་དང་། ནུབ་དང་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ ཆེན་པོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་རེངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་གི་འདབ་མ་དང་བྱང་དང་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་རྣམས་དང་བྱང་དང་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་སྐུའི་ཞལ་གྱི་རང་བཞིན་ གྱིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྔར་བརྗོད་པ་རྣམས་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་རྣམས་རླུང་དང་མེ་དང་དབང་ཆེན་དང་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཏེ། ཡ་ར་ལ་ཝའི་ཡི་གེ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བ་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་ལྟེ་བ་དང་དཔྲལ་བར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བས་རང་རང་གི་ རྩིབས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གནས་པ་རྣམས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་བཞིའི་དབྱེ་བས་འདི་རྣམས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཉི་མ་དང་སྲོག་ཀུན་དུ་རྒྱུ་བས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་དུ་རྣལ་ འབྱོར་མའི་ཚད་དང་། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། སྒྱུ་མ་ཆེན་མོ་ལས་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་བཞིའི་དབྱེ་བས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། གང་ན་རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད་ཡོད་པ་དེར་ཐུན་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་བཅུ་དྲུག་ཡོད་པ་དེར་ཐུན་ཕྱེད་ཀྱི་ དབྱེ་བས་སོ།

In the great charnel ground of the south and the southwest, enjoyment bestows the accomplishments of action, such as magnetizing, through the nature of the Speech Face. Likewise, enjoyment in the western petal, the western and western-northern spokes, and the great charnel ground of the west and northwest bestows the accomplishments of action, such as paralyzing, through the nature of the Wisdom Face. Similarly, enjoyment in the northern petal, the northern and northeastern spokes, and the great charnel ground of the north and northeast bestows the previously mentioned accomplishments of action, such as pacifying, through the nature of the Body Face. These are the maṇḍalas of wind, fire, earth, and water, which arise perfectly from the syllables Ya, Ra, La, and Va. One should understand that they abide upon their respective spokes in the heart, throat, navel, and forehead, respectively. Thus, these are the practices according to the division of the four faces of the Blessed One. The distinction of time is due to the movement of the sun and the vital breath; the ritual of offering is performed according to these distinctions of time. In this way, throughout the Yoginī Tantras, the practice is conducted according to the measure of the yoginīs and the distinctions of time. In the Mahāmāyā, the four yoginīs practice according to the division of the four sessions. Where there are eight yoginīs, it is according to the division of eight sessions. Where there are sixteen, it is according to the division of half-sessions.

། གང་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཡོད་པ་དེར་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཡོད་པ་དེར་དབྱུ་གུའི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་བཅོ་ལྔ་ཡོད་པ་དེར་ཚེས་བཅོ་ལྔའི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་དེར་དུས་སྦྱོར་གྱི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡོད་ པ་དེར་དུས་སྦྱོར་ཕྱེད་པའི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་དྲུག་ཡོད་པ་དེར་དུས་དྲུག་གི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་གསུམ་ཡོད་པ་དེར་དུས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་གཉིས་ཡོད་པ་དེར་བགྲོད་པའི་དབྱེ་བས་སོ། ། གང་ན་གཅིག་ཡོད་པ་དེར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་མེད་དོ། ། འདིར་ཐམས་ཅད་ དུ་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བས་སྲོག་ཀུན་དུ་རྒྱུའོ། ། སྲོག་ཀུན་དུ་རྒྱུ་བས་སྣ་ཚོགས་པའི་དབྱེ་བས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེས་ཐམས་ཅད་དུ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་རྣམས་ལ་ཕོ་ཉ་མོའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་དབང་གིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཐིམ་པ་དང་དབང་བྱེད་པ་ དང་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་རིགས་ལྡན་མ་དང་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལས་གནས་ཀུན་དུ་རྒྱུ་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཚེས་གཅིག་གི་མཚན་ཕྱེད་ན་ཤར་གྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་དབུས་ནས་བདག་པོའི་གནས་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་བདག་པོའི་གནས་སུ་རིགས་ལྡན་མར་གྱུར་ཏེ། གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་འགྱུར་རོ། །

Where there are thirty-two, it is by the division of the ghaṭikās. Where there are sixty-four, it is by the division of the daṇḍas. Where there are fifteen, it is by the division of the fifteen lunar days. Where there are twelve, it is by the division of the lagnas. Where there are twenty-four, it is by the division of the half-lagnas. Where there are six, it is by the division of the six seasons. Where there are three, it is by the division of the three times. Where there are two, it is by the division of the two solstices. Where there is one, there is no movement. Here, in all cases, the vital breath (prāṇa) circulates according to the divisions of time. Through the circulation of the vital breath, there are the distinctions of time according to various divisions. By those distinctions of time, in all the Yoginī Tantras, there is the movement of the female messengers (dūtī). By the power of that movement, one should understand that there is enjoyment, dissolution, mastery, and lordship in all cases. Now, regarding the gaṇacakra, I shall describe the movement from one location to another of the Kulikās and the female messengers. In that regard, at midnight on the first lunar day, when the eastern face emerges, Vajravārāhī, the Kulikā, moves from the central lord’s location to the eastern petal. Vajraḍākinī becomes the Kulikā in the lord’s location. By the power of the location, whoever is Vajraḍākinī becomes the Kulikā, and whoever is Vajravārāhī becomes Vajraḍākinī.

དེ་ནས་ སྔ་དྲོའི་ཐུན་མཚམས་ལ་ལྷོའི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་ལས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། ལཱ་མ་ནི་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ ལཱ་མར་འགྱུར་ལ། ལཱ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གུང་གི་ཐུན་མཚམས་ན་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་ལས་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་ སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དུམ་སྐྱེས་མར་འགྱུར་ལ། དུམ་སྐྱེས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་བྱང་གི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་ལས་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་ ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཟུགས་ཅན་མ་ནི་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་མར་འགྱུར་ལ། གཟུགས་ཅན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། སླར་ཡང་ཉིན་ཞག་གཉིས་པ་ལ་གཟུགས་ཅན་ མ་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་ཤར་གྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན་གཟུགས་ཅན་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་ལས། ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། །

Then, during the morning session, when the southern face emerges, the Vajraḍākinī Kulikā moves from the central lord’s position to the southern petal, while Lāmā remains in the central lord’s position. Therefore, by virtue of the position, whoever is the Vajraḍākinī Kulikā becomes Lāmā, and whoever is Lāmā becomes Kulikā. Then, during the midday session, when the western face emerges, Lāmā Kulikā moves from the central lord’s position to the western petal, while Khaṇḍarohā remains in the central lord’s position. Therefore, by virtue of the position, whoever is Lāmā Kulikā becomes Khaṇḍarohā, and whoever is Khaṇḍarohā becomes Kulikā. Then, during the afternoon session, when the northern face emerges, Khaṇḍarohā Kulikā moves from the central lord’s position to the northern petal, while Rūpiṇī remains in the central lord’s position. Therefore, by virtue of the position, whoever is Khaṇḍarohā Kulikā becomes Rūpiṇī, and whoever is Rūpiṇī becomes Kulikā. Furthermore, on the second day, Rūpiṇī Kulikā and the others move in the same manner. There, during the midnight session, when the eastern face emerges, Rūpiṇī Kulikā moves from the central lord’s position to the eastern petal, while Vajravārāhī Ḍākinī remains in the central lord’s position.

དེའི་ཕྱིར་ གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཟུགས་ཅན་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྔ་དྲོའི་ཐུན་མཚམས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལཱ་མ་ནི་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་ སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི་ལཱ་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལཱ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གུང་གི་ཐུན་མཚམས་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ལཱ་མ་དུམ་སྐྱེས་ མ་ནི་དབུས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དུམ་སྐྱེས་མར་འགྱུར་ལ། ལཱ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་ལཱ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ ལྡན་མ་བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། དུམ་སྐྱེས་མ་གཟུགས་ཅན་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལཱ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་མར་འགྱུར་ལ། དུམ་སྐྱེས་མ་གཟུགས་ཅན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་ མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་གསུམ་པ་ལ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་ཤར་གྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། དུམ་སྐྱེས་མ་གཟུགས་ཅན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ།

Therefore, by virtue of their locations, Rūpiṇī becomes Vajraḍākinī, and Vajravārāhī Ḍākinī becomes Kulikā. Then, during the morning session, Vajravārāhī Kulikā moves to the southern petal. Vajraḍākinī Lāmā is in the central position of the lord. Therefore, by virtue of their locations, Vajravārāhī becomes Lāmā, and whichever Vajraḍākinī Lāmā there is, she becomes Kulikā. Then, during the midday session, Vajraḍākinī Lāmā Kulikā moves to the western petal. Lāmā Khaṇḍarohā is in the central position of the lord. Therefore, by virtue of their locations, Vajraḍākinī Lāmā Kulikā becomes Khaṇḍarohā, and whichever Lāmā Khaṇḍarohā there is, she becomes Kulikā. Then, during the afternoon session, Lāmā Khaṇḍarohā Kulikā moves to the northern petal. Khaṇḍarohā Rūpiṇī is in the central position of the lord. Therefore, by virtue of their locations, Lāmā Khaṇḍarohā Kulikā becomes Rūpiṇī, and whichever Khaṇḍarohā Rūpiṇī there is, she becomes Kulikā. Then, on the third day, Khaṇḍarohā Kulikā and the others move. There, at the midnight session, when the eastern face appears, Khaṇḍarohā Rūpiṇī Kulikā moves to the eastern petal.

གཟུགས་ཅན་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་ འགྲོ་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་དུམ་སྐྱེས་མ་གཟུགས་ཅན་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་འགྱུར་ལ་གཟུགས་ཅན་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྔ་དྲོའི་ཐུན་མཚམས་ ལྷོའི་ཞལ་འབྱུང་བ་ནི། གཟུགས་ཅན་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལཱ་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཟུགས་ཅན་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ལཱ་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལཱ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གུང་གི་ཐུན་མཚམས་ལ་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་དུམ་སྐྱེས་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་བྱང་གི་ཞལ་འབྱུང་བ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་ འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ལཱ་མ་གཟུགས་ཅན་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་མར་འགྱུར་ལ།

Rūpiṇī Vajraḍākinī is in the center, in the place of the lord. Therefore, by the power of the location, whichever is Khaṇḍarohā, Rūpiṇī, or Kulikā, that becomes Vajraḍākinī; and whichever is Rūpiṇī Vajraḍākinī, that becomes Kulikā. Then, at the morning session, when the southern face appears, whichever is Rūpiṇī Vajraḍākinī Kulikā, she moves to the southern petal; and Vajravārāhī Lāmā is in the center, in the place of the lord. Therefore, by the power of the location, whichever is Rūpiṇī Vajraḍākinī Kulikā, she becomes Lāmā; and whichever is Vajravārāhī Lāmā, she becomes Kulikā. Then, at the midday session, when the western face appears, Vajravārāhī Lāmā Kulikā moves to the western petal; and Vajraḍākinī Khaṇḍarohā is in the center, in the place of the lord. Therefore, by the power of the location, Vajravārāhī Lāmā Kulikā becomes Khaṇḍarohā; and Vajraḍākinī Khaṇḍarohā becomes Kulikā. Then, at the afternoon session, when the northern face appears, Vajraḍākinī Khaṇḍarohā Kulikā moves to the northern petal; and Lāmā Rūpiṇī is in the center, in the place of the lord. Therefore, by the power of the location, whichever is Vajraḍākinī Khaṇḍarohā Kulikā, she becomes Rūpiṇī.

ལཱ་མ་གཟུགས་ཅན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་ འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་བཞི་པ་ལ་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་ཤར་གྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། ལཱ་མ་གཟུགས་ཅན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། དུམ་སྐྱེས་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལཱ་མ་གཟུགས་ཅན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་འགྱུར་ལ། དུམ་སྐྱེས་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྔ་དྲོའི་ཐུན་མཚམས་ལ་ལྷོའི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། དུམ་སྐྱེས་མ་རྡོ་རྗེ་ མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཟུགས་ཅན་མ་ལཱ་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་དུམ་སྐྱེས་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ལཱ་མར་འགྱུར་ལ། གཟུགས་ཅན་མ་ལཱ་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་ རོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གུང་གི་ཐུན་མཚམས་ལ་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། གཟུགས་ཅན་མ་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཟུགས་ཅན་མ་ལཱ་མ་རིགས་ལྡན་ མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དུམ་སྐྱེས་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དུམ་སྐྱེས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་བྱང་གི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ།

Whichever Lāmā is Rūpiṇī becomes Kulikā. Then, on the fourth day, the Lāmās such as Kulikā and the others engage in their activities. At that time, during the midnight session, when the eastern face appears, the Lāmā Rūpiṇī, who is Kulikā, engages in activity on the eastern petal, while Khaṇḍarohā Vajraḍākinī is in the center, in the place of the lord. Therefore, by virtue of the location, the Lāmā Rūpiṇī becomes Vajraḍākinī, and Khaṇḍarohā Vajraḍākinī becomes Kulikā. Then, during the forenoon session, when the southern face appears, Khaṇḍarohā Vajraḍākinī, who is Kulikā, engages in activity on the southern petal, while Rūpiṇī Lāmā is in the center, in the place of the lord. Therefore, by virtue of the location, Khaṇḍarohā Vajraḍākinī, who is Kulikā, becomes Lāmā, and Rūpiṇī Lāmā becomes Kulikā. Then, during the midday session, when the western face appears, Rūpiṇī Lāmā, who is Kulikā, engages in activity on the western petal, while Vajravārāhī Khaṇḍarohā is in the center, in the place of the lord. Therefore, by virtue of the location, Rūpiṇī Lāmā, who is Kulikā, becomes Khaṇḍarohā, and Vajravārāhī Khaṇḍarohā becomes Kulikā. Then, during the afternoon session, when the northern face appears, Vajravārāhī Khaṇḍarohā, who is Kulikā, engages in activity on the northern petal.

རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ མ་གཟུགས་ཅན་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་གཟུགས་ཅན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་ ལྔ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་ཤར་གྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་གཟུགས་ཅན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ལཱ་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་ པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལཱ་མ་དང་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་གཟུགས་ཅན་མ་དང་རིགས་ལྡན་མར་གྱུར་ནས། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་རང་གི་གནས་སུ་རྫོགས་པ་དང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་འགྱུར་ལ། ལཱ་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རིགས་ ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྔ་དྲོའི་ཐུན་མཚམས་ལ་ལྷོའི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། ལཱ་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། དུམ་སྐྱེས་མ་ལཱ་མ་ནི་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལཱ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དུམ་སྐྱེས་མ་ དང་གཟུགས་ཅན་མ་དང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་ཏེ། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སུ་ལཱ་མར་འགྱུར་ལ། དུམ་སྐྱེས་མ་ལཱ་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གུང་གི་ཐུན་མཚམས་ལ་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ།

Vajraḍākinī Rūpiṇī is in the center, in the place of the lord. Therefore, by virtue of the location, whichever is Vajravārāhī, Khaṇḍarohā, or Kulikā, that becomes Rūpiṇī; and whichever is Vajraḍākinī Rūpiṇī, that becomes Kulikā. Then, on the fifth day, Vajraḍākinī Kulikā and the others engage in their activities. At that time, when the eastern face appears during the midnight session, Vajraḍākinī Rūpiṇī Kulikā engages in the eastern petal, while Lāmā Vajraḍākinī is in the center, in the place of the lord. Therefore, by virtue of the location, whichever is Vajraḍākinī becomes Lāmā, Khaṇḍarohā, Rūpiṇī, and Kulikā; then, having returned to her own place, she becomes Vajraḍākinī again, and Lāmā Vajraḍākinī becomes Kulikā. Then, when the southern face appears during the morning session, Lāmā Vajraḍākinī Kulikā engages in the southern petal, while Khaṇḍarohā Lāmā is in the center, in the place of the lord. Therefore, by virtue of the location, whichever is Lāmā becomes Khaṇḍarohā, Rūpiṇī, Vajraḍākinī, and Kulikā; then, having returned to that very place, she becomes Lāmā again, and Khaṇḍarohā Lāmā becomes Kulikā. Then, when the western face appears during the midday session, Khaṇḍarohā Kulikā engages in the western petal.

གཟུགས་ཅན་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་དུམ་སྐྱེས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་མ་དང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལཱ་མ་དང་རིགས་ལྡན་མར་གྱུར་ནས། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་རང་གི་གནས་སུ་དུམ་སྐྱེས་མར་འགྱུར་ལ། གཟུགས་ ཅན་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་ལ་བྱང་གི་ཞལ་འབྱུང་བ་ན། གཟུགས་ཅན་མ་དུམ་སྐྱེས་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཟུགས་ཅན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་ གིས་གཟུགས་ཅན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལཱ་མ་དང་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་རིགས་ལྡན་མར་གྱུར་ནས། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་རང་གི་གནས་སུ་གཟུགས་ཅན་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལཱ་མ་དང་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་གཟུགས་ཅན་ མར་གྱུར་ནས། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་རང་གི་གནས་སུ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་ཞག་ལྔ་པ་ལ་ཐུན་མཚམས་ཉི་ཤུ་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་ཉི་ཤུས་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། དགའ་བ་ དང་བཟང་པོ་དང་རྒྱལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་རྫོགས་པ་ཚེས་གཅིག་པ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་ཞེས་པའི་ཚེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། ཟླ་བའི་ཆ་ལྔའི་རང་བཞིན་དང་དང་པོའི་དགའ་བའི་དབྱེ་བས་ཤེས་པའོ། །

Rūpiṇī and Khaṇḍarohā are in the center. Therefore, by virtue of their positions, whichever is Khaṇḍarohā becomes Rūpiṇī, Vajraḍākinī, Lāmā, and Kulikā; then, returning to her own place, she becomes Khaṇḍarohā again, while whichever was Rūpiṇī becomes Kulikā. Then, at the evening junction, when the northern face appears, Rūpiṇī and Khaṇḍarohā, as Kulikā, move to the northern petal, while Vajravārāhī and Rūpiṇī are in the center. Therefore, by virtue of their positions, whichever was Rūpiṇī becomes Vajraḍākinī, Lāmā, Khaṇḍarohā, and Kulikā; then, returning to her own place, she becomes Rūpiṇī again, while whichever was Vajravārāhī becomes Vajraḍākinī, Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī; then, returning to her own place, she becomes Kulikā again. Thus, on the fifth day, the twenty junctions are completely surrounded by the twenty aspects of awakening. This is the conduct of Vajravārāhī and the others, understood through the divisions of the lunar days—joy, excellence, victory, emptiness, and completion—corresponding to the first, second, third, fourth, and fifth days, and the nature of the five lunar digits, through the divisions of the first joy.

དེ་ལྟར་ཚེས་གཅིག་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་དྲུག་པ་དང་གཉིས་པ་ཇི་ལྟ་ བ་དེ་ལྟར་བདུན་པ་དང་གསུམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བརྒྱད་པ་དང་བཞི་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་དགུ་པ་དང་ལྔ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བཅུ་པ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ་མཆོག་དགའི་དབྱེ་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་དྲུག་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བཅུ་གཅིག་པ་དང་བདུན་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བཅུ་གཉིས་པ་དང་། བརྒྱད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བཅུ་གསུམ་པ་ དང་དགུ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བཅུ་བཞི་པ་དང་། བཅུ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཉ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་དབྱེ་བས་སོ། ། དེའི་མཐར་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་གཉིས་པ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེས་གཅིག་གི་ཉིན་ཞག་ལ་མཚན་ཕྱེད་ ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ་ཁྭ་གདོང་མ་དང་དབུས་སུ་བདག་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་ ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ་འུག་གདོང་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་ དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ།

In this way, just as it is on the first day, so it is on the sixth; just as it is on the second, so it is on the seventh; just as it is on the third, so it is on the eighth; just as it is on the fourth, so it is on the ninth; and just as it is on the fifth, so it is on the tenth, practicing according to the divisions of supreme joy (paramānanda). Likewise, just as it is on the sixth, so it is on the eleventh; just as it is on the seventh, so it is on the twelfth; just as it is on the eighth, so it is on the thirteenth; and just as it is on the ninth, so it is on the fourteenth; and just as it is on the tenth, so it is on the full moon, practicing according to the divisions of the joy of separation (viramānanda). At the conclusion of that, a great offering should be performed; this is the practice of the yoginīs during the first fortnight. Then, on the first day of the second fortnight, the dark fortnight, during the first watch from midnight, the Kulikā practices in the great charnel ground of the east, while Kākāsyā is in the center, at the place of the Lord. Therefore, by the power of the location, the Kulikā becomes Kākāsyā, and whoever is Kākāsyā becomes the Kulikā. Then, during the second watch, Kākāsyā, the Kulikā, practices in the great charnel ground of the south, while Ulūkāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Kākāsyā, the Kulikā, becomes Ulūkāsyā, and Ulūkāsyā becomes the Kulikā. Then, during the third watch, Ulūkāsyā, the Kulikā, practices in the great charnel ground of the west, while Śvānāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Ulūkāsyā, the Kulikā, becomes Śvānāsyā.

ཁྱི་གདོང་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་ སྤྱོད་དེ། ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཕག་གདོང་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། ཉི་མའི་ཆ་ལ་ཐུན་བཞིའི་དབྱེ་བས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་ ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་ འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་གང་ཡིན་ པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ ལ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Śvānāsyā becomes Kulikā. Then, during the fourth watch, Śvānāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the north, while Śūkarāsyā is in the center. Therefore, by virtue of the location, Śvānāsyā Kulikā becomes Śūkarāsyā, and Śūkarāsyā becomes Kulikā; this is the clockwise rotation, the movement throughout the day divided into four watches. Then, during the lunar portion, from noon during the first watch, Śūkarāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northeast, while Yamadāḍhī is in the center. Therefore, by virtue of the location, Śūkarāsyā Kulikā becomes Yamadāḍhī, and Yamadāḍhī becomes Kulikā. Then, during the second watch, Yamadāḍhī Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northwest, while Yamadūtī is in the center. Therefore, by virtue of the location, Yamadāḍhī Kulikā becomes Yamadūtī, and whoever is Yamadūtī becomes Kulikā. Then, during the third watch, Yamadūtī Kulikā moves throughout the great charnel ground of the southwest, while Yamadaṃṣṭriṇī is in the center. Therefore, by virtue of the location, Yamadūtī Kulikā becomes Yamadaṃṣṭriṇī, and whoever is Yamadaṃṣṭriṇī becomes Kulikā.

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་ མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་ཞག་དང་པོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་རིག་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་ ཉིན་ཞག་གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་ མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྭ་གདོང་མ་འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་ མ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་མ་ཁྱི་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། འུག་གདོང་མ་ཁྱི་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Then, during the fourth session, Yamadaṃṣṭriṇī, the Kulikā, moves throughout the great charnel ground of Fire. Yamamathani is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadaṃṣṭriṇī becomes Kulikā, and she who is Yamamathani becomes Kulikā; this is the counter-clockwise rotation, the conduct of the Yoginī during the lunar phase. In this way, the conduct of the Yoginī on the first day should be understood. Again, on the second day, from midnight during the first session, Yamamathani, the Kulikā, moves throughout the great eastern charnel ground. Vajravārāhī-Kākāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamamathani, the Kulikā, becomes Kākāsyā, and Vajravārāhī becomes Kulikā. Then, during the second session, Vajravārāhī, the Kulikā, moves throughout the great southern charnel ground. Kākāsyā-Ulūkāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Vajravārāhī, the Kulikā, becomes Ulūkāsyā, and Kākāsyā becomes Kulikā. Then, during the third session, Kākāsyā, the Kulikā, moves throughout the great western charnel ground. Ulūkāsyā-Śvānāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Kākāsyā, the Kulikā, becomes Śvānāsyā, and Ulūkāsyā becomes Kulikā. Then, during the fourth session, Ulūkāsyā, the Kulikā, moves throughout the great northern charnel ground. Śvānāsyā-Sūkarāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Ulūkāsyā, the Kulikā, becomes Sūkarāsyā, and Śvānāsyā becomes Kulikā. This is the conduct of the Yoginī during the lunar phase. In this way, the conduct of the Yoginī on the second day should be understood. Again, on the third day, from midnight during the first session, Śvānāsyā, the Kulikā, moves throughout the great southeastern charnel ground. Sūkarāsyā-Yamadāḍhī is in the center. Therefore, by the power of the location, Śvānāsyā, the Kulikā, becomes Yamadāḍhī, and Sūkarāsyā becomes Kulikā. Then, during the second session, Sūkarāsyā, the Kulikā, moves throughout the great southwestern charnel ground. Yamadāḍhī-Yamadūtī is in the center. Therefore, by the power of the location, Sūkarāsyā, the Kulikā, becomes Yamadūtī, and Yamadāḍhī becomes Kulikā. Then, during the third session, Yamadāḍhī, the Kulikā, moves throughout the great northwestern charnel ground. Yamadūtī-Yamamathani is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadāḍhī, the Kulikā, becomes Yamamathani, and Yamadūtī becomes Kulikā. Then, during the fourth session, Yamadūtī, the Kulikā, moves throughout the great northeastern charnel ground. Yamamathani-Yamadaṃṣṭriṇī is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadūtī, the Kulikā, becomes Yamadaṃṣṭriṇī, and Yamamathani becomes Kulikā. This is the conduct of the Yoginī during the lunar phase. In this way, the conduct of the

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་གདོང་ མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་ པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་འགྱུར་ལ་ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་ཕག་གདོང་ མ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Then, during the fourth session, Ulūkāsyā Kulikā moves to the great charnel ground of the north; Śvānāsyā and Sūkarāsyā are in the center. Therefore, by the power of the location, Ulūkāsyā Kulikā becomes Sūkarāsyā, and Śvānāsyā Sūkarāsyā becomes Kulikā; this is the clockwise rotation, the practice during the portion of the sun. Then, from noon until the first session, Śvānāsyā Kulikā moves to the great charnel ground of the northeast; Sūkarāsyā Yamadāḍhī is in the center. Therefore, by the power of the location, Śvānāsyā Kulikā becomes Yamadāḍhī, and Sūkarāsyā Yamadāḍhī becomes Kulikā. Then, during the second session, Sūkarāsyā Kulikā moves to the great charnel ground of the northwest; Yamadāḍhī Yamadūtī is in the center. Therefore, by the power of the location, Sūkarāsyā Kulikā becomes Yamadūtī, and Yamadāḍhī Yamadūtī becomes Kulikā. Then, during the third session, Yamadāḍhī Kulikā moves to the great charnel ground of the southwest; Yamadūtī Yamadaṃṣṭriṇī is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadāḍhī Kulikā becomes Yamadaṃṣṭriṇī, and Yamadūtī Yamadaṃṣṭriṇī becomes Kulikā.

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་ གསུམ་པ་ལ་སླར་ཡང་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་མར་ འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་ སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་ཁྱི་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Then, during the fourth session, the messenger Yama (Yama-dūti) Kulikā moves throughout the great charnel ground of Fire. Yama-daṃṣṭriṇī and Yamamathanī are in the center. Therefore, by virtue of the location, Yama-dūti Kulikā becomes Yamamathanī, and Yama-daṃṣṭriṇī, who was Yamamathanī, becomes Kulikā. This is the movement in counter-clockwise rotation, which is the conduct of the Yoginī during the lunar phase. Then, on the third day, again from midnight during the first session, Yama-daṃṣṭriṇī Kulikā moves throughout the great eastern charnel ground. Yamamathanī Kākāsyā is in the center. Therefore, by virtue of the location, Yama-daṃṣṭriṇī Kulikā becomes Kākāsyā, and Yamamathanī Kākāsyā becomes Kulikā. Then, during the second session, Yamamathanī Kulikā moves throughout the great southern charnel ground. Vajravārāhī Ulūkāsyā is in the center. Therefore, by virtue of the location, Yamamathanī Kulikā becomes Ulūkāsyā, and Vajravārāhī Ulūkāsyā becomes Kulikā. Then, during the third session, Vajravārāhī Kulikā moves throughout the great western charnel ground. Śvānāsyā Kākāsyā is in the center. Therefore, by virtue of the location, Vajravārāhī Kulikā becomes Śvānāsyā, and Kākāsyā Śvānāsyā becomes Kulikā.

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་ མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། འུག་གདོང་མ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་ ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ ཉ་མར་འགྱུར་ལ། ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་ གིས་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Then, during the fourth session, Kākāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the north; Ulūkāsyā and Śūkarāsyā are in the center. Therefore, by virtue of the location, Kākāsyā Kulikā becomes Śūkarāsyā, and whoever is Ulūkāsyā becomes Kulikā. This is the clockwise rotation, the movement during the solar portion. Then, during the lunar portion, from noon during the first session, Ulūkāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northeast; Śvānāsyā Yamadāḍhī is in the center. Therefore, by virtue of the location, Ulūkāsyā Kulikā becomes Yamadāḍhī, and whoever is Śvānāsyā Yamadāḍhī becomes Kulikā. Then, during the second session, Śvānāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northwest; Śūkarāsyā Yamadūtī is in the center. Therefore, by virtue of the location, Śvānāsyā Kulikā becomes Yamadūtī, and whoever is Śūkarāsyā Yamadūtī becomes Kulikā. Then, during the third session, Śūkarāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the southwest; Yamadāḍhī Yamadaṃṣṭriṇī is in the center. Therefore, by virtue of the location, Śūkarāsyā Kulikā becomes Yamadaṃṣṭriṇī, and whoever is Yamadāḍhī Yamadaṃṣṭriṇī becomes Kulikā.

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་ མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་ སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་བཞི་པ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་ མར་འགྱུར་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཁྱི་ གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ།

Then, during the fourth session, the Kulinī Yamadāḍhī moves throughout the great charnel ground of Fire; Yamadūtī and Yamamathinī are in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadāḍhī becomes Yamamathinī, and Yamadūtī becomes the Kulinī Yamamathinī. This is the movement in counter-clockwise rotation, the conduct of the Yoginī during the lunar phase. Then, on the fourth day, from midnight during the first session, the Kulinī Yamadūtī moves throughout the great eastern charnel ground; Yamadaṃṣṭriṇī and Kākāsyā are in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadūtī becomes Kākāsyā, and Yamadaṃṣṭriṇī becomes the Kulinī Kākāsyā. Then, during the second session, the Kulinī Yamadaṃṣṭriṇī moves throughout the great southern charnel ground; Yamamathinī and Ulūkāsyā are in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadaṃṣṭriṇī becomes Ulūkāsyā, and Yamamathinī becomes the Kulinī Ulūkāsyā. Then, during the third session, the Kulinī Yamamathinī moves throughout the great western charnel ground; Vajravārāhī and Śvānāsyā are in the center. Therefore, by the power of the location, Yamamathinī becomes Śvānāsyā, and...

རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཁྱི་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ དེ། ཁྭ་གདོང་མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་འགྱུར་ལ། འུག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་གདོང་མ་རིགས་ ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མར་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ལ། ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ།

Vajravārāhī, who is the Dog-Faced One, becomes the Kulikā. Then, during the fourth watch, Vajravārāhī, as the Kulikā, moves throughout the great charnel ground of the north; the Crow-Faced and Pig-Faced Ones are in the center. Therefore, by the power of the location, Vajravārāhī becomes the Pig-Faced One, and the Crow-Faced and Pig-Faced Ones who are there become the Kulikā. This is the clockwise rotation, the movement during the solar portion. Then, during the lunar portion, from noon during the first watch, the Crow-Faced One, as the Kulikā, moves throughout the great charnel ground of the northeast; the Owl-Faced and Yama-Dhṛtarāṣṭrī are in the center. Therefore, by the power of the location, the Crow-Faced One, as the Kulikā, becomes Yama-Dhṛtarāṣṭrī, and the Owl-Faced and Yama-Dhṛtarāṣṭrī who are there become the Kulikā. Then, during the second watch, the Owl-Faced One, as the Kulikā, moves throughout the great charnel ground of the northwest; the Dog-Faced and Yama-Dūta are in the center. Therefore, by the power of the location, the Owl-Faced One, as the Kulikā, becomes Yama-Dūta, and the Dog-Faced and Yama-Dūta who are there become the Kulikā. Then, during the third watch, the Dog-Faced One, as the Kulikā, moves throughout the great charnel ground of the southwest; the Pig-Faced and Yama-Daṃṣṭrī are in the center. Therefore, by the power of the location, the Dog-Faced One, as the Kulikā, becomes Yama-Daṃṣṭrī, and the Pig-Faced and Yama-Daṃṣṭrī who are there become the Kulikā.

། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་ མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་ལྔ་པ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་ རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་ སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་ སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཁྱི་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཁྱི་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Then, during the fourth session, Varāhamukhī Kulikā moves throughout the great charnel ground of Fire. Yama-dhṛti and Yamamathani are in the center. Therefore, by the power of the location, Varāhamukhī Kulikā becomes Yamamathani, and whichever is Yamamathani becomes Kulikā; this is the clockwise rotation of the lunar phases, which is the conduct of the Yoginī. Then, on the fifth day, from midnight during the first session, Yamadṛti Kulikā moves throughout the great eastern charnel ground. Yamadūti Kākāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadṛti Kulikā becomes Kākāsyā, and whichever is Yamadūti Kākāsyā becomes Kulikā. Then, during the second session, Yamadūti Kulikā moves throughout the great southern charnel ground. Yamadaṃṣṭri Ulūkāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadūti Kulikā becomes Ulūkāsyā, and whichever is Yamadaṃṣṭri Ulūkāsyā becomes Kulikā. Then, during the third session, Yamadaṃṣṭri Kulikā moves throughout the great western charnel ground. Yamamathani Śvānāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadaṃṣṭri Kulikā becomes Śvānāsyā, and whichever is Yamamathani Śvānāsyā becomes Kulikā.

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་ རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་དེ་ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་དང་ཐུན་དང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟེན་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་མ་ གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མར་འགྱུར་ལ། འུག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་ པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Then, during the fourth session, Yama-damini Kulikā moves throughout the great charnel ground of the north; Vajravārāhī Śūkarāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Yama-damini Kulikā becomes Śūkarāsyā, and Vajravārāhī Śūkarāsyā becomes Kulikā. This is the clockwise rotation, the conduct of the Yoginī during the solar portion. Then, during that same month, at noon and the first session, Vajravārāhī Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northeast; Kākāsyā Yamadāḍhī is in the center. Therefore, by the power of the location, Vajravārāhī Kulikā becomes Yamadāḍhī, and Kākāsyā Yamadāḍhī becomes Kulikā. Then, during the second session, Kākāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northwest; Ulūkāsyā Yamadūtī is in the center. Therefore, by the power of the location, Kākāsyā Kulikā becomes Yamadūtī, and Ulūkāsyā Yamadūtī becomes Kulikā. Then, during the third session, Ulūkāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of the southwest; Śvānāsyā Yamadaṃṣṭriṇī is in the center. Therefore, by the power of the location, Ulūkāsyā Kulikā becomes Yamadaṃṣṭriṇī, and Śvānāsyā Yamadaṃṣṭriṇī becomes Kulikā.

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ ལྡན་མ་མའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། ཕག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་དྲུག་པ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་བརྟེན་མ་ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་ རྗེ་མཆེ་བ་མ་ཁྱི་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ཁྱི་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། །

Then, during the fourth session, Śvānāsyā Kulikā moves throughout the great charnel ground of Mātṛmaṇḍala; Varāhāsyā Yamamathinī is in the center. Therefore, by virtue of the location, Śvānāsyā Kulikā becomes Yamamathinī, and whichever is Varāhāsyā Yamamathinī becomes Kulikā. This is the movement of the Yoginī during the lunar phase, proceeding counter-clockwise. Then, on the sixth day, at midnight during the first session, Varāhāsyā Kulikā moves throughout the great eastern charnel ground; Yamadāḍhī Kākāsyā is in the center. Therefore, by virtue of the location, Varāhāsyā Kulikā becomes Kākāsyā, and whichever is Yamadāḍhī Kākāsyā becomes Kulikā. Then, during the second session, Yamadāḍhī Kulikā moves throughout the great southern charnel ground; Yamadūtī Ulūkāsyā is in the center. Therefore, by virtue of the location, Yamadāḍhī Kulikā becomes Ulūkāsyā, and whichever is Yamadūtī Ulūkāsyā becomes Kulikā. Then, during the third session, Yamadūtī Kulikā moves throughout the great western charnel ground; Yamadaṃṣṭriṇī Śvānāsyā is in the center. Therefore, by virtue of the location, Yamadūtī Kulikā becomes Śvānāsyā, and whichever is Yamadaṃṣṭriṇī Śvānāsyā becomes Kulikā.

དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ ཕོ་ཉ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ལ།

Then, during the fourth session, Yama-daṃṣṭriṇī Kulikā moves to the great charnel ground of the north. Yama-mathani Śūkarāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Yama-daṃṣṭriṇī Kulikā becomes Śūkarāsyā, and Yama-mathani Śūkarāsyā becomes Kulikā. This is the clockwise rotation, the conduct of the Yoginī during the solar portion. Then, during the lunar portion, from noon during the first session, Yama-mathani Kulikā moves to the great charnel ground of the northeast. Vajravārāhī Yamadāḍhī is in the center. Therefore, by the power of the location, Yama-mathani Kulikā becomes Yamadāḍhī, and Vajravārāhī Yamadāḍhī becomes Kulikā. Then, during the second session, Vajravārāhī Kulikā moves to the great charnel ground of the northwest. Kākāsyā Yamadūti is in the center. Therefore, by the power of the location, Vajravārāhī Kulikā becomes Yamadūti, and Kākāsyā Yamadūti becomes Kulikā. Then, during the third session, Kākāsyā Kulikā moves to the great charnel ground of the southwest. Ulūkāsyā Yama-daṃṣṭriṇī is in the center. Therefore, by the power of the location, Kākāsyā Kulikā becomes Yama-daṃṣṭriṇī.

འུག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ ལ་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་བདུན་པ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཕག་གདོང་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་ སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཕག་གདོང་མ་ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་འུག་ གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་ ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ཁྱི་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ།

Ulūkāsyā, who is Yamadaṃṣṭriṇī, becomes Kulikā. Then, during the fourth watch, Ulūkāsyā, as Kulikā, moves throughout the great charnel ground of Fire; Śvānāsyā, who is Yamamathani, is in the center. Therefore, by virtue of the location, Ulūkāsyā, as Kulikā, becomes Yamamathani, and Śvānāsyā, who is Yamamathani, becomes Kulikā. This is the clockwise rotation, which is the conduct of the Yoginī during the lunar phase. Then, on the seventh day, at midnight, during the first watch, Śvānāsyā, as Kulikā, moves throughout the great eastern charnel ground; Sūkarāsyā, who is Kākāsyā, is in the center. Therefore, by virtue of the location, Śvānāsyā, as Kulikā, becomes Kākāsyā, and Sūkarāsyā, who is Kākāsyā, becomes Kulikā. Then, during the second watch, Sūkarāsyā, as Kulikā, moves throughout the great southern charnel ground; Yamadāḍhī, who is Ulūkāsyā, is in the center. Therefore, by virtue of the location, Sūkarāsyā, as Kulikā, becomes Ulūkāsyā, and Yamadāḍhī, who is Ulūkāsyā, becomes Kulikā. Then, during the third watch, Yamadāḍhī, as Kulikā, moves throughout the great western charnel ground; Yamadūti, who is Śvānāsyā, is in the center. Therefore, by virtue of the location, Yamadāḍhī, as Kulikā, becomes Śvānāsyā...

གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ཁྱི་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་ མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གཤིན་རྗེ་ བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་ རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། །

The messenger Yamadūti, who is the dog-faced one, becomes Kulikā. Then, during the fourth watch, the messenger Yamadūti Kulikā moves throughout the great charnel ground of the north, while Yamadaṃṣṭriṇī, the pig-faced one, is in the center. Therefore, by the power of the location, the messenger Yamadūti Kulikā becomes the pig-faced one, and Yamadaṃṣṭriṇī, who is the pig-faced one, becomes Kulikā. This is the clockwise rotation, which is the conduct of the Yoginī during the solar portion. Then, during the lunar portion, from noon during the first watch, Yamadaṃṣṭriṇī Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northeast, while Yamamathani Yamasthirā is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadaṃṣṭriṇī Kulikā becomes Yamasthirā, and Yamamathani Yamasthirā becomes Kulikā. Then, during the second watch, Yamamathani Kulikā moves throughout the great charnel ground of the northwest, while Vajravārāhī Yamadūti is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamamathani Kulikā becomes Yamadūti, and Vajravārāhī Yamadūti becomes Kulikā. Then, during the third watch, Vajravārāhī Kulikā moves throughout the great charnel ground of the southwest, while Kākāsyā Yamadaṃṣṭriṇī is in the center.

དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་ རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། ། འུག་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་བརྒྱད་པ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་འུག་གདོང་ མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྭ་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་ གཉིས་པ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཕག་གདོང་མ་འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་འུག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། ཕག་གདོང་མ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་ འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ཁྱི་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ཁྱི་གདོང་མར་འགྱུར་ལ།

Therefore, by the power of the location, Vajravārāhī Kulikā becomes Yamadaṃṣṭriṇī, and Kākāsyā, who is Yamadaṃṣṭriṇī, becomes Kulikā. Then, during the fourth watch, Kākāsyā Kulikā moves to the great charnel ground of Fire, while Ulūkāsyā Yamamathani is in the center. Therefore, by the power of the location, Kākāsyā Kulikā becomes Yamamathani, and Ulūkāsyā Yamamathani becomes Kulikā; this is the counter-clockwise rotation, the movement during the lunar phase. Then, on the eighth day, during the first watch from midnight, Ulūkāsyā Kulikā moves to the great eastern charnel ground, while Śvānāsyā Kākāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Ulūkāsyā Kulikā becomes Kākāsyā, and Śvānāsyā Kākāsyā becomes Kulikā. Then, during the second watch, Śvānāsyā Kulikā moves to the great southern charnel ground, while Sūkarāsyā Ulūkāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Śvānāsyā Kulikā becomes Ulūkāsyā, and Sūkarāsyā Ulūkāsyā becomes Kulikā. Then, during the third watch, Sūkarāsyā Kulikā moves to the great western charnel ground, while Yamadāḍhī Śvānāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Sūkarāsyā Kulikā becomes Śvānāsyā...

གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ཁྱི་ གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་ ཕག་གདོང་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་ འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མར་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། །

The dog-faced Yamadāḍhī becomes Kulikā. Then, during the fourth watch, Yamadāḍhī Kulikā moves to the great charnel ground of the north, while Yamadūtī, the sow-faced one, is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadāḍhī Kulikā becomes the sow-faced one, and Yamadūtī, the sow-faced one, becomes Kulikā; this is the clockwise rotation, the conduct of the Yoginī during the solar portion. Then, during the lunar portion, from noon during the first watch, Yamadūtī Kulikā moves to the great charnel ground of the northeast, while Yamadaṃṣṭriṇī, the Yamadāḍhī, is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadūtī Kulikā becomes Yamadāḍhī, and Yamadaṃṣṭriṇī, the Yamadāḍhī, becomes Kulikā. Then, during the second watch, Yamadaṃṣṭriṇī Kulikā moves to the great charnel ground of the northwest, while Yamamathani, the Yamadūtī, is in the center. Therefore, by the power of the location, Yamadaṃṣṭriṇī Kulikā becomes Yamadūtī, and Yamamathani, the Yamadūtī, becomes Kulikā. Then, during the third watch, Yamamathani Kulikā moves to the great charnel ground of the southwest, while Vajravārāhī, the Yamadaṃṣṭriṇī, is in the center.

དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་འགྱུར་ལ། ཁྭ་གདོང་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་ཞག་དགུ་པ་ ལ་མཚན་ཕྱེད་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། འུག་གདོང་མ་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྭ་གདོང་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་ཁྭ་གདོང་མ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་ལ། འུག་གདོང་མ་ཁྭ་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་འུག་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ལྷོའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁྱི་གདོང་མ་འུག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འུག་ གདོང་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་འུག་གདོང་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་འུག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་ཁྱི་གདོང་མ་རིགས་ལྡན་མ་ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ།

Therefore, by the power of the location, Yamamathani Kulika becomes Yamadamstrini, and Vajravārāhī, who is Yamadamstrini, becomes Kulika. Then, during the fourth watch, Vajravārāhī Kulika moves to the great charnel ground of Fire, while Kākāsyā Yamamathani is in the center. Therefore, by the power of the location, Vajravārāhī Kulika becomes Yamamathani, and Kākāsyā Yamamathani becomes Kulika; this is the clockwise rotation, which is the conduct of the Yoginī during the lunar phase. Then, on the ninth day, during the first watch from midnight, Kākāsyā Kulika moves to the great eastern charnel ground, while Ulūkāsyā Kākāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Kākāsyā becomes Kulika and so forth, and then returns to being Kākāsyā herself; Ulūkāsyā, who was Kākāsyā, becomes Kulika. Then, during the second watch, Ulūkāsyā Kulika moves to the great southern charnel ground, while Śvānāsyā Ulūkāsyā is in the center. Therefore, by the power of the location, Ulūkāsyā becomes Kulika and so forth, and then returns to being Ulūkāsyā herself; Śvānāsyā, who was Ulūkāsyā, becomes Kulika. Then, during the third watch, Śvānāsyā Kulika moves to the great western charnel ground.

ཁྱི་གདོང་ མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁྱི་གདོང་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་ཁྱི་གདོང་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། ཁྱི་གདོང་མ་ཕག་གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་ཕག་གདོང་ མ་རིགས་ལྡན་མ་བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ཕག་གདོང་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕག་གདོང་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་ཕག་གདོང་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ཕག་ གདོང་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཉི་མའི་ཆ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་ཉི་མ་གུང་ནས་ཐུན་དང་པོ་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་རིགས་ལྡན་མ་དབང་ལྡན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གཤིན་རྗེ་ བརྟན་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་ གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་རིགས་ལྡན་མ་རླུང་གི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ།

Shvānāsyā The sow-faced one (Śūkarāsyā) is in the center. Therefore, by virtue of the location, the dog-faced one (Shvānāsyā) becomes Kulikā and the others, and then returns to being the dog-faced one herself; the dog-faced one who was [in the center] becomes Kulikā. Then, during the fourth watch, the sow-faced one (Śūkarāsyā) and Kulikā move to the great charnel ground of the north. The firm Yama (Yamadāḍhī) sow-faced one is in the center. Therefore, by virtue of the location, the sow-faced one becomes Kulikā and the others, and then returns to being the sow-faced one herself; the firm Yama sow-faced one who was [in the center] becomes Kulikā. This is the clockwise rotation, the movement during the solar portion. Then, during the lunar portion, from noon during the first watch, the firm Yama Kulikā moves to the great charnel ground of the northeast. The messenger Yama (Yamadūtī) firm Yama is in the center. Therefore, by virtue of the location, the firm Yama becomes Kulikā and the others, and then returns to being the firm Yama herself; the messenger Yama firm Yama who was [in the center] becomes Kulikā herself. Then, during the second watch, the messenger Yama Kulikā moves to the great charnel ground of the northwest. The fanged Yama (Yamadaṃṣṭrī) messenger Yama is in the center. Therefore, by virtue of the location, the messenger Yama becomes Kulikā and the others, and then returns to being the messenger Yama herself.

གཤིན་ རྗེ་མཆེ་བ་མ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རིགས་མ་ལྡན་པ་བདེན་བྲལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་རིགས་ལྡན་མ་མེའི་དུར་ ཁྲོད་ཆེན་པོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ནི་རིགས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་སླར་ཡང་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁྭ་ གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས། སླར་ཡང་རང་གི་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རིགས་ལྡན་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་པོ་ རྣམས་སུ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཉིན་ཞག་དགུ་པ་ལ་རང་གི་གནས་སུ་བགྲོད་པས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སླར་ཡང་ཉིན་ཞག་བཅུ་པ་ལ་ཚེས་གཅིག་གི་ཉིན་ཞག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། གཉིས་པ་ཇི་ལྟ་བར་བཅུ་གཅིག་པ་ལའོ། །

Yama’s Fang-Maiden, whichever she may be, becomes Kulikā. Then, during the third watch, Yama’s Fang-Maiden, who is not Kulikā, moves throughout the great charnel ground of Nairṛtya; Yama’s Destroyer and Yama’s Fang-Maiden are in the center. Therefore, by the power of the location, Yama’s Fang-Maiden becomes Kulikā and the others, and then returns to being Yama’s Fang-Maiden herself. Whichever Yama’s Destroyer is Yama’s Fang-Maiden, she becomes Kulikā. Then, during the fourth watch, Yama’s Destroyer, who is Kulikā, moves throughout the great charnel ground of Agni; Vajravārāhī and Yama’s Destroyer are in the center. Therefore, by the power of the location, Yama’s Destroyer becomes Kulikā and the others, and then returns to being Yama’s Destroyer herself. Whichever Vajravārāhī is [Yama’s Destroyer], she becomes Kākāsyā and the others, and then, by the power of her own location, returns to being Kulikā herself. This is the counter-clockwise rotation; the yogi should realize this as the conduct of the Yoginī during the lunar phase. Thus, the conduct of the Yoginī in the eight great charnel grounds occurs according to the specific times. On the ninth day, one completes the conduct by traveling to one’s own location. Then, having made offerings, on the tenth day, one conducts oneself just as on the first day. As on the second, so on the eleventh.

གསུམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་བཅུ་གཉིས་པ་ལའོ། ། བཞི་པ་ཇི་ལྟ་བར་བཅུ་གསུམ་པ་ལའོ། ། ལྔ་པ་ཇི་ལྟ་བར་བཅུ་བཞི་པ་ལའོ། ། དྲུག་པ་ཇི་ལྟ་བར་གནམ་སྟོང་ལའོ། ། བདུན་པ་ཇི་ལྟ་བར་དཀར་པོའི་ཚེས་གཅིག་གི་ཉིན་ཞག་ལའོ། ། བརྒྱད་པ་ཇི་ལྟ་བར་གཉིས་པ་ལའོ། ། དགུ་པ་ཇི་ལྟ་བར་གསུམ་པ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རང་རང་གི་གནས་སུ་བགྲོད་པའི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་རང་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སླར་ཡང་བཅུ་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་བཞི་ པ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། ལྔ་པ་ལ་བཅུ་གཅིག་པ་བཞིན་ནོ། ། དྲུག་པ་ལ་བཅུ་གཉིས་པ་བཞིན་ནོ། ། བདུན་པ་ལ་བཅུ་གསུམ་པ་བཞིན་ནོ། ། བརྒྱད་པ་ལ་བཅུ་བཞི་པ་བཞིན་ནོ། ། དགུ་པ་ལ་གནམ་སྟོང་བཞིན་ནོ། ། བཅུ་ པ་ལ་དཀར་པོའི་ཚེས་གཅིག་བཞིན་ནོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་གཉིས་པ་བཞིན་ནོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་ལ་གསུམ་པ་བཞིན་ཏེ། དུར་ཁྲོད་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་དབྱེ་བས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཉིན་ཞག་དགུ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་སྐར་དགུའི་སྦྱོར་བས་རྒྱུ་སྐར་ ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་རྣམས་དང་། ཟླ་བའི་ཁྱིམ་བཅུ་གཉིས་མཐར་ཐུག་པ་ཇི་སྲིད་པར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཆ་བཅོ་ལྔའི་དབྱེ་བས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ལྷན་ཅིག་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་སྐར་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་གྱི་དབྱེ་བས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ དོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དབྱེ་བས་ཉིན་ཞག་གསུམ་ལ་རབ་གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ།

The third is as the twelfth. The fourth is as the thirteenth. The fifth is as the fourteenth. The sixth is as the new moon. The seventh is as the first day of the waxing moon. The eighth is as the second. The ninth is practiced as the third. Therefore, by virtue of moving to their respective locations, Vajravārāhī and the others return once more to their own individual natures. Then, having made offerings, the tenth is practiced as the fourth. The fifth is like the eleventh. The sixth is like the twelfth. The seventh is like the thirteenth. The eighth is like the fourteenth. The ninth is like the new moon. The tenth is like the first day of the waxing moon. The eleventh is like the second. The twelfth is like the third; thus, those dwelling in the charnel grounds practice according to the divisions of mind, speech, and body. Therefore, through the conjunction of the nine lunar mansions over nine days, this continues until the end of the twenty-seven lunar mansions and the twelve zodiacal signs of the moon. In this way, through the division of the fifteen phases, the ḍākinīs and the others practice together with Heruka. Kākāsyā and the others practice according to the division of the twenty-seven lunar mansions. Then, through the division of the moon and sun, Pracaṇḍā and the others will practice for three days. It is as follows:

འདིར་དཀར་པོའི་བཅུ་གསུམ་པ་སྡིག་པའི་དུས་སྦྱོར་འཆར་བ་ན་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་(དུ་,སུ་)མཆོད་པ་བྱས་ནས་ཐབས་སྤངས་ ཏེ་རབ་གཏུམ་མ་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། གཏུམ་མིག་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལའོ། ། འོད་ལྡན་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྣ་ཆེན་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རབ་གཏུམ་མ་ནི་གཏུམ་མིག་མ་དང་། གཏུམ་མིག་མ་ནི་འོད་ལྡན་མ་དང་། འོད་ ལྡན་མ་ནི་སྣ་ཆེན་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་ནི་རབ་གཏུམ་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྡིག་པའི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་རབ་གཏུམ་མ་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་གཏུམ་མིག་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འོད་ལྡན་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་སྣ་ཆེན་མ་ནི་ལྷོའི་ རྩིབས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རབ་གཏུམ་མ་ནི་འོད་ལྡན་མ་དང་། གཏུམ་མིག་མ་ནི་སྣ་ཆེན་མ་དང་། འོད་ལྡན་མ་ནི་རབ་གཏུམ་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་ནི་གཏུམ་མིག་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་གཞུ་འཆར་བ་ན་སྔ་མའི་རབ་གཏུམ་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་གཏུམ་མིག་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འོད་ལྡན་མ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་སྣ་ཆེན་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རབ་གཏུམ་མ་ནི་སྣ་ཆེན་མ་དང་། གཏུམ་མིག་མ་ནི་རབ་གཏུམ་མ་དང་། འོད་ལྡན་མ་ནི་གཏུམ་མིག་མ་དང་། སྣ་ཆེན་ མ་ནི་འོད་ལྡན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་གཞུའི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་རབ་གཏུམ་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། །

Here, when the thirteenth white [lunar day], the ascendant of Scorpio, arises, one makes offerings at the eastern spoke of the mind wheel and, abandoning the method, practices with Pracaṇḍā at the southern spoke. Caṇḍākṣī is at the western spoke, Prabhāvatī at the northern spoke, and Mahānāsā at the eastern spoke. Therefore, by virtue of their positions, Pracaṇḍā becomes Caṇḍākṣī, Caṇḍākṣī becomes Prabhāvatī, Prabhāvatī becomes Mahānāsā, and Mahānāsā becomes Pracaṇḍā. Then, during the first half of Scorpio, the former Pracaṇḍā practices at the western spoke, the former Caṇḍākṣī at the northern spoke, the former Prabhāvatī at the eastern spoke, and the former Mahānāsā at the southern spoke. Therefore, by virtue of their positions, Pracaṇḍā becomes Prabhāvatī, Caṇḍākṣī becomes Mahānāsā, Prabhāvatī becomes Pracaṇḍā, and Mahānāsā becomes Caṇḍākṣī. Then, when Sagittarius arises, the former Pracaṇḍā practices at the northern spoke, the former Caṇḍākṣī at the eastern spoke, the former Prabhāvatī at the southern spoke, and the former Mahānāsā at the western spoke. Therefore, by virtue of their positions, Pracaṇḍā becomes Mahānāsā, Caṇḍākṣī becomes Pracaṇḍā, Prabhāvatī becomes Caṇḍākṣī, and Mahānāsā becomes Prabhāvatī. Then, during the first half of Sagittarius, the former Pracaṇḍā practices at the eastern spoke.

གཏུམ་མིག་མ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུའོ། ། འོད་ལྡན་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྣ་ཆེན་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་ གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་རང་རང་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། སྡིག་པ་འཆར་བ་དང་སྡིག་པའི་ཕྱེད་དང་། གཞུ་འཆར་བ་དང་གཞུའི་ཕྱེད་ལ་དབྱུ་གུ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞིའི་ཚོགས་ ཀྱི་འཁོར་ལོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆུ་སྲིན་འཆར་བ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས། དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་དབང་ལྡན་ནས་རླུང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། མིའུ་ཐུང་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུའོ། ། ཤིང་གྲིབ་ མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་མིའུ་ཐུང་མ་དང་། མིའུ་ཐུང་མ་ནི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་ཤིང་གྲིབ་མ་དང་། ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཆུ་ སྲིན་གྱི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་མིའུ་ཐུང་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་ གིས་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། མིའུ་ཐུང་མ་ནི་ཤིང་གྲིབ་མ་དང་།

Caṇḍākṣī is on the southern spoke; Prabhāvatī is on the western spoke; Mahānāsā moves on the northern spoke. Therefore, by the power of their respective locations, the female messengers such as Caṇḍā and the others assume their own forms; this is the clockwise rotation. One should understand that the assembly of the four yoginīs moves in a wheel during the two and a half ghaṭikās of the rising of Scorpio and the half of Scorpio, and the rising of Sagittarius and the half of Sagittarius. Then, after making offerings from the rising of Capricorn, Vīramatī moves from the northeast to the wind spoke; Kharvarī is on the southwest spoke; Laṅkeśvarī is on the fire spoke; and Drumacchāyā moves on the northeast spoke. Therefore, by the power of their locations, Vīramatī becomes Kharvarī, Kharvarī becomes Laṅkeśvarī, Laṅkeśvarī becomes Drumacchāyā, and Drumacchāyā becomes Vīramatī. Then, during the half of Capricorn, the former Vīramatī moves on the southwest spoke; the former Kharvarī is on the fire spoke; the former Laṅkeśvarī is on the northeast spoke; and the former Drumacchāyā moves on the wind spoke. Therefore, by the power of their locations, Vīramatī becomes Laṅkeśvarī, and Kharvarī becomes Drumacchāyā.

ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་དང་། ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་མིའུ་ཐུང་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་འཆར་བ་ན། སྔ་མའི་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ དོ། ། སྔ་མའི་མིའུ་ཐུང་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་ཤིང་གྲིབ་མ་དང་། མིའུ་ ཐུང་མ་ནི་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་དང་། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་མིའུ་ཐུང་མ་དང་། ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་བུམ་པའི་ཕྱེད་ལ་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་མིའུ་ཐུང་མ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་ མའི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཤིང་གྲིབ་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རང་རང་གི་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་རང་རང་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་ བ་སྟེ་ཆུ་སྲིན་འཆར་བ་དང་། ཆུ་སྲིན་གྱི་ཕྱེད་དང་། བུམ་པ་འཆར་བ་དང་བུམ་པའི་ཕྱེད་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་དུས་སྦྱོར་ཕྱེད་པའི་དབྱེ་བས་རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་རྣལ་འབྱོར་པ་ རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །

Laṅkeśvarī becomes Vīramatī, and Drumacchāyā becomes Khaṇḍarohā. Then, when the pitcher (kumbha) rises, the former Vīramatī moves to the fire spoke (āgneya), the former Khaṇḍarohā to the Ishāna spoke, the former Laṅkeśvarī to the wind spoke (vāyavya), and the former Drumacchāyā moves to the nairṛtya spoke. Therefore, by virtue of their respective positions, Vīramatī becomes Drumacchāyā, Khaṇḍarohā becomes Vīramatī, Laṅkeśvarī becomes Khaṇḍarohā, and Drumacchāyā becomes Laṅkeśvarī. Then, in the half of the pitcher, Vīramatī moves to the Ishāna spoke, the former Khaṇḍarohā to the wind spoke, the former Laṅkeśvarī to the nairṛtya spoke, and the former Drumacchāyā moves to the fire spoke. Therefore, by virtue of their own respective positions, the yoginīs such as Vīramatī and the others assume their respective forms. This is the counter-clockwise rotation: the movement of the yoginīs occurs during the rising of the Capricorn (makara), the half of Capricorn, the rising of the pitcher, and the half of the pitcher. Thus, yogins should understand the movement of the eight yoginīs in the mind wheel (citta-cakra) according to the divisions of the half-ascendants (lagna) in the gaṇacakra.

དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདིར་ཉའི་དུས་སྦྱོར་འཆར་བ་ནས་སྲུངས་མ་ནི་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་ནས་ལྷོའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུའོ། ། རླུང་ཤུགས་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། ཆང་འཐུང་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ས་སྲུངས་མ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་རླུང་ཤུགས་མ་དང་། རླུང་ཤུགས་མ་ནི་ཆང་འཐུང་མ་དང་། ཆང་འཐུང་མ་ནི་ས་ སྲུངས་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཉའི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་ས་སྲུངས་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་རླུང་ཤུགས་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཆང་འཐུང་མ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ ཀྱི་དབང་གིས་ས་སྲུངས་མ་ནི་རླུང་ཤུགས་མ་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་ཆང་འཐུང་མ་དང་། རླུང་ཤུགས་མ་ནི་ས་སྲུངས་མ་དང་། ཆང་འཐུང་མ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལུག་འཆར་བ་ན་སྔ་མའི་ས་སྲུངས་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཇིགས་བྱེད་ ཆེན་མོ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་རླུང་ཤུགས་མ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཆང་འཐུང་མ་ནི་ནུབ་(གྱི་,ཀྱི་)རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ས་སྲུངས་མ་ནི་ཆང་འཐུང་མར་འགྱུར་རོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་ས་སྲུངས་མ་དང་། །

Then, having performed the offerings, the movement within the wheel of speech (vākcakra) is as follows: here, from the rising of the zodiac sign of Pisces, the guardian Airāvatī moves from the eastern spoke of the wheel of speech to the southern spoke. Mahābhairavī is on the western spoke. Vāyuvegā is on the northern spoke. Surābhakṣī moves to the eastern spoke. Therefore, by virtue of their positions, Airāvatī becomes Mahābhairavī, Mahābhairavī becomes Vāyuvegā, Vāyuvegā becomes Surābhakṣī, and Surābhakṣī becomes Airāvatī. Then, at the half of Pisces, the previous Airāvatī moves to the western spoke. The previous Mahābhairavī is on the northern spoke. The previous Vāyuvegā is on the eastern spoke. The previous Surābhakṣī moves to the southern spoke. Therefore, by virtue of their positions, Airāvatī becomes Vāyuvegā, Mahābhairavī becomes Surābhakṣī, Vāyuvegā becomes Airāvatī, and Surābhakṣī becomes Mahābhairavī. Then, when Aries rises, the previous Airāvatī is on the northern spoke. The previous Mahābhairavī is on the eastern spoke. The previous Vāyuvegā is on the southern spoke. The previous Surābhakṣī moves to the western spoke. Therefore, by virtue of their positions, Airāvatī becomes Surābhakṣī, Mahābhairavī becomes Airāvatī, and Vāyuvegā becomes Surābhakṣī. Surābhakṣī becomes Mahābhairavī. Vāyuvegā becomes Airāvatī. Airāvatī becomes Mahābhairavī. Mahābhairavī becomes Vāyuvegā. Vāyuvegā becomes Surābhakṣī. Surābhakṣī becomes Airāvatī. Airāvatī becomes Mahābhairavī. Mahābhairavī becomes Vāyuvegā. Vāyuvegā becomes Surābhakṣī. Surābhakṣī becomes Airāvatī. Airāvatī becomes Mahābhairavī. Mahābhairavī becomes Vāyuvegā. Vāyuvegā becomes Surābhakṣī. Surābhakṣī becomes Airāvatī. Airāvatī becomes Mahābhairavī. Mahābhairavī becomes Vāyuvegā. Vāyuvegā becomes Surābhakṣī. Surābhakṣī becomes Airāvatī. Airāvatī becomes Mahābhairavī. Mahābhairavī becomes Vāyuvegā. Vāyuvegā becomes Surābhakṣī. Surābhakṣī becomes Airāvatī. Airāvatī becomes Mahābhairavī. Mahābhairavī becomes Vāyuvegā. Vāyuvegā becomes Surābhakṣī. Surābhakṣī becomes Airāvatī. Airāvatī becomes *Mahābhairavī

རླུང་ཤུགས་ མ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དང་། ཆང་འཐུང་མ་ནི་རླུང་ཤུགས་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལུག་གི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་ས་སྲུངས་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་རླུང་ཤུགས་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཆང་འཐུང་ མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རང་རང་གི་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ས་སྲུངས་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་རང་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་དུས་སྦྱོར་ཕྱེད་པའི་དབྱེ་བས་གསུང་ གི་འཁོར་ལོའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་གླང་གི་དུས་སྦྱོར་འཆར་བ་ན། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ནས་རླུང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། རྟ་རྣ་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུའོ། ། མཁའ་ འགྲོ་གདོང་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་རྟ་རྣ་མ་དང་། རྟ་རྣ་མ་ནི་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་དང་། མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་གླང་གི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་རྟ་རྣ་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུའོ། །

Vāyuvega Mānī becomes Mahābhairavī, and Śauṇḍinī becomes Vāyuvega. Then, during the first half of the Ram lagna, the previous Dharaṇīdhara moves to the eastern spoke; the previous Mahābhairavī to the southern spoke; the previous Vāyuvega to the western spoke; and the previous Śauṇḍinī moves to the northern spoke. Therefore, by the power of their respective locations, Dharaṇīdhara and the others assume their respective forms; this is the clockwise rotation, the conduct of the four yoginīs in the wheel of speech according to the division of the half-lagnas. Then, having made offerings, when the Taurus lagna arises, the goddess Śyāmādevī moves from the Ishāna spoke to the Vāyu spoke; Subhadrā moves to the Nairṛti spoke; Hayakarṇī moves to the Agni spoke; and Ḍākinīmukhī moves to the Ishāna spoke. Therefore, by the power of the locations, Śyāmādevī becomes Subhadrā, Subhadrā becomes Hayakarṇī, Hayakarṇī becomes Ḍākinīmukhī, and Ḍākinīmukhī becomes Śyāmādevī. Then, during the first half of the Taurus lagna, the previous Śyāmādevī moves to the Nairṛti spoke; the previous Subhadrā to the Agni spoke; the previous Hayakarṇī to the Ishāna spoke; and the previous Ḍākinīmukhī to the Vāyu spoke.

དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་རྟ་རྣ་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་དང་། རྟ་རྣ་མ་ནི་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་དང་། མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་འཁྲིག་པ་འཆར་བ་ན་སྔ་མའི་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུ་ ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་རྟ་རྣ་མ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་དང་། ཤིན་ ཏུ་བཟང་མོ་ནི་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་དང་། རྟ་རྣ་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་དང་། མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་རྟ་རྣ་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་འཁྲིག་པའི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་ མའི་རྟ་རྣ་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རང་རང་གི་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་རང་རང་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་ གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཉ་ལ་སོགས་པ་དུས་སྦྱོར་ཕྱེད་པའི་དབྱེ་བས་རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །

Therefore, by virtue of their locations: the goddess Śyāmādevī becomes Hayakarṇī, and Subhadrā becomes Ḍākinīmukhī; Hayakarṇī becomes Śyāmādevī, and Ḍākinīmukhī becomes Subhadrā. Then, when sexual union arises, the former Śyāmādevī moves to the spoke of fire; the former Subhadrā to the spoke of Ishāna; the former Hayakarṇī to the spoke of wind; and the former Ḍākinīmukhī moves to the spoke of Nairṛti. Therefore, by virtue of their locations, Śyāmādevī becomes Ḍākinīmukhī, Subhadrā becomes Śyāmādevī, Hayakarṇī becomes Subhadrā, and Ḍākinīmukhī becomes Hayakarṇī. Then, in the latter half of the union, the former Śyāmādevī moves to the spoke of Ishāna; the former Subhadrā to the spoke of wind; the former Hayakarṇī to the spoke of Nairṛti; and the former Ḍākinīmukhī moves to the spoke of fire. Therefore, by virtue of their respective locations, the yoginīs such as Śyāmādevī and the others assume their respective forms. This is the counter-clockwise rotation, which is the conduct of the yoginīs in the wheel of speech. In this way, one should understand the conduct in the gaṇacakra of the eight yoginīs according to the divisions of the half-lagnas, such as the full moon and so forth.

དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་ འདི་ལྟ་སྟེ། འདིར་ཀརྐ་ཊ་འཆར་བ་ན་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་ནས་ལྷོའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུའོ། ། ཤཽཎྜི་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་དུམ་སྐྱེས་མར་འགྱུར་རོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་ཤཽཎྜི་ནི་དང་། ཤཽཎྜི་ནི་ནི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཀརྐ་ཊའི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ ཅན་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་དུམ་སྐྱེས་མ་མི་བྱང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཤཽཎྜི་ནི་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་ཤཽཎྜི་ནི་དང་། སྔ་མའི་དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་དང་། སྔ་མའི་ཤཽཎྜི་ནི་ནི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་དུམ་སྐྱེས་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སེང་གེའི་དུས་སྦྱོར་འཆར་བ་ན་སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་དུམ་ སྐྱེས་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཤཽཎྜི་ནི་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། །

Then, having made the offerings, the movement within the body cakra is as follows: here, when Cancer rises, Cakravegā moves from the eastern spoke of the body cakra to the southern spoke. Khaṇḍarohā is at the western spoke. Śauṇḍinī is at the northern spoke. Cakravarmanī moves to the eastern spoke. Therefore, by virtue of the location, Cakravegā becomes Khaṇḍarohā; Khaṇḍarohā becomes Śauṇḍinī; Śauṇḍinī becomes Cakravarmanī; and Cakravarmanī becomes Cakravegā. Then, during the latter half of Cancer, the former Cakravegā moves to the western spoke. The former Khaṇḍarohā is at the northern spoke. The former Śauṇḍinī is at the eastern spoke. The former Cakravarmanī moves to the southern spoke. Therefore, by virtue of the location, the former Cakravegā becomes Śauṇḍinī; the former Khaṇḍarohā becomes Cakravarmanī; the former Śauṇḍinī becomes Cakravegā; and the former Cakravarmanī becomes Khaṇḍarohā. Then, when Leo rises, the former Cakravegā moves to the northern spoke. The former Khaṇḍarohā is at the eastern spoke. The former Śauṇḍinī is at the southern spoke. The former Cakravarmanī moves to the western spoke.

དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་དང་། སྔ་མའི་དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་ མ་དང་། སྔ་མའི་ཤཽཎྜི་ནི་ནི་དུམ་སྐྱེས་མ་དང་སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་ཤཽཎྜི་ནིར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སེང་གེའི་ཕྱེད་ལ་སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ནི་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་དུམ་སྐྱེས་མ་ནི་ལྷོའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་ཤཽཎྜི་ནི་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ནི་བྱང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རང་རང་གི་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་རང་རང་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ པའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་གཡོན་སྐོར་གྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདིར་བུ་མོའི་དུས་སྦྱོར་འཆར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ནས་རླུང་གི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་མེའི་ རྩིབས་སུའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་སྟོབས་ཆེན་མ་དང་། སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་ཤིན་ ཏུ་དཔའ་མོར་འགྱུར་རོ། །

Therefore, by virtue of their respective locations, the previous Cakravegā becomes Cakravarmanī; the previous Khaṇḍarohā becomes Cakravegā; the previous Śauṇḍinī becomes Khaṇḍarohā; and the previous Cakravarmanī becomes Śauṇḍinī. Then, in the half of the lion, the previous Cakravegā moves to the eastern spoke; the previous Khaṇḍarohā to the southern spoke; the previous Śauṇḍinī to the western spoke; and the previous Cakravarmanī moves to the northern spoke. Thus, by virtue of their respective locations, the yoginīs such as Cakravegā and the others assume their respective forms; this is the clockwise movement, which is the movement within the body wheel. Then, after making offerings, the movement is counter-clockwise as follows: here, when the maiden’s lagna arises, the very heroic one (Ativīrā) moves from the spoke of Ishāna to the spoke of Vāyu; Mahābalā moves to the spoke of Nairṛti; Cakravartinī moves to the spoke of Agni; and Mahāvīryā moves to the spoke of Ishāna. Therefore, by virtue of their respective locations, the very heroic one becomes Mahābalā; Mahābalā becomes Cakravartinī; Cakravartinī becomes Mahāvīryā; and Mahāvīryā becomes the very heroic one.

དེ་ནས་བུ་མོའི་ཕྱེད་ལ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་རླུང་གི་ རྩིབས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་། སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་སྟོབས་ཆེན་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྲང་གི་དུས་སྦྱོར་འཆར་བ་ན་སྔ་མའི་ ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་དཔའ་ མོ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་དང་། སྟོབས་ཆེན་མོ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་སྟོབས་ཆེན་མ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྲང་གི་ཕྱེད་ལ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྔ་མའི་ སྟོབས་ཆེན་མ་ནི་རླུང་གི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་སུའོ། ། སྔ་མའི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་མེའི་རྩིབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། །

Then, in the latter half of Libra, the Extremely Heroine (Suvīrā) moves to the spoke of the Nairṛta [direction]. The previous Mahābalā moves to the spoke of the Agni [direction]. The previous Cakravartinī moves to the spoke of the Īśāna [direction]. The previous Mahāvīryā moves to the spoke of the Vāyu [direction]. Therefore, by virtue of the location, the Extremely Heroine becomes the Cakravartinī, the Mahābalā becomes the Mahāvīryā, the Cakravartinī becomes the Extremely Heroine, and the Mahāvīryā becomes the Mahābalā. Then, when the Libra ascendant arises, the previous Extremely Heroine moves to the spoke of the Agni [direction]. The previous Mahābalā moves to the spoke of the Īśāna [direction]. The previous Cakravartinī moves to the spoke of the Vāyu [direction]. The previous Mahāvīryā moves to the spoke of the Nairṛta [direction]. Therefore, by virtue of the location, the Extremely Heroine becomes the Mahāvīryā, the Mahābalā becomes the Extremely Heroine, the Cakravartinī becomes the Mahābalā, and the Mahāvīryā becomes the Cakravartinī. Then, in the first half of Libra, the Extremely Heroine moves to the spoke of the Īśāna [direction]. The previous Mahābalā moves to the spoke of the Vāyu [direction]. The previous Cakravartinī moves to the spoke of the Nairṛta [direction]. The previous Mahāvīryā moves to the spoke of the Agni [direction].

དེའི་ཕྱིར་རང་རང་གི་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་ གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཁོར་བ་སྟེ། བུ་མོ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སྦྱོར་ཕྱེད་པའི་དབྱེ་བས་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་ཞག་དང་པོ་ལ་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་ དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་ཕྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དབྱེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཅུ་གསུམ་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིར་བཅུ་གསུམ་པ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མུན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བཅུ་བཞི་པ་ལ་སྟེ། ཉིན་ཞག་གཉིས་པ་ལ་གསུང་ གི་དབྱེ་བ་དང་། རྡུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་དབྱེ་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཉ་ལ་སྟེ་ཉིན་ཞག་གསུམ་པ་ལ་སྐུའི་དབྱེ་བ་དང་། སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་དབྱེ་བས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དབྱེ་ བ་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ངེས་པའོ། ། འདིར་རྣལ་འབྱོར་མ་གང་གནས་གང་དུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དེར་དེའི་ལྷག་མ་ཟ་བའི་དབང་གིས་དང་ དེའི་རིགས་ཀྱི་ཐབས་ཀྱིས་བཟུང་བས་དེ་དེའི་རིགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྲིད་རང་གི་གནས་སུ་མ་ཕྱིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་རང་གི་རིགས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །

Therefore, by the power of their respective locations, the four yoginīs, such as Śauṇḍinī and the others, assume their own forms; this is the clockwise rotation. One should understand the conduct of the yoginīs in the body-cakra (kāyacakra) through the divisions of the half-lagnas of the maiden and so forth. Thus, on the first day, the yoginīs conduct themselves on the thirteenth [day] through the divisions of the twenty-four half-lagnas of the twelve lagnas, such as Scorpio and so forth. Here, just as on the thirteenth there is the division of the mind (citta) and the division of the quality of darkness (tamas), so it is on the fourteenth; on the second day, it is through the division of speech (vāc) and the division of the quality of passion (rajas). Likewise, on the full moon—that is, the third day—it is through the division of the body and the division of the quality of lucidity (sattva). One should understand the conduct of the yoginīs in the feast-cakra (gaṇacakra) through the divisions of the twenty-four half-lagnas of the twelve lagnas, such as Scorpio and so forth. This is the certainty of the conduct of the yoginīs according to the distinctions of the twenty-four times. Here, whichever yoginī conducts herself in whichever location, by the power of consuming the remainder of that [location] and by being held by the method of that family, she becomes of that family. As long as she has not returned to her own location, she does not become of her own family.

དེ་ནས་རང་གི་གནས་སུ་ཕྱིན་པས་རང་གི་རིགས་སུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་བཟུང་བ་དང་ རིགས་ལྡན་མའི་ལྷག་མ་ཟ་བའི་དབང་གིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའི་བར་གང་ཞིག་དབུས་སུ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མར་འགྱུར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རིགས་ལྡན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་གྱི་ལྷག་མ་ཟ་བའི་དབང་གིས་ དེའི་རིགས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་རིགས་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་རིགས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ལ། རིགས་དང་ལྡན་པ་ནི་རིགས་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རིགས་དང་མི་ལྡན་ པ་ཡང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་གདུགས་ཀྱི་འོག་ཏུ་བཞག་པས་རིགས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་སྣ་ཚོགས་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཁྱི་ཤ་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པ་མངལ་ནས་བྱུང་བ་རིགས་དང་མི་ལྡན་པ་ཡང་སྔགས་དང་བསམ་གཏན་དང་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་སྟོབས་ དང་བྲམ་ཟེར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིགས་དང་ལྡན་པའི་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱང་བ་ལང་གི་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཟོས་ཤིང་གདོལ་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་ཟོས་པས་རིགས་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་གཞན་གྱི་ གནས་དང་བཟའ་བ་དང་ཐབས་དང་ལོངས་སྤྱོད་པས་བཟུང་བའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།

Then, by going to one's own place, one will abide in one's own family. In this way, because of being held by the glorious Heruka and by the power of eating the leftovers of the Kulikā, whichever yoginī among those from the Ḍākinī up to Yamamathinī enters the center, she becomes the Kulikā Vajravārāhī; and whichever is the Kulikā Vajravārāhī, by the power of eating the leftovers of others, she becomes possessed of that family. Thus, by the power of the places, the yoginīs of the thirty-six families who do not possess a family become possessed of a family, and those who possess a family become without a family. Just as in the worldly conventional sense, even one without a family becomes possessed of a family by being placed under the precious parasol of a universal monarch. In this regard, even those such as Viśvāmitra and others who were born from a womb and were without a family, such as those who cook dog meat and so forth, became brahmins through the power of mantra, concentration, and asceticism. Likewise, even brahmins who possess a family become without a family by eating beef and so forth, or by eating in the houses of those without a family, such as outcasts. Similarly, regarding the conduct of the yoginīs, by the power of being held by the places, food, methods, and enjoyments of others, the yoginīs should be understood by the yogins in the worldly conventional sense.

སྔར་བརྗོད་པའི་གཡུང་མོ་ལ་སོགས་པ་རིགས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོ་རྣམས་ཚོགས་ཀྱི་ འཁོར་ལོར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་དོན་དུའོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་ལོ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་མཆོད་པ་དང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་བསམ་གཏན་བྱ་སྟེ། སྔགས་བཟླས་པའི་མཐར་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་གསུམ་ཇི་སྲིད་པར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔར་བརྗོད་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ལས་གཅིག་གི་དངོས་གྲུབ་གཅིག་འགྲུབ་སྟེ། སྔགས་བཟླས་པ་དང་ བསམ་གཏན་དང་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཤེས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པའི་གཙོ་བོའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་གཅིག་གིས་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་གཅིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་དུས་སྦྱོར་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་འདི་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འགྲེལ་བཤད་འདིས་ཤེས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལས་རབ་འབྱམ་ཐམས་ཅད་དང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་ བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་ངེས་པའོ་ཞེས་པ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་གནས་ཀྱི་མིང་ཡིག་དང་པོའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་གདན་དང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

The thirty-seven female messengers of the families, such as Ḍombī and the others mentioned previously, are for the purpose of engaging in the feast circle (gaṇacakra). In this way, one should perform offerings, mantra recitation, and meditative concentration (dhyāna) for as long as three years. At the conclusion of the mantra recitation, one should perform the fire offering (homa). Thereafter, for as long as three fortnights, the yoginīs should engage in the feast circle. Then, all the previously mentioned sādhanas for mundane accomplishments (siddhi) taught in the tantras will be accomplished for the practitioner at all times and in every way. Furthermore, through other means, the accomplishment of a single activity is achieved; this is known through mantra recitation, meditative concentration, and fire offering. However, these do not become the primary accomplishment of the yogin. Through a single activity, a single accomplishment such as the sword (khaḍga) and so forth is achieved. Therefore, this engagement of the yoginīs according to the specific divisions of the lagna (ascendants) should be understood by yogins according to the specific divisions of time in the Root Tantra, the Abhidhānottara-śatasāhasrikā. Alternatively, it is understood through this commentary arising from that [tantra]; it is also certain for the sake of accomplishing the state of a great adept (mahāsiddha) in order to manifest all the infinite mundane activities and all accomplishments. This is the ritual of the engagement of the yoginīs. Now, the seats and the feast circle, both externally and internally, shall be described as arising from the transformation of the seed-syllables of the initial letters of the names of the locations.

དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷུན་པོའི་འོག་ཏུ་ཧཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ པ་ལས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནང་དུ་ནི་གཙུག་ཏོར་གྱི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་ཡཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནང་དུ་ནི་དཔྲལ་བའི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་ དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནང་དུ་ནི་མགྲིན་པའི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནང་དུ་ནི་སྙིང་གའི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནང་དུ་ནི་ལྟེ་བའི་ པདྨའི་ཟེ་འབྲུའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་མཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷུན་པོའོ། ། ནང་དུ་ནི་གསང་བའི་པདྨའི་ཟེ་འབྲུའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའོ། ། ནང་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་སོན་པའི་རྩ་བརྒྱད་ཟེ་འབྲུ་དང་བཅས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་པདྨའི་ཟེ་འབྲུ་ལ་ཉི་མའི་ དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནང་དུ་ནི་དུས་ཀྱི་མེའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨུ་མ་དང་། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའོ། ། ནང་དུ་ནི་རྡུལ་དང་ཁུ་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། ནང་དུ་ནི་དེ་དག་འགོག་པ་ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ ཉིད་དེ་དང་། འོད་ཟེར་དང་། འོད་དང་། ཟླ་བ་དང་། ཟླ་བའི་འོད་ལྟར་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །

In that regard, externally, from the complete transformation of the syllable Haṃ beneath Mount Meru, the maṇḍala of space arises. Internally, it is the anthers of the uṣṇīṣa lotus. Externally, above that, from the complete transformation of the syllable Yaṃ, the maṇḍala of wind arises. Internally, it is the anthers of the forehead lotus. Externally, above that, from the complete transformation of the syllable Raṃ, the maṇḍala of fire arises. Internally, it is the anthers of the throat lotus. Externally, above that, from the complete transformation of the syllable Vaṃ, the maṇḍala of water arises. Internally, it is the anthers of the heart lotus. Externally, above that, from the complete transformation of the syllable Laṃ, the maṇḍala of earth arises. Internally, it is the anthers of the navel lotus. Externally, above that, from the complete transformation of the syllable Maṃ, Mount Meru arises. Internally, it is the anthers of the secret lotus. Externally, above that, is the variegated lotus. Internally, it is the eight channels reaching into the vajra-jewel, together with the anthers. Externally, upon the anthers of the lotus, is the maṇḍala of the sun. Internally, it is the fire of time. Externally, above that, are Umā and Maheśvara. Internally, they are the rajas and śukra. Externally, above that, is Heruka. Internally, from the cessation of those, it is the coemergent joy. Vajravārāhī is omniscience itself, possessing the nature of being inseparable from the rays, the light, the moon, and the moonlight.

དེ་ལྟར་ལྟེ་བ་དང་གསང་བ་དང་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བཞི་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་བཞི་པ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཞལ་བཞི་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱང་དང་ལྷོ་དང་ཤར་དང་ནུབ་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་ སུ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་གནས་ཀྱི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རོའི་གདན་རྣམས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཤར་གྱི་རྩིབས་སུ་ལཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ལྟེ་བའི་པདྨ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་འབབ་པའི་རྩ་དྲུག་ཅུ་དང་། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་རྩ་བཞི་སྟེ། དེ་རྣམས་སུ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་རྩ་རྣམས་ལ་སྲོག་གི་རླུང་འགགས་པ་ནི་རོའི་གདན་དུ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་པཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷོའི་རྩིབས་སུ་ལཱ་མའིའོ། ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་སུ་མཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དུམ་སྐྱེས་མའིའོ། ། བྱང་དུ་ཏཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཟུགས་ཅན་མའིའོ། ། ཕྱོགས་བྲལ་རྣམས་སུ་དྲི་ཆེན་དང་དྲི་ཆུ་དང་ཁྲག་དང་ཤའི་ཐོད་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དུར་ ཁྲོད་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ལ་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་ཤུ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རོའི་གདན་ནི་ཁྭ་གདོང་མ་ཡིན་ནོ། །

Thus, the coemergent joy (sahajānanda) through the phenomena of body, speech, and mind at the navel, the secret place, and the vajra-jewel is to be described as the Blessed One, the glorious Heruka. Here, coemergent joy is the fourth, the wisdom-vajra (jñānavajra). In that way, the Blessed One Heruka has four faces, possessing the nature of body, speech, mind, and wisdom. Through the nature of those four faces, the thirty-six yoginīs residing on the spokes of the wheels in the north, south, east, and west arise as corpse seats from the total transformation of the first syllable of the name of each of their respective locations. Externally, on the wheel of wisdom, on the eastern spoke, from the total transformation of the syllable laṃ, is the seat of a preta for Ḍākinī. Internally, on the navel lotus, there are sixty channels through which the maṇḍala flows and four junction channels; the cessation of the life-sustaining wind (prāṇavāyu) in the channels of the east and so forth is described as the corpse seat. Thus, externally, on the southern spoke, from the total transformation of the syllable paṃ, is the seat of Lāmā. On the western spoke, from the total transformation of the syllable maṃ, is the seat of Khaṇḍarohā. In the north, from the total transformation of the syllable taṃ, is the seat of Rūpiṇī. In the intermediate directions are the skull-cups of feces, urine, blood, and flesh; this is the wheel of wisdom. Externally, in the eight charnel grounds, on the eastern charnel ground, from the total transformation of the syllable śu, the corpse seat is Kākāsyā.

ནང་དུ་ནི་ཁའི་རྩ་ལ་སྲོག་གི་རླུང་འགགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཤ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷོ་རུ་འུག་གདོང་མའིའོ། ། ནང་དུ་ནི་སྣ་བུག་གཡས་པའི་རྩ་ལ་ སྲོག་གི་རླུང་འགགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་པུ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནུབ་ཏུ་ཁྱི་གདོང་མའིའོ། ། ནང་དུ་ནི་བཤང་ལམ་གྱི་རྩ་ལ་ཐུར་སེལ་གྱི་རླུང་འགགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཀླྀ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྱང་དུ་ཕག་གདོང་མའིའོ། ། ནང་དུ་ནི་སྣ་བུག་གཡོན་པའི་རྩ་ལ་ སྲོག་གི་རླུང་འགགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དབང་ལྡན་དུ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའིའོ། ། ནང་དུ་ནི་རྣ་བ་གཡོན་པའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ས་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་དུ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མའིའོ། ། ནང་དུ་ནི་རྣ་བ་གཡས་པའི་རྩ་ལ་ སྲོག་འགགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་གྷོ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདེན་བྲལ་དུ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མའིའོ། ། ནང་དུ་ནི་མིག་གཡས་པའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཨུ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེ་རུ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་མིག་ གཡོན་པའི་རྩ་ལ་སྲོག་གི་རླུང་འགགས་པའོ་ཞེས་པ་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སུ་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་རིག་པར་བྱའོ། ། ། ། ད་ནི་རབ་གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་ཀྱི་མིང་ཡིག་དང་པོའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་གདན་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

Internally, the life-sustaining wind is arrested in the channel of the mouth. Likewise, externally, from the complete transformation of the syllable ŚA, there is the location of Ulūkāsyā in the south. Internally, the life-sustaining wind is arrested in the channel of the right nostril. Externally, from the complete transformation of the syllable PU, there is the location of Śvānāsyā in the west. Internally, the downward-clearing wind is arrested in the channel of the anus. Externally, from the complete transformation of the syllable KLṚ, there is the location of Śūkarāsyā in the north. Internally, the life-sustaining wind is arrested in the channel of the left nostril. Externally, from the complete transformation of the syllable VA, there is the location of Yamadāḍhī in the northeast. Internally, the life-sustaining wind is arrested in the channel of the left ear. Externally, from the complete transformation of the syllable SA, there is the location of Yamadūtī in the northwest. Internally, the life-sustaining wind is arrested in the channel of the right ear. Externally, from the complete transformation of the syllable GHO, there is the location of Yamadaṃṣṭriṇī in the southwest. Internally, the life-sustaining wind is arrested in the channel of the right eye. Externally, from the complete transformation of the syllable U, there is the seat of the hungry ghost for Yamamathani in the southeast. Internally, the life-sustaining wind is arrested in the channel of the left eye. Thus, in the eight charnel grounds, one should understand the external feast-cakras of Kākāsyā and the others. Now, the seats upon the mind, speech, and body cakras are to be described, arising from the complete transformation of the seed-syllables of the initial letters of the names of the locations of Caṇḍākṣī and the others.

འདིར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་པཱུ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རབ་གཏུམ་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་ཤར་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྤྱི་བོར་པཱུ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཛཱ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཏུམ་མིག་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ལྷོའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ཛཱ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ཨོ་ ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འོད་ལྡན་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་རྣ་བ་གཡས་པའི་སྟེང་དུ་ཨཽ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ཨ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྣ་ཆེན་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་བྱང་གི་ རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་མགྲིན་པའི་རྒྱབ་ཏུ་ཨ་ཡིག་དགོད་པའོ་ཞེས་པ་གནས་ཀྱི་སོ་བོན་དགོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ལ་གོ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ཆོས་ ཀྱི་འཁོར་ལོར་དབང་ལྡན་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་རྣ་བ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་གོ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་རླུང་གི་རྩིབས་ལ་ར་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མིའུ་ཐུང་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་རླུང་གི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་ གྱིས་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་རཱ་ཡིག་དགོད་པའོ། །

Here, externally, on the eastern spoke of the mind wheel, the syllable pū is completely transformed into the corpse seat of Caṇḍākṣī. Internally, in the definitive sense, the vital breath is arrested in the eastern channel of the dharma wheel; in the provisional sense, the syllable pū is placed on the crown of the head externally. Likewise, externally, on the southern spoke, the syllable jā is completely transformed into the corpse seat of Caṇḍanayanā. Internally, the vital breath is arrested in the southern channel; in the provisional sense, the syllable jā is placed at the crown of the head. Externally, on the western spoke, the syllable o is completely transformed into the corpse seat of Prabhāvatī. Internally, the vital breath is arrested in the western channel; in the provisional sense, the syllable au is placed above the right ear. Externally, on the northern spoke, the syllable a is completely transformed into the corpse seat of Mahānāsā. Internally, the vital breath is arrested in the northern channel; in the provisional sense, the syllable a is placed behind the throat. This is the placement of the seed syllables of the locations. Similarly, on the Ishāna spoke of the mind wheel, the syllable go is completely transformed into the corpse seat of Vīramatī. Internally, in the dharma wheel, the vital breath is arrested in the Ishāna channel; in the provisional sense, the syllable go is placed above the left ear. Externally, on the Vāyu spoke, the syllable ra is completely transformed into the corpse seat of Kharvarī. Internally, the vital breath is arrested in the Vāyu channel; in the provisional sense, the syllable rā is placed in the middle of the eyebrows.

ཕྱི་རོལ་དུ་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་ལ་དེ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་མིག་གཉིས་ལ་དེ་ཡིག་དགོད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་མེའི་ རྩིབས་ལ་མཱ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཤིང་གྲིབ་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་མེའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་དཔུང་པའི་རྩ་ལ་མཱ་ཡིག་དགོད་པའོ་ཞེས་པ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཉེ་བའི་གནས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གདན་གྱི་ངེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་ གསུང་གི་འཁོར་ལོ་དང་ནང་དུ་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ལ་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། ནང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ལ་རྩ་བརྒྱད་དེ། འདི་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་གདན་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ཤར་ གྱི་རྩིབས་ལ་ཀཱ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ས་སྲུངས་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོའི་ནང་གི་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཤར་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་མཆན་ཁུང་གཉིས་སུ་ཀཱ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཨོ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ལྷོའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་ནུ་མ་གཉིས་ལ་ཨོ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ཏྲི་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་ཤུགས་མའི་ རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ།

Externally, on the spoke of the Nairṛta [direction], from the total transformation of the syllable ḍe, is the corpse seat of Laṅkeśvarī. Internally, it is the cessation of the vital breath (prāṇa) in the channel of the Nairṛta [direction]; according to the provisional meaning, the syllable ḍe is to be placed on the two eyes. Externally, on the spoke of the Agni [direction], from the total transformation of the syllable mā, is the corpse seat of Śyāmādevī. Internally, it is the cessation of the vital breath in the channel of the Agni [direction]; according to the provisional meaning, the syllable mā is to be placed on the two upper arms. This is the determination of the seats of the goddesses of the "nearby places" (upapīṭha) on the Mind Wheel (citta-cakra). Then, externally, surrounding the perimeter of the Speech Wheel (vāk-cakra), there are thirty-two channels; internally, surrounding the perimeter of the Enjoyment Wheel (saṃbhoga-cakra), there are eight channels. Regarding these, the seats are to be described in the same manner as they were for the Dharma Wheel (dharma-cakra). Externally, on the eastern spoke of the Speech Wheel, from the total transformation of the syllable kā, is the corpse seat of Airāvatī. Internally, according to the definitive meaning, it is the cessation of the vital breath in the eastern channel of the internal perimeter of the Enjoyment Wheel; according to the provisional meaning, the syllable kā is to be placed on the two armpits. Externally, on the southern spoke, from the total transformation of the syllable oṃ, is the corpse seat of Mahābhairavā. Internally, it is the cessation of the vital breath in the southern channel; according to the provisional meaning, the syllable oṃ is to be placed on the two breasts. Externally, on the western spoke, from the total transformation of the syllable tri, is the corpse seat of Vāyuvegā. Internally, it is the cessation of the vital breath in the western channel.

དྲང་བའི་དོན་གྱིས་ལྟེ་བ་ལ་ཏྲི་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ཀོ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆང་འཐུང་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་བྱང་གི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་སྣའི་ རྩེ་མོར་ཀོ་ཡིག་དགོད་པའོ་ཞེས་པ་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་གི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གདན་གྱི་ངེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ལ་ཀ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་མགྲིན་པའི་འཁོར་ལོའི་དབང་ལྡན་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་ པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་ཁ་ལ་ཀ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་རླུང་གི་རྩིབས་ལ་ལ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་རླུང་གི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་མགྲིན་པར་ལ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བདེན་བྲལ་གྱི་ རྩིབས་ལ་ཀ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྟ་རྣ་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་སྙིང་གར་ཀ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་མེའི་རྩིབས་ལ་ཧི་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་ དུ་ནི་མེའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་མདོམས་བར་དུ་ཧི་ཡིག་དགོད་པའོ་ཞེས་པ་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་འདུན་པ་དང་ཉེ་བའི་འདུན་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་གདན་གྱི་ས་བོན་དགོད་པ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་ དང་འདུན་པ་དང་ཉེ་བར་འདུན་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གདན་གྱི་ངེས་པའོ། །

According to the provisional meaning, the syllable tri is to be placed at the navel. Externally, on the northern spoke, the syllable ko is completely transformed into the corpse seat of Śauṇḍinī. Internally, it is the cessation of the vital wind in the northern channel; according to the provisional meaning, the syllable ko is to be placed at the tip of the nose. This is the determination of the seats of the goddesses of the kṣetra and upakṣetra. Likewise, externally, on the spoke of Īśāna, the syllable ka is completely transformed into the corpse seat of Śyāmādevī. Internally, it is the cessation of the vital wind in the Īśāna channel of the throat cakra; according to the provisional meaning, the syllable ka is to be placed in the mouth. Externally, on the spoke of Vāyu, the syllable la is completely transformed into the corpse seat of Subhadrā. Internally, it is the cessation of the vital wind in the Vāyu channel; according to the provisional meaning, the syllable la is to be placed at the throat. Externally, on the spoke of Nairṛti, the syllable ka is completely transformed into the corpse seat of Hayakarṇā. Internally, it is the cessation of the vital wind in the Nairṛti channel; according to the provisional meaning, the syllable ka is to be placed at the heart. Externally, on the spoke of Agni, the syllable hi is completely transformed into the corpse seat of Ḍākinīmukhī. Internally, it is the cessation of the vital wind in the Agni channel; according to the provisional meaning, the syllable hi is to be placed at the secret place. This is the placement of the seed syllables for the seats of the Yoginīs of the chandoha and upacchandoha on the Wheel of Speech. This pertains to the Wheel of Speech of Enjoyment. Thus, this is the determination of the seats of the goddesses of the kṣetra, upakṣetra, chandoha, and upacchandoha.

དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་དང་ནང་དུ་དཔྲལ་བར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ལ་རྩ་བཅུ་དྲུག་དང་ནང་གི་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ལ་རྩ་བརྒྱད་དེ། འདི་ཉིད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ ལོ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་གདན་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་དུ་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་པྲེ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་རྟགས་ལ་པྲེ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་གྲེ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དུམ་སྐྱེས་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ལྷོའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་བཤང་ལམ་དུ་གྲི་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་སཽ་ཡིག་ཡོངས་སུ་ གྱུར་པ་ལས་ཤཽཎྜི་ནིའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ནུབ་ཀྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་བརླ་ཟུང་ལ་སཽ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་སུ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་བྱང་གི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་ པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་བྱིན་པ་གཉིས་ལ་སུ་ཡིག་དགོད་པའོ་ཞེས་པ་འདུས་པ་དང་ཉེ་བའི་འདུས་པའི་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གདན་གྱི་ས་བོན་དགོད་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་ལ་ན་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའི་རོའི་གདན་ནོ། །

Then, externally, on the outer perimeter of the body cakra and internally, on the outer perimeter of the coemergent cakra at the forehead, there are sixteen channels, and on the inner perimeter, eight channels. Regarding this, the seats are to be described in the same manner as the enjoyment cakra. Here, externally, on the eastern spoke of the body cakra, from the complete transformation of the syllable Pṛ, there is the corpse seat of Cakravegā. Internally, in the definitive sense, it is the cessation of the vital wind in the eastern channel; in the provisional sense, the syllable Pṛ is to be placed on the [forehead] mark. Externally, on the southern spoke, from the complete transformation of the syllable Gṛ, there is the corpse seat of Khaṇḍarohā. Internally, it is the cessation of the vital wind in the southern channel; in the provisional sense, the syllable Gṛ is to be placed on the anus. Externally, on the western spoke, from the complete transformation of the syllable Sṛ, there is the corpse seat of Śauṇḍinī. Internally, it is the cessation of the vital wind in the western channel; in the provisional sense, the syllable Sṛ is to be placed on the pair of thighs. Externally, on the northern spoke, from the complete transformation of the syllable Su, there is the corpse seat of Cakravarmiṇī. Internally, it is the cessation of the vital wind in the northern channel; in the provisional sense, the syllable Su is to be placed on the two calves. Thus, the seed syllables for the seats of the female messengers of the melāpaka and upamelāpaka are to be placed. Then, externally, on the Ishāna spoke, from the complete transformation of the syllable Na, there is the corpse seat of Atinīlā.

ནང་དུ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་ རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་རྐང་པའི་སོར་མོ་རྣམས་ལ་ན་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་རླུང་གི་རྩིབས་ལ་སི་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྟོབས་ཆེན་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་རླུང་གི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་རྐང་པའི་རྒྱབ་དག་ལ་སི་ཡིག་དགོད་ པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་ལ་མ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་རྐང་པའི་མཐེ་བོང་དག་ལ་མ་ཡིག་དགོད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་མེའི་རྩིབས་ལ་ཀུ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་ བ་ལས་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོའི་རོའི་གདན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་མེའི་རྩ་ལ་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་པུས་མོ་གཉིས་ལ་ཀུ་ཡིག་དགོད་པའོ་ཞེས་པ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གདན་གྱི་ས་བོན་དགོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་འདུས་པ་དང་ཉེ་བའི་འདུས་པ་དང་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གདན་གྱི་ངེས་པའོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གདན་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནང་དུ་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་ གི་རླུང་འགགས་པས་གདན་ཞེས་པ་དང་།

Internally, it is the cessation of the vital wind in the channel of Ishāna; in the provisional sense, this is the placement of the syllable na on the toes of the feet. Externally, on the spoke of the wind [direction], from the total transformation of the syllable si, there is the corpse seat of Mahābalā. Internally, it is the cessation of the vital wind in the wind channel; in the provisional sense, this is the placement of the syllable si on the backs of the feet. Externally, on the spoke of the southwest (Nairṛti), from the total transformation of the syllable ma, there is the corpse seat of Cakravartinī. Internally, it is the cessation of the vital wind in the southwest channel; in the provisional sense, this is the placement of the syllable ma on the big toes. Externally, on the spoke of the fire [direction], from the total transformation of the syllable ku, there is the corpse seat of Mahāvīryā. Internally, it is the cessation of the vital wind in the fire channel; in the provisional sense, this is the placement of the syllable ku on the two knees. Thus, regarding the body wheel, these are the seed syllables for the seats of the goddesses of the charnel grounds and the near-charnel grounds. In this way, the determination of the seats for the goddesses of the assemblies, the near-assemblies, the charnel grounds, and the near-charnel grounds is established for the body wheel. Here, just as there are seats of hungry ghosts externally for the purpose of going to the abodes of the ḍākinīs and so forth, internally, because the vital winds of all the elements have ceased, they are called "seats."

ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འདུས་པར་རང་རང་གི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་སུ་རོའི་གདན་རྣམས་ལ་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནང་དུ་སྲོག་གི་རླུང་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་འཁོར་ལོའི་རྩ་ལ་བུམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བས་གནས་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་ ཕྱི་རོལ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕོ་ཉ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་རྣམས་ཀྱི་མིའི་པགས་པ་རོ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་བཤད་པའི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་ལན་བདུན་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་རང་རང་གི་གནས་སུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་གཙོ་བོའི་བ་ལང་གི་པགས་པ་དང་སྟག་གི་པགས་ པའོ་ཞེས་པ་གདན་གྱི་ཆོ་གའོ། ། འདིར་རབ་གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་མིང་ཡིག་དང་པོའི་ས་བོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་ས་བོན་དེ་དང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་གནས་ནས་གནས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ པར་བྱའོ་ཞེས་པ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་ཁ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དམ་ཚིག་གི་རིལ་བུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རེ་རེ་འཕེལ་བའི་དབྱེ་བས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔ་རྣམས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཟླ་བ་དང་ ཉི་མ་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དང་པོ་ཟླ་བ་དང་ཕྱི་ནས་ཉི་མའམ། དང་པོར་ཉི་མ་དང་ཕྱི་ནས་ཟླ་བ་འཛིན་པའི་ཟླ་བ་དེ་དང་དེ་ལའོ། ། འདིར་ཟླ་བ་བཟུང་བའི་ཚེས་གཅིག་འཇུག་པའི་དུས་ན། བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་མའམ་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ཁ་དོག་དཀར་ བ་བུ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ།

Just as externally in the assembly of the gaṇacakra, they abide upon corpse seats on the spokes of their respective cakras, so too internally, the vital winds abide in the channels of their respective cakras through the application of the vase-breath (kumbhaka); this is the definitive meaning. Here, externally, in the gaṇacakra, the thirty-six female messengers (dūtī) should be offered their respective human skins—purified corpses—after being consecrated seven times with the seed-syllables explained for them, and then placed in their respective locations. In the center, the skins of the principal deity are those of a bull and a tiger; this is the ritual of the seats. In this context, the seed-syllables consisting of the first letter of the names of the Pracaṇḍā and others, as well as the Ḍākinī and others, are generated in the gaṇacakra. These very seed-syllables are used to consecrate [the seats], and one should move from place to place; this is the certainty of all the tantras. Now, for the purpose of purifying the mouth and so forth, the samaya pills will be described. Here, the five nectars (amṛta) and the five lamps (pradīpa) are to be taken according to the distinction of the increasing qualities of space and so forth. When the moon and sun are joined in a single month, one should perform the eclipse: either first the moon and then the sun, or first the sun and then the moon, during those respective months. Here, at the time of the first day of the lunar month when the moon is eclipsed, a twelve- or sixteen-year-old girl of white complexion who has not yet given birth should be honored with all necessary offerings.

ལྷའི་དམིགས་པ་བྱ་སྟེ་པདྨར་རྡོ་རྗེ་བཅུག་སྟེ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞིང་སྤྲོ་བ་ན་འོག་ཏུ་པདྨའི་སྣོད་བཞག་ནས་རྡོ་རྗེ་པདྨའི་སྣོད་དེར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཚེས་གཉིས་པ་ལ་རོ་ལ་མཆོད་པར་བྱས་ནས་ ཀླད་པ་བླང་བར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་ལ་མི་མོ་དཀར་ཤམ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་རྡུལ་བླང་བར་བྱའོ། ། བཞི་པ་ལ་རང་གི་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་བླང་བར་བྱའོ། ། ལྔ་པ་ལ་དྲི་ཆེན་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཁུ་བ་མ་ཤ་ཀ་གཅིག་དང་། ཀླད་པ་མ་ཤ་ཀ་གཉིས་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་མ་ཤ་ ཀ་གསུམ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཆུ་མ་ཤ་ཀ་བཞི་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མ་ཤ་ཀ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་ནམ་མཁའ་དང་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ས་རྣམས་ཡོན་ཏན་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི་དང་ལྔ་དང་འཕེལ་བའི་དབྱེ་བས་ཉིན་ཞག་ལྔས་རྫས་ལྔ་རྣམས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ དྲུག་པ་ལ་རོ་ལ་མཆོད་པར་བྱས་ནས་མིའི་ཤ་དང་། བདུན་པ་ལ་རྟའི་ཤ་དང་། བརྒྱད་པ་ལ་སོ་ལྡན་གྱི་ཤ་དང་། དགུ་པ་ལ་ཁྱིའི་ཤ་དང་། བཅུ་པ་ལ་བ་ལང་གི་ཤ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ཆ་གཅིག་དང་ཆ་གཉིས་དང་ཆ་གསུམ་དང་ཆ་བཞི་དང་ཆ་ལྔ་ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པས་སྒྲོན་མ་བླངས་ ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་མ་ཤ་ཀ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་སྦྲང་རྩི་བཅོ་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། ཚེས་བཅུ་གཅིག་པ་ལ་ཟས་མ་ཟོས་པར། སྦྲང་ཆང་ངམ། བུ་རམ་ཆང་ངམ། རྒུན་ཆང་ངམ། ཤིང་ཏཱ་ལ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པའམ། འབྲས་ལས་སྐྱེས་པའམ། སྦྱར་བའི་ཆང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་འཐུངས་ནས་སྐྱུག་པར་བྱའོ། །

One should perform the visualization of the deity and insert the vajra into the lotus. With the syllables HŪṂ and PHAṬ, one should emanate the bodhicitta; while emanating it, one should place a lotus vessel below and cause the vajra to enter that lotus vessel. On the second day, having made offerings to the corpse, one should take the brain. On the third day, having made offerings to a fair-skinned woman, one should take the jewel-dust. On the fourth day, one should take one’s own vajra-water. On the fifth day, one should take the great fragrance (feces). Thus, one māṣaka of semen, two māṣakas of brain, three māṣakas of Ratnasambhava (jewel-dust), four māṣakas of vajra-water, and five māṣakas of Vairocana—these five substances should be taken over five days, according to the increasing divisions of the qualities of space, wind, fire, water, and earth, which are one, two, three, four, and five respectively. Then, on the sixth day, having made offerings to the corpse, one should take human flesh; on the seventh, horse flesh; on the eighth, elephant flesh; on the ninth, dog flesh; and on the tenth, cow flesh. Having taken the lamps according to the sequence of one part, two parts, three parts, four parts, and five parts, and having unified them with the five nectars, there are seventy-five māṣakas. Then, having combined fifteen parts of honey with the five nectars, on the eleventh day, without having eaten, one should drink as desired honey-wine, molasses-wine, grape-wine, or wine produced from tāla trees and so forth, or from rice, or prepared wine, and then vomit.

སྐྱུགས་པ་དེ་ཐོད་པར་བླངས་ལ་རྫས་བཅུ་པོ་དེ་རྣམས་དང་བཏགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅེ་སྤྱང་གི་རྐྱལ་བུ་བླངས་ཏེ་དེའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་ ཉིད་དུ་མཚན་མོའི་དུས་ན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་གཞིར་སྐྱེས་པའི་རོ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་རོ་ལྷན་ཅིག་མེ་ལ་བཅུག་ནས་བསྲེགས་པའི་སའི་འོག་ཏུ་ཁྲུ་གང་ཁྲུ་གསུམ་དུ་བརྐོས་ཏེ་དེར་དྲི་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ནས། སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདིས་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དབུལ་ བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷེ་ཤྭ་རི་སརྦྦ་དྲ་བྱ་ཎི་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་གཏོར་མ་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཡབ་ཡུམ་བཅས་པ་སྲས་བཅས་གཡོག་འཁོར་དང་། ། གྲོགས་བཅས་གཉེན་རྣམས་དག་གིས་བསྐོར་བའི་ཚོགས་པ་ནི། ། ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་ ཚོགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་དང་། ། མཆོག་གི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དག་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཡ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཡ། པྲ་བེ་ཤ་ཡ། པྲ་བེ་ཤ་ཡ། བནྡྷ་ཡ་བནྡྷ་ཡ། ཏོ་ཥ་ཡ་ཏོ་ཥ་ཡ། སརྦྦ་ཌཱ་ཀི་ ནཱི་ནཱཾ། ཧྲྀ་ད་ཡཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་དགུག་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧྣ་གྲྀ་ཧྣ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་ཝཱན་བཛྲ་རཱ་ཛ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཞེས་པ་གཏོར་མ་དབུལ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ།

Take that vomit and place it in a skull-cup, then grind it together with those ten substances. Next, take a jackal skin bag and place the mixture inside it. Then, join the two halves of the skull-cup together. At that very time, during the night, on a charnel ground, place the corpse of a man and the corpse of a woman together in a fire and burn them. Dig a pit three cubits deep beneath the ground where they were burned, and having made offerings of perfumes, incense, and so forth, present a vast torma offering with this mantra ritual: OṂ VAJRA KRODHEŚVARĪ SARVA DRĀVYAṆI VIŚODHAYA HŪṂ PHAṬ. This is the mantra for purifying the torma. The assembly of Buddhas, together with their consorts, sons, retinues, and companions, surrounded by their friends and kinsmen, is pleased by the hosts of gods and goddesses; I pray that the supreme Vajrasattvas come here. With these words, all the Tathāgatas are invited. OṂ ŚRĪ HERUKA ĀKARṢAYA ĀKARṢAYA, PRAVEŚAYA PRAVEŚAYA, BANDHAYA BANDHAYA, TOṢAYA TOṢAYA, SARVA ḌĀKINĪNĀṂ HṚDAYAṂ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the mantra for summoning the ḍākinīs. OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VAJRA RĀJA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the mantra for offering the torma. Then, offer the drinking water, the water for the feet, and so forth.

ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ། སྔགས་འདིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། ས་བརྐོས་པ་དེར་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་བཀང་ནས་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་ཆེན་པོ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདིས་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ནས། བཅུ་གཉིས་པ་ལ་ཐུན་བཞིར་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། བཅུ་གསུམ་པ་ལ་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་དང་བཅུ་བཞི་པ་ལ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའོ། ། དེ་ནས་གནམ་སྟོང་ལ་ཉི་མ་ གཟས་བཟུང་བ་ན་བཏོན་ནས་མིའི་རྐང་དང་བསྲེས་ལ་སྲན་ཆུང་གི་ཚད་ཙམ་གྱི་རིལ་བུ་བྱས་ལ་རིལ་བུ་དེ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཀུཎྜ་གོ་ལ་ལས་བྱུང་བ་དང་བཅས་པས་བསངས་པས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁར་བཅུག་པས་ཁ་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་རིལ་བུའི་ཆོ་གའི་ངེས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ལ་སྔར་བཤད་པའི་གཡུང་མོ་དང་དམངས་རིགས་ལ་སོགས་པ་རིགས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ཀྱི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་སྐྱེ་བོ་དང་བྲལ་བའི་ཁང་བའམ་ཤིན་ཏུ་སྦས་པའི་གནས་སུ་རིགས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་གོས་དང་བྲལ་བ་ཐམས་ཅད་དང་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་རང་རང་གི་གནས་སུ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྐྲ་གྲོལ་བ་རྣམས་དང་།

OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA SVĀHĀ. Having empowered earth with this mantra one hundred and eight times, it should be placed in the dug-out pit and filled with charnel ground ash, upon which a great sword should be set. OṂ VAJRA VAIROCANĪYE SVĀHĀ. With this mantra, one should perform protection. Having returned to one’s own home, on the twelfth day, one should recite the mantra of the Four-Faced One in four sessions. On the thirteenth day, the eight-line [mantra], and on the fourteenth day, the twenty-four-line [mantra]. Then, on the new moon day when the sun is eclipsed, one should extract [the substance], mix it with human marrow, and form pills the size of a chickpea. By purifying those pills with kuṇḍagolā [substances] along with food and drink, they become completely pure; by placing them in the mouth, the mouth becomes purified. During the gaṇacakra and at the time of meditation, everything will be protected—this is the definitive procedure for the pills. Now, regarding the great gaṇacakra, the procedure for the food and drink of the female messengers (dūtī) of the thirty-six families, such as the ḍombī and the śūdrī previously explained, shall be described. Here, in a house secluded from people or a very hidden place, all the female messengers of the families, divested of clothing, and the twenty-four practitioners, adorned with the five mudrās, should each remain in their respective places with the yoginīs having their hair loose.

སྒྲུབ་པ་པོ་རལ་པའི་ཅོད་པན་བཅིངས་པ་ རྣམས་མིའི་པགས་པའི་སྟེང་དུ་འདུག་ཅིང་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་བ་ལང་དང་སྟག་གི་པགས་པའི་སྟེང་དུའོ། ། དེ་ནས་མིའི་པགས་པ་ཁྲུ་གང་ཙམ་གྱིས་སྡེར་བྱས་ཏེ་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཤར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་རྟའི་པགས་པའི་སྡེར་ དང་། ལྷོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་ཁྱིའི་པགས་པའི་སྡེར་དང་། ནུབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པའི་སྡེར་དང་། བྱང་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་བ་ལང་གི་པགས་པའི་སྡེར་དང་། དབང་ལྡན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་མ་ཧེའི་པགས་པའི་སྡེར་དང་། རླུང་ གི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་བོང་བུའི་པགས་པའི་སྡེར་དང་། བདེན་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་ཅེ་སྦྱང་གི་པགས་པའི་སྡེར་དང་། མེའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་རྔ་མོའི་པགས་པའི་སྡེར་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཏུང་བའི་དོན་དུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་རོའི་ཐོད་པ་དུམ་བུ་གཅིག་ པ་དང་དུམ་བུ་གཉིས་པ་དང་དུམ་བུ་གསུམ་པའམ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཟའ་བ་སྡེར་དུ་དབུལ་ཞིང་བཏུང་བ་པདྨའི་སྣོད་དུ་ཕུལ་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོས་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱས་ལ་དྲི་དང་བདུག་པ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ནས་ གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། བསོད་ནམས་འདི་ཡིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་རྒྱལ་པོས་བྱ་སྟེ། ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་སྟོབས་སམ་ལྷའི་ངེས་པའོ། །

The practitioners, having bound their topknots of matted hair, sit upon human skins, while Gaṇapati is in the center of the wheel upon a cow and tiger skin. Then, having prepared a tray of human skin about one cubit in size, it should be offered to the Lord of the Assembly. To the yoginīs of the east, a tray of horse skin; to the yoginīs of the south, a tray of dog skin; to the yoginīs of the west, a tray of elephant skin; to the yoginīs of the north, a tray of cow skin; to the yoginīs of the northeast, a tray of buffalo skin; to the yoginīs of the northwest, a tray of donkey skin; to the yoginīs of the southwest, a tray of jackal skin; and to the yoginīs of the southeast, a tray of camel skin should be offered. Then, for the sake of the drink, a skull-cup of one’s own family—whether it be a single-fragmented, two-fragmented, or three-fragmented one, or whatever is available—should be offered to the yoginīs. Then, having offered the food on the tray and the drink in a lotus vessel, the practitioner should perform three circumambulations, make offerings of perfume, incense, flowers, and so forth, and make this supplication: "By this merit, may all sentient beings attain the wisdom of Mahāmudrā." Such a gaṇacakra should be performed by a king; for ordinary people, it is by the power of mantra or the certainty of the deity.

གཞན་དུ་ན་སྒྲུབ་ པ་པོ་རྣམས་ལ་བར་ཆད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཐུན་མོང་བའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཡུལ་དང་རིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བྱའོ། ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་རིགས་ཀྱི་བཙུན་མོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་མི་འགྱུར་ ཞིང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བདེ་བས་དམན་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མྱང་བ་སྤངས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བས་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་དགེ་བསྙེན་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་གཙོ་བོར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ སློབ་དཔོན་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཁྱིམ་གནས་དགེ་ཚུལ་དགེ་སློང་ནི། ། དམན་པ་འབྲིང་དང་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་དུ་གསུངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱི་གསུང་ལས་སོ། ། ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་དགེ་ཚུལ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ལ་བླ་མར་གྱུར་ཀྱང་ཆོས་འཆད་པའི་དུས་སུ་དགེ་སློང་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་མདུན་དུ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱའི། ཆོས་འཆད་པ་མ་ཡིན་པར་གཞན་གྱི་ དུས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་གྱི་དུས་ན་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་ཕྱག་འཚལ་བ་སྤངས་ཏེ། སྔོན་དུ་ལྡང་བ་དང་གདན་བསྟབ་པ་ལ་སོགས་པ་བཀུར་སྟི་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ལས་རྐང་པ་བཀྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་(སྦངས་,སྤངས་) ནས་ནོར་ལ་སོགས་པས་བཀུར་བར་བྱ་སྟེ།

Otherwise, obstacles will arise for the practitioners. The common gaṇacakra should be performed according to the conventions of place and family. For the sake of the equipment of merit (puṇyasaṃbhāra), it should be performed in one’s own home together with a fully ripened consort of the family. Otherwise, it will not become a gaṇacakra, and it should be called a "hero’s feast" (vīrabhojana) consisting of food and drink that is devoid of the bliss of the meditative union of insight and method and lacks the tasting of bodhicitta. In that regard, for laymen (upāsaka), the ācārya should be the primary figure. In the system of Mantra, there are also three types of ācāryas: "The householder, the novice, and the monk are the inferior, the middling, and the supreme," so it is said. Even if one possesses the thorough knowledge of the ten realities, the empowerment, and the authorization, they are not equal [to the monk], according to the words of the Blessed One spoken in the tantras. Although both the householder and the novice may have become gurus, at the time of teaching the Dharma, those who maintain the vows of a monk should perform prostrations, placing the sublime Dharma and so forth before them; but this is not the case at other times when they are not teaching the Dharma. At other times, one should avoid non-sublime actions and prostrations, and instead perform all forms of honor such as rising first and offering a seat. One should avoid non-sublime actions such as washing the feet and so forth, and having abandoned prostrations of body, speech, and mind, one should honor them with wealth and the like.

ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་དགེ་ཚུལ་དག་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པའོ། ། སྔར་དགེ་སློང་ཕྱིས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བྱས་པའི་བླ་མ་ལ་ནི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱག་བྱའོ་ཞེས་པ་ངེས་པའོ། ། ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་དགེ་ཚུལ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་དག་ལ་དགེ་སློང་དང་མིའི་བདག་པོས་ཀྱང་ཕྱག་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་དགེ་ཚུལ་དང་དགེ་སློང་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ལ་རྒན་པ་དང་གཞོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཀུར་བར་བྱའོ། ། འདིར་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ དག་གིས་སྔར་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྒན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་ཚུལ་དག་གི་ནང་དུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་དག་གི་ནང་ན་སྔར་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྒན་པ་སྟེ་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་གིས་སོ། ། ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་བུ་དབང་བསྐུར་བ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱལ་པོའི་བུ་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། ། བློན་པོའི་བུ་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བློན་པོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་དབང་བསྐུར་བ་ནི་སློབ་དཔོན་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དགེ་ཚུལ་ནི་སློབ་དཔོན་འབྲིང་པོར་འགྱུར་རོ། ། ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཐ་མར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ ཕྱིར་གསུམ་པོ་རྣམས་ལས་སྔར་དགེ་སློང་ཕྱིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བྱས་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་རབ་གནས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་འདྲེན་པའོ། ། དེ་མེད་ན་དགེ་ཚུལ་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཁྱིམ་ན་གནས་པའོ། ། གང་གི་ཚེ་སློབ་དཔོན་དགེ་སློང་ཡོད་ཀྱང་སྦྱིན་པའི་བདག་པོས་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་ བོར་མི་བྱེད་ན།

Regarding householders and novices, [it is said] "by the monks." It is certain that one must always prostrate to a guru who was previously a monk and was later empowered as a Vajra Master, thereby becoming a Vajra Holder. Householders and novices who have attained clairvoyance must also be prostrated to by monks and even by the lords of men. Therefore, among householders, novices, and ordained monks who have received empowerment, respect should be accorded according to the characteristics of seniority and juniority. In this context, among householders, those who were empowered first are the seniors. Likewise among novices, and likewise among monks, those who were empowered first are the seniors, by virtue of their prior status. Just as the son of a universal monarch who is empowered becomes a universal monarch, the son of a king who is empowered becomes a king, and the son of a minister who is empowered becomes a minister; likewise, an ordained monk who is empowered becomes a supreme master, a novice becomes a middling master, and a householder becomes a lesser master. Therefore, among these three, if there is one who was previously a monk and later became a Vajra Holder, he is the leader of the assembly for the gaṇacakra, consecration, and so forth. If he is absent, the novice is the leader; if he is absent, the householder is the leader. Even when a monk master is present, if the patron does not appoint him as the head of the assembly, [the householder or novice may take that role].

དེའི་ཚེ་མཆོད་བྱ་དང་མཆོད་པའི་རིམ་པ་ལོག་པས་སྦྱིན་པའི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ངུར་སྨྲིག་གི་རྟགས་སུན་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལྡན། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན། ། མི་དགེ་ བཅུ་པོ་སྤངས་པ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོར་བྱ། ། སྙིང་བརྩེ་མེད་ཅིང་ཁྲོ་ལ་གདུག། ཁེངས་དང་བརྐམ་ཆགས་མ་བསྡམས་པ། ། རང་ལ་བསྟོད་པ་རྟག་ཏུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་བདེ་འདོད་པས་མི་བྱ། ། གང་ཞིག་ཁྱིམ་པ་བསྟི་གནས་སྤྱོད། ། གཤོལ་འཛུགས་ཚོང་ པ་གཅམ་བུ་བ། ། རྨོངས་པ་དམ་ཆོས་འཚོང་བ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོར་མིན། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པ། དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ལ་སྦྱིན་པའི་བདག་པོས་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེའི་གཡས་ ཀྱི་ཆར་རྒན་པ་དང་གཞོན་པའི་རིམ་པས་སློབ་དཔོན་དགེ་སློང་གི་གྲལ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདེན་བྲལ་ནས་བརྩམས་ཏེ་མེའི་མཐར་ཐུག་པར་རྒན་པ་དང་གཞོན་པའི་དབྱེ་བས་སློབ་དཔོན་དགེ་ཚུལ་གྱི་གྲལ་བྱང་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། ། དབང་ལྡན་ནས་བརྩམས་ཏེ་རླུང་ གི་མཐར་ཐུག་བར་རྒན་པ་དང་གཞོན་པའི་དབྱེ་བས་སློབ་དཔོན་ཁྱིམ་པའི་གྲལ་ལྷོར་ཕྱོགས་བར་བྱའོ། ། རླུང་ནས་བརྩམས་ཏེ་བདེན་བྲལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་སློབ་དཔོན་དགེ་སློང་གི་གྲལ་བྱའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཤར་དུ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ གཞག་པར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད་ན།

At that time, because the sequence of the object of worship and the act of worship is inverted, the merit of the patrons will become perverted, for it serves to disparage the saffron robes. Thus: "One who possesses all qualities, who bears the banner of omniscience, and has abandoned the ten non-virtues, should be made the leader of the gaṇacakra. One who is merciless, wrathful, and malicious, arrogant, greedy, unrestrained, and constantly praising themselves—such a person should not be appointed by those desiring the bliss of the Buddhas. One who is a householder, a resident of a monastery, a plowman, a merchant, a flatterer, or a fool who sells the sublime Dharma is not fit to be the leader of the gaṇacakra." Thus, the Vajrācārya who bears the banner of omniscience should be placed facing east by the patron for the feast of the heroes (vīrāṇāṃ pūjā). To his right, in the section for the monks, the row of ācārya-monks should be arranged facing east according to the order of seniority and juniority. Then, starting from the southwest (nairṛtya) and ending at the southeast (āgneya), the row of ācārya-śrāmaṇeras should be arranged facing north according to the distinction of seniority and juniority. Starting from the northeast (īśāna) and ending at the northwest (vāyavya), the row of ācārya-householders should be arranged facing south according to the distinction of seniority and juniority. Starting from the northwest and ending at the southwest, the row of ācārya-monks should be arranged. In the east, relative to the master of the gaṇa, the food, drink, and so forth should be placed. In the center, if there is no colored-powder maṇḍala...

བ་བྱུང་གི་མཎྜལ་གྲུ་བཞི་པ་བྱས་ཏེ་དེར་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ་ཞིང་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་གཡོན་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་བཞག་ནས་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ཕྱག་ རྒྱ་བྱའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་བཏུང་བར་མི་འགྱུར་བས། དཔའ་བོའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་སྦྱིན་པའི་བདག་པོས་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་བསོད་ནམས་འཕེལ་བའི་དོན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་གོང་དུ་ དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དབང་དུ་རྒན་པོ་དང་རྨོངས་པ་དང་གཞོན་པ་སྟོན་པ་པོར་གྱུར་པ་དེར་གཞོན་པ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ། རྒན་པོ་རྨོངས་པ་ནི་ཁྱིམ་གཞན་དུ་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཞན་དང་གཞན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱང་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ ལ་ཁྱིམ་སོ་སོར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། སྔར་དགེ་སློང་མ་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པ་རྣམས་རྒན་པ་དང་གཞོན་པའི་དབྱེ་བས་ཤར་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའོ། ། དགེ་ཚུལ་མ་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་བྱང་དུ་ཕྱོགས་པའོ། ། དགེ་བསྙེན་མ་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ལྷོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་ བྱའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་གཡོན་དུ་སྦྱིན་པའི་བདག་པོས་ཐབས་གཞག་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་མོས་ཤ་བཟའ་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཔའ་མོའི་སྟོན་མོ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྦྱིན་པའི་བདག་པོས་ཐབས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དབུས་སུ་སྟེ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཤར་དུའོ། །

Having prepared a square maṇḍala of cow products, one should worship it with perfumes, flowers, and so forth. Having placed a single action mudrā to the left of Gaṇapati, one should perform the mudrā of Gaṇapati. Otherwise, if separated from a yoginī, it will not become the drink of Gaṇapati; therefore, for the sake of increasing merit, the patron must certainly offer a mudrā to Gaṇapati during the hero’s feast. If, as mentioned above, an elderly, ignorant, or young monk who is a Vajradhara acts as the instructor, then the young person is Gaṇapati, and the elderly, ignorant one should be satisfied in another house. Likewise, in various other tantras, the yoginīs who have received empowerment should also be worshipped in their respective houses during the hero’s banquet. Previously, the ordained nuns (bhikṣuṇī) who have received empowerment are to face east, distinguished by their seniority and youth. The novice nuns (śrāmaṇerī) who have received empowerment face north. The laywomen (upāsikā) who have received empowerment should face south. To the left of Gaṇapati, the patron should place the method (upāya). Otherwise, a Gaṇapatī without the method should not eat meat. Then, during the banquet of the heroines, the patron must certainly offer the method. The remainder, such as the maṇḍala and so forth, is as before: in the center, while the food, drink, and so forth are in the east.

དེ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་བཟའ་བ་སྟོན་མོ་དབུལ་ཞིང་བཏུང་བ་ནི་ཁམ་ཕོར་རམ། ནཱ་རི་ཀེ་ལ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆང་ ལ་སོགས་པ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་སྦར་བར་བྱ་བས་བདུད་རྩིར་བྱ་སྟེ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་རིལ་བུས་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པ་དང་ཨོཾ་ཡིག་གིས་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་དང་ཨཱཿཡིག་གིས་རྟོགས་ པར་བྱའོ། ། གཉིས་ཀས་བཀབ་སྟེ་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་སྦར་བར་བྱའོ། ། མཁའ་ལྡིང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཧོཿཡིག་གིས་བདུད་རྩིར་བྱ་སྟེ། ཆང་གི་ཐིགས་པས་གཡོན་པའི་མིང་མེད་ཀྱི་རྩེ་མོས་ས་ལ་ཆོས་འབྱུང་གྲུ་གསུམ་བྱས་ནས། དེའི་དབུས་སུ་ཐིག་ལེ་ལྟར་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཡེ་ཤེས་(གྱི་,ཀྱི་)འཁོར་ལོ་ལྷ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་དངས་ཤིང་གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་པ་དེ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོ་གས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། ཞིང་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དང་གྲོང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་མཉམ་པ་རྣམས་མཉམ་པའི་མིང་གིས་ཡི་ གེ་དང་པོ་དང་། མིང་གི་ཡི་གེ་གསུམ་པ་རྣམས་མི་མཉམ་པའི་ཡི་གེ་སྟེ་དང་པོ་དང་བར་དང་མཐའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་མིང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དང་པོ་ཨོཾ་ཡིག་དང་དབུས་སུ་མིང་དང་མཐར་ཨཱཿཧཱུཾ་ཆེ་གེ་མོ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་སརྦྦ་ས་ཏྭཱ་ནཱཾ་ཤཱནྟིཾ་ཙིཏྟཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་ཧ་རི་ ཏཱི་པཎྜི་ཀེ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། འཕྲོག་མའི་ཆང་བུའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་དཱུ་ཏི་ཀཱི་ཨ་གྲ་གྲཱ་སཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪ་སྭཱ་ཧཱ།

Then, the feast should be offered to the leader of the assembly and the others by circling to the left. The food should be presented, and the drink should be offered in vessels such as clay bowls or nārikele (coconut) shells. Therefore, the beer and so forth should be transformed into nectar by means of consuming, realizing, and igniting it. Having offered the torma and so forth, one should perform the sprinkling purification with the previously explained pills. Then, the left hand and the syllable Oṃ should purify it. The right hand and the syllable Āḥ should realize it. Covering it with both hands, one should ignite it with the syllable Hūṃ. By means of the garuḍa mudrā and the syllable Hoḥ, it should be made into nectar. With a drop of beer from the tip of the ring finger of the left hand, one should draw a triangular dharmodaya on the ground; in its center, one should draw a circle like a bindu. In the center of that, the wisdom wheel consisting of the thirty-seven deities—clear and like a reflection—should be satisfied according to the ritual to be explained. Regarding the kṣetrapāla and others, the names of the cities and villages are formed by the first, middle, and final letters: the letters of even names are even, and the letters of odd names are odd. First is the syllable Oṃ, in the middle is the name, and at the end is Āḥ Hūṃ. [The mantra is:] Amuka-baliṃ gṛhṇa gṛhṇa sarvasattvānāṃ śāntiṃ cittaṃ kuru kuru svāhā. Likewise: Oṃ haritī-paṇḍike pratīccha svāhā. This is the mantra for the hāritī portion. Oṃ dūtīkā-agragrāsaṃ pratīccha svāhā. This is the mantra for the dūtīkā portion.

ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་བཟའ་བའི་མཐར་ཇི་སྲིད་པར་ས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་ཨུ་ཙྪིཥྚ་བ་ལིཾ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷག་མའི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། ཇི་ལྟར་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དུས་ན་ཐམས་ཅད་རེ་རེ་ཞིང་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་འཐབ་པ་དང་རྩོད་པ་བྱེད་པ་དེ་བསྐྲད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་ ཚུལ་དང་ཁྱིམ་པ་ང་རྒྱལ་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་དྲི་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཐོས་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་དབང་བསྐུར་བས་རྒན་པའི་ མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་དགེ་ཚུལ་དང་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་མི་འགྱུར་རོ། ། གང་ཞིག་སྔར་དགེ་སློང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོའོ། ། གལ་ཏེ་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ལ་བསྐྲད་པ་དེ་ཆད་པ་འབུལ་ན། དེའི་ཚེ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ ཆད་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱིན་པའི་བདག་པོས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ། ། ད་ནི་སྔགས་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་པ་དང་སྔགས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་བསྟན་པ་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། རི་བོ་ཚང་ཚིང་རི་སུལ་དང་། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དང་ནི། །

Having consecrated it with the mantra oṃ āḥ hūṃ, one should place it on the ground for as long as it takes until the end of the meal. Oṃ kha kha khāhi khāhi ucchiṣṭa baliṃ bhakṣa bhakṣa ka svāhā. This is the mantra for the remainder torma. At the appropriate time, all of these should be performed individually. Then, the master and all the disciples should partake of the food and drink. Whenever anyone engages in fighting or quarreling, they should be expelled. Likewise, if a novice or a householder acts with pride, their capability should be tested at that time. If they demonstrate the power of the five superknowledges (pañcābhijñā) and so forth, then they shall be the leader of the assembly (gaṇacakra) in every respect. Otherwise, a novice or a householder shall not become the leader of the assembly through the pride of mere learning or the pride of seniority due to having received empowerment. Whoever was previously a monk shall be the leader of the assembly in all cases. If one who was expelled from a hero’s feast (vīrabhojana) offers a fine, then a fine of food, drink, and so forth should be given by the master of the assembly. In that way, the master should always perform the gaṇacakra and the hero’s feast for the sake of the patron. Now, the ritual for accomplishing the mantra will be explained. Here, the places for constructing the maṇḍala and accomplishing the mantra are taught in the following verse: "On mountains, in dense forests, mountain clefts, and on the shores of the great ocean..."

གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་དུ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལས་རབ་འབྱམ་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་གསུངས་པའི་གནས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ནས་རི་བོའི་སྟེང་དུ་རེངས་པ་དང་རྨོངས་པ་དང་ཕུར་བུས་བཏབ་པ་བསྒྲུབ་པར་ བྱའོ། ། ཚང་ཚིང་ཤིང་ལྗོན་པ་རྒྱས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ནས་དབང་དང་དགུག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རི་སུལ་ཆུ་དང་འབབ་ཆུའི་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ནས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ནས་དབྱེ་བ་ དང་བསྐྲད་པ་དང་བསད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ནས་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་བཏུ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཏེ་འདིར་རི་བོར་གཏེར་གྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཚང་ཚིང་ དུ་རིན་པོ་ཆེའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རི་སུལ་དུ་རོ་བཅུད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དུ་རལ་གྲིའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་མིག་སྨན་གྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་གནས་དེ་རྣམས་སུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ གས་གསང་སྔགས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། འདིར་དང་པོར་རེ་ཞིག་དུར་ཁྲོད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ནས་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱ་སྟེ། ལོ་དང་པོའི་ནག་པའི་ཉ་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས།

"In the primordially established charnel ground, one should draw the maṇḍala there." Thus the Blessed One spoke for the purpose of accomplishing the infinite worldly accomplishments. Regarding that, having constructed the maṇḍala to be described in the aforementioned location, one should accomplish the rites of paralyzing, stupefying, and piercing on a mountain peak. Having constructed the maṇḍala in a dense thicket of flourishing trees, one should accomplish the rites of magnetizing and summoning. Having constructed the maṇḍala in a mountain cleft or on the banks of a river or stream, one should accomplish the rites of pacifying and enriching. Having constructed the maṇḍala on the shore of a great ocean, one should accomplish the rites of dividing, expelling, and slaying. Having constructed the maṇḍala in a primordially established charnel ground, one should accomplish the extraction of the ḍākinī mantras. Likewise, these are the worldly accomplishments: here, one should accomplish the accomplishment of treasure on a mountain; in a thicket, the accomplishment of jewels; in a mountain cleft, the accomplishment of the essence of nectar; on the shore of a great ocean, the accomplishment of the sword; and in a charnel ground, the accomplishment of the eye salve. Furthermore, one should accomplish the secret mantras in those locations according to the rituals taught therein. Here, first of all, having constructed the maṇḍala in a charnel ground, one should perform a great offering; on the full moon of the month of Caitra in the first year, one should offer the arghya water with the root mantra.

མིའི་སོའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་རྩ་བའི་སྔགས་ཟླ་བ་སོ་སོ་ལ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་ བཟླས་པར་བྱ་ཞིང་། ལྔ་པ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པ་སོ་སོ་ལ་ལས་རབ་འབྱམ་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱི་བཅུ་ཆས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལོ་གཅིག་གིས་འབུམ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བཟླས་པར་བྱ་ཞིང་། སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ལོ་གཉིས་པ་ལ་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་པོའི་སྔགས་ལོ་གཅིག་གི་བར་དུ་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཾ་ཧྲིཾ་ཧྲེཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་དྲུག་པའོ། ། སླར་ཡང་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལོ་གསུམ་པ་ལ་ ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་བདུན་པའོ། ། དེ་ནས་ལོ་བཞི་པ་ལ་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་ཆའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲླྀཾ་ཧྲྼྀཾ་ཧྲེཾ་ཧྲཿཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་གོ་ཆའི་སྔགས་ཡི་གེ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་ ལོ་ལྔ་པ་ལ་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ནས་ལོ་དྲུག་པ་ལ་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷ་མོའི་གོ་ཆའི་སྔགས་བཟླ་ ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བོཾ་ཡཽཾ་མཽཾ་ཧྲེཾ་ཧྲཱིཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་གོ་ཆ་ཆེན་མོའི་སྔགས་ཡི་གེ་བརྒྱད་པའོ། །

With a rosary of human teeth, one should recite the root mantra three hundred thousand times each month. For the fifth month and so forth, for each completed month, one should perform a homa offering using one-tenth of the substances prescribed for the vast array of activities. In this way, over the course of one year, one should recite thirty-six million times and perform thirty-six thousand homa offerings. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ ḌĀKINI JĀLASAṂVARA SVĀHĀ. This is the root mantra. Then, in the second year, by means of that same ritual, one should recite the heart mantra for one year and perform homa offerings. OṂ HRĀṂ HRĪṂ HREṂ HRAUṂ PHAṬ. This is the six-syllable heart mantra. Again, by means of that same ritual, in the third year, one should recite the near-heart mantra and perform homa offerings. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the seven-syllable near-heart mantra. Then, in the fourth year, by means of that same ritual, one should recite the armor mantra and perform homa offerings. OṂ HRṜṂ HRṜṂ HREṂ HRḤ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the eight-syllable armor mantra. Then, in the fifth year, by means of that same ritual, one should recite the heart mantra of Vajravārāhī and perform homa offerings. OṂ VAJRA VAIROCANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the ten-syllable heart mantra, which is the purification of the ten perfections (pāramitā). Then, in the sixth year, by means of that same ritual, one should recite the goddess’s great armor mantra and perform homa offerings. OṂ VOṂ YAUṂ MAUṂ HREṂ HRĪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the eight-syllable great armor mantra.

དེ་ལྟར་ལོ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་དྲུག་པོ་རྣམས་བྱེ་བ་ཕྲག་གཉིས་དང་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་དྲུག་བཟླས་ཤིང་། སྦྱིན་སྲེག་འབུམ་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་ཁྲི་ཕྲག་ དྲུག་བྱ་སྟེ། དེས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཞལ་བཞི་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དུ་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཆུ་སྲིན་གྱི་འཕོ་བ་ལ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ ཕུལ་ནས། ཟླ་བ་སོ་སོ་ལ་ཤར་གྱི་ཞལ་གྱི་སྔགས་མཁའ་འགྲོ་མའི་མིང་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་(ཀྱེ་,ཀྱི་)མཐའ་ཅན་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་རྫོགས་པ་སོ་སོ་ལ་བཅུ་ཆའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ཤར་གྱི་ཞལ་གྱི་སྔགས་ཡི་ གེ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ཟླ་བ་གསུམ་གྱིས་ལས་རབ་འབྱམ་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་གསུངས་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་འབུམ་ཕྲག་དགུ་བཟླས་པར་བྱ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་བྱས་ཏེ་ཟླ་བ་དང་པོ་ལ་མིའི་རུས་པའི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། གཉིས་པ་ལ་རྔ་མོའི་རུས་པའི་ བགྲང་ཕྲེང་དང་། གསུམ་པ་ལ་བོང་བུའི་རུས་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་། ལས་རབ་འབྱམ་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུག་གི་འཕོ་བ་ལ་ཚང་ཚིང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། ལཱ་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཟླ་བ་སོ་སོ་ལ་ འབུམ་ཕྲག་གསུམ་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་རྫོགས་པ་སོ་སོ་ལ་བཅུ་ཆའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དང་པོའི་ཟླ་བ་ལ་པདྨའི་ཕྲེང་བས་སོ། ། ཟླ་བ་གཉིས་པ་ལ་ཙནྡན་དམར་པོའི་ཕྲེང་བས་སོ། །

Thus, by means of those six years, one should recite the six mantras twenty-two million one hundred and sixty thousand times, and perform twenty-one hundred and sixty thousand homa offerings; by this, the body of the yogi will be purified. Now, for the sake of the purity of the four faces, the recitation of the four-faced mantra shall be described. Here, during the transit of Capricorn, one should construct a maṇḍala on the shore of the great ocean and offer the arghya to the ḍākinī. Then, in each month, one should recite the mantra of the eastern face together with the name of the ḍākinī, ending in hūṃ hūṃ phaṭ, three hundred thousand times; and at the completion of each, a homa of one-tenth the amount should be performed. The fourteen-syllable mantra of the eastern face is: oṃ sumbhani sumbha vajraḍākinī hūṃ hūṃ phaṭ. For three months, one should recite nine hundred thousand times using the rosary taught in the sādhana of the vast array of activities, and perform ninety thousand homa offerings. For the first month, the recitation is done with a rosary of human bone; for the second, with a rosary of camel bone; and for the third, with a rosary of donkey bone. The homa should be performed with the substances taught in the vast array of activities. Then, during the transit of Aries, one should construct a maṇḍala in a dense thicket, offer the arghya to Lāmā, and recite three hundred thousand times in each month, performing a homa of one-tenth the amount at the completion of each. In the first month, it is done with a lotus rosary; in the second month, with a rosary of red sandalwood.

ཟླ་བ་གསུམ་པ་ལ་ལུང་ཏང་དམར་པོའི་ཕྲེང་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་བཟླས་པ་འབུམ་ཕྲག་དགུ་དང་ སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་གྲྀཧྣ་གྲྀཧྣ་བཛྲ་ལཱ་མེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཞེས་པ་ལྷོའི་ཞལ་གྱི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་ཀརྐ་ཊའི་འཕོ་བ་ལ་རི་བོར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། དུམ་སྐྱེས་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཟླ་བ་སོ་སོ་ལ་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་གྱི་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་ གསུམ་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་བཅུ་ཆའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཟླ་བ་དང་པོ་ལ་བོ་དེ་ཙེའི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། ཟླ་བ་གཉིས་པ་ལ་རུ་རཱཀྵའི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། ཟླ་བ་གསུམ་པ་ལ་ལུང་ཏང་གི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་ལས་རབ་འབྱམ་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་བཛྲ་ཁཎྜ་རོ་ཧི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་གྱི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པ་སྟེ་འབུམ་ཕྲག་དགུ་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲང་གི་འཕོ་བ་ལ་རི་སུལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། གཟུགས་ཅན་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ ནས་ཟླ་བ་སོ་སོ་ལ་བྱང་གི་ཞལ་གྱི་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་ལས་རབ་འབྱམ་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲི་ཕྲག་གསུམ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཟླ་བ་དང་པོ་ལ་ཤེལ་གྱི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། གཉིས་པ་ལ་མུ་ཏིག་གི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། གསུམ་པ་ལ་དུང་གི་ བགྲང་ཕྲེང་གིས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཟླ་བ་གསུམ་གྱིས་འབུམ་ཕྲག་དགུ་བཟླས་ཤིང་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། །

In the third month, [one should perform the recitation] with a rosary of red lutaṅga seeds. Having thus performed nine hundred thousand recitations and ninety thousand homa offerings, the twelve-syllable mantra of the southern face is: oṃ gṛhṇa gṛhṇa vajralāme hūṃ hūṃ phaṭ. Then, during the transit of Cancer, having constructed a maṇḍala on a mountain and offered the arghya to Khaṇḍarohā, one should perform three hundred thousand recitations of the western face’s mantra each month and perform the homa in one-tenth of that amount. In the first month, use a rosary of bodhicitta seeds; in the second month, a rosary of rurākṣa seeds; and in the third month, a rosary of lutaṅga seeds for the recitation, while performing the homa with the substances taught in the Anantakarma. The eighteen-syllable mantra of the western face is: oṃ gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya vajrakhaṇḍarohi hūṃ hūṃ phaṭ. One should perform nine hundred thousand recitations and ninety thousand homa offerings. Then, during the transit of Libra, having constructed a maṇḍala in a mountain valley and offered the arghya to Rūpiṇī, one should perform three hundred thousand recitations of the northern face’s mantra each month and perform thirty thousand homa offerings with the substances taught in the Anantakarma. In the first month, use a crystal rosary; in the second, a pearl rosary; and in the third, a conch rosary. Thus, over the course of three months, one should perform nine hundred thousand recitations and ninety thousand homa offerings.

ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་ཝཱན་བཛྲ་བཛྲ་རཱུ་པི་ཎཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་བྱང་གི་ཞལ་གྱི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པ་བཟླས་ཤིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལོ་གཅིག་གིས་ འབུམ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་དང་ཁྲི་ཕྲག་དྲུག་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཞལ་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཁ་དང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དུ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བཟླས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ལོ་གཉིས་པ་ལ་ཆུ་ སྲིན་གྱི་འཕོ་བ་ལ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་མིའི་སོའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ལ་རྔ་མོའི་སོའི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། གསུམ་པ་ལ་བོང་བུའི་སོའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་སོ། ། དེ་ལྟར་ ཕྱེད་བཅས་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཞི་བཟླས་པར་བྱ་ཞིང་ཤར་གྱི་ཞལ་གྱི་ལས་རབ་འབྱམ་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བཞི་བྱའོ། ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་ཝི་རེ་ཤཱ་ཡ་བཛྲ་ཀཱ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་དང་པོའི་ སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པའི་ཕྱེད་ལ་ཚང་ཚིང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། འུག་གདོང་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ལཱ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་ཕྱོགས་གསུམ་ལ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཞིའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་བཅུ་ཆའི་སྦྱིན་སྲེག་ བྱ་སྟེ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀ་ལྤཱགྣི་སཾ་ནི་བྷཱ་ཡ་བཛྲོད་ལུ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་གཉིས་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། །

"Oṃ ānaya ho bhagavān vajra vajra rūpiṇīye hūṃ hūṃ phaṭ." Reciting this eighteen-syllable mantra of the northern face, one should perform the fire offering (homa). In this way, over the course of one year, one should recite thirty-six hundred thousand [mantras] and perform three hundred thousand and sixty thousand fire offerings; then, the faces will be purified. Now, for the sake of purifying the mouth, ears, and so forth, the recitation of the eight-line mantra will be explained. Here, in the second year, during the transit of Capricorn, one should construct a maṇḍala on the shore of the great ocean and offer the guest-water (arghya) to Kākāsyā. In the first period, one should perform the recitation using a rosary of human teeth; in the second, a rosary of camel teeth; and in the third, a rosary of donkey teeth. In this manner, one should recite four hundred thousand and fifty thousand [mantras] over a period of four and a half months, and perform thirty-five thousand fire offerings using the substances taught for the extensive rites of the eastern face. "Oṃ namo bhagavate vireśāya vajra kākāsyai hūṃ hūṃ phaṭ" is the nineteen-syllable mantra of the first line. Then, in the middle of the [second] year, one should construct a maṇḍala in a dense thicket, offer the guest-water to Ulūkāsyā, and using the rosary mentioned for Lāmā, recite the mantra four hundred thousand and fifty thousand times over three periods, performing the fire offering at one-tenth the number of recitations. "Oṃ mahākālpāgni-saṃnibhāya vajra ulūkāsyai hūṃ hūṃ phaṭ" is the eighteen-syllable mantra of the second line.

དེ་ནས་ལུག་གི་འཕོ་བ་ལ་རི་བོར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ་ཁྱི་གདོང་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་བཅས་པར་དུམ་སྐྱེས་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ ཕྲེང་གིས་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཞིས་སྔགས་བཟླས་ཤིང་བཅུ་ཆས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཛ་ཊཱ་མ་ཀུ་ཊོཏྐ་ཊཱ་ཡ་བཛྲ་ཤྭཱ་ནཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་གསུམ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། དེ་ནས་ཁྱུ་མཆོག་གི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལ་རི་སུལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ བཞེངས་ཏེ། ཕག་གདོང་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་སུ་བཅས་པར་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཁྲི་ཕྲག་བཞིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་དཾཥྚྲཱ་ཀ་རཱ་ལོ་ གྲ་བྷཱི་ཥ་ཎ་མུ་ཁཱ་ཡ་བཛྲ་ཤུ་ཀཱ་རཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཞི་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་ཀརྐ་ཊ་འཆར་བ་ན་པདྨའི་མཚོར་རི་སུལ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས། གཟུགས་ཅན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གི་ཆོ་ གས་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཟླ་བར་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཞིས་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་བཅུ་ཆས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ས་ཧ་སྲ་བྷུ་ཛ་བྷཱ་སུ་རཱ་ཡ་བཛྲ་ཡ་མ་དཱ་ཌྷཱི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་ལྔ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། དེ་ནས་སེང་གེའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལ་རི་བོར་དཀྱིལ་ འཁོར་བཞེངས་ཏེ།

Then, during the transition of the sheep, one should construct a maṇḍala on a mountain and offer the water for the feet to Śvānāsyā. For one and a half months, one should recite the mantra of Khaṇḍarohā using the rosary described for her, totaling four hundred and fifty thousand recitations, and perform a homa with one-tenth of that amount. The mantra of the third line is: oṃ jaṭāmakuṭotkaṭāya vajraśvānāsyai hūṃ hūṃ phaṭ; it consists of seventeen syllables. Then, during the half-day of the bull, one should construct a maṇḍala in a mountain cleft and offer the water for the feet to Śūkarāsyā. For one and a half months, one should perform the recitation of Rūpiṇī using the rosary described for her, totaling four hundred and fifty thousand recitations, and perform a homa with four hundred and fifty thousand. The mantra of the fourth line is: oṃ daṃṣṭrākarālograbhīṣaṇamukhāya vajraśūkarāsyai hūṃ hūṃ phaṭ; it consists of twenty-two syllables. Then, when Cancer arises, one should construct a maṇḍala in a mountain cleft like a lotus pond and offer the water for the feet to Yamadāḍhī. For one and a half months, one should perform the recitation of Rūpiṇī according to the ritual of the rosary described for her, totaling four hundred and fifty thousand recitations, and perform a homa with one-tenth of that amount. The mantra of the fifth line is: oṃ sahasrabhujabhāsurāya vajrayamadāḍhī hūṃ hūṃ phaṭ; it consists of nineteen syllables. Then, during the half-day of the lion, one should construct a maṇḍala on a mountain.

གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་དུམ་སྐྱེས་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་དང་ཆོ་གས་ཕྱོགས་གསུམ་གྱི་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་བཞིས་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་བཅུ་ཆས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤོ་དྱ་ཏ་ཤཱུ་ལ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྷ་རི་ཎེ་བཛྲ་ ཡ་མ་དཱུ་ཏཱི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའི་རྐང་པ་དྲུག་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའོ། ། དེ་ནས་སྲང་གི་འཕོ་བ་ལ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ལཱ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་དང་ཆོ་གས་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་ བཞི་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཁྲི་ཕྲག་བཞི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བྱཱ་གྷྲ་ཛི་ནཱཾ་བ་ར་དྷ་རཱ་ཡ་བཛྲ་ཡ་མ་དཾ་ཥྚི་ཎི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བདུན་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། དེ་ནས་སྡིག་པའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལ་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་མམ་རྒྱ་མཚོ་མེད་ན་རྫིང་བུའི་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་ འཁོར་བཞེངས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་དང་ཆོ་གས་ཕྱོགས་གསུམ་ལ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཞི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་རྫོགས་པ་རེ་རེ་ལ་ཇི་སྲིད་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཁྲི་ཕྲག་བཞིའི་བར་དུ་སྦྱིན་སྲེག་ བྱ་སྟེ་དེ་ལྟར་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་དྷུ་མྲཱནྡྷ་ཀཱ་ར་ཝ་བུ་ཥཱ་ཡ་བཛྲ་ལ་མ་མ་ཐཱ་ནི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལོ་གཅིག་གིས་འབུམ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བྱ་སྟེ།

Having offered the water for the feet to Yama’s Messenger, one should perform the recitation for Yama’s Khaṇḍarohā using the rosary and ritual prescribed for her, for fourteen hundred thousand and a half recitations over three and a half months, and perform the fire offering (homa) with one-tenth of that amount. The six-line mantra is: OṂ PARAŚUPĀŚODYATAŚŪLA-KHAṬVĀṄGADHĀRIṆE VAJRA-YAMADŪTĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ; it consists of twenty-five syllables. Then, during the transition of the sun into Libra, one should construct a maṇḍala in a pleasure grove. Having offered the water for the feet to Yama’s Fang-bearer, one should perform the recitation for Lāmā using the rosary and ritual prescribed for her, for four hundred thousand and a half recitations over three and a half months, and perform the fire offering for four hundred thousand and a half. The seven-line mantra is: OṂ VYĀGHRĀJINĀMBARADHĀRĀYA VAJRA-YAMADAṂṢṬRIṆĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ; it consists of twenty syllables. Then, on the fifteenth day of the month of Scorpio, one should construct a maṇḍala on the shore of the ocean, or if there is no ocean, on the shore of a pond. Having offered the water for the feet to Yama’s Destroyer, one should perform the recitation for Vajraḍākinī using the rosary and ritual prescribed for her, for four hundred thousand and a half recitations over three and a half months, and for each completion of the recitation, perform the fire offering for four hundred thousand and a half. This applies to all the rituals. The eight-line mantra is: OṂ MAHĀDHŪMRĀNDAKĀRAVAPUṢĀYA VAJRA-YAMAMATHANĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ; it consists of twenty-two syllables. In this manner, one should perform thirty-six hundred thousand recitations and thirty-six hundred thousand fire offerings over the course of one year.

དེ་ནས་ཁ་དང་རྣ་བ་ དང་བཤང་ལམ་དང་སྣ་དང་མིག་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་སོ་སོའི་སྔགས་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་བཟླས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་མམ་མ་རྙེད་ན་བ་ཚ་ཅན་གྱི་ཆུ་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། མགོའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རབ་གཏུམ་མ་ ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཚེས་ལྔ་ལ་ཁྲི་ཕྲག་ལྔ་བཟླས་པར་བྱ་ཞིང་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་ཞག་བཅོ་ལྔས་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བཟླས་པར་བྱ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ བགྲང་ཕྲེང་གིས་སོ་སོར་སྔགས་ཁྲི་ཕྲག་ལྔ་བཟླས་པ་ནི། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་བཛྲ་པྲ་ཙཎྜེ་བཛྲ་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་དང་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། དེ་ནས་མགོའི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་ཚང་ཚིང་ངམ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། གཏུམ་མིག་མ་ལ་ མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ལཱ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་སྔར་བཞིན་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འབུམ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བཟླས་ཤིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་བཛྲ་ཙཎྜཱ་ཀྵཱི་བཛྲ་མ་ཧཱ་ཀཾ་ཀ་ལ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་གཉིས་པའི་སྔགས་ཡི་ གེ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། དེ་ནས་རྒྱལ་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རི་བོར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། འོད་ལྡན་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་དུམ་སྐྱེས་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་ཚེས་བཅོ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཟླས་ཤིང་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཁྲི་ཕྲག་སྦྱིན་ སྲེག་བྱའོ། །

Then, the mouth, ears, anus, nose, and eyes will be purified. Now, the recitation of the twenty-four lines of the mantra for each individual limb will be explained. Here, having constructed a maṇḍala on the shore of the ocean, or if that is not found, on the shore of salt water, one should offer the arghya water to Pracaṇḍā on the new moon of the month of Mārgaśīrṣa. Then, on the fifth day, one should perform five hundred thousand recitations and five thousand homa offerings. In this way, over fifteen days, one should recite fifty thousand mantras and perform five thousand homa offerings. Using the rosary prescribed for Vajraḍākinī, the recitation of five thousand mantras for each line is as follows: oṃ kara kara vajrapracaṇḍe vajrakhaṇḍakapālini hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the first line. Then, on the full moon of the month of Mārgaśīrṣa, having constructed a maṇḍala in a thicket or a grove, one should offer the arghya water to Caṇḍākṣī. Using the rosary prescribed for Lāmā, one should recite fifty thousand mantras and perform five thousand homa offerings as before. oṃ kuru kuru vajracaṇḍākṣi vajramahākaṅkāla hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the second line. Then, on the new moon of the month of Pauṣa, having constructed a maṇḍala on a mountain, one should offer the arghya water to Prabhāvatī. Using the rosary prescribed for Khaṇḍarohā, one should recite fifty thousand mantras and perform five thousand homa offerings over the fifteen days. oṃ kara kara vajraprabhāve vajraśauṇḍini hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the third line. oṃ kuru kuru vajramahānāsā vajramahābhairavī hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the fourth line. oṃ kara kara vajravīre vajramahāvīre hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the fifth line. oṃ kuru kuru vajravīreśi vajramahābale hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the sixth line. oṃ kara kara vajramahābalā vajraśvetā hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the seventh line. oṃ kuru kuru vajrasubhadrā vajralohitā hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the eighth line. oṃ kara kara vajramahābhairavā vajrakāminī hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the ninth line. oṃ kuru kuru vajravāriṇī vajramahāvāriṇī hūṃ hūṃ phaṭ. This is the twenty-syllable mantra of the tenth line. *oṃ kara kara vajramahāvāriṇī vajramahāś

ཨོཾ་བནྡྷ་བནྡྷ་བཛྲ་པྲ་བྷཱ་ཝ་ཏི་བཛྲ་ཀཾ་ཀ་ལ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་གསུམ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། དེ་ནས་རྒྱལ་གྱི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་རི་སུལ་ལམ་པདྨའི་མཚོ་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། སྣ་ཆེན་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ བགྲང་ཕྲེང་གིས་ཉིན་ཞག་བཅོ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་འབུམ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་གཉིས་བཟླས་ཤིང་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པའོ། ། ཨོཾ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ་བཛྲ་མ་ཧཱ་ནཱ་སེ་བཛྲ་བི་ཀ་ཊ་དཾཥྚཱི་ཎེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཞི་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའོ། ། དེ་ནས་མཆུའི་ཟླ་བའི་ གནམ་སྟོང་ལ་རི་སུལ་ལམ་པདྨའི་མཚོ་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཟླས་ཤིང་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཀྵོ་ བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་བཛྲ་བཱི་ར་མ་ཏི་བཛྲ་སུ་བཻ་རི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་ལྔ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་མཆུའི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་རི་བོར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། མིའུ་ཐུང་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་དུམ་སྐྱེས་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་ཉིན་ཞག་ལྔ་ཚན་གསུམ་ལ་འབུམ་ ཕྲག་ཕྱེད་དང་གཉིས་པ་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲོཾ་བཛྲ་ཁརྦྦ་རི་བཛྲཱ་མི་ཏཱ་བྷཱ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་དྲུག་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། །

OṂ BANDHA BANDHA VAJRAPRABHĀVATI VAJRAKAṂKĀLA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the nineteenth-syllable mantra of the third line. Then, on the full moon of the month of Jyeṣṭha, having constructed a maṇḍala in a mountain cleft or on the shore of a lotus lake, and having offered the arghya water to Mahānāsā, one should recite the mantra addressed to Rūpiṇī using a rosary for fifteen days: one hundred and fifty thousand recitations and fifteen thousand. OṂ TRĀSA YA TRĀSA YA VAJRAMAHĀNĀSE VAJRAVIKAṬADAṂṢṬRIṆE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-three-syllable mantra of the fourth line. Then, on the new moon of the month of Māgha, having constructed a maṇḍala in a mountain cleft or on the shore of a lotus lake, and having offered the arghya water to Vīramatī, one should recite the mantra addressed to Rūpiṇī using a rosary for one hundred and fifty thousand recitations in a single session and perform a homa of fifteen thousand. OṂ KṢOBHAYA KṢOBHAYA VAJRAVĪRAMATI VAJRASUVĪRE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-two-syllable mantra of the fifth line. Then, on the full moon of the month of Māgha, having constructed a maṇḍala on a mountain, and having offered the arghya water to Kharvarī, one should recite the mantra addressed to Khaṇḍarohā using a rosary for three sets of five days—one hundred and fifty thousand recitations—and perform a homa of fifteen thousand. OṂ HRĪṂ HROṂ VAJRAKHAṬVĀṄGĪ VAJRĀMITĀBHĀ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the sixteen-syllable mantra of the sixth line.

དེ་ནས་དབོའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་ཚང་ཚིང་ངམ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ་ལང་ཀའི་ དབང་ཕྱུག་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཉིན་ཞག་ལྔ་ཚན་གསུམ་ལ་ལཱ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་འབུམ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཿཧྲཿབཛྲ་ལཾ་ཀེ་ཤྭ་རཱི་བཛྲ་པྲ་བྷཱ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བདུན་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་ དྲུག་པའོ། ། དེ་ནས་དབོའི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་མམ་བ་ཚ་ཅན་གྱི་ཆུ་འགྲམ་མམ་ཁྲོན་པའི་འགྲམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ། ཤིང་གྲིབ་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གིས་ཉིན་ཞག་ལྔ་ཚན་གསུམ་པ་ལ་འབུམ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་ པ་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཕེཾ་ཕེཾ་བཛྲ་དྲུ་མཙྪཱ་ཡེ་བཛྲ་དེ་ཧ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། དེ་ལྟར་ནག་པའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རབ་གཏུམ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ས་སྲུངས་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་ བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་བཛྲ་རཱ་བ་ཏི་བཛྲཱཾ་ཀུ་རི་ཀ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་དགུ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་ནག་པའི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་གཏུམ་མིག་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་པ་ཙ་པ་ཙ་བཛྲ་མ་ཧཱ་བྷཻ་ར་བེ་བཛྲ་ཛཱ་ཊི་ལ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་པའོ། །

Then, on the new moon of the month of Phālguna, one should construct a maṇḍala in a thicket or a grove. Having offered the water for the feet to Laṅkeśvarī, one should recite the mantra addressed to Lāmā for three sets of five days using a rosary, totaling fifty thousand recitations, and perform fifty thousand homa offerings. The sixteen-syllable seven-line mantra is: OṂ HRĀḤ HRĀḤ VAJRA LAṄKEŚVARĪ VAJRAPRABHĀ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Then, on the full moon of the month of Phālguna, one should construct a maṇḍala on the shore of the ocean, the bank of a saltwater lake, or the edge of a well. Having offered the water for the feet to Drumacchāyā, one should recite the mantra addressed to Ḍākinī for three sets of five days using a rosary, totaling fifty thousand recitations, and perform fifty thousand homa offerings. The sixteen-syllable eight-line mantra is: OṂ PHEṂ PHEṂ VAJRA DRUMACCHĀYĀ VAJRADEHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Likewise, on the new moon of the month of Caitra, according to the ritual addressed to Pracaṇḍā, one should offer the water for the feet to Dharanīdhara and recite the mantra and perform the homa. The eighteen-syllable nine-line mantra is: OṂ DAHA DAHA VAJRA RĀVATI VAJRĀṄKURIKA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Then, on the full moon of the month of Caitra, according to the ritual addressed to Caṇḍākṣī, one should offer the water for the feet to Mahābhairavī and recite the mantra and perform the homa. The twenty-syllable ten-line mantra is: OṂ PACA PACA VAJRA MAHĀBHĪRAVE VAJRAJĀṬILA HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

དེ་ནས་ས་གའི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་འོད་ལྡན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་རླུང་ཤུགས་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་བཛྲ་བཱ་ཡུ་བེ་གེ་བཛྲ་ མ་ཧཱ་བཱི་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་གཅིག་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། དེ་ནས་ས་གའི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་སྣ་ཆེན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ཆང་འཐུང་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་བ་ས་རུ་དྷི་རཱནྟྲ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ན་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་བཛྲ་སུ་ར་བྷཀྵི་བཛྲ་ ཧུཾ་ཀ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་གཉིས་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། དེ་ནས་སྣྲོན་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལ་ག་ཏ་བྷུ་ཛཾ་ག་ སརྦཾ་པཱ་ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ་བཛྲ་ཤྱཱ་མ་དེ་ཝི་བཛྲ་སུ་བྷ་དྲེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་གསུམ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའོ། ། དེ་ནས་སྣྲོན་གྱི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་མིའུ་ཐུང་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ ཀཌྜྷྱ་བཛྲ་སུ་བྷ་དྲེ་བཛྲ་པྲ་བྷ་དྲ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་བཞི་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། དེ་ནས་ཆུ་སྟོད་ཀྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་རྟ་རྣ་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། །

Then, on the new moon of the month of Vaiśākha, having offered the water for the mouth to Vāyuvegā according to the ritual described for Prabhāvatī, one should recite the mantra and perform the fire offering (homa). OṂ BHAKṢA BHAKṢA VAJRAVĀYUVEGE VAJRAMAHĀVĪRA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the eleven-line mantra consisting of twenty syllables. Then, on the full moon of the month of Vaiśākha, having offered the water for the mouth to Madirāvatī according to the ritual described for Mahānāsā, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ VASARUDHIRĀNTAMĀLĀVALAMBINA GṚHṆA GṚHṆA VAJRA SURABHAKṢI VAJRAHŪṂKARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twelve-line mantra consisting of thirty-one syllables. Then, on the new moon of the month of Jyeṣṭha, having offered the water for the mouth to Śyāmādevī according to the ritual described for Vīramatī, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ SAPTAPĀTĀLAGATA BHUJAṄGA SARVAṂ PĀTARJAYA TARJAYA VAJRA ŚYĀMADEVI VAJRASUBHADRE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the thirteen-line mantra consisting of thirty-four syllables. Then, on the full moon of the month of Jyeṣṭha, having offered the water for the mouth to Subhadrā according to the ritual described for Khaṇḍarohā, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ ĀKARṢAYA ĀKARṢAYA VAJRA SUBHADRE VAJRAPRABHADRAYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the fourteen-line mantra consisting of nineteen syllables. Then, on the new moon of the month of Āṣāḍha, having offered the water for the mouth to Aśvakarṇā according to the ritual described for Laṅkeśvarī, one should recite the mantra and perform the fire offering.

ཨོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་བཛྲ་ཧ་ཡ་ཀརྞེ་ བཛྲ་མ་ཧཱ་བྷཻ་ར་བ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅོ་ལྔ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། དེ་ནས་ཆུ་སྟོད་ཀྱི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་ཤིང་གྲིབ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཛྙཽཾ་ཛྙཽཾ་བཛྲ་ཁ་གཱ་ན་ནེ་བཛྲ་བི་རཱུ་པཱཀྵ་ཧུཾ་ ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་དྲུག་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་གྲོ་ཞུན་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་རབ་གཏུམ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ བེ་གེ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་བདུན་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་གྲོ་ཞུན་གྱི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་གཏུམ་མིག་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་དུམ་སྐྱེས་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧཱཾ་ཧཱཾ་བཛྲ་ཁཎྜ་རོ་ཧི་བཛྲ་རཏྣ་བཛྲ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་ པ་རྐང་པ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་ཁྲུམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་འོད་ལྡན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ཤཽཎྜི་ནི་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧཱིཾ་ཧཱིཾ་བཛྲ་ཤཽཎྜི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཧ་ཡ་གྲཱྀ་བ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་བཅུ་དགུ་ པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། དེ་ནས་ཁྲུམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་སྣ་ཆེན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། །

OṂ HRĪṂ HRĪṂ VAJRA HAYAKARṆE VAJRA MAHĀBHAIrava HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the nineteen-syllable mantra of the fifteenth line. Then, on the full moon of the month of Śrāvaṇa, having offered the water for the face (arghya) to Ḍākinīmukhī according to the ritual described for Śiṃśapāchāyā, one should recite the mantra and perform the fire offering (homa). OṂ JÑAUṂ JÑAUṂ VAJRA KHAGĀNANE VAJRA VIRŪPĀKṢA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the eighteen-syllable mantra of the sixteenth line. Then, on the new moon of the month of Bhādrapada, having offered the water for the face to Cakravegā according to the ritual described for Pracaṇḍā, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ KṢMĀṂ KṢMĀṂ VAJRA CAKRAVEGE MAHĀBALA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the eighteen-syllable mantra of the seventeenth line. Then, on the full moon of the month of Bhādrapada, having offered the water for the face to Khaṇḍarohā according to the ritual described for Caṇḍākṣī, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ HĀṂ HĀṂ VAJRA KHAṆḌAROHI VAJRA RATNA VAJRA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the eighteen-syllable mantra of the eighteenth line. Then, on the new moon of the month of Āśvina, having offered the water for the face to Śauṇḍinī according to the ritual described for Prabhāvatī, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ HĪṂ HĪṂ VAJRA ŚAUṆḌINĪYE VAJRA HAYAGRĪVA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the seventeen-syllable mantra of the nineteenth line. Then, on the full moon of the month of Āśvina, having offered the water for the face to Cakravarminī according to the ritual described for Mahānāsā, one should recite the mantra and perform the fire offering.

ཨོཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཝརྨི་ཎི་བཛྲ་ཨཱ་ཀ་ཤ་གརྦྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་པའི་སྔགས་ ཡི་གེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། དེ་ནས་ཐ་སྐར་གྱི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཀི་ལི་ཀི་ལི་བཛྲ་སུ་བཱི་རེ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའི་ སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་ཐ་སྐར་གྱི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་མིའུ་ཐུང་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་སྟོབས་ཆེན་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སི་ལི་སི་ལི་བཛྲ་མ་ཧཱ་བ་ལེ་བཛྲ་པདྨ་ནརྟེ་ཤྭ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའི་སྔགས་ ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་སྨིན་དྲུག་གི་ཟླ་བའི་གནམ་སྟོང་ལ་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧི་ལི་ཧི་ལི་བཛྲ་ཙཀྲ་བརྟི་ནི་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ན་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་ རྩ་གསུམ་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། དེ་ནས་སྨིན་དྲུག་གི་ཟླ་བའི་ཉ་ལ་ཤིང་གྲིབ་མ་ལ་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཉིན་ཞག་ལྔ་ཚན་གསུམ་གྱི་སྔགས་འདི་འབུམ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བཟླ་ཞིང་ཁྲི་ཕྲག་ ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་དྷི་ལི་དྷི་ལི་བཛྲ་མ་ཧཱ་བཱིརྱེ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། །

OṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA CAKRAVARMINI VAJRA ĀKĀŚAGARBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-first foot of the mantra, consisting of nineteen syllables. Then, on the new moon of the month of Aśvinī, having offered the guest-water to the very heroic goddess according to the ritual described for Vīramatī, one should recite the mantra and perform the fire offering (homa). OṂ KILI KILI VAJRA SVĪRE VAJRA HERUKA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-second foot of the mantra, consisting of eighteen syllables. Then, on the full moon of the month of Aśvinī, having offered the guest-water to Mahābalā according to the ritual described for Khaṇḍarohā, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ SILI SILI VAJRA MAHĀVALE VAJRA PADMANARTEŚVARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-third foot of the mantra, consisting of twenty-two syllables. Then, on the new moon of the month of Kārttika, having offered the guest-water to Cakravartinī according to the ritual described for Laṅkeśvarī, one should recite the mantra and perform the fire offering. OṂ HILI HILI VAJRA CAKRARTINI VAJRA VAIROCANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-fourth foot of the mantra, consisting of twenty-one syllables. Then, on the full moon of the month of Kārttika, having constructed the maṇḍala according to the ritual described for Drumacchāyā and having offered the guest-water to Mahāvīryā, one should recite this mantra for fifty thousand times over a period of fifteen days and perform a fire offering of fifteen thousand times. OṂ DHILI DHILI VAJRA MAHĀVĪRYE VAJRA SATTVA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the twenty-fifth foot of the mantra, consisting of eighteen syllables.

དེ་ལྟར་ལོ་གསུམ་པ་ལ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལོ་གསུམ་གྱིས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད་ལྷག་པའི་བྱེ་བ་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་ལྷག་པའི་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་སོ་སོ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཡང་ན་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ པའི་སྔགས་འཕོ་བ་བཅུ་གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་བཟླས་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། སྡིག་པའི་འཕོ་བ་དང་སྡིག་པའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་དུས་སྦྱོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དུས་སྦྱོར་ཕྱེད་ལ་ཉི་མས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ ཏེ་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་དེ་ནས་སྔགས་བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱེད་པ་ན་ལྷའི་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་རྐང་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ལ་སྔོན་དུ་ཨོཾ་ཡིག་གོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་སོ་སོའི་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་བཛྲ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མིང་དང་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཡང་ངོ་། ། གང་ལ་མིང་གི་སྔོན་དུ་བཛྲ་མེད་པར་དེར་ཧཱུཾ་ཡིག་དང་པོ་ཐུང་ངུ་དང་ཕྱི་མར་རིང་པོ་སྟེ་དེའི་མཐར་ཕཊ་ཡིག་གཅིག་གོ། ། གང་ལ་མཐར་ཧཱུཾ་ཡིག་གསུམ་ཡོད་ པ་དེར་ཐམས་ཅད་རིང་པོ་སྟེ། ཕཊ་ཡིག་གཉིས་སོ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྔགས་བཟླས་པའི་ངེས་པའོ། །

Thus, in the third year, one should recite the twenty-four-line mantra thirty-six hundred thousand times and perform thirty-six thousand homa offerings. In this way, over the course of three years, one should recite more than eighty million times and perform more than one million homa offerings. Then, the limbs of the yogis will become individually purified; such is the ritual for the recitation of the mantra. Alternatively, the recitation and homa should be performed according to the ritual of reciting the twenty-four-line mantra through the twenty-four directions of the twelve transits (saṃkrānti). This is done during the transits of sin and the half-days of sin. When the sun enjoys the half-transits of the twelve lagna (ascendants) in such a manner, one should construct a maṇḍala and offer the water for the feet with their respective mantras. Then, one should recite the mantra and perform homa until the gaṇacakra is performed. One should recite the twenty-four-line mantra for twelve years until the deity is definitively attained. In all the words of the mantra, the syllable Oṃ comes first. Then come the words for the individual limbs. Then come the names of the female messengers (dūtī) preceded by Vajra, and also the names of the heroes (vīra). In cases where Vajra does not precede the name, there is a short Hūṃ at the beginning and a long one at the end, with a single Phaṭ at the conclusion. In cases where there are three Hūṃ syllables at the end, all are long, and there are two Phaṭ syllables; such is the rule for the recitation of the mantra in all instances.

འདིར་རྩ་བའི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་མཐར་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའི་ཡི་གེའི་གནས་སུ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་དུ་ བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨརྒྷའི་གནས་སུ་ཡང་མཆོད་པ་ལ་ན་མཿའི་མཐའ་ཅན་ཏེ་ཞི་བའི་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་ཡང་ངོ་། ། རྒྱས་པའི་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་ནོ། ། དགུག་པའི་བཟླས་པ་ལ་བཽ་ཥཊ་ཀྱི་མཐའ་ཅན་ནོ། ། དབང་དུ་བྱ་བའི་བཟླས་པ་ལ་ཝ་ ཥཊ་ཀྱི་མཐའ་ཅན་ནོ། ། གཡོན་པ་དང་གཡས་པའི་ཞལ་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ལའོ། ། ཤར་དང་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ལ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའི་མཐའ་ཅན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་སྔགས་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་ཏེ་གཡོན་པ་དང་གཡས་པའི་ ཞལ་དུ་གསུངས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལའོ། ། ཤར་དང་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་དུ་གསུངས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་སྦྱིན་སྲེག་གི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའི་མཐའ་ཅན་དུ་བྱའོ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་སྔགས་བཟླས་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་གནས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་ བཞེངས་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཐབ་ཁུང་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབས་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ ནས་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་ཞིང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཐབ་ཁུང་རྣམས་སུ།

Here, all mantras, such as the root mantra and so forth, should be concluded with the syllables hūṃ phaṭ when inviting the deity, and should end with svāhā when performing the respective activities. Likewise, in the place of argha, for offerings, they should end with namaḥ; this also applies to the recitation of pacifying mantras. For the recitation of enriching mantras, they should end with svāhā. For the recitation of summoning, they should end with voṣaṭ. For the recitation of subjugating, they should end with vaṣaṭ. This applies to the rituals taught for the left and right faces. For the rituals taught for the eastern and western faces, all should be made to end with hūṃ hūṃ phaṭ. For all homa mantras, they should end with svāhā in the rituals of the left and right faces. For the rituals of the eastern and western faces and all homa mantras, they should be made to end with hūṃ phaṭ. If the recitation of mantras, the homa ritual, the construction of the maṇḍala in an inverted location, the inverted hearth, and the inverted homa substances are performed in a perverted manner, all the accomplishments (siddhi) sought by the childish will become fruitless. Therefore, having constructed the maṇḍala as will be explained and offered the water for the feet (argha) to the deities of the mantra, one should recite the mantra in the hearths that are to be explained.

འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞིང་སྔགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདིར་འདོད་པའི་ལྷའི་ ངེས་པར་མ་གྱུར་པའི་བར་དུའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་གསུམ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱ་སྟེ། ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟླ་བ་ཉ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་ནས། ཆོ་ག་འདིས་སྒྲུབ་པ་པོ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆོ་ག་གཞན་གྱིས་སྔགས་ གཅིག་གིས་ལོ་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཏེ། ལྷའི་ངེས་པས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་བསྟེན་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་དམན་པའི་ཕྱིར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབས་ པ་རྣམས་ཀྱི་མངག་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཕོ་ཉ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་རྣམས་མཆོད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་གས་རྣལ་འབྱོར་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀ་མངོན་པར་ བརྗོད་པ་འབུམ་པའི་ངེས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདག་གིས་འགྲེལ་བཤད་འདིས་དཔའ་བོའི་དབང་པོའི་ངེས་པ་ཐབས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕོ་ཉ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པའི་ངེས་པའོ་ ཞེས་པ་ཕོ་ཉ་མོ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་དམན་པ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

One should perform the homa with the substances to be described below for a period of up to twelve years to accomplish the mantra, until the deity of one's choice is definitively realized. Then, one should perform the gaṇacakra in the three directions; having become the leader of the gaṇa on the full moon through the power of the deity and the mantra, the practitioner will achieve accomplishment together with the gaṇacakra by means of this ritual. By another ritual, having accomplished the mantra with a single [deity] over twelve years, if one relies upon a single karmamudrā according to the deity's determination, accomplishment will occur. In all these cases, one becomes a vessel for worldly accomplishments; because of inferior diligence, those who have accomplished the sādhanas of worldly accomplishments should be employed as servants. Then, at the specific time, one should worship the accomplished innate messengers (dūtīs); by the previously explained ritual, the yogi should accomplish the sādhanas for all worldly accomplishments—this is the certainty of the Bhagavān Herukābhidhāna-śatasāhasrikā. I, Vajrapāṇi, have stated this commentary for the sake of accomplishing all the accomplishments of those who fully understand the methods of the certainty of the Lord of Heroes; this is the certainty of the ritual for worshipping the thirty-six messengers at the specific times. This concludes the certainty of the ritual for worshipping the messengers. Now, the bestowing of the inferior, middling, and supreme accomplishments will be described.

ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་ པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བརྒྱད་ནི་དམན་པ་ས་འོག་ལ་གནས་པ་སྟེ། ས་འོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བརྒྱད་ནི་བར་མ་ས་སྟེངས་ན་གནས་པ་སྟེ་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བརྒྱད་པ་ནི་མཆོག་ནམ་ མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡང་མཆོག་སྟེ་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དམན་པ་སྟེ་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེན་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་གང་ཅུང་ཟད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་དམན་པ་དང་བར་དང་མཆོག་གོ། ། དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་ཟད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སངས་ རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་དེ་བསྒྲུབ་པས་ཅི་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར། དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ཐར་པ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ བསྒོམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །

Regarding the phrase "the female messengers" and so forth, these are the twenty-four, such as Mahāvīryā, who have accomplished the coemergent, and the heroes such as Vajrasattva who have attained accomplishment. Of these, eight are the inferior ones who dwell beneath the earth, because they bestow the accomplishments of the subterranean realm. Likewise, eight are the intermediate ones who dwell upon the earth, because they grant accomplishments such as sovereignty. The [remaining] eight are the supreme ones who traverse the sky, because they bestow the accomplishments of the desire realm. The four, such as Ḍākinī and so forth, are also supreme, because they bestow the accomplishments of the form realm. The [four] such as Kākāsyā and so forth are also inferior, because they bestow the accomplishments of hungry ghosts and animals. Thus, according to worldly truth, whatever is to be accomplished by yogins, the result of all that is the three types of accomplishment: inferior, intermediate, and supreme. Therefore, if one practices that which does not lead to Buddhahood—the cause for the exhaustion of aging and death for yogins—what could possibly arise from that? One should understand it thus: for yogins who desire liberation, "By withdrawing the mind within, one should meditate on the desired accomplishment." This is the definitive teaching of the Tathāgata. Now, the meditation on Mahāmudrā will be explained, beginning with the words "By withdrawing the mind within," and so forth.

སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་འདིར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འདི་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་གྱིས་རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཡིད་ནི་ ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་རྐང་པ་འདིའི་ཚིག་སྔ་མ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྟེ། དཔལ་འདུས་པ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་སེམས་ནི། ། ནོར་བུའི་ནང་དུ་གནས་པར་བལྟ། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་ སོགས་བདེ་བ་རྫོགས། ། དྲི་མ་མེད་པའི་བར་དུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། བྷ་གར་ལིངྒ་རབ་བཞག་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྤྲོ་མི་བྱ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་ པ་གཉིས་པོ་འདིས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འདིས་བསྡུས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་པའོ། ། འདིར་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཡིད་ནང་དུ་ཆུད་པས་ འཛག་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འགྲོགས་པ་ན་ཁམས་གསུམ་པའི་མཚན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཁམས་གསུམ་པ་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྟན་ པ་དང་གཡོ་བ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་མ་ལུས་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

In this system of mantra, within the tantras of insight and method, these vajra words are to be understood through the intentional language of one tantra by means of another tantra. Regarding the line, "By the mind being internalized," this and the preceding words are also vajra words. As the Blessed Buddha stated in the Twenty-Five Thousand Verse Glorious Guhyasamāja: "With the vajra posture, one should view the mind Abiding within the jewel. Complete the bliss of the concordant cause and so forth, Meditating until it is stainless." And likewise: "Having placed the linga in the bhaga, One should not emit the bodhicitta. The three realms without exception Should be meditated upon as the form of the Buddha." Here, the meaning condensed by these two vajra verses should be understood; it is said that in this tantra, it is taught by means of half a verse. Here, the bodhicitta abiding within the vajra-jewel is called "the mind being internalized." By the mind being internalized, when that non-leaking bodhicitta is joined with an action mudrā or a wisdom mudrā, one should meditate on the characteristics of the three realms as the form of the Buddha. Thus, the yogi should meditate on the entirety of the three realms—the desire, form, and formless realms—characterized by the stable and the moving, the nature of existence and non-existence, and possessing the supreme of all aspects.

དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་འདིར་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་གསུངས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་སོ། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་དེ་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་འདོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དོན་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའོ། ། དངོས་གྲུབ་ ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། དངོས་གྲུབ་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་རོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་དག་ལས་གོང་མའི་ཡང་གོང་མའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལམ་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པ་སྟེ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་ གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་ལས་སོ། ། འདི་ཉིད་བསྒོམ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྔོན་དུ་གཟུགས་བརྙན་སྒོམ་པ་དང་། ཕྱི་ནས་གཟུགས་བརྙན་བསྒོམ་པའོ། །

That very [reality] is the perfection of wisdom endowed with the excellence of all aspects. Furthermore, in this tantra, the Blessed One has taught it to be the desired accomplishment (siddhi) from this very wisdom tantra. The yogi should meditate upon that desired accomplishment. Here, "desire" is great passion, the great purpose of Vajrasattva, the supreme unchanging. "Accomplishment" is the Great Seal (mahāmudrā), the perfection of wisdom endowed with the excellence of all aspects. Thus, "desire" is non-referential great compassion, and "accomplishment" is the great emptiness with reference, because it is the very self-awareness of yogis. The accomplishment of the action seal (karmamudrā) and the wisdom seal (jñānamudrā) are the progressively higher accomplishments. That desired accomplishment of the Great Seal bestows all the qualities of a Buddha, such as omniscience, the omniscience of all aspects, the knowledge of the paths, the knowledge of all aspects of the paths, the ten powers, the four fearlessnesses, and so forth. It should be meditated upon for the sake of Buddhahood itself; this is the certainty of the Tathāgatas in this and other tantras. "A tantra is to be understood by means of other tantras"—this is from the speech of the Tathāgata. This meditation itself is of two types: first, the meditation on the reflected image, and subsequently, the meditation on the reflected image.

སྔོན་དུ་གཟུགས་བརྙན་བསྒོམ་པ་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་ མཚན་མ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཕྱི་ནས་བསྒོམ་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བ་ནས་བྷ་གར་ལིངྒ་རབ་ཏུ་བཀོད་དེ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་འཕེལ་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། སླར་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པ་དགག་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡོངས་དོར་ཞིང་། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་ལས་དང་པོ་པའི་བསྒོམ་པ་ནི། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདོར་ བ། ། དེ་སྲིད་རྣལ་འབྱོར་པས་མི་བྱ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྐྱེ་གནས་ལ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བདེ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། ཇི་སྲིད་ཁུ་བ་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གཟུགས་བརྙན་གྱི། ། བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་ པར་བྱ། ། ཞེས་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འདི་ཡང་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །

First, the meditation on the reflected image is the meditation that culminates in the reflected image of the signs, such as smoke and so forth. Subsequently, the meditation is the meditation performed from the time the reflected image is seen, having placed the liṅga in the bhaga, for the purpose of increasing the supreme unchanging bliss. Furthermore, in order to increase great bliss, one should abandon both the action seal (karmamudrā) and the wisdom seal (jñānamudrā) and meditate upon the great seal (mahāmudrā). Regarding this, the prohibition of meditating upon the action seal and the wisdom seal was spoken by the Blessed One in the twelve-thousand-verse Paramādibuddha. Thus, the Blessed One said: "Having completely cast aside the action seal, And having thoroughly abandoned the wisdom seal, Through the yoga of the supreme unchanging, One should meditate upon the great seal." In that same way, the initial meditation of a beginner is as follows: "As long as the bodhicitta is not emitted, the yogi should not [act otherwise]. By means of the uninterrupted birth-place, supreme joy will be attained. Through that very nature of bliss, for as long as the fluid is stable, one should always meditate upon the identity of the reflected image of the perfect Buddha." These vajra words should also be understood in the sense of the empowerment.

འདིར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེན་པས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྗེས་ སུ་ཆགས་པ་ལས་བྱུང་བ་དབང་པོ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱིས། དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཞི་པ་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་ལས་སོ། ། འདིར་ བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་པའོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེས་ན་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་གྱི་སྒྲས་བཞི་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་གསུམ་པ་དེ་ཉིད་དེའི་ཚེ་བསྐྱར་ ནས་བརྗོད་ན་ཚིག་ཟློས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ར་རོ། ། ཅི་སྟེ་གསུམ་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་བཞི་པ་ནི་འབྲས་བུའོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཞི་པ་ཡང་གསུམ་པར་གྲུབ་པོ་ཞེས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ འདི་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་མ་ཡིན་ཏེ་སྔར་བརྗོད་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་གསུམ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འདོད་པ་ དང་གཟུགས་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དབྱེ་བས་སོ། ། དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་འབྲས་བུའོ། །

Here, for the sake of the understanding of the immature, the Blessed One has taught in the King of Tantras, which is the nature of insight and method, that the wisdom-gnosis (prajñājñāna) is the bliss arising from passion for the action-mudrā (karmamudrā) produced from the two organs, according to the worldly truth (saṃvṛtisatya). However, it is not according to the ultimate truth (paramārthasatya). Why is that? Because of the Blessed One’s own words: "The fourth is likewise again." In this context, the immature will say that the third, the wisdom-gnosis itself, is the fourth empowerment; therefore, it must be explained. Here, that very third wisdom-gnosis does not become the fourth by the word "likewise again." If that very third were to be stated again at that time, it would result in the fault of tautology. If [the immature] should say, "The third is the cause and the fourth is the result; because there is no distinction between cause and result, the fourth is also established as the third," such words of the immature would arise. Therefore, this [position] is not the word of the Blessed One, because it contradicts the previously mentioned ultimate truth. This is because the Blessed One taught the three mudrās in order to accomplish the three results. In this system of mantra, there are three types of results: the distinctions of the accomplishments (siddhi) of the desire realm, the form realm, and omniscience. Among those, the accomplishment of the action-mudrā is the result of the desire realm.

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་འབྲས་བུའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་འབྲས་ བུའོ། ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་སྤངས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་དབང་པོ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པ་འཛག་པ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་བདེ་བའོ། ། གཡོ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་བདེ་བ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་རོ། ། གསུམ་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་འཛག་པ་དང་གཡོ་ བ་ནི་གསུམ་པའི་འབྲས་བུའོ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བཞི་པར་མ་གསུངས་ཏེ་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་སོ། ། འདིར་བཞི་པ་ནི་གསུམ་པའོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་སྨྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུ་ གསུངས་པ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱས་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི། ། འོག་མིན་གནས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར། ། ཡན་ལག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་བསྒོམས་པས། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོས་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད། ། འགྱུར་མེད་བདེ་བའི་ རང་བཞིན་བསྒྲུབ། ། སྐྱེ་བ་འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། ཅེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འདིར།

The accomplishment of the wisdom mudrā is the fruit of the form realm. The accomplishment of the mahāmudrā is the fruit of omniscience. For those free from desire, it is the fruit of the formless realm, wherein the three mudrās are abandoned. Therefore, in the realization of mahāmudrā, the action mudrā and the wisdom mudrā do not serve as causes, because one must completely abandon the meditation on the action mudrā and the wisdom mudrā in order to ascertain the meditation on mahāmudrā. In this context, the emission arising from the two organs is the bliss of the desire realm. The characteristic of movement is the bliss of the form realm, which does not become great bliss. The emission and movement arising from the cause of the third are the fruit of the third. The Buddhas did not teach this as the fourth, because it is merely a result concordant with its cause. Here, the Buddhists will say that the fourth is the third; therefore, the Blessed One stated in the Paramādibuddha: "The accomplishment of the desire realm is to be achieved through the action mudrā. Through the wisdom mudrā, up to the limit of the Akaniṣṭha abode of the form realm, by meditating on the mahāmudrā of the limbs, the great yogi achieves omniscience itself, the nature of unchanging bliss. In this very birth, one becomes a Buddha." Therefore, the wise should understand all of this through this tantra and other tantras. In this regard:

སྐྱེས་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གཟུགས་ཏེ། ། བུད་མེད་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའོ། ། ཞེས་རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་གང་ གསུངས་པ་ནི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་རབ་ཏུ་གཞུག་པའི་དོན་དུའོ། ། ཚིག་དེས་དབང་པོ་རྣོན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་གོང་མའི་ཡང་གོང་མའི་ཚིག་ལས་སྔ་མའི་ཚིག་རྫུན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ ལག་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེན་པས་དབང་བསྐུར་བ་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ལས་གསུམ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ་བཞི་པ་ནི་དོན་དམ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བླ་མ་དམ་པའི་གདམས་ངག་ལས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་ རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདུས་པ་ཕྱི་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། དབང་བསྐུར་རྣམ་གསུམ་ཐ་དད་པ། ། རྒྱུད་འདི་རུ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། ། དང་པོ་བུམ་པའི་དབང་ཡིན་ཏེ། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་དུ་འདོད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ གསུམ་པ་སྟེ། ། བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེར་ཡང་། ། སློབ་དཔོན་གསང་བ་ཤེས་རབ་དང་། ། བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་དེ་ལྟར་རྒྱུད་གཉིས་སུ་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་སྟེ། དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པ་བརྗོད་པ་ལས་སོ། ། དེ་རྣམས་རེ་ ཞིག་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བར་ཡང་། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་བདུན་སོ་སོར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་།

"The man is the form of Vajradhara, and the woman is the Vajra Queen"—what is thus spoken in this and other tantras is for the purpose of introducing childish beings. By those words, those of sharp faculties should not grasp at the action mudrā (karmamudrā), because in this way, the subsequent words of the Great Seal (mahāmudrā) would render the preceding words false. Here, regarding the branch of insight (prajñā), there are four empowerments according to the mundane and supramundane truths. Of these, three are mundane conventional (saṃvṛti) and the fourth is the ultimate (paramārtha). That too is to be realized through yoga; it is to be realized through the ultimate truth by means of the instructions of the sublime guru. Likewise, in the Explanatory Tantra of the Guhyasamāja, the Blessed One said: "The three distinct empowerments Are thoroughly taught in this tantra: The first is the vase empowerment, The second is held to be the secret empowerment, The third is the wisdom-gnosis (prajñājñāna) empowerment, And the fourth is likewise." And similarly, in the Hevajra Tantra: "The master, the secret, the wisdom, And the fourth is likewise." Thus, in these two tantras, there are four empowerments, as stated in the description of the stages of empowerment. If one analyzes those [empowerments] in terms of the moments of joy and so forth, they are not subject to change. Likewise, in the Māyājāla, it is said: "The wise should individually realize the seven empowerments, such as the water empowerment and so forth."

དེ་བཞིན་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུ་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཆུ་དང་ཅོད་པན་དར་དཔྱངས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེ། ། མིང་དང་རྗེས་གནང་ཡང་དག་ལྡན། ། དབང་བསྐུར་རྣམ་བདུན་མི་ཡི་བདག། ཅེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་བ་བདུན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གོང་མ་ནི་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཡང་ ན་སོ་སོར་གོང་མ་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གསུམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གོང་མའི་གོང་མ་ནི་བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པ་བརྗོད་པ་ལས་དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པ་བཞི་སྟེ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། འདི་རྣམས་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་དབང་བཞི་པ་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དགའ་བ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་དགའ་བ་ནི་བུམ་པའི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ནི་བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་ན་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་དབྱེ་བས་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །

Likewise, in the Ādibuddha, the Blessed One said: "Water, crown, silk ribbon, vajra, bell, great ascetic conduct, name, and the permission—these seven empowerments, O Lord of Men, are complete." Therefore, the higher of those seven empowerments is the vase empowerment. Alternatively, among the three higher [empowerments] individually, the first is the master empowerment, the second is the secret empowerment, and the third is the wisdom-gnosis empowerment. The higher of those three is the fourth, the suchness empowerment, which is supramundane. Thus, in describing the sequence of empowerments, there are four empowerments taught by the Blessed One for the purpose of purifying body, speech, mind, and gnosis. Regarding these, according to both truths, the fourth empowerment is not the innate joy (sahajānanda). If it were, then there would be a sequence of the four joys: if joy were the vase empowerment, supreme joy the secret empowerment, the joy of separation the wisdom-gnosis empowerment, and innate joy the fourth suchness empowerment. If that were the case, there would be no established order for the empowerments based on the distinctions of the moments of joy and so forth; therefore, that is not the case.

འདིར་འཇིག་ རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གསང་བར་བལྟ་བས་བདུད་རྩི་མྱང་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཏད་པས་དབང་པོ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་བར་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་རྟོགས་པས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ བའོ། ། ནོར་བུའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་རྟོགས་པས་བཞི་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེན་པས་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། དོན་དམ་པས་ནི་སླར་ཡང་འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་དོན་མེད་པའོ། ། འདིར་གལ་ཏེ་དང་པོར་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ན་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་བཞི་པ་ལ་ཡང་ཇི་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར། སློབ་དཔོན་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་མིང་སྟེ། དེ་ཇི་ལྟར་དང་པོ་བུམ་པའི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་བས་སློབ་ དཔོན་ཞེས་བྱ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གང་ཞིག་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་སྟེ་རིགས་པས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་རྒྱུད་གཞན་དང་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་དང་ངེས་པའི་དོན་གྱིས་སླར་ཡང་བུམ་པའི་སྒྲས་ནུས་མ་བརྗོད་དེ། དེ་ལ་རེག་པ་ལས་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་ པ་ནི་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གསང་བར་རྡོ་རྗེ་སྤྲོས་པ་ལས་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ན་གང་ཞིག་འཛག་པའི་བདེ་བ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། །

Here, in the worldly conventional sense, the conferral of the vase empowerment is the master empowerment (ācāryābhiṣeka). The tasting of the nectar (amṛta) by gazing at the secret is the secret empowerment (guhyābhiṣeka). By being entrusted with the action seal (karmamudrā), one realizes the bliss arising from the two organs; this is the wisdom-gnosis empowerment (prajñājñānābhiṣeka). By realizing the bliss of the bodhicitta that has entered within the jewel, the fourth wisdom-gnosis empowerment is conferred. These are the four types of empowerment rituals according to the provisional meaning, guided by worldly truth. From the ultimate perspective, however, these are again erroneous and meaningless. Here, if the student were to become a master upon the initial conferral of the vase empowerment, then what would occur regarding the secret, wisdom-gnosis, and fourth empowerments? The title of "master" (ācārya) is that of Vajradhara; how then could one be called a "master" by being initially empowered with the vase empowerment? Therefore, this is a delusion of childish beings, as it is not tenable through reasoning. In this context, according to other tantras, other intentional language (saṃdhābhāṣā), and the definitive meaning (nītārtha), the word "vase" (kalaśa) actually refers to the "power" (śakti). The bliss that arises from contact with her is the vase empowerment. The bliss that arises from the emission of the vajra into the secret is the secret empowerment. The bliss of the emission that occurs when the two organs enter into union is the wisdom-gnosis empowerment.

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་ཆགས་ པས་གང་ཞིག་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་དེ་ནི་བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་འཇིག་པ་དང་འགྱུར་པ་དང་འཛག་པ་དང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་དབྱེ་བས་དབང་བསྐུར་བ་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། འདིར་དབང་བསྐུར་བར་བྱེད་པ་ནི་དབང་སྟེ། བདེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུ་གསུངས་པ། དང་པོར་དབང་བསྐུར་བདུན་པོ་གང་། ། བྱིས་པ་རྣམས་ནི་གཟུང་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་གསུམ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ། དམ་པའི་དོན་གྱིས་བཞི་པའོ། ། བུམ་པ་ གསང་བའི་དབང་བསྐུར་དང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་དང་། ། སླར་ཡང་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དང་། ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་སུ་བརྗོད་དོ། ། འགྱུར་དང་འགྱུར་དང་དེ་ནས་འཛག། དེ་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པ་མཆོག། དབང་བསྐུར་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་ཡིས། ། ལུས་ངག་སེམས་ནི་ཡང་དག་སྦྱོར། ། བཞི་པ་ཡེ་ཤེས་དག་པ་སྟེ། ། ལུས་ངག་སེམས་ནི་སྦྱོང་བའོ། ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བ་བཞིའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་རེ་རེ་ལ་དགའ་བ་བཞི་བཞིའོ། ། དགའ་བ་རེ་རེ་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གནས་སྐབས་བཞི་སྟེ་ཐིག་ལེ་བཞིའི་དབྱེ་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཆ་བཅུ་དྲུག་གི་དབྱེ་བས་དབང་བསྐུར་བ་སོ་སོ་ལ་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་སྟེ་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་དབྱེ་བས་བཞིའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཀར་པོའི་ལྔ་པ་ནི་དགའ་བའོ། ། བཅུ་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། ། ཉ་ནི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའོ། །

That which is the unchanging bliss through passion for Mahāmudrā is the fourth, the empowerment of suchness. Thus, there are four types of empowerment through the divisions of destruction, change, emission, and the unchanging. Here, "empowerment" (abhiṣeka) means that which empowers, in the sense of causing one to possess a mind of bliss. Regarding this, the Blessed One stated in the Paramādibuddha: "The seven empowerments at the beginning are for the sake of guiding the childish. The three are the worldly conventional; the fourth is the ultimate truth. The vase empowerment, the secret empowerment, That which is called the wisdom-knowledge (prajñājñāna), And again, the great wisdom— That is described as wisdom (jñāna). Change, change, and then emission, Then the supreme unchanging. Through the sequence of the three empowerments, Body, speech, and mind are perfectly joined. The fourth is the pure wisdom, The purification of body, speech, and mind." Thus, there are four empowerments. For each of these empowerments, there are four joys. For each joy, there are four states through the divisions of body, speech, mind, and wisdom, which correspond to the divisions of the four drops. Thus, through the division of the sixteen parts, there are sixteen joys for each empowerment, categorized as four by the drops of body, speech, mind, and wisdom. Therefore, the fifth of the white [fortnight] is joy; the tenth is supreme joy; and the full moon is the joy beyond joy.

ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ནི་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྟེ། དཔྲལ་བ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་དང་གསང་བར་ཁུ་བ་བགྲོད་པས་ཞེས་པ་དང་། གསང་བ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་བགྲོད་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་འོངས་པ་ན་ཁུ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ ཕྱིར་ལྔ་པ་ནི་དགའ་བ་ཟད་པའོ། ། བཅུ་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཟད་པའོ། ། གནམ་སྟོང་ནི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་ཟད་པའོ། ། གནམ་སྟོང་གི་མཐར་བཅུ་དྲུག་པ་ནི་ཟླ་བའི་ཆ་ཉམས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཟད་པ་སྟེ། གསང་བ་དང་སྙིང་ག་དང་དཔྲལ་བ་དང་ཁུ་བ་ཉམས་ པས་ཆགས་བྲལ་དང་། གཙུག་ཏོར་དུ་ཟླ་བའི་ཆ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉམས་པ་ནི་ཆགས་བྲལ་ཆེན་པོའོ། ། པདྨར་རྡོ་རྗེ་ལྷུང་བ་ལས་ལུས་ཀྱི་ཁམས་ཟད་པའོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆགས་པ་དང་ཆགས་བྲལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དེས་ན་འཁོར་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་ རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྤངས་ཏེ། ཡིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནང་དུ་ཆུད་པས་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་སྟེ། དཔྲལ་བར་ཟླ་བ་ཞུ་བ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་བཟུང་བས་བྱ་རོག་གདོང་ཅན་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་ཡིད་ནང་དུ་ ཆུད་པས་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་དྲུག་པར། ཆགས་བྲལ་དང་པོ་ཆགས་པ་ཆེ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འབར་བའི་འོད། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །

The sixteenth part is the innate joy (sahajānanda). It is said that by the movement of the fluid through the forehead, throat, heart, and secret place, and by its movement from the secret place into the interior of the vajra-jewel, it is called "innate joy." Then, when the first day of the dark fortnight arrives, the fluid is diminished; therefore, the fifth day is the exhaustion of joy. The tenth day is the exhaustion of supreme joy. The new moon is the exhaustion of the joy of separation. At the end of the new moon, the sixteenth part is the exhaustion of the lunar phase, which is the exhaustion of innate joy. Through the diminution of the fluid at the secret place, heart, and forehead, there is detachment; and the diminution of the lunar phase of the bodhicitta at the uṣṇīṣa is great detachment. From the falling of the vajra into the lotus, the elements of the body are exhausted. Thus, because the engagement of passion and detachment occurs for those in saṃsāra, it is called "saṃsāra." Therefore, for the sake of the accomplishment of Mahāmudrā, one should abandon the action seal (karmamudrā) and the wisdom seal (jñānamudrā). By internalizing the mind as bodhicitta, one should meditate on the desired accomplishment of Mahāmudrā. This means that by holding the melted moon at the forehead within the vajra-jewel, the mind enters the avadhūtī at the "crow-face," and one should meditate on the desired accomplishment; this is the certainty of the Tathāgatas. Likewise, the Blessed One stated in the sixteen-thousand-verse Māyājāla: "The first detachment is great passion, a blazing light of various colors; the Buddha is perfected in the vajra posture."

སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་ཆོས་འཛིན་པ། ། ཞེས་པ་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བཤད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཆགས་བྲལ་ནི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཏེ་སྔར་བརྗོད་དོ། ། དེའི་དང་པོ་ནི་གང་ཞིག་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ནི། ཆགས་བྲལ་དང་པོ་ཆགས་པ་ཆེ། ། ཞེས་པ་འབྲས་བུ་མང་པོས་ངེས་ པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ཆོས་མི་མཐུན་པས་ཆ་བཅོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ནི་ཆགས་པའོ། ། དེའི་མཐར་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་ལངས་པ་སྟེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ ནི་གདན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་གང་གི་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་ནོར་བུའི་ནང་དུ་པདྨ་ཆུད་པ་ལ་གནས་པའི་དོན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་ཆོས་འཛིན་པ། ། ཞེས་པ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ ལེ་བཞི་འཛིན་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ་འདི་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཟླ་བར་གྱུར་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བཅོ་ལྔ་ཆ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཨཱ་ལིའི་གཟུགས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དེ་ཡི་ཆ། ། ཞེས་པའོ། ། འདི་ཡང་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྟེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྲིད་དཀར་པོ་ལྔའི་བར་ཚེས་ལྔ་རྣམས་བདག་མེད་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་དང་པོའི་དགའ་བའི་འཁོར་ལོའོ། །

"Buddha, holder of the dharma of beings"—this vajra word of empowerment shall be explained. Here, "freedom from passion" refers to the dark fortnight, as previously described. Its first [day] is that of "great passion," which is definitively shown by the many results in the verse: "The first freedom from passion is great passion." Likewise, its discordant counterpart, the white fortnight consisting of fifteen parts, is "passion." At its end is "great passion," the sixteenth part. "Vajra-paryaṅka, the perfect Buddha"—here, "Vajra-perfect-Buddha" refers to the arising [of the bodhicitta], and "paryaṅka" is the seat. The meaning of "whose vajra-paryaṅka is the perfect Buddha" is that the bodhicitta-vajra abides within the jewel, having entered the lotus, because the bodhicitta is unchanging. "Buddha, holder of the dharma of beings"—this means holding the four drops of body, speech, mind, and wisdom; this shall be explained as it occurs later. Likewise, the Blessed One said in the Hevajra: "The moon is the bodhicitta, possessing the nature of fifteen parts; great bliss is the form of the vowels, and the yoginīs are its parts." This too is a vajra word of empowerment that shall be explained. Here, the five lunar days from the first until the fifth of the white fortnight are the five yoginīs, such as Nairātmyā, who are the purification of the five aggregates; this is the wheel of the first joy.

དེ་བཞིན་དུ་དྲུག་པ་ལ་ སོགས་པ་ཇི་སྲིད་བཅུའི་བར་ཚེས་ལྔ་རྣམས་པུཀྐ་སཱི་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཁམས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་གཉིས་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྲིད་ཉའི་བར་ཚེས་ལྔ་རྣམས་གཽ་རཱི་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་ འབྱོར་མ་ཡུལ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། གསུམ་པ་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེའི་མཐར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོང་པ་ལས་སྟོང་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆ་བཅུ་དྲུག་པའོ་ཞེས་པ་དབང་གི་དོན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱིས་གསུངས་པ། དང་པོ་དགའ་བར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་གཉིས་པ་སྟེ། ། དགའ་བྲལ་དགའ་བ་གསུམ་པའོ། ། ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཉིད། ། ཅེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་གི་དོན་ནོ། ། འདིར་ལྷ་མོ་ལྔ་ལྔའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་མཐར་བཞི་ པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་མེད། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཆང་། ། ཆ་མེད་ ཆ་ལས་འདས་པ་སྟེ། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཆང་། ། ཞེས་པ་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འདི་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་རྒྱུ་སྟེ་སྔར་བརྗོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་པའོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཆང་། །

Likewise, on the sixth [day] and so forth, up to the tenth, the five lunar days are the yoginīs such as Pukkasī, the purification of the five elements; this is the second, the wheel of supreme joy (paramānanda). Likewise, on the eleventh and so forth, up to the fifteenth [day], the five lunar days are the yoginīs such as Gaurī, the purification of the five objects; this is the third, the wheel of the joy beyond joy (viramānanda). At the end of that is the coemergent joy (sahajānanda), the Blessed One Hevajra, the sixteenth part of the bodhicitta that is emptiness from emptiness; such is the meaning of the empowerment. Likewise, the Blessed One said: "The first is described as joy; the second is supreme joy; the third is the joy beyond joy; the remainder is coemergent joy itself." Such passages are the meaning of the empowerment. Here, at the end of the three wheels of five goddesses each, the fourth, the coemergent joy, the sixteenth part of the bodhicitta, was taught by the Blessed One in terms of worldly convention. Likewise, the Blessed One said in the Māyājāla: "Possessing all aspects yet aspectless, holding the drop of half of sixteen; partless and transcending parts, holding the peak of the fourth concentration." These vajra words of empowerment shall be explained: "Possessing all aspects yet aspectless" refers to the cause, the aforementioned "reflection of the Buddha." "Holding the drop of half of sixteen"—

ཞེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བའི་ཐིག་ལེ་བཞི་འཛིན་པའོ། ། ཆ་མེད་པ་ནི་བཅོ་ལྔའི་མཐར་གནས་པའོ། ། ཆ་ལས་འདས་པ་ནི་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་ལ་མ་ཞུགས་པའོ། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཆང་། ། ཞེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ མཐའ་འཆང་བའི་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་དབང་བསྐུར་བ་གསུམ་པ་དེ་ཉིད་བཞི་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་གསུམ་པ་ལས་བཞི་པ་ཐ་དད་པར་གསུངས་པ། བུམ་པའི་དབང་ནི་ དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་དུ་འདོད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་མིན། ། ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པར། ཆུ་ཡི་དབང་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། ཅོད་པན་དབང་བསྐུར་གཉིས་པའོ། ། གསུམ་པ་དར་དཔྱངས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་བཞི་པའོ། ། ལྔ་པ་རང་གི་བདག་པོ་ཉིད། ། མིང་གི་དབང་ནི་དྲུག་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་གནང་བདུན་པར་འདོད། ། བརྒྱད་པ་བུམ་པའི་དབང་ཡིན་ཏེ། ། གསང་བའི་དབང་ནི་དགུ་པ་ཡིན། ། ཤེས་རབ་དབང་བསྐུར་བཅུ་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་རབ་སྦྱོར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ ཞུགས་ཀུན་སྦྱིན་ཞིང་། ། རང་ཉིད་སྟོན་པ་ལུང་སྟོན་པ། ། འདི་ནི་དབང་བསྐུར་ཆོ་ག་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་བརྙས་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལས་འདའ་མི་བྱ། །

This refers to the result: the retention of the four drops of the melted bodhicitta. "Partless" means abiding at the end of the fifteenth [day]. "Transcending parts" means not having entered the first day of the dark fortnight. "Holding the peak of the fourth concentration" refers to holding the limit of innate joy; this is the definitive meaning of the Tathāgata. Thus, the third empowerment does not become the fourth. Likewise, in the Ḍākinīvajrapañjara, the Blessed One taught the fourth empowerment as distinct from the third: "The vase empowerment is the first; The secret empowerment is asserted as the second; The wisdom-gnosis is the third; That is not like that [the fourth]." And likewise, in the fifteenth chapter of that same [tantra]: "The water empowerment is the first; The crown empowerment is the second; The ribbon empowerment is the third; The vajra and bell are the fourth; The fifth is the lordship itself; The name empowerment is the sixth; The Buddha's permission is asserted as the seventh; The eighth is the vase empowerment; The secret empowerment is the ninth; The wisdom empowerment is the tenth. Through the supreme application of the vajra, Bestowing the entire vajra conduct, And the prophecy of oneself as the Teacher— This is the ritual of empowerment. One should not disparage the ācārya, Nor transgress the commands of the Sugata."

ཞེས་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་རབ་སྦྱོར་གྱིས་ཞེས་པས་གཙོ་བོར་དབང་བཅུ་གཅིག་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ གསལ་བའི་གསུང་ལས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་བཞི་པའམ་བཅུ་གཅིག་པ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་བླ་མ་དམ་པའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དང་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་ པོ་བསྒོམ་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གས་ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པས་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་རང་རྫས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་མཆོད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་དང་ནང་གི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་ནི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། ། ནང་གི་མཆོད་པ་ ནི་རང་རྫས་ཐིག་ལེས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། གསང་བ་དང་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བར་སོན་པའི་ཐིག་ལེ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། ། སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་རྣམ་པར་ཉེད་པ་དང་ མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་སོ། །

Thus, by the phrase "through the supreme application of that very vajra," the Blessed One has primarily clarified the eleventh empowerment. From these clearly elucidated words, the learned should understand that the fourth empowerment and the eleventh empowerment are distinct. In that way, those who desire liberation should at all times rely upon the instructions of a sublime guru and extensive learning; it is said that "the tantras are to be understood through other tantras." As the Blessed One stated, "the mind is withdrawn within" through the ritual of empowerment for the meditation on Mahāmudrā. Now, by the phrase "one's own substance" and so forth, the offering of great bliss shall be described. Here, according to the tantras of insight and method, there are two types of offerings: external offerings and internal offerings. Among these, external offerings consist of the five sensory services and so forth, as well as the five nectars and five lamps, which perfectly satisfy the aggregates, elements, and so on. The internal offering is to be made with the drops of one's own substance; it is by means of the four drops located in the secret place, navel, heart, throat, and forehead, which are of the nature of the various [causes]: the concordant cause, the ripening cause, the cause of human effort, and the stainless cause; and by means of the [four results]: the diverse, the ripening, the refining, and the nature-free, which are the reverse of the [usual] sequence. "Buddha" refers to the aggregates of form, feeling, perception, formations, and consciousness.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཞེས་པ་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ དང་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཁམས་རྣམས་སོ། ། ཀྱང་ཡིག་གིས་ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་ཁམས་རྣམས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་འཛག་པའི་ཐིག་ལེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འགྱུར་བ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ངེས་ པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་སླར་ཡང་ཐིག་ལེ་འཛག་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ནང་དུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རང་རྫས་ཐིག་ལེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་སོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པའོ་ཞེས་པ་ཐིག་ལེའི་མཆོད་པའི་ངེས་ པའོ། ། དེ་ནི་མཐོང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་མཐོང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རེག་པ་ཡང་ངོ་། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཐོང་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་མཐོང་བ་དང་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། རེག་པ་ནི་དེ་དག་གི་ཁ་དང་སྟན་དང་སྐྱེ་གནས་ལ་རེག་པ་སྟེ། མཐོང་བ་དང་རེག་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ལས་ཞེས་སོ། ། ནང་དུ་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་མ་ལུས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་དུ་མཐོང་བ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཐོང་བ་དང་། དེ་དག་གི་ བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་རེག་པ་དང་། མཐོང་བ་དང་རེག་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ལས་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཐོས་པ་དང་ནི་དྲན་པས་ཀྱང་། །

The "bodhisattvas" are the elements of the sense faculties: the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind. The word "also" indicates that the elements of earth and so forth, as well as the elements of the objects such as form and so forth, should be worshipped. They are to be completely purified by the unchanging great bliss of the non-leaking drops of bodhicitta; this is the definitive meaning. Furthermore, externally, one should worship with the experiences of leaking drops for the sake of external purification. Internally, for the sake of purifying the Mahāmudrā, one worships with the drops of one's own substance that have entered the jewel; this is the definitive meaning of the worship of the drops. Regarding the phrase "by seeing" and so forth, one should speak of liberation from all sins. Here, seeing is of two kinds: external and internal in nature. Touching is likewise. Here, external seeing refers to the examination of the action mudrā and the wisdom mudrā. Touching refers to touching their mouths, seats, and birth-cavities; it is said, "from those two, seeing and touching." Internally, it refers to seeing the entirety of the three realms without exception as the reflection of the Buddha, seeing the Mahāmudrā, and touching their great bliss; it is said, "from those two, seeing and touching." Likewise: "By hearing and by remembering as well..."

ཞེས་པ་འདིར་དམ་པའི་ཆོས་ཐོས་པ་དང་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དྲན་པས་ཞེས་པ་སྟེ། ཐོས་པ་དང་དྲན་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྡིག་པ་རྣམས་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ཏེ། རྗེས་ སུ་གནང་བའི་དུས་ལས་སྡིག་པ་རྣམས་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ། སླར་རྗེས་སུ་གནང་བ་མ་ཡིན་པ་འགའ་ཞིག་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད། ཅེས་པ་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་རིམ་པས་རྣམ་འབྱོར་པ་རྩ་བའི་ ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་སྤངས་པ་བྷ་ག་ལིངྒ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕོ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་བསོད་ནམས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྡིག་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་རྣམ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་གང་གིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྲུབ་པའི་ཐབས་དེ་ བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་ནི་བསོད་ནམས་མཆོག་སྟེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ རོ། ། དེ་བཞིན་དུ། དག་བྱེད་སྡིག་པ་འཇིག་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ།

Regarding this, it says: "By hearing the sublime Dharma and by recollecting the guru, the Buddha, the bodhisattvas, and the lords of the heroes and heroines, one will be liberated from all sins." Through such hearing and recollection, one will be liberated from all [non-virtues], including the ten non-virtuous actions of body, speech, and mind, the five acts with immediate retribution, and so forth. Abiding in the vow of not committing sins, one remains in the restraint of not performing [forbidden acts] at the time of permission. Furthermore, one will be completely liberated even from those acts such as attachment that were performed when not permitted. "In this way, there is no doubt" means that through the sequence thus taught, the yogi abandons the fourteen root downfalls. By meditating on the great bliss of the non-emission of bodhicitta through the union of the bhaga and liṅga, one generates merit; this is the ritual for liberation from sin. Now, by the words "the yogi himself" and so forth, the method by which buddhahood is accomplished will be explained. Here, the yogi is of two types: mundane and supramundane. Among these, the supramundane yogi is buddhahood itself. Its distinction is "supreme merit," because it is the complete perfection of the equipment of merit. Likewise, "the purifier that destroys sin" refers to the very completion of the equipment of wisdom. That is buddhahood itself.

སྔགས་བཟླས་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་། བདེ་བ་ཡིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་འདིར་ཐབས་འདིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ རྣམས་གསུངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་སྟེ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་ལུང་གིས་བརྗོད་པའོ། ། འདིའི་ཐབས་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་འདིར་བར་དུ་ཡན་ལག་རེ་རེ་དོར་བའི་བར་ནི་རིམ་པས་གསུངས་སོ། ། ཡན་ལག་སྔ་མ་ལམ་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་བརྗོད་ པའི་ཤུགས་ཉིད་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདིར་ནི་ཉིན་མོར་བྱེད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་གཞན་མཚན་མོར་བྱེད་པ་ཞེས་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཤུགས་ཉིད་ལས་ཉེ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཆོས་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཉིད་ལས་ཉེ་བར་དམིགས་ པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་འདིར་ཡན་ལག་རེ་རེ་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཡན་ལག་གཞན་གསུམ་བསྟན་པས་བར་གྱི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་ནི་སྔོན་ལ་རིག་པར་བྱ་སྟེ་འདིར་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་ཤེས་པའོ། ། གཞན་དུ་གལ་ཏེ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་བཀླགས་པའི་རིམ་པ་གཟུང་བར་བྱ་ བ་དེའི་ཚེ། བླ་མའི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཅི་ཞིག། དེའི་ཕྱིར་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་རིག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མཛད་པའི་འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའི། གཞན་མཁས་པའི་མངོན་ པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་འདིར་བསམ་གཏན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཡན་ལག་གཞན་གསུམ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ།

"Through mantra recitation, concentration, and bliss, one will also achieve accomplishment." Here, by this method, the yogis are established as the very yogis spoken of; this is expressed by the scriptural statement, "one will achieve accomplishment." The method for this is the yoga of the six branches, and here the intermediate branches are taught in sequence by omitting each one in turn. The path described for the preceding branch is to be understood from the very force of the description of the subsequent branch. For example, when "the maker of day" is mentioned here, although "the maker of night" is not explicitly stated, it is perceived through the very force of implication. Likewise, even if mutually dependent phenomena are not explicitly stated, they are perceived through the very force of what is stated. Therefore, in this tantra, since the other three branches are included within each individual branch, the description of the intermediate branches should be understood first; here, this is known from the oral instructions of the guru. Otherwise, if one were to adhere to the literal order of the tantra as it is read, then what would be the point of "the oral instructions of the guru"? Therefore, all the intentional language and so forth must be understood through the oral instructions of the guru. Alternatively, they should be understood through the commentaries composed by Bodhisattvas, and not by those composed by others who possess the pride of scholarship. Thus, here, by the mention of "concentration" and so forth, the other three branches are to be understood.

རྒྱུད་གཞན་དུ་གསུངས་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་པོ་རྣམས་འདིར་མདོར་བྱ་སྟེ་ཡན་ལག་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འདིར་འདུས་པ་ཕྱི་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། སོ་སོར་སྡུད་དང་བསམ་གཏན་དང་། ། སྲོག་རྩོལ་དེ་བཞིན་འཛིན་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་ཏུ་འདོད། ། ཅེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གྱི་སྔོན་དུ་སོ་སོར་སྡུད་པ་རིག་པར་ བྱའོ། ། སྔགས་བཟླས་པའི་སྔོན་དུ་སྲོག་རྩོལ་རིག་པར་བྱའོ། ། འདིར་སྔགས་བཟླས་པའི་སྒྲས་མ་ནིང་གི་བཟླས་པའམ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་སྟེ་སྲོག་འཛིན་པར་བརྗོད་དོ། ། བདེ་བའི་སྔོན་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་འདིར་བདེ་བའི་སྒྲས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡན་ ལག་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐུན་མོང་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ལས་དང་པོ་པ་བྱིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། སྔགས་བཟླས་པ་དང་བསམ་གཏན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་པའི་སེམས་དང་བདེ་བ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཛག་པ་དང་གཡོ་བའི་བདེ་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེན་པས་འོག་མིན་གྱི་གནས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། དེ་ལྟར་གཉིས་ ཀའི་རིམ་པས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

The six branches taught in other tantras are here to be summarized and understood through three branches. Regarding this, the Blessed One stated in the Explanatory Tantra of the Guhyasamāja: "Withdrawal, concentration, Vitality-effort, and likewise retention, Recollection, and absorption— These are asserted as the six branches of yoga." Therefore, withdrawal should be understood as preceding concentration; vitality-effort should be understood as preceding mantra recitation. Here, the term "mantra recitation" refers to the neutral recitation or vajra recitation, which is described as the holding of the vital breath. Recollection should be understood as preceding bliss; here, the term "bliss" refers to absorption. Thus, through these six branches, the yogi will achieve buddhahood. Commonly, external yogis will achieve worldly accomplishments. For beginner, childish yogis, worldly accomplishment is the result: the mind of conceptual meditation on mantra recitation, concentration, the maṇḍala circle, and so forth, and the bliss of the action seal (karmamudrā) and wisdom seal (jñānamudrā)—the leaking and moving bliss that, by worldly truth, culminates at the limit of the Akaniṣṭha realm. In this way, through both stages, the state of a worldly and transcendent yogi is achieved.

འདིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡན་ལག་དྲུག་གི་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་སོ་སོར་སྡུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་རྣམས་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མི་འཇུག་པར་ནང་གི་ཡུལ་རྣམས་དང་ལྷའི་མིག་གི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཇུག་པ་ སྟེ། ནང་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པས་སྟོང་པ་ལ་མ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ནི། པྲ་ཕབ་པའི་མེ་ལོང་ལོ་གཞོན་ནུ་མས་མཐོང་བ་ལྟར་ཁམས་གསུམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བ་ལས་སོ་སོར་སྡུད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བསམ་གཏན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇུག་པའོ། ། རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པའོ། ། དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པའོ། ། དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་གནས་པའོ། ། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་གཡོ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལྔ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སྲོག་རྩོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་གཡོན་པ་དང་།

Here, I shall describe how the supramundane yogi is accomplished through the application of the six branches. In this context, "withdrawal" (pratyāhāra) is as follows: It is the non-engagement of the eye-consciousness and so forth with external objects such as forms by means of the eye-faculties and so forth, and the engagement of the divine eye-consciousness and so forth with internal objects by means of the divine eye-faculty and so forth. By focusing inwardly on emptiness, one sees all unexamined phenomena within emptiness; just as a young maiden sees reflections in a mirror into which a magical image has been cast, one sees the reflections of the Buddhas of the three realms. This is described as the branch of withdrawal. Then, regarding "meditative concentration" (dhyāna): the insight (prajñā) that perceives all existing phenomena as empty is the engagement of the mind with those phenomena. "Discernment" (vitarka) is the mind's apprehension of the object. "Analysis" (vicāra) is the thorough understanding of the apprehended object. "Joy" (prīti) is the mind's abiding in all phenomena. "Bliss" (sukha) is the perfect bliss that is unwavering from all phenomena. Thus, the five branches of meditative concentration are described. Then, regarding "vital-wind effort" (prāṇāyāma): it is the [blocking of] the lalanā and rasanā, the left and...

གཡས་པའི་ལམ་འགགས་ པ་ལས་དབུ་མ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ལམ་དུ་སྲོག་གི་རླུང་རྟག་ཏུ་འཇུག་པ་དགང་བ་དང་བུམ་པ་ཅན་དང་དབྱུང་བའི་སྦྱོར་བས་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་ཨོཾ་ཡིག་གིས་འབྱུང་བ་དང་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་འགོག་པ་དང་ཨཱཿཡིག་གིས་འཇུག་པ་ཟླ་བ་དང་སྒྲ་གཅན་དང་ཉི་མའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་པས་གོམས་པར་ བྱའོ་ཞེས་པ་སྲོག་རྩོལ་གྱི་ཡན་ལག་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བར་དབང་ཆེན་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྲོག་ཞུགས་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ཐིག་ལེ་ལ་སྲོག་གནས་པ་ཞེས་པ་འཛིན་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་ དོ། ། དེ་ནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷ་མཐོང་བ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་དུ་མ་འཕྲོས་པའི་རང་བཞིན་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེ་ལས་རྣམ་པ་དུ་མ་འཕྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཁམས་གསུམ་པར་སྤྲོ་བ་ཞེས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལས་གང་ཞིག་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པ་སྟེ། ། དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། འདིར་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་མདོར་བསྡུས་པས་གསུངས་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པའམ། མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུ་བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་ རྟོགས་པར་བྱའོ།

When the right path is blocked, the life-wind (prāṇa) constantly enters the central channel, the avadhūtī. Through the applications of filling, the vase-like retention, and exhaling, the yogi should practice in the avadhūtī: the syllable OṂ for the emergence, the syllable HŪṂ for the cessation, and the syllable ĀḤ for the entry, in the nature of the moon, Rāhu, and the sun. This is the explanation of the branch of prāṇāyāma. Next, "retention" (dhāraṇā) is the life-force entering the maṇḍalas of earth, water, fire, and wind at the navel, heart, throat, and forehead, respectively, such that the life-force remains in the drop (bindu) without going outside. This is the explanation of the branch of retention. Next, "recollection" (anusmṛti) is the vision of one's chosen deity, free from the conceptualization of form. From that, a maṇḍala of light arises in the nature of many radiating rays; from that, the nature of many forms radiates throughout the three realms. This is explained as the branch of recollection. Next, "absorption" (samādhi) is the attainment of unchanging bliss through passion for the chosen deity. In that state, the mind becomes one-pointed, free from subject and object. This is what the Tathāgatas explain as the branch of absorption. Here, the yoga of the six branches has been taught in brief. For the sake of the accomplishment of Mahāmudrā, the yogi should realize it in detail through the instructions of the sublime guru, as taught in the Lakṣābhidhāna or the Paramādibuddha.

། འདིར་ཡན་ལག་དྲུག་གི་དང་པོའི་ལམ་བསྒོམ་པའི་ཡན་ལག་གདམས་ངག་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་ཡང་གསུངས་ཏེ། འདིར་དཔལ་འདུས་པ་ཕྱི་མར་བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ པ། བསྙེན་པའི་དུས་ན་གཙུག་ཏོར་ཆེའི། ། གཟུགས་བརྙན་འབད་པས་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ནི། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་བརྩོན་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ དུས་སུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་མངའ་བདག་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། ཞེས་པའོ། ། འདིར་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་གྱིས་གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་ཁམས་གསུམ་པ་མ་ལུས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཆོས་འབྱུང་ལ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་བཞག་ ནས་བསྙེན་པའི་དུས་ན་ཞེས་པ་དུས་དང་པོར་སོ་སོར་སྡུད་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་གིས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བ་ནི། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། ། ཉི་མ་གཅིག་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག། གལ་ཏེ་རྟགས་ ནི་མ་བྱུང་ན། ། དེ་ཚེ་ང་ཡི་རྫུན་ཚིག་ཡིན། ། ཞེས་པའོ། ། འདིར་རྟགས་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་སྟེ་གཞན་སྔགས་ལ་སོགས་པ་ཉི་མ་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བས། གང་གིས་སྔགས་པས་རྟགས་འབྱུང་བར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བློ་ཡོངས་སུ་ སྤངས་ཏེ་ཞེན་པ་མེད་པར་བྱས་ནས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ།

Here, the instructions for the first branch of the six-branch yoga—the branch of meditating on the path—are also taught in other tantras. In this context, the Glorious Later Assembly (Śrī-Saṃpuṭa) speaks of the "approach," "near-attainment," and "great attainment." The Blessed One said: "At the time of approach, one should diligently meditate on the reflection of the Great Uṣṇīṣa. At the time of near-attainment, it is the reflection of Amṛtakuṇḍalī. For the yogi striving in attainment, one should meditate on the reflection of the deity. At the time of great attainment, it is the reflection of the Lord of Buddhas." Here, by the intentional language (saṃdhāyabhāṣā), the "reflection of the Great Uṣṇīṣa" is the form of the Buddha of the three realms without exception, the space-element source of phenomena (dharmodaya). Having firmly established the Mind-Vajra therein, "at the time of approach" means that during the first stage, one should meditate by means of withdrawal (pratyāhāra) and stabilize it through the branch of concentration (dhyāna). Regarding this, the Blessed One made this pledge: "Having completely abandoned all conceptual thoughts, examine for a single day. If the signs do not arise, then my words are a lie." Here, "signs" refers to the marks such as smoke and so forth. Since other methods such as mantra and the like are not accomplished in a single day, by what means will the signs arise for the mantrin? Therefore, having completely abandoned the intellect of existence and non-existence and rendered it free of attachment, one meditates on the profound emptiness that is without apprehension.

རྣལ་འབྱོར་པས་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་འབྱུང་བ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། བྱེད་པ་བཅིང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ས་གསུམ་པོ་ནི་ བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་བྱེད་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ས་གསུམ་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་བླ་མའི་ཞལ་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འདིར་བླ་མའི་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ནམ་མཁའ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་དང་པོ་དུ་བ་མཐོང་སྟེ་ སྨིག་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་སྨིག་རྒྱུ་སྟེ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་པྲ་ཕབ་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་དུ་བ་ནི་མཚན་མ་དང་པོའོ། ། སྨིག་རྒྱུ་ནི་མཚན་མ་གཉིས་པའོ། ། མཁའ་སྣང་ནི་མཚན་མ་གསུམ་ པའོ། ། སྒྲོན་མ་ནི་མཚན་མ་བཞི་པའོ། ། སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི་མཚན་མ་ལྔ་པའོ་ཞེས་པ་འདུས་པ་ཕྱི་མ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་ཡང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཕྱི་ནས་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པ་སྟེ། ། རྨི་ལམ་རྣམ་པ་སྐད་ཅིག་ལས། ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུ། ། དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་གྱུར་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ལས། དང་པོར་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ནི་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་རྟགས་སུ་འགྱུར་ རོ། ། ཁ་ཅིག་གྲུབ་པའི་དུས་ན་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། །

The yogi will see the signs such as smoke arise; this is the certainty of the Tathāgata. Likewise: "By the application of binding the faculties, the three worlds are to be accomplished." This means that by means of the faculties—the eyes and so forth—the reflection of the Buddha is to be accomplished in the three worlds. Its detailed explanation should be understood from the oral instructions of the Guru. Here, through the Guru’s instruction, the yogi first sees smoke in the sky; one should know this through one's own experience that it is not a mirage. Therefore, that very smoke and so forth, which is free from conceptual construction, is like a reflection in a mirror. Thus, smoke is the first sign, the mirage is the second sign, the firefly-like light is the third sign, the lamp is the fourth sign, and the cloudless sky is the fifth sign; this was also spoken by the Blessed One in the Explanatory Tantra of the Guhyasamāja and the Vajrapañjara-ḍākinī. Furthermore, the Blessed One said in the Vajrapañjara-ḍākinī: "Subsequently, it has the form of an illusion; in an instant, it has the form of a dream. That is the cause of omniscience; accomplishment is near." Thus, according to what the Blessed One has spoken, the signs such as smoke and so forth become the marks at the time of meditation. Those who claim they occur at the time of accomplishment all contradict the Blessed One’s own promise: "Having completely abandoned all conceptual intentions..."

ཉི་མ་གཅིག་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག། ཅེས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་སུན་འབྱིན་པའོ། ། གྲུབ་པའི་དུས་ན་གང་ཞིག་ འཇིག་རྟེན་པའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་མཚན་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། དངོས་སུ་འབར་བ་དང་དུ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྲེག་པའི་བྱ་བ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གུར་གུམ་དང་མེ་ཏོག་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་གསེར་གྱི་ཆར་ཡང་ངོ་། ། དེའི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་ལས་དུ་བ་ལ་སོགས་ པའི་མཚན་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཡན་ལག་དྲུག་བསྒོམ་དེ་ལས་ནི། ། སླར་ཡང་རང་བྱིན་བརླབ་པ་སྟེ། ། རྗེས་མཐུན་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ཡིས། ། ཕྱི་ནས་མཚན་མ་མཚོན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་སྟེ། འདིར་རང་བྱིན་བརླབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་སྡུད་པས་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བའོ། ། མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲིན་དང་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ་དེ་ཡང་སྒྲོན་མའི་མཐར་ཐུག་པ་དང་པོ་མཐོང་བའོ། ། དེ་ནས་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའོ། ། རྒྱུད་རྣམས་སུ་གཞན་ འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐིག་ལེའི་མཐར་ཐུག་པ་མཚན་མ་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དྲ་བའི་ལེའུར་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེ། ། འོད་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་བར་བྱེད། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་ བ་ལམ་མེ་བ། ། འགྲོ་བའི་མར་མེ་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན། ། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་བ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་སྔགས་དབང་པོ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དོན་ཆེན་བྱེད།

"One should thoroughly examine for a single day," this refutes the word of the Blessed One. At the time of accomplishment, that which is like worldly smoke and so forth, or like an illusion and a dream, does not become a sign, because it is not capable of the function of burning through actual fire, smoke, and so on. Likewise, it is the same for the rain of saffron, flowers, jewels, and gold. From the yoga of its six branches, smoke and so forth become signs. Likewise, the Blessed One said in the Ḍākinīvajrapañjara: "From that meditation on the six branches, there is self-consecration; by the sequence of the concordant ritual, one should subsequently perceive the signs." Here, "self-consecration" refers to seeing conventional emptiness through withdrawal (pratyāhāra). "Signs" refers to appearances like clouds, smoke, and so forth, which are first seen culminating in the lamp. Then there is the cloudless sky, free from stains. In the tantras, there are six types of signs culminating in the bindu of blazing and so forth, as the Blessed One taught in the chapter on the Māyājāla-samādhi: "Arising from space, self-arisen, the great fire of insight-wisdom, the great light that illuminates, the vivid appearance of wisdom-light, the lamp of wisdom for the world, the great majesty of clear light, the king of awareness, the lord of mantras, the king of secret mantra who accomplishes the great purpose."

། ཅེས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བར་མཚན་མ་གཞན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་ གྱིས་གསུངས་ཏེ། སྔར་བརྗོད་པའི་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ལས་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བའོ། ། འདིར། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་འབར་བ་ལྟར་སྣང་བའོ། ། འོད་ཆེན་རྣམ་པར་ སྣང་བར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ཟླ་བ་ལྟར་སྣང་བའོ། ། དེ་ཉིད། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལམ་མེ་བ། ། ཞེས་པའོ། ། འགྲོ་བའི་མར་མེ་ཞེས་པ་ཉི་མ་ལྟར་སྣང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་ཞེས་པ་སྒྲ་གཅན་ལྟར་སྣང་བའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་བ། ། ཞེས་པ་གློག་ལྟར་སྣང་བའོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་མཆོག་སྔགས་ དབང་པོ། ། ཞེས་པ་ཐིག་ལེ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པའོ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དོན་ཆེན་བྱེད། ། ཅེས་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་དང་པྲ་ཕབ་པ་ལྟ་བུར་སོ་སོར་སྡུད་པས་མིག་གི་དབང་པོའི་བྱེད་པས་ རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྲོག་རྩོལ་གྱིས་བཅིངས་པ་སྟེ། བྱེད་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་སྦྱོར་བས་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ས་གསུམ་པོ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་སྲིད་རྡོ་རྗེའི་ལུས་དང་ལྡན། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱུ་བཅས་མི་རྒྱུ་བ། །

These two verses are spoken by the Blessed One in the Māyājāla using another intentional language (saṃdhābhāṣā) to indicate another sign. Whatever appearance arises from the previously mentioned cloudless sky is that which arises from the sky, self-arisen from a mind free from all conceptual construction. Here, "the great fire of insight-wisdom" refers to an appearance like a blazing flame. "The great light that illuminates" refers to an appearance like the moon. That very thing is "the vivid appearance of wisdom." "The lamp of beings" refers to an appearance like the sun. "The lamp of wisdom" refers to an appearance like Rāhu. "The great majesty, the clear light" refers to an appearance like lightning. "The supreme king of vidyās, the lord of mantras" refers to an appearance like a drop, blue in color and in the form of a lunar maṇḍala. "The king of secret mantras, performing the great purpose" means that through the withdrawal (pratyāhāra) of the eye faculty, the yogi perceives all appearances of the nature of the three realms as being like illusions, dreams, or mirror-divinations. Then, through the binding of the vital winds (prāṇāyāma), by means of the application bound by these functions, the three levels—characterized by the desire, form, and formless realms, and possessing the nature of the stable and the moving—are to be accomplished. Likewise, the Blessed One stated in the Vajrapañjara: "In all world systems, as long as one possesses the vajra body, the three realms, including the moving and the non-moving..."

མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་ཡན་ལག་དྲུག་བསྒོམས་པས་སོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ དཔལ་འདུས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། དངོས་པོ་མེད་ལ་སྒོམ་པ་མེད། ། སྒོམ་པ་བསྒོམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མིན། ། སྒོམ་པ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་པའོ། ། འདིར་དངོས་པོ་མེད་པ་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་སྒོམ་པ་ནི་སོ་སོར་སྡུད་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ དངོས་པོ་མེད་ལ་སྒོམ་པ་མེད། ། ཅེས་པའོ། ། སྒོམ་པ་བསྒོམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན། ། ཞེས་པ་འདིར་སོ་སོར་སྡུད་པ་སྒོམ་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལའོ། ། དེ་ནི་སྒོམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དངོས་པོ་མེད་པ་ ལ་གང་ཞིག་སོ་སོར་སྡུད་པས་མཐོང་བ་དེ་ནི་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མིན་ཏེ། རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་སྡུད་པའི་སྒོམ་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོམ་པ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། སྒོམ་པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་ཡང་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། ། འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་དེས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ། རབ་འབྱོར་གྱིས་སྨྲས་པ།

"Everything without exception is accomplished" means that it is through the meditation on the six branches; this is the definitive statement of the Blessed One. Likewise, in the Śrī-Guhyasamāja, the Blessed One said: "There is no meditation on the non-existent, And meditation is not meditation itself. Thus, the existent is not existent; Meditation will not be an object of perception." Here, "meditation on the non-existent" refers to the withdrawal of the senses (pratyāhāra) in the cloudless sky; that is precisely what is meant by "there is no meditation on the non-existent." Regarding "meditation is not meditation itself," here the meditation of withdrawal is upon the non-existent, cloudless sky. That becomes "not meditation itself" because it is free from conceptual meditation. Whatever is seen through the withdrawal of the senses within the non-existent is "the existent is not existent," because one sees the non-existence of past, future, and present entities that are not conceptually constructed. Therefore, the Blessed One stated that in the meditation of withdrawal, conceptual meditation will not be perceived as an object. This meditation was also taught by the Blessed One in the Prajñāpāramitā as follows: Then Śakra, the lord of the gods, said to the venerable Subhūti, "Noble Subhūti, how should one train in the yoga of the perfection of wisdom here?" Subhūti replied:

ཀཽ་ཤི་ཀ་གང་ནམ་མཁའ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པའོ། ། ཀཽ་ཤི་ཀ་གང་བླ་གབ་མེད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒོམ་པ་པྲ་ཕབ་པ་དང་སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་པ་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་སོ་སོར་སྡུད་པ་དང་བསམ་གཏན་གྱིས་བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་མིང་ ཅན་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་གྱིས་རླུང་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་འདུས་པ་ཕྱི་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། རིན་ཆེན་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་དབུགས། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིས་བྱིན་བརླབས་པ། ། གོང་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་ནི། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་རྣམ་བསྒོམ་ བྱ། ། ཞེས་པ་སྟེ་འདིར་རིན་པོ་ཆེ་ལྔའི་སྒྲས་ར་ས་ནཱར་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔའི་ཆོས་ཅན་ས་ལ་སོགས་པ་ཁམས་ལྔ་པོ་རྣམས་སོ། ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་དབུགས་ནི་རིན་ཆེན་ལྔའི་རང་བཞིན་དབུགས་ཏེ་སྣ་བུག་གཡས་པ་ལའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་ལ་ལ་ནཱ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔའི་ཆོས་ཅན་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས་སོ། ། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དབུགས་ནི་སྣ་བུག་གཡོན་པ་ལའོ། ། གོང་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་འདིར་གོང་བུའི་གཡས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་གི་རླུང་དབུ་མ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་གཅིག་ པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་སྲོག་གི་རླུང་། ། གོང་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་ནི། །

Kauśika, whoever practices yoga in space practices the perfection of wisdom. Kauśika, whoever practices yoga in the open air should train in the perfection of wisdom. Thus, the Blessed One has spoken of the meditation on Mahāmudrā as being like a reflected image or an illusion, appearing in the cloudless sky. In this way, the branch of approach through withdrawal and meditative concentration has been explained. Then, the wind is spoken of in another intentional language by the name of the "reflected image of Amṛtakuṇḍalī." That wind is of five types. Accordingly, the Blessed One stated in the Explanatory Tantra of the Guhyasamāja: "The breath, which is the nature of the five jewels, Blessed by the five Buddhas, Having been drawn out in the form of a sphere, One should meditate upon it at the tip of the nose." Here, the term "five jewels" refers to the five elements, such as earth and so forth, which are the constituents of the five maṇḍalas in the rasanā. The breath that is their nature is the "breath of the nature of the five jewels," which is in the right nostril. Similarly, the "five Buddhas" are the five aggregates, such as consciousness and so forth, which are the constituents of the five maṇḍalas in the lalanā. The breath blessed by those is in the left nostril. Regarding the phrase "having been drawn out in the form of a sphere," here the life-wind of the maṇḍalas of the right and the other [left] is unified as a single entity within the central avadhūtī. That is the life-wind: "having been drawn out in the form of a sphere."

སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེས་པ་འདིར་སྣའི་སྒྲས་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བ་དང་གཙུག་ཏོར་གྱི་པདྨར་བརྗོད་དེ་དེའི་རྩེ་མོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་རྣམ་བསྒོམ་བྱའོ། ། ལྟེ་བའི་ དབུས་སུ་གཡས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་པདྨའི་འདབ་མར་གནས་པ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཐིག་ལེའི་གནས་སུ་གོང་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྲོག་འགགས་པ་དེ་ནི་འཛིན་པར་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་གཟུགས་ བརྙན་གྱིས། ། ཞེས་པའོ། ། ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དབུ་མར་དབྱེར་མེད་པའི་ཡན་ལག་གིས་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་གཡོན་པ་དང་གཡས་པའི་རྩ་ལ་སྲོག་གི་རྒྱུ་བ་མེད་པའོ། ། གཙུག་ཏོར་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བ་ན། ། ཕྱི་ནས་སྔགས་པས་སྲོག་རྩོལ་ བྱ། ། ཞེས་པ་བླ་མའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དང་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་སྲོག་རྩོལ་དང་འཛིན་པ་སྟེ་ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞེས་འཛིན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྟེ་བའི་གནས་སུ་གཏུམ་མོ་འབར་བ་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་སྟེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་པྲ་ཕབ་པ་ལྟ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་མཐའ་ཡས་པ་སྤྲོ་བར་བྱེད་པ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཡན་ལག་སྒྲུབ་པར་བརྗོད་དོ། ། འཛིན་པའི་མཐའ་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ངེས་ པའོ། །

"One should meditate on the tip of the nose" means that here the word "nose" refers to the lotuses of the navel, heart, throat, forehead, and uṣṇīṣa; one should meditate on their tips. "One should meditate on the tip of the nose" means abiding on the petals of the right and the other [left] lotuses in the center of the navel. Thus, the cessation of the vital breath (prāṇa) in the form of a drop at those locations of the bindu is called "retention" (dhāraṇā). In this way, the two branches constitute the "near-attainment" (upāsādhana), as it is said: "by the reflection of the form of Amṛtakuṇḍalī." This very near-attainment is called "vajra recitation" (vajrajāpa); it should be recited through the branch of indivisibility in the central channel, meaning the movement of the vital breath in the left and right channels has ceased. "When the reflection of the uṣṇīṣa is seen, the mantrin should thereafter perform prāṇāyāma." This should be understood through the guru's instruction and the intentional language (saṃdhyābhāṣā). This describes prāṇāyāma and retention as the near-attainment. Then, regarding the "attainment of the deity's reflection," by the power of retention, the yogi perceives the blazing of the inner heat (caṇḍālī) at the navel. Free from all obscurations, like a reflected image in a mirror, it is the Great Seal (mahāmudrā) that emits infinite clouds of Buddha-rays, adorned with a circle of light. This is called the branch of "recollection" (anusmṛti) as the attainment. The certainty is that at the conclusion of retention, the yogi should meditate on the yoga of inner heat.

དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྲེགས་ཏེ། གཡོན་པ་དང་གཡས་པའི་རྩར་སོན་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་དཔྲལ་བར་ཟླ་བའི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ། དེ་ནས་གཏུམ་མོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཟླ་བ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ན་གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱིས་འོག་ཏུ་སོན་པ་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བའི་པདྨར་དགའ་བ་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་རང་ བཞིན་དང་། ཇི་སྲིད་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་མཐར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་པའོ། ། ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་རྣམ་པར་ཉེད་པ་དང་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཆ་བཅུ་དྲུག་རྫོགས་པ་ནོར་བུའི་མཐར་སོན་པ་བསྒོམས་ པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདེ་བ་སྟེར་བ་འཛག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ་དཔེ་ཙམ་མོ། ། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བའི་བདེ་བས་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའི་བྱེ་བ་ཕྲག་སྟོང་གི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། ། འདིར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བའི་གནས་སྐབས་ན་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་བྱིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་མེད་པའི་རྗེས་སུ་ལྷུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །

The light rays of that wisdom incinerate the aggregates, elements, sense bases, and so forth. Having reached the left and right channels, the consciousness and other factors, as well as the natures of the maṇḍalas of earth and the other elements, become merged into one and enter the moon maṇḍala at the forehead. Then, when the moon is melted by the light rays of the wisdom of Caṇḍālī, the bodhicitta in the form of a drop descends. It reaches the throat, heart, navel, and secret lotus, possessing the natures of joy, supreme joy, and the joy beyond joy. Finally, at the tip of the vajra-jewel, it possesses the nature of coemergent joy. Furthermore, it possesses the natures of the various, the ripened, the dissolving, and the nature free from characteristics. Thus, when the sixteen parts are complete and have reached the tip of the jewel, it bestows bliss through the power of meditation; this is like the bliss of non-leaking, but it is merely an example. In its actual essence, the bliss born from the two organs does not equal even a thousand-millionth part of the supreme unchanging bliss. Here, in the state of unchanging bliss, that nature of coemergent joy should be understood by immature yogins as the provisional fruit. For bodhisattvas, it is called the absorption of emptiness. However, this does not fall into the error of contradicting what is renowned in the world.

དེ་ ལྟར་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་བསམ་གཏན་དང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་བདེ་བས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་བསོད་ནམས་མཆོག། དག་བྱེད་སྡིག་པ་འཇིག་བྱེད་པ། སྐྱེ་བ་འདིར་ཞེས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ངེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་བསྐྱང་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་དམ་ཚིག་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། དམ་ཚིག་དེ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྐྱང་ཞིང་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ་ཕྱི་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་འཇིག་ རྟེན་པ་འཇུག་པའི་དོན་ནོ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་ནི་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་པ་འཇུག་པའི་དོན་ནོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་འཇུག་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་ལས་སོ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་འཇུག་པས་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་ཏེ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་ལས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། ལེགས་པར་མཉམ་གཞག་སྒྲུབ་པ་པོས། ། རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་བསྐྱང་བར་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྣམས་རྒྱུད་དང་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དཔལ་འདུས་པའི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པར་གསུངས་པ། དང་པོར་རེ་ཞིག་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྣམས་ལ་འདས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ།

Thus, through the yoga of the six branches, including meditative concentration, mantra recitation, and bliss, yogins will achieve the state of a buddha; this is the supreme merit. The Blessed One has spoken the certainty regarding the goal to be accomplished and the means of accomplishment, stating: "In this very birth, it purifies and destroys negativity." Now, by means of the words "samaya" and so forth, the maintenance of the samaya will be explained. Here, there are two types of samaya: the outer and the inner nature. These samayas must be maintained and protected by the yogin. The outer is for the purpose of engaging with the worldly external; the inner nature is for the purpose of engaging with the wisdom-being internally. Here, by engaging with the worldly externally, it becomes the equipment of merit for yogins, through the protection of the outer samaya. By engaging with wisdom internally, it becomes the equipment of wisdom, through the protection of the inner samaya. Therefore: "The practitioner, well-settled in meditative equipoise, should always maintain the samaya." Here, the outer and inner samayas are to be understood through this and other tantras. Regarding this, the Blessed One spoke in the seventeenth chapter of the Śrī-guhyasamāja: "First, regarding the inner samayas, they are as follows..."

དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་ གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ཕྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་བཞི་པོ་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཤ་ཆེན་རྟག་ཏུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པའོ། ། འདིར་འདུས་པར་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་འདིས་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པར་དམ་ ཚིག་བསྐྱང་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུད་གཞན་ནས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། འདིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ངེས་པའི་དོན་ནི། འདིར་ནང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་སྐུའི་མཚན་ཉིད་སད་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆགས་པས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་གསང་བའི་པདྨར་སོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། སྐུའི་དགའ་བ་དང་གསུང་གི་དགའ་བ་དང་ཐུགས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགའ་བའི་དབྱེ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྐུའི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། དམ་ ཚིག་ནི་འདུས་པ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་གསང་བར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། དམ་ཚིག་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བསྲུངས་པས། ཤ་ཆེན་རྟག་ཏུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ཤ་ཆེན་པོ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། ། དེ་ཉིད་བཟའ་བར་བྱ་ སྟེ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ངེས་པའི་དོན་ནོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཡིས། ། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སོ། །

Then Vajrapāṇi, the lord of all tathāgatas, extracted from the vajra body, speech, and mind of all the buddhas: "The ocean of buddha-wisdom should guard the four samayas. One should always eat the 'great meat'; this is the supreme samaya." Thus it is said. Here, one should understand that the ritual taught in the Guhyasamāja is for maintaining the samayas of the Cakrasaṃvara; that the tantra is to be understood through other tantras is the certainty of the Tathāgata. Here, the definitive meaning of the samaya of the vajra body of all buddhas is as follows: internally, the drop of bodhicitta, which produces the waking state characterized by the body, is melted by the passion of insight and enters the secret lotus. That itself is fourfold: through the divisions of the joy of body, the joy of speech, the joy of mind, and the joy of wisdom, it is called the samaya of the four drops of bodhicitta. "Samaya" means union; it is the oneness of the vajra body, speech, mind, and wisdom in the form of bodhicitta within the secret place. Those four samayas are to be guarded. By guarding them, it is said: "One should always eat the great meat." Here, "great meat" refers to the aggregate of formations (saṃskāra-skandha). "One should eat that" means one should make it free of obscurations; this is the definitive meaning. If one asks by whom, it is said: "By the ocean of buddha-wisdom," which refers to the Blessed Buddha.

འདི་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པ་བྱིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བགྲོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་ལྟར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དམ་ཚིག་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ངེས་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་གསུང་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ཕྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། འགྱུར་མེད་ཆེན་པོས་གསུང་རྡོ་རྗེ། ། དམ་ཚིག་བཞི་པོ་བསྲུང་བར་བྱ། ། བཤང་གཅི་རྟག་ཏུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་གསང་བ་རྨད་བྱུང་ཆེ། ། ཞེས་པའོ། ། འདིའི་ངེས་ པའི་དོན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་གསུང་གི་མཚན་ཉིད་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆགས་པས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ལྟེ་བའི་པདྨར་སོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་སྐུའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་གསུང་གི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ དང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དབྱེ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞི་གསུང་གི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་བརྗོད་དོ། ། དམ་ཚིག་ནི་འདུས་པ་སྟེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལྟེ་བར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱིས་ གཅིག་པ་ཉིད་དོ། ། སྐུའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། འགྱུར་མེད་ཆེན་པོས་གསུང་རྡོ་རྗེ། །

"This is the supreme samaya" means that it is not to be traversed by childish yogins. Thus, one should understand the definitive meaning of all four samayas that are to be explained; this concludes the teaching on the samaya of the Vajra Body. Next, the samaya of the Vajra Speech shall be described. It is as follows: Then Vajrapāṇi, the Lord of all Tathāgatas, brought forth from the Vajra Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas the very samaya of the Vajra Speech of all the Tathāgatas: "The Vajra Speech of the Great Unchanging, One should guard the four samayas. One should always consume excrement and urine; This is the great, wondrous secret." The definitive meaning of this shall also be explained. Here, the drop of bodhicitta, which has the characteristic of Speech and produces the state of the dream stage, is melted by the passion of insight and reaches the navel lotus. That itself is fourfold: through the divisions of the supreme joy of Body, the supreme joy of Speech, the supreme joy of Mind, and the supreme joy of Wisdom, the four aspects of bodhicitta are described as the samaya of the Speech drop. "Samaya" means union; it is the oneness of the Vajras of Body, Speech, Mind, and Wisdom in the form of the drop of bodhicitta at the navel. One must guard those very four samayas, such as the supreme joy of Body and so forth: "The Vajra Speech of the Great Unchanging."

ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛག་པ་མེད་པའི་བདེ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་འགྱུར་མེད་ཆེན་པོས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ བསྲུང་བར་བྱའོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ལེ་དེ་བསྲུངས་པས། བཤང་གཅི་རྟག་ཏུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། ཞེས་པ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་དོན་དམ་པ་ལས་སོ། ། འདི་ ནི་གསང་བ་རྨད་བྱུང་ཆེ། ། ཞེས་པ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྲུང་བ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་བྱིས་པའི་བློ་ཅན་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་འདོད་པ་རྣམས་ལས་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཆེན་པོའོ་ཞེས་པ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཏུ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ ལེའི་དམ་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ཕྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། དམ་ཚིག་བཞི་པོ་བསྲུང་ བར་བྱ། ། ཁྲག་དང་ཁུ་བ་ཡང་དག་ལྡན། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་རྟག་ཏུ་བཟའ། ། ཞེས་པས་སོ། ། འདིའི་ངེས་པའི་དོན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆགས་པས་ཞུ་ བར་གྱུར་པ་སྙིང་གའི་པདྨར་སོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ།

Thus, yogins should protect the great immutable moment of bliss in which the bodhicitta does not leak. By protecting that drop of the Vajra Speech, it is said: "One should always consume excrement and urine." This refers to the aggregate of form and the aggregate of consciousness; it means that yogins should make these free from obscuration, according to the ultimate speech of the Tathāgata. "This is the great, marvelous secret" means that this protection of the bodhicitta by those who are supremely immutable is a great marvel compared to yogins of childish intellect who desire the bliss of the two organs. This is taught as the samaya of Vajra Speech. Next, the samaya of the drop of Vajra Mind shall be explained. It is as follows: Then Vajrapāṇi, the lord of all Tathāgatas, brought forth this very samaya of all Vajra-holders from the Vajra Body, Speech, and Mind: "Vajrasattva of great miraculous power, One should protect the fourfold samaya. Possessing blood and semen in perfect union, One of firm ascetic conduct should always consume them." The definitive meaning of this shall also be explained. Here, the drop of bodhicitta, which has the characteristic of Mind and produces the state of deep sleep, is melted by the passion of insight and reaches the lotus of the heart. That itself is fourfold:

སྐུའི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་དང་གསུང་གི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་དང་ཐུགས་ཀྱི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་དབྱེ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞི་ཐུགས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ དོ། ། དམ་ཚིག་ནི་འདུས་པ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སྙིང་གར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱིས་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞེས་པ་གསུམ་པ་ཐུགས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་ལམ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་ གྱིས། ། དམ་ཚིག་བཞི་པོ་དེ་བསྲུངས་པས། ། ཁྲག་དང་ཁུ་བ་ཡང་དག་ལྡན། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་རྟག་ཏུ་བཟའ། ། ཞེས་པ་ནི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ངེས་པའི་དོན་ཏེ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འགྲོགས་ པ་ན་ཡང་ཁུ་བ་འཕོ་བ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པའོ། ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིགས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དཔལ་འདུས་པར་ཐིག་ལེ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་གསུངས་པའོ། ། ཐིག་ལེ་བཞི་པའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། རིགས་བཞི་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་ཕྱེད་ལམ་ལ་གནས་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་བཞི་པོ་བསྲུང་བར་བྱ། ། གོ་ཀུ་ལ་སོགས་རྟག་ཏུ་བཟའ། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་འདའ་བར་དཀའ། ། ཞེས་པའོ། ། འདིའི་ ངེས་པའི་དོན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

The four types of bodhicitta—namely, the joy of the separation of body, the joy of the separation of speech, the joy of the separation of mind, and the joy of the separation of wisdom—are described as the samaya of the heart-drop. Samaya means "union," for the vajras of body, speech, mind, and wisdom are of one essence in the form of the bodhicitta-drop at the heart. Regarding the phrase "possessing great miraculous power," it refers to the yogis who abide on the path of the third, the heart-drop, through the yoga of the six branches. "By guarding those four samayas, one should always consume blood and semen in perfect union with firm ascetic conduct"—this is the definitive meaning, which states that the aggregates of feeling and perception must be rendered free of obscuration. This means that at all times, yogis who possess firm ascetic conduct and do not emit semen while in union with a karmamudrā are those who have spoken of the samaya of the mind-vajra drop. Here, the Blessed One has taught the samaya of the three drops within the glorious Guhyasamāja, the nature of the three families. As for the teaching on the samaya of the fourth drop, the Blessed One, in the Supreme Primordial Buddha, which is the nature of the fourth family, stated: "Abiding on the indivisible path, one should guard the four samayas; one should always consume garlic and so forth; this samaya is difficult to transgress." The definitive meaning of this shall also be explained.

འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཞི་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆགས་པས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་མགྲིན་པའི་པདྨར་སོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། སྐུའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། གསུང་གི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། ཐུགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་དབྱེ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་བརྗོད་དོ། ། དམ་ཚིག་ནི་འདུས་པ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་མགྲིན་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱིས་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། ། སྐུའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། བཞི་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་འདི་ནི། མི་ཕྱེད་ལམ་ལ་ གནས་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་སྟེ། ལམ་དེ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པའོ། ། གོ་ཀུ་ལ་སོགས་རྟག་ཏུ་བཟའ། ། ཞེས་པ་དགོངས་པའི་སྐད་ཀྱིས་གོ་དང་པོའི་སྒྲས་མིག་གོ། ། ཀུ་དང་པོའི་སྒྲས་རྣ་བའོ། ། དེ་དང་ པོའི་སྒྲས་སྣའོ། ། ཧ་དང་པོའི་སྒྲས་ལྕེའོ། ། ན་དང་པོའི་སྒྲས་ལུས་ཀྱི་དབང་པོའོ། ། སྦྲང་བུའི་སྐྱུགས་པའི་སྒྲས་ཡིད་ཀྱིས་དབང་པོ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ་དེ་རྣམས་བཟའ་བའོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡང་མེད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ དྲུག་དང་།

Here, the drop of bodhicitta, which produces the state of the fourth wisdom characterized by the passion of insight, melts and reaches the lotus of the throat. That itself is fourfold: the coemergent joy of body, the coemergent joy of speech, the coemergent joy of mind, and the coemergent joy of wisdom. Through these divisions, the samaya of the wisdom drop of the four aspects of bodhicitta is described. Samaya is a gathering; it is the oneness of the vajras of body, speech, mind, and wisdom in the form of the drop of bodhicitta at the throat. Those four samayas of the drop, beginning with the coemergent joy of body, must be maintained. Regarding this fourth samaya of the wisdom drop: "Abiding on the indivisible path," means abiding on the path of emptiness such as smoke and so forth; it is known by the yogins who abide on that path. "Always eat gokula and so forth" is in the intentional language (sandhyābhāṣā): the word go with the initial a refers to the eye; ku with the initial a refers to the ear; ṭa with the initial a refers to the nose; ha with the initial a refers to the tongue; na with the initial a refers to the body faculty; and the word makṣikā-vamita (the vomit of flies) should be understood as the mind faculty—these are to be "eaten." Thus, because the cause does not exist, the effect also does not exist; the six objects, such as form and so forth, and—

མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་བཞི་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་གསོལ་ བ་གདབ་པའི་དུས་ན་སློབ་མས་བླ་མ་ལ་བསྟོད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྒྱུད་གཞན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཤ་ཁྲག་དང་། ། བཤང་གཅི་ཁུ་བ་ཉིད་དང་ནི། ། ཁམས་རྣམས་བཅོ་བརྒྱད་ཉིད་ཀྱང་མེད། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་པ་ ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འདིར་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དཔལ་འདུས་པར་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་ རྨད་བྱུང་ཆེ། ། རྟག་པར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྲུངས། ། གང་ཞིག་དམ་ཚིག་འདི་བསྲུངས་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ཆགས་པའི་བདག། སྐད་ཅིག་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་འགྱུར། ། ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བའི་ངེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་སླར་ཡང་ཕྱིའི་དམ་ཚིག་བཞི་པོ་ཡུལ་དང་རིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བསྲུང་ཞིང་སྦས་པས་བཟའ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་དུས་ན་རིགས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྫ་ཕོར་འཛིན་པ་འཇིག་ རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བར་བྱའོ།

The six consciousnesses, such as the eye-consciousness and so forth, are to be consumed by yogins. In that way, the eighteen elements are to be consumed, and the four samayas of the wisdom-bindu must be constantly guarded. Likewise, at the time of requesting empowerment, the disciple should offer verses of praise to the guru, such as those spoken by the Blessed One in other tantras: "In your body there is no flesh or blood, Nor feces, urine, or semen; Even the eighteen elements are not there. Homage and praise to the vajra body!" Yogins should understand that all such [verses] concern the guarding of the inner samaya. Regarding the result of guarding these samayas, the Blessed One spoke in the Śrī-guhyasamāja: "By means of the vajras of body, speech, and mind, This samaya is most wondrous. It is constantly guarded by all the Buddhas And by the Vajra-holders. Whoever guards this samaya Becomes Vajrasattva of great majesty, The lord of body, speech, mind, and passion— In that very instant, one becomes a Buddha." This is the Blessed One’s certainty regarding the guarding of the samaya. Furthermore, externally, the four outer samayas are to be consumed by guarding and concealing them according to the conventions of place and family. Likewise, at the time of the sacrificial offering, those of noble family should consume [the substances]; yogins who hold the clay bowl and have completely abandoned worldly conventions should consume them.

། འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམ་ཚིག་བཞི་ནི། ཆང་རྣམ་པ་ལྔ་བཏུང་བ་དང་། ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་བཟའ་བ་དང་། རིགས་རྣམ་པ་ལྔ་དང་འགྲོགས་པ་དང་། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་མྱང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱས་པར་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་དབྱེ་ བ་ཐ་དད་པས་རྩ་བའི་རྒྱུད་གཞན་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་བྱ་བ་དང་བཟའ་བར་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་གཞན་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་ ཀྱི་དོན་དུའོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ངེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པས་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དང་རྩའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་ དག་པའི་དོན་དུའོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་དྲུག་པར་ཡང་དམ་ཚིག་བཞི་པོ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེའི་བསྲུང་བའི་ཐབས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སྔར་བརྗོད་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་འདིར་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་ལའང་དེ་ལྟར་རིག་པར་བྱའོ། ། རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་མེད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ངེས་པའི་དོན་ནོ། ། འདིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་མེད་ནི་རྒྱུ་སྟེ་སོ་སོར་སྡུད་པས་གང་ཞིག་མཐོང་བ་དངོས་པོ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་པྲ་ཕབ་པ་དང་མཚུངས་པར་སྣང་བའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་མ་འཁྲུལ་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ལས་ཤེས་པའོ། །

Here, the four outer samayas are: drinking the five kinds of alcohol, eating the five kinds of meat, associating with the five families, and tasting the five kinds of amṛta. In detail, the distinctions of the thirty-seven [sub-samayas] should be understood by the yogi as they were taught by the Blessed One in the Abhidhānottara-tantra in one hundred thousand [stanzas] and other root tantras. Thus, the Blessed One has definitively stated that the observance and consumption of these samayas is for the sake of both mundane and supramundane siddhis in all other tantras. Therefore, the prajñā-tantra should be understood through the intention of the upāya-tantra, and the upāya-tantra should be understood through the intention of the prajñā-tantra, for the sake of the purity of the samayas and the purity of the cakras of the channels. In the Māyājāla in sixteen thousand [stanzas] as well, the Blessed One taught the methods for observing those sixteen types of the four samayas. One should understand the observance of the samayas here in the same way as the verses on empowerment previously mentioned. The vajra-words such as "all aspects are aspectless" are of definitive meaning. Here, "all aspects are aspectless" refers to the cause: that which is seen through pratyāhāra (withdrawal) appears like a reflection in a mirror, such as objects like vases and cloth. "All aspects" is known from seeing through non-erroneous direct perception free from conceptual construction.

རྣམ་པ་མེད་ཅེས་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་འདས་པ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ལས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བཀབ་པ་དང་མ་བཀབ་པའི་མིག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་མ་ཡིན་ཞིང་གཟུགས་ ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན། མིག་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་མེད་ནི་རྒྱུ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡང་ན་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཁམས་གསུམ་པ་མ་ལུས་པ་ཞེས་པ་རྒྱུའོ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཆང་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་བརྗོད་དོ། ། ཆ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱེད་ན་བརྒྱད་དོ། ། དེའི་ཕྱེད་ནི་ཐིག་ལེ་བཞི་པོ་རྣམས་ཏེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སད་པ་དང་རྨི་ལམ་དང་ཤིན་ཏུ་གཉིད་ལོག་པ་དང་བཞི་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་རྣམས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཆང་སྟེ། དམ་ ཚིག་བཞི་པོ་སྐྱོང་བར་བྱེད། ། ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཆ་མེད་ཅེས་པ་དཀར་པོའི་ཆ་བཅོ་ལྔ་སྤངས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་གནས་པ་དཀར་པོ་རྫོགས་པའི་མཐར་ཞེས་པའོ། ། བགྲང་ལས་འདས་པ་ཞེས་པ་བགྲང་བ་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་སྟེ་དེ་ ལ་མ་ཞུགས་པ་བགྲང་བ་ལས་འདས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཆང་། །

"Formless" means that it transcends the nature of subtle particles and is free from conceptual construction. Because it is to be realized by the eye—whether covered or uncovered—it is neither form nor something other than form; it is not to be realized by the eye, nor is it to be realized without the eye. Thus, the "formless in all aspects" is the cause, the Great Perfection of Wisdom, endowed with the supreme of all aspects. Alternatively, the "reflection of the Buddha throughout the three realms without exception" is the cause. The result born from that is the supreme immutable bliss, the holder of the half-and-half drops of the sixteen [moments]. This is what the Tathāgatas describe as the wisdom of great insight. Half of the sixteen parts is eight; half of that is the four drops, which produce the states of waking, dreaming, deep sleep, and the fourth [state], characterized by body, speech, mind, and wisdom. Because they hold these, they are the "holders of the half-and-half drops of the sixteen," which means they maintain the four commitments. Vajrasattva, the Great Passion, is "partless," meaning he has abandoned the fifteen white parts; he abides at the end of those, at the conclusion of the perfected white. "Beyond counting" means not entering the counting of the first day of the dark fortnight; this is the meaning of the "innate" that is beyond counting. "Holder of the peak of the fourth concentration."

ཞེས་པ་འདིར་དང་པོ་དགའ་བའི་བདེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་གཉིས་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་གསུམ་པ་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་བདེ་བའི་ བསམ་གཏན་དང་། བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་བདེ་བའི་བསམ་གཏན་ཏེ་ལྔ་པ་དང་བཅུ་པ་དང་ཉ་དང་ཉའི་མཐར་ཐིག་ལེ་ལ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའི་བསམ་གཏན་གནས་པའོ། ། དེ་ཡི་རྩེ་མོ་མཐའ་ཡི་ཆ། ། བདེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད། ། བསམ་གཏན་ གྱི་རྩེ་མོ་སྟེ་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཆང་། ། ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། ། ལེགས་པར་མཉམ་གཞག་སྒྲུབ་པ་པོ། ། ཞེས་པ་འདིར་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐར་གནས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པ་ཚེས་ལྔ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དྲུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཚེས་ལྔ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཚེས་ལྔ་ནི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཉའི་མཐར་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་སྟེ་དེ་ལ་གནས་པ་ནི། ལེགས་པར་མཉམ་གཞག་སྒྲུབ་ པ་པོས། ། ཞེས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེན་པོ་འཆང་བའི་མཆོག། ཅེས་སོ། ། དེའི་མཐར་འཛག་པའི་དུས་ཏེ་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་འོངས་པ་ན་འཛག་པ་ཆགས་བྲལ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །

Here, first is the concentration of the bliss of joy; second, the concentration of the bliss of supreme joy; third, the concentration of the bliss of the joy of separation; and fourth, the concentration of the bliss of coemergent joy. At the fifth, tenth, and the end of the full moon, the concentration of supreme unchanging bliss abides in the drop. Regarding this, it is said: "Its peak is the final portion, the complete perfection of bliss; because he holds that peak of concentration, he is called 'the Holder of the Peak of the Fourth Concentration,'" as the Blessed One has taught. Thus, by the power of meditating on these sixteen samayas, one should maintain them at all times. Regarding the phrase "the practitioner in perfect meditative equipoise": here, "meditative equipoise" refers to the power of meditating on wisdom and method abiding at the end of the white fortnight. The five days beginning with the first day of the lunar month generate the joy of bodhicitta. The five days beginning with the sixth generate supreme joy. The five days beginning with the eleventh generate the joy of separation. At the end of the full moon, the sixteenth portion generates coemergent joy. The sixteenth portion is without apprehension; to abide in that is "the practitioner in perfect meditative equipoise." Furthermore, it is said: "the supreme holder of great discipline." At the end of that, the time of emission arrives—the first day of the black fortnight—wherein emission is the black side of detachment.

དེ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་སྟེ་དགའ་བཞི་ཟད་པ་ལས་སོ། ། འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ ཀྱི་ཟླ་བའི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དགའ་བ་བཞི་ཟད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལ་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པ་ཚེས་ལྔ་ནི་དགའ་བ་ཟད་པར་བྱེད་པ་མོའོ། ། དྲུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཚེས་ལྔ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཟད་པར་བྱེད་པ་མོའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཚེས་ལྔ་ ནི་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་ཟད་པར་བྱེད་པ་མོའོ། ། གནམ་སྟོང་གི་མཐར་ཟླ་བའི་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ཉམས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཟད་པར་བྱེད་པ་མོའོ། ། དེ་ལྟར་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་དང་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ནི་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆགས་པ་དང་ཆགས་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སོ། ། དེ་དག་གི་ དབུས་སུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བཞི་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་བའམ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དབང་པོ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཙུམ་པ་ནས་དང་པོ་དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཡང་སྐུའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དགའ་བ་ཟད་པ་ལས་པདྨར་རྡོ་རྗེ་ཞུགས་པས་མཆོག་ཏུ་ དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཉིད་གསུང་གི་དམ་ཚིག་གོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཟད་པ་ལས་པདྨར་རྡོ་རྗེ་བསྐྱོད་པས་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཉིད་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་ཟད་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོན་པས་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཉིད་བཞི་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་འགགས་པས་ཕྱི་མ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།

Entering into that is non-equipoise, arising from the exhaustion of the four joys. Here, the dark phase of the moon of bodhicitta is the cause for the exhaustion of the four joys, which is the state of being free from attachment. In that regard, the five lunar days beginning with the first of the dark fortnight are those that cause the joy of joy to be exhausted. The five lunar days beginning with the sixth are those that cause the supreme joy to be exhausted. The five lunar days beginning with the eleventh are those that cause the joy of freedom from joy to be exhausted. At the end of the new moon, the waning of the sixteenth digit of the moon is that which causes the innate joy to be exhausted. Thus, the white and dark phases are the sides of attachment and freedom from attachment for those in saṃsāra. In the middle of these is the fourth, the innate, which is the wisdom-gnosis—either changing or unchanging—and is free from that which is born from the two organs. Here, from the kiss of the wisdom consort, the first moment of joy arises; that is the samaya of the body. From the exhaustion of joy, by the entry of the vajra into the lotus, the moment of supreme joy arises; that is the samaya of speech. From the exhaustion of supreme joy, by the movement of the vajra in the lotus, the moment of the joy of freedom from joy arises; that is the samaya of the mind. From the exhaustion of the joy of freedom from joy, by the bodhicitta reaching the vajra-jewel, the moment of innate joy arises; the Blessed One has taught that this is the fourth, the samaya of wisdom. In this way, as the preceding moment ceases, the subsequent one arises.

ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་བར་ནི་ཆགས་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། དེ་ལྟར་དགའ་བ་ ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་རོ་མཉམ་པ་ཉིད་དང་རྫོགས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕོས་པར་གྱུར་ན་ཆགས་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སོ། ། ཆགས་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་དང་པོ་དགའ་བའི་ཆགས་བྲལ་ལོ། ། དགའ་བའི་ཆགས་བྲལ་ཟད་པ་ལས་མཆོག་དགའི་ ཆགས་བྲལ་ལོ། ། མཆོག་དགའི་ཆགས་བྲལ་ཟད་པ་ལས་དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་ཆགས་བྲལ་ལོ། ། དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའི་ཆགས་བྲལ་ཟད་པ་ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ཆགས་བྲལ་ལོ་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བཞི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་རེ་འགགས་པས་སྐད་ཅིག་གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཇི་སྲིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ཆགས་བྲལ་གྱི་སྐད་ཅིག་མའི་བར་ནི་ཆགས་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སོ། ། དེ་ལྟར་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའི་ཆགས་བྲལ་དུ་(རེ་,རོ་)མཉམ་པ་ཉིད་དང་རྫོགས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ནི་དགའ་བ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ནག་པོའི་ཕྱོགས་ནི་དགའ་བ་བཞིའི་ཆགས་བྲལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཆགས་པ་དང་ཆགས་བྲལ་དག་ལས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་རྣམས་ མཉམ་པར་མ་བཞག་ཅིང་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་བྱེད་དེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་འཕོ་བ་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མཉམ་པར་གཞག་པ་དང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སྒྲུབ་པ་པོའི་ངེས་པའོ། །

The interval up to the moment of the coemergent is the side of passion. In that way, all joys are of the same taste and are perfected in the coemergent. Then, when the bodhicitta has moved into the vajra-jewel, it is the side of detachment. Regarding the side of detachment: first is the detachment of joy; from the exhaustion of the detachment of joy comes the detachment of supreme joy; from the exhaustion of the detachment of supreme joy comes the detachment of the joy of the joy-free; and from the exhaustion of the detachment of the joy of the joy-free comes the detachment of the coemergent joy. Thus the Blessed One spoke of the four samayas. In that way, as each moment ceases, another moment arises; the interval up to the moment of the detachment of the coemergent joy is the side of detachment. In that way, all the passions of joy and so forth, when detached, are of the same taste and are perfected in the coemergent detachment. Thus, the white side consists of the nature of the four joys, and the black side consists of the nature of the detachment from the four joys. In that way, from passion and detachment, the three worlds are not in meditative equipoise and are disturbed. Because there is no abiding in the non-transmigrating moment of the coemergent, this is the certainty of the practitioner regarding meditative equipoise and non-equipoise.

ཤེས་རབ་དང་འགྲོགས་པ་འདི་ཉིད་ལ་ བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཙུམ་པ་འཁྱུད་པ་བསྙེན་པ་སྟེ། ། པདྨར་རྡོ་རྗེ་ཉེར་སྒྲུབ་པ། ། རྡོ་རྗེ་བསྐྱོད་པ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་ཆེ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་དམ་ཚིག་ རྣམས་སྒྲུབ་པ་པོས་ལེགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པས་བསྐྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་བརྒྱད་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ངེས་པར་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་ བསྐྱང་བ་དང་། ། རིགས་གཞན་ལས་བྱུང་ཕོ་ཉ་མོ། ། འདོད་ལ་ཆགས་པས་བགྲོད་མི་བྱ། ། གཉིས་མེད་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་བསྐྱང་བ་དང་། ། མི་མོའི་སྤྱོད་པ་ལེགས་པར་བསྲུབས། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དེ་བཞིན་ཞལ། ། འདྲེན་པ་རྩ་ཡི་ཀུན་སྤྱོད་དོ། ། ཞེས་ པ་དམ་ཚིག་བརྒྱད་དུ་དྲན། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་པོས་གང་བསྲུང་བ། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པའོ། ། འདིའི་ངེས་པའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་པ་འདིར་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་ གྲུབ་སྟེ། གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དང་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་དང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕོ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་དང་པོའོ། །

Regarding this very union with insight, the Blessed One taught the approach and so forth in other tantras as follows: "Kissing and embracing are the approach; the vajra in the lotus is the near-attainment; the movement of the vajra is the attainment; and the bliss thereof is the great attainment." Thus, the practitioner should maintain the samayas of the drops of bodhicitta through proper meditative equipoise; this is the certainty of the Blessed One. Likewise, in this very tantra, the Blessed One taught the eight great samayas as follows: "The cause of the certain accomplishments is the maintenance of the samayas. One should not, out of desire, approach a messenger born of another family. One should maintain the samayas of non-duality and non-obstruction. One should thoroughly churn the conduct of the woman; likewise, the holy life is the conduct of the channels of the Guide." These are remembered as the eight samayas. "Whatever is guarded by the lord of yogis, he will swiftly attain accomplishment." The definitive meaning of this shall be explained. Regarding the phrase "of the accomplishments," here the accomplishments are the accomplishments of the action mudrā, the wisdom mudrā, and the great mudrā. The cause of these three is certainly bodhicitta; because one attains the results of the desire realm, the form realm, and the perfectly awakened buddha, bodhicitta is non-emissive. This is the first samaya.

དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་བསྐྱང་བ་དང་། ། ཞེས་པ་དམ་ཚིག་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་བཞི་པོ་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་སྔར་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བར་འོངས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆགས་པས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་བསྐྱང་བ་ནི་བསྲུང་བ་སྟེ་རྣལ་ འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གཉིས་པའོ། ། རིགས་གཞན་ལས་བྱུང་ཕོ་ཉ་མོ། ། འདོད་ལ་ཆགས་པས་བགྲོད་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་འདིར་རིགས་ལྡན་མ་དོར་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་རིགས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་པ་ངེས་ པའི་དོན་ཏེ་དམ་ཚིག་གསུམ་པའོ། ། གཉིས་མེད་ཅེས་པ་ཐིག་ལེ་བཞིའི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཉའི་མཐར་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དམ་ཚིག་བཞི་པའོ། ། ཐོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་དང་ཡི་གེ་ལས་ཐིག་ལེ་བཞིའི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཐོགས་པ་མེད་ པ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མ་ཞུགས་པའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་ལྔ་པའོ། ། མི་མོའི་སྤྱོད་པ་ལེགས་པར་བསྲུབས། ། ཞེས་པ་མི་མོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཀུན་དུ་བཟང་མོའོ། ། དེའི་སྤྱོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་བྱ་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ། ལེགས་པར་ བསྲུབས་པ་ནི་བདེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་དྲུག་པའོ། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དེ་བཞིན་ཞལ། ། ཞེས་པ་འདིར་ཞལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་སྟེ་རྟག་ཏུ་འཕོ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་བདུན་པའོ། ། འདྲེན་པ་རྩ་ཡི་ཀུན་སྤྱོད་དོ། །

Regarding the phrase "maintaining the samayas": the samayas are the four drops of bodhicitta. These, having arrived at the throat, heart, navel, and secret place according to the previously described ritual, are melted by the passion of insight (prajñā). They consist of the nature of the sixteen joys. "Maintaining" them means protecting them; this is the second samaya of the yogis. "One should not approach a messenger (dūtī) born of another family out of attachment to desire." Here, the definitive meaning is that one should not, for the sake of accomplishment, abandon the lady of the [same] family and meditate on others born of different families, such as ḍākinīs and so forth. This is the third samaya. "Non-dual" means making the samayas of the four drops non-dual at the end of the fish [day]; this is the fourth samaya. "Unobstructed" means that the conduct of the samayas of the four drops, which is the nature of the sixteen joys, is unobstructed and does not enter the dark side [of the lunar month]; this is the fifth samaya. "Thoroughly churn the conduct of the woman": the "woman" is the Perfection of Wisdom, Samantabhadrī. Her "conduct" refers to the various activities for the benefit of sentient beings performed by the bodhisattvas. "Thoroughly churning" means always acting with a mind of bliss; this is the sixth samaya. "Holy life (brahmacarya) is likewise the face": here, "face" refers to the vajra-gate. It is the discipline of being eternally without emission; this is the seventh samaya. "The conduct of the channels is the guide."

ཞེས་པ་འོག་ཏུ་སོན་པའི་ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་རྣམས་རྩའི་ཀུན་སྤྱོད་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་མཁའ་འགྲོ་གདོང་མར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་སོན་པ་རྣམས། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལས་འདྲེན་པ་ནི་འགུགས་པ་སྟེ། གསང་བ་དང་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བ་དང་གཙུག་ཏོར་དུ་ལྟེ་བ་ནས་ལྟེ་བའི་ ཀུན་སྤྱོད་ལ་ཁུ་བ་སྟེང་དུ་བགྲོད་པའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་གང་ཞིག་ངེས་པར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱོང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། མྱུར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ་ནང་གི་དམ་ཚིག་བསྐྱང་བའོ། ། སླར་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་དངོས་ གྲུབ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་གྲུབ་འོག་མིན་གྱི་གནས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། རྒྱུ་ནི་ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ་དམ་ཚིག་དང་པོའོ། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་བསྐྱང་བ་དང་། ། ཞེས་པ་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆང་དང་གོ་ ཀུ་ལ་སོགས་པ་དང་། རིགས་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་མངོན་པར་བགྲོད་པ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་བསྐྱང་པ་ནི་ཡུལ་དང་རིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྲུང་བའོ། ། གལ་ཏེ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་སྦས་ཏེ་བྱེད་པ་ནི་དམ་ཚིག་གཉིས་པའོ། ། རིགས་གཞན་ལས་བྱུ་བ་ཕོ་ཉ་མོ་ ཞེས་པ་ལ་རིགས་གཞན་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིགས་དེར་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རིགས་གཞན་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། རིགས་གཞན་ལས་བྱུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་དམ་ཚིག་སུན་འབྱིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དམ་ཚིག་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་བགྲོད་པར་མི་བྱའོ། །

Thus, the drops of bodhicitta that have descended below and entered into the conduct of the channels, the avadhūtī, and the conduct of the ḍākinī-face, are drawn up from the vajra-jewel; this is the summoning. From the secret place, the navel, the heart, the throat, the forehead, and the uṣṇīṣa, the fluid ascends from the navel to the navel in the conduct; this is the eighth samaya. Whoever definitely maintains these eight samayas at all times will swiftly attain the accomplishment of Mahāmudrā; this is the maintenance of the inner samayas. Furthermore, regarding "the accomplishments externally," the external accomplishments extend as far as the realm of Akaniṣṭha. The cause is definitely the generation of bodhicitta and the equipment of merit, such as generosity; this is the first samaya. Regarding "the maintenance of the samayas," the samayas externally consist of alcohol, meat, and so forth, as well as approaching those of other families and consuming the five nectars. To maintain these is to protect them according to the conventions of place and family. If one acts in such a way, doing so in secret is the second samaya. Regarding "the messenger born of another family," "other family" refers to the peaceful and so forth. One who has received empowerment into that family is "born of another family"; to be born of another family is to disparage the Buddhist samayas. Likewise, one should not approach others who do not possess the samayas.

འདོད་པ་ལ་ཆགས་ པས་གལ་ཏེ་བགྲོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དམ་ཚིག་རྣམ་པར་ཉམས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གསུམ་པའོ། ། གཉིས་མེད་ཅེས་པ་ཕོ་ཉ་མོ་དང་དཔའ་བོ་དག་དུས་གཅིག་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བདེ་བ་མྱང་བའོ་ ཞེས་པ་དམ་ཚིག་བཞི་པའོ། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་བསྙེན་པ་དང་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བའི་ལྷ་རྣམས་གཞོམ་དུ་མེད་པ་སྟེ། བགེགས་རྣམས་ཀྱིས་གཞོམ་པར་མི་ནུས་པའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་ ལྔ་པའོ། ། མི་མོའི་སྤྱོད་པ་ལེགས་པར་བསྲུབ། ། ཅེས་པ་མི་མོ་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེའི་སྤྱོད་པ་ནི་ཙུམ་པ་ན་དང་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ལེགས་པར་བསྲུབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་དྲུག་པའོ། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དེ་བཞིན་ཞལ། ། ཞེས་པ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཞེས་པ་བསྲུབ་པའོ། ། ཞལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྒོར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་འཕོ་བའི་དུས་ནའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་བདུན་པའོ། ། འདྲེན་པ་རྩ་ཡི་ཀུན་སྤྱོད་དོ། ། ཞེས་པ་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་དང་དབུ་མར་རྒྱུ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདྲེན་པའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་འཛིན་པ་ནི་རྒ་བ་དང་ནད་ལ་སོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་བསྟེན་པའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱིའི་དམ་ཚིག་བརྒྱད་པོ་དེ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལེགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་སྤངས་ནས་སྐྱོད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ།

If one engages in sexual desire, at that time, because the samaya is impaired, the worldly accomplishments (siddhi) will be lost; this is the third samaya. "Non-dual" means that the messenger (dūtī) and the hero (vīra) simultaneously experience the non-dual bodhicitta and bliss; this is the fourth samaya. Regarding "the conduct of the samayas": this refers to the unimpeded service (sevā) and the conduct of the samayas, as well as the indestructible deities who emanate the accomplishments of mantra and so forth, meaning they cannot be destroyed by obstacles (vighna); this is the fifth samaya. "Thoroughly churn the conduct of the woman": the woman is one born from any of the families (kula). Her conduct consists of many forms, such as kissing and embracing; to thoroughly churn these is the sixth samaya. "The holy life (brahmacarya) is likewise the face": the holy life is bliss, and "likewise" refers to churning. "Face" should be understood as the opening of the vajra at the time of emission; this is the seventh samaya. "The guide is the conduct of the channels": this means drawing the bodhicitta that flows through the lalanā, rasanā, and the central channel. Holding that is the practice of the samaya in order to eliminate old age, disease, and so forth; this is the eighth samaya. Thus, these eight outer samayas are to be practiced by the yogi who, having abandoned worldly activities, remains well in meditative equipoise.

མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པ་སྟེ་དམ་ཚིག་བསྐྱང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་བྱེ་བས་དངོས་གྲུབ་ཉམས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་དམ་ཚིག་བྱེ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་ ཕྱི་རོལ་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་བཟའ་བ་དང་། རིགས་ལྔ་ལ་མངོན་པར་བགྲོད་པ་དང་མ་དང་སྲིང་མོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རིགས་རྣམས་ལ་མངོན་པར་བགྲོད་པ་དང་། གལ་ཏེ་བྱེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དམ་ཚིག་བྱེ་བའོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་དེས་ན་འཇིག་རྟེན་པས་སྨད་ པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དང་རིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པས་སྨད་པས་བསྟན་པ་ལ་སྨོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ནི་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ལ་སྡིག་པར་འགྱུར་ཏེ། སྡིག་པའི་མཐུ་ལས་བསོད་ནམས་ཉམས་སོ། ། བསོད་ནམས་མེད་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་གསུམ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་བྱེ་བ་ཡིས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམ་ཚིག་བྱེ་བ་ཡིས་ཞེས་པ་ངེས་པའོ། ། ནང་དུ་ནི་དམ་ཚིག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་བཞི་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་བྱེ་བས་ཤེས་པ་འཕོ་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོར་ ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་པ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་སྟེ། སྡིག་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བྱེ་བས་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །

"One will swiftly attain accomplishment"—this is the certainty of the Tathāgatas, the ritual for maintaining the samaya. Now, by means of the phrase "the breach of samaya" and so forth, the loss of accomplishment through the breach of samaya shall be explained. Here, the breach of samaya is of two kinds: external and internal. Regarding the external, the five nectars (amṛta) and the five lamps are to be consumed; one should engage with the five families, and engage with those of one's own family, such as mothers and sisters. If these are breached, that is the breach of samaya. Through that breach of samaya, one will be reviled by the world. Being reviled by the world through the conventions of place and family, one will revile the Teaching. Consequently, for beginners, this becomes a sin; through the power of sin, merit (puṇya) is lost. From the absence of merit, the three accomplishments (siddhi) are lost. Thus: "By the breach of the samayas, The desired accomplishment will not be attained." This is the certainty regarding the external breach of samaya for yogins. Internally, the samayas are the four drops (bindu) of the bodhicitta. Through their breach, consciousness shifts, and great bliss (mahāsukha) is lost. The loss of great bliss is the absence of passion (virāga). The absence of passion is called sin; from sin, suffering (duḥkha) arises. Thus, by the breach of samaya, yogins will not attain the desired accomplishment, the accomplishment of the Great Seal (mahāmudrā). This is the meaning.

དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུ་དབང་མདོར་བསྟན་པར་གསུངས་པ། འཕོས་པ་ལས་ནི་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། ། ཆགས་བྲལ་ལས་ནི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་། ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་བུའི་ཁམས་ཟད་བྱེད། ། ཟད་པ་ལས་ནི་འཆི་བར་ བརྗོད། ། ཅེས་སོ། ། གཞན་ཡང་འདི་ཉིད་དུ། ཆགས་བྲལ་ལས་གཞན་སྡིག་པ་མེད། ། བདེ་བ་ལས་གཞན་བསོད་ནམས་མེད། ། དེ་ཕྱིར་འགྱུར་མེད་བདེ་བར་སེམས། ། མི་བདག་རྟག་ཏུ་གནས་པར་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ལེའུར་གསུངས་པ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་(ལྷུང་,ལྟུང་)གྱུར་ན་འདིར། ། ཕུང་པོ་རྣམ་ཤེས་བརྒྱལ་འགྱུར་ཞིང་། ། དངོས་གྲུབ་མི་འཐོབ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་ཚིག་བྱེ་བ་དགག་པ་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། འདིར་གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་ཞི་བ་དང་དྲག་ པོའི་ལྷ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་གཞན་གྱི་དམ་ཚིག་གིས་གཞན་གྱི་བྱ་བ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་འཆི་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉིན་ཞག་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིའི་དམ་ཚིག་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦས་པས་བྱ་ཞིང་། ཕྱི་ནས་བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་ལ་དགག་པར་བྱའོ། །

Likewise, the Blessed One stated in the Paramādibuddha regarding the summary of empowerment: "From emission, one becomes free from passion; from freedom from passion, suffering arises. Suffering exhausts the elements of the person; from their exhaustion, death is proclaimed." Furthermore, in this very [tantra]: "There is no sin other than freedom from passion; there is no merit other than bliss. Therefore, one should always abide in the unchanging bliss, O Lord of Men." Moreover, it is stated in the Samayapaṭala: "If the bodhicitta—the treasury of all accomplishments—falls, the aggregates and consciousness will faint, and the practitioner will not attain accomplishment." Thus, in all the kings of tantras, the Blessed One has taught the prohibition of the tens of millions of outer and inner samayas. Here, whenever the yogi is to accomplish the peaceful and wrathful deities externally and internally, at that time one should observe their samayas. In no way will the activities of one be accomplished by the samayas of another; rather, it will bring death to the practitioners because they are devoid of the rituals taught in the tantras. Therefore, one must guard the outer and inner samayas. Whenever the outer samayas to be performed on the day of empowerment and so forth are to be practiced, they should be done in great secrecy, and subsequently, the noble gurus should prohibit them for the sons of good family.

དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུའང་ སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཆོས་གོས་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་བླ་མས་རང་གི་ཚིག་གིས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་བླ་མ་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་རྣམས་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ལུས་དང་ངག་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ ཀྱི་བསླབ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་དང་ངག་གིས་བསྐྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་བསྐྱང་བར་བྱ་སྟེ་དགེ་སློང་ཆོས་གོས་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམ་ཚིག་བསྐྱང་བར་མི་བྱའོ། ། ཆོས་གོས་དོར་བར་གྱུར་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བས་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་ གིས་ཚིམ་པས་གསལ་བར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་གནས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་བྱེ་བས་དངོས་གྲུབ་ཉམས་པའི་ངེས་པའོ། ། འདིར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལས་ཕྱུང་བ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདིར་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དམ་ཚིག་གི་དོན་མདོར་བསྡུས་ཏེ། དེ་ནས་འདི་ལ་གསང་བ་བཤད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་བཅས་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་དགོངས་པའི་སྐད་གཞན་དང་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མ་དམ་པ་ཉེ་བར་བསྟེན་པས་ཤེས་པའོ། །

To the monks, even at the time of conferring empowerment, [the teachings] should not be given; rather, the guru should fully demonstrate everything to those who wear the religious robes through his own words. Otherwise, the guru’s samaya will be impaired. To them, the generation of the mind of the Great Vehicle and the proper restraint of body and speech should be given. Just as the training of the Hearers is, so too should the body and speech be guarded; thus, the samaya is to be guarded. However, the monks who wear the religious robes do not guard the samaya in that way. If the religious robes are cast aside, then through the activities of body, speech, and mind, one fulfills the samaya; by being satisfied by the samaya of the action mudrā, one clearly attains the state of a Vajra Master, and thus empowerment should be given. This is the certainty that the accomplishment is impaired by the violation of samaya. Here, in this condensed tantra extracted from the Abhidhānottara-śatasāhasrikā, the meaning of empowerment and so forth, as well as the meaning of samaya—which accomplish mundane and supramundane accomplishments—is summarized. From the words, "Then, the secret is explained here," and so on, up to the end of the eleven and a half verses beginning with, "The desired accomplishment will not be attained," the supreme secret meaning of all tantras is to be understood through the intentional language and other tantras. This is to be known by yogins who desire the accomplishment of Mahāmudrā through relying upon a sublime guru.

དེ་ལྟར་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ནི་གཙོ་ བོར་རྩ་བའི་རྒྱུད་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་བཤད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་དོན་འདི་ཐམས་ཅད་ཡུལ་གཞན་ལྷོ་དང་བྱང་དུ་སོང་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་མཁས་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས་གསང་བའི་དོན་ རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། འདིར་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་བཤད་མདོར་བསྡུས་པས་བསྡུས་པའི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་རྒྱས་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྒྱས་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངེས་པའོ་ཞེས་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལས་ཕྱུང་བ་ཉུང་ངུའི་རྒྱུད་ཀྱི་བསྡུས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལེའུ་དང་པོའི་འགྲེལ་བཤད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་རབ་འབྱོར་ཞི་ བའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཅོག་གྲུ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བ་ལས་དུས་ཕྱིས་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་འབྱོར་བ་བླ་མ་དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྐྱངས་པ། ལེགས་པར་སྦྱར་པའི་སྐད་ཀྱི་བརྡ་སྤྲོད་པའི་བསྟན་ བཅོས་རིག་པ་ཤང་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་གྲོས་བརྟན་པས་བྲག་དམར་དབེན་སར་ལེགས་པར་བསྒྱུར་ཞིང་དག་པར་བྱས་པའོ། །

Thus, the meaning taught in all the condensed tantras is primarily to be understood by going to other regions, the south and the north, through the ultimate meaning of the root tantras or the commentaries composed by the bodhisattvas. Otherwise, the Blessed One has said that the secret meaning will not be realized through commentaries composed by those possessed of the pride of scholarship. Here, the condensed meaning has been made very clear through a brief commentary on the condensed tantra; the Blessed One has definitively stated that those endowed with diligence should realize the extensive commentaries on the extensive tantras. This concludes the commentary on the first chapter, titled "The Explanation of the Condensed Meaning of the Short Tantra Extracted from the One Hundred Thousand Verses of the Abhidhāna," composed by the mahāsattva Vajrapāṇi. It was translated from the presence of the great Indian abbot, the glorious Prajñāśānti, by the translator Chokdru, the monk Ting-nge-‘dzin bzang-po. Later, it was thoroughly translated and corrected at the hermitage of Drakmar by the translator Rigpa Shang, the monk Blo-gros brtan-pa, who was sustained by the kindness of the holy guru, the Dharma King, who had attained mastery over all the scriptures of the Lord of Sages. It was also refined through the treatises on Sanskrit grammar.