A Commentary on the Difficult Points of the Cakrasaṃvara Tantra called “An Introduction to the Sādhana”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཱ་དྷ་ན་ནི་དཱ་ན་ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་ནཱ་མ་པཉྩི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མགོན་པོ་སྐུ་གསུམ་བདེ་བའི་བདག། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ལ་བཏུད་དེ། ། བླ་མ་བརྒྱུད་རིམ་ལས་འོངས་པ། ། དད་པས་ཅུང་ཟད་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ནི། རྒྱུད་འདི་རྒྱུད་གཞན་གྱི་མཐའ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྔོན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ནི་རྒྱུད་འདི་བར་ཆད་མེད་པར་གསལ་བར་བྱེད་དོ། ། གང་ གི་ཕྱིར་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བར་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དང་པོ་གླེང་གཞིའི་ཚིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་མེད་དེ་སྔོན་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པ་སྟེ། རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དོ། ། རྒྱུའི་རྒྱུད་ནི་རིགས་ཏེ་འདིར་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིད་དོ། ། ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྔོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་རིམ་པས་ སྒོམ་པ་དང་། བཟླས་པ་དང་། གཏོར་མ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་དང་། སྔགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་གསལ་བ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ མ་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་རིང་བ་ཉིད་དོ། ། རབ་ཏུ་འབྲེལ་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གང་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ།

In the language of India: Sādhananidānaśrīcakrasaṃvaranāmapañjikā. In the language of Tibet: Dpal ’khor lo sdom pa’i dka’ ’grel sgrub pa’i thabs kyi gleṅ gźi źes bya ba (The Commentary on the Difficult Points of the Glorious Cakrasaṃvara, titled “The Introduction to the Means of Achievement”). Homage to the Blessed One, the Glorious Vajraḍākinī! Bowing to the glorious Heruka, the protector and lord of the bliss of the three kāyas, I shall write a brief account with faith, following the lineage of the gurus. Regarding the words “Then” (atha) and so forth: this tantra is perfectly connected to the conclusion of other tantras. The term “then” refers back to a previous tantra; by this, it is made clear that this tantra is without interruption. For this reason, in the Triśatika (the Three Hundred Thousand Verse Tantra), it is said, “Thus have I [heard],” and for that very reason, the introductory words of the nidāna are not applied here, as they have already been applied previously. “Tantra” (tantra) means that which is thoroughly connected. It consists of the causal tantra (hetutantra), the method tantra (upāyatantra), and the resultant tantra (phalatantra). The causal tantra is the gotra (spiritual family); here, it refers specifically to the practitioner who is extremely difficult to find. The method tantra refers to the sequence of entering the maṇḍala, followed by meditation, recitation, torma offerings, yogic exercises (yantra), the application of mantras, and so forth. The resultant tantra refers to abiding in the single, non-dual clarity; it is beyond the sphere of speech and far removed from the objects of the mind. If one asks what that thorough connection is like, it means that the qualities of a Buddha (buddhadharma) abide herein.

འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཡི་གེ་ཨའོ། ། ཨས་སྡོམ་པས་ན་ཡི་གེ་ཐམས་ ཅད་ཨ་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སྙིང་གའི་དབུས་ན་མི་ཤིགས་པ། ། རབ་ཏུ་འབར་བ་མར་མེ་བཞིན། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡི། ། ཨ་ནི་གཙོ་བོ་དམ་པའོ། ། ཞེས་ གསུངས་པ་དང་། ཡང་བརྟག་པའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་པ་ལས། ལྟེ་བར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གནས། ། འབར་བ་མར་མེའི་རྩེ་ལྟ་བུ། ། དབྱངས་ཡིག་དང་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། བློ་ཞེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག། ཅེས་ གསུངས་སོ། ། དེ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཨ་ལས་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིའི་རིགས་རྣམས་གསལ་བར་མ་བྱས་པའོ། ། གསལ་བར་མ་བྱས་པ་དེ་ཅི་ཞེ་ན། སྦས་པ་བདུན་ཏེ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བཤད་པ་སྟེ། གསང་བ་དེ་ཉིད་ཡུལ་དང་ནི། ། གསང་བ་རྒྱལ་པོའི་འཁོར་ལོའོ། ། གསང་བ་སྦས་པ་བདེན་པ་སྟེ། ། གསང་བ་གསང་བའི་པདྨ་སྟེ། ། གསང་བ་ས་བོན་གྱིས་དགའ་བ། ། གསང་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་སྟེ། ། གསང་བ་བར་ཆད་ མེད་བདེ་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། མདོར་བསྡུས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བ་སྟེ་གཞུང་གི་ཚད་ལ་བྱའོ། ། དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྡོམ་པ་སྟེ། སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དཔལ་ ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་དག་སྦྱོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་བདག་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

The mudrā of this is the syllable A. Because it binds, the meaning is that all syllables arise from A. As it is said in the Śrī-Vajra-hṛdayālaṃkāra-tantra: "In the center of the heart is the indestructible, blazing like a lamp; the supreme, unchanging, and most subtle A is the primary essence." And again, from the second Vikalpa-rāja: "The Mahāmudrā resides at the navel, blazing like the tip of a lamp; it is the nature of the first vowel, which the Buddhas have designated as 'Intellect' (buddhi)." Therefore, the phrase "therefore" should be connected to the statement that all explanations arise from the syllable A. If one asks what that is: it is the "secret," meaning that the families of this [tantra] have not been made manifest. If one asks what is meant by "not made manifest," there are the seven hidden [secrets]. To explain them clearly: "The secret is the object, and the secret is the wheel of the king; the secret is the hidden truth, and the secret is the secret lotus; the secret is the joy of the seed-syllable, and the secret is the gathering of all; the secret is the uninterrupted bliss." "In brief" means a perfect summary, referring to the extent of the source text. It does not refer to the meaning, because it also encompasses all the Buddha's teachings. That itself is the "binding" (saṃvara); "binding" means the sense of "holding everything." "The glorious Heruka in perfect union" means that the glorious Heruka is the self, and Vajravārāhī is the mudrā.

དེ་དག་གི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། འདོད་པར་བྱ་བས་ན་འདོད་པ་སྟེ། འདོད་པའི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། འདིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། བླ་མ་ལས་ཀྱང་བླ་མ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བླ་མའི་དོན་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བསམ་པའི་དབྱེ་བའི་དབང་གིས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ ཁྲི་བཞི་སྟོང་དག་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་བླ་མར་གྱུར་པ་ཉིད་སྙིང་ལ་གནས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཅན་དང་བཅས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཚིག་གི་ལམ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་ ཡང་ནི། ། དེ་ཉིད་དམན་པས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་ནམ་མཁར་འགྲོ་མའོ། ། ཡི་གེ་ཨེ་ཨར་འགྱུར་རོ། ། འགྲོ་བས་ན་ཌཱ་སྟེ། ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཌཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ལ་གསུངས་པའོ། ། ཨ་ཀ་ནི་གྱ་གྱུར་འགྲོ་བ་སྟེ། འདིར་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ནི་གྱ་གྱུར་འགྲོ་བའོ། ། དེས་ན་ནམ་མཁར་འགྲོ་བའི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་གི་སྐུའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཐམས་ ཅད་དུ་ཅིག་ཅར་འགྲོ་བས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དྲ་བ་སྟེ། ཚོགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

Their perfect union is the defining characteristic of Mahāmudrā. Because it is desired, it is "desire" (kāma), which is the perfection of the desired goal. Since this accomplishes the state of Buddhahood and the state of the Vajra-Holder, it is "the complete accomplishment of all desired goals." What is that? Regarding the phrase "the Guru even greater than the Guru," the meaning of "Guru" is explained: in order to purify the view of the transitory collection for sentient beings of various inclinations and dispositions, eighty-four thousand aggregates of Dharma were taught. Even greater than those is the unsurpassed suchness (tattva) abiding in the heart, the very nature of self-cognition of the Buddhas together with the Vajra-Holder, which transcends the path of words. For that very reason, the Blessed One said: "Even in a hundred million eons, that which is inferior will not be accomplished." Regarding the phrase "The Net of the Ḍākinīs," this describes the excellence of the retinue. They are those who go in the sky (ḍākinī). The syllables e and a become ai. Because they go, they are ḍā; the meaning is "those who go in the sky." The sound ḍā is thus explained. Aka means to move crookedly; here, moving everywhere is "moving crookedly." Because they possess this nature of moving in the sky, they are called "Ḍākinīs." The meaning is that they travel everywhere simultaneously through the miraculous power of their bodies, numbering in the hundreds of thousands of millions of billions. "Their Net" means their assembly; that is the definition.

། སྡོམ་པ་ནི་བདེ་བའི་མཆོག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་བདེ་བས་ཡང་དག་པར་ཚིམ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་གྱི་བརྡའི་ཡི་གེ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་དེ་རྣམས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ར་ནི་མཚལ་ཆེན་པོ་ཡི་ཁམས། ། ཧ་ནི་རི་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། ། རི་སྐྱེས་ཞེས་པ་མགོ་སྐྱེས་སོ། ། ས་ནི་དྲི་ཡི་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། ལུས་ལ་དྲི་ནི་ཇི་ལྟ་བར། ། ས་ནི་རླུང་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། ། ར་ནི་དྲི་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས། ། ཡི་གེ་མེ་ནི་མེ་ཏོག་སྟེ། ། ར་ནི་དེ་བཞིན་ལན་ཚྭའོ། ། མེ་ནི་ཤ་ཆེན་པོར་འདོད་དེ། ། ས་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཉིད། ། རྦ་ནི་མགོ་བོར་རབ་ཏུ་གསུངས། ། ལྷ་མོ་མེ་ནི་རྐང་ཡིན་ཏེ། ། ནི་ནི་དྲི་ཡི་མར་ཁུའོ། ། ས་ནི་སོ་དང་སེན་མོ་སྟེ། ། ད་ནི་རྒྱ་མཚོ་ལས་སྐྱེས་སོ། ། སྠི་ནི་ཁ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ། ཏ་ནི་ག་པུར་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ན། ། གཅིག་ཏུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྟེ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ། ། སྙིང་གི་གསང་ཚོགས་མཉམ་པ་སྟེ། ། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསམ་མི་ཁྱབ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་འདྲ་བ་བཞིན། ། ཤེས་རབ་མིང་དུ་དེ་བརྗོད་དོ། ། གསང་བ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན། ། མཆོག་ནི་དོན་དམ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་དེ་བརྗོད་དོ། ། ལྷག་མཐོང་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། དགྱེས་པ་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བརྟན་པ་དང་། ། གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི། ། རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡི། ། དགའ་བ་རབ་ཏུ་འབར་བདེའོ། །

Vow (saṃvara) is the supreme bliss, because they are perfectly satiated by bliss in each and every moment together. Regarding the term "secret" and so forth, these are symbolic syllables whose nature is the sixteen emptinesses; the word "all" refers to the teaching of those. Ra is the element of great vermilion; ha is that which is born from the mountain. "Born from the mountain" refers to that which grows on the head. Sa is the vessel of fragrance; just as fragrance is in the body, sa is taught to be the wind, and ra is taught to be the fragrance itself. The syllable me is the flower; ra is likewise the salt. Me is held to be the great flesh; sa is the application itself. Rba is taught to be the head. The goddess me is the foot; ni is the oil of fragrance. Sa is the teeth and nails; da is that which is born from the ocean. Sthi is the heart of snow; ta is shown to be camphor. Alternatively: In one sense, it is the omniscient one; All-pervading and extremely subtle. The secret collection of the heart is equanimity, The illusory nature, emptiness. The nature of the mind is inconceivable, Like a wish-fulfilling jewel; That is expressed by the name "insight" (prajñā). It is also explained as "secret." "Supreme" is by way of the ultimate itself; That is expressed as the "dharmakāya." The joy of the all-knowing wisdom of special insight Is explained as "delight." The inconceivable stability and All moving and stationary entities— Their nature is the coemergent; The bliss of the blazing joy.

ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་ནི། ། དབང་པོ་ཀུན་དང་རྣམ་ཤེས་སེམས། ། ཐམས་ཅད་ནས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བཤད་ཅིང་། ། ཤེས་རབ་བློ་གྲོས་བློར་ཡང་བརྗོད། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི། ། འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་དང་། ། ད་ལྟའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མཆོག། འདི་ཡིས་སྐྱེ་དང་འཇིག་སྤངས་འདི། ། ཁྱབ་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཉིད་དེ། ། དབང་དུ་བྱེད་ཅིང་རྟག་ཤར་ཉིད། ། དུས་ཀུན་ཅན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན། ། བཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཀུན་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཁམས་ཀུན་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ལུས་ཀུན་ལ་ནི་མཉམ་ཁྱབ་པར། ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཉིད་ཡང་དག་གནས། ། ཟག་པ་མེད་ཅིང་བསམ་མི་ཁྱབ། ། དྲི་མ་མེད་ཅིང་བདག་གིས་མེད། ། རང་ཉིད་སྟོང་པ་མཁའ་མཉམ་པས། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་ཞི་བ། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་སྐུ། ། ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པས་ན། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། ། ཇི་ལྟར་ཤིང་ལ་རབ་བརྟེན་པ། ། མེ་ཡི་ས་བོན་རྣམ་གནས་དང་། ། ཇི་ལྟར་ཏིལ་གྱི་འབྲུ་རྣམས་ལ། ། ཏིལ་གྱི་མར་ཁུ་དེ་ལྟར་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ལ་ནི་རྣམ་གནས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་ པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་དངོས་སེམས་དཔའ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་གྱི་སྒྲས་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པར་འདོད་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲ་རབ་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པས་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་སུ་ཞིག་ཅེ་ན། སེམས་ དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་བྱེ་བྲག་གི་གཉིས་སོ། ། སེམས་ཅན་རྒྱུ་བ་ཞེས་བཤད་ལ། །

Regarding the phrase "the self of all": it is explained as the mind of all the sense faculties and consciousnesses. In every way and in all respects, it is called the mental consciousness, and it is also described as insight, intelligence, and the intellect. Regarding the term "eternal": it is the supreme essence of the past, the future, and the present. Because it has abandoned arising and ceasing, it is the all-pervasive vajra body. It exercises mastery and is eternally manifest; it is explained as possessing all times. Regarding the term "abides": throughout all sentient beings, in all elements and in every way, it perfectly dwells as the continuum of mind, equally pervading all bodies. It is untainted and inconceivable; it is stainless and without a self. Being empty of itself and equal to space, it is completely free from existence and non-existence. Without beginning or end, it is peace. It is the sovereign body of all phenomena. Because it holds the nature of all, it perfectly relies upon the two truths. Just as the seed of fire dwells thoroughly within wood, and just as sesame oil dwells within sesame seeds, so too that which dwells within the three realms should be known as Mahāmudrā. This is the intended meaning. Regarding the phrase "the being who is the actuality of all ḍākinīs": the term "all ḍākinīs" refers to Caṇḍālī and the others. Because he is the complete accomplishment of their subtle essence, he is their actual nature. If one asks who that is, it is called the "being" (sattva), which is twofold according to the distinction between the moving and the non-moving. Sentient beings are explained as the "moving."

སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མི་རྒྱུ་བའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་གཞན་རྣམས་འབིགས་པའི་ཕྱིར་ རོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དངོས་བདེ་དངོས་པོ་མེད་པ་བདེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བར་བརྗོད། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་རང་འབྱུང་ ཞེས་བྱ་བ་ལ། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་དང་གྲོལ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་རང་འབྱུང་བས་ན། རང་འབྱུང་བཅོམ་ལྡན་ནོ། ། འདི་ལ་བཅོམ་པ་ཡོད་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་ཏེ། བཅོམ་པའི་སྒྲས་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་གཟུང་ངོ་། ། ཡང་ན་འཇོམས་པས་ན་བཅོམ་ཞེས་གཟུང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་ བདུད་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇོམས་པས། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇོམས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་དཔའ་བའོ། ། རྩ་ཡི་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡམས་པས་ན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ་པ་སྟེ། ། བདེ་ མཆོག་སྡོམ་པ་འཁོར་ལོའི་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། ཡང་ན་བླ་མ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བླ་མ་ནི་ཁམས་བཅུ་དྲུག་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་བླ་མར་གྱུར་པ་ནི་མཁའ་འགྲོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་དྲ་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཉིད་རྩ་བའི་ འཁོར་ལོའི་ཚུལ་གྱིས་བསྡམས་པས་ན་སྡོམ་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཡང་སྦས་པའི་གླེང་གཞིའི་ཚིག་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

It is said: "The vessel-like world is non-moving." Regarding the phrase "Vajrasattva, the supreme bliss": because it is indivisible, it is a vajra; and because it shares the same nature as a vajra, it pierces all other things. Therefore, it is a sattva, for it is the state in which all entities have become one. Since it is both a vajra and a sattva, it is Vajrasattva. As it is said: "Bliss of entities and bliss of non-entities is called Vajrasattva." The term "this" is used for the sake of definitive identification. Regarding the phrase "the Bhagavan, the Self-Arisen": because all stable and moving things, without exception, and all liberated beings arise from themselves, he is the Self-Arisen Bhagavan. Because he possesses the "conquered" (bhag), he is the Bhagavan; by the word "conquered," the six qualities such as sovereignty (īśvara) and so forth are included. Alternatively, it is understood as "conquering" (bhanga), because he has conquered the Māras of the afflictions and so forth. Furthermore, since the afflictions are conquered by insight, it is said that he "conquers through insight." Because he is free from afflictions, he is "heroic" (vīra). As it is said: "Because they are bound in the form of the channel-wheels, it is the binding of the ḍākinī net; it is explained as the binding of the wheel of supreme bliss." Alternatively, regarding the phrase "even from the guru": the "guru" refers to the sixteen elements, and those who are even more sublime than those are the twenty-four ḍākinīs. Their assembly is the "net," and because they are bound in the manner of the root wheel, it is the "binding." This is for the sake of clarifying the words of the extremely secret introductory narrative.

ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་གསུངས་པ་ལ། གསང་བ་ཞེས་པ་ནི་འདི་སྐད་དོ། ། མཆོག་ནི་བདག་གིས་སོ། ། དགྱེས་པ་ནི་ཐོས་པས་སོ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དུ་ནི་གསུམ་ པའི་དོན་གྱིས་བདུན་པ་སྟེ། གཞན་དང་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ཞེ་ན། རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཚེ་ནའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཅེ་ན། འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཡང་ན། གསང་པ་ས་ཡི་ཁམས་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་མཆོག་ནི་ཆུ་ཡིན་ལ། ། དགྱེས་པ་མེ་ཞེས་རྣམ་པར་བཤད། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་འགྲོ་བ། ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཞེས་སོ། ། གང་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་གྱི་རང་ བཞིན་ཏེ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། བདེ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། མཆོག་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ས་ནི་བདེ་བ་སྟེ། དེའི་ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབྱུང་ བའོ། ། དེ་བས་ན་སྒྲའི་ཚུལ་ལ་ཞེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཧཱུཾ་གི་སྒྲའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱུང་བ་ནི་དུས་གསུམ་དང་ཁམས་གསུམ་པའི་མ་ལུས་པའི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་འདུས་པར་འདོད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་སྤྱོད་པ་སྟེ།

Regarding how it arose, it is said: "The secret" refers to this: "The supreme" is by me; "delight" is by hearing; "all as the self" is the seventh case in the sense of the third, meaning "not by another or another." At what time? At the time of always abiding. Where? In the abode of great bliss. And what is that? It should be connected as: "This is the self-arisen Blessed One." Alternatively: "The secret is the earth element; likewise, the supreme is water; delight is explained as fire; all as the self is the constant movement; always abiding is the space element." Furthermore, the entire realm of sentient beings is the nature of all ḍākinīs, and that itself is Vajrasattva. "Bliss" is great bliss; "supreme" is the most excellent. It should be connected as: "The Blessed One, having become such, explained." Regarding the word "arose": earth is bliss, and it arises in order to be inferred by the great passion of that. Therefore, "in the manner of sound" means that the manner of the sound of the syllable HŪṂ emerging from within the vajra-jewel is the entirety of the heroes and yoginīs of the three times and the three realms. Their samaya is the desire for union, because of the equal conjunction of the vajra and the lotus. "Conduct" is the enjoyment by the twelve objects and sense faculties.

སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐོབ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། ཐོག་མ་ནི་གསང་བ་ལ་སྒྲིབ་པ་ལྔ་སྤངས་ཤིང་། ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པ་དབུས་དང་ མཐའ་དྲི་མ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཞིག་གཞོམ་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྲུབ་བྱ་བསྲུབ་བྱའི་སྦྱོར་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། གཙུབ་གཏན་དང་གཙུབ་ཤིང་དང་སྐྱེས་བུའི་ལག་པའི་ རྩོལ་བ་ལས་དུ་བ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་མེ་མངོན་པར་མཆེད་མོད་ཀྱི། མེ་དེ་ཡང་གཙུབ་ཤིང་ལ་ཡང་མེད་གཙུབ་གཏན་ལ་ཡང་མེད་སྐྱེས་བུའི་ལག་པ་དག་ལ་ཡང་མེད་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་གཅིག་ལའང་མི་གནས་སོ། ། མེ་འདི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་། བསྲུབ་བྱའི་ཆོས་འབྱུང་རབ་ཏུ་ གསུང་། ། བསྲུབ་པ་རྡོ་རྗེར་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས། དེ་བཞིན་དུ་བདུད་རྩི་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ནི། མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ། ཤེས་རབ་ལུས་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ནི། ། མཁའ་མཉམ་ཐབས་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད། ། བདེ་ཆེན་རྣམ་པ་གཅིག་ པུ་ནི། ། ཡང་དག་དབང་བསྐུར་ལས་ཤེས་བྱ། ། སྔགས་བཟླས་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ལྡན། ། རྒྱུད་འདི་བཤད་ཀྱིས་ཉན་པར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསང་བ་པའི་བདག་པོ་ལ་གསུངས་པའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་འདིར་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་རྡོ་རྗེའི་ངེས་པའི་ཚིག་མ་ ལུས་པ་རྣམས་ཏེ།

The characteristic of consciousness, which attains the sphere of activity of one’s own mind by way of individual self-cognition, is the sphere of activity. At the beginning, one should eliminate the five obscurations to the secret and destroy the mere delusion regarding the wisdom that is as pure as space, stainless in the center and at the extremes, and utterly abiding. Otherwise, because it is naturally pure. Just as in the union of the lower and upper friction-blocks: "In that way" means as follows: from the friction-block, the fire-drill, and the exertion of a person’s hands, smoke is produced and fire is clearly kindled. Yet, if one thoroughly examines it, that fire is not in the fire-drill, nor in the fire-block, nor in the person’s hands; it does not abide in any one of them. Just as it is with this fire, so it is here: "The source of phenomena is said to be the lower friction-block; the upper friction-block is called the vajra." From their perfect union, the wisdom like nectar arises. It is the agent of manifest buddhahood itself: "The wisdom arising from the body of insight, together with the space-like method, is the single form of great bliss; it should be known from the authentic empowerment. Possessing mantra recitation, meditative concentration, and so forth—listen as this tantra is explained." Thus the Blessed One spoke to the Lord of Secrets. By the word "tantra" (tantra), all the vajra etymological definitions are here fully expressed.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པའི་དོན་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། ཡིད་སྐྱོབ་པར་གྱུར་པས་ན་སྔགས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསམ་གཏན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཡང་ན་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ དོན་ནི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པར་བཤད་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་རབ་བརྩོན་ན། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རང་ཉིད་གཙོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དབུགས་འབྱུང་བར་མ་མཆོག་དག་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དང་པོར་བཅུད་ཀྱི་ལེན་གྱི་དོན་དུ་ལོ་བཅུ་གཅིག་པའི་ བདག་ཉིད་པདྨ་བསྐུལ་བའོ། ། གཉིས་པ་ལོ་བཅུ་གཉིས་པ་དང་། དམ་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་ལོ་བཅུ་དྲུག་པའི་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་སྔགས་ལ་དང་པོར་གོམས་པར་བྱའོ། ། བཞི་པ་ལོ་ཉི་ཤུ་མའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཁའ་ལ་སྤྱོད་ པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། ལྔ་པ་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དབུགས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གཙོ་བོའི་ལྷས་ལེགས་པར་སྦྱངས་པའི་བཙུན་ མོ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། ། རིགས་ལྡན་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོའོ། ། མེད་ན་གཞན་ཡང་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ལེགས་པར་འདུས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཞག་པར་བྱའོ། ། དྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་དང་། གོས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་ བྱའོ།

The phrase "Then..." and so forth, up to the end of the "Summary of the Meaning Sealed by the Perfect Mudrā," is the intended meaning. Because it protects the mind, it is a mantra, which is wisdom (jñāna). Concentration (dhyāna) is characterized by one-pointedness of mind. Alternatively, the meaning of the vowels (āli) and consonants (kāli) is explained as the recitation of mantra. "If one exerts oneself in the bodhicitta, the lord of yogis is himself the principal. This bodhicitta is the vajra, the nature of all Buddhas." Regarding the phrase "With the supreme breaths," first, for the purpose of the elixir (rasāyana), one should invoke a lotus-like [consort] of eleven years. Second, for a twelve-year-old, for the sake of the samaya, one should experience great joy. Third, with a sixteen-year-old possessing flowers, for the sake of accomplishment (siddhi), one should first familiarize oneself with the mantra. Fourth, by means of a twenty-year-old who is the nature of insight (prajñā), one accomplishes the "sky-farer" (khecarī). Fifth, by means of a twenty-five-year-old, it is for the sake of empowerment (abhiṣeka). Up to this point, the sequence of the purification of the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom and so forth, has been shown. "Breaths" refers to engaging in union with a consort who has been well-purified by the principal deity of oneself. "Noble-born" (kulīnā) refers to a daughter of noble family. If she is not available, another should be taken; one should place the bodhicitta within the well-assembled [union]. "Fragrance" refers to adorning her with various flowers and so forth, as well as garments and ornaments.

། ཆུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རླུང་དང་མཁྲིས་པ་དང་བད་ཀན་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྦྱིན་པས་མཆོད་པ་སྟེ། མཆོད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སྐུས་ཕྱོགས་བཅུ་གསལ་ བར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་མཛད་དོ། ། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་ངེས་པར་ཤེས་པར་མཛད་པའི་དོན་ནོ། ། རྟག་ཏུ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལ་གཞོལ་བའོ། ། ཡང་ན་དབུགས་དབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཡོན་དང་གཡས་ཀྱི་དབུགས་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་ པའི་དབུགས་དེ་རྣམས་ལྟེ་བའི་རྩ་བར་ཡང་དག་པར་འདུ་བའི་དུས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་མི་འགྱུར་བའི་མཆོག་གོ། ། གང་དུ་བར་མ་མཆོག་དང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཞན་ཡོད་པ་དེར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་དང་ཐ་མ་དག་སྟེ། གཞོན་ནུ་མ་དང་རྒན་མོ་དག་གི་བར་དུ་གྱུར་པའི་རྡུལ་ནི་བར་མ་ཞེས་བྱའོ། ། བར་མ་མཆོག་དང་བསྡུས་པའི་ཚོགས་ནི་དེས་མཚོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གསུངས་པ། དྲི་ཡི་ཆུ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་སྟེ། དྲིའི་ཆུ་ནི་སི་ཧླ་ཀཾ་ངོ་། ། དེ་དང་བཅས་པ་ནི་ག་པུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པས་རིགས་ལྡན་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དུས་ཀྱི་ངེས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་མི་འཕྲོག་པར་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྔོན་དུ་ཉི་མའི་དུས་ལས་དུས་དྲུག་ཡང་དག་པར་གསལ་བར་བྱ་སྟེ། སོ་ག་དང་། དབྱར་དང་། སྟོན་དང་། དགུན་དང་། དགུན་སྨད་དང་། དཔྱིད་དང་། འདོད་ ལྷས་མཉམ་དུ་འོང་བའི་དུས་ཏེ།

Regarding the term "water," it should be understood as various types of liquor. It is an offering of a gift that is concordant with what is beneficial for those afflicted by wind, bile, and phlegm. Having become the very nature of the offering, the supreme body of great joy of the Buddhas illuminates the ten directions, and through the lamp of primordial wisdom (jñāna), they bring about manifest awakening. The word "also" (kyang) has the sense of making it certain. "Constantly" means to be devoted to the meditation on suchness (tattva) without interruption. Alternatively, "exhalation" (dvangs) refers to the supreme, unchanging mudrā at the time when the two breaths of the left and right [channels] enter into equilibrium and perfectly converge at the navel channel. Where there is the alternative phrasing "the intermediate and the supreme," it should be explained as follows: the "intermediate" refers to the rajas (menstrual blood) that occurs between the first and the last, namely between a young girl and an old woman. The "assemblage of the intermediate and the supreme" is indicated by that. For that very reason, it is said: "Even with scented water," where "scented water" is sila-kaṃ (saffron). Together with that is camphor; having become such, one should make offerings to those of the [Buddha] family. Regarding the phrase "by the distinction of time," the determination of time shall be explained. In order to engage without being carried away by desire and so forth, one should first clearly distinguish the six seasons from the time of the sun: summer, the rainy season, autumn, winter, the late winter, and spring. This is the time when the desire deities arrive together.

དུས་རྣམས་གསལ་བར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ཐོ་རངས་དགུན་སྨད་ལས་འོངས་པ། ། དཔྱིད་དང་དབྱར་གཉིས་ཉིན་ཆ་གཉིས། ། ཉིན་ཕྱེད་སོ་གར་མཁས་པས་སྦྱར། ། སྲོད་ནི་དེ་བཞིན་སྟོན་ཀ་སྟེ། ། དགུན་སྟོད་མཚན་ མོའི་ཆ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགུན་སྨད་དེ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཐུབ་པ་དཔྱིད། ། ཀྱེ་ཧོ་རྟ་མཆོག་སོ་ག་སྟེ། ། དེ་བཞིན་དབྱར་ནི་ཧེ་རུ་ཀ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྟོན་ཀ་ལ། ། པདྨ་གར་དབང་དགུན་སྟོད་དོ། ། སོ་ག་མར་མེ་བཟའ་བྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་དབྱར་ཁ་ཆུ། ། སྟོན་གྱི་དུས་སུ་མར་ཁུ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་དགུན་སྟོད་མེ་ཏོག་གོ། ། ཀྱེ་ཧོ་དགུན་སྨད་ག་པུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་དཔྱིད་ནི་བཞི་མཉམ་མོ། ། དེ་རྣམས་སྨན་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དུས་ དྲུག་དུས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། དུས་ཚོད་འདི་དང་མཉམ་མེད་དེ། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་དམ་པ་ཡིན། ། དེ་དག་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་རུ། ། ནམ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པར་འགྱུར་ན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་མཉེས་འགྱུར་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་མཁའ་འགྲོ་འདུས་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། ། མཆོག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་ཏེ། དེས་ནི་ལྷན་ཅིག་གང་སྐྱེས་པ་དེ་ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིས་ཏེ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བའོ། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དངོས་གྲུབ་ བོ། །

One should clearly understand the times and then undertake all activities. It is said: "Dawn is the period of late winter; spring and summer are the two parts of the day; midday is applied by the wise as the period of summer; evening is likewise autumn; and the first part of the night is the period of early winter." Having fully understood the nature of these, they should be correlated with Vajrasattva and the others: Vajrasattva is late winter; Vairocana, the Sage, is spring; O, Hayagrīva is summer; likewise, Heruka is the rainy season; Vajrasūrya is autumn; Padmanarteśvara is early winter. Summer is to be consumed as lamp-oil; likewise, water is for the summer; clarified butter is for the autumn season; likewise, flowers are for early winter; O, camphor is for late winter; and the four equalities are for spring. These are the great medicinal substances; one should understand the six seasons. There is no time equal to these; they are the supreme of all applications. When the yogi realizes their nature as it is, all yoginīs will be pleased, and the assembly of yoginī ḍākinīs will gather. Thus it is said. Regarding the term "messengers," these are those who are pleased by offerings. As for "supreme" and so forth, these are as previously explained. Therefore, that which is coemergent is the mind being internalized; what is to be meditated upon is to always be made into that very nature. The "accomplishment of desire" is the accomplishment of Vajradhara.

ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའི་སྒྲའི་དོན་ནོ། ། རང་རྫས་ནི་ག་པུར་རོ། ། མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། སྦྲང་རྩི་ནི་སྦྲང་རྩི་ཆེན་པོའོ། ། ཁྲག་ནི་མེ་ཏོག་གོ། ། ག་པུར་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ག་པུར་དང་ལྷན་ཅིག་པར་ཡོད་པའི་མེ་ཏོག་སྟེ། མི་ཕྱེད་ པའི་རིམ་པས་སོ། ། ཙནྡན་དམར་པོ་ནི་ཤའོ། ། སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པས་མཉམ་མེད་དྲུག་པོ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་མཚན་མ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡིན་ལ། དེའི་མཚན་ མ་ནི་ཐོད་པའོ། ། འཛིན་པ་ནི་དེ་ལ་རང་གི་ལག་པས་བླང་བར་བྱ་བ་སྟེ། མིང་མེད་ནི་ས་གཞིར་བྱས་ལ། མཐེ་བོ་ནི་རི་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ་བའོ། ། རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པའི་བདུད་རྩི་བཞིན། ། རྟོག་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧ་ཧོཿཧྲཱིཿའོ། ། དེ་ལ། ། ཧ་ཞེས་བྱ་བས་སྙིགས་མ་ འཕྲོག། ཡི་གེ་ཧོཿཡིས་དྲེ་འཇོམས་ལ། ། གང་ཞིག་མེ་འབར་ཧྲཱིཿཡིག་སྟེ། ། པ་བ་ཀ་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། མཁས་པས་བསྒྲུབས་པའི་བདུད་རྩི་མྱང་། ། དང་པོར་བླ་མར་དབུལ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་སྦྱོར་དབུལ་ལོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་ནི་ཕུལ་ནས་ནི། ། བདག་ཉིད་ ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་མྱང་། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ཡིས། ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟ་བུ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཉམ་འགྱུར། ། ཡང་ན་ག་པུར་བཅས་པ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་བཅས་པའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། །

The word "ni" (then/and) has the sense of a restrictive particle. "One's own substance" refers to camphor. "One should offer" and so forth are to be taken literally. "Honey" refers to the great honey (great seminal fluid). "Blood" refers to the flower. "Together with camphor" means the flower that exists together with camphor, according to the stage of the indivisible. "Red sandalwood" refers to flesh. "Combined" means that together with the excrement and so forth, the six peerless ones are the elixir. The "vajra mark" arises from the source of phenomena (dharmodaya). Alternatively, "all vajras" refers to the Blessed One, the glorious Heruka, and his "mark" is the skull-cup. "Holding" means that one should take it with one's own hand; the ring finger is to be made the base, and the thumb is to be applied as Mount Meru. "Like the nectar churned from the ocean, it should be known in three stages." These are OṂ HA HOḤ HRĪḤ. Regarding that: "With the syllable HA, the dregs are removed; with the syllable HOḤ, the impurities are destroyed; that which is the blazing fire is the syllable HRĪḤ, proclaimed as 'pavaka' (purifier). The wise should taste the accomplished nectar. First, it should be offered to the Guru; after that, to Heruka. The Vajra-holder should offer it in union. Having offered it to the mudrā, one should taste it oneself. By the essence of all unions, it becomes the fivefold nectar. Through such a union, one becomes equal to Vajrasattva. Alternatively, 'together with camphor' means together with bodhicitta. It should be placed in the center of the gaṇacakra."

ཞེས་བྱ་བ་ལ། མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ། གྲངས་བདུན་པར་གྱུར་པ་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཚོགས་ཏེ་དེ་རྣམས་འདུས་པའོ། ། གཉིས་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་རྩེ་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཐེ་བོང་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། སྲིན་ལག་ནི་པདྨའོ། ། དེ་དག་ གི་སྦྱར་བ་ནི་མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་རྩེ་སྦྱར་བའོ། ། མྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། མཆོད་བཞི་དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞི་ཡིས་ཏེ། དང་པོར་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་པོ། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་ས་བོན་བསྡུ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་གཟུགས་བརྙན་རྫོགས། ། བཞི་པ་ལ་ནི་ཡི་གེ་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་དང་། བུམ་པའི་སྟེང་གི་ཐོད་པ་བཞི་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ། འདི་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། དཔའ་བོ་ གཉིས་མེད་སྙོམས་འཇུག་པའི། ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། འདིར་དད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དཔའ་བོའི་སྒྲས་ནི་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བསྟན་པས། འཁོར་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་བཞིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་སྒོམ་པ་པོས་ནི་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།

Regarding this: the "assembly of all the sense faculties," such as the eyes and so forth, refers to the collection of the seven faculties, which are further categorized into the two [primary] faculties. Their union is as follows. What are those two? It is said, "the tips of the thumb and ring finger joined," and so on. The thumb is the vajra, and the ring finger is the padma. Their joining is the "joining of the tips of the thumb and ring finger." "Tasting" means "to be experienced." "The four offerings and likewise the yoginīs" refers to the four vajras: first, the awakening of emptiness; second, the gathering of the seed-syllable; third, the completion of the image; and fourth, the arrangement of the syllables. Furthermore, it refers to the four skull-cups atop the vase and likewise the yoginīs such as the ḍākinīs. The meaning is that one should make offerings to the nature of the maṇḍala wheel of these. By that very means: "The hero, in non-dual equipoise, maintains that very equipoise." Here, "hero" refers to the practice of equipoise together with the twenty-four [heroines]. In this context, faith and the others are the pure forms of the Crow-faced goddess and the rest. By the term "hero," all are to be understood, just as when a "king" is mentioned, his entire retinue is included. The practitioner of the stages of generating bodhicitta should understand it in this way.

དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམ་ པར་ཐར་པ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་དུས་བཞི་པ་རྣམས་སུ་དཔའ་བོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རིམ་པས་སྒྲུབ་པ་པོས་ནི། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པའི་དུས་ཀྱིས་ངེས་པ་མེད་ པར་འགྱུར་བས་ཅི་ཞིག་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཇི་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ ཆུབ་ཁམས་གསུམ་པ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཉི་མ་ཕྱེད་དུ་སོང་བའི་ཉི་མ་ནི་དམན་པ་དང་བར་མ་དང་མཆོག་ཏུ་འབྱུང་བར་མི་རྟོག་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བས་ཀྱང་ཀུན་དུ་རབ་ཏུ་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མུ་སྟེགས་ཐམས་ཅད་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཤིན་ཏུ་མནན་ནས་སྣང་བ་མེད་པར་ནམ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་ཀུན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། རྟོག་པ་མེད་ཅིང་མི་རྟོག་ པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་ནོ། ། མི་འགྱུར་བ་ནི་མི་སྟེ། ཇི་ལྟར་མི་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་གོང་བུར་བསྡུས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Likewise, the goddesses such as the ḍākinīs, who are the nature of the four liberations, should be worshipped through non-dual meditative absorption with the heroes during the four times. Furthermore, the practitioner, through the completion stage, should abide in the pride of being without beginning or end. Since there is no fixed time, what should be done? It is taught that, possessing the application of entering into meditative absorption together with the mudrā as described, one should meditate upon the Buddha’s enlightenment—the nature of all Samantabhadras, which abides throughout the entire space-element of the great Vajradhara who pervades all. Just as the sun when it has reached midday does not conceptualize its emergence as inferior, middling, or superior, yet illuminates everything, so too the yogin, through the wisdom that illuminates everywhere, completely suppresses the levels of all non-Buddhists, hearers, and pratyekabuddhas. When it becomes non-apparent, at that time, the light of the Buddha-sun illuminates the realms of the Tathāgatas in all ten directions throughout the three realms with the Dharma. To know this exactly as it is, without conceptualization or non-conceptualization, is the meaning of the term "absorption" (samādhi). "Unchanging" means not [like] humans; it should be understood as having condensed the bliss of the human self into a single mass.

རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་འདི་དང་རྣལ་འབྱོར་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་སྒྲིན་པར་བྱ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། བཅུ་དྲུག་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། ཆར་ཡང་མི་བཟོད་བགྲང་བར་ཡང་མི་བཟོད་དཔེར་ཡང་མི་བཟོད་རྒྱུར་ཡང་མི་བཟོད་དོ་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ། རི་སུལ་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པ་སྟེ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་གོ་སླ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། བརྡ་ཡིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆུ་སྐྱེས་ཆེན་པོ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཁྱད་པར་གྱི་གསང་བའི་གནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རི་སུལ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དོན་ནི་ནགས་ཚལ་འཁྲིགས་ཤིང་དབེན་པའི་ཡུལ་ཏེ། དེར་གནས་པ་ཞེས་འདིར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། འདིར་ གཙོ་བོར་བཟུང་བས་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཡང་བུད་མེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ནགས་ཚལ་གྱིས་འཁྲིགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེའི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་ འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡུལ་ནི་ཆོས་འབྱུང་དུ་བསྟན་ཏེ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྔགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བུ་མོ་སྐྱེ་བོ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དབེན་པའོ། ། ཡང་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ནི་མི་གཡོ་བའི་རི་སྟེ། མུ་སྟེགས་ ཅན་ངན་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རླུང་གིས་མི་སྒུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དམན་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་གཏིང་དཔག་མི་ནུས་པས་ན་ཚང་ཚིང་ངོ་། ། རྒྱལ་བའི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་པའི་ཁུ་བར་གྱུར་པས་ན་ཕུག་གོ། །

When one wishes to practice diligently by relying on this subtle vajra and other yogas, [the former] does not even approach a sixteenth part of [the latter]. This is merely an illustration; it means that [the former] cannot even be compared, cannot be counted, cannot be exemplified, and cannot even serve as a cause [for the latter]. Now, the excellence of the location is described: "in mountain clefts" and so forth. The literal meaning is easy to understand. However, in terms of symbolic language, "mountain clefts" is taught to indicate the special secret place of the Buddha’s mudrā, the great lotus endowed with qualities. The actual meaning is a dense and secluded forest; it should be understood here as "dwelling there." By taking the primary [subject], the retinue is also included. Furthermore, the mudrā of the woman is "dense with the forest" of desire and so forth. Her purification through skillful means becomes the path to awakening. Because her purification reaches the ultimate limit, it is a "forest." The location is shown to be the source of phenomena (dharmodaya); it is "secluded" because it is the place where the daughters of the vajra family and so forth—praised by all the Tathāgatas—arise from the world. Alternatively, the nature of the great bliss of suchness is the "immovable mountain," because it cannot be shaken by the winds arising from the evil non-Buddhists. Because it cannot be fathomed by inferior sentient beings, it is a "thicket." Because it has become the fluid completely filled with the nectar of the Victors, it is a "cave."

ཆུ་བོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཉིད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆུའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན། ཆུ་འགྲམ་རྣམས་སོ། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ། འཆར་བ་དང་ནུབ་པ་སྤངས་ཤིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྟག་ཏུ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའོ། ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེ་ འབར་བས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྲེགས་པས་ན་དུར་ཁྲོད་དོ། ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པས་ན་དུར་ཁྲོད་ཅེས་བྱའོ། ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་དུའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྙིང་པོ་དེ་ལེན་ཞིང་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ ན་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བྲི་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། ཕྱི་རོལ་ནི་གོ་སླ་བ་ཉིད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དམ་པ་སྟེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཕག་མོའི་ལུས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ། བྷ་ག་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ འདུས་པ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདེ་བའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དཔའ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཁ་སྦྱོར་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་མཉམ་གཞག་དང་། ། ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན། ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཡན་ལག་ཀུན་བསྒོམ་ལས་འདས་པ། ། རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་སྤངས་པས་ནི། ། གུག་སྐྱེད་ཐིག་ལེ་དང་བྲལ་བ། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྣམ་དཔྱད་ན། ། རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི། ། ཆོས་ཀུན་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པ། །

Regarding the phrase "on the banks of the great river," because it is the locus of the water of profound and vast insight through the perfect union of method and insight, it is called "the banks." "Primordially established" means eternally perfected; it is free from arising and ceasing, and is perfectly complete, always equal to space. Furthermore, because the blazing fire of desire burns away the awakening of the hearers and so forth, it is a "charnel ground." Alternatively, because it abides in the equality of the mental continuums of all sentient beings, it is called a "charnel ground." "There" refers to such a specific place. It is a "maṇḍala" because it takes up and holds that essence. "Should be drawn" means it should be meditated upon by the mind; this is the meaning. The outer [maṇḍala] is easy to understand. That very maṇḍala is the sublime: The glorious Heruka, great wisdom, Arisen from the body of Vārāhī, Is the bhaga, the lotus maṇḍala. In that regard, the maṇḍala is the assembly; The maṇḍala is the supreme bliss; The maṇḍala is the heroes and yoginīs, The non-duality of the union. The reality of the self in meditative equipoise, And likewise the reality of the deity, The reality of the mantra and the mudrā— That is the supreme maṇḍala. Transcending the meditation on all limbs, By abandoning the conceptualization of thoughts, Free from curves, vowels, and drops— That is the supreme maṇḍala. When analyzing dharma and non-dharma, It is pure like space; All phenomena are not apprehended.

དེ་ནི་དཀྱིལ་ འཁོར་ཞེས་བྱར་བཤད། ། ཆགས་དང་ཆགས་མིན་རྣམ་འཕྲོ་བ། ། པདྨ་རཱ་ག་འབར་དང་མཚུངས། ཤིན་ཏུ་ཆགས་ཤིང་ཆགས་པའི་སེམས། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། བཅུ་དྲུག་ཁམས་ན་རྣམ་བཞུགས་ཤིང་། ། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་དྲི་མེད་པ། ། རྟོག་པ་པོ་དང་སྐུལ་བྱེད་སེམས། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལུས་སུ་གསུངས་པ་དང་། ། བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དང་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དུ་བཏགས་པའོ། ། འདི་ལྟར་ས་འོག་ས་སྟེངས་ས་བླ་ དང་། ། རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་གནས་སུའོ། ། ལྕི་བ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ལ་མ་ལྷུང་བའི་བྱུག་པ་སྟེ། དེར་བརྩམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། འདིའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་གར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་ཀུན་སྤྱོད་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ཚོན་སྣ་ལྔ་མངོན་པར་འདུ་ བྱ་བ་སྟེ། ཚོན་སྔོན་པོ་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བའི་ཕྱེ་མས་སོ། ། ཚོན་དམར་པོ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོ་ཕག་གིས་སོ། ། ཚོན་དཀར་པོ་ནི་མིའི་རུས་པའི་ཕྱེ་མས་སོ། ། ཚོན་སེར་པོ་ནི་ཡུང་བ་དང་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མས་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་བས་སོ། ། ཚོན་ལྗང་གུ་ནི་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ དང་ལོ་མ་ལྗང་གུའི་ཕྱེ་མ་དང་ལྡན་པས་སོ། །

That is explained as the maṇḍala. The radiance of passion and non-passion is like a blazing ruby. The mind of intense passion and the passionate one—that is the supreme maṇḍala. Abiding within the sixteen elements, form and formless, stainless, the conceptualizer and the impelling mind—that is called the maṇḍala. The maṇḍala is taught as the body, the bhaga-maṇḍala itself, and the bodhisattva-maṇḍala; these are designated as the three maṇḍalas. Thus, the subterranean, the terrestrial, and the celestial, as well as all that is moving and unmoving, are said to be the maṇḍala of the Omniscient One. This concludes the explanation of the first chapter from the Śrīherukābhidhāna-pañjikā-sādhana-nidāna. Regarding the word "there" (tatra), it refers to the literal location. "Cow dung" (gomaya) refers to an unspoiled smear of earth; it should be connected with the phrase "to be commenced there." The procedure for this is to be understood as the ritual method of the maṇḍala. "One should practice in the charnel ground" means that one should prepare the five-colored pigments originating from the nature of the charnel ground: blue pigment is from the charcoal powder of cremated corpses; red pigment is from the bricks of the charnel ground; white pigment is from the powder of human bones; yellow pigment is from a mixture of turmeric and human bone powder; and green pigment is from human bone powder combined with the powder of green leaves.

དེས་དཀྱིལ་འཁོར་འཇིགས་པ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་འབྱུང་གནས་པས་ན་འཇིགས་པའོ། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་བཟང་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ལ་མཁས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཤེས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པའོ། ། ཕ་རོལ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ། དང་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ལ་མ་ལུས་པའི་སྡིག་པ་བཀྲུས་པས་ནམ་མཁའ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་ཅིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྱམས་པ་ནས་བརྩམས་ནས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་དང་དགའ་བ་ དང་ལྡན་པས་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཐོད་པས་སྤྱི་བོར་བརྒྱན་བྱས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་གཟུགས་བྲིས་པའི་ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རལ་པའི་ཅོད་པན་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྒྱན་པའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བྱུགས་པ་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་ བ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་བསྲེས་པས་སོ། ། དུམ་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་སོར་མོ་ལྔའི་འཁོར་ལོའོ། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བ་རྣམ་འཕྱང་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་བོ་ལྔ་བཅུ་ཐམ་པ་ལ་བྱས་པའི་ཕྲེང་བའོ། ། མ་འབྱོར་ན་བྲིས་པ་འམ། བསམ་གཏན་གྱིས་ཀྱང་བྱའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ གཡོན་པར་ཏེ་ཐོད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། གཡས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསོར་བར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རོའི་སྐུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རོ་དང་ལྷན་ཅིག་དུར་ཁྲོད་དུ་བསྐྱལ་བའི་སྐུད་(པས་,པ་ས་)ལ་མ་ལྷུང་བ་གཟུང་ལ་མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་ བཅས་པའི་ཁྲག་ཆེན་པོས་བསྒོ་བར་བྱའོ། །

He should draw the terrifying maṇḍala; it is called "terrifying" because it is the source of the Universal Monarch. "The ācārya endowed with excellent characteristics" refers to one who is skilled in the ritual of consecration. "Knowing the application" means abiding in meditative concentration (dhyāna). Regarding the statement "going to the other shore": first, having washed away all sins without exception in the waters of the ocean of emptiness (śūnyatā), one becomes stainless like the sky; then, beginning with great compassion (karuṇā) and loving-kindness (maitrī), and possessing the enthusiasm of diligence (vīrya) and joy (prīti), one should meditate on oneself as the glorious Heruka. "Adorned with a skull upon the crown" means that the various locks of hair on the crown are beautifully decorated with a garland depicting the forms of the five Tathāgatas. "Smeared on all limbs" means with the ashes of cremated corpses mixed with the five nectars (amṛta). "A single piece" refers to the circle of the five fingers. "With a hanging garland of bones" refers to a garland made of fifty heads. If these are not available, one should use a drawing or perform it through meditative concentration. The "khaṭvāṅga" is held in the left hand together with a skull cup; the right hand should brandish a vajra. "Oneself" is easy to understand. Having done so, it should be connected with the phrase "one should draw." "Cord of a corpse" refers to a cord taken from a corpse that was carried to the charnel ground together with the body and has not fallen; it should be soaked in the great blood of a human mixed with the "ten non-dead" (the five nectars).

ཡང་ན་རོའི་སྐུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རོའི་རྒྱུས་པ་ལས་བྱས་པའི་ཐིག་སྐུད་དོ། ། ཁྲུ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྲུ་གང་ནས་བརྩམ་པ་ནས་ཉི་ཤུའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་ལས་ལྷག་པར་མི་བྱའོ། ། སྔགས་པས་ཉིས་འགྱུར་རྣམ་པར་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བགོ་བའི་ཐིག་སྐུད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་བདེ་མཆོག་མཆོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པ་བྱ་བའོ། ། གང་གིས་གཞལ་ཞིང་གདབ་པ་གསུངས་པ། ཆ་འཕེན་པ་ཡི་རིམ་ཉིད་ཀྱིས། ། བློ་བཟང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆ་གསུམ་ པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཕེན་པ་ནི་ཆ་འཕེན་པ་སྟེ། དེའི་རིམ་པ་ནི་ཆ་འཕེན་པའི་རིམ་པའོ། ། ཆ་འཕེན་པའི་རིམ་པ་དེས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་གཞལ་ས་ལ་ནི། ། ཤར་ནས་ནུབ་ཏུ་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། ཉིས་འགྱུར་གྱིས་ནི་ཐིག་བཏབ་ནས། ། དེ་འོག་བྱ་རོག་ རྗེས་བཙལ་བྱ། ། ཤར་ནས་ལྷོ་རུ་ཕྱིན་བྱ་ཞིང་། ། ནུབ་ནས་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་དེས་གཞལ་ནས། ། ཚངས་པའི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་བཟུང་ནས་ནི། ། ཐིག་བཞི་དག་ནི་བཏབ་བྱས་ནས། ། ཕྱི་ནས་ཕྱོགས་ནི་རེ་རེ་ཞིང་། ། ཆ་བརྒྱད་ བརྒྱད་དུ་འདི་བཏབ་ནས། ། དེར་ནི་ཆ་ཆེན་ཚད་དུ་བྱ། ། སླར་ཡང་ཆ་བཞིར་བགོ་བྱས་ལ། ། རེ་མིག་དྲུག་ཅུ་བཞིར་ལྡན་པའི། ། མཚམས་ནས་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། སོ་སོའི་མཚམས་ནས་ཐིག་བཏབ་པས། ། འདུས་པའི་ཐིག་སྐུད་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཕྱི་ནས་ཆ་ནི་རེ་རེ་ཞིང་། ། ཆ་གཉིས་སུ་ནི་གཞལ་བར་བྱ། ། ཐིག་བཏབ་འདི་ཡི་ཚད་གཞལ་ནས། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་གཉིས་གཉིས་བྱ། །

Alternatively, "corpse-thread" refers to a marking cord made from the sinews of a human corpse. Regarding "one cubit and so forth," this means starting from one cubit up to twenty; one should not make it longer than that. "The mantra practitioner should employ it doubled" refers to the characteristics of the dividing cord. "Offer to the Ḍākinījāla Cakrasaṃvara" refers to the performance of offerings. Regarding the statement on how to measure and strike the lines: "By the very sequence of casting the parts, the wise one should strike the lines of the maṇḍala," and so forth. "Casting the parts" means casting the three parts; the sequence of that is the "sequence of casting the parts." By that sequence of casting the parts, the maṇḍala lines should be struck. On the ground where the dimensions of the maṇḍala are to be measured, one should take the east as the starting point and proceed to the west. Having struck the lines with a doubled [measure], one should then seek the "crow's tracks." Having gone from the east to the south, and likewise from the west, one should measure toward the northern direction and strike the Brahma-lines. Having taken the eastern direction and so forth, and having struck four lines, one should then divide each direction into eight parts. There, one should establish the measure of the great parts. Furthermore, having divided them into four, one should strike the lines from the sixty-four squares. By striking the lines from each respective boundary, the "assembled cord" is supreme. Subsequently, each part should be measured into two. Having measured the dimensions by striking these lines, one should establish the pairs of Indra and the others.

ཐིག་སྐུད་ཚད་ལྡན་བཟུང་ནས་ནི། ། ཇི་སྙེད་བཙལ་བ་ཁ་སྦྱར་བྱ། ། དེ་སྙེད་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་དང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཚད་དུ་བྱ། ། རེ་མིག་བདུན་ བདུན་ལྡན་པ་ནི། ། ཐིག་སྐུད་བསྐོར་བ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་སྙིང་པོ་དེ་ལས་དྲུག། རྩིབས་ཀྱིས་མཛེས་པ་དེ་ལྟར་བྱ། ། ལྟེ་བ་དང་ནི་པདྨ་རྣམས། ། རེ་མིག་བཞི་དང་གསུམ་དུ་བྱ། ། ཚངས་པ་ཡི་ནི་ངོས་གཉིས་སུ། ། རྩིབས་ཀྱི་ནང་དུ་མཛེས་པར་བྱ། ། གསུམ་ པོ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྟག་ཏུ་རྫོགས་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། དེ་བཞིན་གསུང་ནི་པད་ཕྲེང་གིས། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། ལྷག་མ་ཇི་ལྟར་མཛེས་པས་སོ། ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་དབང་པོའི་གནས་སུ་ཤི་རིའི་ཤིང་ལ་ལྷའི་ཚོགས་ དཀར་པོའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཙུ་ཏའི་ཤིང་ལ་གཤིན་རྗེ་ནག་པོའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་མྱ་ངན་འཚང་ལ་གནས་པ་སྤྲིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་དམར་པོའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་ལ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྡེ་དཔོན་སེར་པོའོ། ། མེ་ཡི་མཚམས་སུ་ནི་ཀ་རཉྫ་ལ་གནས་པ་དྲང་སྲོང་ གི་ཚོགས་དམར་པོའོ། ། སྲིན་པོའི་མཚམས་སུ་ནི་ལ་ཏ་ཛཱ་ཏི་ལ་སྲིན་པོའི་ཚོགས་སྔོན་པོའོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་ནི་རླུང་གི་བདག་པོ་སྲིད་སྒྲུབ་ལ་གནས་པ་ལྗང་གུའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་ནི་ནྱ་གྲོ་དྷ་ལ་གནས་པའི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཚོགས་དུ་བའི་མདོག་ཏུ་གནས་ པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་འཇིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྟེ་བར་དགོད་བྱ་དཔའ་བོ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་དགོད་པ་བསྟན་ནོ། །

Holding the authentic measuring cord, one should join it according to the dimensions sought. To that extent, the wheel of great bliss and the dimensions of body, speech, and mind should be made. The supreme method for circling the cord is to have seven-by-seven squares. From that, the heart mantra wheel should be made with six spokes, beautifully adorned. The hub and the lotuses should be made with four and three squares respectively. On both sides of the Brahmā-line, they should be beautifully arranged within the spokes. All three [wheels] should always be made complete. The mind wheel is encircled by a vajra garland; likewise, the speech wheel by a lotus garland; and the body wheel is encircled by a [cakra] garland. The remainder should be made as beautiful as possible. In that regard, in the eastern direction, at the abode of Indra, the assembly of gods is white, residing in a śirīṣa tree. In the southern direction, at the tree of Yama, the black Yama resides in a mango tree. In the western direction, the red king of clouds resides in an aśoka tree. In the northern direction, the yellow yakṣa general resides in a bodhi tree. In the southeast, the red assembly of sages resides in a karañja tree. In the southwest, the blue assembly of rākṣasas resides in a latājāti tree. In the northwest, the green Arjuna, the lord of the wind, resides there. In the northeast, the smoke-colored assembly of pretas resides in a nyagrodha tree; this is called the "Greatly Terrifying Great Charnel Ground." "The hero to be placed in the hub" indicates the arrangement of the deities.

གཟི་བརྗིད་ལྡན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲག་པོ་བས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་དྲག་པོས་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཞལ་དང་པོ་ཆར་སྤྲིན་གྱི་མདོག་ལྟ་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ཆེན་པོའི་ ཚོགས་སྤུངས་པ་ལྟར་འོད་ཟེར་འབར་བ་ལ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་འབར་བའི་འོད་ཀྱིས་འཁྲིགས་པའི་སྤྱན་གསུམ་པ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་རྔམ་པ་དང་བཅས་པ་འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ལྷ་མོ་དང་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པས་དགའ་བ་ དང་བཅས་ཤིང་ཞལ་པདྨ་ལྟ་བུར་རྒྱས་པ་ཆེར་བཞད་ཅིང་རྣམ་པར་འཕྲོ་བའི་ནོར་བུའི་ཚོགས་སྤུངས་པ་ལྟ་བུའི་ཚེམས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བ་ལ་གསལ་བར་མཛད་ཅིང་རོའི་མཆོག་གི་རྒྱལ་པོ་ལྷུན་པོའི་རྩེ་མོར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞབས་གཉིས་ ཀྱིས་བསྣུན་ཅིང་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་ཧཱུཾ་ཞེས་མཛད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། ཞལ་གཡས་པ་གསེར་བསྲེགས་པ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་སེར་ཞིང་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སྤྱན་རྒྱས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྣང་བར་མཛད་པའོ། ། ཞལ་གཡོན་པ་རིན་པོ་ཆེ་མརྒད་ལྟར་རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་འོད་ཟེར་ལྗང་གུ་ འཁྲིགས་པ་འཕྲོ་བས་རྣམ་པར་བཞད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞལ་བནྡུ་ཀ་དང་། ད་ཌི་ནིའི་མེ་ཏོག་ལྟར་ཤིན་ཏུ་དམར་ཞིང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཆར་ཀའི་མདོག་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་སྒེག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་ཞིང་རྣམ་པར་རོལ་པས་བུ་མོ་མཆོག་རྣམ་པར་ཆགས་ པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་པ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། གཡས་པས་ནི་ལྕགས་ཀྱུ། གཡོན་པས་ནི་དགྲ་སྟའོ། ། གཞན་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ཏེ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཐོད་པར་བཅས་པས་ནི་གཅིག་གིས་སོ། །

"Endowed with majesty" means that he is more terrifying than even the fierce [deities]. His first face is like the color of a rain cloud, blazing with rays of light like a mass of great sapphire jewels, and is filled with three eyes that blaze intensely like the fire at the end of an eon. With bared fangs and a wrathful expression, he strikes fear even into those who are fearsome. Regarding the phrase "laughing 'ha ha,'" he laughs with joy while embracing the goddess; his lotus-like face is wide open in a great laugh, and the light from his teeth—which are like a mass of scattered jewels—clearly illuminates both the moving and the unmoving. With his two feet, he tramples upon the supreme king of flavors at the peak of Mount Meru, upon a variegated lotus and a sun maṇḍala, while uttering the syllable "hūṃ" with the sound "hūṃ." His right face is extremely yellow, like refined gold, and with wide, joyful eyes, he illuminates the three worlds. His left face is as brilliant as an emerald jewel, with green rays of light swirling and radiating, and is accompanied by a wide smile. The western face is extremely red, like a bandhūka or dāḍima flower, with a color like the rising sun; possessing a graceful and playful expression, he inspires passion in the most excellent of maidens. One should thus draw him with twelve arms: the right [hands] hold a hook, and the left [hands] hold a battle-axe. The others are as previously described; one [hand] holds a khaṭvāṅga together with a skull-cup.

དེ་ཡི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ཡི་སྐུ་མདོག་མཚོན་ཆ་འཆང་ ཞེས་བྱ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚེའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚེ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་ བུའི་མཚན་མ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱལ་དང་བཀྲ་ཤིས་ནི་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དག་ནི་བྱང་དུའོ། ། རྒྱལ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དག་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་སུའོ། ། གྲུབ་པ་ དང་སྲུབ་པ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུའོ། ། དགུ་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་སྟེ་མདུན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚོན་གྱི་ལས་ཟིན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། མར་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་ དང་། ། ལྷ་བཤོས་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་པ། ། མེ་ཏོག་བཅས་དང་ལྷན་ཅིག་དེས། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་སྦྱོར་ལེགས་གནས་ནས། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བདེ་བ་ལས་བྱུང་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། འདོད་པ་ཀུན་ལྡན་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། སྔགས་པས་ལྟེ་བར་བསམ་བྱ་བ། ། རླུང་དང་མེ་ཡི་དབུས་སུ་སྟེ། ། དེ་དབུས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའོ། ། དབུས་སུ་སྟོང་པའི་རི་མོ་ནི། ། སོ་སོར་རྟོག་འགྱུར་དམ་པ་དང་། ། དེ་ཉིད་བྱ་གྲུབ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་བཤད་ཅིང་། །

Regarding the phrase "of that" and so forth: "the color of his body and the weapons he holds" refers to the time when Akṣobhya is the principal deity. When Vajrasattva is the principal, the color is red, and he holds a vajra and a skull-cup. Following that, the vajra, lotus, and wheel should be arranged according to the sequence of the three wheels. The crow-faced [ḍākinīs] and so forth are also signs; this is the literal meaning of the words "ḍākinī" and so forth. Then, regarding the "vases": Jaya and Svastika are at the eastern gate. Siddhi and Ṛddhi are in the north. Jaya and Vijaya are in the western direction. Siddha and Sādhaka are in the southern direction. The ninth is the "Victory over All Accomplishments," which should be arranged in front. Regarding the phrase "oneself" and so forth: once the work of the colored powders is finished, one should begin the accomplishment of the maṇḍala. "Lamps" refers to offering fire, flowers, incense, divine food, and so forth. Then: "With a sixteen-year-old, together with flowers, having properly engaged in union with the mudrā, one should accomplish the supreme siddhi. Having made offerings to the maṇḍala arisen from bliss, which possesses all desires, the mantrin should visualize at the navel, in the center of wind and fire. In the center of that are the vowels and consonants. In the center is the mark of emptiness, the supreme discernment, and that itself is the accomplishment of all activities." This is explained as the utterly pure.

གང་འདི་བླ་མའི་བླ་མའོ། ། ཆོས་རྣམས་རོ་གཅིག་བྱེད་ པ་ཡི། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་བལྟ་བར་བྱ། ། མ་ལུས་འགྲོ་བ་གསུམ་བསྐྱེད་པ། ། རྨི་ལམ་དང་ནི་སྒྱུ་མ་དང་། ། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། བརྩེ་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་གནས། ། དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་ བརླབ་པར་བྱ་ཞིང་། མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱ་སྟེ། མིག་གཉིས་སུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོ་ལས་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ཞལ་གསུམ་པ། ཕྱག་དྲུག་པ་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཞལ་གཡོན་པ་སེར་ཞིང་གཡས་པ་ལྗང་གུ་འཁོར་ལོ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། ཕྱག་གཞན་གྱིས་གཏི་མུག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚངས་པ་དྲལ་བའི་པགས་པ་རྒྱབ་ན་བསྣམས་པ། གཞན་གྱིས་རྔེའུ་ཆུང་ ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་རོ། ། ཀུན་ཀྱང་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ་ཉིད་དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ནོ། ། རྣམ་གཉིས་སུ་ནི་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཡན་ ལག་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་བའི་ཞལ་སྔོན་པོ། གཡོན་པ་སེར་ཞིང་གཡས་བ་ལྗང་གུ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། གཞན་གྱིས་ཞེ་སྡང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་འཇུག་དྲལ་བའི་པགས་པ་བསྣམས་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་བསྒོམ་པར་ བྱའོ། །

This is the Guru of Gurus. One should behold one’s own cakra, which brings all phenomena to a single taste. One should meditate on all beings of the three realms without exception as being like a dream, an illusion, or a reflection. The compassionate one is the locus of manifoldness. Regarding the term "to place," one should perform the blessing of the body and so forth, just as it appears below, and also perform the blessing of the eyes and so forth. In the two eyes, from the transformation of the syllable OṂ resting upon a lotus and moon, there arises Mohavajra (Delusion Vajra), with three faces and six arms, adorned with a crown of matted hair and all ornaments; this applies to all. Specifically, his left face is yellow and the right is green; with two hands holding a wheel and a bell, he embraces Rūpavajrā (Form Vajra), while with the other hands he holds behind his back the flayed skin of Brahmā, the embodiment of delusion, and a small drum, a khaṭvāṅga, and a skull-cup—this applies to all. All of them sit in the sattvaparyaṅka posture and are crowned with Vairocana. In the two [ears], from the transformation of the syllable HŪṂ resting upon a lotus and sun, there arises Dveṣavajra (Hatred Vajra), whose all limbs and primary face are blue, the left is yellow and the right is green; with two hands holding a vajra and a bell, he embraces Śabdavajrā (Sound Vajra), while with the other hands he holds the flayed skin of Viṣṇu, the embodiment of hatred. One should meditate on him as being crowned with Akṣobhya.

སྣ་བུག་གཉིས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཏྲཱཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ལས་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྩ་བའི་ཞལ་སེར་པོ་ཞལ་གཡས་པ་སྔོ་ཞིང་གཡོན་དམར་བ་རིན་པོ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་དྲི་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། གཞན་གྱིས་སེར་སྣའི་ བདག་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པའི་ལྷ་དྲལ་བའི་པགས་པ་བསྣམས་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དབུ་རྒྱན་ཅན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལྕེའི་རྩ་བར་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཱཿ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལ་པདྨ་དེ་ལས་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྩ་བའི་ཞལ་དམར་པོ་གཡོན་པ་སེར་ཞིང་གཡས་ པ་དཀར་པོ་པདྨ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རོ་རྡོ་རྗེ་དང་མཉམ་པར་ལྡན་པ། གཞན་གྱིས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དྲལ་བའི་པགས་པ་བསྣམས་པ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་ཅན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དཔལ་བར་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་ པའི་ཡི་གེ་བཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རལ་གྲི་ལས་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་བའི་ཞལ་ལྗང་གུ་གཡོན་པ་སེར་ཞིང་། གཡས་པ་སྔོ་བ་རལ་གྲི་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རེག་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། གཞན་གྱིས་ཕྲག་དོག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་དྲལ་བའི་པགས་པ་བསྣམས་པ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྙིང་གར་པདྨ་དང་། ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ།

In the two nostrils, from the complete transformation of the syllable TRĀṂ resting upon a lotus and sun, there arises Ratnavajra, the Vajra of Avarice. His central face is yellow, the right face is blue, and the left is red. With his two hands holding a jewel and a bell, he embraces Gandhavajrā. With the other hands, he holds the flayed skin of Maheśvara, the deity of desire whose nature is avarice. He is crowned with Ratnasambhava; one should meditate on him thus. At the root of the tongue, from the complete transformation of the syllable ĀḤ resting upon a lotus and sun, there arises Rāgavajra, the Vajra of Desire. His central face is red, the left is yellow, and the right is white. With his two hands holding a lotus and a bell, he is in union with Rasavajrā. With the other hands, he holds the flayed skin of Maheśvara, the deity of desire whose nature is passion. He is crowned with Amitābha; one should meditate on him thus. At the forehead, from the complete transformation of the syllable VAṂ resting upon a lotus and sun, there arises Īrṣyāvajra, the Vajra of Envy. He has three faces and six arms, with a topknot of matted hair. All his limbs and his central face are green, the left is yellow, and the right is blue. With his two hands holding a sword and a bell, he embraces Sparśavajrā. With the other hands, he holds the flayed skin of Gaṇapati, the deity of desire whose nature is envy. He is crowned with Amoghasiddhi; one should meditate on him thus. At the heart, from the complete transformation of the syllable HŪṂ resting upon a lotus and sun, there arises Īśvaravajra, the Vajra of Īśvara.

ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་ བའི་ཞལ་དཀར་པོ་གཡོན་པ་སེར་ཞིང་གཡས་པ་སྔོ་བ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དང་ཤིན་ཏུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གཞན་གྱིས་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དབང་པོ་དྲལ་བའི་པགས་པ་བསྣམས་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཐབས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་སྟེ་དེ་ལ་འཁྱུད་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་མེ་ལོང་དང་། པི་ཝང་དང་། དྲིའི་དུང་དང་། རོའི་སྣོད་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་གོས་དང་། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསྣམས་པས་འཁྱུད་པ་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་འོག་ཏུ་སྙིང་གའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་ཧ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་དམར་པོའི་མདོག་ཅན་ཕག་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། མགོ་བོར་སྐུ་ རྡོ་རྗེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ན་མ་ཧི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སེར་པོ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན་གཤིན་རྗེ་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། སྤྱི་(གཅུག་,གཙུག་)ཏུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་སྭཱ་ཧཱ་ཧུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་པདྨ་ལས་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དམར་པོ་དཀར་ པོའི་མདོག་ཅན་རྨོངས་བྱེད་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་བཽཥཊ་ཧེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཧེ་རུ་ཀ་སྔོན་པོ་ལྗང་བའི་མདོག་ཅན་སྐྱོད་བྱེད་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། །

One should meditate on [the deity] whose all limbs and primary face are white, the left yellow, and the right blue, holding a vajra and bell with his two hands, in profound meditative union with the Dharmadhātuvajrā, the self-nature of all lords, wearing the skin of Indra, and crowned with Akṣobhya. Just as with the method, so too is the wisdom; she embraces him with her primary hands, holding a mirror, a lute, a perfume conch, a vessel of flavors, various garments, and the mudrā of the source of phenomena (dharmodayā). One should likewise visualize Rūpavajrā and the others in their proper order. Following that, one should contemplate the armor mudrās. Below the Mind Vajra (Cittavajra), upon a lotus and moon at the heart, the syllable OṂ HA transforms into a vajra, from which arises white Vajrasattva, red in color, embracing Vārāhī. At the head, above the Body Vajra (Kāyavajra), upon a lotus and moon, the syllable NAMA HI transforms into a wheel, from which arises yellow Vairocana, blue in color, embracing Yamī. At the crown, upon a lotus and sun, the syllable SVĀHĀ HU transforms into a lotus, from which arises red Padmanarteśvara, white in color, embracing Mohanī. On the two shoulders, upon lotuses and suns, the syllable VAUṢAṬ HE transforms into a vajra, from which arises blue Heruka, green in color, embracing Kṣobhaṇī.

མིག་གཉིས་སུ་ནི་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ རིན་པོ་ཆེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དམར་པོ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་སྐྲག་བྱེད་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཕཊ་ཧཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལས་རྟ་མཆོག་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་རླུང་གི་ཁམས་ལྟར་ཁྱབ་པ་ལྗང་གུ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་གཏུམ་མོ་ ལ་འཁྱུད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཞལ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་ཤིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་རལ་པའི་ཅོད་པན་ལ་དར་གྱིས་བཅིངས་ཤིང་གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པ་ དང་ལྡན་ཞིང་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་གདེངས་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསྣམས་པས་འཁྱུད་པར་བལྟའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཡོན་པས་ནི་དྲིལ་བུ་སྟེ་ཕྱག་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་རྔེའུ་ཆུང་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་ པ་བསྣམས་པའོ། ། ཕག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་བ་སྤྱན་གསུམ་པ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་གཡས་ན་རྔེའུ་ཆུང་དང་ཟངས་གྲི། གཉིས་ སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་། ཤིན་ཏུ་ཆགས་པས་འདུས་པའི་བདེ་བ་དམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་བའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ནོ། །

In the two eyes, upon lotuses and sun disks, the syllables HŪṂ HŪṂ HO completely transform into Ratnasūrya, red with the color of smoke, embracing Bhīṣaṇī. In all the limbs, upon lotuses and sun disks, the syllables PHAṬ HAṂ completely transform into a crossed vajra, from which Hayagrīva arises, green with the color of smoke, pervading all limbs like the wind element, and embracing Caṇḍālī. The heroes, Vajrasattva and the others, are each with one face, four arms, and three eyes; their fangs are bared, they are adorned with all ornaments, and their hair is bound with silk in a topknot. They stand in the posture with the right leg extended. One should visualize them embracing their consorts, holding in their primary hands, in sequence, a vajra, a wheel, a lotus, and a raised blue vajra, as well as a jewel and a crossed vajra. All of them hold a bell in the left hand, while the other two hands hold a small drum, a khaṭvāṅga, and a skull cup. The goddesses, Vārāhī and the others, are similar to them: each with one face, four arms, and three eyes; they are naked with loose hair, adorned with the five mudrās, and hold a bell, a khaṭvāṅga, and a skull cup in the left hands, while the right hands hold a small drum and a copper knife. They are in union in non-dual embrace, the supreme bliss of the assembly through intense passion. All the deities, Vajrasattva and the others, are crowned with Akṣobhya.

དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པར་ཨོཾ་ཨཱཿ་བཾ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་ཞིང་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་ནི་ཨོཾ་བཾ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། སྙིང་གར་ནི་ཧཾ་ཡོཾ་གིས་གཤིན་རྗེ་མའོ། ། ཁར་ནི་ཧྲིཾ་མོཾ་གིས་རྨོངས་ བྱེད་མའོ། ། མགོར་ནི་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་གིས་སྐྱོད་བྱེད་མའོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ནི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་གིས་སྐྲག་བྱེད་མའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཕཊ་ཕཊ་སྟེ་གཏུམ་མོའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་རང་གི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཏེ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿའི་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་ པས་བསང་གཏོར་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ལ་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དོ། ། ནམ་མཁའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁམས་གསུམ་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་དགུག་པ་ བ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཏེ་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་དེ་རིང་བདག་ལ་སྩོལ། སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ རྣམས་ཀྱིས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པ་ལས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་མ་སྤྲུལ་ཏེ།

Likewise, the body, speech, and mind of the Blessed Lady Vajravārāhī, together with the wisdom beings, should be consecrated with OṂ ĀḤ VAṂ HŪṂ. The eyes and so forth should also be consecrated with Mohavajrā and the others, as previously taught. At her navel is Vajravārāhī with OṂ VAṂ; at the heart is Yamī with HAṂ YOṂ; at the mouth is Mohanī with HRĪṂ MOṂ; at the head is Cālanī with HREṂ HRIṂ; at the crown is Trāsī with HŪṂ HŪṂ; and on all the limbs is Caṇḍālī with PHAṬ PHAṬ. Following that, light rays are emitted from one’s own seed syllable. Through the application of JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ, the sequence of the vajra hook and so forth is used to offer the sprinkling, the face-washing, the drinking water, and so on, and one should perfectly worship with all offerings according to the ritual. Regarding the phrase "the sky" and so forth, the three realms are successively summoned, entered, bound, and brought under control into the wisdom wheel within the commitment wheel. Light rays are emitted from the seed syllable at one’s own heart to perfectly invoke them, and one prays: "O Blessed Ones, Tathāgatas of all, please bestow upon me today the empowerment of all the Tathāgatas." From the emission of light rays by the great Buddhas, the Yoginīs such as Rūpavajrā and the others are emanated in sequence.

ནམ་མཁའི་ཁམས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་བདུད་རྩི་ལྔའི་བུམ་པ་ཕྱག་གིས་བསྣམས་ནས་དབང་བསྐུར་བར་ཕྱོགས་པས་ཚིགས་བཅད་འདི་ཡིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ ཆེན་པོ་ནི། ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་གནས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། དབང་བསྐུར་བས་ཐུགས་ཀྱི་གཙོ་བོས་དབུ་རྒྱན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་པའོ། ། ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། མཚམས་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་ལ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེ་སྤྲུལ་པ་ དང་། ལྷ་མོའི་པདྨ་གསུམ་པའི་ཡི་གེ་ཨེས་བསྐྱེད་པ་ལ། ཨེ་ཡིག་གིས་ལྟེ་བ་དང་བཾ་ཡིག་གིས་གེ་སར་བསྐྱེད་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་འོད་ཟེར་དེས་བཀུག་ལ་པདྨའི་རྩར་ཁུ་བ་ཕེབས་པར་མོས་ཤིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་རབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་སྙིང་གར་ཞུ་བར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེའི་ནང་ནས་པདྨའི་ནང་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞིང་། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གི་གཟུགས་ཀྱིས་བ་སྤུའི་བུ་གའི་རྩེ་མོ་དང་མཚམས་ནས་སྤྲོས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་ དུ་མཆོད་ལ་ཚོགས་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་ཞབས་བཀྲུ་བ་ནི་ཞབས་ལའོ། །

Holding in their hands vases filled with the five nectars (amṛta) that completely pervade the expanse of space, they are poised to confer empowerment. One should confer the empowerment with this verse: The great vajra empowerment, Worshipped by the three realms, Arisen from the abode of the three secrets, Bestowed by all the Buddhas. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKASAMAYA-ŚRIYE HŪṂ. By means of this empowerment, the principal deity of the mind becomes the crown ornament. The ḍākinīs and so forth are [empowered] by Vairocana and the others. The three cakras are sealed by the mudrās of body, speech, and mind. The crow-faced goddesses and those residing in the intermediate directions are also to be sealed by the mudrās of Vairocana and the others. According to the ritual, the vajra is emanated from the syllable HŪṂ, and the lotus of the goddess is generated from the third syllable, E. Having generated the navel from the syllable E and the filaments from the syllable VAṂ, one should visualize the semen descending to the base of the lotus, drawn in by the light rays of the vajra hook, and engage in passion. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Stirred by the sound of the birth-place, all the Tathāgatas enter through passion and melt in the heart. One should emanate [the essence] from within the vajra into the lotus. The sixteen offering goddesses are emanated from the tips of the pores and the intermediate directions in the form of goddesses; one should offer them according to the ritual and present the feast (gaṇacakra). OṂ ŚRĪ HERUKA ARGHAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. With this, the washing of the feet is performed for the feet.

ཞལ་བསིལ་ནི་ཞལ་དུ་ཕུལ་ལ་ཕྱི་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་ འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པོས་དངོས་ཀུན་གྱིས། ། དང་པོར་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཅི་ནུས་པས་མཆོད་པ་བྱས་ལ་ གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྒྲ་སྙན་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་རྔ་བརྡུངས་ཤིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དང་པོར་ཅང་ཏེའུ་རུ་འདོད་དོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་པའི་བུ་མོར་གསུངས་ལ། ལྔ་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་མའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྒྲ་སྙན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་སྙན་ ཞིང་གཟུགས་མཛེས་པ་ལ་མདོག་སྡུག་པའོ། ། རྡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བའོ། ། བུ་སྡུག་དེ་རྣམས་གདོང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླ་བ་ཁོ་ནའོ། ། འདིའི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞུང་མང་གིས་དོགས་པས་འཇིགས་པས་ན་འདིར་ མ་བྲིས་སོ། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བརྟེན་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སའི་བདག་པོ་དང་ཡུལ་འཁོར་རྙེད་པ་དང་རལ་གྲི་དང་ས་འོག་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་དང་། ནད་མེད་པ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཐར་པའི་དོན་དུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་སྒོར་རོ། ། གསེར་འགྱུར་རྩི་དང་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་པ་དག་ནད་མེད་པ་ དང་། ནོར་དང་འབྲུ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་དང་། དཔལ་དང་བཀྲ་ཤིས་དང་རྟག་ཏུ་ཞི་བའི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷོ་སྒོར་རོ། །

Regarding the mouth-rinsing: it is offered into the mouth, and thereafter the ḍākinīs should present offerings, such as perfumes, flowers, and so forth. This concludes the explanation of the second chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, as it is said: "The practitioner should first please the ācārya with all things," one should make offerings to the best of one's ability for the purpose of entering the maṇḍala and so forth, and then make a formal request. Regarding the line: "The practitioner should ring the bell with a very melodious sound and beat the drum," the first is intended to be the caṇḍa-tiṅga (hand-drum). Then, the bell is said to be a sixteen-year-old girl, and the five [types of offerings] are twelve-year-old girls. "With a very melodious sound" refers to one who has a pleasant voice, a beautiful form, and a lovely complexion. "Dust" refers to the act of arousing passion. "On the faces of those dear children" is easy to understand. The sequence of this ritual should be known from the section on the conferral of empowerment; fearing that it would be too wordy, it is not written here. Regarding the line: "Relying on the southern direction," for the sake of obtaining the lordship of the earth, the kingdom, the accomplishments of the sword and the underworld, as well as health, wisdom, and liberation, one should [face] the eastern gate of the maṇḍala. For the sake of alchemy, elixirs, health, the bestowing of wealth and grain, glory, auspiciousness, and constant peace, one should [face] the southern gate of the maṇḍala.

དབང་དང་དགུག་པ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། བུ་དང་ཚ་བོ་ལ་སོགས་འཕེལ་བའི་དོན་དུ་ནི་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནུབ་སྒོ་ནས་སོ། ། བསྟན་པ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་ཚར་བཅད་པ་དང་། དགྲ་རྣམས་བཟློག་ཅིང་ཕམ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱང་སྒོར་རོ། ། དེ་ཡི་སྙིམ་པས་མེ་ཏོག་གཏོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དད་པ་འཕེལ་ཞིང་སེམས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་དོན་ དུ་དབབ་པར་བྱ་སྟེ། གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་བཞག་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་སྙིང་གར་བཟུང་སྟེ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རླུང་གི་ས་བོན་ལ་རྐང་པ་གཉི་ག་མནན་པ་དང་། སྙིང་གར་རླུང་དང་ས་དང་མེ་སྟེ་རླུང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐྱོད་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རྣལ་འབྱོར་འཛིན་ པ་ལ། འཇིགས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། ཨ་ལེ་ལེ་ལེ་ཧཱུཾ་ཨཿཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དང་འཇིགས་པའི་སྒྲ་གྲག་པར་བྱ་སྟེ། རབ་དང་དམན་པ་དང་བར་མ་ཐམས་ཅད་ལ་འདིས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྐལ་བ་དམན་པ་ལ་ནི་གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱིས་ རང་གི་ཡན་ལག་ལྔ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། མར་ཁུ་ཆེན་པོ་དང་། གུ་གུལ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པས་སྨན་བདུན་ཆ་བསྙམས་པར་བྱས་ལ། ཆང་དང་གུ་གུལ་དུ་ལྡན་པའི་བདུག་པའི་སྦྱོར་བས་བདུག་པ་སྦྱར་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེའི་དྲི་མནམ་པ་ཙམ་གྱིས་དེའི་མོད་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གསུང་བབས་པས་ནི་སྔར་མ་ཐོས་པའི་ཚིགས་བཅད་བརྗོད་ལ།

For the purposes of empowerment, summoning, prosperity, pacification, enrichment, making beings pleasing, and increasing sons, grandsons, and so forth, [one should enter] from the western gate of the maṇḍala. For the purpose of protecting the teachings by subduing the malevolent and for the purpose of repelling and defeating enemies, [one should enter] from the northern gate of the maṇḍala. Regarding the phrase "scattering flowers with cupped hands," this is for the purpose of increasing faith and satisfying the mind; one should perform the descent [of the deity]. Standing in the posture with the right leg extended, holding the palms joined at the heart, one should press both feet upon the seed syllable of wind atop a wind maṇḍala. At the heart, one is moved by the seed syllable of wind, earth, and fire. While maintaining the yoga of Vajravārāhī, one should utter the terrifying syllable HŪṂ and the sound ALE LE LE HŪṂ AḤ, causing the sound of the vajra and bell to resonate. By this, the descent should be performed for all—superior, inferior, and middling. Then, for those of inferior fortune, the one possessing secret wisdom should bless their five limbs with the seed syllables of the five Tathāgatas. Having prepared an equal portion of the seven medicinal substances along with great clarified butter and great guggulu, one should apply the incense preparation of liquor and guggulu and recite the mantra of Vajravārāhī. By the mere scent of that, they will be blessed instantly. Through the descent of speech, they will utter verses never heard before.

ཐུགས་བབས་པས་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐུ་བབས་པས་ནི་ཁྲུ་གང་དང་ཁྲུ་དོར་འཕར་བར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་སིདྡྷ་ ས་མ་ཡ་པ་རི་པ་ལི་ཏེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཧོ་ཧོ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་བཟུང་སྟེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ། མེ་ཏོག་གཏོར་ནས་གང་དུ་ལྷུང་བ་དེའི་རིགས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའམ་ཡང་ན་གང་འདོད་པས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པའི། གནས་ནི་དེ་ལ་ བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཙམ་དེ་ལ་བསྟན་པར་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ནི་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་བུམ་པའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསང་བའི་དབང་སྦྱིན་པའི་དོན་དུ་སློབ་དཔོན་ཤིན་ཏུ་ མཉམ་པར་གཞག་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་ཕྱེད་ནའོ། ། མཚལ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཆགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ལན་གསུམ་བཟླས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སོ། ། དེ་ལ་ཐིག་ལེ་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་སྙིང་ག་དང་། མཛོད་སྤུ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། མགོ་བོ་རྣམས་སུའོ། ། དེ་ནས་གདོང་ཕྱེ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཟིན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ཡོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་གོ་སླའོ། ། གང་གི་རྙེད་དཀའ་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཡི་དེ་ཉིད་གསེར་སྲང་སྟོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བདོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གོ་སླ་བ་ཁོ་ནའོ། །

Through the descent of the mind, one will come to know the past and the future. Through the descent of the body, one will leap a cubit or two. Reciting the mantra: Oṃ siddha samaya paripālite hūṃ hūṃ hūṃ ho ho ho svāhā, hold the vajra at the crown of the head and request the deities to depart. After scattering flowers, the disciple should be assigned to the family of whichever deity the flower falls upon, or otherwise, to whichever one they desire. Regarding the phrase, "The abodes of Śrī Heruka and so forth should be shown to them," this means the maṇḍala itself should be shown, but not the suchness (tattva). Following that, the water empowerment and so forth should be performed. After that is the vase empowerment. Regarding the phrase "Then," and so forth, for the purpose of bestowing the secret empowerment, the ācārya should remain in profound meditative equipoise and be worshipped. "On the following day" refers to midnight. "Great vermilion" refers to that which arises from the passion of body, speech, and mind. "Recited three times" means by means of oṃ āḥ hūṃ. "One should apply the drops (tilaka)" refers to the heart, the ūrṇā hair-treasure, the throat, and the head. Then, "the face is unveiled and the maṇḍala is shown" means that once everything is finished, the suchness of the maṇḍala and all else are shown in their entirety. Then, the section beginning with "The guru and the fee" is easy to understand. Regarding the verse: "Whatever is difficult to obtain, its suchness is worth a thousand ounces of gold," and so forth; for those who possess wealth, this is indeed easy to understand.

ངེས་གནོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པ་ལ་འཁུ་བའི་གདུག་པ་རྣམས་སོ། ། སྔགས་པ་དཀྱིལ་ འཁོར་མ་མཐོང་བར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་ལ་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་བརྡེག་པར་འདོད་པ་དང་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་འཐུང་བར་འདོད་པ་བཞིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་བྱ་བ་ག་ལ་ཞིག། རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་མཆོག་རབ་དང་། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་དམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་འདིར་དབང་སྒྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་འདོད་གྱུར་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་འདོད་པ་དེ་དང་དེའོ། ། འདི་ནི་ལྷ་མི་ཟིལ་གནོན་འགྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་དབང་བསྐུར་བ། ། རྒྱུད་ རྣམས་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་པོར་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པས་སོ། ། ཀུན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དགོད་པ་དང་བལྟ་བ་དང་ལག་བརྐྱང་དང་། འཁྱུད་པ་དང་གཉིས་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་ཅིང་གཅིག་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་དབང་ བསྐུར་བ་ནི་དབང་བསྐུར་མཆོག་གོ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི། ། མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

"Those to be suppressed" refers to the malevolent ones who are hostile toward the Teaching. Regarding the passage beginning with, "Without having seen the maṇḍala of the mantrin," it is like someone who wishes to strike the sky or wishes to drink the water of a mirage; since these do not exist, how could such actions be accomplished? "This yoga is the most supreme, the best of all applications," refers here to the yogi who has attained mastery. "Whoever always desires" means whatever they may desire. "This goes to overwhelm gods and humans" should be connected to the phrase, "one will enjoy the objects of desire." "One who is empowered in this maṇḍala is said to be the practitioner of all tantras," because they accomplish the supreme yoga and the siddhi of Mahāmudrā. By the word "all," the Kriyā, Caryā, Yoga, and Yoginī tantras are included. "Laughing, gazing, extending the hand, embracing, and the union of two," and so forth—this means one will be empowered in all those tantras. This is because everything taught in the Tattvasaṃgraha and other such works is indivisible and one within this very tantra. "Empowerment in this [tantra] is the supreme empowerment," so it was said by all the Tathāgatas. Therefore, it is said: "This king of maṇḍalas has never arisen before, nor will it ever arise again."

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས། ། ས་རྣམས་ལ་ནི་རོལ་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ས་རྣམས་ནི་རྩ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམས་སུ་རོལ་པ་ནི་གནས་རྣམས་སུ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ གཙུབས་ཤིང་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། བརྩོན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་བཟློག་པའི་ཚིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ཐོག་མར་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མ་དང་པོར་སྦྱར་ནས་ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་། ལུགས་ལས་བཟློག་པ་དགོད་ཅིང་རབ་ཏུ་སྤྲུལ་པ་དེ་ལྟར་གསུང་དང་སྐུའི་ འཁོར་ལོ་ལ་ཡང་ཇི་སྲིད་བརྩོན་ཆེན་མའི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་གནས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ནང་དེ་བཞིན། ། ཞེས་པ་དེ་ལ་པུཾ་བུལླི་མ་ལ་ཡར་ཞེས་མགོ་བོར་ནི་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་དང་། རབ་ཏུ་གཏུམ་མ་སྟེ། སོ་དང་སེན་མོ་དབབ་པའོ། ། ཛཱཾ་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་ཞེས་བྱ་བའི་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ནི་ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་དང་གཏུམ་མིག་མ་སྟེ། སྐྲ་དང་སྤུ་འབབ་པའོ། ། ཨཽ་ཨོ་ཌི་ཡཱ་ཎེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་བ་གཡས་པར་ཀེང་རུས་དང་འོད་ལྡན་མ་སྟེ། པགས་པ་དང་དྲི་མ་འབབ་པའོ། ། ཨ་ཨརྦུ་ད་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱབ་ཀྱི་ཆར་ནི་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་དང་། སྣ་ ཆེན་མོ་སྟེ། ཤ་བབ་པའོ། ། གནས་སོ། ། གོ་གོ་དཱ་བ་རི་ཞེས་བྱ་བ་རྣ་བ་གཡོན་པར་ནི་ལྷའི་དགྲ་དང་དཔའ་བོའི་བློ་མ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུས་པ་འབབ་པའོ། །

This is the explanation of the third chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Śrī Heruka. Then, regarding the statement, "The ḍākinīs sport upon the grounds," the "grounds" refer to all the channels. "Sporting" upon them means that the heroes and the sovereign ḍākinīs abide in various forms within those locations. This is the meaning of the phrase "they abide by rubbing." The term "Great Exertion" (mahāvīryā) should be understood as a term of reversal. First, having applied the Fierce One (Caṇḍākṣī) to the Mind Wheel, they are arranged in forward and reverse order and thus emanated. In the same way, they abide throughout the Speech and Body Wheels, up to the end of Great Exertion. Regarding the verse: "In the center of body, speech, and mind, as it is externally, so it is internally": at Pūṇḍravardhana, which is the head, are Khaṇḍakapālin and Caṇḍākṣī; they govern the teeth and nails. At Jālandhara, which is the crown of the head, are Mahākaṅkāla and Pracaṇḍā; they govern the hair and body hair. At Oḍḍiyāna, which is the right ear, are Kaṅkāla and Śauṇḍinī; they govern the skin and impurities. At Arbuda, which is the back, are Vikaṭadaṃṣṭrin and Mahānāsā; they govern the flesh. At Godāvarī, which is the left ear, are Surāvairin and Vīramatī; they govern the sinews in all places. They abide. They abide.

རཱཾ་རཱ་མེ་ཤྭ་ར་ཞེས་བྱ་བ་སྨིན་མའི་དབུས་སུ་ནི་འོད་དཔག་མེད་དང་མིའུ་ཐུང་མ་སྟེ། རུས་པའི་ཕྲེང་བ་འབབ་པའོ། ། དེ་དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊི་ ཞེས་བྱ་བ་མིག་གཉིས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འོད་དང་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་སྟེ། མཆིན་པ་འབབ་པའོ། ། མཱཾ་མཱ་ལ་ཝ་ཞེས་བྱ་བ་ལག་པའི་རྩ་བ་གཉིས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་ཤིང་གི་གྲིབ་མ་སྟེ། སྙིང་འབབ་པའོ། ། ཉེ་བའི་གནས་སོ། ། ཀཱཾ་ཀཱ་མ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་མཆན་ཁུང་གཉིས་སུ་ནི་མྱུ་གུ་ཅན་དང་ ས་སྲུངས་མ་སྟེ། རྟག་ཏུ་མིག་འབབ་པའོ། ། ཨོ་ཨོ་ཊེ་ཞེས་བྱ་བ་ནུ་མ་གཉིས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་དང་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་སྟེ། མཁྲིས་པ་འབབ་པའོ། ། ཞིང་ངོ་། ། ཏྲིཾ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལྟེ་བར་ནི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་། རླུང་གི་ཤུགས་མ་སྟེ་གློ་བ་འབབ་པའོ། ། ཀྃ་ཀོ་ས་ ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྣའི་རྩེ་མོར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དང་ཆང་འཐུང་མ་སྟེ་རྒྱུ་མའི་ཕྲེང་བ་འབབ་པའོ། ། ཉེ་བའི་ཞིང་ངོ་། ། ཀཾ་ཀ་ལིཾ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ཁར་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་། སྔོ་བསངས་ལྷ་མོ་སྟེ། རྩིབ་ལོགས་ཀྱི་ཆུ་རྒྱུས་འབབ་པའོ། ། ལཾ་ལཾ་པཱཀ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྲག་པར་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་སྟེ། ལྟོ་བ་འབབ་པའོ། ། གོ་ཚནྡོ་ཧའོ། ། ཀཱཾ་ཀཱཉྩིར་ཞེས་བྱ་བ་སྙིང་གར་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དང་རྟ་རྣ་མ་སྟེ། བཤང་བ་འབབ་པའོ། ། ཧི་ཧི་མ་ལ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ཆུ་སོར་ནི་མིག་མི་བཟང་དང་བྱ་གདོང་མ་སྟེ། མདོམས་འབབ་པའོ། ། ཉེ་བའི་ ཚནྡོ་ཧའོ། ། པྲེཾ་པྲེ་ཏ་པུ་རི་ཞེས་ཏེ་ཡི་དྭགས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཚན་མ་ནི་སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་མ་སྟེ།

Rāṃ Rāmeśvara is in the center of the eyebrows; it is Amitābha and Khañjarīṭī, and the bone chain flows there. Devikoti is in the two eyes; it is Vajraprabha and Laṅkeśvarī, and the liver flows there. Māṃ Mālava is in the two roots of the arms; it is Vajradeha and Drumacchāyā, and the heart flows there. These are the upapīṭha (near seats). Kāṃ Kāmarūpa is in the two armpits; it is Aṅkurika and Mahābalā, and the eyes always flow there. Oṃ Oḍḍiyāna is in the two breasts; it is Vajrajaṭila and Mahābhairavī, and the bile flows there. These are the kṣetra (fields). Triṃ Triśakuni is at the navel; it is Mahāvīra and Vāyuvegā, and the lungs flow there. Kaṃ Kosala is at the tip of the nose; it is Vajrahūṃkāra and Madirā, and the intestinal chain flows there. These are the upakṣetra (near fields). Kaṃ Kaliṅga is in the mouth; it is Subhadra and Śyāmādevī, and the sinews of the ribs flow there. Laṃ Lampāka is in the shoulders; it is Vajrabhadra and Subhadrā, and the stomach flows there. These are the chanda (piths). Kāṃ Kāñcī is in the heart; it is Mahābhairavī and Hayakarṇī, and the feces flow there. Hi Himālaya is in the bladder; it is Virūpākṣa and Kākāsyā, and the private parts flow there. These are the upachanda (near piths). Preṃ Pretapuri—the abode of hungry ghosts—is in the genitals; it is Mahābala and Cakravegā.

བད་ཀན་འབབ་པའོ། ། གྲིཾ་གྲི་ཧ་དེ་བ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་བཤང་བའི་ལམ་དུ་ནི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་དུམ་སྐྱེས་མ་སྟེ་རྣག་འབབ་པའོ། ། འདུས་པའོ། ། སཽཾ་སཽ་རཱཥྚ་ཞེས་ བྱ་བ་བརླ་གཉིས་སུ་ནི་རྟ་མགྲིན་དང་གླང་སྣ་མ་སྟེ། ཁྲག་འབབ་པའོ། ། སུཾ་སུ་བརྣ་དྭཱི་པ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་པ་གཉིས་སུ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་སྟེ། རྡུལ་འབབ་པའོ། ། ཉེ་བའི་འདུས་པའོ། ། ནཾ་ན་གར་ཞེས་བྱ་བ་སོར་མོ་རྣམས་སུ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཤིན་ཏུ་ དཔའ་མོ་སྟེ། ཚིལ་འབབ་པའོ། ། སིཾ་སིནྡྷུ་ཞེས་བྱ་བ་རྐང་པའི་བོལ་ལ་ནི་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། སྟོབས་ཆེན་མ་སྟེ་མཆི་མ་འབབ་པའོ། ། དུར་ཁྲོད་དོ། ། མཾ་མ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་མཐེ་བོང་གཉིས་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་སྟེ། མཆིལ་མ་འབབ་པའོ། ། ཀུཾ་ཀུ་ལུ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་པུས་མོ་གཉིས་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་སྟེ། སྣ་ཆུ་དང་སྣབས་འབབ་པའོ། ། ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་སྟེ། ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཁའ་སྤྱོད་མ་དང་ས་ལ་སྤྱོད་མ་དང་ས་འོག་ན་གནས་པར་བསམ་མོ། ། འདི་དག་ སྔོན་གྱི་གྲུབ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་གཙོ་བོར་བྱས་པས་ན་རི་རབ་ཀྱི་རྡུལ་གྱི་གྲངས་སྙེད་རྣམས་བཟུང་སྟེ་དེ་རྣམས་བསྡུས་སོ། ། སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པའོ། ། རང་མིང་བརྗོད་པའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསལ་བྱེད་ཨོཾ་གྱི་ སྔགས་དང་ནི། ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་རང་མིང་བརྗོད། ། ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ནི་མཐར་སྦྱར་ཏེ། ། ཆོ་ག་དེ་ལྟར་རིམ་བཞིན་བཟླས། ། ཞེས་པའོ།

Phlegm flows [from there]. At the anus, known as gṛṃ gṛhadevatā, are Ratnavajra and Khaṇḍarohā; pus flows [from there]. This is the melāpaka. At the two thighs, known as sauṃ saurāṣṭra, are Hayagrīva and Gajakarṇī; blood flows [from there]. At the two calves, known as suṃ subarnadvīpa, are Ākāśagarbha and Cakravarmiṇī; dust flows [from there]. This is the upamelāpaka. At the fingers, known as naṃ nagara, are Śrī Heruka and Suvīrā; fat flows [from there]. At the insteps of the feet, known as siṃ sindhu, are Padmanarteśvara and Mahābalā; tears flow [from there]. This is the śmaśāna. At the two big toes, known as maṃ maru, are Vairocana and Cakravartinī; saliva flows [from there]. At the two knees, known as kuṃ kuluta, are Vajrasattva and Mahāvīryā; nasal mucus and snot flow [from there]. This is the upaśmaśāna. One should visualize the Mind, Speech, and Body [deities] as Khecarī, Bhūcarī, and Pātālavāsinī, respectively. Regarding the phrase "these are the ancient siddhas," because the twenty-four are taken as the primary ones, the number of atoms of Mount Meru is grasped and they are thus condensed. The phrase "countless tens of millions of Buddhas" is the logical conclusion. Regarding the phrase "the mantra that expresses one's own name," it is said: "Together with the mantra of the clarifying oṃ, one should utter one's own name; appending hūṃ hūṃ phaṭ at the end, one should recite according to the ritual sequence." Thus it is said.

། རང་མིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ། ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཨོཾ་ ཀ་ར་ཀ་ར། ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལི་ན་པྲ་ཙཎྜཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ན་སྙིང་པོའི་སྔགས་དང་སྤེལ་མའམ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་དང་གཅིག་པའི་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ཡན་ལག་མ་ཉམས་དུང་ཕྲེང་དང་། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཞི་བ། ། རྒྱས་པ་ རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་སྟེ། ། དབང་ལ་ཕྱག་ན་པདྨའོ། ། བསྐྲད་པ་རྟ་ཡི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། དབྱེ་བ་མི་བསྐྱོད་གཙོ་བོས་སོ། ། ཀུན་ཏུ་ཀུན་དོན་ཕུན་ཚོགས་ལ། ། འཁོར་ལོ་ཅན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྦྱར། ། ཞེས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་(འབྲེལ་,འགྲེལ་)གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་ གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཆོས་འབྱུང་བར། ། སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་པས་ན་འདིར་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་ ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གང་གི་ལྟེ་བར་མི་ཤིགས་དགེ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མི་ཤིགས་དགེ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། དགེ་བ་རྣམས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན། ཆོས་ཀུན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འགྲེལ་ཏོ། ། འདིར་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལའོ། ། དེར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། རབ་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་རྣམས་ཕྲེང་དུ་བྱ་བའོ། །

Regarding the term "one's own name," it refers to the supreme [mantras] of the heroes and heroines, such as oṃ ḍākinīye hūṃ hūṃ phaṭ and so forth, as well as oṃ kara kara khaṇḍakapālini pracaṇḍāye hūṃ hūṃ phaṭ and so forth. Alternatively, one should recite the essence mantra or the root mantra, which is identical to the deities of the maṇḍala. As it is said: "With a conch rosary, the limbs unimpaired, the Buddha-yoga is for pacifying. For increasing, it is the Jewel Ḍākinī; for magnetizing, the Lotus-Handed One; for expelling, the King of Horses; for dividing, the Lord Akṣobhya. For the perfect fulfillment of all purposes, the Wheel-Holder should apply the wheel." This concludes the explanation of the fourth chapter from the introduction to the Sādhana of the Śrī Heruka commentary. Then, regarding "the source of all phenomena" (dharmodaya) and "various": all phenomena refer to the ten powers, the fearlessnesses, and so forth. Because it is the source of these, it is here called the "source of phenomena." "Various" refers to the nature of the stable and the moving. Regarding "at whose navel is the indestructible virtue": the "indestructible virtue" is the Vajra-Holder, because he holds all virtues. Therefore, it says, "all phenomena should be gathered into one," which is explained as "should be written." Here, "there" refers to the source of phenomena. "Abiding there" means being endowed with the application of the three wheels. "Fully expanded" means the letters should be arranged in a garland.

བཞི་པ་ཡི་ནི་ལྔ་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་ཚིགས་ བཅད་བརྒྱད་པ་དང་། ཀ་ར་ཀ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པས་རྩ་བའི་སྔགས་བཏུ་བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གཞན་ཡང་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་གཉིས། ། སྙིང་པོ་ ཡིག་བདུན་ཉེ་སྙིང་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཡ་(ཚན་,མཚན་)བརྒྱད་པའི་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཡིག་བཅུ་གཉིས་སོ། ། དོར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཡིག་རིང་པོ་རྣམས་དང་། ལྷན་ཅིག་གྱུར་པའི་དབུས་ན་གནས་པ་རྣམས་ཏེ། ཨོཾ་ཧ་ན་མཿཧི་སྭཱ་ཧཱ་ ཧཱུ་བཽ་ཥཊ་ཧེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཕཊ་ཧཾ་རྣམས་སོ། ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་བ་ཕྱག་བཞི་པ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྔེའུ་ཆུང་། གཡོན་པ་ན་དྲིལ་བུ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ མདོག་དམར་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། མགོ་བོར་ཡི་གེ་ཧི་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སེར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་གཞན་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ཏེ། གཤིན་རྗེ་མ་མདོག་སྔོན་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་གར་གྱི་ དབང་ཕྱུག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་པདྨ་བསྣམས་པ་རྨོངས་བྱེད་མ་མདོག་དཀར་མོའི་མགྲིན་པ་ནས་འཛིན་པ་སྟེ། གཞན་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །

Regarding the phrase "The fifth of the fourth," and so forth, the extraction of the root mantra is performed together with the eighth verse of the Blessed One’s mantra, beginning with "kara kara," and so on. This concludes the explanation of the fifth chapter from the Introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Furthermore, regarding the statement: "The twenty-two syllables are the heart mantra; the seven-syllable is the near-heart mantra," this will be explained below. The "seed of the eight names" refers to the twelve ha syllables. "Having discarded" refers to the long vowels and those situated in the middle of the conjuncts: oṃ ha, namaḥ hi, svāhā hū, vaṣaṭ hai, huṃ hūṃ, hoḥ phaṭ haṃ. At the heart, from the complete transformation of the syllable ha and a vajra, there is white Vajrasattva, with one face and four arms. In his right hands he holds a vajra and a hand-drum; in his left hands he holds a bell, a khaṭvāṅga, and a skull-cup. He embraces the red-colored Vajravārāhī. At the head, from the complete transformation of the syllable hi and a wheel, there is yellow Vairocana. In his right hand he holds a wheel; the others are as previously described. He embraces the blue-colored Yamī. At the crown of the head, from the complete transformation of the syllable hūṃ and a lotus, there is red Padmanarteśvara. In his right hand he holds a lotus, and he grasps the neck of the white-colored Mohanī. The others are as previously described.

ཕྲག་པ་གཉིས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཧེ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཧེ་རུ་ཀ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་བསྣམས་པ་ ཡང་དག་པར་སྐྱོད་མ་མདོག་ལྗང་གུ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ལྷག་མ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། མིག་གཉིས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཧོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་གསེར་བསྲེགས་པའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ། སྐྲག་བྱེད་མ་ནམ་མཁའ་ལྟར་ མཐིང་སྐྱའི་མདོག་ཅན་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། དཔྲལ་བར་ཡི་གེ་ཧི་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྟ་མཆོག་ཕྱག་གཡས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། གཏུམ་མོ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ། གཞན་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཐམས་ ཅད་ཀྱང་རྒྱན་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་ཞིང་གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་གནས་པ་རལ་པའི་ཅོད་པན་དར་གྱིས་བཅིངས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དབྱངས་ཡིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ ལེའུ་ལྔ་པར་བསྟན་པའི་གསལ་བྱེད་དང་དབྱངས་སུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། བཅུ་གསུམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨོའོ། ། ཡི་གེ་གཉིས་པ་ཞེས་བ་ནི། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡི་གེ་མའོ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཅིག་ནི་ཨེའོ། ། ཡི་གེ་དྲུག་པ་ནི་ཏ་སྟེ་རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །

On the two shoulders, from the complete transformation of the syllable He and a vajra, there is Heruka, blue in color, holding a raised vajra in his right hand, embracing the green-colored Samyaktodana. The remainder is as previously explained. On the two eyes, from the complete transformation of the syllable Ho and a jewel, there is Vajrasūrya, with the color of refined gold, holding a jewel in his right hand, embracing the pale blue-colored Trāsana, who is like the sky. The remainder is as previously explained. On the forehead, from the complete transformation of the syllable Hi and a crossed vajra, there is Paramāśva, holding a crossed vajra in his right hand, embracing the smoke-colored Caṇḍālī. The rest is as before. All are adorned with every ornament, standing in the posture with the right leg extended, and their topknots of matted hair are bound with silk. This concludes the explanation of the sixth chapter from the Introduction to the Sādhana of the Pañjikā of the glorious Heruka. Then, regarding the "vowels": the consonants and vowels taught in the fifth chapter are to be joined. "The thirteenth itself" refers to the syllable O. "The second syllable" refers to the syllable Ma according to the sequence. The eleventh vowel is E. The sixth syllable is Ta; in this very sequence, they are to be applied to all. This concludes the explanation of the seventh chapter from the Introduction to the Sādhana of the Pañjikā of the glorious Heruka. Then, of one's own self...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་རང་བཞིན་ དང་བྲལ་བས་ཀུན་དུ་བསམ་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྤྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། རང་གི་བདག་ཉིད་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡིག་ནི། ། ཡོངས་རྫོགས་དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། སྐད་ ཅིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཀྱིས་སྤྲས་པ། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཕྱང་བ། ། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ། ། དབུས་སུ་རྩིབས་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་བྲི་བར་བྱ། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་དབུས་གནས་པར། ། ཧཱུཾ་གི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པ་ལས། ། བདེ་ཆེན་བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་ཏེ། ། སྔོ་སྐྱ་དྲག་ཤུལ་འཇིགས་པའི་འོད། ། འཇིགས་ཆེན་ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་པས། ། འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་མཛད། ། ཞལ་བརྒྱད་པ་ལ་སྤྱན་གསུམ་པ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱག་གིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ཡི། ། དབུ་ལ་ཟླ་ཕྱེད་རལ་པ་འཛིན། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རྒྱས་བཏབ་སྐུ། ། འཇིགས་བྱེད་དང་ནི་དུས་མཚན་དག། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡིས་ཡང་དག་མནན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་ སྙོམས་འཇུག་ཅིང་། ། ཕག་མོའི་ནུ་མ་འཛིན་པར་བྱེད། ། ཚངས་པ་དྲལ་བའི་བགས་པ་ནི། ། རློན་པ་བཟུང་སྟེ་སྐུ་ལ་མནབས། ། རྩེ་གསུམ་མདུང་དང་དགྲ་སྟ་དང་། ། རལ་གྲི་དང་ནི་ཅང་ཏེའུ་སྟེ། ། ཟངས་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ཕྱག་གཡས་ནའོ། །

"Thus it is said" means that all phenomena are primordially unborn, of the nature of selflessness, utterly pure, and devoid of intrinsic nature; this is the universal contemplation. "Through union with all heroes, the net of all ḍākinīs is bound" means that the nature of the emanation of great compassion is the seed-syllable mantra of one's own essence. The complete maṇḍala, the supreme maṇḍala, is perfected in an instant of wisdom. It is square with four doors, adorned with four archways, decorated with lattices and half-lattices, and hung with silk and flower garlands. Thus the outer maṇḍala is shown. In the center, upon an eight-spoked wheel, a multicolored lotus should be drawn. Situated in the center of the moon and sun, from the perfection of the wisdom of the syllable HŪṂ, there arises the source of great bliss and joy. Pale blue, with fierce and terrifying radiance, laughing with the great terrifying "HA HA," he causes even those who are fearful to be afraid. He has eight faces, each with three eyes, and is adorned with sixteen arms. He is beautifully decorated with a garland of heads. His head is marked with a crossed vajra and he wears a crescent moon in his matted locks. His body is sealed with the six mudrās. He tramples Bhairava and Kālarātri with his right leg extended. In union with the vajra and bell, he holds the breasts of Vārāhī. He wears the moist, split skin of Brahmā as a garment. In his right hands, he holds a trident, a spear, a battle-axe, a sword, a hand-drum, and a copper hook.

གཡོན་པ་དེ་བཞིན་ཐོད་པ་དང་། ། ཁ་དང་མགོ་དང་ཞགས་པ་དང་། ། ཐོ་བ་སྡིགས་མཛུབ་ཕྱག་གཞན་ན། ། སྔོ་དཀར་དམར་སེར་ལྗང་གུ་དང་། ། དུ་བ་རྡུལ་དང་ཐལ་ཁ་མདོག། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཞལ་ལྡན་པ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ཆེན་པོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལས་རྫོགས་པ། ། ཕག་མོ་ལྗང་སྐྱའི་འོད་འཕྲོ་ བ། ། བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་དག་འཁྱུད། ། སྤྱན་གསུམ་སྐྲ་ནི་གྲོལ་བ་སྟེ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་ཞལ་དང་དབྱིབས་འདྲ་བ། ། དུམ་བུས་མཚན་པའི་སྐ་རགས་ཅན། ། ཞལ་གྱི་མཆེ་བ་གཙིགས་པའོ། ། ཕྱོགས་གོས་ཆགས་པའི་ལྟ་བ་དང་། ། རོ་སྨད་ཆ་ནི་རྣམ་རྒྱས་པ། ། ཚངས་པའི་པགས་པ་ཡོངས་ལྷ་མོ། ། སྐལ་བཟང་ལྡན་མ་མདའ་གཞུ་འཛིན། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་ཤར་འདབ་ལ། ། ཕྱག་མཚན་མཁའ་འགྲོ་མ་དགོད་བྱ། ། བ་ཡི་བྱང་གི་འདབ་མ་ལ། ། རྒོད་མའི་མཁའ་འགྲོ་མ་དགོད་བྱ། ། ཛྲ་ཡིས་ནུབ་འདབ་སྙན་ གྲགས་མ། ། དྲག་ཤུལ་མཁའ་འགྲོ་མ་དགོད་བྱ། ། ཧེ་ཡིས་གསེར་ལྡན་མ་ཞེས་པ། ། མཁའ་འགྲོ་ཆེན་མོ་ལྷོ་ཕྱོགས་དགོད། ། སེར་པོ་ལྗང་གུ་སྔོན་པོ་དང་། ། སྔོ་བསངས་དང་ནི་དཀར་དང་དམར། ། དཀར་དང་ལྗང་གུ་སྔོན་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་དམར་དང་སྔོ་དང་ལྗང་། ། ཐམས་ཅད་ཞལ་ གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། སྤྱན་གསུམ་རྣམ་འགྱུར་རབ་འཇིགས་པ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་ཤིང་། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་སྐྲ་གྲོལ་བ། ། གཡས་བརྐྱང་རོ་ཡི་སྟེང་གནས་པ། ། བདུད་བཞི་རབ་ཏུ་འཇོམས་པའོ། ། དྲག་པོའི་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། པདྨ་དང་ནི་ནུ་རྒྱས་ མ། ། ཟུར་གྱིས་ལྟ་ཞིང་བཞད་པ་དང་། ། སྙིང་རྗེས་ཆགས་པའི་བདེ་དམ་པ། །

In the left [hands], likewise, are a skull-cup, a mouth, a head, a noose, a hammer, and a threatening gesture in the other hands. Blue, white, red, yellow, and green, with the colors of smoke, dust, and ash—possessing such faces, the great body of the Blessed One is perfected from the wisdom of insight. She is embraced by the two thighs of the pale-green Vārāhī, who radiates light. She has three eyes and loose hair, and is adorned with a garland of skulls. Her face and shape are similar [to his], and she wears a belt marked with bone fragments. Her fangs are bared, and she wears the directions as her garment. With a passionate gaze, her lower body is fully developed. The goddess Brahmāṇī is completely [adorned], and the fortunate one holds a bow and arrow. On the eastern petal, from the syllable OṂ, one should place the Ḍākinī of the hand-symbol. On the northern petal, from the syllable VA, one should place the Ḍākinī of the Mare. From the syllable JRĪ, on the western petal, is the Renowned One; one should place the Fierce Ḍākinī. From the syllable HE, the one called Kanakavatī, the Great Ḍākinī, is placed in the southern direction. Yellow, green, blue, dark blue, white, and red; white, green, blue, and likewise red, blue, and green—all have three faces and six arms. With three eyes, their expressions are utterly terrifying. Fully complete with all ornaments, wearing the directions as their garment and with loose hair, they stand with right legs extended upon corpses, utterly crushing the four Māras. Wearing fierce garlands of skulls, with lotuses and full breasts, they gaze askance and laugh, the supreme bliss of passion through compassion.

མདའ་དང་གཞུ་ནི་འཛིན་མཛད་ཅིང་། ། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་ཕྱག་གཞན་ན། ། གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ཐོད་པ་སྟེ། ། གཡས་པས་ཅང་ཏེའུ་བརྡུང་བར་མཛད། ། མཚམས་བཞིར་བུམ་པར་ཐོད་པ་ལ། ། བྱང་ཆུབ་འོ་མས་ ཡོངས་བཀང་བའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ནི་ཡི་གེ་ཧེ་ཡིས་རྩེ་བྱེད་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ནི་ཡི་གེ་རུ་ཡིས་གདུ་བུ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་ཡི་གེ་རུ་ཡིས་དུང་ཕྲེང་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཀཾ་ཀིས་ཀེང་ རུས་ཅན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། མེ་ཡི་མཚམས་སུ་ཧཱུཾ་གིས་ཧཱུཾ་བྱེད་མའོ། ། སྲིན་མོའི་མཚམས་སུ་ཕཊ་མཛད་མའོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་ནི་མཛེས་ཅན་མའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལི་ཞེས་བྱ་བའི་མ་མོའོ། ། མ་མོ་བརྒྱད་པོ་དེ་རྣམས་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞལ་ མདོག་སྐུ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་ནི་བཞི་པ་ལ། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། ཀུན་ཀྱང་ཅང་ཏེའུ་ཟངས་གྲི་ཅན། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་གཡས་བརྐྱང་གནས། ། དེ་བཞིན་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན་པའོ། ། རོ་ཡི་སྟེང་གནས་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དྲག་ཅིང་རྣོ་ལ་འཇིགས་རྔམས་ པའོ། ། དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་སྔོན་བྱུང་མ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་ཁྱུང་མཆོག་མ། ། སྲིན་མོའི་མཚམས་སུ་གསུས་འཕྱང་མ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་རི་ཁྲོད་མ། ། སེར་པོ་ལྗང་གུ་སྔོན་པོ་དང་། ། བཞི་པ་ཅུང་ཟད་དམར་པོའོ། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་བཞི་པ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན། ། ཟངས་གྲི་ཅང་ཏེའུ་ཕྱག་གཞན་ན། ། བཞི་པ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་མདུང་། །

Holding a bow and arrow, with a noose and hook in the other hands; in the left, a khaṭvāṅga and a skull-cup, and with the right, he beats a ḍamaru. In the four intermediate directions, upon vases, are skull-cups completely filled with the milk of awakening. On the eastern spoke is the ḍākinī called Hevajrī, arising from the syllable HE. On the northern spoke is the ḍākinī called Kaṅkālī, arising from the syllable RU. In the west is the ḍākinī called Śaṅkhinī, arising from the syllable RU. In the southern direction is the ḍākinī called Kaṅkālī, arising from the syllable KAṂ. In the southeast is Hūṃkārī, arising from HŪṂ. In the southwest is Phaṭkārī. In the northwest is Lāsyā. In the northeast is the mātṛ called Kīlikīlī. These eight mātṛs have the same color and form as the Blessed One; they have one face and four arms, holding a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a bell. All of them hold a ḍamaru and a copper knife, wear garments of the directions, and stand with the right leg extended. Likewise, they wear garlands of skulls and are adorned with the five mudrās. They should be meditated upon as standing upon corpses, fierce, sharp, and terrifying. In the northeast is Pūrvakāyā; in the northwest is Garuḍī; in the southwest is Lambodarī; and in the southeast is Śavarī. Yellow, green, blue, and the fourth slightly red; each has one face and four arms, holding a skull-cup and a khaṭvāṅga, with a copper knife and ḍamaru in the other hands, and a vajra-spear in the fourth.

ཕྱོགས་ཀྱི་དྲེགས་པའི་བདེ་དང་ལྡན། ། གསུས་པ་འཕྱང་ཞིང་གཙིགས་པ་སྟེ། ། སྐ་རགས་རིང་ཞིང་རྒྱས་པའོ། ། སྤྱན་གསུམ་རྣམ་འགྱུར་མི་བཟད་པ། ། སྐྲ་གྲོལ་བ་ལ་འཇིགས་མཛད་མ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་ཅོད་ པན་ཅན། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ནི། བཾ་གྱིས་མི་བཟད་དྲག་ཤུལ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ལྷོ་སྒོར་ནི། ཡི་གེ་རས་རོལ་རྩེད་དྲག་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ནུབ་སྒོར་ནི། སྭཱ་ཡིས་རང་འོད་དྲ་བ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བའི་མཁའ་ འགྲོ་མའོ། ། བྱང་སྒོར་ནི། ཧཱ་ཡིས་རྒྱལ་བའི་དོ་ཤལ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བའི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། དེ་རྣམས་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མའོ། ། སྔོ་དང་དམར་དང་དཀར་པོ་སྟེ། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ནི། ། མགོ་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཕྱག་གཡོན་ལ། ། ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་ཟངས་གྲི་དང་། ། ཅང་ཏེའུ་ གཡས་པའི་ཕྱག་ནའོ། ། ལྷོ་ཞལ་དཀར་སྔོ་ལྗང་གུ་སྟེ། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཟངས་གྲི་འོག། སྡིགས་མཛུབ་གཡོན་ཏེ་ཞགས་པ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཅང་ཏེའུ་གཡས་ནའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་དམར་སྔོ་ལྗང་གུ་སྟེ། ། ལྕགས་སྒྲོག་ཅང་ཏེའུ་ཟངས་གྲི་དང་། ། ཐོད་པ་དང་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། མགོ་བོ་དང་ ནི་སྡིགས་མཛུབ་པོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ལྗང་དང་དཀར་པོ་དང་། ། སེར་དང་དམར་འདྲེས་དགྱེས་པའི་ཞལ། ། འབེབས་དང་ཅང་ཏེའུ་གྲི་སྡིགས་མཛུབ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་མགོ་བོ་འཛིན། ། ཀུན་ཀྱང་སྐྲ་གྲོལ་དྲག་ཆེན་མོ། ། སྤྱན་གསུམ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཞལ། ། ཞལ་གདངས་པ་ལ་ ལྗགས་འགྲིལ་བ། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡིས་རྣམ་པར་བཞུགས། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བརྒྱན་དྲི་མ་མེད། །

Possessing the bliss of the haughty ones of the directions, with pendulous bellies and bared fangs, their girdles are long and expansive. With three eyes and a terrifying expression, their hair is loose and they are the Terrifying One. They wear a crown of a garland of skulls and are adorned with all ornaments. At the eastern gate is the ḍākinī called "The Fierce and Terrible One" (Vam), born from the syllable VAṂ. At the southern gate is the ḍākinī called "The Fierce One of Playful Sport" (Ra), born from the syllable RA. At the western gate is the ḍākinī called "The Supreme Net of Self-Light" (Svā), born from the syllable SVĀ. At the northern gate is the ḍākinī called "The Supreme Necklace of the Victors" (Hā), born from the syllable HĀ. These [four] have three faces and six arms. [The first] is blue, red, and white; in her left hands she holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, a head, and a threatening gesture; in her right hands she holds a hook, a copper knife, and a hand-drum. The southern face is white, blue, and green; below she holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a copper knife; the left [hands] hold a threatening gesture and a noose, while the right hands hold a hook and a hand-drum. The western direction is red, blue, and green; she holds an iron chain, a hand-drum, a copper knife, a skull-cup, a khaṭvāṅga, a head, and a threatening gesture. The northern direction is green, white, and a mixture of yellow and red, a joyful face. She holds a bell, a hand-drum, a knife, and a threatening gesture, and holds a skull-cup and a head. All of them have loose hair and are extremely fierce. With three eyes and distorted faces, their mouths are wide open and their tongues are curled. They abide with the right leg extended. They are adorned with stainless garlands of skulls.

ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་དག་དང་ལྡན། ། རོ་དང་པདྨ་ཉི་དབུས་གནས། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། ཟུར་མིག་བལྟ་ཞིང་གཡོ་བ་དང་། ། སྙིང་རྗེས་ཆགས་ པའི་བདེ་བ་ཅན། ། བྱང་ཕྱོགས་སྒོ་ལ་ཕྱོགས་པར་ནི། ། སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་གནས་དགོད་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སཾ་པ་རཾ་སྭཱ་ཧཱ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། གོ་ཆ་དྲུག་གིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཞལ་ནི་རྣམ་ཐར་བརྒྱད་དག་པ། ། ཕྱག་ནི་སྟོང་པ་ བཅུ་དྲུག་གོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྙིང་པོ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་བདུན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ཡོངས་རྫོགས་ལས། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དངོས་འབྱུང་བ། ། གཙོ་བོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་ དྲུག་པ། ། སྤྱན་གསུམ་མཚན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མཚན། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་ལྡན། ། ཕག་མོ་དང་ནི་གཉིས་མེད་བདེ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་འཁྲིགས་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྙོམས་འཇུག་ཅིང་། ། ཕྱག་གཞན་མི་ཡི་པགས་པའི་གོས། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ནི། ། དྲུག་ པ་ལ་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་སྤྲས་པ་སྟེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀླུབས་པ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཟླ་ཕྱེད་དག། རལ་པ་འཛིན་ཞིང་གཡས་བརྐྱང་བ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཉི་དབུས་སུ། ། ཆུང་མར་བཅས་པའི་འཇིགས་བྱེད་མནན། ། འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཀུན་ སྟེར་བའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་པ་བྲིས་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་དེར་དགོད་པར་བྱའོ། །

Clad in the garments of the directions, Abiding in the center of a corpse, a lotus, and a sun, Crowned with Akṣobhya, Gazing with a sidelong glance and moving, Possessing the bliss of passion through compassion, One should place the heart-mantra of wisdom Facing the northern gate: OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ ḌĀKINI JĀLASAMPARAṂ SVĀHĀ. Together with body, speech, and mind, Adorned with the six armors, The faces are the purity of the eight liberations, And the hands are the sixteen emptinesses. Following that, the great mantra of the seven syllables, the essence and near-essence, the maṇḍala of the supreme vajra, shall be described: From the complete syllable HŪṂ, Vajraḍāka, the Great Bliss, Arising from the actuality of the vowels and consonants, The principal deity, three-faced and six-armed, With three eyes, marked with all the major signs, And endowed with the eighty minor marks, In non-dual bliss with Vārāhī, Through the union of emptiness and compassion, In the meditative equipoise of vajra and bell, The other hands hold a human skin garment, A skull-cup, a khaṭvāṅga, And in the sixth, a trident. Adorned with a garland of skulls, Clad in all the ornaments, With a crossed vajra and a crescent moon, Wearing matted locks and standing with the right leg extended, In the center of a multicolored lotus and sun, He tramples Bhairava together with his consort, Bestowing all the fruits of desire. Outside of that, one should draw a six-spoked wheel And place the six yoginīs there.

རྩིབས་དྲུག་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ནི། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་བྱེད་མ། ། ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་གཡོན་སྐོར་གྱིས་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱིས་ནི་དཔལ་རོལ་ རྩེད་མ་སྟེ་ལྷ་མོ་དང་པོའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཧ་ཡིས་ནི་གཏུམ་དྲག་མ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ཡི་གེ་ཧོ་ཡིས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བྱེད་མ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ཡི་གེ་ཧྲཱིཿཡིས་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ལྷ་ མོ་དེ་རྣམས་ཞལ་གཅིག་པ། ། ཕྱག་བཞི་དྲག་ཆེན་སྤྱན་གསུམ་སྟེ། ། སྐྲ་གྲོལ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་དང་ལྡན། ། ཐམས་ཅད་ཡི་དྭགས་ཉི་སྟེང་གནས། ། དེ་རྣམས་སྔོ་དང་སེར་བ་དང་། ། ལྗང་གུ་དམར་དང་དུད་ཀ་དཀར། ། ཀུན་ཀྱང་ཅང་ཏེའུ་དྲིལ་བསྣམས་ཤིང་། ། མི་ཡི་པགས་པ་གཉིས་ ཀྱིས་འཛིན། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་གནས་པས་བཞུགས། ། ཡི་གེ་དྲུག་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་མོ། ། མགོན་པོའི་སྐུ་མདོག་ཇི་ལྟ་བར། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཕག་མོ་སྟེ། ། དབྱིབས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་མཚུངས། ། མི་ཡི་པགས་ པ་སྤངས་ནས་སུ། ། ལྷ་མོ་མདའ་གཞུ་བསྣམས་པར་མཛད། ། ཡན་ལག་ཀུན་དང་རྩ་ཞལ་སྔོ། ། གཡས་དང་གཡོན་ནི་སེར་དང་ལྗང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་ཤིང་། ། ལྷ་མོའི་པུས་མོ་གཉིས་འཁྱུད་པས། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་མྱོས་པ་མོ། ། སྙིང་གར་ཡེ་ ཤེས་གནས་བསམས་ཤིང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་པ། ། གོ་ཆ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། །

In the center of the six-spoked wheel is the one who swiftly bestows accomplishments. They should be arranged in a counter-clockwise direction starting from the east: the syllable phaṭ is Śrī Lāsyā, the first goddess; the syllable hūṃ is Vajrabhairavī, the second; the syllable ha is Caṇḍakṣī, the third; the syllable ho is Vajrabhāsvarī, the fourth; the syllable hrīḥ is Vajracaṇḍī, the fifth; and the syllable oṃ is Vajraḍākinī, the sixth. These goddesses have one face, four arms, are fierce, and possess three eyes. Their hair is loose, and they wear the directions as their garments. All of them dwell upon sun disks atop pretas. They are blue, yellow, green, red, smoke-colored, and white. All hold a hand-drum and a bell, and grasp two human skins. They have crowns of skull garlands and stand in the posture with the right leg extended. They arise perfectly from the six syllables and bring accomplishments near. Just as the Protector’s body color is, so too is Vārāhī; her shape and mudrās are identical to his. Having abandoned the human skin, the goddess holds a bow and arrow. Her entire body and the principal face are blue; the right and left are yellow and green. She is complete with all ornaments and embraces the goddess’s two knees. Intoxicated with supreme joy, she visualizes the wisdom deity abiding at her heart, blessed by body, speech, and mind, and fully adorned with the two armors.

སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་སྔགས་བཟླས་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲིཿཧ་ཧ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཡི་གེ་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དྲུག་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི། ། ཡན་ལག་དྲུག་མཆོག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བདུན་པ་དབུས་སུ་གྱུར་པ་ནི། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཧེ་རུ་ཀ། དྲན་པ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སོགས། ། ཞེས་པས་སོ། ། ཨོཾ་དྷི་དྷི་དྷིཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཡི་གེ་བོཾ་དང་ཡོཾ་དང་ནི། ། ཡི་གེ་མོཾ་དང་ཧྲིཾ་ཉིད་དང་། ། ཧཱུྃ་དང་ཕཊ་ཅེས་བཤད་པ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་དྲུག་ཏུ་གྲགས། ། ཡི་གེ་རེ་རེ་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་འདིའི་ཆོ་ག་རིམ་པ་བཞིན་དགོད་པར་བྱའོ། ། པདྨ་འདབ་མ་ལྔ་པ་ལྟེ་བ་དང་གེ་སར་གྱིས་འཁྲིགས་པ་བྲིས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་ནི་ཡི་གེ་བཾ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་ཕག་མོ་ནི། སྐུ་མདོག་དམར་ མོ་འོད་འབར་མ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཞི་བ་སྟེ། ། སྤྱན་གསུམ་པ་ལ་སྐྲ་གྲོལ་བ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། ཕྱོགས་གོས་ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པའི་གར། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་བཏབ་པའི་སྐུ། ། མགོ་བོའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ཅན། ། དུས་མཚན་འོག་ཏུ་བྱས་ནས་སུ། ། རྐང་པས་མནན་པར་གྱུར་པ་ན། ། སྡང་བ་ཀུན་དང་ལྷ་བདུད་དགྲ། ། མེ་ལྟར་འབར་བ་དམར་ཆེན་མ། ། གཡས་དང་གཡོན་ནི་སྔོ་དང་ལྗང་། ། ཐོད་པ་ཉིད་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། མགོ་དང་ཟངས་གྲི་འཛིན་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ སྦྱིན་བྱེད་པའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཡོཾ་གིས་གཤིན་རྗེ་མའོ། ། མཾ་གྱིས་རྨོངས་བྱེད་མའོ། །

Through the application of emanation and reabsorption, one should perform the mantra recitation in profound meditative equipoise: OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. With these six syllables, one should meditate on the six ḍākinīs as the supreme six branches of awakening. The seventh, situated in the center, is the syllable HŪṂ, the Heruka Hūṃkāra, representing the branch of mindfulness and so forth. Thus it is said. OṂ DHĪ DHĪ DHĪṂ HŪṂ PHAṬ. The syllables VAṂ, YOṂ, MOṂ, HRĪṂ, HŪṂ, and PHAṬ are explained as the six renowned yoginīs. "Each syllable is perfectly situated"—this is how the sequence of the ritual should be arranged. One should draw a five-petaled lotus, dense with a central hub and filaments. In its center, from the syllable VAṂ, arises Vārāhī, red in color and blazing with light. She has three faces, six arms, and is peaceful; she has three eyes and loose hair, and is adorned with a crown of garlands of skulls. She wears a garment of space and performs the dance in the half-lotus posture. Her body is marked with the six mudrās and she wears a garland of flowers on her head. Having placed Kālarātri beneath her, she tramples her with her feet. She is the great red one, blazing like fire, and she bestows all accomplishments. Her right and left faces are blue and green; she holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, a noose, a hook, a head, and a copper knife. The goddesses of the eastern and other directions should be visualized in counter-clockwise order: with YOṂ is Yamī, and with MOṂ is Mohanī.

ཧྲིཾ་གིས་ཡང་དག་སྐྱོད་མའོ། ། ཧཱུཾ་གིས་སྐྲག་བྱེད་མའོ། ། ཕཊ་ཀྱིས་ནི་གཏུམ་མོ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཞལ་གཅིག་དང་། ། ཕྱག་བཞི་སྤྱན་གསུམ་སྐྲ་གྲོལ་བ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་གར་གྱི་མཆོག། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན་བྱས་ཤིང་། ། མགོ་ཡི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་བྱས། ། རང་རིག་སྣང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། སྙིང་རྗེས་འཁྲུག་པའི་བདེ་དམ་པ། ། སྔོ་དང་དཀར་དང་སེར་པོ་དང་། ། ལྗང་དང་དུ་བ་སྐྱ་བོ་སྟེ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན། ། དྲིལ་བུ་དང་ནི་ཅང་ཏེའུ་གྲི། ། ཡང་། གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་སྙོམས་ཞུགས་པས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་ཐམས་ཅད་ནི། ། འཁྱུད་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་བཞིན། ། ཕྱག་དང་མཚོན་ཆ་མདོག་སྔོ་གསུང་། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་མགྲིན་པ་མགོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཡན་ ལག་ཀུན་མཚོན་ཆ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་རྗེས་ལྷ་མོའི་སྙིང་པོ་ཡི། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་མཆོག། ཇི་ལྟར་གོ་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བཤད། ། ཡི་གེ་སོ་སོ་ཡོངས་རྫོགས་ལས། ། དྲག་པོ་བཅུ་དང་གསུམ་བདག་ཉིད། ། དངོས་ གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་ཡིད་དགའ་བ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཀྱིས་སྤྲས་པ། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཕྱང་བའི། ། དབུས་སུ་པདྨ་དམར་པོ་ནི། ། འདབ་མ་བརྒྱད་པས་བརྒྱན་པའོ། ། ལྟེ་བ་ལ་ནི་ཕག་མོ་སྟེ། ། འདབ་མར་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་དགོད། ། མཚམས་ཀྱི་སྒོ་ཡི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསྒོམ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་རྒོད་མའི་ཁ། །

Hrīṃ is the Perfectly Stirring One; Hūṃ is the Terrifying One; and Phaṭ is the Fierce One. All of them have one face, four arms, and three eyes, with loose hair, clad in the directions as their garments, and supreme in their dance. They are adorned with the five mudrās and wear necklaces of garlands of heads. Their crowns are the appearance of self-awareness, and they possess the supreme bliss agitated by compassion. They are blue, white, yellow, green, smoke-colored, and pale grey. They hold skull-cups and khaṭvāṅgas, as well as bells, hand-drums, and knives. Furthermore: "Through entering into the union of non-duality, Vajrasattva and all the others embrace and so forth in successive order. Their arms, weapons, and colors are blue, it is said. At the navel, heart, throat, head, and crown, all the limbs are weapons." Thus it is said. After that, the complete syllables of the heart mantra of the goddesses, the supreme of all maṇḍalas, are explained to arise in their proper sequence. From the complete individual syllables, the nature of the thirteen Rudras bestows all siddhis. From the dharmadhātu arises the delightful celestial palace, square with four doors, adorned with four archways, and decorated with lattices and half-lattices, with silk and flower garlands hanging down. In the center is a red lotus adorned with eight petals. At the center is Vārāhī, and the goddesses are placed upon the petals. In the directions of the intermediate gates, one should meditate on the heart mantras of the goddesses: Homage and the Mare’s Mouth.

ཛྲ་གི་ནི་དང་དྲག་ཅན་མ། ། ཤར་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་དང་ནི། ། ནུབ་ དང་ལྷོ་ཕྱོགས་སྒོ་རུའོ། ། ཁྲོས་མ་དང་ནི་གཙོ་མོ་ཉིད། ། ཁ་བ་མ་དང་གསེར་ལྡན་མ། ། དེ་རྣམས་མཚན་གྱི་ལྷ་མོ་སྟེ། ། མེ་ལ་སོགས་པ་དགོད་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་མཛད་ལྷ་མོ་བྱིན་ཟའི་མིང་། ། ཕཊ་མཛད་མ་དང་སྦས་མཛད་མ། ། ཤར་དང་དེ་བཞིན་བྱང་དང་ནི། ། ནུབ་དང་ལྷོ་ཡི་འདབ་ ལྷ་མོ། ། ཡི་གེ་ཧ་ལས་དབུས་གཙོ་མོ། ། སྔོ་ཞིང་དྲག་ཤུལ་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་པོ་བདུད་ཀུན་འཇོམས། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཞེས་བྱ་བ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བ། ། སྔོ་དང་སེར་དང་དམར་དང་ལྗང་། ། སྟེང་ དཀར་ཞི་དང་ཞལ་ལྔ་པ། ། བཅུ་གཉིས་ཕྱག་དང་ཞལ་གསུམ་སྟེ། ། རྣམ་འགྱུར་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་སྟེ། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ལ་ལེགས་གནས་པ། ། ཞབས་མནན་མཛད་ནས་འཇིགས་བྱེད་དང་། ། ཙཱ་མུཎྜཱི་ཡང་འཇིགས་པས་བརྒྱལ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་ཅན་སྣ་ཚོགས་པའི། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀླུབས་པའོ། ། གསུས་པ་འཕྱང་ཞིང་སྐྲ་གྲོལ་མ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་རང་འོད་ཀྱི། ། ཐབས་དང་བདེ་ལ་ལེགས་གནས་པ། ། སྙིང་རྗེ་འཁྲུགས་ཤིང་མྱོས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་མདུང་དང་ནི། ། ཟངས་གྲི་ཅང་ཏེའུ་ ཞགས་པ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཚངས་པའི་མགོ་དང་ནི། ། དགྲ་སྟ་དང་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྣམས། ། ཕྱག་གཉིས་མི་ཡི་པགས་པ་ཡི། ། སྣམ་བུ་གྱེན་དུ་འཕྱར་བའོ། ། སེར་དང་ལྗང་དང་དམར་དང་སྔོ། ། འདབ་མའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མདོག། སྔོ་དང་ལྗང་དང་དཀར་དང་སེར། ། སྒོ་བཞི་པོར་ ནི་གནས་པའོ། །

Jṛṅgini and Caṇḍikā are at the eastern and northern gates, and at the western and southern gates. Krodhī and the Principal Lady herself, Himavatī and Kanakavatī—these are the goddesses of the cardinal directions, who should be arranged in the directions of fire and so forth. The goddess Hūṃkārī is named Jvālā; Phaṭkārī and Guptakārī are the goddesses of the eastern, northern, western, and southern petals. From the syllable Ha, the central Principal Lady is blue, fierce, and of great majesty; she is extremely wrathful and subdues all Māras. With all her marks complete, she is known as Vajravārāhī, the bestower of all accomplishments. Blue, yellow, red, and green, with a white face above, she has five faces, twelve arms, and three eyes. Her expression is one of baring her fangs, and she stands firmly with her right leg extended. Having trampled upon Bhairava and Cāmuṇḍā, she causes them to faint in terror. Wearing a garland of skulls, she is draped in all various ornaments. With a protruding belly and loose hair, she is clothed in the directions and dwells in bliss with her own light as the method. Agitated and intoxicated with compassion, she is in union with the vajra and bell. She holds a skull-cup, khaṭvāṅga, spear, curved knife, hand-drum, noose, hook, the head of Brahmā, axe, and the threatening gesture. With two hands, she brandishes a human skin upward. The colors of the goddesses on the petals are yellow, green, red, and blue; those at the four gates are blue, green, white, and yellow.

དམར་དང་དུད་དང་སྔོ་དང་དཀར། ། མེ་སོགས་དབང་ལྡན་བར་གནས་པའི། ། བཅུ་གཉིས་དེ་རྣམས་ཞལ་གཅིག་པ། ། ཕྱག་བཞི་པ་ལ་སྤྱན་གསུམ་སྟེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀླུབས་པའོ། ། ཡི་དྭགས་ཀྱི་ནི་གདན་སྟེངས་སུ། ། ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པས་ཤིན་ཏུ་ གནས། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་སྐྲ་གྲོལ་བ། ། ནུ་མ་གཉིས་འཕྱང་གཟུགས་བཟང་བ། ། ཡིད་དགའ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཞལ། ། ཟུར་གྱིས་བལྟ་ཞིང་གཡོ་བ་སྟེ། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཅང་ཏེའུ་འཛིན། ། གཡོན་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཁྲག་གིས་ནི། ། གང་བའི་སྣོད་དང་དྲིལ་བུའོ། ། འོན་ཀྱང་སྒོའི་ལྷ་ མོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་གདན་ལ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་དབང་པོའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཆུ་བདག་གོ། ། ལྷོའི་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་གའི་གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་གནས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་སྐྲ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་ ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་(སྤྲུལ་,སྦྲུལ་)གྱི་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་འབེབས་པ་རྣམས་གཙོ་བོའི་ཕྱག་ཏུའོ། ། གཞན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་མགོ་བོ་འཛིན་པའོ། ། ཞལ་རྣམ་པར་ འགྱུར་ཞིང་གསུས་པ་འཕྱང་བ་ཀུན་ཀྱང་མགོ་བའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ་སྟེ། གཅེར་བུ་པདྨ་རྒྱས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་ཅིང་མྱོས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་འོད་ཀྱིས་ཐབས་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་གང་བའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་སྙིང་གར་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་དང་།

Red, smoky, blue, and white; situated between the fire [direction] and the powerful [northeast], these twelve have one face, four arms, and three eyes, and are adorned with all ornaments. Seated in the half-lotus posture upon seats of hungry ghosts, they dwell in a most [exalted manner]. Clad in the directions as their garments, with hair loose, their two breasts hanging down, they possess beautiful forms. Their faces are joyful and expressive, gazing askance and flickering. The right hands hold a vajra and a hand-drum; the left hands hold a skull-cup filled with blood and a bell. However, on the seats of those known as the goddesses of the gates: in the east is Indra; in the north is the Yakṣa; in the west is Varuṇa; and in the south is Yama. Standing upon their hearts in the posture of the right leg extended, they have three eyes and hair standing erect, adorned with various ornaments of snakes and garlands of skulls. In sequence, the hook, the noose, the chain, and the bell are in the hands of the principal [deities]. The others brandish a vajra, hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a head. Their faces are distorted, their bellies hang down, and all are adorned with garlands of heads. Naked, with blooming lotuses, they generate the splendor of bodhicitta and are intoxicated; throughout the entire maṇḍala, they are filled with their own light, method, and supreme joy. In the body, speech, mind, and heart, they are the abodes of wisdom.

གོ་ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ་མཆོད་ནས་བསྟོད་ལ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པས་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ས་སྟེང་ན་ནི་རིན་ཆེན་བཞི། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ནི་དམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་རྣམས་ནི་ཡིད་ བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལས་མཆོག་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསམ་གཏན་ ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་ནི་བསམ་གཏན་དང་སྔགས་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལ་ལས་ནི་བསམ་གཏན་དང་སྔགས་དང་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བས་འགྲུབ་པ་སྟེ། རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་བས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་གང་ ཅུང་ཟད། ། ཞི་སོགས་ཡིད་ལ་འདོད་ཙམ་གྱིས། ། སྔགས་མཆོག་ཆོ་ག་ཤེས་པས་ནི། ། དེ་ཀུན་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་འགྲུབ། ། ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་ཆུ་བདག་དང་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་བཟུང་སྟེ། སྔགས་ལན་ཅིག་བཟླས་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱིས་བསྐུལ་ ནས་བཀའ་བཀུག་སྟེ། དེ་དག་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པས་མྱོས་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བར་སྣང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་སོང་སྟེ་ཆུའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུན་འཐོར་བར་བྱེད་དོ། ། ཡང་ན་ཆུ་བོ་དང་། རྒྱ་མཚོ་དང་། ལྟེང་ཀ་དང་། ཁྲོན་པ་དང་། རྫིང་བུའི་འགྲམ་རྣམས་སུ་ རྡོ་རྗེ་བྱ་ཁྱུང་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོའི་གཙོ་བོ་དེས་ཀླུ་རྣམས་ལ་བཀའ་བསྒོ་བར་བསྒོམས་ལ།

Having adorned the two armors, conferred the empowerment, and offered worship and praise, one should perform the emanation through the recitation of the mantra: Oṃ vajravairocanīye hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. Regarding the statement, "The four jewels upon the earth are the supreme garland mantras," this means that they fulfill the desired aims of all beings without exception, just like a wish-fulfilling jewel. This concludes the explanation of the eighth chapter from the Introduction to the Sādhana, the commentary on the Śrī Heruka. Regarding the phrase, "The supreme actions in their proper sequence," some are accomplished through concentration alone; some are accomplished through concentration and mantra; and some are accomplished through concentration, mantra, and the activity of the yantra. "By the king Vajradhara himself, through the thorough application of the wheel of command, whatever exists in the three worlds—by the mere thought of pacification and so forth—all of that is accomplished in that very instant by one who knows the ritual of the supreme mantra." The term "all nāgas" includes Varuṇa, Ananta, and others. By reciting the mantra once and exhorting them through concentration, they are summoned. Overwhelmed by extreme fear, those who possess great miraculous power travel through the sky by means of their miraculous powers and scatter streams of water. Alternatively, one should meditate on the great majestic Vajra-Garuḍa as the lord commanding the nāgas at the banks of rivers, oceans, ponds, wells, and pools.

བློ་བཟང་པོས་ཁྲོ་བས་འཁྲུག་ཅིང་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཉམས་དགའ་ཞིང་ལྟེ་བ་དང་གེ་སར་གྱི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་པའི་དབུས་སུ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་མཆེ་བ་གཙིགས་པས་ འཇིགས་པ་དང་བཅས་ཤིང་། ཕྱག་བརྒྱད་པ་ཞལ་བཞི་པ་སྟེ། ཞལ་དང་པོ་སྤྲིན་གྱི་མདོག་ལྟ་བུར་སྔོ་ཞིང་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པ། གཡས་པ་དུ་བ་ལྟ་བུ་གཡོན་པ་སྔོ་བསངས་སྟེང་དུ་བྱ་ཁྱུང་གི་ཞལ་ཤིན་ཏུ་དམར་བ་ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་འོད་ལྟར་གཟི་བརྗིད་རྣོ་བ་མཆེ་བ་གཙིགས་ ཤིང་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གསོར་བ་དང་། གཡོན་པས་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་ཅིང་ཞགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། གཞན་གཉིས་ཀྱིས་དབང་པོའི་པགས་པའི་ན་བཟའ་མནབས་པ། ཐོད་པ་དང་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་མདུང་འཛིན་ཞིང་། ། བརྒྱད་ པ་ཅང་ཏེའུ་རུ་ནི་འདོད། ། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་གནོན་པ་ནི། ། ཆུ་བདག་འཇིགས་པས་བརྒྱལ་བར་འགྱུར། ། ཟླ་ཕྱེད་རལ་པ་བཅིངས་པ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་པོ་སྐུ་ལ་བརྒྱན། ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྟག་ལྤགས་ཀྱི་ནི་ ཤམ་ཐབས་ཅན། ། མཆེ་བས་མ་མཆུ་སྡེབས་མཛད་ཅིང་། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་གཟིགས་མཛད་ཅིང་། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་བརྒྱད་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་ནོར་རྒྱས་བུའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་པདྨའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་པདྨ་ཆེན་ པོའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་དུང་སྐྱོང་ངོ་། ། སྲིན་པོར་ནི་སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་མ་དྲོས་པ་སྟེ། དཀར་དང་སྔོ་དང་དམར་དང་ལྗང་། །

One with a noble mind should recite while agitated by wrath. In the center of a delightful eight-petaled lotus, dense with a garland of filaments and a navel, is the Great Vajra, baring his fangs and inspiring fear. He has eight arms and four faces: the first face is blue like the color of a cloud and wrathful; the right is like smoke; the left is dark blue; and above is the face of a garuḍa, intensely red, with the brilliance and sharpness of twelve suns, baring its fangs and striking terror. With his right hands he brandishes the supreme vajra, and with his left he makes the threatening gesture (tarjanī) while holding a noose. With the other two, he wears a garment of Indra’s skin. He holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, a hook, and a spear; the eighth is held to be a hand-drum (ḍamaru). With his right leg extended, he tramples the Lord of Waters (Varuṇa), who is rendered unconscious by fear. His matted locks are bound with a crescent moon and adorned with a crossed vajra (viśvavajra). His body is adorned with the six mudrās and a garland of heads. He wears a lower garment of tiger skin, bites his lower lip with his fangs, and gazes with a wrathful look. On the eight petals, the eight nāga kings should be drawn: Ananta in the east, Vāsuki in the north, Padma in the west, and Mahāpadma in the northeast. Śaṅkhapāla is in the southeast, Karkoṭaka in the southwest, and Anavatapta in the northwest—white, blue, red, and green respectively.

སེར་དང་དུད་ཀ་སྐྱ་ལྗང་སེར། ། རིན་ཆེན་ལྡན་པའི་གདེངས་ཀ་མཐོ། ། ཐལ་མོ་མཆོག་ཏུ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་དུ་ བལྟ། ། འཇིགས་པའི་ས་ནི་བཀའ་ནོད་ཅིང་། ། སྐྲག་པ་དང་བཅས་བལྟ་བར་བྱ། ། ཡང་ན་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ཏེ། ཆུ་བདག་ཆུང་མ་བཅས་པ་མདོག་དཀར་པོ་མནན་པའོ། ། ཀླུ་རྣམས་དང་ཆུ་བདག་ནི་སྙིང་ གར་ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་བྲིའོ། ། བྲིས་སྐུ་ལ་དམིགས་ཤིང་ཤར་དུ་བལྟས་པས་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། འབུམ་གྱིས་ན་མངོན་དུ་གྱུར་ནས། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་བྱ་ཁྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་ཆེན་པོའི་བཀའ་ཙམ་གྱིས་ཆར་འབེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་ཨཾ་ཨ་ནནྟཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ནཱ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཱཾ་བཱ་སུ་ཀི། ཨོཾ་ཏཾ་ཏཀྵ་ཀ། ཨོཾ་པཾ་པདྨ། ཨོཾ་མཾ་མ་ཧཱ་པདྨ། ཨོཾ་སཾ་སཾ་ཁ་པཱ་ལ། ཨོཾ་ཀཾ་ཀརྐོ་ཊ་མ། ཨོཾ་ཨཾ་ཨ་ན་བ་ཏ་བ་ཏ། ཨོཾ་བཾ་བ་རུ་ཎ་ཡ་ནཱ་གཱ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ་ནཱ་གཱ་ནཱཾ་བཪྵ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་སྒོམ་པས་ཐམས་ཅད་ཁྲི་ཕྲག་ཏུ་བཟླས་པ་དབུལ་ལོ། ། མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཅིང་ ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་ཅིང་འོ་མ་དང་། སཱ་ལུའི་འབྲས་ཆན་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། ཀླུའི་གཏོར་མ་དང་ལྡན་ཞིང་། འོ་མས་ཁྲུས་བྱས་ལ་འོ་མའི་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡམ་ཤིང་མཐོ་གང་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྲེག་པར་བྱས་ལ་བུམ་པ་ འོ་མས་བཀང་སྟེ་འོ་མ་དང་བཅས་པའི་གཏོར་མ་ཕྱོགས་བཅུར་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་གས་མཆོད་ལ།

Yellow, smoke-colored, pale, and greenish-yellow, with high hoods adorned with jewels, they join their palms in the supreme gesture and gaze toward the face of the Blessed One. They should look on with fear and trepidation, as if receiving a command from a terrifying place. Alternatively, one should meditate on the twelve-armed Mahāsukha, as previously taught, treading upon the white-colored Lord of Waters (Varuṇa) together with his consort. In the hearts of the nāgas and the Lord of Waters, one should write the syllables HŪṂ NĀṂ HŪṂ. Focusing on the painted image and facing east, one should recite the root mantra. When one hundred thousand recitations have been completed, the great lord known as the Vajra Wrathful Garuda will cause rain to fall by his mere command. OṂ AṂ ANANTĀYA HŪṂ NĀṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ VĀṂ VĀSUKI. OṂ TAṂ TAKṢAKA. OṂ PAṂ PADMA. OṂ MAṂ MAHĀPADMA. OṂ SAṂ SAṂKHPĀLA. OṂ KAṂ KARKOṬAKA. OṂ AṂ ANAVATAPTA. OṂ VAṂ VARUṆĀYA NĀGĀDHIPATAYE NĀGĀNĀṂ VARṢĀPAYA HŪṂ NĀṂ HŪṂ SVĀHĀ. These are to be visualized for all. By meditating on the great wrathful deity, one should offer ten thousand recitations for each. Remaining silent and in deep meditative equipoise, one should practice celibacy and consume milk and śāli rice. Accompanied by nāga torma offerings, one should bathe with milk and offer a milk homa. One should burn fuel sticks one span long made from milky trees, and fill a vase with milk, then distribute milk torma offerings in the ten directions. Having performed the worship with such a ritual:

དུས་བཞིར་སྟོང་ཕྲག་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཞག་བདུན་གྱིས་ངེས་པར་ས་གཞི་ཐམས་ཅད་དུ་ཆར་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་འདིར་ཆུ་དང་ཡུངས་ཀར་དངུལ་གྱི་སྣོད་དུ་བླུགས་ ལ་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བཟླས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གདུང་དང་བཅས་པ་ལ། དྲི་ཆུ་དང་། འོ་མར་བསྲེས་པས་ཁྲུས་བྱས་ལ་ཆུ་འགྲམ་གཉིས་ཀྱི་ས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཀླུའི་གཟུགས་བྱ་སྟེ། མགོ་དགུ་པ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་བ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་ལ་མཆོད་དེ། དེ་དང་ཁྲུས་ཀྱི་ཆུར་བཅས་པ་ཆུ་ཀླུང་དུ་གཏོར་བར་བྱའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཀླུ་རྣམས་མགུ་ནས་འཛམ་བུའི་གླིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཆར་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་འབེབས་པར་འགྱུར། ས་གཞི་འབྲུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཞིང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བའི་རེག་པའི་གནས་པས་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་ལས་བྱུང་བ། ། གདེངས་ཀའི་དབང་ཕྱུག་འཁོར་ལོའི་མིང་། ། མཆོག་ཏུ་རྨད་བྱུང་བརྟག་པ་ཡང་། ། ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་སྐྲག་བྱེད་ན། ། མིང་དང་བཅས་པར་བྲིས་པ་ཡིས། ། གདེངས་ཀ་ཐམས་ཅད་སྨོས་ཅི་དགོས། ། གྲོ་ག་ འམ་ནི་རས་དཀར་ལ། ། འདབ་བརྒྱད་པདྨ་བྲི་བར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་རིམ་ཇི་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ཕྲེང་བསྐོར། ། དུག་དང་ལན་ཚ་སྐེ་ཚེ་དང་། ། ཚ་བ་གསུམ་དང་དུར་ཁྲོད་སོལ། ། སྣ་ཚོགས་གཡོན་གྱི་སྐོར་ཕྱོགས་སུ། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིས། ། ཤར་ལ་ སོགས་པའི་ཕྱོགས་དང་ནི། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚམས་ནས་བརྩམ། ། ཀ་ར་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི། ། སྔགས་འདི་དག་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། རབ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་། །

One should perform the recitation four thousand times during the four periods of the day; within seven days, rain will certainly fall upon the entire earth. Alternatively, one should place water, white mustard seeds, and silver in a vessel and recite the mantra twenty-one times. Having bathed an image of the Buddha together with its relics using urine mixed with milk, one should take earth from both riverbanks and fashion a nāga image. It should be placed facing west with nine heads. Then, having bathed and made offerings, one should cast that image along with the bath water into a river. Immediately, the nāgas will be pleased and will cause a continuous stream of rain to fall throughout the entire world of Jambudvīpa. The earth will become rich with grain, and all sentient beings will abide in a state of pleasant touch. Then, the application of the yantra should be performed. Regarding the yantra arising from the mantra, known as the Cakra of the Lord of Hoods: even the mere hearing of this most wondrous and supreme examination causes terror; what need is there to mention the effect of writing it out with the names? On birch bark or white cotton, one should draw an eight-petaled lotus. The three wheels should be arranged in their proper order, surrounded by a garland of vajras and lotuses. Using poison, salt, kṛtaka seeds, the three hot spices, and char from a cremation ground, one should, with a mind of perfect meditative equipoise, write in a counter-clockwise direction starting from the eastern direction and the intermediate direction of Īśāna, beginning with these mantras such as kara kara, and including the fierce goddesses and so forth.

བརྩོན་ཆེན་མཐའ་མར་རབ་ཏུ་གནས། ། རང་མིང་བཅས་པར་བྲི་བྱ་སྟེ། ། ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་དང་སྦྱར་ བར་བྱ། ། ཨོཾ་ནི་ཐམས་ཅད་གསལ་བྱེད་ཅིང་། ། གྲུབ་སྦྱིན་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་གསལ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་ཡོངས་བསྐོར་བའི། ། རྩིབས་མཆན་མུ་ཁྱུད་ཀླུ་བརྒྱད་པོ། ། མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་བྲི་བར་བྱ། ། འདབ་བརྒྱད་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ནི། ། ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་སརྦ་ནཱ་ག་བཪྵ་ པ་ཡ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཕཊ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། རིན་ཆེན་དང་ལྡན་གདེངས་གསུམ་མཐོའི། ། མཇུག་མ་ཕན་ཚུན་སྐྱེ་དཀྲིས་བསྐོར། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གདེངས་ཀ་ལ། ། ཧཱུཾ་ནཱཾ་ཧཱུཾ་ནི་རྣམ་དགོད་བྱ། ། གྲོག་མོའི་མཁར་གྱི་ས་དང་ནི། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔར་བཅས་པ་ཡིས། ། མཐོ་གང་ ཙམ་པའི་ནོར་རྒྱས་ཀྱི། ། གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་དེ་ཡིས་ནི། ། སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་གཞུག་བྱ་སྟེ། ། དགུག་སོགས་བྱས་ནས་ཡང་དག་མཆོད། ། ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་བཀབ་སྟེ། ། བར་ཆད་མེད་པར་ཆུས་ཁྲུས་བྱ། ། ལན་ཅིག་བཟླས་པའི་གུ་གུལ་གྱིས། ། བདུག་པ་རྒྱུན་མི་ འཆད་པར་སྦྱར། ། གལ་ཏེ་འབབ་པར་མ་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་ཉི་མ་བདུན་པ་ལ། ། དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས་ནས་སུ། ། བུམ་པའི་ནང་དུ་གཞུག་བྱས་ལ། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་བསྐུར་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་ཀླུ་ཀུན་ཕམ་ནས་ནི། ། འཇིགས་དང་བཅས་པས་བརྒྱལ་འགྱུར་ཏེ། ། ཆུ་ཡི་ཚོགས་ནི་འབེབས་ པར་བྱེད། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་འཁོར་ལོ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་ལ། མིང་དངོས་སུ་བྲིས་ནས་ལན་ཅིག་བཟླས་པས་ནི་དུས་སུ་སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པ་སློང་བར་བྱེད་དོ། །

At the end, one should firmly establish Mahāvīryā; her name should be written together [with the mantra], joined with HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ is the illuminator of all, bestowing accomplishment and clarifying all desires. It is completely surrounded by three wheels; in the spaces between the spokes and the rim, the eight nāgas, beginning with Ananta, should be drawn. In the center of the hub of the eight-petaled [lotus], one should write: HŪṂ NĀṂ HŪṂ SARVA NĀGA VARṢĀPAYA ŚĪGHRAM PHAṬ. Outside the maṇḍala, [there should be] nāgas with three hoods adorned with jewels, their tails entwined with one another. Upon their hoods, one should arrange HŪṂ NĀṂ HŪṂ. With earth from an anthill and the five products of a cow, one should fashion an image of Vāsuki about a span high. The maṇḍala should be inserted into its heart, and after performing the summoning and other rites, it should be perfectly worshipped. Covering it with a branch of Karavīra, one should bathe it with water without interruption. One should apply a continuous fumigation of guggulu incense recited once. If the rain does not fall, then on the seventh day, having broken it into pieces, one should place it inside a vase and cast it into a great river. By that, all the nāgas will be defeated and, overcome with fear, will fall into a swoon and cause a mass of water to descend. Visualizing the maṇḍala on the left hand and having written the name explicitly, reciting it once will revive one who has been bitten by a snake at the proper time.

ལག་པ་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་ལྷ་ཐམས་ཅད་དང་གནོད་སྦྱིན་ཐམས་ཅད་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་ པའི་གདོན་གྱིས་གཟིར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན། ཁམ་ཕོར་སོ་ནི་མ་བཏང་བར། ། དུག་ལ་སོགས་པས་བྲིས་བྱས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་པོ་ཆུ་དག་གིས། ། འདབ་བརྒྱད་པདྨས་མཚན་པ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བྲིས་བྱས་ལ། ། ལྟེ་བར་ཡི་གེ་བཾ་བྲིས་ ནས། ། ཧཱུཾ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཟིར་བར་བྱ། ། འདབ་བརྒྱད་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། ཀླུ་བརྒྱད་སྙིང་པོ་གཟིར་བ་བྲི། ། དེ་ནས་སྔགས་འདི་གདབ་པར་བགྱི། ། མཚོ་སྐྱེས་ཀུན་དུ་བསྐུར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་མ་ཧཱ་བ་ལཾ། ཧ་ན་ཧ་ན་པ་ཙ་པ་ཙ་བི་དྷྭནྶ་ཡ། ཨུ་ཙྪ་ཊ་ཡ། སརྦ་ཎི་མཱ་ར་ཡ་ ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཁ་སྦྱར་ལ་ཀླུའི་སར་གཞུག་སྟེ། གུ་གུལ་དང་སརྫ་ར་དང་སྒོག་སྐྱ་བསྲེས་པའི་བདུག་པས་བདུག་ཅིང་སྔགས་བཟླས་ན་ཆར་འབབ་པོ། ། ཟློག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་ བས་སོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྤྱི་བོར་ཕུལ་བའི་མེ་ཏོག་བླངས་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཏབ་སྟེ་སྲིན་ལག་ལ་བདུགས་ན་འདིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཆར་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱ་མཚོ་སྐེམས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་དང་། སྒོམ་པ་རྒྱ་ མཚོར་བུང་བའི་སྔགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའི་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོས་སྐམས་པར་འདིར་གདོན་མི་ཟའོ། ། ཁ་དང་ཁ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ནས་བསྣུན་ན་ཆུ་བོ་རྒྱུན་ལས་བཟློག་གོ། ། ཐོག་ཟློག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིགས་མཛུབ་ཙམ་གྱིས་སོ། །

Merely by showing one’s hand, all gods, yakṣas, rākṣasas, and other grahas who are afflicting [a person] will be liberated. Alternatively, on an unbaked clay bowl, one should draw [the design] with poison and so forth. Having drawn the three maṇḍalas marked with an eight-petaled lotus, and having written the syllable BAṂ in the center, one should press it with two HŪṂs. Likewise, on the eight petals, one should write the heart mantras of the eight nāgas to be pressed. Then, one should apply this mantra and cast it into the lake. OṂ VAJRA KRODHA MAHĀBALAṂ HANA HANA PACA PACA VIDHVAṂSAYA UCCHĀṬAYA SARVAṂ NIMĀRAYA HŪṂ PHAṬ. Then, having performed the summoning and so forth, and having made perfect offerings, one should place it in the nāga’s location in a sealed vessel. If one fumigates it with incense mixed with guggulu, sarjarasa, and garlic, and recites the mantra, rain will fall. As for the phrase "it averts [rain]," it is through the excellent application of the wheel of the command. Alternatively, one should take the flower offered to the crown of the Vajradhara, empower it seven times with the root mantra, and fumigate the ring finger with it; by this, rain in the sky will be averted. As for the phrase "it dries up the ocean," through the ritual as described and the meditation, the practitioner of the mantra, with the great majesty of extreme wrath, will undoubtedly dry it up here. If one recites [the mantra] over the mouth and strikes [the water], the flow of the river will be reversed. As for the phrase "it averts lightning," it is by a mere threatening gesture.

བཟླས་བརྗོད་འབུམ་བྱས་པས་ ས་གཡོ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གཡས་བརྐྱང་སྦྱོར་བས་གར་མཛད་བཞིན་པའི་དགའ་བ་དང་བཅས་སྤྲོ་བ་དང་བཅས་པས་མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་མགུ་བར་བྱེད་དོ། ། ཤིང་ལ་འཛེགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་པོ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གཟུགས་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་པས་འཇིག་རྟེན་འདིར་གང་གྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་འཇུག་པའི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པ་རྣམས་ནི་དུས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟར་འདུལ་ བའི་དབང་གིས་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་དམན་གྱུར་པ། ། གང་ཚེ་སྒྲུབ་པོ་དངོས་གྲུབ་འདོད། ། དེ་ཚེ་སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱིས་འགྲུབ། ། སྔགས་ནི་ཡིད་སྐྱོབ་ཅེས་གྲགས་པ། ། རྒྱུད་སྨན་བཟང་པོ་ཐབས་ཆེན་ཐོབ། ། སུ་ལ་དངོས་གྲུབ་ གྲུབ་མི་འགྱུར། ། མ་ལུས་གཟུགས་སུ་སྒྱུར་བར་བྱེད། ། རང་བཞིན་བསོད་ནམས་དམན་པས་ཀྱང་། ། ཚོགས་པ་རྣམས་ནི་རྙེད་འགྱུར་ན། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་སོགས་པའི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཆགས་བྱའི་ཕྱིར། ། བྱ་བ་རྣམས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། དང་པོ་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་ གྱུར་པར་བྱས་ལ། ཕྱི་ནས་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་གྲུབ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན་ཤིང་གི་ཚོགས་ཀྱིས་ཏེ། ཨེ་རཎྜ་དང་སྨྱོ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ས་བོན་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་དེ།

Regarding the statement, "By performing one hundred thousand recitations, the earth is made to tremble": while performing the dance in the posture of the right leg extended, with joy and enthusiasm, one causes the circle of ḍākinīs to be thoroughly delighted. Regarding the phrase "climbing a tree" and so forth: at the time when the practitioner attains accomplishment, they perform all these things. Regarding the phrase "many hundreds of thousands of forms" and so forth: what need is there to mention the Buddhas who have attained accomplishment in this world, as they abide in the state of Mahāmudrā? Those who have accomplished the aspirations that engage in great compassion will, at all times, assume various forms according to the needs of how sentient beings are to be tamed. Furthermore: "When the practitioner's diligence is weak, yet they desire accomplishment, At that time, they shall succeed through mantra and tantra. Mantra is renowned as the 'protection of the mind,' And tantra is the great method that attains excellent medicine. For whom will accomplishment not be achieved? It transforms everything into form. Even for those of naturally inferior merit, If they find the necessary assembly, In order to inspire attachment in sentient beings Through various forms and so forth, They bring about the performance of activities. First, having become the nature of the deity, The substance of the seed-syllable is subsequently accomplished. If one asks what kind of seeds and so forth are used, they are the collection of trees such as the eraṇḍa and dhattūra as explained, as well as the seeds. One accomplishes these and other such fully ripened substances according to the ritual."

དཀར་པོ་མ་ཡིན་པའི་འབྱུང་པོའི་ཉི་མ་ལ་རིགས་ངན་གྱི་མེ་ཏོག་གིས་བསྒོ་ཞིང་བདུད་རྩི་ལྔས་ཀྱང་མཉེས་ལ་ཉིན་མཚན་དེ་ལ་སྐམས་ཏེ། ཁྱི་ནག་པོའི་ཐོད་པར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སས་བཀང་ལ། མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞི་ལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་མ་མོའི་གནས་སུ་བསྐྱེད་ནས་ སྒྲུབ་པ་པོའི་ས་བོན་བླངས་ལ། སྔགས་པས་ཧེ་རུ་ཀ་དང་བླ་མ་མགོན་པོ་ཁྱད་པར་དུ་མཆོད་པ་བྱས་ལ་དུར་ཁྲོད་དུ་གཏོར་མས་མཆོད་དེ། མངོན་པར་བསྔགས་ལ་གང་གི་གཟུགས་སུ་བསམས་ནས་མགྲིན་པར་བཅིངས་ནས་དེའི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ་བཀྲོལ་ན་སླར་ཡང་རང་གི་གཟུགས་ སུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་གསེར་ཤིང་གི་ས་བོན་བླངས་ལ་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་སྦྲུལ་ནག་པོའི་ཞག་གིས་བྱུགས་ལ། མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དང་། བཅུ་བཞི་ལ་ཁྭ་ནག་པོའི་ཐོད་པར་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་གནས་སུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བསྐྱེད་དེ། སྨིན་མའི་ས་བོན་བླངས་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་བྱ་ སྟེ། གང་ཡིན་པའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ནས་མགྲིན་པ་བཅིངས་ན་དེའི་མོད་ལ་སྦེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་ཆོ་ག་ཤེས་པས་བྲམ་ཟེ་མཆོག་གི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་གསལ་ཤིང་ངམ་མཚོན་གྱིས་བརྒྱབ་པ་ཡང་རུང་སྟེ་དེའི་ཐོད་པ་བླངས་ལ། གྲོག་མཁར་ གྱི་སས་བཀང་སྟེ་དགོངས་མོའི་དུས་སུ་དུར་ཁྲོད་དམ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་དང་སུམ་མདོ་དང་ཆུ་བོའི་འགྲམ་རྣམས་སུ་ས་བོན་བཅུག་ལ་ཆུས་གཏོར་བ་དང་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་དང་ཉི་མ་རེ་རེ་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྒྱན་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་ ལག་པ་གཡོན་པས་འཛིན་ཅིང་།

On the sun-day of a non-white bhūta, one should perfume [the seed] with flowers of a low caste and gratify it with the five amṛtas. Having dried it that day and night, fill a black dog’s skull with charnel ground soil. On the eighth or fourteenth day of the waning moon, generate it in the abode of the mātṛkā as instructed. The practitioner should take the seed and the mantrin should make special offerings to Heruka and the Guru Protector. Having made offerings of bali in the charnel ground and empowered it with mantras, one should visualize it in whatever form [is desired], bind it to the neck, and transform into that form; if it is then released, it returns to its own original form. Alternatively, take the seed of the golden tree and anoint it with the fat of a black snake during the waning moon. On the eighth or fourteenth day of the waning moon, generate it in the previously described location within a black crow’s skull while in meditative equipoise. Having taken the seed of the eyebrows, perform the ritual as prescribed. Visualizing it in whatever form [is desired], if one binds it to the neck, one will become invisible at that very moment. First, one who knows the ritual should take the skull of someone born of the supreme brahmin caste who has been impaled on a stake or struck by a weapon. Fill it with soil from an anthill and, at night, plant the seed in a charnel ground, at a crossroads, a triple junction, or a riverbank. Sprinkle it with water, offer bali, and provide protection every day. [Visualize] the form of glorious Heruka, adorned with all ornaments and mudrās, holding a khaṭvāṅga and a skull-cup in his left hand.

ལག་པ་གཡས་པས་རྔེའུ་ཆུང་འཛིན་པའི་སྤྱོད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བསམས་ན་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུགས་པར་མི་འགྱུར་ལ་གཞན་དུ་ན་མངོན་པར་འགྱུར་རོ། ། སྨན་བཟང་པོ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཚེས་དང་ སྐར་མ་དང་གཟའ་བཟང་པོ་ལ་གཟུགས་པ་དང་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གང་དང་འདྲ་བའི་གཟུགས་སུ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་སྔགས་པ་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱེད་དེ། གང་དང་གང་གི་ཁྲག་གིས་འབྲས་བུ་རྣམས་ལ་མང་དུ་གཏོར་ཞིང་དེའི་ཤ་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ལ་དེའི་ཞག་གིས་ ཀྱང་མཉེ་བར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཐོད་པ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་བསྐྱེད་ཅིང་། དེའི་ཞག་དང་ཆུ་དང་ཤ་དང་ཁྲག་གིས་གཏོར་མ་དང་བདུག་པ་དང་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་ནན་ཏན་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱས་ལ། སྨིན་པའི་དུས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གཅེར་བུ་སྤྱི་གཙུག་གྲོལ་བས་བུ་མོའི་ལག་ པ་གཡོན་པར་ཐོད་པ་བཞག་ཅིང་། ཅི་ནས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བར་གཟུང་ངོ་། ། གྲུབ་པའི་ས་བོན་དེ་བསྒྲིམས་ཏེ་བླངས་ལ་ཆ་གསུམ་དུ་བྱས་ལ་གཅིག་ནི་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་དབུལ་ལོ། ། གཉིས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ རྣམས་ལ་དབུལ་ལོ། ། གསུམ་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་ལ། ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་འབྱུང་པོའི་མ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གནས་ཏེ་ཁར་བཅུག་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་མཚུངས་པར་སྣང་སྟེ། ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་ དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྣང་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ།

If one visualizes protection through the ascetic observance of the form of conduct, holding a small hand-drum with the right hand, one will not be harmed by piśācas and the like, whereas otherwise one will be. Regarding the completion of the excellent medicine, it should be planted and harvested on an auspicious lunar day, constellation, and planetary alignment. The mantrin, desiring to assume a form similar to that of a particular being, should enter meditative equipoise. With the blood of whichever [being] it is, one should sprinkle the fruits profusely, smear them with its flesh and so forth, and rub them with its fat. One should then cultivate the skull as it has been described, and diligently and repeatedly perform the offering cakes, incense, ointments, and so forth, using its fat, water, flesh, and blood. When it is ripe, it should be harvested. Standing naked with hair loose, one should place the skull in the left hand of a girl and hold it so that the fruit does not fall to the ground by any means. Having carefully taken those accomplished seeds and divided them into three parts, one part is to be offered to the Guru Vajradhara. The second is to be offered to all the Tathāgatas, the heroes, and the yoginīs. The third is to be taken by oneself; staying in the center of the maṇḍala of the mātṛs of the bhūtas, such as the Crow-faced one and others, if one places it in the mouth, the yogin will appear identical in form to various [beings], and according to the ritual, one will certainly be seen in such a form. Through the power of the application, one will achieve invisibility to all people.

ས་བོན་གྱི་དམ་ཚིག་འགྲུབ་པའི་ཆ་ཙམ་ཡང་འུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ན་ས་ལ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། བློ་དང་ལྡན་ པས་ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་བར་དུ་མཉམ་པར་གཞག་ན་ལྷའི་བུ་མོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདོད་ན་ཁ་ནས་བཏོན་ན་མཐོང་ཞིང་མི་འདོད་ན་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། མི་སྣང་བའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁང་བཟང་དང་ཤིང་གི་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་ཕྱེ་མར་བྱེད་ དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་མེ་འབར་བའི། སྟ་གྲི་བཞིན་དུ་གཏུབ་པར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ཟླ་བའི་འོད་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པའི་འཁོར་ལོ་འདི་བཀོད་ན་གནས་པ་དང་རྒྱུ་བ་དང་ཡན་ལག་ལས་སྐྱེས་པ་དང་སྦྱར་བ་ལས་བྱུང་བའི་དུག་རྣམས་ལག་པའི་མཐིལ་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་ བདུད་རྩིར་བྱེད་ཅིང་ཟླ་བའི་འོད་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་འབར་བས་དུག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱལ་བ་ཡང་སློང་བར་བྱེད་དོ། ། བདུད་རྩི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གསུངས་ཏེ། བདུད་རྩི་ཟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དུག་ཏུ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབད་པ་མེད་པར་གང་དུ་སྔགས་ནག་པོར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ སོ། ། ཡང་ན་ཀུ་བ་ཁན་དེའི་ས་བོན་བླངས་ལ་སྦྲུལ་ནག་པོའི་ཞག་གིས་བྱུགས་ཏེ། ཟླ་བ་མར་ངོའི་གཟའ་མ་རུངས་པ་ལ་དགོངས་ཀའི་དུས་སུ་སྦྲུལ་ནག་པོའི་ཐོད་པར་བཞི་མདོའི་སས་བཀང་ལ་བཙུགས་ནས་སྐྱེས་བུའི་ཁུ་བའི་ཐིག་ལེ་བྱས་ནས་གང་ལ་བལྟས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་ དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཁ་ཞིང་སྔགས་དང་བཅས་པ་ནི་དུག་ཏུ་འགྱུར་ལ་འདོད་ན་རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཆང་ངོ་། །

If even the owls and other such creatures do not perceive even a fraction of the accomplishment of the seed-samaya, what need is there to mention those born of the earth? If one with intelligence remains in meditative equipoise for as long as desired, one will sport together with the daughters of the gods. If one wishes, they appear when [the mantra] is uttered from the mouth, and if one does not wish, they become invisible; thus one becomes a master of invisibility. As for the statement, "It pulverizes palaces, the tops of trees, and so forth," it means that with the king of mantras, one should cut them like a blazing sword. If one arranges this wheel, stainless like the light of the moon, in the left hand, then by the mere showing of the palm, poisons—whether residing, moving, born from the limbs, or produced from combinations—are turned into nectar. With blazing rays of light as stainless as the moon's light, even those fainted by various poisons are revived. This is taught as the "elixir of nectar," such as the consumption of nectar and so forth. As for the statement, "It turns into poison," it is by the mere act of making the mantra black without effort. Alternatively, one should take the seed of the kubakanda and smear it with the fat of a black snake. On the evening of an inauspicious lunar day during the waning moon, one should fill a skull-cup of a black snake with earth from a crossroads and plant it there. Having made a drop of human semen, whatever food, snacks, drinks, and so forth are looked upon with the mantra will turn into poison; if one wishes, they return to their natural state. "Moon" refers to liquor.

འོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་འོ་མའི་བཏུང་བའོ། ། ཟླ་བའི་འོད་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་ཙམ་གྱིས་སོ། ། ཡང་ན་ཤིང་ཨརྐ་དཀར་པོ་དང་མེ་སྦར་ ལ་པདྨའི་སྣལ་མ་ཕྲ་མོ་ཕྱེ་མར་བྱས་ཏེ། འོ་མ་དང་ལན་མང་དུ་བཏགས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་དབུལ་ནས་དེའི་ཐལ་བ་བླངས་ལ་ཙིང་ཀའི་ཁུ་བས་སྦྲུས་ཏེ། གྲིབ་མ་ལ་ལན་བདུན་གྱི་བར་དུ་བསྐམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ སོར་མོའི་ནང་བཀང་ལ་ཆང་གི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་ཐལ་བ་བླུགས་ལ་འོ་མ་དང་ཀུན་ད་དང་། ཟླ་བ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྟོག་པས་རྨོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ལས་འདི་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཀུ་སུ་མའི་མེ་ཏོག་བསྐམས་པའི་ཕྱེ་མ་ལ་ཛམ་བི་རི་འབྲས་བུའི་ཁུ་བས་ ལན་མང་དུ་སྦྲུས་ལ་བའི་གཅིན་གྱིས་སྦངས་ནས་པདྨའི་སྣོད་དུ་བླུགས་པས་ནི་འོ་མ་དང་ཆང་དང་འདྲ་བར་བྱེད་དོ། ། ཚེར་མ་དང་བཅས་པའི་ཀ་རཉྫའི་འབྲས་བུའི་ཕྱེ་མ་དང་ནཱ་རིའི་པགས་པ་དང་བཅས་པས། ལྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱུགས་ན་དྲི་འཕྲོག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ མེ་ཏོག་དང་ཤིང་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲི་འཕྲོའོ། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་ཕན་ཚུན་དུ་བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་བདུགས་པའམ་བསྲེགས་ན། གང་དུ་འདོད་པ་དྲི་བྲོ་བར་བྱེད་དོ། །

"Milk" refers to a milk-based drink. It is achieved simply through a concentration as stainless as the light of the moon. Alternatively, one should kindle a fire with white arka wood, grind the fine fibers of a lotus stalk into powder, and mix it repeatedly with milk. After offering this in a homa of one hundred and eight mantras, one should take the ashes, knead them with ciṅka juice, and dry them in the shade seven times. Then, at the time of worship, the yogins should fill their fingers with it and pour the ashes into a vessel of liquor; it will become as stainless as milk and the kunda flower, or like the moon. This rite should be performed for sentient beings whose minds are deluded by conceptual thought. Just as the powder of dried kusuma flowers is kneaded many times with the juice of jambīra fruit and soaked in cow urine, when poured into a lotus vessel, it makes [the liquor] resemble milk and wine. If the powder of thorny karañja fruit, together with nāri bark, is smeared on the nape of the neck and other parts, it removes the odor. In this way, the odors of all flowers, woods, fruits, and so forth are removed. If various flowers are fumigated or burned with incense and the like, they will emit the fragrance wherever one desires.

ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོན་གྱིས་འགྲོ་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ཀླུ་རྣམས་སྤངས་ཤིང་ཟླ་བས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པ་ལ་ལྷའི་བུ་མོ་དང་སྐྱེས་པ་གཉིས་ཀྱི་མིང་དང་སྤེལ་ལ་སྐར་མ་རྒྱལ་གྱི་དུས་སུ་གོ་རོ་ཙ་ནས་བྲིས་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ་བཟུང་ལ་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་ཞིང་། རང་གི་རིག་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས་མཚན་ཐོག་ཐག་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་བཟླས་པ་བྱས་ན་རང་ཉིད་འོངས་ཏེ་འདུས་པ་ནི་བུད་མེད་དང་འདུས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རིག་མ་ལས་རྡུལ་རང་བྱུང་སྟེ་བུད་མེད་རྣམས་ ཀྱང་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་གིས་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གོ་བཟློག་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་པདྨའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཁྲག་དང་བཅས་པའི་རྩ་ཁ་བྱེ་བ་ལས་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་སུ་ འགྱུར་བས་མི་མཆོག་སྟེ་དཔལ་དང་ལྡན་ཞིང་མཚན་དྲི་མ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ལག་མཐིལ་ན་ཡོད་པའི་དཔལ་གང་གིས་ཀྱང་འཕྲོགས་མི་ནུས་ཏེ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་གནས་སུ་འགྱུར་བས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་མཉམ་པར་དཔལ་དང་ལྡན་ཞིང་ཚེ་དང་ནད་མེད་པར་ཕུན་ སུམ་ཚོགས་པས་མཚན་པའོ། །

Regarding the phrase "the garuḍa-graha causes beings to emerge," and so forth: on that very wheel, having removed the nāgas and adorned it with the moon, one should intersperse the names of a divine maiden and a man. At the time of the Puṣya constellation, having written it with gorocana and performed a great offering, one should hold it and apply oneself to the identity of the glorious Heruka. Abiding in the absorption of non-dual yoga, having thoroughly visualized one's own consort as Vajravārāhī, if one recites the King of Knowledge (vidyārāja) throughout the entire night, he will come. This "union" is called the union with the woman. From the consort, the self-arisen rajas (menstrual blood) emerges, and thus the women also become united. As for "emerging by the face of the garuḍa": by means of the reverse posture, the channels that have opened within the exceedingly expansive lotus, together with the blood, cause [the essence] to emerge. Because one thus becomes of the family that is the nature of all the Tathāgatas, one is a supreme among men, endowed with glory, and possesses a stainless name. Whatever glory is in the palm of his hand cannot be stolen by anyone. Because he becomes an object of worship for all bhūtas, he is endowed with glory equal to a cakravartin, and is characterized by the excellence of long life and freedom from disease.

དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་གསོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེས་བྲིས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་སོལ་བས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དྲན་བཞིན་དུ་བཀུག་སྟེ་བཅུག་ ལ་དུར་ཁྲོད་དུ་སྦས་ནས་མིའི་རུས་པའི་ཕུར་བུས་སྙིང་གར་བཏབ་ནས་ཆུ་ཚན་བླུགས་ལ་ཁྲོ་བས་སྔགས་བཟླས་ན་ཉི་མ་བདུན་གྱིས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། གཏུམ་མོ་སྦར་བ་འབར་བའི་ཕྲེང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རླུང་གིས་བརྡབས་ཤིང་བུས་ན་གང་ཡིན་པ་དེར་མེ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། རྩེ་གཅིག་པའི་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་སྔགས་བཟླས་པས་ནི་ས་འོག་པ་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། ། ལག་པའི་མཐིལ་དུ་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་རླུང་གི་རྗེས་སུ་བསྣུན་ན་གང་དུ་འདོད་པ་དེར་སེར་བ་འབེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་གློག་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་བ་མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞི་ལ་རོ་བསྲེགས་པའི་མེ་ལ་ཤིང་ཨརྐ་བསྲེགས་ལ་ད་དུ་རའི་ཁུ་བས་མེ་བསད་ནས་སོལ་བ་དེས་དུག་དང་ལན་ཚྭར་བཅས་པས་དུར་ཁྲོད་རས་ལ་ཉི་མའི་དབུས་སུ་ཆུད་པའི་ འཁོར་ལོ་བྲིས་ནས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ། དེའི་སྙིང་གར་མིང་དང་སྤེལ་བ་བཅུག་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་གུ་གུལ་ཆེན་པོས་བདུགས་ནས་གང་གི་མིང་ནས་བཟུང་སྟེ། སྔགས་ཀྱིས་ལན་ཅིག་བཟླས་ཏེ་བསྣུན་ན་དེའི་མོད་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །

Regarding the statement, "By mere recollection, one causes death": one should draw that very wheel inside a solar maṇḍala using poison, salt, and kaṭuka seeds. Having fashioned an effigy with charnel ground ash and charcoal, one should place it within the heart. While recollecting the target, one should summon and insert them [into the effigy]. Having buried it in a charnel ground, one should strike the heart with a stake of human bone, pour hot water over it, and recite the mantra with wrath; within seven days, death will occur. Abiding in the absorption of the blazing garland of the ignited caṇḍālī, if one strikes and fans with the southern wind, fire will be produced wherever it is directed. By brandishing a single-pointed vajra and reciting the mantra, one destroys those dwelling beneath the earth. If one consecrates the palm of the hand and strikes in the direction of the wind, hail will fall wherever one desires. The statements such as "By mere recollection, one produces lightning" and so forth are easy to understand. Regarding the phrase "charnel ground charcoal" and so forth: on the eighth or fourteenth day of the waning moon, one should burn arka wood in the fire of a cremation pyre and extinguish the fire with the juice of datura. With that charcoal, together with poison and salt, one should draw a wheel inside a solar disk on a charnel ground cloth. Having fashioned an effigy with charnel ground ash and inserted the name [of the target] into its heart, one should perform the summoning and other rites. Having fumigated it with great guggulu resin, if one strikes it while reciting the mantra once while holding the person's name, they will fall down instantly.

འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ས་ཀྭ་ཏ་ཀའི་སྨྱུ་གུས་ཤ་ཟའི་སྙིང་གར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཐལ་(བསྔགས་,བ་སྔགས་)དང་བཅས་པས་གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་ཏེ་བསྣུན་ན་དེ་ཤ་ཟས་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སོལ་བས་འབྱུང་པོའི་ཉིན་ཞག་ གི་མཚན་མོ་ལ་སྤང་ལེབ་བམ་རྩིག་པའི་ངོས་སམ་དབེན་པའི་གནས་གང་ཡང་རུང་བར་གཟའ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་གྱི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དུ་སྤེལ་བ་(བྲེས་,བྲིས་)ནས་གུ་གུལ་ཆེན་པོས་བདུགས་ན་དེ་གཟས་བཟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། སླར་གསོ་བ་ལ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ ལ་ཡང་ནན་ཏན་དུ་འོ་མས་བཀྲུ་ཞིང་ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཨ་ཏི་མུཀྟའི་ལྕུག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་རོའི་སེན་རྩི་དང་རོ་ཙ་ན་ལས་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་འཁོར་ ལོ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བྲིས་ཏེ་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་དྲིའི་ཆུས་ཁྲུས་བྱས་ནས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་ཞིང་། ཨ་ཏི་མུཀྟའི་ལྕུག་མ་ལ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ནས་གང་ལ་བསྣུན་ན་དགའ་བ་ཆེན་པོའི་མདོག་དམར་ཞིང་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ མྱོས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུན་དུ་འབབ་པ་རྔ་མོ་ལ་ཞོན་པ་དབུགས་ཀྱི་ཞགས་པས་བཀུག་སྟེ། རྐང་པ་དག་གི་མདུན་དུ་(འགྱིལ་,འགྱེལ་)བར་བསམ་མོ། ། ཉི་མ་བདུན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་འོང་བར་འགྱུར་རོ། ། མི་རོའི་ཐོད་ཚལ་ལ་ལྡོང་རོས་དང་།

That very cakra should be drawn upon the heart of a piśāca with a pen made of sakatāka wood according to the ritual. If one strikes it while reciting the name of the target together with the previously mentioned mantra, that person will be seized by a piśāca. Regarding the phrase "charcoal from a charnel ground," one should use the charcoal previously described. On a night during the day of a bhūta, on a wooden plank, a wall, or any secluded place, one should draw the cakra in the center of the hand-symbols of the planets, interspersed with the name of the target. If one fumigates it with great guggulu, that person will be seized by a planet. For restoration, one should diligently wash all of these with milk and perform recitation with a peaceful mind. Regarding the phrase "the branch of atimukta," one should fashion an image of the target from red sandalwood powder. On a cloth from a charnel ground, one should draw the previously mentioned cakra within a lunar maṇḍala using corpse-nail polish and rocanā. Having placed it in the heart and bathed it with scented water, one should perform the summoning and other rites. Having recited the mantra interspersed with the target's name seven times over a branch of atimukta, if one strikes [the image], one should visualize the target—red in color like great joy, naked, with hair loose, intoxicated, with the stream of bodhicitta constantly flowing, mounted on a camel, and summoned by the noose of the breath—falling down at one's feet. By the completion of seven days, the target will arrive with the force of the wind. On a skull-fragment from a human corpse, with realgar and...

ཡུང་བས་གང་ གི་མིང་དང་སྤེལ་བའི་འཁོར་ལོ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བྲིས་ནས་དུར་ཁྲོད་དམ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་ཁྲུ་གང་ཙམ་དུ་བརྐོས་ཏེ། ཁ་སྦུབ་ཏུ་སྦས་ལ་གསེག་མ་ལ་ལན་བདུན་བཟླས་ནས་བསྣུན་ཏེ། དེ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཚེ་བགྲོད་འདོད་ པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཚུབ་མས་ཁྱེར་བའི་ཤིང་ལོ་ལ་མཆི་མ་དང་ཁྭའི་ཁྲག་དང་བྱ་རོག་གི་སྒྲོའི་རྩ་བ་ལ་སྨྱུ་གུས་མིང་དང་བཅས་པར་བྲིས་ནས་གྱེན་དུ་ལྡང་བའི་རླུང་ལ་བསྐུར་ན་གང་དུ་འདོད་པ་དེར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། རེངས་པ་གསོ་བ་ལ་ནི་ཕྱུང་ནས་བཀྲུ་བར་བྱའོ། ། ར་ནག་པོའི་ཡན་ ལག་ལྔ་དང་ཏིལ་མར་ཆེན་པོ་དང་གུ་གུལ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཆ་བསྙམས་ལ་ཆང་གིས་སྦྲུས་ཏེ་མཆོད་པའི་དུས་སུ་ལན་ཅིག་བཟླས་ཏེ་བདུག་པར་སྦྱར་ན་དེ་བསྣམས་པ་ཙམ་གྱི་མོད་ལ་འབེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་ཤིང་ཨ་ཤོ་ཀའི་སྨྱུ་གུས་ཀླུ་རྣམས་སྤངས་པའི་ འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ལ་བྲིས་ལ་ཡི་གེ་ཨེའི་དབུས་སུ་རཀྵ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དང་སྤེལ་བར་བྱས་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་དེ་ཁྱིམ་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག་ན་ལུས་སྲུལ་པོ་ཐམས་ཅད་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། །

Having written the name of the target person combined with the mantra upon a cakra in the center of a solar maṇḍala, one should bury it at a depth of about one cubit in a charnel ground or at a crossroads, placing it face down. If one strikes it with pebbles over which the mantra has been recited seven times, the target will be bound for as long as they live. When one wishes to travel, one should write the name together with the mantra on a leaf blown by the wind using a pen made from the root of a crow's feather, mixed with tears and the blood of a crow. If this is cast into an upward blowing wind, the person will go wherever one desires. To heal the paralysis, one should extract the cakra and wash it. One should take the five limbs of a black goat, great sesame oil, and great guggulu in equal parts, knead them with alcohol, and at the time of offering, recite the mantra once and prepare an incense. By the mere scent of it, [the target] will be brought down. Furthermore, one should write that same cakra, excluding the nāgas, on a cloth from a charnel ground using a pen made of aśoka wood. Having combined the name "rakṣa" with the mantra in the center of the letter E, and having made perfect offerings, if one places it in a corner of the house, all kaṭapūtanas will be bound.

འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་དུ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་ཏེ་ བྲིས་ནས་བུད་མེད་ཀྱི་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་པ་དང་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་དུ་བསྲེས་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་སྙིང་གར་བཅུག་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལག་པའི་ཚད་ཙམ་བུད་མེད་རོ་བསྲེགས་པའི་ འབར་བའི་མེ་ལ་བསྐྱུར་ལ་ཇི་སྲིད་མ་ཚིག་པར་དེ་མྱུར་དུ་བླངས་ཏེ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལན་ཅིག་བཟླས་ནས་གང་ཞིག་དྲན་བཞིན་བསྐོར་ན་དེ་འགུགས་པར་བྱེད། ལྟོར་བསྣུན་ན་མངལ་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་རྐང་པ་བརྒྱད་པ་ཡི། ། སྔགས་ཀྱི་ལས་མཆོག་བཤད་པར་བྱ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། དབུས་སུ་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་བྲི། ། འདབ་བརྒྱད་པདྨ་གེ་སར་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོ་ཡི། ། ཕྲེང་བས་གསུམ་བསྐོར་དབུས་སུ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བསྐོར་ ནས། ། འོད་ཟེར་ཚོགས་ནི་(སྤོ་,སྤྲོ་)བྱ་སྟེ། ། འོན་ཀྱང་དཀར་དམར་སྔོ་རྣམ་པ། ། ལས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བརྒྱན་པ། ། དབུས་སུ་དཔའ་བོའི་སྙིང་པོ་དང་། ། ཇི་ལྟར་བསྟན་ཞིང་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཆོ་གས་བྲི། ། འདི་ནི་སྲུང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སྲུང་བ་ཀུན་གྱི་དམ་པ་ཡིན། ། རིམས་ དང་ལྟོ་བ་ན་བ་དང་། ། དུག་གི་ནད་དང་མཁའ་འགྲོ་ཉེ་བར་འཚེ་བ་དང་། གཟའི་གནོད་པ་དང་། བདུད་དང་། ལོག་འདྲེན་དང་། གང་དག་ལུས་སྲུལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་གྲིབ་མ་ལ་ཡང་འདའ་བར་མི་ནུས་ན་དེའི་ལུས་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས།

On that very wheel, one should write the name of the person to be accomplished, interspersed with the mantra, upon a cloth from a charnel ground. Having fashioned an image of the person to be accomplished by mixing the ashes of a woman’s funeral pyre with the powder of red sandalwood, one should perform the summoning and other rites, and place it in the heart. After making perfect offerings, one should take a branch of the karavīra tree the size of the person’s hand and cast it into the blazing fire of a woman’s funeral pyre. While it is not yet burnt, one should quickly retrieve it, recite the King of Vidyās once, and if one circles it while keeping it in mind, that person will be summoned. If one strikes the belly [of the image], the fetus will be transferred. Furthermore, I shall explain the supreme activity of the eight-line mantra: In the center of the expanse of space, one should visualize a moon maṇḍala. In the center of the wheels of body, speech, and mind, one should draw the wheel of great bliss. It is an eight-petaled lotus with a filament, surrounded by three garlands of vajras, lotuses, and wheels, and in the center, surrounded by a garland of crossed vajras, one should emanate a mass of light rays. These are adorned with light rays of activity in white, red, and blue. In the center, one should write the heart mantra of the hero and the name of the person to be accomplished, according to the instructions. This is a great protection, the most excellent of all protections. Fever, abdominal pain, diseases of poison, the afflictions of ḍākinīs, the harm of planetary spirits, Māras, vināyakas, and those such as the kaṭapūtanas—since they cannot even cross its shadow, what need is there to mention their bodies?

། ཟླ་གཟུགས་འདྲ་བའི་ཡི་གེ་བལྟ། ། ཕྱོགས་བཅུར་ འབྱེར་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ། དཀར་པོ་ཡིས་ནི་ཞི་བར་འགྱུར། ། ནག་པོས་སྐད་ཅིག་གསོད་པར་འགྱུར། ། དམར་པོས་དབང་དུ་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ངེས་པར་འགུགས། ། སེར་པོ་ཡིས་ནི་རེངས་པ་དང་། ། དཔུང་ཚོགས་བཞོན་པར་བཅས་པས་གནོན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ སྙིང་པོ་མཆོག། གསང་བ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསང་། ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རབ་སྦས་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། རྒྱུད་ནི་གང་གིས་མི་ཤེས་ཤིང་། ། བླ་མ་ཆེ་ལ་གུས་མེད་པར། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འབྲས་འདོད་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་འདོད། ། གསང་སྔགས་ འདི་ནི་རྣམ་སྤངས་པས། ། དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། དཔེར་ན་ལ་ལ་འབྲས་འདོད་པས། ། ཕུབ་མ་རྡུང་བར་བྱེད་དང་མཚུངས། ། དེ་ནི་ངལ་བ་དོན་མེད་དེ། ། འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཕྱིར་མཆོག་འདོད་གང་ཡིན་པས། ། འབད་དེ་རྡོ་རྗེ་སློབ་ དཔོན་གཟུང་། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་འདོད་སྤྱོད་པའི། ། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་སྟེར། ། ཞེས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྐུ་གསུམ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སྐུ་གསུམ་གྱི་སྒྲས་ནི་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་སྐུ་དང་གསུང་གི་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

One should visualize the syllables resembling the form of the moon, which radiate out in the ten directions. Through white, pacification occurs; through black, instantaneous killing occurs; through red, one brings others under control, and by that very means, one certainly summons; through yellow, one paralyzes and suppresses armies along with their mounts. This supreme heart mantra of the Yoginī is more secret than the secret; it is the reality of mantra, most profoundly concealed. If one does not know the tantra of the Great Vajra Śrī Heruka, and if one lacks devotion for the great guru, yet desires the fruit of mantra accomplishments and seeks the yoga of a yogin—by abandoning this secret mantra, one will not attain the result. It is like someone who, desiring rice, threshes only the husks; that is a meaningless labor, and the fruit will not be obtained. Therefore, whoever desires the supreme, should strive to rely upon a Vajra Master. This secret mantra bestows the fruit through the blessings of those who engage in the desired conduct. Thus it is said. This concludes the explanation of the ninth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Śrī Heruka. Next, the three bodies (kāya) shall be explained. Regarding the phrase "the three bodies," the terms refer to the Dharma, Enjoyment, and Emanation bodies. In that context, the characteristics of the secrets of body and speech, which are the concordant causes of merit, are the characteristics of the Enjoyment and Emanation bodies of the Tathāgata; they are the characteristics of the conventional and the ultimate.

གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བར་ཞུགས་ཤིང་ཁོངས་སུ་ཆུད་པས་ཆད་པ་མེད་པ་རྟག་པ་མེད་པ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ལམ་ནས་འཇུག་པའི་བསམ་གཏན་གོམས་ཤིང་བྱང་བས་མི་དམིགས་ཤིང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་ བྱང་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ལུས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་མཉམ་པར་འཇུག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ དམ་པའི་སྒོ་ནས་སྐུ་གསུམ་པོ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གཉིས་མེད་སྦྱོར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དེའི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་ བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྔེའུ་ཆུང་། གཡོན་ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ། ཕག་མོ་མདོག་དམར་མོ་ལ་འཁྱུད་པ་ གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་གནས་པ་སྟེ། བསྲུབ་བྱ་སྲུབས་པའི་སྦྱོར་བས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེ་འབར་བས་ཞུ་བར་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་གླུས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བར་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ཨ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ར་ཙ་ཏསྟྭཾ།

That which enters into and comprehends dependent origination is without annihilation and without permanence. Through the cultivation and mastery of concentration that enters via the path of mental consciousness, it is non-apprehensible, without defilement and without purification, not empty, and not an object of the body. It transcends the sphere of activity of those [senses] and is not an object of the nature of the mind; that is the Dharmakāya, which enters into equality with the space-element of all Tathāgatas. In that way, the three bodies of the Tathāgatas should be viewed from the perspective of the ultimate truth. Their accomplishment shall now be explained. What is it? It is said: "The glorious Heruka, the non-dual union." In the center of the celestial mansion, from the complete transformation of the syllable BHRŪṂ, there is an eight-spoked wheel. In its center, upon an eight-petaled variegated lotus, is a moon maṇḍala. In its center, from the complete transformation of the vowels and consonants, there is Vajrasattva, white in color, with one face and four arms. In his right hands he holds a vajra and a hand-drum; in his left hands he holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a bell. He embraces Vārāhī, who is red in color. He abides in the posture with the right leg extended. One should visualize that through the union of the churning and the churned, the fire of desire blazes and [the deities] melt. One should contemplate that the yoginīs emerging from his light rays perfectly exhort him with vajra songs: OṂ HŪṂ AM MAHĀSUKHA ALALALAHŌ MAHĀSUKHA RACATAS TVAM.

སུ་ར་ཏ་སུ་ཁ་བི་ཡོག་སུ་ར་ཏོ་ཨ་ཧོ་མ་ཧཱ་སུ་ཁཾ་སུ་ཁ་མ་ནུ་སིདྡྷི་ཧོ། སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སཽ་ཁྱ་བ་ཡཾ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཧོ་ཨ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་མ་ཧཱ་སུ་ཁཾ། ཨུཏྟ་ར་སརྦོ་ཐ་མོ་སཽ་ཁྱ་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཨ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། སྟཾ་བ་ར་མ་སུ་ཁ་མ་ལེན་དུ་པོ་བོ་ཏིཾ་མ་ཛ་ལ་སུ་ཁཾ་ཨ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། བི་ཏི་ སྭ་བྱ་མ་ཡ། སྒྲ་བརྙན་དང་འདྲ་བའི་གླུས་བསྐུལ་མ་ཐག་ཏུ་དེའི་ངོ་བྱས་ནས་བཞེངས་ཏེ། རིག་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དཔལ་ཐུགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མདོག་སྔོ་ཞིང་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་ཉི་མ་བྱེ་བ་ལྟར་གསལ་ཞིང་། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་ བ་དང་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་མཚན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དཔེ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་ཞིང་། ཞལ་བཞི་པ་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་པ། གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་བཞུགས་ཤིང་། སྤྱན་གསུམ་པ་ཞལ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་སྟེ། ཞལ་གཡོན་པ་དང་གཡས་པ་དཀར་ཞིང་སེར་བ་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞལ་དམར་པོའོ། ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་གཞན་གྱིས་ཁྱབ་འཇུག་གི་མགོ་བོ་བཟུང་ནས་ཁྱབ་འཇུག་གི་པགས་པ་བསྣམས་པ་སྟེ། ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་སྟ་དང་མདུང་རྩེ་ གསུམ་དང་ཟངས་གྲི་དང་ཅང་ཏེའུ་རྣམས་ནི་ཕྱག་གཡས་ནའོ། ། གཡོན་པས་ནི་ཞགས་པ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དཔའ་བོ་དབུ་བཅིངས་ཤིང་། སྤྱི་བོར་མཐོ་བ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པས་རལ་པ་བཅིངས་ཏེ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་བསྣམས་ པ་སྟག་གི་པགས་པ་མནབས་ཤིང་།

Surata sukha viyoga surato ho mahāsukhaṃ sukha-manu-siddhi ho. Surata samaya saukhyavayaṃ. Oṃ hūṃ aho aho bhagavān mahāsukhaṃ. Uttara sarvotthama saukhyamaya hūṃ alala laho. Stambarama sukha maleṃ dupo botiṃ maja lasukhaṃ alala laho. Viti svabhāva maya. Immediately upon being exhorted by this song, which is like an echo, he arises in that very form. The Lord of the Vidyās, whose nature is the Dharmakāya, is the luminous Śrī Cittākāśaḍākinī of Great Bliss. He is blue in color, with great majesty, as radiant as ten million suns. He has the gaze of a wrathful deity and the appearance of a sixteen-year-old, complete with all the major marks and perfectly adorned with all the minor signs. He has four faces and twelve arms, and he stands in the posture with the right leg extended. He has three eyes and his fangs are bared. His left and right faces are white and yellow, and the western face is red. His first two hands are joined with a vajra and bell; the others hold the head of Viṣṇu and carry Viṣṇu’s skin. In his remaining right hands, he holds a battle-axe, a trident, a sword, and a hand-drum. In his left hands, he holds a noose, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a threatening gesture. His head is bound with a garland of skulls, and his hair is tied with a high crescent moon on the crown, marked with a crossed vajra. He is clad in a tiger skin.

རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀླུབས་པ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཞལ་གཅིག། ཕྱག་གཉིས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་གཅེར་བུ་མདོག་སྔོ་བ་སྟེ། དུམ་བུས་མཚན་པའི་སྐ་རགས་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་ཕྱག་ གཡོན་པས་འཁྱུད་ཅིང་ཐོད་པ་ཐོགས་པ་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་དང་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པའོ། ། འདབ་མ་རྣམས་ལ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ལ་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་གཤིན་ རྗེ་འཇོམས་མའི་མཐར་ཐུག་པ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉི་ཤུ་སྟེ་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་པ་ལ་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་དུམ་བུའི་ཐོད་པས་མཚན་པའོ། ། ཡང་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་ རྣམས་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱིས་སོ། ། སྔོ་སྐྱ་དང་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་སེར་པོ་ནི་གཡས་སྐོར་གྱིས་མཚམས་ན་གནས་པའོ། ། ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཅན་དང་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ཕྱག་བཞི་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ནི་ཕྱག་གཉིས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ དྲིལ་བུ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུ་ནི་དཔའ་བོའི་འོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐོད་པ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་སྡིགས་མཛུབ་པོ། ། ཐུགས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་དུས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞི་པོ་འབའ་ཞིག་གིས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ཡང་མདོག་དམར་ཞིང་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་མགོ་བོ་བསྣམས་ནས་པདྨ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །

He embraces the Vajraḍākinī, who is adorned with all ornaments. She has one face, two arms, and three eyes; she is naked and blue in color. She wears a belt marked with a skull-fragment and is complete with all ornaments. With her left hand she embraces [the central deity] and holds a skull-cup, while her right hand brandishes a vajra and makes the threatening gesture. On the petals are the Ḍākinīs and so forth. On the eight spokes of the wheel are the Pracaṇḍā and others, from the Crow-faced one up to Yamamathani; these are the twenty yoginīs, each with one face and four arms. The white, yellow, red, and green ones are the Ḍākinīs and so forth. In the intermediate directions, they are marked with skull-fragments. Furthermore, the white, yellow, red, and green ones are in the cardinal directions, arranged counter-clockwise. The pale blue, yellow, green, and yellow ones are situated in the intermediate directions, arranged clockwise. The heroes, such as Khaṇḍakapālin and Pracaṇḍā, have four arms. The yoginīs have two arms. The vajra, bell, khaṭvāṅga, and hand-drum belong to the heroes. The goddesses hold a skull-cup, a vajra, and make the threatening gesture. At the time of blessing the heart and so forth, it is done with only the four vajras. The meditation on the absorption beings of body, speech, and mind is as before. The specific difference is that Vāgvajra is red in color and holds the head of Maheśvara, as well as a lotus and a bell.

དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུ་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱིའོ། ། སེར་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས་ནི་གཡས་ སྐོར་གྱི་མཚམས་ཀྱིའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་མ་ལ་སོགས་པ་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་མ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། འཁོར་ལོ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་ཐོགས་པས་ཚངས་པའི་པགས་པ་བསྣམས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དཀར་མོ་ ཐོད་པ་དང་འཁོར་ལོ་ཐོགས་ནས་སྡང་བ་རྣམས་ལ་སྡིགས་མཛུབ་བྱེད་པའོ། ། སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་དང་སེར་པོ་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། ནག་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བ་དང་དུད་ཀ་དང་སྐྱ་བོ་ དང་དཀར་པོ་ནི་ཕྱོགས་དང་མཚམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཐུགས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའི་འོ། ། ཨོཾ་ཧཾ་བྷ་ག་དྷ་ཀ་ཨཱ་རོ་ལི་ཀ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། པདྨ་མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་པོའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་རོ་ལི་ཀ་ཛིཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཉེ་བའི་སྙིང་ པོའོ། ། ཨོཾ་པདྨ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཧྲཱིཿ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་པདྨ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་མོའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་རུ་ལུ་རུ་ལུ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་ཨཾ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ ཡེ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་བྷཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ།

White, red, blue, and green are for the directions in counter-clockwise order. Yellow, white, green, and sky-blue are for the intermediate directions in clockwise order. Cakravegā and the others, up to Kāyavajrā, are also as before; however, the distinction is that they hold a wheel, a bell, and a head of Brahmā, and carry the skin of Brahmā. She embraces Buddhadākinī, who is white and holds a skull-cup and a wheel, making the threatening gesture at those who are hostile. Blue, green, red, and yellow are for the ḍākinīs and others in counter-clockwise order. Black, yellow, red, green, moon-white, smoke-colored, pale, and white are for the directions and intermediate directions. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA SVĀHĀ. This is the heart mantra of Cittadākinī. OṂ HAṂ BHAGADHĀKA ĀROLIKA ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the heart mantra of Padmadākinī. OṂ ĀROLIKA JIṂ HŪṂ PHAṬ. This is the near-heart mantra. OṂ PADMA ḌĀKINĪ HRĪḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ SARVA PADMA ḌĀKINĪYE ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. These are the heart and near-heart mantras of the Goddess. OṂ ŚRĪ ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA RULU RULU BHRŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ BHRŪṂ AṂ BHRŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are the heart and near-heart mantras of Buddhadākinī. OṂ BUDDHA ḌĀKINĪYE Vairocanīye BHRŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ.

ཨོཾ་ཧཱུཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་བྷྲཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་མོའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྔགས་པས་ཡུངས་ཀར་གྱི་འབྲས་བུ་མང་པོ་ལ་འགེགས་པའི་རོའི་ཁྲག་དང་། ཞག་ གིས་ཡང་དང་ཡང་བྱུགས་ལ་ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་ཉི་མ་ཚ་བའི་དུས་སུ་གཞི་ལ་གཟུགས་པར་བྱ་སྟེ། གསང་བའི་ཞིང་ས་ཞག་དང་ཁྲག་གིས་བྲན་པ་དང་དེའི་ཐོད་པར་བཀུག་སྟེ། བསྐྱེད་ལ་སྨིན་པའི་ས་བོན་ཅི་རིགས་པ་བླངས་ཏེ། བློ་དང་ལྡན་པས་མར་ཁུའི་ རྒྱུ་མེ་ལ་མ་རེག་པར་བཙིར་ནས་མར་ཁུ་ས་ལ་མ་རེག་པར་བཞག་སྟེ་སྔགས་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྲུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡང་འགེགས་པའི་ཚིལ་ལས་མར་ངོའི་ཉིན་ཞག་ཁྱད་པར་ཅན་ལ། མདུན་དུ་མཎྜལ་བྱས་ལ་སྔགས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་ནས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་ཤ་དང་ཁྲག་དང་ལྡན་པ་བྱིན་ལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྤྱོད་པས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ངལ་སོ་ཞིང་སྔགས་བཟླས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་སྙིང་པོ་འཇིགས་པའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རླུང་གིས་མེ་བསྐྱོད་ པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རྐང་པ་ལ་ཧཱུཾ་བཀོད་པའི་རྒྱལ་མཚན་བསམས་ལ་སྔར་བསྟན་པའི་མར་ཁུས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྐང་མཐིལ་ནས་བརྩམས་ནས་མགོ་བོའི་བར་དུ་གུ་གུལ་ཆེན་པོའི་བདུག་པས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བདུགས་ལ་མཎྜལ་གྱི་མེ་ཏོག་ གིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀས་སྙིང་ག་དང་མགོར་བརྡེགས་ལ།

OṂ HŪṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE HŪṂ BHRŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the heart mantra and the near-heart mantra of the goddess. The practitioner of inferior capacity should understand the ritual application: the mantrin should repeatedly smear white mustard seeds with the blood of a corpse and fat. On the eighth day, under the constellation Puṣya, at the time when the sun is hot, one should plant them in the ground. Having sprinkled the secret field with fat and blood and drawn them into its skull-cup, one should cultivate them and take whatever seeds have ripened. The wise one should press them in a fire of ghee without letting the ghee touch the ground, and place the ghee without letting it touch the earth, protecting it with mantra and yoga. Then, from the fat of a corpse, on a special day of the waning moon, the mantrin should prepare a maṇḍala in front and make offerings according to the ritual. Having given a torma of flesh and blood to the pretas who are non-dual with glorious Heruka, one should rest as a great yogin through the conduct of Heruka, recite the mantra, and perform the consecration. One should proclaim the terrifying sound of the heart mantra, the syllable HŪṂ. Then, one should visualize a victory banner with the syllable HŪṂ placed on the feet atop a wind maṇḍala stirred by the wind, and anoint it with the ghee previously described. Then, starting from the soles of the feet up to the head, one should continuously fumigate with the incense of great guggulu and strike the hearts and heads of all the yogins with the flowers of the maṇḍala.

ང་རྒྱལ་གྱིས་སྔགས་བཟླས་ཤིང་དྲིལ་བུ་སྒྲ་དྲག་ཏུ་དཀྲོལ་ནས་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བདག་གི་དཔྲལ་བར་བཞག་པ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཚེ་རོའི་ལུས་ལ་བགེགས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ སྟེ་བར་ཆོད་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཆེན་པོ་གྲུབ་པའི་རྫས་ཀྱིས་བགེགས་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇིགས་པར་མི་བྱ་ཞིང་དྲག་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་དཔའ་བོའི་དམ་ཚིག་ཅི་རིགས་པར་བསྟན་པར་བྱ་ཞིང་། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཆང་དུ་ལྡན་པའི་ཐོད་པར་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་བདག་ལ་རྣལ་ འབྱོར་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་གྲུབ་པ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་ལུས་ལ་འཛགས་པའི་མར་ཁུ་བླངས་ལ་ཀུ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་བླུགས་ནས་རྐང་མཐིལ་དུ་བྱུགས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་སྦུར་ཏེར་གྱི་ ས་བོན་ལ་ཉ་སྐྱོགས་སུ་བྱི་དང་ཀའི་ཁུ་བ་དང་ཁྲག་གིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྦགས་ལ་གང་ཡིན་པའི་ཐོད་པར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སས་བཀང་བར་བཅུག་ནས་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་བྱས་ལ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ས་བོན་བླངས་ལ་ཁར་ བཅུག་ན་བྱར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་ཁྲག་དང་ཞག་གིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྦགས་ཤིང་ཤ་དང་རུས་ཕྱེའི་བདུག་པས་བདུགས་ལ་དེའི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་དེ་དུས་སུ་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་བླངས་ལ་ཁར་བཅུག་ན་དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་ཞིང་ཚེ་དང་ནད་མེད་པ་ ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱེད་ལ་དེ་ལྟར་ཁྭ་དང་ཅེ་སྤྱང་དང་ཁྲ་དང་རྨ་བྱ་དང་ཁྱིམ་བྱ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་བྱེད་དོ། ། ཁ་ནས་བཏོན་ན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཟླ་བ་མར་ངོའི་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་།

With pride, one should recite the mantra and ring the bell forcefully, then display the mudrā of the birth-place by placing it upon one’s own forehead. At that time, various obstructing spirits (vighna) will arise in the body of the corpse and create hindrances. To repel those obstructors with substances that accomplish the great mantra, one should not be afraid; rather, one should display the samaya of the hero in a fierce form as appropriate. Having offered a torma in a skull-cup containing the five nectars (amṛta) and alcohol, one should say: "Grant me the accomplishment of the yoginī who travels through the sky." Then, having taken the melted fat that has dripped from that body and poured it into a gourd or any suitable vessel, if one anoints the soles of the feet with it, the accomplishment of traveling through the sky will be achieved. Furthermore, having repeatedly smeared the seeds of the sphūrjaka tree with the juice of viḍaṅga and blood in a fish-spoon, and having placed them in a skull-cup filled with cemetery soil, one should perform the offerings and so forth as previously taught as appropriate. Having taken the fully ripened seeds and placed them in the mouth, one will turn into a crow. Such seeds should be repeatedly smeared with blood and fat, fumigated with the incense of meat and bone powder, and grown in that skull-cup. When the fruit has ripened in due time, if one takes it and places it in the mouth, one will be seen in that form, and it will bring about the excellence of long life and freedom from disease. In that way, one can turn into the forms of a crow, a jackal, a hawk, a peacock, a domestic fowl, and so forth. If one removes it from the mouth, one returns to the previous state. During the constellation Puṣya in the waning moon, ...

གཟའ་ཉི་མ་ལ་ལི་ཏ་ལའི་ས་བོན་བླངས་ཏེ། ཡང་ཟླ་བ་མར་ངོའི་གཟའ་ཉི་མ་ ལ་གཅེར་བུས་མ་དུ་ལུང་གའི་ས་བོན་བླངས་ལ་གང་ཡང་རུང་བ་དེའི་ཡན་ལག་གི་མཆོག་ཏུ་བཅུག་ལ་ཤ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། རུས་པའི་སྙིང་པོ་མར་ཁུ་དང་པགས་པ་དང་རུས་པར་བཅས་པས་རིག་མའི་ཕྱག་བརྒྱན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཐལ་བས་བྱུགས་ནས་དེ་ལ་བླུགས་ པར་བྱས་ན་འབུ་སྲིན་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་འཚེ་བས་མི་ཚུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་སྔགས་དང་ལྡན་པས་ཆུ་དྲོན་གྱིས་མཁས་པས་རྟག་ཏུ་བཀྲུ་བར་བྱའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དང་བགེགས་མཐར་བྱེད་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བཟླས་པའི་བྱ་བ་དང་ བཅས་པས་ཤ་ཟ་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། གཞན་དུ་བཏོན་ཏེ་ཁྱེར་བར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་ལ་མཱ་མ་ཀཱིའི་སྙིང་པོས་བཀྲུ་བར་བྱའོ། ། སྒྲོལ་མ་ཡིས་ནི་བསྐྱེད་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་གོས་དཀར་མོས་ནི་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱོན་མེད་ ཅིང་བསྐྱེད་ན་གྲུབ་པའི་རྫས་སུ་གདོན་མི་ཟའོ། ། དེ་བས་ནི་དེའི་ས་བོན་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བླངས་ལ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲི་བར་བྱའོ། ། མ་ཤ་གསུམ་དང་ར་ཏི་ཕྱེད་དང་བརྒྱད་ནི་ཉི་མའི་ཚད་དོ། ། མ་ཤ་བཞི་དང་ར་ཏི་ཕྱེད་དང་གསུམ་ནི་ཟླ་བའི་ཚད་དོ། ། མ་ཤ་གསུམ་ དང་ར་ཏི་ཕྱེད་དང་ལྔ་ནི་སྲེག་བྱེད་ཀྱི་ཚད་དོ། ། དེ་ལྟར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་སྲེག་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་རིལ་བུ་དཀྲིས་ན་བློ་དང་ལྡན་པས་ཁར་བཅུག་ན་སྦེད་པར་བྱེད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་ཟླ་བ་ཉི་མས་མི་མཐོང་ལ་ཁ་ནས་བཏོན་ན་ནི་སླར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །

On a Sunday, one should take the seed of the liṭāla plant. Furthermore, on a Sunday during the waning moon, one should take the seed of the madulunga plant while naked, insert it into the most excellent of the limbs of whichever [person] is appropriate, and cause it to be generated from flesh. Adorning the hands of the consort with the essence of bone, along with marrow, skin, and bone, and having smeared oneself with ashes, one should pour [the seed] into that; if done thus, one will not be harmed by the afflictions of insects and the like. The wise should always wash [the object] with warm water while reciting the mantra of the ritual wheel. One should offer a bali cake to the piśācas while performing the ritual actions consecrated by the mantras of Yamāntaka and Vighnāntaka; otherwise, they will be extracted and carried away. One should wash the form with the mantra of Buddhalocanā, and the heart mantra of Māmakī. It should be generated by Tārā, and likewise protected by Pāṇḍaravāsinī. In that way, if it is generated without defects, it will undoubtedly become a substance of accomplishment. Therefore, one should take its seed as previously explained and wrap it with the three metals. Three māṣas and seven and a half ratis is the measure for the sun. Four māṣas and two and a half ratis is the measure for the moon. Three māṣas and four and a half ratis is the measure for the fire. If the wise person wraps the pills of the sun, moon, and fire in that sequence and places them in the mouth, they will cause invisibility. The three worlds, the moon, and the sun will not see [the person], but if they are removed from the mouth, they will be seen again.

ཡང་ལྕགས་གསུམ་ གྱིས་མ་དཀྲིས་པར་ཁར་བཅུག་ན་ནི། དེ་མ་ཐག་ཏུ་མ་དུ་ལུང་གའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་ལ་བཏོན་ན་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཚིག་འཕྲོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔགས་གྲུབ་པ་སྟེ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཆོ་ག་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ ཏེ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། སྔགས་པས་ལི་ཁྲིའི་མདོག་འདྲ་ཞིང་། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་དབུས་དགོད་པདྨ་ནི། ། བཅུ་དྲུག་འདབ་མས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། དེ་དབུས་འདབ་བརྒྱད་གེ་སར་ལྡན། ། བཅུ་དྲུག་འདབ་མའི་ཤར་ཕྱོགས་ལ། ། ཨོཾ་ཤཱི་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར། དབུས་སུ་ར་དང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ནི་གཡོན་སྐོར་རོ། ། ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ནི་ཐོད་པ་སྟེ། ། ལྟེ་བར་སྭཱ་ཧཱ་དང་སྤེལ་བའི། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། དབུས་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་གིས་ བསྐོར། ། འོད་དམར་འབར་བས་རྣམ་བརྒྱན་པར། ། ཡི་དྭགས་སེན་རྩིའི་ཁུ་བ་དང་། ། ཙནྡན་དམར་པོ་བསྲེས་པ་ཡིས། ། ཡན་ལག་འོད་མེད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཞིང་། ། གཅེར་བུར་གྱུར་པས་རང་གིས་བྲི། ། མ་མོའི་ཁྱིམ་མཉམ་ཡིད་འོང་བར། ། ཤིན་ཏུ་འཇམ་པོའི་ སྟན་གནས་ཤིང་། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དམིགས་ནས་སུ། ། སྐྱེ་གནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ནས་བཅིང་། ། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ། ། སྔགས་བས་བརྒྱ་དང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས། ། ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་ལས་ནི། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་འཁོར་ལོ་གཞུག།

Furthermore, if one places [the substance] in the mouth without wrapping it in the three metals, it will immediately take the form of a madalunga; if it is removed, one will be liberated. Regarding the statement "speech will be stolen" and so forth, this refers to the accomplishment of the mantra, and not otherwise. Then, as for the mantra-cakra, it is the supreme ritual action: In the center of the expanse of space, the mantrin should visualize a moon-maṇḍala with the color of vermilion. In its center, one should place a lotus adorned with sixteen petals; in its center is an eight-petaled [lotus] with a filament. On the eastern petal of the sixteen, [one writes]: OṂ ŚRĪ HE HERUKA VAJRA ḌĀKINĪ JĀLASAMBHARA. In the center is RA and HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the cardinal directions, they are arranged counter-clockwise. In the intermediate directions are skull-cups; in the center, one should write the name of the person to be accomplished, interspersed with SVĀHĀ. The center is surrounded by a garland of crossed-vajras, and the exterior is encircled by a garland of vajras. Adorned with blazing red light, one should use the juice of the nails of a preta mixed with red sandalwood. Adorned with the "limb-less light" and remaining naked, one should write it oneself. In a pleasant place like a mother's house, sitting on a very soft seat and focusing on the deity yoga, one should then bind the birth-place mudrā. Facing the person to be accomplished, the mantrin should recite the mantra one hundred and eight times. From the powder of red sandalwood, one should fashion an image of the person to be accomplished and insert the cakra into its navel.

སྐྱེ་གནས་ནས་ནི་སྐུད་པ་དབྱུང་། ། ཡང་ན་སྣ་ཡི་བུ་ག་ནས། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྡན་པས་མཐེ་ཆུང་བསྐྱོད། ། སྐུད་པ་བཟུང་ནས་དུས་གསུམ་དུ། ། ཡིད་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐྱོད། ། བྲམ་ཟེ་གསོད་ཀྱང་ཉིན་བདུན་གྱིས། ། གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཡང་ན་ཚ་བ་གསུམ་བྱུག་ ལ། ། སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱུག། ཟངས་མའི་ཁབ་ཀྱིས་སྐྱེ་གནས་དབུག། སེང་ལྡེང་འདབ་མ་དུ་མེད་ལ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ནས་ཀྱང་། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཉིན་བདུན་གྱིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པར་འགུགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་མི་བདག་བུ་མོ་སོགས། ། འཁོར་ དང་བཅས་པའི་མིང་བྲིས་ལ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྐང་རྗེས་ལ། ། ཙནྡན་དམར་པོ་ཉིད་དང་ནི། ། དུར་ཁྲོད་ཟས་ལྷག་ཐལ་བ་རྣམས། ། སྔགས་པས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ནི། ། སེང་ལྡེང་མདག་མེ་དུ་མེད་ལ། ། རྡུལ་གཉིས་ལག་གཉིས་ཀྱིས་མཉེས་ནས། ། སྔགས་དང་ལྡན་པའི་ སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ཡི་ཐལ་བས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། ། གཟུགས་བྱས་འཁོར་ལོའི་སྙིང་གར་གཞུག། སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་ནི་བྱུགས་ལ་བསྲོ། ། ཅི་ནས་སྤྲ་ཚིལ་མ་ཞུ་བར། ། ཉི་མ་བདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱས་ན། ། ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་འོང་འགྱུར་ན། ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། མྱོས་ཤིང་ རྨོངས་ནས་བརྒྱལ་གྱུར་ནས། ། རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་འོང་བར་འགྱུར། ། འདིས་ནི་བཅིངས་པར་ཡང་བྱ་སྟེ། ། ཐོད་པ་སྐམ་པོ་ལ་ལྡོང་རོས་དང་ཡུང་བས་མིང་དང་བསྲེས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་དུར་ཁྲོད་དམ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་སྦས་ན། ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། །

Draw the thread from the birth canal, or else from the nostrils. One possessing the mudrā should move the little finger; holding the thread, one should move the cakra dwelling in the mind during the three times. Even if one kills a brahmin, there is no doubt that accomplishment will be attained in seven days. Alternatively, smear it with the three hot substances and also coat it well with beeswax. Pierce the birth canal with a copper needle. Having recited the mantra one hundred and eight times over many acacia leaves, the wise one will certainly summon the object of practice in seven days. Then, having written the names of the ruler, his daughters, and so forth, along with their retinues, the mantra practitioner should take the footprints of the one to be practiced upon, and red sandalwood, as well as the ashes of leftover food from a charnel ground, and combine them into one. Having rubbed the two types of dust with both hands over a smokeless acacia charcoal fire, one should perform the homa accompanied by the mantra. With those ashes, fashion an image of the object of practice and place it in the heart of the cakra. Coat it with beeswax and heat it. If the object of practice is practiced for seven days in such a way that the beeswax does not melt, even the world of the gods will come; what need is there to mention ordinary people? They will become intoxicated, deluded, and faint, and will come with the force of the wind. By this, one may also perform binding: having drawn the cakra mixed with the name using realgar and turmeric on a dry skull, if it is buried in a charnel ground or at a crossroads, one will be bound for as long as one lives.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱུགས་བཟུང་བ་སྟེ་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པའོ། ། དེའི་ མཚན་ཉིད་ནི་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་པ་ལས་སྟོན་པས་འདིར་མ་བརྗོད་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཏེ་དགུག་ པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་ལས་རྣམས་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོའོ། ། འདབ་མ་དྲུག་པའི་པདྨ་ཡི། ། གེ་སར་ཟེ་འབྲུས་མཚན་པ་སྟེ། ། ཟླ་བས་ཉེ་བར་མཛེས་བྱས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བཟང་པོས་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཟླ་བའི་འོད་འདྲ་དྲི་མེད་བྲི། ། པདྨ་དྲུག་ལ་རིག་པ་ཆེ། ། ཡི་གེ་གཡོན་ནས་བསྐོར་བ་བྲི། ། བདུད་ཀྱི་ལས་ཀུན་ཟློག་བྱེད་པའི། ། འཁོར་ལོའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཡི་རྩིབས་ལ་ཡང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་སྙིང་པོ་སྟེ། ། དབུས་སུ་བདུན་པ་ཧེ་རུ་ཀ། དུར་ཁྲོད་སེན་རྩི་རོ་ཙ་ན། ། རང་གི་ཁུ་བ་བཅས་པས་བྲི། ། ཁ་ནས་ གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་ཟློས། ། རྗེས་ཆགས་ཕྱོགས་སུ་ལག་བརྐྱང་སྟེ། ། བསྒྲུབ་བྱ་མདུན་དུ་བསམས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡི། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བསྒྲུབ་བྱས་ན། ། ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་འོང་འགྱུར་ཏེ། ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཡང་ན་ ཙནྡན་དམར་པོ་དང་། །

This is the explanation of the tenth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Furthermore, regarding the passage beginning with "Next, I shall explain another," this refers to the seizing of livestock such as those in their seventh birth, meaning those not interrupted by other births. The characteristics of such beings are taught in the forty-ninth chapter and are therefore not mentioned here. This is the explanation of the eleventh chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Next, regarding the passage "The near-essence is explained," this refers to Oṃ hrīḥ ha ha hūṃ hūṃ phaṭ, the essence that condenses the activities for summoning and so forth. "A lotus with six petals, marked by a filament and anthers, beautified by a moon and adorned with an excellent vajra garland. Outside of that, one should draw a wheel, stainless and like the light of the moon. On the six petals, one should write the great knowledge-mantra, the syllables circling from the left. This is called the 'King of Wheels,' which averts all the activities of Māra. On the spokes of that wheel, one should also write the essence-mantras of the six yoginīs. In the center is the seventh, Heruka. One should write [the mantra] with cemetery ash, vermilion, and one's own semen. Reciting the king of secret mantras from the mouth, extending the hand toward the direction of passion, and visualizing the object of accomplishment in front, if one performs the yoga of meditative attainment with passion, even the world of the gods will be summoned, let alone ordinary beings. Alternatively, with red sandalwood..."

སྐེ་ཚེ་ལན་ཚྭ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ས་དང་ནི། ། གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་བཏབ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་བྱས་གྲོ་ག་ལ། ། འཁོར་ལོ་བྲིས་ནས་སྙིང་གར་གཞུག། གང་གི་མིང་སྨོས་བཟླས་ནས་སུ། ། བསྒོམས་ན་ངེས་པར་འགུགས་པར་ འགྱུར། ། སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ས་ཡི་བདག་པོ་ཉིད་དང་ནི། ། ནོར་དང་སྐྱེ་བོ་དབང་དུ་འགྱུར། ། སྐེམས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། འདི་ཆུ་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ལ་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་པས་སོ། ། མིའི་ཁྲག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་ བོའི་རོ་དེ་ཉིད་ཀྱིའོ། ། སྣོད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པར་རོ། ། ཉན་མིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཉན་ཞེས་བྱ་བ་རྣ་བའོ། ། དེ་ལ་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་མིག་རྣོ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་གླིང་མཐའ་ནས་རྙེད་པའོ། ། ཁྲག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོའི་སྙིང་གི་ཁྲག་དང་སྟེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་ བསྒོས་ལ་གྲིབ་མ་ལ་བསྐམས་པའོ། ། ལྕགས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཞལ་དུ་བཅུག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོའི་སྟེང་དུ་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་དབེན་པའི་གནས་ སུ་ཚོན་སྣ་ལྔས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། གུ་གུལ་གྱིས་བདུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། ཡང་ན་ཉི་མ་ཕྱེད་ན་ཁྲོ་ཞིང་ང་རྒྱལ་གྱིས་ནོན་པའི་སེམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ སམ།

Likewise, with black mustard and salt, and the earth from the footprint of the one to be accomplished, one should make them into one and cast [the mixture]. Having made an image of that [person] out of birch bark, one should draw a cakra and insert it into the heart. If one recites the name of the person while meditating, they will certainly be summoned. By this practice of accomplishment, one will bring under one's power the lords of the earth, as well as wealth and people. "Drying" refers to that which possesses power. "Having completely recited over water" means by meditating on the cakra on the hand. "With human blood" refers to the blood of that very corpse of a hero. "In a vessel" means in a skull-cup. Regarding "ear-eye," "ear" refers to the ear. By merely touching it, the eyes will become sharp; this is found from the edge of the continent. "With blood" refers to the blood from the heart of a hero, which should be smeared [on the object] repeatedly and dried in the shade. "The three metals" is as previously explained. "Having performed the consecration" refers to the sequence of the ritual of blessing. "Having placed it in the mouth of Śrī Heruka" means: on top of the corpse, in a secluded place such as a charnel ground, one should draw a maṇḍala with five colors, and in its center, the one to be accomplished should be placed; it says, "one should fumigate it with guggulu." The passage beginning with "by this near-essence mantra" and so forth is clear. Alternatively, at midday, with a mind overcome by wrath and pride, [one should use] a cloth from a charnel ground or...

ཤིང་ཨརྐའི་འདབ་མ་ལ་མིའི་རུས་པའི་སྨྱུ་གུས་སྔར་བསྟན་པའི་སོལ་བ་དང་དུག་ལ་སོགས་པ་དྲག་པོའི་རྫས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ་སྙིང་གར་བཅུག་ནས། སྐེ་ཚེས་བྱུགས་ལ་ཡང་དང་ ཡང་དུ་བསྲོ་བར་བྱས་ན་ལུས་ཚ་བས་བཏབ་སྟེ་ས་ལ་འགྱེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་རོ་བསྲེགས་པའི་ས་ལ་སྦས་ལ་མི་རུས་ཀྱི་ཕུར་བུས་སྙིང་གར་བཏབ་ལ་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཚེར་མས་བཀང་སྟེ། སྙིང་གར་ཆུ་ཚན་བླུགས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་འཆི་བར་ འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་མི་རོའི་ཁར་སྐྱེས་པའི་ཡུངས་ཀར་གྱི་འབྲས་བུ་བླངས་ནས་གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་ཏེ་གཟུགས་བརྙན་ལ་བསྣུན་ན་དེ་དེའི་མོད་ལ་འཆི་བའམ་ལུས་རིམས་ཀྱིས་འདེབས་པར་འགྱུར་ཞིང་། འོ་མས་བཀྲུས་ན་སླར་ཡང་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་ཡུང་ བའམ་ལྡོང་རོས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་ལན་ཚྭ་དང་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཕྱེ་མ་ལྕགས་ཕྱེ་དང་བསྲེས་ལ། རས་ཀྱིས་ཕུར་ལ་ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་སོར་བརྒྱད་ཙམ་བརྐོས་ལ་དགྲའི་མིང་དང་བཅས་ པར་ལན་བདུན་བཟླས་ནས་སྦས་ན་དེ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། ། བཏོན་ནས་འོ་མས་བཀྲུས་ན་སླར་རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྱས་ནས་གང་ཡིན་པའི་མིང་དང་འཁོར་ལོ་བྲིས་ནས་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ་ དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐལ་བས་ལན་བདུན་བཟླས་ནས་བསྣུན་ན་དེའི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །

On a leaf of the arka tree, draw the cakra as previously described using a pen made of human bone and fierce substances such as charcoal and poison. Fashion an effigy of the target with charnel ground ash and insert it into the heart. Anoint it with mustard seed and heat it repeatedly; the body will be afflicted by fever and the person will fall to the ground. If this is buried in the soil where a corpse was cremated, and a stake of human bone is driven into the heart while all the joints are filled with thorns, and hot water is poured into the heart, the person will experience great suffering and die. Alternatively, take white mustard seeds grown in a human corpse; if one strikes the effigy while uttering the name of the target, that person will die instantly or be afflicted by a contagious fever. If washed with milk, they will be liberated again. On a cloth from a charnel ground, draw the cakra with turmeric or realgar. Mix red sandalwood powder, mustard seed, salt, and the dust from the target’s footprint into a single powder, then blend it with iron filings. Wrap it in cloth and bury it at a crossroads in a pit about eight finger-widths deep. If one recites the mantra seven times while including the enemy’s name, the person will be bound for as long as they live. If it is extracted and washed with milk, they will return to normal. Fashion an effigy of the target with the ash from the cremation of a corpse of an outcaste. Draw the cakra and the name of the person to be acted upon, insert it into the heart, and strike it seven times with that same ash while reciting the mantra; it is said that one will then take on that person’s form.

རིམས་ཀྱིས་ཐེབས་པར་བྱ་བ་ལ་ནི། ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྙིང་གར་གང་ཞིག་གི་མིང་དང་སྤེལ་ནས་འཁོར་ལོ་བྲིས་པ་དེ་དེས་ཐེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྟོ་ན་བར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ ཀླད་པ་ལ་བྱའོ། ། བརྗེད་བྱེད་ལ་ནི་རླུང་དང་སྤྲིན་གྱི་འཁོར་ལོ་བྱའོ། ། གཟེར་གདབ་པ་ལ་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ལའོ། ། དུག་དང་མཛེ་ནད་ལ་ནི་ལྟོ་འཕྱེ་ལའོ། ། གཟའ་གང་ཡིན་པའི་མཚན་མའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྲིས་ན་དེས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་མེའི་ཐལ་བ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་སྨན་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐལ་བས་གཟུགས་བྱས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་བཅུག་ནས་གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་ཏེ་བསྣུན་ན་དེ་ལྷ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། ། ཆུ་ལ་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ནས་གཏོར་ན་སླར་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཐོད་པ་ཁ་ སྦྱར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཁྱི་སྨྱོན་པའི་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་གི་མིང་དང་སྤེལ་བའི་འཁོར་ལོ་སྨྱོ་བྱེད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་དབུགས་མི་འབྱིན་པར་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་བཅུག་ནས་བཅིངས་ལ་རྒྱས་བཏབ་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་གང་མིང་དང་བཅས་ ནས་སྦས་ན་དེ་སྨྱོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་སྟོང་ཡང་སྨྱོ་བར་འགྱུར་རོ། ། བཏོན་ནས་འོ་མས་བཀྲུས་ན་སླར་ཡང་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྨན་བཟང་པོ་བསྒྲུབས་ནས་ཁང་སྟོང་དུ་སོང་སྟེ་ལན་བརྒྱ་བཟླས་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བོར་བཅིངས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། གཞན་གྱི་དཔུང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

To cause someone to be afflicted by a contagious fever, one should draw a wheel in the heart of a preta, interspersed with the name of the person to be afflicted; by that, they will be struck. To cause stomach pain, one should do so in the brain of a preta. For epilepsy, one should use a wheel of wind and clouds. For piercing pain, one should use a trident. For poison and leprosy, one should use a belly-crawler. If it is drawn so as to be enclosed within the symbol of whichever planet it is, that planet will seize them. Regarding "the ashes of the fire of the homa": having made an image with the ashes from the previously explained medicinal homa, one should place the wheel in its heart; if one strikes it while uttering the name of the person, even a god will not see them. If one recites [the mantra] one hundred and eight times over water and sprinkles it, they will become visible again. Regarding "the mudrā of the joined skull-cup": one should place it inside the joined skull-cups of a mad dog. Having inserted the wheel interspersed with the name of the person, together with the five intoxicants, and having recited it seven times without breathing out, one should bind and seal it. If it is buried in a charnel ground along with the name of the person, they will go mad. By that very same method, even a thousand people will go mad. If it is extracted and washed with milk, they will be liberated again. Regarding "having prepared excellent medicine, gone to an empty house, recited it one hundred times, and bound it to the crown of one's own head," and so forth: this is taught according to the literal meaning and is easy to understand. Regarding "when the army of another is approaching":

ལྡོང་རོས་སམ་ཡུང་བས་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་འཁོར་ལོ་འདི་བྲིས་ལ་ལན་སྟོང་དུ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་གཞན་གྱི་དཔུང་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ན་ཡུལ་དུ་ འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཟངས་མའི་གླེགས་མལ་ལྡོང་རོས་ཀྱིས་སཏྟ་ཀ་སྱ་རཀྵ་སརྦ་ཨ་ཡུད་ནི་བ་ར་ཎཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྤེལ་ནས་བྲིས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་མཆོད་ལ་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་གཡོགས་ལ་ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་ཏེ་ལག་པ་གཡོན་པར་བཟུང་ལ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ ལ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་ནས། ། ཇི་སྲིད་ཁུ་ཚུར་མ་གྲོལ་བར། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་བཅིངས་པར་འགྱུར། ། དགྲ་བོ་གལ་ཏེ་ལག་ན་ནི། ། མཚོན་ཆ་འཕྱར་བར་བྱེད་པ་ཡང་། ། ཇི་སྲིད་ཁུ་ཚུར་མ་གྲོལ་བར། ། མཚོན་ ཆ་གཏོང་བར་མི་ནུས་སོ། ། དེ་ནས་སྨན་མཆོག་བཤད་བྱ་སྟེ། ། མཚོན་ཆ་ལྔ་ནི་བཟློག་ཕྱིར་རོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་འཕེན་མི་འཕེན་དང་། ། དེ་བཞིན་ལག་པས་འཕེན་པ་དང་། ། འཕངས་ནས་དེ་ནི་འཛིན་ཉིད་དང་། ། ལག་པས་མཚོན་ཆ་འགྱེད་དང་ལྔ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ མ་ལུས་ན། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་ནི་འདི་དག་གོ། ། ལག་པས་འཕེན་པ་འཁོར་ལོ་བརྗོད། ། འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་འཕེན་མདའ་ལ་སོགས། ། འཕངས་ནས་གཟུང་བ་ཞགས་སོགས་ཏེ། ། ལག་པའི་མཚོན་ཆ་སྟོབས་འགྱེད་པ། ། མི་འཕེན་རལ་གྲི་སོགས་གནས་པ། ། འཁོར་ལོ་སྨན་ནི་ ལེགས་མཐོང་གིས། ། མདའ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཨ་ཀར་ན་བི་དྷ་ཀ་ཀས་སོ། ། ཞགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིག་པ་ནི་ཨུཏྤ་ལས་སོ། ། ལག་པའི་མཚོན་ཆ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དཀར་པོས་སོ། ། རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ནི་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱིས་སོ། །

Draw this cakra on the palm of the left hand with realgar or turmeric, and having recited the mantra a thousand times, enter the enemy territory while clenching the fist and facing the opposing forces. Alternatively, write the mantra "sattakasya rakṣa sarva-āyūni parāṇam" on a copper plate with realgar, interspersed with the mantra, and worship it according to the ritual. Cover it with beeswax, recite the mantra a thousand times, and hold it in the left hand while clenching the fist. Recite the king of secret mantras: "Adorned with all ornaments, As long as the fist is not released, All weapons will be bound. Even if an enemy Raises a weapon in his hand, As long as the fist is not released, He will be unable to discharge the weapon." Next, the supreme medicines shall be explained for the purpose of repelling the five types of weapons: those launched by a machine, those launched by hand, those caught after being launched, those wielded by hand, and those that remain stationary, such as the sword. These are the weapons of the three worlds without exception. The wheel is said to be the weapon launched by hand. Arrows and the like are those launched by a machine. Nooses and the like are those caught after being launched. The power-wielding weapons of the hand are those wielded by hand. Swords and the like are those that remain stationary. Regarding the medicines for the wheel, they are sudarśana. For arrows and the like, they are akarnavidhakaka. For nooses and the like, the staff is utpala. For the hand-weapon, it is aparājita white. For swords and the like, it is dhattūra.

སྨན་བཟང་པོ་དེ་རྣམས་ཉི་མ་བཟང་ པོ་ལ་བླངས་ནས་བདུད་རྩི་ལྔས་བསྒོས་ལ་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོ་སྔོན་མོའི་མེ་ཏོག་གིས་བྱུགས་ནས་མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞི་ལ་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པ་རོ་བསྲེགས་པའི་སས་བཀང་བར་བཅུག་ལ། ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཆུ་བླུགས་པ་དང་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ བྱས་ནས་སྨིན་པའི་ལྕུག་མ་བཟང་པོ་སྐར་མ་རྒྱལ་དང་གཟའ་ཉི་མ་ལ་བླངས་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པས་ས་ལ་མ་ལྷུང་བར་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་ཤིན་ཏུ་བསྲུངས་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་བསྒྲིལ་ལ་སྐུད་པ་བྱས་ལ་མགྲིན་པའམ་མགོ་བོར་བཅིངས་ ན་མཚོན་ཆ་སླར་བཟློག་ཅིང་མི་ཚུགས་པར་འགྱུར་ལ་ཐམས་ཅད་མཚོན་ཆ་བརྒྱས་བསྣུན་ཀྱང་གནོད་པའི་ཚོར་བ་མི་འབྱུང་ཞིང་མཚོན་གྱིས་མི་ཆོད་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་དཔའ་ཆེན་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཟློག་བྱེད་པ། ། པིན་ཏ་ཀ་ར་ཞེས་བྱ་བའི། ། སྨན་ཆེན་རྙེད་པར་གྱུར་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་ཉི་མ་བཟང་པོ་ལ། ། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སྨིན་པ། ། སྔོན་བསྟན་རིམ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་ས་བོན་གཟུགས། ། དེ་ནས་ཤིང་སྨིན་པ་དང་གཟའ་ཉི་མ་ལ་ཉི་མ་ཤར་བའི་དུས་སུ་དེའི་རྩ་བ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཁ་བྱང་དུ་ཕྱོགས་ པས་བླངས་ནས་ས་ལ་མ་ལྷུང་བར་བཟུང་སྟེ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་རིམ་པས་ཕྲག་པ་དང་སྤྱི་བོར་བཟུང་ན། རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བ་ཐམས་ཅད་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་དེའི་གེ་སར་ཞོ་དང་ལྷན་ཅིག་བཟའ་སྟེ། ཇི་སྲིད་མགྲིན་པར་ལུད་ཀྱི་བར་དུ་དཔའ་བོས་བཟའོ། །

On an auspicious day, one should collect those excellent medicinal substances and anoint them with the five nectars (amṛta). Having smeared them with the flowers of a blue-skinned girl of the outcaste (mṛtapa) class, one should place them in the skull of a Brahmin filled with earth from a cremation ground on the eighth or fourteenth day of the waning moon. After performing the pouring of water, the offering of the torma (bali), and so forth, exactly as instructed, one should collect the excellent ripened shoots under the constellation Puṣya and the planet Āditya. While remaining in meditative equipoise, one should protect them thoroughly with the king of mantras (mantrarāja) so that they do not fall to the ground. All of these should then be wound together in a counter-clockwise direction to make a cord, which, when tied around the neck or the head, will turn back weapons and make one invulnerable. Even if struck by a hundred weapons, no sensation of harm will arise; one will not be cut by weapons and will become a vajra-body. Alternatively, if a great hero finds the great medicinal plant known as Piṇḍitakara, which alone repels all weapons, the mantrin should, on an auspicious day, take its fully ripened fruit. Using the previously taught sequence of application, one should place the seed in a Brahmin skull. Then, when the tree has ripened and the sun has risen on a day of the planet Āditya, one should collect its fine roots while facing north. Holding them without letting them fall to the ground, if one holds them on the shoulder or the crown of the head according to the taught sequence, all that is moving and unmoving will be bewildered. Furthermore, one should eat its filaments (kesara) together with curd; the hero should eat them until they overflow into the throat.

དེ་ཇི་སྲིད་མ་ཞུ་བ་དེ་ སྲིད་དུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བའི་ལུས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མཚོན་ཆས་ཕོག་ཀྱང་ཆུའི་ཐིགས་པ་ལྟར་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་སྔོན་གྱི་གོ་ཆའི་རིམ་པའི་སྔགས་པས་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་བཅུགས་པའི་ཨ་ཤྭཏྠའི་རྩ་བ་བླངས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རིལ་བུ་བྱའོ། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་ སྲེག་བྱེད་པའི། ། སོ་སོའི་ཆ་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ལྕགས་གསུམ་གྱིས་ནི་དཀྲིས་བྱས་པའི། ། རིལ་བུ་ཁ་རུ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་ཆེན་པོས་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་བཟློག་ཅིང་རིམས་དང་། ལྟོ་ན་བ་དང་། དུག་དང་། མཁའ་འགྲོའི་གནོད་པ་དང་། གཟའ་རྣམས་དེའི་ དྲི་ཚོར་བ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་འབྲོས་ཏེ། སེང་གེའི་དྲིས་གླང་པོ་ཆེ་འབྲོས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་པེ་ཏའི་ས་བོན་བྲམ་ཟེའི་ཀླད་པ་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཙུགས་ལ་སྨན་བཟང་པོ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སྐར་མ་རྒྱལ་དང་གཟའ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལ་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་བྱས་ན་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པའི་ སྒྲུབ་པ་པོ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྔགས་ཟློས་པས་སྔ་མ་བཞིན་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་མཉམ་པར་གཞག་པས་མཐའ་དག་བཏུས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་མའི་ལག་པར་ཐོད་པ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བར་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་དུམ་བུ་བདུན་བྱས་ལ་སྐུད་པ་དཀར་པོས་དཀྲིས་ནས་གང་གི་ སྤྱི་བོར་བཟུང་ན་ས་སྟེངས་ན་ཇི་སྙེད་པའི་མཚོན་ཆ་དུ་མ་རྣམས་བརླག་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཉི་མས་མུན་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་འདམ་གྱི་ཆོ་ག་བཤད། ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་སྨན་ཆེན་པོ། ། རྒྱལ་དང་ཉི་མ་ལ་བཙལ་ནས། ། མཆོད་དང་གཏོར་མ་ཡང་དག་ལྡན། ། དགོངས་མོའི་དུས་སུ་སྙན་མནན་ལ། ། ཐོ་རངས་ལྷ་ཡི་བདག་ཉིད་དང་། །

As long as that has not been digested, one will possess a body like that of a Vajradhara; even if struck by weapons, one will not be harmed, just like a drop of water. Alternatively, a mantra practitioner should take the root of an Aśvattha tree placed in a Brahmin’s skull according to the previous sequence of armor, and fashion it into pills according to the ritual. "Residing in the respective portions of the sun and moon, the burners, one should place the pills, wrapped in the three metals, into the mouth." Then, the great hero repels all weapons, and by the mere scent of them, epidemics, abdominal pains, poisons, the harms of ḍākinīs, and the planets will flee, just as an elephant flees at the scent of a lion. Furthermore, one should plant the seed of a pīta tree in a Brahmin’s skull according to the ritual and take the excellent medicine. If one performs offerings and torma rituals under the constellation Puṣya and the planets Sun and Moon, the practitioner, together with the mudrā, through the deity yoga and recitation of the mantra, should collect everything as before while naked and with hair loose, remaining in meditative equipoise. One should place the skull-cup in the hand of the yoginī without letting it fall to the ground. Then, having divided it into seven pieces and wrapped them with white thread, if one holds them upon the crown of one's head, all the various weapons that exist upon the earth will be destroyed, just as the sun destroys darkness. Next, the ritual for the mud is explained: "Having sought the great medicine of Mahākāla under the constellations Puṣya and the Sun, and being perfectly endowed with offerings and torma, one should press the ear at the time of evening. At dawn, with the nature of the deity..."

གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་གྱུར་པ་ཡིས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་བས་བླང་། ། ཁྱུ་མཆོག་རྭ་ཡིས་བླངས་པ་ཡིས། ། ཕྱི་ནས་ལྷན་ཅིག་བསྲེ་བར་བྱ། ། གཞོན་ནུ་མ་ཡིས་བཏགས་ནས་སུ། ། དེ་ ཡིས་ལུས་ནི་བསྐུ་བར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་ལུས་ལ་གནས་ཀྱི་བར། ། དེ་སྲིད་མཚོན་ཆས་ཆོད་མི་འགྱུར། ། དུག་ཀྱང་ལུས་ལ་མི་འཕོག་སྟེ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་སྨན་བཟའོ། ། ཡང་ཀུ་མཱ་རི་བླངས་ལ་གཞོན་ནུ་མའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ་ལུག་གི་རྭ་དང་ཆ་ མཉམ་པར་བྱས་ཏེ་བཏགས་པའི་འདམ་བསྐུས་ན་སུམ་ཅུ་པས་ཀྱང་མི་ཆོད་དོ། ། ཡང་ཙ་ན་ལིའི་སྡོང་བུ་བླངས་ལ་མཚན་གཅིག་པ་དང་ཤིང་གཅིག་པའི་ས་དང་ལྡན་པར་བྱས་པའི་སྦྱོར་བས་བྱུགས་པའི་ལུས་ནི་སུམ་ཅུ་པས་ཀྱང་མི་ཤིགས་སོ། ། དེ་དག་གི་ལོ་གཅིག་གི་ནུས་ པ་ཅན་དེ་ཕྱི་ནས་ནི་གཞན་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦ་བྱ་དཔའ་ཆེན་པོས། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། མངལ་ནས་དང་པོ་ཕྱུང་བ་ནི། ། མ་ཡི་ནུ་ཞོ་མ་འཐུངས་པར། ། ཤི་བའི་རོ་ནི་རྙེད་ནས་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གཉིས་མེད་མཆོད། ། གཏོར་མ་མཉམ་པར་གཞག་པས་ བསྲུང་། ། ལྟག་པ་ནས་ནི་གཤགས་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་ལྕེ་ནི་བླང་བར་བྱ། ། བྷྲིངྒ་ར་ཛ་དུ་དུ་ར། ། ཀཾ་ཀཾ་ཛ་ག་གཞན་མི་ཐུབ། ། རྒྱལ་དང་ཉི་མ་ལ་བླངས་ནས། ། ལྔ་པོ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ནི། ། བཏགས་ཏེ་རིལ་བུ་བྱས་ནས་སུ། ། གྲིབ་མ་ལ་ནི་བསྐམས་ནས་ཀྱང་། ། ལྕགས་ གསུམ་གྱིས་ནི་དཀྲི་བར་བྱ། ། ར་ཏི་ཕྱེད་བརྒྱད་མ་ཤ་གསུམ། ། ར་ཏི་ཕྱེད་གསུམ་མ་ཤ་བཞི། ། ར་ཏི་ལྔ་དང་མ་ཤ་གསུམ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་དཀྲི་བར་བྱ། ། དཀྲིས་ནས་ཡང་དག་མཆོད་བྱས་ལ། །

One who is naked and has disheveled hair, being in a state of profound meditative equipoise, should take [the substance]. Having taken it with the horn of a bull, it should later be mixed together. After a young maiden has ground it, one should smear it upon the body. As long as it remains on the body, for that long one will not be cut by weapons. Even poison will not affect the body; the Great Being should consume the medicine. Furthermore, having taken kumāri and combined it with the earth from a young maiden’s footprint, and having made it equal in parts with the horn of a sheep, if one smears the resulting paste, even the thirty [deities] cannot cut one. Furthermore, having taken the stalk of canali and combined it with the earth from a place where a single tree stands for a single night, a body anointed with this preparation cannot be destroyed even by the thirty. The potency of these lasts for one year; thereafter, another should be made. Then, the Great Hero, having honored all the heroes, should find the corpse of one who died without having drunk their mother’s milk, just after being first extracted from the womb. Having found that corpse, he should worship the glorious Heruka in non-duality. He should protect the bali offering with meditative equipoise. Having slit [the corpse] from the nape of the neck, he should take its tongue. Bhṛṅgarāja, dudūra, kaṅka, jaṅga, and aparājita—having taken these on a Sunday or a Sunday, and having combined them with the five [substances], he should grind them and make them into pills. Having dried them in the shade, they should be wrapped in the three metals. Eight and a half rati and three māṣa, three and a half rati and four māṣa, five rati and three māṣa—they should be wrapped in that order. Having wrapped them, one should perform the perfect worship.

སྟོང་དུ་བཟླས་ཏེ་ཁར་བཅུག་ན། ། ཇི་སྲིད་ཁ་ནས་གནས་པ་རུ། ། ས་གནས་ མཚོན་ཆ་དུ་མ་ཡང་། ། བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་འགྱུར་ཏེ། ། དཔེར་ན་འབར་མེས་རྩྭ་བཞིན་ནོ། ། རིམས་དང་ལྟོ་ནད་དུག་དང་ནི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་གནོད་པ་དང་། ། གཟའ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཟློག་བྱེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བཀའ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་ བྱ་བ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་རྨོངས་པ། ། རྒྱལ་གྱི་ཉིན་པར་ནན་ཏན་དུ། ། ནགས་ཀྱི་རས་བལ་བླངས་ནས་སུ། ། བུ་མོ་གཞོན་ནུའི་སྐུད་པས་བྱ། ། གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ནི་བཀལ་ནས་སུ། ། སུམ་སྒྲིལ་དུ་ནི་སྐུད་པ་བྱ། ། རྩ་བའི་སྔགས་ནི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད། ། མངོན་པར་ བཟླས་ཤིང་བཏགས་ནས་ནི། ། མདུད་པ་བྱས་ནས་ལག་གཡོན་གྱིས། ། དེ་རུ་མ་མོ་རྣམས་ནི་བརྟག། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་གཉིས་མེད་པ། ། འགོག་པའི་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ། ། ཡང་དག་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སུ། ། ལག་པ་གཡས་པ་བཅིང་བར་བྱ། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ ཅད་ཟློག་བྱེད་པ། ། རལ་གྲི་མདའ་སོགས་གཞན་དུ་མིན། ། ནགས་སྐྱེས་ཤལ་མ་ལི་ཡི་བལ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རྒྱལ་ལ་བླང་། ། གཞོན་ནུ་མ་ཡི་ལག་པ་ནི། ། ས་ཡིས་ཕྱི་ནས་བཀལ་བར་བྱ། ། དགེ་བའི་རྒྱུ་སྐར་སྐར་མ་དང་། ། ཟླ་བ་སྟོབས་ཅན་དག་ལ་ནི། ། སྔོན་དུ་ གསུངས་པའི་བྱ་བ་ཡིས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་མདུད་པ་བྱ། ། འདི་ནི་ཡིད་ལ་གཟུང་བྱས་པས། ། སུམ་ཅུ་པས་ཀྱང་མི་འཆིང་ཞིང་། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་འཆིང་འགྱུར་པས། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་གསང་བའི་ལྟ་བ་ལས། ། གསང་ཆེན་གསང་ བས་སྦ་བྱ་སྟེ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཐམས་ཅད་དུ། ། སྐལ་མེད་སེམས་ཅན་ལ་མི་སྦྱིན།

If one recites [the mantra] one thousand times and places it in the mouth, for as long as it remains in the mouth, even many weapons on the ground will be destroyed by the mere sight of it, just as grass is consumed by a blazing fire. It averts epidemics, stomach ailments, poisons, the harms of ḍākinīs, and all the grahas, in accordance with the command of Vajrasattva. Furthermore, another practice shall be explained: for the sake of all utterly deluded sentient beings, on a full moon day, one should diligently take wild cotton and make a thread with the yarn of a young girl. Having spun it to the left, one should make the thread three-stranded. Having recited the root mantra eight thousand times and tied it, one should examine the mātṛs there with the left hand. Abiding in the samādhi of cessation, which is non-dual and twenty-four-fold, and having performed the perfect offering, one should bind it with the right hand. This averts all weapons; it is not otherwise for swords, arrows, and the like. The wise should take the cotton of the śālmali tree that grows in the forest on a full moon day. The hand of a young girl should be used to spin it with earth. Under an auspicious constellation and a powerful moon, one should make the knots with the previously mentioned procedure while in deep meditative equipoise. By keeping this in mind, even the thirty [mātṛs] cannot bind one; since all weapons are bound [by it], one should observe the ritual of action. Thus, from the secret view, the great secret should be concealed; the wise should never give it to sentient beings who lack the fortune.

། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། ཆོ་གའི་ལས་རྣམས་ ནི། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་བྱ་བ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཧ་ན་མཿཧི་སྭཱ་ཧཱ་ཧུ་བཽ་ཥཊ་ཧེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཕཊ་ཧཾ་སྟེ་རེ་རེ་ཞིང་ངམ་སྦྱོར་བའི་ཚིག་གི་ཡི་གེ་དྲུག་གི་གཟུགས་དང་དཔའ་བོའི་ལྷ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་ཟློས་བཞིན་དུ། ཡ་ང་བའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཟློས་བཞིན་པས་ཡིད་ལ་ཅི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་དབུས་སུ་དཔའ་བོའི་སྔགས། ། དེ་ཉིད་རིག་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས། ། དཔའ་བོའི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་བས། ། དེ་ཡིས་བྱ་བ་ཀུན་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་འདིས་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཟླ་བའི་དབུས་གྱུར་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རྩེ་གསུམ་དེ་བཞིན་ཁ་དྲུག་པ། ། དེ་ཡི་དབུས་གྱུར་པདྨ་ནི། ། འདབ་མ་དྲུག་ལ་ལེགས་གནས་པ། ། སྔགས་པས་ཟེའུ་འབྲུར་བྲི་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བསྟན་བཞིན་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། ཇི་ལྟར་གོ་ཆའི་ སྔགས་བཤད་བཞིན། ། སྔོན་སྔགས་དབུས་སུ་བྲི་བྱ་སྟེ། ། གཞན་ནི་པད་འདབ་ལ་དེ་བཞིན། ། རིང་པོ་དྲུག་ནི་ཡོངས་སྤངས་པར། ། རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་དགོད་པར་བྱ། ། གུར་གུམ་སེན་རྩི་རང་ཁྲག་དང་། ། རོ་ཙ་ན་ཡིས་གྲོ་ག་ལ། ། རྒྱལ་དང་ཉི་དུས་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ཆོ་ག་ བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་བཟླས་བྱས་ནས། ། མཆོད་ཆེན་བྱས་ནས་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། སྔགས་པས་ལན་བདུན་སྔགས་བཏབ་ནས། །

This is the explanation of the twelfth chapter from the Introduction to the Sadhana of the Commentary on the Difficult Points of the Glorious Heruka. Regarding the phrase "Then," it means immediately following that. As for "the ritual actions are to be explained in their proper order," this refers to the syllables oṃ ha namaḥ hi svāhā hu vauṣaṭ he hūṃ hūṃ ho phaṭ haṃ. Each of these, or the six syllables of the application phrase, should be combined with the forms and the deities of the heroes as appropriate. In that regard, "while reciting the ritual, if one enters a perilous path," and so forth, means that by reciting it, one accomplishes whatever one desires in the mind. Then: "In the center, the mantra of the hero; by the concentration of knowing that very reality; through the thorough application of the hero’s wheel; by that, all activities are to be performed." In that regard, it should be drawn according to this sequence: "In the center of a moon is a vajra; likewise, three-pointed and six-faced. In its center is a lotus, well-situated upon six petals. The mantrin should draw [the mantra] upon the pericarp. Just as taught, the name of the one to be accomplished; by the Buddhas such as Vajrasattva and others; just as the armor mantras were explained, the previous mantra should be drawn in the center. The others are likewise on the lotus petals. Having completely abandoned the six long vowels, they should be placed in the hub of the vajra. With saffron, lac, one’s own blood, and rocanā, on birch bark, the practitioner should draw it according to the ritual on a victorious day or at the time of the sun. Having recited it at the three times of day and performed a great offering, it should be taken up. The mantrin, having empowered it seven times with the mantra..."

གོས་ཀྱི་ཐ་མར་བཅིང་བར་བྱ། ། ལམ་དུ་ཞུགས་ན་རྐུན་པོ་དང་། སྣག་གིས་འཇིགས་པར་མི་འགྱུར་ རོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བསྲུང་འགྱུར་ཏེ། ། གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཡང་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཐིག་ལེ་ལྟ་བུའི་རྒྱན་བྱས་པའི་ཐིག་ལེས་བསྐོར་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་འཁོར་དང་བཅས་པ་མོ་ཧ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དང་སྤེལ་ལ་གོས་ཀྱི་ཐ་མ་ལ་མདུད་དེ། ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་སུ་བསྒོམས་ནས་ཟློས་བཞིན་དུ་འགྲོ་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཡང་བི་ཤ་ད་ཏ་ཀ་རིའི་ས་བོན་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་ཆོ་ག་བཞིན་བཙུགས་ལ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་དུས་སུ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཟུག་པའི་རྩ་བ་བླངས་ལ་ལྕགས་ གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ཏེ་ལན་སྟོང་བཟླས་ན་གོ་ཆར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ནྱ་གྲོ་དྷའི་འབྲས་བུ་ཁྭ་ནག་པོས་ཟོས་པའི་རྟུག་པའི་འབྲས་བུ་བླངས་ནས་ཉི་མ་བཟང་པོ་ལ། བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་རོ་བསྲེགས་པའི་ས་ཡིས་བཀང་བར་བཙུགས་ནས་བདུད་རྩི་ལྔས་གཏོར་ཏེ་སྐྱེས་ ནས་འདབ་མ་གཉིས་ཙམ་བླངས་ལ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ནས་བསྔགས་ཏེ་ཁར་བཅུག་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། གོ་ཆ་བཟླས་པའི་ལག་པས་གང་ལ་རེག་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ རས་ལ་བ་ར་ཙི་ཏ་ཀའི་ཁུ་བ་བླངས་ལ་ལྡོང་རོས་དང་ཡུང་བའི་ཨ་ཤྭ་ཀའི་སྨྱུ་གུས་འཁོར་ལོ་ཐིག་ལེས་མཚན་པ་བྲིས་ཏེ་ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དཔུང་དང་བཞོན་པར་བཅས་པའི་མིང་དང་སྤེལ་ནས་ལན་སྟོང་བཟླས་ནས། ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་ བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྱས་ཏེ།

It should be tied to the hem of one’s garment. If one sets out on a journey, one will not be afraid of thieves or enemies. One will be protected in all respects; there is no doubt of success. Furthermore, having surrounded the center of that very wheel with a drop-like ornament, one should tie a knot at the hem of the garment with the syllables of the mantra mohana interspersed with the name of the person to be accomplished along with their retinue. If one then meditates on the expanse of reality (dharmadhātu) and travels while reciting, one will not be seen by gods or humans. Alternatively, one should plant the seed of viśadatākari in a brahmin skull according to the ritual and let it grow. At the time of a lunar eclipse, one should take the root that has grown toward the north, wrap it in the three metals, and recite the mantra a thousand times; it will become a protective armor. Or else, having taken the fruit of a nyagrodha tree that has been eaten by a black crow, one should plant it in a brahmin skull filled with soil from a cremation ground on an auspicious day. After sprinkling it with the five nectars (pañcāmṛta), once it has grown, one should take two leaves, wrap them in the three metals, and after making offerings and reciting the mantra, place them in the mouth; one will then become invisible to gods and humans. Regarding the phrase "whatever is touched by the hand that has recited the armor": on a cloth from a charnel ground, one should take the juice of baracitaka, and with a pen made of aśoka wood, realgar, and turmeric, draw a wheel marked with a drop. Then, intersperse the name of the person to be accomplished, together with their army and mounts, and recite the mantra a thousand times. Furthermore, having made an image of the person to be accomplished using the dust from their footprints and ashes from a charnel ground,

འཁོར་ལོའི་སྙིང་གར་བཅུག་ནས་མེ་ཏོག་སེར་པོས་གཏོར་ཞིང་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ལ་བརྒྱད་བརྒྱ་བཟླས་ནས་སྦས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཁང་པ་བྱས་ལ་གང་གི་མིང་གཟུང་བ་དེ་མདུང་བཞིན་དུ་རེངས་ པར་འགྱུར་ཏེ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པས་ཀྱང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་སོ། ། གཞན་གྱི་དམག་ཚོགས་སྒྲོལ་བར་བྱ་བ་ལ་ནི་འོ་མས་བཀུས་ན་སླར་རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། རང་གི་ཁྲག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསལ་ལོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་འདི་ལྟར་ཆུའི་ རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷར་བསྐྱེད་པའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི་ཆུའི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་བོའི་འཁོར་ལོ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པ་དང་གཡས་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཉེས་ན་རིགས་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་ མ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་རས་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་རྙེད་ནས་དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་རི་མོ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་དུམ་བུ་དུམ་བུར་བཅང་ལ་ནག་པོ་དང་དཀར་པོའི་དབྱེ་བས་སོ་སོར་བྱ་སྟེ། རས་བལ་གྱི་ས་བོན་བླངས་ནས་དཀར་པོའི་ཟླ་བ་ལ་རྒྱལ་ གྱི་ཉིན་པར་དུམ་བུ་དཀར་པོ་ཞག་དང་ཤས་བསྒོས་ལ་ས་ལ་སྦས་ཏེ་གདབ་པོ། ། ཇི་ལྟར་ནག་པོའི་དུམ་བུའི་ཞག་དང་ཤས་ཀྱང་ས་བོན་བསྒོས་ཤིང་། ཟླ་བ་མར་ངོའི་རྒྱལ་གྱི་ཉིན་པར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞག་དང་ཤས་ས་ལ་ཡང་སྦག་གོ། ། དཀར་པོ་དང་ནག་པོའི་ཆའི་བྱེ་ བྲག་གིས་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་རས་བལ་བླངས་ལ་རྒྱལ་གྱི་ཉི་མ་གཞན་ལ་དཀར་པོའི་ཆས་བསྐྱེད་པའི་རས་བལ་ལ།

Having placed [the substance] in the center of the maṇḍala, scatter yellow flowers over it, press it down with the left foot, and recite [the mantra] eight hundred times before burying it. Then, having constructed a house situated over its heart, whoever is named will become as rigid as a spear, such that even the inhabitants of the Heaven of the Thirty-Three will be unable to move them. To liberate an enemy army, if one anoints [the target] with milk, they will return to their natural state. The passage beginning with "with one's own blood" is clear. Having meditated on the form of the King of Wrathful Deities, by means of the form of the crown-ornament generated from all the subtle particles of water as the deities of the maṇḍala, one will be able to walk upon the water. If one rubs the maṇḍala of the yoginīs and heroes in union with both the left and right hands, the yoginīs of the six families will be brought under control. Regarding the phrase "having made cloth under the constellation Puṣya," once the king of snakes is found, all the white and black markings should be cut into separate pieces. Distinguishing between the black and white, take the cotton seeds and, during the white fortnight on the day of Puṣya, anoint the white pieces with fat and meat and bury them in the ground to be sown. Likewise, anoint the black pieces with fat and meat, and on the day of Puṣya during the waning moon, bury those very pieces of fat and meat in the ground as well. Having taken the cotton produced according to the distinction between the white and black portions, on another day of Puṣya, [use] the cotton produced from the white portion.

རྣལ་འབྱོར་མ་སེར་སྐྱས་བཀལ་བ་དེའི་ཉིན་བར་ཐག་པ་སེར་སྐྱས་བཏག་གོ། ། དེ་ལྟར་ནག་པོའི་ཆས་བསྐྱོད་པའི་རས་བལ་ཚེས་ནག་པོའི་ སྐར་མོ་རྒྱལ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྔོན་མོས་བཀལ་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉི་མ་ལ་ཐག་པ་སྔོན་པོས་ཇི་ལྟར་ལུས་ཡོག་པར་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་བཏགས་པར་བྱས་ལ་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོའི་ཆ་ཡིས་རྒྱལ་གྱི་ཉི་མ་གཞན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། རས་ལ་སྟོང་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་མངོན་པར་བསྔགས་ལ་བརྒྱད་ བརྒྱ་བཟླས་ཤིང་བདུག་པར་བྱ་སྟེ། ཨ་ཀ་རུ་ནག་པོ་དང་དུམ་བུ་ནག་པོའི་ཤ་དང་རུས་པ་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་བསྐྱེད་པའི་རས་ལ་བདུག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཟླ་བ་མར་ངོ་ལ་བསྐྱེད་པའི་རས་ནི་དུམ་བུ་དཀར་པོའི་ཤ་དང་རུས་པ་དང་སང་ཀ་པུཥྤ་དང་བཅས་པས་བདུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ གུས་པས་བླ་མ་དང་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་མཆོད་ལ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དམིགས་ཏེ། རྒྱལ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་རས་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་བཀའ་ལུང་གིས་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། དེ་གྱོན་པའི་ལུས་ཀྱིས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་བཟླས་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གྲིབ་མ་མི་མངོན་ཞིང་ དཔག་ཚད་སྟོང་གི་བར་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བར་འགྱུར་ལ་ལྷ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་བ་སྟེ། སྟེང་གི་ཕྱོགས་སུ་འོག་མིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཁར་བཅུག་པའི་ནང་དུ་ལིག་བུ་མིག་དུ་བ་མ་ཤོར་བར་བསྲེགས་ པའི་ཐལ་བ་རང་བྱུང་གི་མེ་ཏོག་གིས་སྦྲུས་པ་ལ་ལན་སྟོང་ཕྲག་སུམ་ཅུ་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་མིག་སྨན་དུ་བྱས་ན་ཡང་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་མིའི་ཐོད་པར་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་བཞག་སྟེ།

On the day the yellowish-brown yoginī spins [the cotton], the yellowish-brown rope is woven. Likewise, on the night of the constellation Puṣya during the dark fortnight of the month of Caitra, the blue yoginī spins [the cotton], and on that very day, it is woven with a blue rope until it covers the body. On another day of the constellation Puṣya, one should perform the practice with blue and white portions. The cloth should be consecrated thirty-nine thousand times, and one should recite the mantra eight hundred times while fumigating it. One fumigates the cloth produced during the dark fortnight with black agarwood, the flesh and bones of a black khaṇḍa [animal], and saṅkapuṣpa. Likewise, the cloth produced during the dark fortnight should be fumigated with the flesh and bones of a white khaṇḍa and saṅkapuṣpa. Then, having respectfully made offerings to the guru, the heroes, and the yoginīs, and having visualized the deity yoga, one should consecrate the cloth produced on the day of Puṣya according to the instructions of the yoginī. By wearing that [cloth], one should recite the mantra ten thousand times, and success will be achieved. One's shadow will become invisible, and one will travel to and fro through the sky for a thousand leagues (yojana), unseen even by the gods themselves. One will travel toward the zenith, reaching as far as the limit of Akaniṣṭha. Furthermore, if one places añjana [antimony] inside the mouth of a king of snakes and burns it without letting the smoke escape, and then mixes the ash with svayambhū-puṣpa [spontaneously arising flowers] and consecrates it thirty thousand times, making it into an eye-salve, one will likewise become invisible. Alternatively, one places a king of snakes inside a human skull.

རུལ་ནས་ཟགས་པའི་རུས་པ་བླངས་ལ་རྒྱ་མཚོར་འབབ་པའི་ཆུ་བོར་ ཞུགས་ཏེ། དེའི་རུས་པའི་དུམ་བུ་ལ་ལན་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་མངོན་པར་བཟླས་ནས་བདར་ཏེ། དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་བྱས་ན་གྲིབ་མ་མི་མཐོང་བར་བྱེད་དོ། ། ཡང་ན་དེའི་ཐོད་པ་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་བདར་བའི་ཐིག་ལེ་བྱས་ཀྱང་གྲིབ་མ་མི་མངོན་པར་བྱེད་དོ། ། དབང་པོ་གང་དང་ གང་ལས་གྱུར། ། དེ་དང་དེ་ཡི་རང་བཞིན་འགྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་དོན་ལ་དམིགས་པས་ན་བདག་པོ་སྟེ། དབང་པོ་དེ་ཉིད་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དུ་རྙེད་པ་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། མཆོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པས་སོ། ། མཉམ་གཞག་སྦྱོར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཤིང་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ ལ་རྣམ་པར་གནས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་གོམས་པས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཐོབ་ཅིང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་ནི། ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ཤིང་ཡོངས་འདུའི་ཁུ་ བཅུད་ཅེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཆོ་གས་རོའི་ཁར་བསྐྱེད་པའི་ཤིང་ཡོངས་འདུའི་ཁུ་བཅུད་ལ་ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་ནས་གང་ལ་ཐིག་ལེ་བྱས་ཤིང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ན་ཤིང་དུ་འགྱུར་རོ། །

Having taken the bones of one who has rotted and fallen apart, one should enter a river that flows into the ocean, recite a mantra over fragments of those bones ten thousand times, and grind them. If one makes a drop (tilaka) with this on the forehead, one’s shadow will not be seen. Alternatively, if one makes a drop by grinding the skull of such a person after consecrating it with mantras, one’s shadow will likewise become invisible. Regarding the statement, "Whatever sense faculty arises, it proceeds with the nature of its respective object," this means that the sense faculties, such as the eyes, are "lords" because they apprehend their own objects, such as forms and sounds. The meaning is that when those very faculties encounter their respective objects in all modes of conduct, they experience the flavor of those specific natures. The term "supreme" refers to having previously focused on the ultimate truth (paramārthasatya). "Through the application of meditative equipoise" means that by possessing the pride of Vajrasattva through the stage of self-consecration, and by abiding in the great yoga (mahāyoga), one becomes familiarized with the mind through the manifest awakening of the Great Seal (mahāmudrā). Thus, one attains the source of the wisdom of insight (prajñājñāna) and becomes a preeminent great yogi. It is said: "Everything becomes the nature of the Buddha." Regarding the "essence of the Pārijāta tree," according to the ritual as taught, one should recite the mantra a thousand times over the essence of the Pārijāta tree produced in the mouth of a corpse. By the power of making a drop with this and meditating, if one emanates it, it will turn into a tree.

ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུངས་ཀར་གྱི་ས་བོན་བྲམ་ཟེའི་ཐོད་པར་བསྐྱེད་ པ་བླངས་ནས་ཡང་གླང་པོ་ཆེའི་ཐོད་པར་བཅུག་ནས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུའི་ཕྱེ་མ་དང་ལྡན་པའི་གླང་པོ་ཆེའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལ་ལན་སྟོང་དུ་བཟླས་ནས་གང་ལ་བསྣུན་པ་དེ་གླང་པོ་ཆེ་རུ་འགྱུར་ལ། གླང་པོ་ཆེ་དེ་ཞོན་ན་གླང་པོ་ཆེ་སྟོང་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་ བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་ཐབས་ཆེན་པོའོ། ། བོང་བུའི་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བདག། ཡིད་ཀྱི་ ཤུགས་ཀྱིས་བཟློག་བྱའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཏེ་དེའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པས་ལྟ་བ་ངན་པ་དང་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བཟློག་ནས་དག་པར་འགྱུར་བའི་ལུས་རྨི་ལམ་ལྟར་མྱུར་དུ་ཡོངས་སུ་བརྗེ་བས་གཡོ་བ་དང་བྲལ་ཏེ་མི་ཤིགས་ པའོ། ། མ་ལུས་རྣལ་འབྱོར་འཛིན་བྱེད་པ། ། བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མཆོག། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། པདྨ་དཔལ་གྱི་ནགས་ཚོགས་ན། ། ཀླ་ཀློ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཕྱག་རྒྱ། ། དགའ་བ་ཀུན་ གྱི་བདེ་བ་ཡིས། ། ནགས་ཀྱི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་རོལ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལཱ་མ་དང་། ། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་གཟུགས་ཅན་མ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་རྣམ་རོལ་ཞིང་། ། རྒྱན་ཀུན་བརྒྱན་བཞིན་འོད་གསལ་བ། ། སྔོན་དུ་བསྟན་བཞིན་འཁོར་དགོད་བྱ། ། འོན་ཀྱང་མཁའ་ འགྲོ་མ་རྣམས་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་བོང་བུ་ཡི། །

By that very ritual, one should take white mustard seeds grown in a brahmin’s skull-cup and place them in an elephant’s skull-cup. Having empowered the dust from an elephant’s footprint, mixed with the powder of the resulting fruit, one recites the mantra a thousand times. Whomever one strikes with it will become an elephant, and by riding that elephant, one will triumph over a thousand elephants. This concludes the explanation of the thirteenth chapter from the Introduction to the Sādhana, the commentary on the Śrī Heruka. Now, regarding the statement, "The sādhana is to be explained": because it brings about accomplishment, it is called the "Great Sādhana." "In order to reverse the force of the mind through the yoga of the donkey form," means that the "force of the mind" refers to the power of the mental faculty. By means of the ritual associated with that, one is turned away from all wrong views and obscurations. Through the swift, dream-like transformation of the body into a pure state, one becomes free from movement and indestructible. "Upholding the yoga of all without exception, the donkey yoga is the supreme yoga. Through union with all the Buddhas, one binds the network of ḍākinīs. In the lotus-glorious forest grove, the barbarian is the mudrā of all Buddhas. Through the bliss of all joys, one sports in the midst of the forest. The ḍākinīs, Lāmās, Khaṇḍarohās, and Rūpiṇīs, sporting in various forms, adorned with all ornaments, are luminous. As previously taught, the retinue should be arranged. However, the ḍākinīs and the ḍākinī [herself] are the donkey..."

རྣམ་པའི་གདོང་ཅན་ཁྲག་མིག་གམ། ། མཁའ་འགྲོ་མའི་ལག་ན་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་སྟེང་དུ་བསྐོར་ཞིང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་ཕྱག་བཞི་པ། མི་རོའི་གདན་ལ་བཅིབས་ཤིང་མེ་བཞིན་འབར་བ་སྤྱན་གསུམ་པ་ སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུའོ། ། བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་རྒྱན་དང་གོས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བལྟའོ། ། འོན་ཀྱང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཞལ་ཅན་ནོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་ རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ནི་རྨ་བྱའི་གདོང་ཅན་ནོ། ། སྐུའི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་ནི་སེང་གེའི་གདོང་ཅན་ནོ། ། ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་མིང་གི་གདོང་པའོ། ། གཤིན་རྗེའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་མཚམས་ཀྱི་ནི་མ་ཧེ་དང་། རི་དྭགས་དང་། སྟག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གུང་གི་ གདོང་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤྱན་གསུམ་པ་ལ་སྤྱན་དམར་ཞིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། འདི་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་དམ་པའི་གཙོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་བྱེད་པའོ། ། དབུགས་རྣམས་ལྟེ་བའི་རྩ་བ་ ནས། ། གཡས་དང་གཡོན་པ་གཉིས་དག་གིས། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་རྣམ་པར་བཤད། ། ཆུ་ཤིང་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་ནི། ། ལྟེ་བའི་རྩ་བ་ནས་འགྲེང་པ། ། བ་ལང་རྨིག་འདྲའི་པདྨ་ནི། ། བོང་བུར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། འོག་ཏུ་ཕྱོགས་པའི་པདྨ་གང་། ། ཟླ་བའི་འོད་འདྲས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། དེ་དབུས་རྟག་ཏུ་སྟོང་པ་ནི། ། ཧཱུཾ་ཡིག་རླུང་གི་རང་བཞིན་ཉིད། ། འབར་བ་མར་མེ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། འོག་གི་རླུང་ནི་ཡོངས་གང་ལས། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་སྟེང་དུ་རྒྱུ། །

The one with the face of a raven has blood-red eyes; in the hands of the ḍākinī is a trident turned upward, and she holds a khaṭvāṅga and a skull-cup, possessing four arms. She is mounted upon a corpse-seat, blazing like fire, with three eyes, loose hair, and is naked. The symbols, ornaments, garments, and so forth of the Lord and all others are to be visualized as previously explained. However, all the heroes of the mind wheel have the face of a garuḍa. The faces of the heroes of the speech wheel are peacock-faced. The heroes of the body wheel are lion-faced. Those with the faces of crows and so forth have faces corresponding to their own names. Those in the intermediate directions, such as the face of Yama and so forth, have the faces of a buffalo, a deer, a tiger, and likewise a wolf. All in the maṇḍala have three eyes, with red eyes, embraced by great compassion, and arisen from the selflessness of phenomena. These are the lords of the supreme yoga, who exhaust all suffering. Regarding the breaths: from the root of the navel, the right and left are explained as the moon and the sun. Like the flower of the plantain tree, it stands from the root of the navel. The lotus like a cow’s hoof should be known as the donkey. The lotus which is directed downward, adorned with moon-like light, in its center is the eternal emptiness, the syllable HŪṂ, the very nature of wind. Blazing like a lamp, from the complete filling of the lower wind, it flows upward from the heart.

སྤྱི་བོ་ཕུག་སྟེ་འགྲོ་བར་བཤད། ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ས་གསུམ་མཉམ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་གནས་པ། ། སེམས་ ནི་མཉམ་པར་སོང་བ་སྟེ། ། སེམས་ཀུན་ལ་ནི་དབང་ཐོབ་པས། ། མཆོག་གི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཐོབ་སྟེ། ། རབ་ཏུ་འབར་བའི་སྐད་ཅིག་ལ། ། མུན་པའི་ཚོགས་ཀུན་འཇོམས་བྱེད་པ། ། ཉི་འོད་ནོར་བུ་ཇི་ལྟ་བར། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་མ་ལུས་པའི། ། ས་གསུམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ། བསྐལ་པའི་མེ་བཞིན་གཟི་བརྗིད་འབར། ། གཡོ་བ་མེད་(ཅིར་,ཅིང་)འཁྲུལ་པ་མེད། ། རྒྱུ་དང་དཔེ་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། རྣམ་པར་མི་འགྱུར་གོས་པ་མེད། ། སྒྲིབ་པ་ལྔ་ནི་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མགོན་རང་བཞིན། ། བདག་ཉིད་རིག་པ་མེད་པས་ན། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ འདས་ཀུན་དང་། ། མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རང་ཡིད་མཐོང་། ། འདི་ནི་བོང་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ལག་མཐིལ་གནས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་། ། དེ་ཡི་དོན་དུ་གཡེང་བ་ཀུན། ། སྤངས་ནས་ཟླ་བ་དྲུག་ཙམ་དུ། ། ལྐུགས་པའི་དངོས་པོར་ལྡན་གྱུར་པས། ། བོང་བུའི་མཁའ་འགྲོ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། ། བསྒྲུབ་པ་དང་ནི་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་རྙེད་པར་འགྱུར། ། བརྟུལ་ཞུགས་བྲལ་ཡང་བརྟུལ་ཞུགས་ལྡན། ། དྲི་མ་ཅན་ཡང་དག་པར་འགྱུར། ། དབུལ་པོ་ཡིན་ཡང་ནོར་འབྱོར་འགྱུར། ། ནད་པ་ཡིན་ཡང་ནད་བྲལ་འགྱུར། ། རྒས་མེད་འཆི་བ་མེད་རྙེད་པས། ། ཐོས་པ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་ཅིང་། ། སྡུག་བསྔལ་དུ་མའི་ཚོགས་ལ་ནི། ། སེམས་ཅན་དགྲོལ་བར་བྱེད་པ་པོ། ། བསྟན་པ་བླ་མེད་སྟོན་པ་ཡིན། ། མི་སྣང་ལ་སོགས་དངོས་གྲུབ་དང་། ། ལྷ་མིག་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཐོབ་པ།

It is explained that [the wind] pierces the crown and departs. The yogi for whom the three worlds are equal, whose mind dwells in the hearts of all sentient beings, has attained a mind that has reached equanimity. Having gained mastery over all minds, he attains the supreme perfection. In a single moment of blazing radiance, he destroys the entire mass of darkness, just like the light of the sun or a jewel. He illuminates the three worlds, including all that is moving and unmoving, without exception. Blazing with splendor like the fire at the end of an eon, he is unwavering and without delusion. Transcending causes and examples, unchanging and unstained, he has utterly abandoned the five obscurations. He is the very nature of the glorious protector Heruka. Because he lacks a self-identity, in that very instant he sees his own mind as omniscience—past, future, and present. This the donkey-yogi sees as if it were in the palm of his hand. For that purpose, having abandoned all distractions for about six months and remaining in a state of mute stillness, he will accomplish the donkey-ḍākinī. Possessing this accomplishment, he will attain all yogic powers. Though free of ascetic vows, he possesses them; though stained, he becomes pure. Though poor, he becomes wealthy; though sick, he becomes free of disease. Having attained freedom from aging and death, he teaches the Dharma without having heard it before. He is the liberator of sentient beings from the multitude of various sufferings and the teacher of the unsurpassed doctrine. He attains accomplishments such as invisibility and the five superknowledges, including the divine eye.

། འཇིག་རྟེན་ གསུམ་གང་ཅུང་ཟད་ཡོད། ། ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་མཐོང་། ། ཚེ་ཟད་པར་ནི་སྣང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཚེ་རིང་གྱུར་པ་ཉིད། ། བོང་བུ་དང་ནི་གླང་ཆེན་དང་། ། གང་དང་གང་དུ་རིགས་འགྱུར་པ། ། སྐྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མར་ཡང་། ། དེ་དང་དེ་ཡི་གཟུགས་སུ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ ནི་འདིར་མཐོང་འགྱུར། ། གང་འདིར་སྐྱེ་བ་བདུན་ཤེས་ནས། ། དེ་ཡིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། མཚན་མོ་གསང་བ་ལ་གནས་ཏེ། ། བཟང་པོ་ཉིད་དུ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། ལྷ་ཡི་ལུས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། ། གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ ཚོམ་མེད། ། ཟློས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུང་གི་ཕྲེང་བ་ལའོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་དང་སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བརྡ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་བརྡ་བྱས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། བསམ་པ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུའོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐལ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་བསྟན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བྱེད་པ་པོའོ། ། དེ་ གང་ཞེ་ན། བྲམ་ཟེ་རྣམ་སྣང་བཤད་པ་སྟེ། །

Whatever little exists in the three worlds, All is seen in that very instant. The exhaustion of life appears, And likewise, the prolongation of life. Whether as a donkey or an elephant, In whatever family one may be born, Even across many thousands of births, The yogi will see them here in those very forms. Having known those who have seven births remaining, One should offer the torma and perform the homa. With a non-conceptual nature, Abiding in secret at night, If one applies oneself to the excellent practice, There is no doubt that one will become a divine body And attain accomplishment itself. "Recitation" refers to the conch rosary. "Secret" refers to the characteristics of the seven-birth [being] and the mantra. This is the explanation of the fourteenth chapter from the introduction to the Sādhanopāyikā-ṭīkā of the glorious Heruka. Then, "signs" refers to the signs made by the yoginīs. Those who desire accomplishment should understand them. "And" is easy to understand. Because of the single intention, they will be pleased. This is the explanation of the fifteenth chapter from the introduction to the Sādhanopāyikā-ṭīkā of the glorious Heruka. Then, "secret" means it is not to be shown to sentient beings who lack the fortune. "Great accomplishment" refers to the practitioner who is the agent of the non-dual Mahāmudrā. Who is that? It is explained as the Brahmin Vairocana.

རིན་ཆེན་ཙཎྜཱ་ལཱིར་ཤེས་བྱ། ། གར་མཁན་དཔག་མེད་མགོན་པོ་སྟེ། ། ཚོས་མཁན་དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་ཌོམྦི་སྟེ། ། དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། རྒྱལ་རིགས་སུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། བདུན་པ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ནི། ། སྣ་ ཚོགས་རིགས་འབྱུང་དམངས་རིགས་སོ། ། གཡོན་ནས་འགྲོ་བའི་བུད་མེད་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་ཐབས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེས་ནན་ཏན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་ དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རྙེད་དཀའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པས་རྙེད་པར་དཀའ་བའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྔ་ནི་ས་ལ་སོགས་ པའོ། ། དངོས་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཡང་དག་སྦྱོར་བས་གཅིག་བསྡུས་པ། ། སྙིང་པོ་གང་ཡིན་དེ་བདེ་བ། ། རླུང་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དབང་པོ་ཀུན་གྱི་གཙོ་འདི་ཡིན། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཡང་དག་བསྐྱེད། ། ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་ཡི་གཟུགས། ། གཟུགས་ཅན་མ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ལཱ་མཱ་དང་ནི་དུམ་སྐྱེས་ཏེ། ། ཞལ་བཞིར་པར་ནི་རྣམ་པར་བཤད། ། སྦྱོར་བ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ལྔ་པ་འཁོར་ ལོས་སྒྱུར་བ་སྟེ། ། གེ་སར་དང་ནི་ལྟེ་བར་ལྡན། ། འདབ་མ་བཞི་ཡིས་ཡང་དག་མཚན། །

One should know the Jewel as Caṇḍālī; the Dancer is the Protector Ameyaghoṣa; the Dyer is Amoghasiddhi; and Akṣobhya is the Ḍombī. The sixth, Vajrasattva, should be known as being of the kṣatriya caste. The seventh, Heruka, arises from the various families and is of the śūdra caste. The passage beginning with "The woman who moves from the left" and so forth is easy to understand; it should be understood with diligence because it is consistent with the practitioner's means of accomplishment. This concludes the explanation of the sixteenth chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, regarding the passage beginning with "difficult to find": the very nature of great passion is difficult to find through the absence of desire and so forth. What is that? It is the supreme maṇḍala of the samaya. Regarding the "five nectars," the five are earth and so forth. Regarding the "reality of things" and so forth, it is because all phenomena are thereby subsumed. Then, the nectar of those five is the essence of emptiness: "Through authentic union, they are gathered into one; whatever is that essence is bliss. The bodhicitta called 'wind' is the chief of all the senses. In its center, it is perfectly generated in the form of syllables and so forth. Rūpiṇī and Yoginī, Lāmā and Khaṇḍarohā—these are explained as the four faces. Endowed with the four unions, the fifth is the Universal Monarch (Cakravartin), possessing filaments and a navel, perfectly marked by four petals."

དེ་དབུས་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཕྱག་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དང་པོའི་ཤ་ཡིས་ཡོངས་བཀང་བ། ། དེ་བཞིན་གཉིས་པའི་ཁྲག་གིས་ཏེ། ། ལྷག་མའི་ཕྱག་གཉིས་དབང་ བསྐུར་བའི། ། དྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པར་མཛད། ། ལྔ་པ་དྲུག་པས་ལྷ་མོ་འཁྱུད། ། གཞན་གྱིས་ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་འོད་འཕྲོ་བ། ། སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་བཞིན། ། དཀར་པོ་དམར་པོ་སྔོ་དང་ལྗང་། ། འབར་བའི་ཞལ་བཞི་གསུངས་པའོ། ། གཤིན་ རྗེ་མ་དང་སྐྲག་བྱེད་མ། ། ནགས་ཚལ་མ་དང་འཇིགས་མ་དང་། ། ཀུན་སྤྱོད་ཚེ་ཟ་བ་སུ་ར། ། བརྒྱད་པ་ཕག་མོར་ཡང་དག་བརྗོད། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་དང་མཚམས། ། བརྒྱད་དུ་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་འཇིགས་པ་ཉིད། ། ཤ་དང་ཁུ་བ་གསོལ་བ་སྟེ། ། དང་པོ་རྒྱས་འདེབས་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། གཉིས་པ་སྙིང་དྲལ་བ་ཡི་རྒྱ། ། གསུམ་པ་རྨོངས་བྱེད་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་བཞི་པ་སློང་བའི་རྒྱ། ། ལྔ་པ་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་དྲུག་པ་གསོད་པའི་རྒྱ། ། བདུན་པ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ། བརྒྱད་པ་ལྡང་བའི་ཕྱག་རྒྱར་ངེས། ། ཕྱག་རྒྱ་བརྒྱད་དུ་བཤད་པའོ། ། ཕྱག་གི་ མཚོན་ཆར་ཡང་དག་ལྡན། ། འོད་ཟེར་ཕྲེང་བ་དུ་མ་ལས། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲིན་འཕྲོ་བ། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཡང་ན་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་འོད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་རྒྱས་པ་སྟེ། ། དཀྱིལ་ འཁོར་དམ་པ་བརྗོད་བྱ་བ། ། དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་བྲི། ། གེ་སར་དང་ནི་ལྟེ་བར་ལྡན། ། འདབ་མ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བཤད། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཡང་དག་འབར།

In the center is the Great Hero, adorned with eight arms. The first two are completely filled with flesh, and likewise the second two with blood. The remaining two hands perform the initiation mudrā of the lattice. With the fifth and sixth, he embraces the goddess; the others hold the khaṭvāṅga and the hand-drum. His body is white, radiating light like the stainless autumn sky. He is described as having four blazing faces: white, red, blue, and green. Yamamathani, Bhīmā, Vanadharī, Bhīṣaṇī, Saṃcāriṇī, Kālakarṣaṇī, and the eighth is correctly called Vārāhī. In the square [mandala], at the gates and intermediate points, there are eight who are transformed and terrifying. They partake of flesh and semen. The first is the mudrā of sealing; the second is the mudrā of tearing the heart; the third is the mudrā of deluding; likewise, the fourth is the mudrā of rousing; the fifth is the mudrā of dancing; likewise, the sixth is the mudrā of killing; the seventh is that which causes to settle; and the eighth is determined to be the mudrā of rising. Thus the eight mudrās are explained. They are perfectly endowed with weapons in their hands, and from many garlands of light rays, clouds of Buddha-assemblies emanate. The Bodhisattva without beginning or end is Vajrasattva, the Great Bliss. Or else, as previously taught, the three wheels fill the sky with light; this is the sublime mandala to be described. In the center, one should correctly draw a wheel, complete with filaments and a hub, explained as having four petals, blazing perfectly with various colors.

། དེ་དབུས་དཔའ་བོ་དགོད་པའོ། ། ཤེལ་ལྟར་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། དང་པོའི་ཞལ་ ནི་རྣམ་བཞད་ཅིང་། ། ཆགས་པའི་ལྟ་བས་རྣམ་པར་གཟིགས། ། ཁྲོ་གཉེར་རབ་ཏུ་འབར་བ་དང་། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པས་འཇིགས་པར་མཛད། ། གཡས་ཀྱི་ཞལ་ནི་གདེངས་པ་སྟེ། ། གཡོན་པ་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཉིད། ། རྒྱབ་ཞལ་འཇིགས་པ་ཆེ་བ་སྟེ། ། ཞལ་དག་འབར་དང་ བཅས་པའོ། ། དཀར་དང་དམར་དང་དེ་བཞིན་སྔོ། ། ལྗང་གུ་རྣམས་ཀྱི་གདོང་ཅན་ནོ། ། ཕྱག་བརྒྱད་པར་ནི་ཡང་དག་བྲི། ། རྒྱན་ཀུན་འཛིན་པ་དཔལ་དང་ལྡན། ། ལྗགས་འདྲིལ་བས་ནི་འཇིགས་སུ་རུང་། ། འཇིག་པའི་དུས་ལྟར་དྲག་ཤུལ་ཆེ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་འཇིགས་ཤིང་ རྔམ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་ཆེར་བཞད་ཅིང་། ། ཡི་གེ་ཕེམ་གྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། ཞལ་གཅིག་པ་དང་ཕྱག་གཉིས་སུ། ། ལྷ་རྣམས་བཞི་པོ་བཤད་པ་སྟེ། ། ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན། ། ལྷོ་རུ་རྣམ་སྣང་མཛད་དུ་བརྗོད། ། ནུབ་ཏུ་དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། བྱང་དུ་པདྨ་གར་དབང་ ངོ་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ཐོད་པ་ཕྱག་བསྣམས་ནས། ། ཁྲག་དང་ཁུ་བ་དག་གསོལ་མཛད། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ། སྔོན་བསྟན་མཚོན་ཆ་བསྣམས་ནས་བཞུགས། ། གཉིས་པ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ཆེ། ། ཐལ་མདོག་འོད་ཟེར་དམར་པོ་འབར། ། དེ་ལ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ བཟློག་པས། ། དགོད་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གཟུགས་ཅན་མ་དང་འོ་བྱེད་མ། ། ལཱ་མ་ཡོངས་འགྱུར་བྱིས་བཅས་མོ། ། མི་ལྡོག་ལྷ་མོ་དཱི་པ་མོ། ། བརྒྱད་པ་རྡོ་རྗེའི་གར་དབང་བརྗོད། ། ནང་གི་ལྷ་མོའི་གཟུགས་བརྒྱད་ནི། ། སྐུ་མདོག་དཀར་ལ་འབར་དང་བཅས། ། ཕྱག་ གཉིས་པ་ལ་ཞལ་གཅིག་པ། །

In the center of that is the Hero, pure and stainless like crystal. His primary face is smiling and gazes with a passionate look. With a fiercely blazing frown and bared fangs, he inspires awe. The right face is terrifying, while the left is wondrous. The back face is most fearsome, and all the faces are ablaze. He has faces that are white, red, blue, and green. He should be depicted with eight arms, adorned with all the ornaments and endowed with glory. Terrifying with his curled tongue, he is as fierce as the time of universal destruction. He is formidable and wrathful in the charnel ground, laughing loudly with "Ha Ha" and uttering the sound of the syllable "Phem." Regarding the four deities explained as having one face and two arms: in the east is Vajrasattva; in the south, he is called Vairocana; in the west is Amogharāja; and in the north is Padmanarteśvara. Holding a khaṭvāṅga and a skull-cup, they partake of blood and semen. In the center of the wheel resides Heruka, holding the weapons previously described. Second is the great eight-spoked wheel, ash-colored and blazing with red light rays. There, they are renowned as being arranged in both clockwise and counter-clockwise order. The eight inner goddesses are Rūpiṇī, Cumbikā, Lāmā, Parāvṛttā, Bāliṇī, Avinivartanī, Dīpā, and the eighth is called Vajranarteśvarī. These eight goddesses of the inner circle are white in color and ablaze. They have two arms and one face.

ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ཕྱག་གིས་འཛིན། ། སྤྱན་གསུམ་རྒྱན་ཀུན་འབར་དང་བཅས། ། སྒེག་དང་བཅས་པའི་ལྷ་ཡི་ལུས། ། སྙིང་རྗེ་དགའ་བའི་མཛེས་དང་ལྡན། ། དེ་ནས་ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་ནི། ། འཁོར་ལོ་ལྷ་ རྣམས་དགོད་པར་བཤད། ། ཤར་ཕྱོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པས། དུང་ཅན་མ་དང་ལྦོས་མོ་དང་། ། གསོད་བྱེད་མ་དང་སེར་མོ་དང་། ། དྲལ་བྱེད་དེ་བཞིན་གཏུམ་མོ་སྟེ། ། རི་ཁྲོད་ཉིད་དང་སྒྲོལ་མའོ། ། དེ་དག་ནི་ཐུགས་ ཀྱི་འཁོར་ལོའི་འོ། ། ཁྲོ་གཉེར་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་མ། ། སོ་ཅན་དེ་བཞིན་ཟ་བྱེད་མ། ། སྣ་ཆེན་མ་དང་བ་ལང་གདོང་། ། བྱི་ལ་ཅན་དང་གླང་ཆེན་ལྕེ། ། དེ་དག་ནི་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་འོ། ། བ་ལང་སྣ་དང་བཞིན་བཟང་མ། ། དམར་གཏུམ་མ་དང་སོ་སྔོ་བསངས། ། སྟོབས་ཆེན་ནགས་ཚལ་དྲི་ལྡན་མ། ། མདོག་ཁྲ་མོ་དང་བདེན་གཡོན་མ། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་དག་སྒེག་གདོང་སྒེག་དང་བཅས། ། སྙིང་རྗེས་གདུངས་ཤིང་མྱོས་དང་ལྡན། ། རང་མིང་བརྗོད་པའི་སྔགས་ལ་ནི། ། ཨོཾ་དང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྦྱོར་པས། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་ དབྱེ་བ་ཡིས། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་མདོག་སྔོ་ཞིང་། ། ཟངས་གྲི་དང་ནི་ཐོད་པ་ཅན། ། གང་ཡང་སྐུ་མདོག་དམར་ལྷ་མོ། ། པདྨ་དང་ནི་ཐོད་པ་ཅན། ། ལྷ་མོ་སྐུ་མདོག་དཀར་བ་དང་། ། མདུང་ཐུང་དང་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ཐོགས། ། དཀའ་བཟློག་ཉིད་དང་ཙཱ་མུཎྜཱི། ། ཚངས་པ་དང་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ མ། ། སྒོ་རྣམས་སྐྱོང་བར་ཡང་དག་བཤད། ། སྒོ་བཞི་རྣམས་སུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། གང་གིས་ཁ་ཊྭཱཾ་ཐོད་པ་སྟེ། །

Holding a skull-cup filled with blood and a khaṭvāṅga in her hands, with three eyes and all ornaments blazing, she possesses a divine body endowed with grace, and is beautiful with compassion and joy. Then, the deities of the wheels of Mind, Speech, and Body are explained to be arranged. In the eastern direction and so forth, according to the natural order and the reverse order, there are Śaṅkhinī, Lambā, Māraṇī, Pītā, Bhedanī, Caṇḍālī, Śavarī, and Tārā. These belong to the wheel of Mind. Bhṛkuṭī, Trailokyavijayā, Dantī, and Tāriṇī, Mahānāsā, Go-mukhī, Mārjārī, and Gajajihvā—these belong to the wheel of Speech. Go-nāsā, Subhadrā, Raktacaṇḍā, Śyāmā, Mahābalā, Vanadurgā, Citrā, and Satyavādinī—these belong to the wheel of Body. They are graceful-faced and full of charm, tormented by compassion and intoxicated. By joining the mantras of their own names with Oṃ, Hūṃ Hūṃ, and Phaṭ, according to the distinctions of Mind, Speech, and Body, the goddesses are blue in color and hold curved knives and skull-cups. Furthermore, the goddesses who are red in color hold lotuses and skull-cups. The goddesses who are white in color hold short spears and khaṭvāṅgas. Durgā and Cāmuṇḍā, Brahmāṇī and Vaiṣṇavī—these are correctly explained as the guardians of the gates. They should be applied to the four gates. Those who hold khaṭvāṅgas and skull-cups...

ཁྲག་དང་ཁུ་བ་གསོལ་མཛད་པའོ། ། ཀུན་ཀྱང་རྒྱན་ཀུན་ཡོངས་རྫོགས་ཤིང་། ། སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་བུར་གྱུར་པ་ཡི། ། སྙིང་རྗེ་དགའ་བའི་བདེ་བ་ཆེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི། ། མ་བྱུང་འབྱུང་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་བཟའ་བར་གང་རིགས་པ། ། དངོས་པོར་རང་བཞིན་མཉམ་བསྲེས་ཏེ། ། དག་དང་མ་དག་ངོར་མི་ལྟ། ། རིགས་དང་མི་རིགས་མིན་དེ་བཞིན། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་རིག་པ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ཟ་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་ བྱ། ། བུད་མེད་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱས་ལ། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་མཆོད་པར་བྱ། ། མངོན་པར་ཞེན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་སྟེ་གསལ་ལོ། ། འོན་ཀྱང་། གཟུགས་ཅན་རི་མོ་ཅན་དུ་བརྗོད། ། དུང་ཅན་འོ་བྱེད་མར་གསུངས་ཏེ། ། ལཱ་མ་ཉིད་ནི་གླང་ཆེན་མ། ། ཡོངས་ འགྱུར་མ་ནི་པདྨ་ཅན། ། མི་ལྡོག་པའི་ལ་བིར་ཤེས་བྱ། དཱི་པ་མོ་དང་ཕུར་བུ་མ། ། རེ་རེ་ཡང་ནི་གཉིས་གཉིས་སུ། ། སོ་སོ་ཡི་ནི་མཚན་ཉིད་འགྱུར། ། པདྨ་ཅན་ནི་པད་དྲི་དང་། ། གླང་ཆེན་མྱོས་པའི་སྟོབས་བཞིན་དུ། ། དབྱངས་སྙན་སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང་། ། མཉེན་ བཞིན་ལང་ཚོ་འབར་བའི་གཟུགས། ། ཡན་ལག་རྩུབ་ལ་པདྨ་ཡི། ། འདབ་འདྲའི་མིག་ལ་སྐྲ་འཁྱིལ་ཞིང་། ། སྣ་དང་སོ་ནི་ཕྲད་དེ་ཡང་། ། སོར་མོ་ཐུང་ཞིང་ཡན་ལག་མཉེན། ། སེན་མོ་འཇམ་ཞིང་ཟངས་ཀྱི་མདོག། བཞིན་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བ་སྟེ། ། དཔལ་འདོད་པ་ནི་པདྨ་ཅན། ། ཞི་བའི་ ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། གླང་པོ་ཅན་མ་གླང་པོའི་དྲི། ། མཆུ་འཕྱང་བྱིན་པ་སྦོམ་མ་དང་། ། གླང་ཆེན་མྱོས་པའི་སྟབས་སུ་འགྲོ། ། སོར་མོ་རིང་ཞིང་ལུས་པོ་རིང་། །

They partake of blood and semen. All are fully adorned with every ornament, with hair loose and naked, possessing the great bliss of compassion and joy. This king of maṇḍalas has never arisen before, nor will it ever arise again. Whatever is appropriate to be consumed, having blended the nature of things into equality, one should not regard the distinction between pure and impure, nor likewise between what is appropriate and inappropriate. Through the knowledge of the ten suchnesses, one should eat and enjoy everything. Having understood the characteristics of women, one should worship them with the knowledge of suchness. Regarding the phrase "with attachment" and so forth, it is the literal meaning and is clear. However: The one with form is described as the "Painted One" (Rūpiṇī); The "Conch-like" (Śaṅkhinī) is said to be the "Kisser" (Cumbinī); Lāmā herself is the "Elephant-like" (Hastinī); The "All-transforming" (Sarvavikāriṇī) is the "Lotus-like" (Padminī); The "Irreversible" (Avinivartanī) should be known as the "Lamb-like" (Lambinī); The "Lamp-like" (Dīpā) and the "Pillar-like" (Śaṅku); Each of these also has two [subdivisions], And each has its own individual characteristics. The "Lotus-like" (Padminī) has the scent of a lotus; Like the strength of an elephant in rut, She has a melodious voice and speaks sweetly; Her form is supple and radiant with youth. Her limbs are firm, her eyes like lotus petals, Her hair is curly, and her nose and teeth are well-proportioned; Her fingers are short and her limbs are supple; Her nails are smooth and copper-colored; Her face is exceedingly peaceful— Such a "Lotus-like" woman who desires glory Should be employed for peaceful activities. The "Elephant-like" (Hastinī) has the scent of an elephant; Her lips hang down and her calves are thick; She walks with the gait of an elephant in rut; Her fingers are long and her body is tall.

ནུ་མ་འཕྱང་ཞིང་སྐྲ་རྩུབ་ལ། ། ལྟེ་བ་མཐོ་ཞིང་ནུ་མ་རྩུབ། ། མིག་ནི་ཕྲ་ཞིང་སྦྲང་རྩི་སྲེད། ། སྙན་པར་སྨྲ་ཞིང་སྐད་འཛེར་བ། ། འདོད་ ལྡན་རོ་སྨད་མཆུ་སྦོམ་ཞིང་། ། རྐང་མཐིལ་མཉམ་པར་གནས་པ་སྟེ། ། ཆང་ལ་དགའ་ཞིང་དུས་རྟག་ཏུ། ། ནོར་འདོད་གླང་པོ་ཅན་མ་སྟེ། ། རྒྱས་པའི་སྦྱོར་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། དུང་ཅན་མ་ནི་དུང་མདོག་དང་། ། ཞིབ་མའི་གདོང་ཅན་བྱིན་པ་རིང་། ། བྱ་རོག་སྐད་དང་བོང་བུ་དྲི། ། སོ་སྦོམ་ སོར་མོ་རིང་བ་སྟེ། ། སྐྲ་རྩུབ་ཡན་ལག་འཇམ་པ་དང་། ། ལུས་བོང་མཐོ་ཞིང་མིག་ཆུང་མ། ། མགྲིན་པ་ཕྲ་ཞིང་སོ་ཐག་ངན། ། སྣ་མཐོ་མཆན་ཁུང་སྤུ་ཡོད་པ། ། མཆུ་སྲབ་གདུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན། ། དུང་ཅན་མ་ནི་ཁྱིམ་ཐབ་གསོད། ། དབང་གི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། རི་མོ་ཅན་མ་རྟག་ཏུ་ནི། ། རི་མོ་ ལ་དགའ་སྣ་ཚོགས་མདོག། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ནུ་མ་འཕྱང་། ། སེན་མོ་མཉེན་ཞིང་སྐད་ཆུང་ལ། ། ལུས་བོང་ཆུང་ཞིང་བྱད་ཀྱང་ཆུང་། ། སྒྲ་ངན་བྱ་རོག་རང་བཞིན་ཅན། ། བྱ་རོག་སྒྲ་སྐད་ཤ་ལ་དགའ། ། ཚིག་རྩུབ་འདོད་པའི་ནུས་དང་ལྡན། ། ནག་པོའི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། པདྨ་ཅན་ནི་ལྷ་ ཡི་རིགས། ། གླང་པོ་ཅན་མ་གནོད་སྦྱིན་རྒྱུད། ། དུང་ཅན་མ་ནི་མིར་ཤེས་བྱ། ། རི་མོ་ཅན་མ་ཡི་དྭགས་རིགས། ། བ་ཏ་པ་ཡ་ལྷ་ཡི་རིགས། ། གདུགས་ཀྱི་དཔུང་པ་མགྲིན་པ་རིང་། ། སོ་སྣང་བ་ལ་མཆུ་སྣུམ་ཞིང་། ། མིག་ནི་པདྨ་ལྟར་དམར་བའི། ། སྐྱེ་གནས་ཡངས་ཤིང་དབྲལ་བ་ཡི། ། དབྱེས་ཆེ་སྐྲ་སྣུམ་སེར་སྐྱའོ། ། ལུས་པོ་རན་ཞིང་རིང་བ་ཡི། ། སྣ་མཐོ་སྣ་ནི་རྣོ་བ་སྟེ། ། ཡན་ལག་འཇམ་ཞིང་ལག་པའང་རིང་། །

With drooping breasts and coarse hair, a high navel and coarse breasts, narrow eyes and a craving for honey, speaking pleasantly yet with a hoarse voice, possessing desire, with thick lower body and lips, and with level soles of the feet—this is the "Elephant-like Woman" (Hastinī), who delights in wine and always desires wealth; one should employ her in the practice of enrichment (puṣṭi). The "Conch-like Woman" (Śaṅkhinī) has the color of a conch, a slender face, and long calves. She has the voice of a crow and the odor of a donkey, thick teeth and long fingers, coarse hair yet smooth limbs, a tall body and small eyes, a thin neck and uneven teeth, a high nose and hair in the armpits, thin lips shaped like a parasol. The Conch-like Woman kills her husband; she should be employed in the action of magnetizing (vaśya). The "Painted Woman" (Citrinī) always delights in painting, has various colors and various forms, drooping breasts, soft nails, and a low voice. She has a small body and a small face, a harsh voice and the nature of a crow, a crow-like cry, and a fondness for meat. She speaks harshly and possesses the power of desire; she should be employed in black magic (kṛṣṇa-karma). The Lotus-like Woman (Padminī) belongs to the divine family (deva-kula). The Elephant-like Woman belongs to the yakṣa lineage. The Conch-like Woman should be known as human. The Painted Woman belongs to the preta family. The Vāṭapāyā belongs to the divine family. She has shoulders like a parasol and a long neck, visible teeth and oily lips, eyes as red as a lotus, a wide birth canal, a broad forehead, and yellowish, oily hair. Her body is proportionate and tall, her nose is high and pointed, her limbs are smooth, and her arms are long.

ངང་པའི་འགྲོས་ཅན་ངང་པའི་སྐད། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་འོ་མ་སྲེད། ། ལྷུག་པར་གཏོང་ཞིང་ལྷ་ལ་གུས། ། བུད་མེད་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་གཙོ། ། ཉུང་ངུ་ཟ་ ཞིང་ནོར་དང་ལྡན། ། རྒྱས་པའི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། པི་ལ་པི་ནི་ནུ་རྒྱས་མ། ། ལུས་བོང་མཐོ་ཞིང་བྱིན་པ་སྦོམ། ། ངོ་ཚོན་མིག་ནི་ཕྲ་བ་སྟེ། ། རྣ་བ་འཕྱང་ཞིང་སྐྲ་རྩུབ་པ། ། བུང་བའི་སྐད་ལ་མཆུ་འཕྱང་མ། ། ལུས་རྒྱས་ལྟོ་ནི་མང་དུ་ཟ། ། འདོད་པ་ཆུང་ཞིང་རྟག་སྟོབས་ལྡན། ། ཚོགས་ པ་ལ་དགའ་དཔུང་པ་འཕྱང་། ། ཡན་ལག་རྩུབ་ཅིང་སྐྲ་རིང་བ། ། སོ་སྣ་སེན་མོ་འཇམ་པ་སྟེ། ། རྐང་པ་མཉམ་ཞིང་སྣ་རིང་ལ། ། ལྟོ་ནི་བུམ་པ་ལྟར་སྦོམ་ཞིང་། ། བུམ་པའི་འཕྱང་བ་ལ་མཛེས་པའི་བཞིན། ། ཞི་དང་རྒྱས་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཕུར་བུ་མ་ནི་མིག་གཡོ་ཞིང་། ། འོག་མིག་ ཅན་ལ་གདོང་སྲབ་པ། ། སོ་སྣང་ལུས་ཀྱི་ཤ་སྲབ་ཅིང་། ། སྐྲ་ཆུ་འདོད་དྲག་ན་འབབ་པ། མགོ་སྐྱ་བུས་པ་ལྟར་འགྲོ་ཞིང་། ། སྒུར་ཞིང་ལུས་བོང་ཆུང་བ་སྟེ། ། ལག་པ་ཐུང་ཞིང་ནུ་མ་མཐོ། ། སྨིན་སྦོམ་དཔྲལ་ཆུང་བྱིན་ཡང་སྦོམ། ། དེ་ཡིས་རེག་ན་མི་འཚོ་སྟེ། ། ཉེ་དུ་རྣམས་ནི་བརླག་ པར་བྱེད། ། ནག་པོའི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། བརྒྱད་པ་རི་དྭགས་མ་སྐལ་བཟང་། ། ལྟོ་བ་ཆུང་ཞིང་རྐང་པ་ཆུང་། ། རི་དྭགས་མགྲིན་པ་རི་དྭགས་མིག། སྐྲ་ནི་ཕྲ་ཞིང་སྣུམ་པ་སྟེ། ། སོ་ཡང་སྲལ་མཆུ་སྣུམ་པ། ། གཟུགས་མཛེས་ཐིག་ལེ་ལྟ་བུའི་བྱང་། ། རེག་འཇམ་སྲེད་པ་མང་ དུ་སྨྲ། ། སྒྲ་ནི་བྱ་རོག་སྐད་ལྟ་བུ། ། རྟག་ཏུ་གཅེར་བུ་དབུལ་བ་ཡིན། ། སེམས་རྩུབ་པ་ལ་སྡིག་ལ་དགའ། །

With the gait of a swan and the voice of a swan, craving fragrance, flowers, and milk, generous and devoted to the gods—such women are the foremost of the powerful. Eating little and possessing wealth, they should be employed in rites of enrichment (puṣṭi). The Pilapinī has full breasts, a tall stature, and thick calves. Her face is flushed, her eyes are narrow, her ears hang down, and her hair is coarse. With a voice like a bee and a hanging lip, her body is full and she eats much. Having little desire and always possessing strength, she delights in assemblies and has long arms. Her limbs are coarse and her hair is long; her teeth, nose, and nails are smooth. Her feet are even and her nose is long. Her belly is as thick as a jar, and her face is beautiful like a hanging jar. She should be employed in rites of pacification (śānti) and enrichment. The Bṛhaspatī has flickering eyes, downward glances, and a thin face. Her teeth are visible, the flesh of her body is thin, and her hair falls in thick, intense waves. She walks like a hunchback, is stooped, and small in stature. Her arms are short and her breasts are high. Her eyebrows are thick, her forehead is small, and her calves are thick. If touched by her, one does not survive; she brings ruin to her kinsmen. She should be employed in black rites (kṛṣṇakarma). The eighth is the fortunate Mṛgī (Deer Woman). She has a small belly and small feet, a deer-like neck and deer-like eyes. Her hair is fine and glossy, her teeth are even, and her lips are smooth. Beautiful in form, with a forehead like a tilaka mark, she is smooth to the touch, full of craving, and speaks much. Her voice is like the cry of a crow; she is always naked and poor. Her mind is harsh and she delights in sin.

སྐུར་འདེབས་མ་དེ་ཡི་དྭགས་རིགས། ། དབང་གི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། འདི་བརྒྱད་དུ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཐོད་པ་དང་དགྲ་སྟ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་བརྒྱད་ནི། ཇི་ལྟར་ བསྟན་པའི་རིགས་ཀྱི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་དང་པོའི་མཚན་མའོ། ། གཞན་གྱི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་ནས་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་གསོལ་བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་ པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་གོ་འཕང་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་མཆོག་ནི་མང་པོའི་རིགས་ཏེ། མང་པོར་འགྱུར་བའི་རིགས་རྣམས་སོ། ། གང་ཡང་གསུངས་པ། དམ་པའི་རིགས་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱ། ། ཞེས་པའོ། ། རབ་ཏུ་ གནས་པས་ན་གོ་འཕང་སྟེ། ། གང་གི་མཚན་ཉིད་གསུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྟེ། དེས་གནས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅོ་ བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོག་དང་མཚན་མའི་རྗེས་སུའོ། ། ལཱ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བ་རེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། གང་གི་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྲིན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་གཅིག་པའོ། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལག་པ་གཉིས་པདྨ་སྐོར་བར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། གང་དུ་ཇི་ལྟ་བར།

The one who slanders belongs to the class of preta; she should be employed in the activity of magnetizing (vaśya). These eight are well known. The eight symbols, such as the skull-cup and the axe, are the symbols in the first hands of Rūpiṇī and the others, according to the sequence of the families as previously taught. The others hold the khaṭvāṅga and skull-cup, and consume blood and semen. This concludes the explanation of the seventeenth chapter from the introduction to the Sādhanopāyikā-ṭīkā of the glorious Heruka. Next, that which is to be correctly explained is the "supreme state of the ḍākinī." "Supreme" refers to the many families; it refers to the families that become manifold. As it is said: "The supreme families are of one hundred types." Because they are firmly established, they are a "state" (pada); their very definition is that which is completely pure. "Samaya" refers to the engagement of the yogins; by that, they abide. This concludes the explanation of the eighteenth chapter from the introduction to the Sādhanopāyikā-ṭīkā of the glorious Heruka. Next, that which is to be correctly explained follows the description of color and symbols. "Lāmā" is one who possesses the characteristics of qualities such as being charming to the touch and so forth; she is one whose limbs are all perfectly complete. The phrase "whose face..." and so forth is easy to understand. "Rākṣasī" refers to a single application. "Lotus mudrā" means the two hands should be offered in the circling of a lotus. Alternatively, the "lotus mudrā" is the lotus gesture; wherever it is, it is just as it is.

ལངས་པའམ་ནི་སྟན་དག་ལ། ། མདུན་ དུ་སྐལ་བཟང་བཞག་ནས་ནི། ། པདྨ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱ། ། མྱུར་དུ་གཉིས་གཉིས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མཁས་པས་རྡོ་རྗེས་རྒྱས་གདབ་བྱ། ། རུས་སྦལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའོ། ། རུས་སྦལ་ཕྱག་རྒྱ་བྷ་གར་ནི། ། ཐལ་མོ་བརྡེག་དང་ལྡན་རེག་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ས་ཡིས་མ་མཆུ་བཙིར་བར་བྱེད། ། མི་ཐུབ་རི་དྭགས་ལྤགས་པའོ། ། ཡང་ན་འཇམ་ཞིང་མཚན་ཉིད་བཟང་། ། མི་ཐུབ་སྟན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། སྤྱི་བླུགས་ཐོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ། ཡང་ན་སྤྱི་བླུགས་ལུས་སུ་བརྗོད། ། ལག་གཉིས་མགྲིན་པར་དམ་ འཁྱུད་ནས། ། ཇི་ལྟར་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་འཁྱུད། ། ཇི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་རྟོགས་འགྱུར་བ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ལན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཚེས་བཅུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གོ་སླའོ། ། ཡང་ན་ཚེས་བཅུ་བཞིའི་གནས་སྐབས་ཇི་ལྟར་རྙེད། པདྨ་རྣམ་པར་རྒྱས་ཤིང་འབར་དང་ལྡན། ། དཔལ་ལྡན་གང་གི་སེམས་ནི་གང་མཉམ་པ། ། དེ་ནི་པདྨ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན། ། མཆུ་གཉིས་གློ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། མདུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེར་མོ་གཅིག་བསྟན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་དེར་གནས་པའོ། ། གར་ཉིད་ཀྱང་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམ་དུ་འཁྱུད་ནས་འོ་བྱེད་ཅིང་། ། བྱེད་པས་བསྔམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། རབ་ཏུ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། གླང་ཆེན་མ་དང་བདེ་སྒྲུབ་མའོ། ། བཅུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཅི་ནུས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །

Whether standing or on a seat, having placed the fortunate one in front, one should cause the lotus to fully blossom. Through the swift union of the two, the wise should seal it with the vajra. The tortoise mudrā is the joining of the two palms. With the tortoise mudrā at the bhaga, one should touch it with the striking of the palms. Through the application of the mudrā and mantra, one should press the lower lip with the earth [mudrā]. The "unconquerable deer skin" or, alternatively, one who is gentle and possesses excellent characteristics should be known as the "unconquerable seat." The "water-pot" is called a skull-cup, or alternatively, the "water-pot" is said to be the body. Having firmly embraced the neck with both hands, one embraces while seated in the cross-legged posture. How the mudrā is understood is expressed as the response to the mudrā. The phrase "on the fourteenth day" and so forth is easy to understand. Alternatively, how is the state of the fourteenth day found? "The lotus is fully blossomed and blazing; the mind of the glorious one is equal"—this is the characteristic of the Padminī. The phrase "smelling the two lips" and so forth is easy to understand. "The spear" means one should display the mudrā of pointing with a single finger. Then, with the vajra cross-legged posture, one's own vajra remains there. "The dance itself should also be shown" means: having embraced firmly and kissed, the mudrās bound by the agent, having performed the circumambulation, are the Hāstini and the Sukhasādhani. The "fourteenth" is easy to understand. "One should make offerings as much as possible" is the meaning.

དཔལ་ ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཅུ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ལག་པ་གཡོན་གྱི་བརྡ་རྣམས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྡ་རྣམས་ཀྱི་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་མིང་པོ་ དང་སྲིང་མོ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གདུང་བའི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གསང་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། མཚན་ཉིད་ང་ ཡིས་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ང་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་གང་གིས་སྒྲུབ་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ནི་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། ། བུད་གང་སྤྱི་གཙུག་རེག་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རབ་བཤད་པ། ། ཡན་ལག་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པ་སྟེ། གང་གིས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་མཉེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལག་པའི་སྤྱི་ལས་ཁྱད་པར་ནི་སོར་མོ་རྣམས་སོ། ། གང་གིས་ཤེས་ པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། །

This is the explanation of the nineteenth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Furthermore, that which is to be explained is the "signs of the left hand." This means that once the nature of both [hands] has become one in the signs, one performs all meditations under the influence of intense affection, like a brother and sister. This is the explanation of the twentieth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Next, "I shall explain the characteristics of the great secret." Here, "I" refers to Vajradhara. By the power of great compassion, the very means by which practitioners achieve accomplishment is the characteristic of the great secret, because it is not within the sphere of experience of the Hearers and so forth. The passage beginning with "Whichever woman touches the crown of the head" is literal and easy to understand. This is the explanation of the twenty-first chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Next, "Furthermore, I shall explain the distinctions of the mudrās of the limbs." Here, "the great secret" refers to the characteristics. "Furthermore" means supreme; that by which the yoginīs are pleased. Regarding "distinctions," the distinction from the general [hand] is the fingers. "By knowing which..." and so forth is literal.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། གཞིར་ནི་ ས་གཞི་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟན་ལས་ལྡང་བའོ། ། མཆོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པོར་འཁྱུད་དང་འོ་བྱ་བའོ། ། སྨིན་མ་གཡོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅུང་ཟད་ངོ་ཚ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣལ་འགྱུར་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་བསྐོར་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ ལ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་སྟེ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་སྡོམ་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་ཡང་དག་པར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འབར་བས་སྟོང་པ་དབུས་སུ་ཆུད་པའི་སྔགས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདྲེ་བ་སྟེ། ས་དང་ཆུ་དང་རླུང་ཉིད་དང་། ། མེ་དང་ནམ་མཁའ་ཉིད་དང་ནི། ། བདག་དང་གཞན་དུ་རྟག་ཚོར་དང་། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཀུན་མི་དམིགས། ། དེའི་མོད་ལ་ལྡོག་འགྱུར་ཏེ། ། བདག་གིས་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་། ། ཞེས་སོ། ། ཁྱིམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་ན། བྷ་གའི་དབུས་ཆུང་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ སྟོང་པར་བསྒོམས་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའོ། ། མ་རིག་ལ་སོགས་གློ་བུར་བ། ། རྟོག་པའི་ཉེས་པ་རྟོག་ལས་བྱུང་། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་རྣམ་དག་པ། ། སེམས་ནི་མེ་ལོང་བཞིན་དུ་བལྟ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་ དག་པ་ནམ་མཁའ་མཚུངས། ། རལ་གྲི་ཉོན་མོངས་གཅོད་བྱེད་པ། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་རྣོ་བའོ། །

This is the explanation of the twenty-second chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Śrī Heruka. Regarding the passage beginning with "Then," it is to be taken literally and is easy to understand. As for the phrase "having made the ground the base," it means rising from one's seat. "Worship" refers to firm embracing and kissing. "Moving the eyebrows" is due to a slight sense of bashfulness. "Circumambulating the yogin" means, for the sake of accomplishing supreme bliss, to completely circumambulate the bodhicitta. Through the yogic exercises (yantra) that restrain the vital winds (prāṇa) and effort (āyāma), the mantra practitioner causes the blazing of supreme great bliss in the maṇḍala of the navel. Thus, the three worlds are merged together with the mantra practitioner who has entered the center of emptiness: "Earth, water, and wind itself, Fire and space itself, Self and other, and constant perception— In that very instant, none are perceived. At that moment, they are reversed, And I experience bliss." The passage beginning with "In the house" is easy to understand. Alternatively: "Meditating on the vajra in the center of the bhaga As being utterly empty, Everything is equal to space. Ignorance and so forth are adventitious; The faults of conceptualization arise from thought. The mind, naturally luminous and pure, Should be viewed like a mirror. Phenomena are like reflections, Clear, pure, and equal to space. The sword that cuts through afflictions Is sharp in accomplishing the welfare of sentient beings."

བསོད་ནམས་ཀྱིས་འདེགས་རྒྱལ་མཚན་བཞིན། ། མདུང་ཐུང་ཉོན་མོངས་འབིགས་བྱེད་པས། ། སེམས་ནི་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་མེ་རྩེ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཁ་ སྦྱར་བདེ་བ་ཐོབ་པའོ། ། མཚན་མའི་ཆ་བྱད་གསལ་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲི་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་རྒྱལ་མཚན་དང་། མདུང་ཐུང་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རྡོ་རྗེ་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་ རལ་གྲི་དང་མདུང་ཐུང་ནི་ནས་ཀྱི་འབྲུ་ཚད་ཙམ་མོ། ། འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་སྲན་ཙ་ན་ཀའི་ཚད་ཙམ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རང་རང་གི་མཚན་མ་ཁ་དོག་ལྔ་པོའི་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆུད་པ་ལ། སེམས་བརྟན་ པ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་ལས། རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བཟང་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ ཡང་བརྡ་ཡི་སྐད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྐད་ནི་བརྡ་ཞེས་བྱ་བ་ཀླ་ཀློ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། པྲོ་ཏཾ་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་པོར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གོ་སླ་བ་སྟེ། གང་ཞིག་བརྡ་ཡི་སྐད་རྣམས་ ཤེས་པ་ནི། ། འདིར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །

Like a victory banner raised by merit, The short spear pierces the afflictions; The mind is thus one-pointed. The yogi, through the fire-peak, Attains the bliss of union. It is called "the clarity of the symbolic implements." Regarding this: the vajra, wheel, jewel, lotus, sword, and crossed vajras are like victory banners and short spears. According to the divisions of the families of the Tathāgatas, the vajra, victory banner, sword, and short spear are the size of a barley grain. The wheel, jewel, lotus, and crossed vajra are the size of a chickpea. By meditating on the yoga of the subtle, in which the maṇḍala circle is contained within the five-colored respective symbols of Akṣobhya and the others in their proper order, the yogi will achieve the excellent, mental-nature accomplishment of the mudrā. This concludes the explanation of the twenty-third chapter from the Commentary on the Difficult Points of the Śrī Heruka Sādhana. Furthermore, regarding the phrase "the language of signs": the language of various regions is called "signs" (saṃketa), which is the barbarian tongue; it is the samaya-mudrā of the yoginīs. As for "protaṅgi" and so forth, which mean "speaking in secret," they are easy to understand through their literal meaning. Whoever understands these languages of signs is undoubtedly a yogi in this context.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དོན་ཀུན་འདོད་པ་ཡི། ། སྦ་བྱ་བརྒྱད་མཐའ་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྒྱད་ཀྱི་ མཐའ་ནི་ཡི་གེ་ཧ་སྟེ། ཡི་གེ་ཨུ་དང་ཐིག་ལེར་བཅས་པའོ། ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་བཱི་རེ་ཤཱ་ཡ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའོ། ། ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ལས་བཟློག་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བསླབ་པའི་རིམ་པ་ལས་མ་འདས་པའོ། ། འོག་དང་སྟེང་གི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འོག་ནི་ས་འོག་ལ་སོགས་པ་གང་ཅི་ཡོད་པའོ། ། སྟེང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེང་གི་དངོས་གྲུབ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཕོ་ཉ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པས་ན་ཕོ་ཉ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་ཤིང་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ལེགས་པར་གནས་པའི་ཕོ་ཉའོ། ། བདག་གི་ཕོ་ ཉ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱོད་པའི་མཆོག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཀུན་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐལ་བ་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འོ་བྱ་བ་དང་རབ་ཏུ་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། གནས་ནི་ས་རུ་རབ་ཏུ་བཤད། ། པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་སུ་གསུངས། ། གཉིས་མེད་དགའ་བའི་རང་བཞིན་རྒྱལ། །

This is the explanation of the twenty-fourth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Then, regarding the phrase, "Having joined the end of the eight to be concealed": the end of the eight is the letter ha, together with the vowel u and the bindu. "Oṃ namo bhagavate vīreśāya" and so forth are easy to understand. This is the explanation of the twenty-fifth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Then, regarding the phrase "Furthermore": this refers to the great nature of the glorious Heruka. "By way of forward and reverse order" means not deviating from the stages of yogic training. "The accomplishments of the lower and the upper": "lower" refers to whatever exists in the subterranean realms and so forth. "Upper" refers to the upper accomplishment, which is Mahāmudrā. Because they are like messengers, they are called "messengers" (dūti); they are messengers who abide perfectly in the nature of non-dual bliss, certain in all the excellences of awakening. "My messenger" refers to the supreme conduct of practicing together. "All-pervading" means that for the sake of accomplishing the welfare of fortunate sentient beings, they bestow everything, such as kissing and embracing. Regarding "the very distinction of the yogic abode": "Abode" is explained as the ground; it is taught as the abode of the lotus maṇḍala; it is the victory of the nature of non-dual bliss.

བདེ་ཆེན་གང་དུ་གནས་པས་ན། ། དེ་ཕྱིར་མཆོག་གི་པདྨ་གནས། ། ཁུ་ཁྲག་འདྲེས་ཤིང་གང་བ་ནི། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་འོ་བྱས་ནས། ། ལྕེ་ཡིས་ཡང་ དག་དྲིལ་ནས་བླངས། ། ཆང་འཐུང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་དགར་སྦྱར། ། ཇི་སྙེད་རྣལ་འབྱོར་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགའ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་པའི་བྱེད་ལུགས་དེ་སྙེད་རྣམས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་གྲུབ་པས་ཐ་མལ་ པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། བདེན་ཅན་ཀུན་ལ་སྦྱིན་བྱ་ཡི། ། གཞན་དུ་ནམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། མ་དང་སྲིང་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་སྔགས་སྦྱིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ དང་སྦྱོར་བས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱའོ། ། རྙེད་དཀའི་དམ་ཚིག་ང་ཡིས་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལས་སྦྱོར་གཞན་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཧེ་རུ་ཀའི་སྦྱོར་བས་བྱའི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སློབ་དཔོན་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་ཀྱི། ། ཞེས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་མ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བརྙས་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་གཞན་དང་ཀུན་སྦྱོར་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོར་རབ་དགའ་བའི། ། རྣལ་འབྱོར་ མཆོག་གི་ཐབས་སྤངས་ནས། ། འདོད་ལྷའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་དོན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་གཞན་ལ་བརྟེན་བྱས་པས། ། གང་ཞིག་དངོས་གྲུབ་འདོད་གྱུར་པ། །

Because great bliss abides therein, it is therefore the abode of the supreme lotus. The mixture of semen and blood, having been especially kissed, is taken up by the tongue after thoroughly licking it. With the joy of drinking wine, the vajra and lotus are joined in equal delight. As for the phrase "as many as the assemblies of yogis," Vajrasattva taught that the methods explained in the treatises on joy are to be understood as the distinctions of the characteristics of the ordinary, having been accomplished in awakening. For that very reason, it is said: "It should be given to all who possess the truth; otherwise, never." The terms "mother" and "sister" and so forth are to be taken literally. "Whoever always bestows the mantra" refers to the wisdom-gnosis (prajñājñāna) through union with that very mudrā. "I have explained the samaya that is difficult to find" and so forth is easy to understand. "There is no union other than Heruka" means that whatever has been taught should all be performed through the union of Heruka, and not by any other. For that very reason, it says: "Of the ācārya and the yoginī herself." Here, the "mother" of the yogis is the yoginī. Therefore, it is said: "One should not despise her," and so forth. Regarding the phrase "through union with other yogis," it means: "Having abandoned the supreme method of the yoginī, who is the great joy of great compassion, and relying on other yogis for the sake of accomplishing the siddhi of a desire-god, whoever desires siddhi..."

དམུས་ལོང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྨོངས། ། རྒྱལ་སྲིད་ལས་ཉམས་རྒྱལ་པོ་བཞིན། ། ངེས་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་རྨོངས་ འགྱུར། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་པ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རིགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱར། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཉན་པ་ལ་སོགས་དབང་པོ་ཀུན། ། བསྲེ་ཞིང་བདེ་བར་ བསྡུ་བར་བྱ། ། གཙོ་བོ་གང་དུ་སྤྱོད་པ་ཡི། ། ཚངས་སྤྱོད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། བརྗེད་མེད་དྲན་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། བདེ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་གཞི། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལམ་དག་པའི། ། དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པ་ནི། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། བྱང་ཆུབ་ བསྒྲུབ་ལ་གནས་པ་ཡི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་རྟག་ཞེས་བྱ། ། རྒྱུད་ཀུན་གྱི་ནི་ཐུན་མོང་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དང་། རྣལ་འབྱོར་བླ་མའི་རྒྱུད་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། མི་གཞོམ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཉམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་མི་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་དེ་དང་དེ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་མི་སྤྱོད་ཤིན་ཏུ་སྦས། ། གང་ལ་མི་སྦྱིན་མི་བྱ་སྟེ། ། སྐལ་ལྡན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཤད། ། ཁ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱ་པོ་འདི། ། མོས་དང་དད་པས་ འཕེལ་བྱེད་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདོད་པའི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ངེས་ཤིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་ལེགས་པར་གནས་པའོ། ། དད་པའི་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་རྣམས་དད་པས་གཟུང་བྱ་སྟེ། །

"Like one born blind, utterly deluded; like a king fallen from his kingdom, one will certainly be deluded by suffering." "One should engage in the conduct of the samaya," and so forth, variously taught. "With a non-conceptual mind, all families are joined in equality. By the union of the two organs, all the faculties, such as hearing and the rest, are to be blended and gathered into bliss." "Wherever the principal [deity] acts, the celibacy becomes emptiness. Through the conduct of unforgetting mindfulness, it is the basis for realizing bliss. That very unsurpassed reality, the pure path of perfect awakening, is proclaimed as the conduct of the samaya. The practitioner who abides in the accomplishment of awakening should always [do so]." Regarding the phrase "common to all tantras," this refers to the Kriya, Charya, Yoga, and Yogini tantras, as well as the nature of the great Mahayoga tantras; it is not the same as the application of the [lower] tantras. Regarding "indestructible," one should not view it as having a nature of equality, because those various tantras are not the cause. "The samaya is not practiced, it is extremely hidden; it is not to be given to anyone, but is explained to fortunate sentient beings. These hundred [verses] beginning with 'mouth' increase through devotion and faith." Regarding this, the purpose of desire is certain, and because it pervades the entire path of awakening, it is well-established. Regarding "by faith itself," the dharmas are to be grasped through faith.

ཤེས་རབ་ལྡན་པའི་དེ་ཉིད་རིག། ཅེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བརྟག་པའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་པ། ལག་པས་མ་ཡིན་དུང་པོར་མིན། ། མཁས་པས་ལྕེ་ཡི་བླང་བྱ་སྟེ། ། ཚེ་དང་ནད་མེད་འཕེལ་བྱེད་པས། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ། ། མཐེའུ་ཆུང་ཞེས་བྱ་བ་མཐེའུ་ཆུང་ནི་ཚིགས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ལོ་བཅུ་ གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་བཟུང་ནས། ལྕེ་ཡིས་བླངས་ཏེ་ར་ས་ཡ་ནའི་དངོས་གྲུབ་བརྩམ་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་རྒྱུའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་གསུམ་དུ་གནས། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ ཐབས་ཀྱི་(གླིང་,གླེང་)གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་སྤྱོད་བརྟུལ་ཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཀུན་ལ་སྤྱོད་པས་ན་སྤྱོད་པའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ནི་རུས་པའི་རྒྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དེ་སུ་ ཞིག་ཅེ་ན། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་རབ་བསྒྲུབ་པ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་མདོར་བསྡུས་ནས། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ཡོངས་ཤེས་ཤིང་། ། དཔལ་ལྡན་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཀུན་གྱི་མགོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། བྱ་བ་བྱས་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། གསང་བའི་སྤྱོད་པ་བསྟེན་པར་བྱ། ། འཁར་གསིལ་ལྷུང་བཟེད་ཆོས་གོས་དང་། ། ཆུ་ཚགས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས། ། ཡན་ལག་ལུང་བཞིན་མི་སྤང་སྟེ། ། ལུང་མ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །

"Those possessing insight know reality." Thus it is said. For that very reason, it is stated in the second Vikalpa-rāja: "Not with the hand, nor with the mouth; the wise should take it with the tongue. Because it increases longevity and health, it is the cause for the arising of authentic wisdom." Regarding the term "little finger" (kaniṣṭhā): the little finger is that which possesses the joints. Having taken the eleven-year-old [consort], one should take her with the tongue; the commencement of the rasāyana accomplishment is the cause for the arising of great bliss. "The practitioner abides in three [levels]" refers to the distinctions of small, medium, and great. This is the explanation of the twenty-sixth chapter from the Sādhana-upāya-nidāna, the commentary on the Śrī Heruka. Then: "The hero’s conduct and ascetic observances (vrata)." Conduct (caryā) is so called because of engaging in all [activities]. Ascetic observances (vrata) refer to bone ornaments and so forth. "Hero" (vīra) refers to the yogi. If one asks who that is: "Those who thoroughly accomplish the yoginīs." Regarding "having known the distinctions of the characteristics": "Having summarized the aggregates, elements, and so forth, one should know them to be like an illusion. Fully understanding the eight worldly dharmas, the glorious master, the Vajra-holder, having prostrated to the protector of all, the master who has completed his tasks should engage in secret conduct." "The mendicant’s staff, alms bowl, religious robes, and water filter—through these ascetic qualities, one should not abandon the limbs according to the scriptures. The yogi who has not realized the scriptures..."

སངས་རྒྱས་མུ་སྟེགས་ཅན་དུ་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དམིགས་པ། ། ལྷག་པ་ཡི་ནི་ལྷ་གཅིག་ཉིད། ། སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིགས་བྱེད་པ། ། སྔོན་བཞིན་དྲག་ཤུལ་རྣམ་འགྱུར་དཔལ། ། འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་ པར་མཛད། ། མཆེ་བ་རབ་ཏུ་གཙིགས་པ་པོ། ། གཙུག་ན་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རལ་པས་བརྒྱན། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་ཀླུབས། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་ཤིང་། ། སྟག་གི་པགས་པས་རྣམ་དཀྲིས་པ། ། ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པས་ཤིན་ཏུ་གནས། ། སྡང་བ་ཐམས་ཅད་འདུལ་མཛད་པ། ། སྲེད་དང་རྨོངས་པ་ཕྲག་དོག་འགྱུར། ། ཀཱ་ལ་རཱ་ཊི་འོག་ཏུ་མནན། ། སྤྱན་གསུམ་ཞལ་བཞི་མགྲིན་པ་བཞི། ། མཁའ་ལྟར་སྔོ་སྐྱ་སེར་དང་དམར། ། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་སྙོམས་འཇུག་ཅིང་། ། ཕག་མོ་དང་ནི་གཉིས་མེད་དགའ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཁར་གསིལ་སྣོད། ། མདུང་དང་ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག། དེ་བཞིན་མགོ་དང་རྔེའུ་ཆུང་སྟེ། ། ཕྱག་གཉིས་ན་ནི་ཆོས་གོས་སོ། ། མི་ལྤགས་སྣམ་བུ་གཉིས་ཀྱིས་འཕྱར། ། ཕག་མོ་མདོག་དམར་གཅེར་བུ་ལ། ། སྤྱན་གསུམ་སྐྲ་ནི་གྲོལ་བ་སྟེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ ཅད་རབ་འབར་བ། ། གཡོན་པ་རོ་ཡི་ལྷུང་བཟེད་དེ། ། གཡས་པ་རྔེའུ་ཆུང་ཆོས་དབྱངས་སྒྲོགས། ། བྱིན་པ་གཉིས་ནི་མཉམ་འཁྱུད་ཅིང་། ། སྙིང་རྗེ་དགའ་བའི་བདེ་བ་ཆེ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་ལ། ། རྔོན་པ་མོ་དང་གདོལ་པ་ནི། ། བཙོ་བླག་མཁན་དང་པུཀྐ་སཱི། ། ཤན་པ་མ་དང་རི་ཁྲོད་མ། ། དེ་བཞིན་ཉ་བ་ཤ་ཝ་རི། ། སེར་དང་སྔོ་དམར་དུད་ཁ་དང་། །

The Buddha becomes a non-Buddhist; Apprehending the perfection of insight, The supreme deity alone, The wisdom of emptiness truly arises. Terrifying all the malevolent, With a fierce and majestic form as before, He strikes even those who are fearsome with fear. With fangs bared, A half-moon upon his crown, Adorned with locks of crossed vajras, And draped in a garland of skulls. Complete with all ornaments, Wrapped in a tiger skin, He stands firmly in the half-lotus posture. Subduing all who are hostile, He transforms craving, delusion, and envy. Kālarātri is trampled beneath his feet. With three eyes, four faces, and four necks, Blue-grey like the sky, yellow, and red, The upper face is green. In union with vajra and bell, He delights non-dually with Vārāhī. Holding the Dharma wheel, the mendicant’s staff, and the vessel, With hands holding a spear, a noose, and a hook, Likewise a head and a small drum, And in two hands, the Dharma robe. He brandishes two human-skin cloths. Vārāhī is red and naked, With three eyes and loose hair, Blazing with all her ornaments. Her left hand holds a skull-bowl, Her right hand holds a small drum, proclaiming the sound of the Dharma. With her two calves, she embraces him equally, The great bliss of compassion and joy. On the petals of the east and so forth, Are the Hunteress, the Outcaste, The Dyer, and Pukkasī, The Butcheress, and Śavarī, Likewise the Fisherman, and Śavarī. Yellow, blue, red, and smoke-colored,

སྐྱ་བོ་དང་ནི་དམར་དང་ལྗང་། ། དེ་བཞིན་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ་སྟེ། ། ལུགས་སུ་འབྱུང་དང་ལུགས་ལས་བཟློག། བཞད་དང་ཞི་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། ། སྒེག་དང་རྔམ་དང་མི་སྡུག་པ། ། དྲག་ཤུལ་ ཁྲོ་བོའི་ཉམས་དང་ལྡན། ། ཁར་གསིལ་དང་ནི་ལྷུང་བཟེད་དང་། ། རྔེའུ་ཆུང་དང་ཟངས་གྲི་ཕྱག། སྒོ་བཞིར་ཁྲོ་མོ་དགོད་པར་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རང་སྣང་བ། ། རྡོ་རྗེ་གཏུམ་མོ་རྡོ་རྗེའོ། ། སྲིན་མོ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མ། ། དྲག་ཤུལ་གདུལ་དཀའ་ཀུན་གསོལ་མ། ། ཐལ་བའི་ མདོག་དང་ལྗང་གུ་དང་། ། དམར་དང་སྔོ་བ་དྲག་ཤུལ་འཇིགས། ། ལྷུང་བཟེད་དང་ནི་ཁར་གསིལ་གཡོན། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྔེའུ་ཆུང་གཡས། ། ཕྲག་པའི་སྟེང་ན་ཆོས་གོས་འཕྱར། ། ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་ཀླུབས། ། རོ་སྟེང་ ཕྱེད་ཀྲུང་གར་གྱིས་ནི། ། བཞུགས་ཤིང་སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་བུའོ། ། བསོད་སྙོམས་པ་དང་ཆོས་གོས་གསུམ། ། ཕྱིས་མི་ལེན་དང་ཅོག་པུ་པ། ། སྟན་གཅིག་པ་དང་བླ་གབ་མེད། ། ཤིང་དྲུང་པ་དང་དགོན་པ་བ། ། དུར་ཁྲོད་པ་དང་ཕྱག་དར་ཁྲོད། ། ཕྱིང་པ་ཅན་དང་གཞི་ ཇི་བཞིན། ། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་པོ། ། དེ་རྣམས་རྣམ་དག་རྣལ་འབྱོར་པ། ། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པའི། ། ཆོས་ཀྱི་འདུལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་མགུ་ཞིང་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། དགའ་བའི་རབ་ཏུ་མཛེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་ ཅིང་རྗེས་སུ་འདུག་པ་རྣམས་དང་བཅས་པ་དེས་ཡིད་དགའ་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ནས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདེ་བས་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ།

Pale, red, and green, and likewise the eighth, white; in forward and reverse order. With expressions of laughter, peace, compassion, charm, ferocity, the unattractive, and the wrathful. Holding a mendicant’s staff, an alms bowl, a small drum, and a copper knife in their hands. At the four gates, the wrathful goddesses should be placed. The self-manifestation of Heruka is Vajra Caṇḍālī, the Vajra. The Rākṣasī Vajrabhairavī, the fierce one who subdues the difficult to tame and consumes all. Ash-colored, green, red, and blue, fierce and terrifying. In the left hands, an alms bowl and a mendicant’s staff; in the right, a Dharma wheel and a small drum. With the Dharma robe draped over their shoulders. All have one face and four arms, completely adorned with all ornaments. Standing upon corpses in the half-lotus dance posture, with hair loose and naked. The twelve ascetic practices: the alms-seeker, the one with the three robes, the one who does not accept later [offerings], the one who sits in one posture, the one who stays on a single seat, the one without a roof, the one under a tree, the one in a wilderness, the one in a charnel ground, the one in rags from a dust heap, the one with felt, and the one who accepts whatever seat is provided. These are the yogis of pure nature. Through the discipline of the Dharma-Vinaya of the twelve branches of the scriptures, they are thoroughly delighted and possess great compassion. They are most beautiful with joy. Together with those who practice and dwell with them, he is joyful. Having performed the vajra consecration, one should perform the recitation through the bliss of Mahāmudrā.

ཨོཾ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དམ་ཚིག་གི་ཁ་ཟས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་བྷུ་སུ་ཀུའི་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་འདིས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་བྷུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟ་བ་སྟེ། དེ་ཙམ་འབའ་ཞིག་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་འདུ་འཛི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། དཀའ་ཐུབ་དང་བསྙེན་གནས་ ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་བསམ་པར་མི་བྱའོ། ། སུ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིད་ལོག་པ་མ་རིག་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདི་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་དགེ་བའི་རྣམ་པར་བསྙེན་པའོ། ། དེ་ཅི་ཞེ་ན་སླར་ཡང་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ བ་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤང་བར་འགྲོ་བ་སྟེ། བཤང་གཅི་ཙམ་ཞིག་འདོར་བར་བྱེད་པའོ། ། དེས་དེ་ཙམ་ཞིག་རྗེས་སུ་བསམས་ནས་འདུ་འཛི་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། ལུས་དང་ཚོར་བ་དང་ཡུལ་དང་དབང་ པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་བསམ་པར་མི་བྱའོ། ། ཡུལ་དང་ཡུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ངལ་ན་ཕྱི་རོལ་སོང་ནས་ཕོ་ཉའི་མཚན་ཉིད་ཉེ་བར་དཔྱད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ལེགས་འདྲེས་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ གིས། ། བླ་མེད་མཆོག་གི་བྱང་ཆུབ་ནི། ། འབད་པ་མེད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་དག་པར་འགྱུར། ། རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པ་མཚན་བྱ། ། བསམ་གཏན་འབྱོར་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། སེམས་ཀྱི་རིན་ཆེན་རྟག་འགྱུར་ན། །

Oṃ śrī mahāsukha vajra he he ru ru kaṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. One should enjoy the samaya food and practice according to this sequence of the Buddha’s conduct and the bhūsuku ascetic discipline. Regarding that sequence: bhu means eating; one should be mindful of that alone and completely abandon all social distractions, without thinking even slightly of austerities, fasting, or the like. Su refers to sleeping, which is characterized by ignorance; one should realize these as mere consciousness and thus approach the virtuous state. Why is that? One should re-enter [the state] by realizing the natural luminosity (ābhāsvara), because it is naturally stainless. Ku means going to defecate; one should merely discard the excrement and urine. Having reflected on that alone and completely abandoned social distractions, one should not contemplate the nature of the body, feelings, objects, or sense faculties. Regarding the phrase "from place to place" and so forth, when weary, one should go outside, examine the characteristics of the messenger (dūtī), and enter the Buddha’s ascetic discipline. Through the thorough union with the messengers, By means of the state of Mahāmudrā, The unsurpassed, supreme awakening Will be attained without effort. "Swiftly" means that the wisdom of luminosity becomes pure. The yogi should always bear this in mind: if the jewel of the mind is made constant by this wealth of concentration, [the goal is achieved].

བྱིན་ གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་གནས། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་ཀླུབས། ། བཞིན་བཟང་མ་ནི་མིག་ཡངས་མ། ། རྙེད་ནས་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོས་དུས་ བཞིར་ནི། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྟག་ཏུ་བྱ། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་དེ་དག་ཀུན། ། འགྲུབ་འགྱུར་འདིར་ནི་གདོན་མི་ཟ། ། ཟས་ལ་རྟག་ཏུ་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལ་ཞུགས་པ་ནི། ། དེ་ནི་བཟའ་བ་ཀུན་འདུས་ཡིན། ། རིགས་ཀུན་ལ་ནི་ཀུན་སྤྱོད་ཡིན། ། རིགས་ གཅིག་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་གསེར་བསྲེགས་བཞིན། ། དེ་བཞིན་སྔགས་ཀྱིས་ཁ་ཟས་བསྒྲུབ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཛྲ་ཀཱ་མི་ཎི་སརྦ་བྷཀྵ་ཤོ་དྷ་ཡ་གུ་ཧྱ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་མར་དང་ནི། ། སྦྲང་རྩིར་ལྷན་ཅིག་ལྡན་བྱས་ལ། ། འཐུངས་ན་སྨན་གྱི་དམ་པ་ སྟེ། ། རྒ་དང་འཆི་བ་རིང་དུ་སྤོང་། ། གཞོན་ཞིང་ནད་མེད་དཔལ་དང་ལྡན། ། གཟུགས་བཟང་འདོད་ལྷ་འགྲོ་བའི་བདག། དེ་ཉིད་དབྱེར་མེད་དེ་ཡིས་ནི། ། ཕོ་ཉ་མོ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱག་ རྒྱ་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་ནི་གསང་བ་སྦྱིན་པའི་དོན་དུའོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དུ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་དབུགས་དབྱུང་བའི་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་ ཕོ་ཉ་གཅིག་པུ་སྦྱིན་པ་སྟེ།

It will be blessed, and the awakening of the Buddha will be firmly established. One should take a maiden of sixteen years, adorned with all ornaments. Having found a fair-faced woman with wide eyes, one should practice the vidyā-vow. During the four periods of the day, one should constantly perform the secret offering with great discipline. Within six months, all of these will be accomplished; of this there is no doubt. Regarding the statement, "One should always consume [the food]": entering into the Mahāmudrā is the gathering of all that is to be eaten. This is the conduct for all families; one should contemplate them as being of a single family. Just as gold is purified by fire, so too is food consecrated by mantra: OṂ SARVA VAJRA KĀMINĪ SARVA BHAKṢA ŚODHAYA GUHYA VAJRINI HŪṂ SVĀHĀ. When the "ten-fold ambrosia" is combined with butter and honey, drinking it is the supreme medicine; it casts far away old age and death. One becomes youthful, free from disease, glorious, beautiful in form, and a lord of the world of desire-gods. Regarding the phrase, "By means of that inseparable reality, one accomplishes the two messengers": for the purpose of conferring empowerment, one should perfectly prepare two mudrās adorned with all ornaments. One is for the purpose of bestowing the secret [empowerment], and the second is for the purpose of the wisdom-gnosis [empowerment]. Thus, after granting the encouragement of the Tathāgata and the permission of the encouragement of the Great Vajradhara, one then bestows the single messenger.

སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟུལ་ཞུགས་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་ཆེན་དམ་པ་ཡང་དག་པར་སྦྱིན་པ་གསང་བའི་གནས་ལས་བྱུང་བའི་བླ་མའི་མན་ངག་གི་ རིམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པ་གསང་བ་འདི་སྟོན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་རྫོགས་ལུས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་སྙེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བར་འོས་པའོ་ཞེས་བྱའོ། ། ནང་པར་སྔར་ལངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ འོད་གསལ་བར་གྱུར་པ་ལས་སོ། ། ཉིང་ལག་གིས་ནི་བསྟན་བཅོས་རྣམས། ། ལུས་ལ་གནས་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཡན་ལག་ཤིན་ཏུ་དམན་པས་ན་ཉིང་ལག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། བགེགས་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྟན་བཅོས་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་སྤྱོད་དོ། ། དག་བྱེད་བྱས་པ་ལུས་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པས་སོ། ། དེ་ཡང་ རིམ་པ་འདིས་བདག་ཉིད་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ནི། བྷྲཱུཾ་ཨཾ་ཧྲཱིཿཧོཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ དང་། མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ་ཧི་ཡིས་སོ། ། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་།

The great master himself should accomplish the meaning of the Great Seal (mahāmudrā) of the ascetic form. Thus, having received empowerment through the stages of the guru’s quintessential instructions arising from the secret place of the sublime, great secret of all the Tathāgatas, this secret is taught. It is said that this is the wisdom perfectly spoken by the yoginīs, the "Perfectly Complete Body Born of Wisdom," worthy of being prostrated to by as many Buddhas as there are. Regarding the phrase "having risen early in the morning," it means from the state of becoming luminosity (ābhāsvara). Regarding the line: "With the minor limbs, one should practice all the treatises residing in the body," the "minor limbs" (aṅgula) are so called because they are very small; they are the five nectars (amṛta), such as bodhicitta and so forth. This is for the purpose of clearing away all obstacles (vighna). It is for the purpose of increasing conduct, merit, and wisdom. "Treatises" refers to the characteristics of the treatises of yoga, and "conduct" refers to the practices. "Having performed the purification of the body" means through the meditation on deity yoga. Furthermore: One should contemplate oneself through this sequence: form, feeling, perception, formations, and consciousness themselves are Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya, by means of the syllables BHRŪṂ, AṂ, HRĪḤ, HOḤ, and HŪṂ. Becoming all the Tathāgatas is the glorious Heruka, by means of the syllable HI. The eyes, ears, and...

སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་ནི། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཨཱཾ་ཁཾ་ཧཾ་གིས་གཏི་མུག་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། སེར་སྣ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཕྲག་དོག་ དང་། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེའོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ། གིས་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་ཁཾ་གིས་ནི་ས་དང་། ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་དང་། ནམ་མཁའ་རྣམས་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་རྣམས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ གིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལ་བྷྲཱུཾ་ཨཾ་ཧྲཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཨཱ་ཨཱི་ཨཱུ་ཨེའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ལ། ཨོཾ་ཨཱ་ཨཱི་ཨཱུ་ཨེ་སྟེ་དབྱངས་ཡིག་ལྔའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་པདྨ་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་ རྩ་གཉིས་པ་ལ་ཧཾ་ངོ་། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པ་ལ་ནི་ཨ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་སྟེ་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། གཡོན་དང་གཡས་པ་དང་། ཡི་གེ་ཀ་ལ་སོགས་པ་དབུས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། པུ་ཛ་ཨོ་ཨ་གོ་རཱ་དེ་མ་ཀཱ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ལ་ཀ་ཧི། བྲེ་གྲི་སཽ་སུ་ ན་སི་མ་ཀུ་དང་ཁཾ་པྲཾ་མཾ་ཙཾ་ཀཾ་པྲཾ་བིཾ་མཾ་སུཾ་བིཾ། ཨཾ་ཁཾ་བཾ་ལཾ་བཾ་དྲུཾ་ཨཾ་ཨེཾ་བཾ་མཾ་མཾ་བཾ་བཾ། སུཾ་སུཾ་ཤཾ། བཾ་སུཾ་མཾ་ཧཾ། པིཾ་ཁཾ་མཾ་ཙཾ་རཾ་ཁཾ་ཧཾ། སཾ་ཨཾ་ཙཾ་ཤྲིཾ་སུཾ་པཾ་མཾ། ནོཾ་ཙཾ་བཾ་མཾ། མགོ་བོ་དང་། སྤྱི་གཙུག་དང་། རྣ་བ་གཡས་པ་དང་། རྒྱབ་ལོགས་དང་། རྣ་བ་གཡོན་པ་དང་། སྨིན་ མའི་དབུས་དང་། མིག་གཉིས་དང་། དཔུང་པའི་རྩ་བ་གཉིས་དང་། མཆན་ཁུང་དག་དང་། ནུ་མ་གཉིས་དང་།

The nose, tongue, body, and mind are, by means of Oṃ Hūṃ Trāṃ Āṃ Khaṃ Haṃ, the Vajras of delusion, hatred, avarice, desire, and envy, and Īśvara. By means of Jaḥ Hūṃ Baṃ Hoḥ Khaṃ Raṃ, there are Rūpavajrā and the others. By means of Lāṃ Māṃ Pāṃ Tāṃ Khaṃ, there are the earth, water, fire, wind, and space elements, which are Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, Tārā, and Vajravārāhī. By means of Oṃ Āḥ Hūṃ Hūṃ, there are the Body, Speech, Mind, and Wisdom Beings. On the eight-petaled Dharma wheel are Bhrūṃ Aṃ Hrīṃ Khaṃ Hūṃ and Ā Ī Ū E. On the sixteen-petaled Enjoyment wheel are the five vowels: Oṃ Ā Ī Ū E. On the thirty-two-petaled Great Bliss wheel is Haṃ. On the sixty-four-petaled Emanation wheel, it is adorned with the eight classes: A Ka Ca Ṭa Ta Pa Ya Śa. The left and right [channels] and the letters Ka and so forth should be joined in the center. Pu Ja O A Go Rā De Ma Kā O Tri Ko Ka La Ka Hi. Bre Gri Sau Su Na Si Ma Ku and Khaṃ Praṃ Maṃ Caṃ Kaṃ Praṃ Biṃ Maṃ Suṃ Biṃ. Aṃ Khaṃ Baṃ Laṃ Baṃ Druṃ Aṃ Eṃ Baṃ Maṃ Maṃ Baṃ Baṃ. Suṃ Suṃ Śaṃ. Baṃ Suṃ Maṃ Haṃ. Piṃ Khaṃ Maṃ Caṃ Raṃ Khaṃ Haṃ. Saṃ Aṃ Caṃ Śrīṃ Suṃ Paṃ Maṃ. Noṃ Caṃ Baṃ Maṃ. [These are located at] the head, the crown of the head, the right ear, the back, the left ear, the middle of the eyebrows, the two eyes, the two roots of the arms, the two armpits, and the two breasts.

ལྟེ་བ་དང་། སྣ་རྩེ་དང་། ཁ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ཆུ་སོ་དང་། མཚན་དང་། བཤང་བའི་ལམ་དང་། བརླ་གཉིས་དང་། བྱིན་པ་གཉིས་དང་། སོར་ མོ་རྣམས་དང་། རྐང་པའི་བོལ་དང་། མཐེ་བོ་གཉིས་དང་། པུས་མོ་རུའོ། ། སེན་མོ་དང་སོ་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མའོ། ། སྒྲ་དང་སྤུ་ནི་གཏུམ་པའི་མིག་གོ། ། པགས་པ་དང་དྲི་མ་ལ་ནི་འོད་ལྡན་མའོ། ། ཤ་ལ་ནི་སྣ་ཆེན་མའོ། ། རྒྱུས་པ་ལ་ནི་དཔའ་བོའི་བློ་མའོ། ། རུས་པ་ལ་ནི་མིའུ་ཐུང་མའོ། ། མཆིན་ པ་ལ་ནི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། སྙིང་ལ་ནི་ལྗོན་འཁྲིལ་མའོ། ། མིག་གཉིས་ལ་ནི་ས་སྲུང་མའོ། ། མཁྲིས་པ་ལ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོའོ། ། གློ་བ་ལ་ནི་ཀླུང་གི་ཤུགས་མའོ། ། རྒྱུ་མ་ལ་ནི་ཆང་འཐུང་མའོ། ། གཉེ་མ་ལ་ནི་ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མའོ། ། ལྟོ་བ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་ མེའོ། ། ཆུ་སོ་ལ་ནི་རྟ་རྣ་མའོ། ། (མོདམས་,མདོམས་)བར་ལ་ནི་བྱའི་གདོང་པ་ཅན་ནོ། ། བད་ཀན་ལ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། རྣག་ལ་ནི་དུམ་སྐྱེས་མའོ། ། ཁྲག་ལ་ནི་གླང་སྣ་མའོ། ། རྡུལ་ལ་ནི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མའོ། ། ཚིལ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། མཆི་མ་ལ་ནི་སྟོབས་ཆེན་མའོ། ། མཆིལ་ (མལ་,མ་ལ་)ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའོ། ། སྣབས་ལ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་སྟེ། དེ་ལྟར་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། ། བསྟན་བཅོས་ཅི་གསུངས་དོར་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདུད་རྩི་རྣམས་ནི་སྨན་གྱི་མཆོག། མི་བསྐྱོད་བསྟེན་པས་ རྣལ་འབྱོར་པ། ། ནད་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་འགྱུར། ། རྟག་པ་ཡི་ནི་གཟི་ཆེ་ཞིང་། །

The navel, the tip of the nose, the mouth, the throat, the heart, the bladder, the genitals, the anus, the two thighs, the two calves, the fingers, the soles of the feet, the two big toes, and the knees. The nails and teeth are Caṇḍākṣī. The voice and body hair are Caṇḍanayanā. The skin and impurities are Prabhāvatī. The flesh is Mahānāsā. The sinews are Vīramatī. The bones are Kharvarī. The liver is Laṅkeśvarī. The heart is Śauṇḍinī. The two eyes are Śāṅkhinī. The bile is Mahābhairavā. The lungs are Khecarī. The intestines are Madyanī. The mesentery is Śyāmādevī. The abdomen is Subhadrā. The bladder is Hayakarṇā. The private parts are Khaṇḍarohā. The phlegm is Cakravegā. The pus is Khandarohā. The blood is Gajakarṇā. The sweat is Cakravarmiṇī. The fat is Mahāvīrā. The tears are Mahābalā. The saliva is Cakravartinī. The mucus is Mahāvīryā. In this way, the nature of all the ḍākinīs is renowned as the dharmadhātu. Regarding the statement, "One should not discard whatever is taught in the treatises": the nectars are the supreme medicine; by relying on Akṣobhya, the yogi will overcome all diseases and possess constant, great splendor.

འོད་དཔག་མེད་པས་སྟོབས་ཆེ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་རྒས་པ་མེད། ། གང་ཕྱིར་དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལུས་ལས་བྱུང་བ། ། དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་པ་དཔལ་དང་ལྡན། ། སྦྱོར་ བ་དེ་ཡིས་མཉམ་ཉིད་འགྱུར། ། མི་བསྐྱོད་འཐུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། སྟོང་ཕྲག་ལྔར་ནི་འཚོ་བར་འགྱུར། ། རྟག་པས་ཁྲི་ཕྲག་རབ་ཏུ་གསུངས། ། བྱེ་བར་དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་ཚེ་མཐའ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་རྒས་པ་མེད། ། འཁོར་བ་བསྒྲུབ་པའི་རྩ་བ་གཉིས། ། འདི་ཡིས་རྟེན་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་མཉམ་འགྱུར། ། དག་པར་བྱས་པའི་ལུས་ཀྱིས་ནི། ། རྟག་ཏུ་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཨཱ་ནཱ་ནཱ་ས་མ་ཡ་ཤུདྡྷཿ སརྦ་དྷརྨཱ་ནཱ་ནཱ་ས་མ་ཡ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ སརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་གནས་རྣམས་ངེས་བསྟན་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གིས་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལའོ། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་ནི་བསྒོམ་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་མཆོད་པ་ཆེན་པོའོ། ། དམ་ཚིག་ཅན་གྱིས་ཁྲོ་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དག་པའི་ལམ་ལ་ལེགས་པར་གནས་པ་རྣམས་ལའོ། ། མངོན་པར་བརྩོན་ལས་འདའ་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པར་དབང་བསྐུར་བའི་བླ་མ་དང་སློབ་མ་གཉིས་ལ་བརྙས་པ་མི་བྱ་བ་སྟེ། གང་ གི་ཕྱིར་ཕོ་ཉ་མོའི་བཀའ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། །

Through Amitābha, one gains great power; through Vajrasūrya, one is free from aging. Because Amogharāja is the great king, he arises from the bodies of all sentient beings. Endowed with glory, he accomplishes all aims. Through that application, one becomes equal [to the Buddhas]. The yogi who drinks Akṣobhya will live for five thousand years; through the Permanent One (Nitya), ten thousand are proclaimed; and for ten million, the one possessing the Amogha-vajra. Through Amitābha, there is no end to life; through Vajrasūrya, there is no aging. These two are the roots for accomplishing saṃsāra. The yogi who relies upon this will become equal to Samantabhadra. With a purified body, one should constantly recite the mantra: Oṃ ānānasamayaśuddhaḥ sarvadharmānānasamayaśuddho ’haṃ. Oṃ svabhāvaśuddhaḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Regarding the phrase "the abodes of yoga are definitively shown," this refers to the Vajra-holder who has been empowered by oneself. "One should not meditate on weapons" means to fully maintain the samaya; that itself is the great offering to the Tathāgatas. "One who possesses the samaya should not be angry" refers to those who are well-established on the path of purity. "One should not transgress from diligent effort" means that one should not show contempt for either the guru or the disciple who have been empowered in the Cakrasaṃvara; for it is by this that the command of the messenger (dūtī) is obtained.

བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསྐལ་པ་དུ་མར་བསགས་པ་ཡང་དེའི་མོད་ལ་འཇོམས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའི་དོན་དུའོ། ། མཚན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོད་པ་བྱ་བའོ། ། གནག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་སུའོ། ། དམར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོར་རོ། ། འགུལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་ལོ། ། བདེ་བ་འདོད་པས་བདེ་སྤྱོད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཐོས་པར་བདེ་བ་སྟེ། བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། འདི་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མར་མེ་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པའི་དགའ་བ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། རིགས་དང་རིགས་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་དང་བསླབ་པ་ནི་དང་པོའི་ལས་ ཅན་སེམས་ཅན་ལ། ། སྙིང་རྗེའི་རྒྱུ་ཡིས་གཟུང་བར་བྱ། ། བསྒོམ་པ་ཡིས་ནི་བར་ཆད་ཅན། ། སྲིད་པའི་འཆིང་དང་ལྡན་པ་བཞིན། ། རྨོངས་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད། ། དེ་བས་འཆིང་བ་སྤངས་གྱུར་ན། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། དོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཇི་ལྟར་ འདོད་པ་བཞིན་དུ་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ། ཞལ་བཞིར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ། ། དགའ་བ་བཞི་ཡི་རང་བཞིན་གསུངས། ། དགའ་ཀུན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གཅིག། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ། ཞལ་གཅིག་ཏུ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། སྤྱན་གསུམ་སྲིད་པ་གསུམ་དུ་ ཤར། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། ། བེམས་པོའི་རང་བཞིན་ལས་བཟློག་པ། ། རལ་པའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་གསུངས། །

Even the accumulation of the equipment of merit gathered over many eons after generating the mind of awakening will be destroyed in that very instant. "Its meaning" refers to the meaning of the five nectars. "At night" refers to the performance of the offering of the mudrā. "Black" refers to the form of Heruka. "Red" refers to Vajravārāhī. "Stirred" means it is clear. "One who desires bliss should practice bliss" means that bliss is just as it has been heard; by the very nature of that bliss, it illuminates the ten directions. Thus, the yogi who possesses the joy of intense passion, the lamp of the nature of such wisdom, should practice the coemergent great compassion. Regarding "family and non-family," the rituals of the maṇḍala and so forth, and the trainings, are for sentient beings who are beginners. "By means of meditation, those with obstacles, like those bound by the fetters of becoming, are the supreme among the deluded. Therefore, if the fetters are abandoned, accomplishment will be attained in this very life." For that very reason, it says: "One should act according to one's desire." In that regard: "That which was spoken of as four faces is spoken of as the nature of the four joys. Because all joys are perfected in the single awakening, and because it is the nature of emptiness, it is renowned as a single face. The three eyes arise in the three realms. Phenomena without beginning or end, which are the reverse of the nature of inanimate matter, are spoken of as the meaning of the matted locks."

སྣ་ཚོགས་སེམས་ཅན་དོན་མཛད་པས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ཡིན། ། ཟླ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྱུར་བ། ། བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། ། སྲིད་པའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཕྱིར། ། བཅུ་གཉིས་ཕྱག་དང་མངོན་དུ་ལྡན། ། ཡུལ་རྣམས་དང་ནི་དབང་པོ་རྣམས། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས། ། ཕྱག་རྣམས་མཚན་མས་མཚན་པ་ཡིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། སྐུ་ གསུམ་དག་ཕྱིར་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། གླང་པོ་གཏི་མུག་དྲལ་པ་སྟེ། ། དགྲ་སྟ་ཞེ་སྡང་གཅོད་བྱེད་པ། ། ལུས་ངག་སེམས་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཞགས་པས་ཉེས་པ་འཆིང་བ་སྟེ། ། ལུས་ཅན་མ་ལུས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་རྩོམ་པས་ན། ། ཟངས་གྲི་ཤིན་ཏུ་ རྣོ་བའོ། ། མགོ་བོ་ཚངས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཁ་ཊྭཱཾ་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། ། ཅང་ཏེའུ་ཐབས་རྣམས་དག་པའོ། ། རྟག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱངས་སྒྲ་ཧཱུཾ་མཛད་པའོ། ། ཐོད་པ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། སྙིང་རྗེ་རོ་ཡིས་ཡོངས་བཀང་བའོ། ། གསོལ་བ་ དངོས་གྲུབ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། མཆེ་བ་བཞི་ནི་མངོན་གྱུར་པ། ། བདུད་བཞི་འཇོམས་པར་མཛད་པའོ། ། འོད་ཟེར་འཁྲིགས་པས་འཁྲུག་ལྡན་པའི། ། རྟག་ཏུ་ཚེས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་གཉིས། ། སྙིང་རྗེ་རོ་ཡིས་ཡོངས་བཀང་བས། ། ཧ་ཧར་བཞད་པས་གསལ་མཛད་ཞལ། ། ཉོན་མོངས་བདུད་ བཞི་བདག་ཉིད་པས། ། མགོ་བོའི་དོ་ཤལ་གྱིས་བརྒྱན་བྱས། ། སྟོང་ཉིད་དག་པའི་སྡིགས་མཛུབ་པོ། ། ཕོ་ཉ་གཙང་སྦྲ་དང་པོ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་བདེ་བའི་རིན་ཆེན་གྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

Because he acts for the benefit of diverse sentient beings, he is marked by the variegated vajra. The moon becomes the bodhicitta, the nature of great bliss and luminosity. Because of the twelve links of existence, he is endowed with twelve arms. Through the non-dual mode of the objects and the sense faculties, his hands are marked with symbols. The bodhicitta becomes the vajra; insight is proclaimed as the bell. Because of the three bodies, there is a trident. The elephant is the tearing of delusion; the battle-axe is the severing of hatred. Arising perfectly from body, speech, and mind, the noose binds faults; it is the adversary of all embodied beings without exception. Because he undertakes the welfare of sentient beings, the copper knife is extremely sharp. The head, by its nature as Brahmā, is the khaṭvāṅga in the form of emptiness; the hand-drum is the purity of skillful means. By the nature of perpetual joy, he utters the sound of the dharmadhātu, the syllable HŪṂ. The skull-cup is the maṇḍala of space, completely filled with the flavor of compassion. The drinking is the cause of accomplishment. The four fangs are manifest, performing the destruction of the four Māras. With swirling masses of light, he is possessed of agitation; his face is made radiant by the laughter of HA HA, completely filled with the flavor of compassion. Because he is the nature of the four Māras of the afflictions, he is adorned with a necklace of heads. The threatening gesture of pure emptiness is the primary purity of the messenger. This is because he is the source of the jewel of bliss for all Victorious Ones.

། ཞི་བ་ནི་བདུད་རྩི་དང་ཆང་ངོ་། ། ཟས་གཅིག་པུ་ནི་ ཟ་བ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རིགས་དུ་མ་ཉིད་རིགས་གཅིག་པས་ན་དབྱེ་བ་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ། ། གཙང་སྦྲ་འདི་ནི་ཡང་དག་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྣམ་དག་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། ས་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ པོ། ། གང་ཡང་ཁ་ཅིག་བརྩོན་འགྲུས་གོ་འཕང་དམན་པས་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་ན་ཡང་། སྦྲུལ་བཞིན་དུ་ལུས་འདི་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་གཙང་མའི་གནས་ལ་སོགས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྟ་བུར་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་མིའི་འཇིག་རྟེན་ དུ་སྐྱེས་ནས་ནི། ཆོས་ལྡན་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རང་བཞིན་ལས་བྱུང་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཚོ་ཞིང་སེམས་ཅན་སྐྱོབ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བར་བདེ་ བར་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་སྟེ། དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ཤཱཀྱའི་མགོན་པོས། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན། བཅའ་བ་བཏུང་བ་ལ་སོགས་ལྡན། ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀུན་སོགས་མཆོད། ། ཅེས་པའོ། ། རང་འདོད་པ་ཡི་ལས་རྣམས་ལ། ། དད་པས་གཏོར་མ་སྦྱིན་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའོ། ། མར་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། མཛུབ་མོ་མདུད་བྱས་གུང་མོ་ངེས་པར་སྦྱར། ། མཐེ་བོང་རྡོ་རྗེ་བརྟན་པར་ཡང་དག་བསྡམས། ། འདི་ནི་དཔྲལ་བའི་དབུས་སུ་རབ་བཞག་ ནས། །

"Peaceful" refers to nectar and wine. "Eating only one meal" means eating alone. As for the statement, "Because the many families are but a single family, no differentiation arises," it should be practiced in that way. "This purity should be correctly practiced" is easy to understand. "Through the wisdom of the pure self, the stages will also be attained" refers to the accomplishment of Mahāmudrā. Even if some do not attain the state of diligence, once they have completely cast off this body like a snake, they will be liberated from bondage in pure abodes and so forth, becoming like a Tathāgata. Alternatively, having been born in the human world, they will become a righteous king. Because the accumulations of merit and wisdom arise from their very nature, and because they have made aspirations with a mind that sustains all sentient beings and protects them—like the vajra of bodhicitta—they will be born in the family of the Sugatas in birth after birth. It will happen exactly as the glorious Protector of the Śākyas has spoken. Therefore: "Possessing food, drink, and so forth, one should worship oneself as all the Buddhas and the rest." "With faith, one should offer torma for one's desired activities" refers to the rites of pacifying, enriching, and so forth. The phrase "the waning moon" and so on is to be taken literally. "Having bound the index fingers and joined the middle fingers, firmly clasp the thumbs like a vajra; having placed this in the center of the forehead..."

བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་བས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱས་ལ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ར་ལླི་ཧོཿ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ས་མ་ཡ་སྟྭྃ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿ དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་བཞིར་བརྗོད་དོ། ། གཅེར་བུ་སྤྱི་གཙུག་གྲོལ་འགྱུར་བས། ། སྒྲུབ་པོས་གནས་ནི་མཐོན་པོ་རུ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་བཞག་ནས་ནི། ། མཚན་མོ་ཕྱེད་ན་གཏོར་མ་བྱིན། ། མཐོན་པོའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིའི་རྒྱལ་པོ་ལྷུན་པོའི་སྟེང་དུ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་སྟེ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་ རྣམ་པར་བརྒྱན། ། རིམ་པ་ལྔ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཉི་དཀྱིལ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་གྱུར་ལས། ། བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀར་བསྒོམ་བྱ། ། རྟག་དང་ཆད་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས། ། འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་འོག་ཏུ་བྱས། ། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་འཇོམས་པ། ། སྐུ་མདོག་སྔོ་ཞིང་དྲག་ཆེན་པོ། ། འཇིག་དུས་མེ་ལྟར་དྲག་ཤུལ་ཆེ། ། སྤྱན་གསུམ་འཇིགས་ཤིང་རྔམ་པ་སྟེ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་རལ་པ་བཅིངས། ། བྱང་ཆུབ་ ཟླ་བས་ཉེ་བར་མཛེས། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་སྐུ་བརྒྱན་བྱས། ། མཚན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མཚན་པ་སྟེ། ། ཞལ་དྲུག་པ་ལ་བཅུ་དྲུག་ཕྱག། དཔའ་བ་མི་སྡུག་སྒེག་པ་དང་། ། བཞད་དང་དྲག་ཤུལ་ལྗགས་འདྲིལ་ཞིང་། ། སྔོ་དང་སེར་དང་དེ་བཞིན་དམར། ། ལྗང་གུ་དང་ནི་དཀར་པོ་ཉིད། ། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་ཆེར་དྲག་ཅིང་། །

One should circumambulate, circling and circling all around. Recite this mantra: OṂ ĀRALLI HOḤ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ VAJRA ḌĀKINĪ SAMAYA STVAṂ DṚŚYA HOḤ. Recite this three or four times. Naked, with hair flowing loose from the crown of the head, the practitioner should place [the offering] in a high location, facing south. At midnight, the bali offering is given. Regarding the "high location," it refers to the summit of Mount Meru, the king of mountains, where the bali for all bhūtas is offered through the application of the great maṇḍala of the deities. It is square with four gates, beautifully adorned with four archways. In the center of the five tiers, upon a variegated lotus and a sun maṇḍala, one should meditate on oneself as Heruka, arisen from the complete transformation of Vajrasattva. Treading upon Bhairava and Kālarātri, who are beneath him, with his right leg extended in the posture of destruction, he utterly subdues all the māras. His body is blue and intensely fierce; he is as violent as the fire at the end of an eon. With three eyes, terrifying and wrathful, he wears a crown of garlands of skulls. He is blessed by the five Buddhas and his locks of hair are bound with a crossed vajra. He is beautified by the moon of awakening and his body is adorned with the six mudrās. Marked with all the major and minor marks, he has six faces and sixteen arms. He is heroic, hideous, and charming; laughing, fierce, and licking his tongue. His faces are blue, yellow, and likewise red, green, and white. The upper face is extremely fierce.

ནམ་མཁའི་ཆ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ། ། ཧ་ཧར་བཞད་དང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་མཛད། ། ཧི་ཧི་ཞེས་པས་འཇིགས་མཛད་པ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་མཛད་བཅས་ཕཊ་མཛད་པ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་སྙོམས་འཇུག་པ། ། ལྷ་མོའི་ནུ་མ་འཚིར་མཛད་པ། ། དུས་ མཐའི་དྲག་པོ་འཇིགས་པ་ཡི། ། པགས་པ་ན་བཟའ་བསྣམས་ཤིང་འཛིན། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། ཟངས་གྲི་དང་ནི་དགྲ་སྟ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་མགོ་དང་ནི། ། ཅང་ཏེའུ་དེ་བཞིན་མདུང་ཐུང་ནི། ། གཉིས་ཀྱིས་དྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། དཔྲལ་བའི་སྟེང་དུ་ལེགས་ གནས་པའི། ། ཕག་མོའི་མདོག་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། འོན་ཀྱང་པགས་པའི་གོས་སྤངས་ཤིང་། ། མདའ་གཞུ་འཛིན་པའི་ལྷ་མོ་ཕྱག། ལྷ་མོའི་སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་བུ་ལ། ། དུམ་བུས་མཚན་པའི་སྐེ་རགས་ཅན། ། བྱིན་པ་གཉིས་ནི་མཉམ་འཁྱུད་ནས། ། སྙིང་རྗེས་ཆགས་པའི་བདེ་བ་ཅན། ། འགྲོ་དྲུག་སྲིད་པ་ཡང་དག་སྦྱོང་། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་བརྩོན་པར་མཛད། ། འདབ་མར་ཕོ་ཉ་བཞི་པོ་ནི། ། ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ། སྔོ་དང་སེར་དང་དམར་དང་ལྗང་། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་ བཞི་པ། ། སྤྱན་གསུམ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ། ། བྲང་གི་ནུ་མ་རབ་རྒྱས་ཤིང་། ། སྒེག་བཅས་རྣམ་པར་བཞད་པའི་ཞལ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཡོན་པས་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་དང་། ། ལྕགས་སྒྲོག་དང་འབེབས་པ་ཡི་ཕྱག། དགུག་པ་དང་ནི་གཞུག་པ་དང་། ། བཅིང་དང་མཆོག་ཏུ་མཉེས་བྱེད་པའོ། ། གཞན་གྱིས་གྲི་དང་ཐོད་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུ་འཛིན། །

Enjoying the expanse of space, laughing "ha ha" and making the sound "hūṃ hūṃ," terrifying with the sound "hi hi," and making the sounds "hūṃ hūṃ" and "phaṭ," he utters the syllables "oṃ oṃ." In union with the vajra and bell, he squeezes the breasts of the goddess. Wearing a garment of skin from the fierce and terrifying end of time, he holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, a trident, a copper knife, a battle-axe, a hook, a noose, a head, a hand-drum, and likewise a short spear. With two hands, he forms the lattice mudrā, which rests well upon his forehead. The color, hands, and so forth of Vārāhī are also similar to his; however, she has abandoned the skin garment. The goddess holds a bow and arrow in her hands. Her hair is loose and she is naked, wearing a girdle marked with bone fragments. With her two calves joined in embrace, she is the blissful one of passion through compassion, perfectly purifying the existence of the six classes of beings and striving for the benefit of sentient beings. On the petals are the four messengers, whose natures are earth and the other elements, such as the ḍākinīs and so forth. Blue, yellow, red, and green, they have one face and four arms. With three eyes, naked and with loose hair, their breasts are full and their faces are smiling with grace. They are adorned with the five mudrās. In their left hands, they hold a hook, a noose, a chain, and the mudrā of summoning; they perform the acts of summoning, entering, binding, and supremely pleasing. With their other hands, they hold a knife, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum.

གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཞུགས། ། སྙིང་རྗེས་ཆགས་པའི་མྱོས་ལྡན་ཡང་། ། འཁྲུལ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། ། མཚམས་ སུ་བུམ་པ་དང་ཐོད་པ། ། བཟའ་བ་ཀུན་གྱིས་ཡོངས་བཀང་བ། ། སྟེང་དུ་ཐོད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། ། འོ་མས་ཡོངས་སུ་བཀང་བའོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བྱིན་བརླབས་ཤིང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གོ་ཆ་གཉིས། ། པུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་སྦྱར། ། དབང་བསྐུར་ནས་ནི་མཆོད་ བྱ་སྟེ། ། བཀའ་བཞིན་དུ་ནི་བསྟོད་བྱས་ལ། ། ཤིང་གཅིག་དང་ནི་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ནི། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཞིང་སྐྱོང་ ལ་སོགས་པ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ཕག་མོ་དང་ནི་དགེ་མ་གཉིས། ། གཞོན་ནུ་མ་དང་ཙཱ་མུཎྜཱི། ། ཚངས་པ་དང་ནི་ཚོགས་བདག་མ། ། ཁྱབ་འཇུག་དབང་པོ་རྒྱས་པར་བཤད། ། རིམ་པ་གཉིས་པའི་འོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ་ནི། དབང་པོ་གཤིན་རྗེ་ཆུ་ལྷ་ དང་། ། གནོད་སྦྱིན་ཡི་དྭགས་གཙོ་མོ་དང་། ། སྲེག་བྱེད་སྲིན་པོ་རླུང་གི་ལྷ། ། རིམ་པ་བཞི་པ་ལ་ནི། ཉི་མ་ཟླ་བ་མིག་དམར་དང་། ། གཟའ་ལྷག་དང་ནི་ཕུར་བུ་དང་། ། པ་བ་སངས་དང་སྤེན་པ་དང་། ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་དང་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། རིམ་པ་ལྔ་པ་ལ་ནི། ཚངས་པ་ཁྱབ་ འཇུག་དེ་བཞིན་དྲག། སྐེམ་བྱེད་ཉིད་ནི་སྒོ་བཞིར་རོ། ། རིམ་པ་གཉིས་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། ཧྲཱིཿཡིག་ལས་བྱུང་ལྷ་མོ་ནི། ། ཕག་མོ་ཞེས་བྱ་ཕྱག་བཞི་པ། ། མདའ་དང་གཞུ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། རྒྱལ་མཚན་དང་ནི་ཐོད་པ་ཉིད། །

Seated firmly with the right leg extended, though intoxicated by the passion of compassion, she has utterly abandoned all delusion. In the intermediate directions are vases and skull-cups, completely filled with all kinds of food. Above them is a skull-cup completely filled with the milk of awakening. Having blessed the body, speech, and mind, and donned the armor of the wisdom-being (jñānasattva) in two ways, one should correctly apply the syllables Pu and so forth. Having conferred the empowerment, one should make offerings and offer praise according to the instructions. In places such as solitary trees or charnel grounds, following the mantras as they have been taught, one should arrange the guardians of the fields and so forth, who are completely surrounded by all the worldly and transcendent hosts of deities. The sequence for this is as follows: Vārāhī and Śubhā, Kumārī and Cāmuṇḍī, Brahmāṇī and Gaṇamātṛkā, and the extensive explanation of Viṣṇu and Indra. This is the second tier. For the third tier: Indra, Yama, Varuṇa, Yakṣa, the mistress of pretas, the fire-god, the rākṣasa, and the wind-god. For the fourth tier: the Sun, Moon, Mars, Mercury, Jupiter, Venus, Saturn, Rāhu, and Ketu. For the fifth tier: Brahmā, Viṣṇu, and likewise Rudra, and Skanda himself at the four gates. In the eastern direction of the second tier, from the syllable Hrīḥ, arises the goddess known as Vārāhī, who has four arms and holds a bow, an arrow, a banner, and a skull-cup.

མདོག་སྔོན་དྲག་མོ་ཆེན་མོ་སྟེ། ། ཕག་གི་ གདོང་ཅན་འཇིགས་བྱེད་མ། ། བྱང་དུ་ཕེཾ་གྱིས་དགེ་མ་ནི། ། མདོག་དམར་དྲག་མོ་ཆེན་མོ་སྟེ། ། ཐོད་པ་ཉིད་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ནུབ་ཏུ་ཧི་ཡིས་གཞོན་ནུ་མ། ། མདོག་སེར་པ་ལ་ཕྱག་བཞི་ན། ། མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་བ་དན་གསུམ། ། གཞུ་དང་ མདའ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ལྷོ་རུ་ཧི་ཡིས་ཙཱ་མུཎྜཱི། ། མདོག་སྔོ་བ་ལ་ཕྱག་བཞི་ན། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ཉིད་དང་ཐོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་རལ་གྲི་ཅང་ཏེའུའོ། ། མེ་མཚམས་བཾ་གྱིས་ཚངས་པ་ནི། ། སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་ཕྱག་བཞི་ན། ། ཚངས་པའི་སྐུ་དང་ཐོད་པ་ཉིད། ། གཞུ་དང་མདའ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྲིན་ པོར་གཾ་གིས་ཚོགས་བདག་མ། ། མདོག་ལྗང་མའོ་ཕྱག་བཞི་ན། ། མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་ཐོད་པའི་ཕྱག། བགྲང་ཕྲེང་དང་ནི་ལ་དུའོ། ། རླུང་དུ་བཾ་གྱིས་ཁྱབ་འཇུག་མ། ། མདོག་སྔོན་མ་ལ་ཕྱག་བཞི་ན། ། ཆང་དང་ཆུ་ཡི་ཐོད་པ་དང་། ། ཞགས་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་དེ་བཞིན་གཞན། ། དབང་ལྡན་ ཨི་ཡིག་ལས་བྱུང་མ། ། དབང་མོ་མདོག་སེར་ཕྱག་བཞི་ན། ། རྡོ་རྗེ་མདུང་ཐུང་ཐོད་པ་དང་། ། སྡིགས་མཛུབ་དང་ནི་ཞགས་པ་ཉིད། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་གྱེན་སྐྲ་འབར། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། མི་རོའི་སྟན་བཞུགས་སྤྱན་གསུམ་མ། ། སྟག་གི་ལྤགས་པས་ རྐེད་པ་དཀྲིས། ། རིམ་པ་གསུམ་པར། དབང་ལྡན་ཡཾ་གིས་གནོད་སྦྱིན་ནི། ། ཁྱུ་མཆོག་སྟན་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ། ། མདོག་དཀར་བ་ལ་ཕྱག་བཞི་ན། ། ཐོད་པ་དང་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་གཞོལ་པའོ། ། ཤར་དུ་ཨི་སྐྱེས་བརྒྱ་བྱིན་ནི། །

The great fierce goddess of blue color, with the face of a sow, is the Terrifier. In the north, from the syllable pheṃ, is the virtuous goddess, red in color and fierce, holding a skull-cup, a hook, a khaṭvāṅga, and likewise a hand-drum. In the west, from the syllable hi, is the youthful goddess, yellow in color and four-armed, holding a trident, a three-pointed banner, a bow, and likewise an arrow. In the south, from the syllable hi, is Cāmuṇḍī, blue in color and four-armed, holding a khaṭvāṅga, a skull-cup, and likewise a sword and a hand-drum. In the southeast, from the syllable vaṃ, is Brahmā, white in body and four-armed, holding the body of Brahmā and a skull-cup, and likewise a bow and an arrow. In the southwest, from the syllable gaṃ, is Gaṇeśvarī, green in color and four-armed, holding a trident, a skull-cup, a rosary, and a laḍḍu sweet. In the northwest, from the syllable vaṃ, is Vaiṣṇavī, blue in color and four-armed, holding a skull-cup of wine and water, a noose, and likewise a khaṭvāṅga. In the northeast, from the syllable i, is Indrāṇī, yellow in color and four-armed, holding a vajra, a short spear, a skull-cup, and a noose with the threatening gesture. All these goddesses have hair blazing upward and are adorned with various ornaments. They sit upon corpses, have three eyes, and their waists are wrapped in tiger skins. In the third tier, in the northeast, from the syllable yaṃ, is the Yakṣa, seated upon a bull, white in color and four-armed, holding a skull-cup and a trident, with palms joined in devotion. In the east, from the syllable i, is Śakra.

གླང་པོའི་སྟན་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ། ། མདོག་སེར་ཕྱག་ནི་བཞི་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་ཐོད་པའི་ཕྱག། ཕྱག་གི་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་མཛད། ། མེ་མཚམས་བཾ་གྱིས་དྲང་སྲོང་ནི། ། མདོག་དམར་ཕྱག་བཞི་ར་སྐྱེས་ཞོན། ། མེ་ཐབ་དང་ནི་ཐོད་པ་དང་། ། སྐྲག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན། ། ལྷོ་རུ་ཡཾ་གིས་ཉི་མའི་བུ། ། མདོག་ སྔོ་ཕྱག་བཞི་མ་ཧེ་ཞོན། ། དབྱུག་པ་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་དང་། ། སྐྲག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་གཞོལ། ། བདེན་བྲལ་རཾ་གྱིས་སྲིན་པོ་ནི། ། མདོག་ལྗང་ཕྱག་བཞི་མི་རོ་ཞོན། ། རལ་གྲི་དང་ནི་ཐོད་པ་ཐོགས། ། སྐྲག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན། ། ནུབ་ཏུ་བཾ་གྱིས་ཆུ་ཡི་བདག། མདོག་ དཀར་ཕྱག་བཞི་ཆུ་སྲིན་སྟན། ། ཞགས་པ་དང་ནི་ཐོད་པ་ཐོགས། ། སྐྲག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་གཞོལ། ། རླུང་མཚམས་ཡཾ་གིས་རླུང་གི་བདག། དུད་ཁ་ཕྱག་བཞི་རི་དྭགས་ཞོན། ། བ་དན་དང་ནི་ཐོད་པ་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན། ། བྱང་དུ་ཀུཾ་གིས་ཀུ་བེ་ར། ། མདོག་སེར་ ཕྱག་བཞི་བུམ་པར་བཞུགས། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་ཐོད་པ་འཛིན། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་གཞོལ་བར་མཛད། ། རིམ་པ་བཞི་པ་ལ་ནི། ཤར་དུ་ཉི་མ་མདོག་དམར་བ། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་པདྨ་འཛིན། ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན་པར་མཛད། ། རྟ་བདུན་ལྡན་པའི་ཤིང་རྟ་ཞོན། ། མེ་ མཚམས་སཾ་གིས་པ་བ་སངས། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་འབར་བ་སྟེ། ། གཡོན་པ་པད་སྟེངས་མེ་ནོར་བུ། ། གཡས་པ་དེ་བཞིན་ཐོད་པ་སྟེ། ། ཐལ་སྦྱར་བ་ལ་ར་སྐྱེས་ཞོན། ། ལྷོ་རུ་ཨཾ་གིས་མིག་དམར་ནི། ། མདོག་དམར་རོ་ཡི་གདན་ལ་གནས། ། རལ་གྲི་དང་ནི་ཞགས་པ་འཛིན། ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་ ལ་གཞོལ་བར་བྱེད། །

Seated upon an elephant throne, yellow in color and possessing four arms, he holds a vajra and a skull-cup, and joins his palms in prayer. In the southeast, by the syllable Baṃ, is the Rishi, red in color, with four arms, riding a goat; he holds a fire-pit and a skull-cup, and is intent on joining his palms in fear. In the south, by the syllable Yaṃ, is the Son of the Sun (Yama), blue in color, with four arms, riding a buffalo; he holds a staff and a skull-cup, and is absorbed in joining his palms in fear. In the southwest, by the syllable Raṃ, is the Rākṣasa, green in color, with four arms, riding a human corpse; he holds a sword and a skull-cup, and is intent on joining his palms in fear. In the west, by the syllable Vaṃ, is the Lord of Waters (Varuṇa), white in color, with four arms, seated upon a makara; he holds a noose and a skull-cup, and is absorbed in joining his palms in fear. In the northwest, by the syllable Yaṃ, is the Lord of Wind (Vāyu), smoke-colored, with four arms, riding a deer; he holds a banner and a skull-cup, and likewise is intent on joining his palms. In the north, by the syllable Kuṃ, is Kubera, yellow in color, with four arms, seated upon a vase; he holds a jewel and a skull-cup, and is absorbed in joining his palms. On the fourth tier, in the east, is the Sun, red in color, holding a lotus with his two hands and intent on joining his palms. He rides a chariot drawn by seven horses. In the southeast, by the syllable Saṃ, is Venus (Śukra), white and blazing; in his left hand is a jewel upon a lotus, and in his right is a skull-cup; he rides a goat while joining his palms. In the south, by the syllable Aṃ, is Mars (Maṅgala), red in color, seated upon a corpse throne; he holds a sword and a noose, and is absorbed in joining his palms.

སྲིན་པོར་རཾ་གྱིས་སྒྲ་གཅན་འཛིན། ། གཡས་པ་ཉི་མ་གཡོན་ཟླ་བ། ། དུད་ཁ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ལ། ། ལུས་ཕྱེད་རང་གི་སྟན་ལ་གནས། ། ནུབ་ཏུ་སཾ་གིས་སྤེན་པ་སྔོ། ། ཕྱག་གཉིས་ཐོད་པ་ཐོགས་པ་དང་། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་པའི་ཕྱག། མེ་ཡི་ཐབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ ནི། ། མེ་བཞིན་འབར་བས་གནས་པའོ། ། རླུང་དུ་ཤཾ་གིས་ཟླ་བ་དཀར། ། གཡོན་དུ་པདྨ་ཟླ་ནོར་བུ། ། གཡས་པ་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ངང་པ་ཞོན། ། བྱང་དུ་བཾ་གིས་ཕུར་བུ་སེར། ། གཡོན་དུ་རིལ་པ་སྤྱི་བླུགས་ཏེ། ། གཡས་སུ་དེ་བཞིན་ཐོད་པའོ། ། ཐལ་སྦྱར་རིན་ ཆེན་སྟན་ལ་གནས། ། དབང་ལྡན་བུཾ་གྱིས་གཟའ་ལག་དཀར། ། གཡས་པ་ན་ནི་རིན་ཆེན་མདའ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་ཐོད་པའོ། ། ཐལ་སྦྱར་བུམ་པའི་སྟན་ལ་གནས། ། ཀཾ་གིས་རྒྱལ་མཚན་སྦྲུལ་གཟུགས་དམར། ། ཕྱག་གཉིས་རལ་གྲི་ཐལ་སྦྱར་བ། ། དེ་བཞིན་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་བུད་ མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་ཏེ། ། ཐ་སྐར་ནི་དཀར་བའོ། ། བྲ་ཉེ་ནི་ལྗང་གུའོ། ། སྨིན་དྲུག་ནི་སྔོ་བསངས་སོ། ། སྣར་མ་ནི་དམར་སྐྱའོ། ། མགོ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། ལག་ནི་སེར་པོའོ། ། ནབ་སོ་ནི་སེར་པོའོ། ། རྒྱལ་ནི་སྔོ་བསངས་སོ། ། སྐག་ནི་དཀར་པོའོ། ། མཆུ་ནི་སེར་པོའོ། ། བྲེ་ནི་ལྗང་སེར་ རོ། ། དབོ་ནི་ལྗང་གུའོ། ། མེ་བཞི་ནི་དཀར་པོའོ། ། ནག་པ་ནི་ལྗང་གུའོ། ། ས་རི་ནི་སེར་པོའོ། ། ས་ག་ནི་སྔོན་པོའོ། ། ལྷ་མཚམས་ནི་སྔོ་བསངས་སོ། ། སྣྲོན་ནི་སེར་པོའོ། ། སྣྲུབས་ནི་ལྗང་གུའོ། ། ཆུ་སྟོད་ནི་སྔོན་པོའོ། ། ཆུ་སྨད་ནི་དཀར་པོའོ། ། གྲོ་ཞུན་ནི་སྐྱ་བོའོ། ། བྱི་བཞིན་ནི་སྔོ་བསངས་ སོ། །

In the southwest, Rāhu is generated from RAṂ; he is smoke-colored, with the sun in his right hand and the moon in his left. With palms joined, half of his body rests upon his own seat. In the west, Saturn is generated from SAṂ; he is blue, holding a skull-cup in his two hands, with palms joined, and he abides upon a fire-hearth blazing like fire. In the northwest, the Moon is generated from ŚAṂ; he is white, with a lotus and a moon-jewel in his left hand and a moon upon a lotus in his right. With palms joined, he rides a swan. In the north, Jupiter is generated from VAṂ; he is yellow, with a water-pot in his left hand and likewise a skull-cup in his right. With palms joined, he abides upon a jewel-throne. In the northeast, Mercury is generated from BUṂ; he is white, with a jewel-arrow in his right hand and a skull-cup in his left. With palms joined, he abides upon a vase-throne. Ketu is generated from KAṂ; he is red, in the form of a serpent-banner, with a sword in his two hands and palms joined. Likewise, the constellations are in the form of women: Aśvinī is white; Bharaṇī is green; Kṛttikā is dark blue; Rohiṇī is pale red; Mṛgaśirā is blue; Ārdrā is yellow; Punarvasu is yellow; Puṣya is dark blue; Āśleṣā is white; Maghā is yellow; Pūrvaphalgunī is green-yellow; Uttaraphalgunī is green; Hastā is white; Citrā is green; Svātī is yellow; Viśākhā is dark blue; Anurādhā is white; Jyeṣṭhā is yellow; Mūlā is green; Pūrvāṣāḍhā is blue; Uttarāṣāḍhā is white; Śravaṇā is pale; Abhijit is dark blue; Śatabhiṣaj is white; Pūrvabhādrapadā is yellow; Uttarabhādrapadā is green; and Revatī is blue.

མོན་གྲུ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། མོན་གྲེ་ནི་སེར་པོའོ། ། ཁྲུམས་སྟོད་ནི་ལྗང་གུའོ། ། ཁྲུམས་སྨད་ནི་སེར་པོའོ། ། ནམ་གྲུ་ནི་སེར་སྐྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་གསེར་གྱི་སྟོད་གཡོགས་ཅན་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བསམ་མོ། ། རིམ་པ་ལྔ་པར་ནི། ཤར་སྒོར་བཾ་ལས་ཚངས་པ་ནི། ། མདོག་དཀར་ཞལ་ བཞི་ཕྱག་བཞི་པའོ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། ། སྤྱི་བླུགས་དང་ནི་པདྨ་ཉིད། ། བྱང་སྒོར་བིཾ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི། ། ཁྱབ་འཇུག་ཅེས་བྱ་ཕྱག་བཞི་པ། ། མདུང་དང་དེ་བཞིན་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཐོད་པ་ཉིད་དང་དབྱུག་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་སཾ་ལས་དྲག་པོ་ནི། ། དུད་པའི་མདོག་ལ་ཕྱག་ བཞི་པ། ། མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་ཐོད་པ་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཞགས་པ་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན། ། ལྷོ་རུ་ཀཾ་ལས་སྐེམ་བྱེད་ནི། ། མདོག་སེར་ཕྱག་ནི་བཞི་པ་ལ། ། མདུང་ཐུང་དབྱུག་པ་ཐོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན་པའོ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་བུ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་དང་བཅས་ ཤིང་། སྒེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་སའི་དབུས་སུ། ཤར་དུ་རུ་དྲ་ནག་པོ་སྟེ། ། བྱང་དུ་རུ་དྲ་ཆེན་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་ལྷ་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ། ། ལྷོ་རུ་དེ་བཞིན་ནག་པོའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་གཙིགས་པ་སྟེ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་མི་སྡུག་ པའོ། ། བདེན་བྲལ་དགའ་ལས་འདས་པ་སྟེ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་ལོག་འདྲེན་ནོ། ། དེ་ཀུན་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་པ། ། ཕྱག་བཞི་གྲི་དང་ཐོད་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་མདུང་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྱག། གནག་དང་སེར་དང་དམར་དང་ལྗང་། ། མཚམས་ན་གནས་པ་རྣམས་ནི་ཡིད་འཕྲོག་པ་ གཟུགས་གཉིས་པའོ། །

Mṛgaśirā is blue. Ārdrā is yellow. Punarvasu is green. Puṣya is yellow. Āśleṣā is pale yellow. One should visualize them all wearing golden upper garments and joining their palms. In the fifth stage: at the eastern gate, from the syllable BAṂ, is Brahmā, white in color, with four faces and four arms. He holds a skull-cup, a rosary, a water-pot, and a lotus. At the northern gate, born from the syllable VIṂ, is the one called Viṣṇu, with four arms. He holds a spear, a wheel, a skull-cup, and a staff. In the west, from the syllable SAṂ, is Rudra, smoke-colored, with four arms. He holds a trident, a skull-cup, a noose, and a rosary. In the south, from the syllable KAṂ, is Skanda, yellow in color, with four arms. He holds a short spear, a staff, a skull-cup, and a rosary. All of them are accompanied by retinues of sons, daughters, and so forth, and possess the expressions of grace and the rest. Furthermore, in the center of the ground of the reality of the great maṇḍala: in the east is black Rudra; in the north is Mahārudra; in the west is the one called Devadatta; and in the south is likewise Kṛṣṇa. In the northeast is Daṃṣṭrin; in the southeast is Virūpa; in the southwest is Nandikṛt; and in the northwest is Vināyaka. All of them have one face and three eyes, four arms, and hold a sword, a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a trident. They are black, yellow, red, and green. Those residing in the intermediate directions have captivating second forms.

རུ་དྲ་ནག་པོའི་མདུན་དུ་ནི་ཙཱ་མུཎྜཱིའོ། ། གཡོན་དུ་ནི་དྲག་མོའོ། ། རྒྱབ་ཏུ་མི་སྡུག་མའོ། ། གཡས་སུ་དཀའ་བཟློག་ལྷ་མོའོ། ། དེ་དག་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་གདོང་ཅན་ཕྱག་གཉིས་མཆོད་པ་ལྔས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། རུ་དྲ་ཆེན་པོའི་མདུན་དུ་ནི། ། རྒྱལ་མ་དང་། རྣམ་རྒྱལ་མ་དང་། མི་ཐུབ་མ་དང་། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ་རྣམས་ཏེ། བཅའ་བ་དང་བཏུང་བ་འཛིན་པ། ལཱ་མའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ནུབ་ཏུ་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བཙུན་མོ། ནག་མོ་བཟང་མོ་དང་། ནག་མོ་ཆེན་མོ་དང་། ནག་མོ་སྦོམ་མོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ། ཁཎྜ་རོ་ཧའི་ མདོག་ཅན་ཕྱག་ན་མཆོད་པ་ལྔས་བཀང་བའོ། ། ལྷོ་རུ་ནག་པོའི་བཙུན་མོ་དབང་པོ་དང་། ཟླ་བ་མོ་དང་དྲག་མོ་དང་ལྡན་མ་རྣམས་ཏེ། གཟུགས་ཅན་མའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་ན་བཟའ་བཏུང་ཐོགས་པའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་གཙིགས་པའི་བཙུན་མོ་འཕྱང་མ་དང་། ལྷའི་དབང་ ཕྱུག་མ་དང་། ། དུང་ཅན་མ་དང་། མར་མེ་མ་རྣམས་ཏེ། ཙཱ་མུཎྜཱིའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་ན་བཟའ་བཏུང་ཐོགས་པའོ། ། མེ་མཚམས་སུ་ནི་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དུ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། དྲག་པོའི་གཟུགས་ཅན་མ་དང་། གཟུགས་ཆེན་མོ་སྟེ། དབང་མོའི་མདོག་ ཅན་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་སྟོན་མོ་ཐོགས་པ། བདེན་བྲལ་དུ་དགའ་བ་ལས་འདས་པའི་ཆུང་མ་མཆེ་བའི་གཟུགས་དང་། གཙིགས་མ་དང་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་མ་གཤིན་རྗེའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཕྱར་བའོ། ། ནག་མོ་བཟང་བའི་མདོག་ཅན་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལག་ན་ཐོགས་པའོ། ། རླུང་དུ་ལོག་འདྲེན་གྱི་ཆུང་མ་ལག་ན་རལ་གྲི་དང་དགྲ་སྟ་མ་དང་། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མ་དང་།

In front of black Rudra is Cāmuṇḍā; to his left is Raudrī; behind him is Virūpā; and to his right is the goddess Umā. These have the faces of ḍākinīs and hold skull-cups filled with the five offerings in their two hands. In front of the great Rudra are Jayā, Vijayā, Ajitā, and Aparājitā; they hold food and drink and have the color of Lāmā. In the west are the consorts of Devadatta: Śyāmā, Mahāśyāmā, Pīvarī, and Yoginī; they have the color of Khaṇḍarohā and hold the five offerings in their hands. In the south are the consorts of Kṛṣṇa: Indrāṇī, Candrā, Raudrī, and Śakrā; they have the color of Rūpiṇī and hold food and drink in their hands. In the northeast are the consorts of Aṭṭahāsa: Lambā, Sureśvarī, Śaṅkhinī, and Dīpā; they have the color of Cāmuṇḍā and hold food and drink in their hands. In the southeast are Virūparūpā, Puravāsinī, Raudrarūpā, and Mahārūpā; they have the color of Indrāṇī and, as previously described, hold a feast in their hands. In the southwest are the wives of Nandana: Daṃṣṭrārūpā, Aṭṭahāsā, and Khaṇḍamālā; they brandish the khaṭvāṅga of Yama and have the color of Śyāmā, holding food and drink in their hands. In the northwest are the wives of Vināyaka: Khadgahastā, Paraśuhastā, and Vajrahastā.

ལག་ན་པདྨ་ཅན་མ་རྣམས་ཏེ། རྒྱལ་མ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ཅན་ལག་ན་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐོགས་པའོ། ། ཡང་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟ་བབས་ཀྱི་མདུན་གྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་འཇིགས་ བྱེད་ཐོད་ཕྲེང་ཅན་དང་སྲིན་པོ་དང་ཚོགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་དྲིལ་རྣ་སྟེ། བཞི་པོ་དེ་དག་ཆུང་མ་དང་བཅས་ཤིང་མཁའ་འགྲོ་མའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་དང་། ཛ་ཡིག་རྔམ་དང་རྐེད་པའི་རུ་དྲ་དང་། སྦོམ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་ལཱ་ མའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་ཌ་མ་ར་དང་འདམ་ཀ་དང་ཕེག་དང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་རྣམས་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་ཁཎྜ་རོ་ཧཱའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་སྐུའི་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲ་ཆེན་དང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དང་མདའ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཆུང་མ་དང་ བཅས་པ་གཟུགས་ཅན་མའི་མདོག་གོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ། སྔར་བསྟན་པའི་ཤིང་བརྒྱད་ལ་ཡང་གནས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གྲུབ་པ་ དང་རིག་པ་འཛིན་པ་དང་། ལྷའི་བུ་མོ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཞིར་ཀུན་དུ་མདུན་དུ་བདར་བ། ཡི་དྭགས་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་འདུ་བ། ཀི་ལི་ཀི་ལིའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པར་ཡིད་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱ་ཞིང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཡང་མཆོག་སྟེར་བས་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ། རང་གི་མིང་གི་ཡི་ གེ་སྙིང་གར་དགོད་ཅིང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་དང་བཅས་པས་རིགས་གསུམ་ལས་བྱུང་བའོ། །

These are the padmahastā goddesses, possessing the colors of Vijayā and the others, and holding food, drink, and so forth in their hands. Furthermore, in the charnel ground in front of the eastern gateway are Bhairava, Khaṇḍakapālin, Rākṣasa, and Ghaṇṭākarṇa; these four, together with their consorts, have the colors of the ḍākinīs. In the northern charnel ground are Caṇḍeśvara, Jayabhadra, Kaṭorudra, and Sthūleśvara, together with their consorts, having the colors of the lāmās. In the western charnel ground are Ḍamaru, Kāṅka, Peṅka, and Bhīṣaṇa, together with their consorts, having the colors of Khaṇḍarohā. In the southern charnel ground are Kāyeśvara, Mahānāda, Daṃṣṭrākarāla, and Śarabhṛt; these, together with their consorts, have the colors of Rūpiṇī. All of them have one face and four arms, holding a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a trident, and embracing their goddesses. They should be visualized as dwelling upon the eight trees previously described. All of them are surrounded in the four directions by those accomplished in the three worlds, vidyādharas, apsarases, humans, and so forth, and are attended by pretas, piśācas, and the like, who utter the sound "kili kili." One should visualize them with their minds directed toward the practitioner, bestowing the supreme siddhi. One should place the syllables of their respective names at the heart, and through the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, they arise from the three families. Body, speech, and mind are thus integrated.

དེ་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་དང་ཞབས་བསིལ་བྱིན་ལ་དམ་ཚིག་དང་མཉམ་པའི་སྦྱོར་བས། རང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཁ་ཟས་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་འཚལ་དབུས་སུ་ཨ་ དང་ལྡན། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བྱས་སྦར་བ་ཡིས། ། ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་མེ་འབར་བ། ། ཇི་སྲིད་བྱ་བ་རྫོགས་བར་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་གྱེན་ཁ་དབྱེ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་དང་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་ སེམས་ཡང་དག་པར་མཉེས་ནས་མཆོག་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། གཙོ་བོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་རྣམ་པར་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་རྣམ་དག་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་སོ་སོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བ་ནི་དཔའ་བོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་དག་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཚོགས་མ་ལུས་པ་བསགས་པ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་སྤྲོས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ ཉིད་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་ཡིས་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བས་སོ། །

Then, having offered the cleansing sprinkling and the water for the feet according to the ritual, one should present the food to one’s own cakra through the union of the samaya. In the center, one should prostrate and [visualize] the syllable A. By igniting it with the syllable HŪṂ, fire blazes forth from the syllable HRĪḤ. Until the activity is complete, one should open the vajra-palms upward and recite this secret mantra: KHA KHA KHĀHI, and so forth. One should then make offerings of flowers, incense, ointments, and so on. Thereafter, the mind being perfectly pleased, it will grant the supreme [attainment]. One should contemplate the principal [deity] as abiding within the body, speech, and mind of the Blessed One. This concludes the explanation of the twenty-seventh chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Regarding the phrase "Then, the pure offering, the self": "Pure" means that all things are not distinct [from one another]; it is the luminosity (ābhāsvara) whose nature is non-dual great bliss. That itself is the dharmakāya of the Buddhas. That which definitely arises from it is the "Hero" (vīra), because he does not abide in either cyclic existence or peace; this is the saṃbhogakāya. Furthermore, that is the conduct followed by the bodhisattvas, because it definitely arises from the accumulation of the entire collection [of merit and wisdom]. The characteristic of performing the welfare of sentient beings by emanating the assembly of Buddhas is called the nirmāṇakāya. One should worship oneself through the essence of that very nature, by means of the application of one’s own deity, according to the method of application.

སྤུན་དང་སྡུག་པའང་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཉམ་པ་དང་བསམ་པ་དག་པ་དང་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའོ། ། འང་གི་སྒྲས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ངེས་པར་བཟུང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་མ་གཏོགས་པར་དེའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ངེས་པར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྷ་མོ་དང་འདུས་པའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་ངོ་། ། ཡང་ན་ཞི་བའི་ བདེ་བའོ། ། རྟག་ཏུ་ཤར་བ་འོད་གསལ་བ། ། སྙིང་གའི་པདྨར་ངེས་བརྟེན་ནས། ། དེ་འདྲ་སྟོང་པ་ཉིད་འགྱུར་བ། ། སེམས་ཉིད་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། སྤུན་དང་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྩེ་གདུང་གི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་མ་གཏོགས་པར་བྱ་སྟེ། སྔགས་ དང་ཕྱག་རྒྱ་མཆོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་དང་རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཡང་ཐོས་པས་དམ་ཚིག་ལ་སྐུར་ཞིང་སློབ་དཔོན་ལ་སྨོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་བུ་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་འདུས་ པའི་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དྲི་མ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཟས་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། འདི་ནི་ཐུན་མོང་ངོ་། ། ཁྱད་པར་དུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ དེ་རྣམས་ལ་ཡང་བསྟན་པར་མི་བྱ་སྟེ། དད་པའི་དབང་གིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། གསང་སྔགས་སུ་ལའང་སྦྱིན་མི་བྱ། །

"One should also make offerings to brothers and beloved ones" means that they are together, equal, pure in intention, definitely engaged, and unified. The word "also" (aṅ) includes the yoginīs, because without them, that perfection will not occur. Therefore, it says, "one definitely abides," by means of the union with the goddesses. "Peaceful" (śānta) refers to wine; or else, it is the bliss of peace. "Always arising, the luminosity, relying definitely upon the lotus of the heart—such an emptiness should not be meditated upon as the nature of mind," so it is said. Regarding "together with brothers and sons," this should be done except for the generation of the bodhicitta of affection. If, while offering mantras and mudrās, teaching the maṇḍala and the gaṇacakra, and even hearing the vajra songs, one disparages the samaya and reviles the ācārya, or acts to disparage all sentient beings, then for that reason the son of the vajra-ācārya will go to hell, and the bodhicitta of the other sentient beings in that assembly will also become defiled. Therefore, it is applied as "one should partake of the food" in order to fully sustain them. This is the common [practice]. If one asks what the specific [practice] is: because the generation of bodhicitta through the power of compassion is of such a nature, one should not teach it to them in that way; for through the power of faith, their generation of bodhicitta would become something else entirely. One should not give the secret mantra to anyone [unfit].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་རྣམས་ལའོ། ། སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་དབང་བསྐུར་ བ་རྣམས་ལའོ། ། ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལམ་དང་འདྲ་བས་ལམ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་མོ། ། དེ་ཡང་མཐའ་ཡས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱེ་བ་སྦྱོང་བ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དང་ཁུག་རྣ་དང་དུ་བ་དང་འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཞིག་བསལ་བས་ཚེ་ འདི་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་སྤངས་ནས་རྣལ་འབྱོར་གཞན་ལ་བརྟེན་པར་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། ཀྲྀ་ཡ་དང་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་དེ་དག་རྨོངས་པས་དངོས་གྲུབ་མེད་ཅིང་བདེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ རོ། ། རྒྱལ་སྲིད་ཤོར་བའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན། ། དད་པའི་ནོར་དང་ཕྲལ་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཞེན་པའི་ལྟ་བས་བལྟ་བའོ། ། ཐར་པ་ནི་གྲོལ་བ་སྟེ། ཕོ་ཉ་ལ་ཞེན་པ་དེས་གྲོལ་བའོ། ། དེ་བས་ན། བདེ་བ་ཡིས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་བྷ་ག་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་ཉིད་ དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྙེན་བཀུར་ཁོ་ན་བྱ་བ་མིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསྙེན་བཀུར་གྱི་ནི་དོན་ཅན་མིན། ། ཆགས་པས་འདུས་པ་དགའ་བ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་འཁྱུད་པར་རབ་ཏུ་བྱ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་དང་ལྡན་པས་ཐོབ། ། གཞན་དུ་བདེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེ་གནས་དམན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པའོ། ། འང་གི་སྒྲས་ནི་བྲམ་ཟེ་མཆོག་ལ་སོགས་པ་བསྡུ་བའོ། །

The phrase "to those" refers to sentient beings who have not yet been fully ripened. "Should be given" refers here to those who have received empowerment. Regarding the phrase "messenger" and so forth, because it is similar to the path, it is the path—the path to awakening. Furthermore, it purifies infinite afflictions and births; because afflictions are merely adventitious, by clearing away what are like clouds, mist, smoke, and illusions in the sky, one becomes a Vajradhara in this very life. Therefore, if one abandons that and relies on other yogas, those who desire all the accomplishments explained in the conduct of the Hearers, the Kriyā, Caryā, and other tantras, will, through their delusion, find neither accomplishment nor bliss. It is said: "Like a man who has lost his kingdom, for he is deprived of the wealth of faith." This refers to viewing with a view of attachment. "Liberation" means freedom; one is liberated by that attachment to the messenger. Therefore: "One should also enjoy bliss." This is because all bliss is certain to be the very nectar arising from the bhaga. "One should not perform mere service" means that service is not the purpose. "The joy of union through passion; therefore, one should embrace." "Attained by one possessing passion; otherwise, bliss will not occur." Regarding the phrase "inferior birth" and so forth, this refers to the Vajra family and so on. The word "also" includes the supreme Brahmin family and so forth.

དེ་རྣམས་ཀྱང་མ་དང་སྲིང་མོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གདུང་བའི་དབང་གིས་སོ། ། དཀའ་ཐུབ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡིས། ། གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་མཆོད་བྱེད་པ། ། བཤུང་ཞིང་དམན་པའི་ སེམས་ཀྱིས་ནི། ། དཀའ་ཐུབ་ངེས་པར་ཟད་པར་འགྱུར། ། འཁོར་ལོ་དེ་བཞིན་གྲུབ་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཕྱིས་བླང་བ་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་འདི་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མཁའ་འགྲོ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་བླ་ ན་མེད། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་བླ་ན་མེད། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན་པ་ནི། ། དབུས་སུ་ཉི་སྟན་ཡི་དྭགས་ལ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིར་ཡང་དག་ལྡན། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚོན་འཆང་ཞིང་། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཚིག་བྱས་ནས། ། ཡི་གེ་ཧི་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། འཇིག་དུས་འོད་ཟེར་ལྟར་འཇིགས་པ། ། སྤྱན་གསུམ་མཆེ་བ་གཙིགས་པའོ། ། ལྗགས་འདྲིལ་ཁྲོ་དང་བཅས་བཞད་ཞལ། ། ལྷ་ཆེན་ཐམས་ཅད་ གསོལ་མཛད་པ། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་ཡང་དག་འཁྲུག། རལ་པའི་ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་ཞིང་། ། འཇིགས་བྱེད་པགས་པས་རྐེད་པ་དཀྲིས། ། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་ལེགས་བཞུགས་པས། ། འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་ཀུན་དུ་མནན། ། དཔྲལ་བར་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཟླ་ཕྱེད་བརྒྱན། ། སྐུ་ལ་རྒྱན་དྲུག་རྒྱན་དུ་བྱས། ། ཕྱག་དྲུག་ཞལ་ནི་ལྔ་པ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་ཉམས་དང་རོ་མཆོག་ལྡན། ། སྔོ་དང་སེར་དང་དེ་བཞིན་དམར། ། ལྗང་དང་སྟེང་དཀར་ཞི་བའོ། །

These [deities] are also [to be visualized] through the power of intense affection, like a mother or a sister. "By a great ascetic who always makes offerings"—if one [acts] with a mind of contempt or inferiority, the asceticism will certainly be exhausted. "By the accomplishment of the wheel" means that for those whose samaya and vows have degenerated, this yoga should be bestowed upon them when they later take them up again. "The ḍākinīs and the yogin, the unsurpassed samaya-vow," "abiding in the center of the expanse of space, the unsurpassed maṇḍala of samaya." In its center is the great wheel, adorned with the five maṇḍalas. In the center, upon a sun seat and a preta, it is perfectly endowed with the vowels and consonants. Bearing the thirty-two marks and adorned with the eighty minor marks, having performed the words of blessing, it perfectly arises from the syllable HI. Terrifying like the light rays at the end of an eon, with three eyes and bared fangs, with a curled tongue and a wrathful laughing face, it devours all the great gods. Perfectly turbulent like the fire at the end of an eon, adorned with a crown of matted locks, with a terrifying skin wrapped around the waist, well-seated with the right leg extended, it completely tramples Bhairava and Kālarātri. On the forehead, it is adorned with a vajra garland and a crossed vajra and a crescent moon. The body is adorned with the six ornaments. It has six arms and five faces, possessing various expressions and supreme flavors. Blue, yellow, and likewise red, green, and the upper [face] is white and peaceful.

ཤི་བའང་གསོ་བར་བྱེད་པའི་མཆོག། སྡང་བ་ཐམས་ ཅད་ངེས་གནས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྙོམས་ཞུགས་ཤིང་། ། ཕག་མོའི་སྐུ་ལ་ཡང་དག་འཁྱུད། ། ས་སྲུངས་པགས་པ་ན་བཟའ་འཛིན། ། སྟེང་དུ་གདུགས་དཀར་གཟུང་བ་སྟེ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན། ། དྲུག་པ་ན་ནི་ཅང་ཏེའུའོ། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕག་མོ་ཡི། ། དབུ་སྐྲ་ གྲོལ་ཞིང་གཅེར་བུ་ལ། ། མི་རུས་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། འོན་ཀྱང་པགས་པའི་གོས་ཀྱི་གནས་སུ་གྲི་དང་ཚངས་པའི་མགོ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཤར་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་བྱང་དུ་ལས་མཁའ་འགྲོ། ། ནུབ་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་སྟེ། ། ལྷོ་རུ་རིན་ ཆེན་མཁའ་འགྲོ་ཉིད། ། དཀར་དང་སྔོ་དང་དམར་པོ་དང་། ། ལྗང་གུ་དང་སྟེང་དམར་སེར་པོ། ། འཁོར་ལོ་དང་དྲིལ་བུས་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཚངས་པའི་པགས་པའི་གོས་བསྣམས་པ་དང་གཞན་གྱིས་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཡས་བརྐྱང་ པས་ཚངས་པ་ཁྱོ་ཤུག་མནན་པའོ། ། ཡང་ལྗང་གུ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྔ་པ་སྟེང་མ་དཀར་པོ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་པགས་པ་བསྣམས་པ་དང་། གཞན་གྱིས་ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ དང་ཅང་ཏེའུ་བསྣམས་པའོ། ། གཡས་བརྐྱང་གི་གནས་པས་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཁྱོ་ཤུག་མནན་པས་འཇིགས་ཤིང་མྱོས་པའོ། ། ཡང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་སྟེང་མ་དཀར་པོ་སྟེ། པདྨ་དང་དྲིལ་བུས་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་འདོད་པའི་ལྷའི་ པགས་པ་དྲལ་བ་བསྣམས་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་།

The supreme healer of even the dead, who abides as the certain antidote to all hatred, he enters into union with the vajra and bell, and perfectly embraces the body of Vārāhī. He wears the skin of Airāvata as his garment and holds a white parasol above. He holds a skull-cup and a khaṭvāṅga, and in the sixth hand, a hand-drum (ḍamaru). Vārāhī, who is similar to him, has loose hair and is naked, adorned with ornaments of human bone. However, in place of the skin garment, a knife and the head of Brahmā should be placed. To the east is Buddhagaṇḍārī; likewise, in the north is Karmagaṇḍārī; in the west is Dharmagaṇḍārī; and in the south is Ratnagaṇḍārī. They are white, blue, red, green, and yellowish-red at the top. They enter into union with the wheel and bell, and with two hands they hold the skin garment of Brahmā, while the others hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. With the right leg extended, they trample upon the male and female Brahmā. Furthermore, there are green, yellow, red, and blue, and likewise the fifth at the top is white. They enter into union with the crossed-vajra (viśvavajra) and bell, holding the skin of Gaṇapati, and with the others they hold a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a hand-drum. With the right leg extended, they trample upon the male and female Gaṇapati, who are terrified and intoxicated. Furthermore, there are red, blue, yellow, and green, and the one at the top is white. They enter into union with the lotus and bell, and they hold the torn skin of the god of desire (Kāmadeva), as well as a skull-cup and a khaṭvāṅga.

ཌ་མ་རུ་སྟེ། གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་བུས་ཁྱོ་ཤུག་མནན་པའོ། ། ཡང་སེར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དེ་བཞིན་དུ་སྟེང་མ་དཀར་པོ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུས་སྙོམས་ པར་འཇུག་ཅིང་དབང་པོ་དྲལ་བའི་པགས་པ་བསྣམས་པ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་དབང་པོ་ཁྱོ་ཤུག་མནན་པ་སྟེ། ཀུན་ཀྱང་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ་རལ་པའི་ཅོད་པན་དར་གྱིས་བཅིངས་པ། མེ་མཚམས་དང་བདེན་བྲལ་ དང་། རླུང་མཚམས་དང་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། པདྨ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཏེ། དཀར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོའོ། ། ཡང་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་སེར་པོའོ། ། ཡང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོའོ། ། ཡང་ལྗང་གུ་དང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་སྟེ། ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། སྤྱན་གསུམ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན་པའོ། ། ང་རྒྱལ་བཅས་ཤིང་གར་མཛད་པ། ། སྙིང་རྗེ་ཆགས་པའི་དགའ་དང་ལྡན། ། འཁོར་ལོའི་མདའ་དང་རྡོ་རྗེའི་མདའ། ། པདྨའི་མདའ་དང་རིན་ཆེན་མདའ། ། རང་གི་མཚན་མས་མཚན་མའི་མདའ། ། གཡོན་པ་ཐམས་ཅད་ན་གཞུའོ། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཌ་མ་རུའོ། ། གཞན་གྱིས་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཟླུམ་ཞིང་རེ་མིག་དགུ། ། ཕྱི་རོལ་ གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞིར་ལྡན། ། དེ་ལ་ཤར་སྒོར་ནི་གཟུགས་མང་ངོ་། ། བྱང་དུ་ནི་གཟུགས་བཟང་ངོ་། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིག་པ་ཅན་ནོ། ། ལྷོར་ནི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བའོ། །

The ḍamaru [is held]; in the posture with the right leg extended, he tramples upon the husband and wife of Kāmeśvara. Furthermore, [the colors are] yellow, blue, red, and green, and likewise the upper [face] is white. They are in union with [their consorts] adorned with jewels and bells, and they hold the skin of Indra, the skull-cup, the khaṭvāṅga, and the hand-drum (ḍamaru). In the posture with the right leg extended, they trample upon the husband and wife of Indra. All have three eyes and six arms, with their hair bound in a topknot with silk ribbons. In the corners of the southeast, southwest, northwest, and northeast are the Buddha-ḍākinī, Vajra-ḍākinī, Padma-ḍākinī, and Karma-ḍākinī, who are white, blue, and red; and also blue, white, and yellow; and also red, blue, and yellow; and also green, blue, and yellow. All have three faces and six arms, three eyes, are naked with loose hair, and are adorned with the five mudrās. They are proud and perform the dance, possessing the joy of compassionate passion. They hold the wheel-arrow, the vajra-arrow, the lotus-arrow, the jewel-arrow, and the arrow marked with their own respective symbols; in all their left hands they hold bows. They hold the skull-cup, the khaṭvāṅga, and the ḍamaru; others hold nooses and hooks. It is perfectly circular with nine squares, and on the outside it has four sides and four gates. In the eastern gate is Rūpavati; in the north is Surūpā; in the west is Vajradaṇḍinī; and in the south is Vajraprabhā.

ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀླུབས་པ་སྟེ། ། སྔོན་བསྟན་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་ སོགས། ། རིམ་བཞིན་མཚན་མ་ཐོགས་པའོ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་དུ་ཡང་། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་པ་དང་། དར་དང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བ་སྟེ། དེ་ལ་ལྷའི་སྣམ་བུ་གྲུ་བཞི་པའི་མེའི་མཚམས་ལ་སོགས་པའི་གཡོན་སྐོར་ གྱིས་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཁ་དང་དྲག་པོའི་ཁ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕག་སྣ་མ་དང་། སྙན་གྲགས་ལྡན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེན་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དུང་ཅན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དྲི་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉལ་མ་དང་། དྲི་ཅན་མ་དང་། འཇིགས་མའི་ཞལ་ དང་། སྤྱི་གཙུག་ཟླ་བ་དང་། ཁྲོ་གཉེར་མ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལུས་ཅན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲོག་མ་དང་། སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྷ་མོ་དང་། སྙན་བྱེད་མ་དང་། ཁམ་པ་མ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ནི་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་མ་ དང་། བྱང་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། ལྷོར་ནི་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་མའོ། ། དེ་དག་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུབ་པའོ། ། སྒོ་སྲུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤྱན་གསུམ་པ། ཞལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གསུས་པ་འཕྱང་བའོ། །

All have three faces and six arms, and are adorned with every ornament. They hold the respective symbols as previously taught for the Buddhas, Ḍākinīs, and so forth, in their proper order. Outside of that, the area is also a square with four gates, adorned with four archways and draped with silk and flower garlands. Upon it, the goddesses of the divine terrace are to be arranged in a counter-clockwise direction starting from the southeast corner and so forth: Vajramukhī, Raudramukhī, Vajravārāhī, Yaśasvinī, Vajradūtī, Vajranakhī, Vajrakumārī, Vajraśaṅkhinī, Vajramalā, Vajraśayā, Gandhinī, Bhīmāsyā, Mūrdhacandrā, Bhṛkuṭī, Viśvarūpā, Vajradehī, Vajrasphoṭā, Māyādevī, Karṇā, and Kāṣāyā. Thus, there are twenty goddesses. At the eastern gate is Vajrajvālā, in the north Vajravartā, in the west Vajrabhairavī, and in the south Vajrasiddhā. This completes the maṇḍala of the Ḍākinīs. All the gatekeepers also have three eyes, distorted faces, and pendulous bellies.

གཞན་དག་ནི་སྣ་ ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་རོལ་བ་མོ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་འཛིན་པ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ་ཞལ་གསུམ་པ་དཔའ་བ་དང་སྒེག་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་རོས་གང་བ་ནུ་མ་རྒྱས་ཤིང་སྐལ་བ་དང་ལྡན་མ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཆགས་པའི་དགའ་བའི་དམ་པ་རོའི་གདན་ ལ་བཞུགས་པས་གར་བྱེད་པའི་མཆོག་སྟེ། ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་རྔེའུ་ཆུང་གི་བདག་ཉིད་ཅན། ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ཅན་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བའོ། ། དེ་ནས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་གོ་ཆ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་དེ་ལ་དགུག་པ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། བསྟོད་པ་བྱས་ལ་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཌཱ་ཀ་ཨ་ཧཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གུས་པའི་བསམ་པས་རྟག་ཏུ་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མི་སྨྲ་ བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀ་ཨ་བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཀརྨ་ཌཱ་ཀ་ཨ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་པདྨ་ཌཱ་ཀ་ཨ་དྷྲི་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་རཏྣ་ཌཱ་ཀ་ཨ་ཨཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀི་ནི་ ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཝཱ་རཱ་ཧཱི་བཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཟླས་པའི་སྔགས་རབ་ཏུ་བཤད་པའོ། ། སྡོམ་པ་འདི་རྣམ་པར་ངེས་པར་བཟུང་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མཉམ་པའི་དངོས་གྲུབ་བཟང་པོ་གདོན་མི་ཟའོ། །

Others are all the playful goddesses of various forms, holding the five mudrās and adorned with garlands of skulls. They have three faces and are filled with the flavors of heroism, charm, and compassion. With full breasts, they are fortunate, naked, and with hair loose. Seated upon corpses as their seats, they are the supreme dancers, dancing with great compassion and the joy of passion. They possess the nature of the skull-cup, the khaṭvāṅga, and the hand-drum; they hold nooses and hooks, brandish vajras, and ring bells. Then, having blessed the body, speech, and mind, and adorned with the two armors, one should summon the wisdom wheel into that [mandala]. Having perfectly made offerings for the empowerment and performed the praise, one should recite the mantra: OṂ ŚRĪ VAJRA ḌĀKA A HAṂ HŪṂ ḌĀKINI JĀLA SAMVARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. One should always recite it with a devoted intention, performing the great vajra vow of silence through emanation and reabsorption. OṂ ŚRĪ BUDDHA ḌĀKA A BHRŪṂ HŪṂ ḌĀKINI JĀLA SAMVARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ ŚRĪ KARMA ḌĀKA A KHAṂ HŪṂ ḌĀKINI JĀLA SAMVARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ ŚRĪ PADMA ḌĀKA A DHRI HŪṂ ḌĀKINI JĀLA SAMVARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ ŚRĪ RATNA ḌĀKA A AṂ HŪṂ ḌĀKINI JĀLA SAMVARA HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ ŚRĪ VAJRA VĀRĀHĪ BAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Thus, the mantras for the recitation of all the ḍākinīs have been explained. If one firmly maintains this vow, the excellent accomplishment equal to the vajra will undoubtedly be attained.

མཆོག་དང་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་གང་ཡང་གཞན་དག་སྔོན་དུ་གྲུབ་པ་དམ་ཚིག་ཅན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གོ་འཕང་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མའོ། ། དབུས་མ་ནི་ཞིང་ལས་སྐྱེས་མའོ། ། ཐ་མ་ནི་སྔགས་སྐྱེས་མའོ། ། དེས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེའི་རྫས་ནི་རྣམ་ པར་ངེས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྩར་ཆུད་པའི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བའི་རྫས་གང་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྟག་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་གནས་པའི་ཐོད་པ་ལ་ཁྲག་དང་ཆང་དུ་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ། སྟེང་དང་དབུས་དང་འོག་རྣམས་སུ། ། ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་ཇི་ལྟར་གསུངས། ། དེ་ནས་ཁ་ཟས་བཟའ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་མངོན་བསྔགས་ལ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་བཏུང་ཞིང་སྦྱིན། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གཙོ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་བདག་ལ་གསོན། ། སྡོམ་པ་མ་ལུས་བཟུང་བྱས་ནས། ། རྟག་ ཏུ་བདག་གིས་བསྐྱང་བར་བགྱི། ། ཞེས་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལ་རྟག་གཡོན་ནས་སྦྱོང་། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་གཡོན་པའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི་བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་ཡིན་པས་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་སྤྱོད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་བདེ་བ་ཅན་དང་ནམ་མཁའི་ཕོ་བྲང་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འགྲོ་བའི་བདག་པོའོ། ། གང་གཡོན་པས་གཡོན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་བརྒྱན་ན་མཆོག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་སྟེར་བར་ནུས་ཤིང་རྒྱས་པར་བྱེད་ལ་བདེ་བ་སྟེར་བས་ན་གཡོན་གྱིས་བཀུར་སྟི་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཐབས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པས་སོ། །

Regarding the phrase "supreme, middling, and inferior," and so forth: one should recollect the state of blessing those who are samaya-holders and have previously attained accomplishment. "Supreme" refers to the co-emergent (sahaja). "Middling" refers to the field-born. "Inferior" refers to the mantra-born. Thus, the substances of that co-emergent are definitively established. Whatever substances arise from all the sense faculties that have entered the channels, through those conditions, one should prepare a triangular maṇḍala in a skull-cup containing blood and wine, where the five nectars and so forth—constantly produced—reside. Then, as it is said: "Upon the top, the center, and the bottom, In the cardinal and intermediate directions as taught, One should then consume the food; Having consecrated the three realities, Drink and offer the supreme samaya. To the Guru, the chief Vajra-holder, And the assembly of yoginīs, listen to me! Having taken all the vows without exception, I shall always maintain them." Regarding the phrase "always purify the world from the left": because left-handed conduct is the source of bliss, one engages in it for the sake of accomplishment. This very Mahāyoga is the master of the beings of the three worlds, the palace of space, and Sukhāvatī. If one adorns those born from the left with the left, it is capable of bestowing all supreme goals, causing them to flourish, and bestowing bliss; therefore, one should honor with the left, for the yogin is skilled in all methods.

གང་ གི་ཕྱིར་བདེ་མཆོག་གཙོ་བོའི་ངེས་པ་ཐམས་ཅད་གཡོན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་མཆོད་མེད་པར། ། གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། དེ་ཡིས་ངལ་བ་དོན་མེད་དེ། ། འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་མ་ཉམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྟུལ་ ཞུགས་ནི་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་དང་། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་པ་དུ་མས་བརྒྱ་ལམ་ན་སངས་རྒྱས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་བརྟུལ་ཞུགས་སྤོང་པ་སྟེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲུབ་ པ་པོ་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སྟེ་བརྟུལ་ཞུགས་རྫོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིས་གྲངས་སུ་བགྲངས་པས་ནི་རིགས་ཏེ་དྲུག་དང་ལྔ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པའོ། ལྷན་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་ སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། རིགས་ལྔ་ལས་ནི་ཀུན་སྤྱོད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་མི་བསྐྱོད་པ་ནང་དུ་འདུས་པས་རིགས་བཞི་རུ་རབ་ཏུ་གཏོགས་སོ། ། མཐར་ཐུག་པ་ཡང་སེམས་ཀྱི་བདག་པོའི་རིགས་སུ་གཅིག་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དེར་མཉམ་ པའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀུན་སྤྱོད་བྱ། ། འདུ་འཛི་ཡོངས་སུ་འཛིན་མེད་ཅིང་། ། ལོངས་སྤྱོད་མིན་པའི་ཟས་རྣམས་དང་། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་བསྟེན་བྱ། ། མེ་ལ་ཇི་ལྟར་བཟང་བ་མཉམ་སྤྱོད་ཡུལ། ། ཇི་ལྟར་ཉི་མའི་སྣང་བས་མཉམ་པར་སྟོན། ། རླུང་གིས་ཇི་ལྟར་དྲི་མ་མཉམ་པར་བསྡུས། ། རྣམ་རྟོག་རྨོངས་པའི་རྒྱ་མཚོ་རིགས་སྤངས་ལ། །

Because all the certainties of the Lord of Cakrasaṃvara arise from the left. Without the offering of the Great Seal (mahāmudrā), whoever worships the Tathāgatas, their toil is in vain and they will not attain the fruit. Regarding the phrase "vows unimpaired," "vows" refers to the times of observance and the twelve ascetic practices (dhūtaguṇa) and so forth, by which those who become buddhas only after many eons are all surpassed, and the vows are perfected in order to attain buddhahood in this very life. Because the practitioner who is diligent in the activity is liberated from worldly conduct, the vows are complete. Regarding the phrase "samaya" and so forth, by counting them in this way, there are the families (kula) taught as six, five, and so on. "Together" is as previously explained. Regarding the phrase "conducting the five families," since the Jewel family is included within Akṣobhya, they are categorized into four families. Ultimately, they are one in the family of the Lord of Mind. The deities of the maṇḍala are equal therein. One should conduct oneself without conceptualization. Without grasping at bustle or possessions, one should rely on food that is not for enjoyment and the five types of sensory qualities that are blameless. Just as fire is equal in its domain of activity, just as the light of the sun is shown to be equal, and just as the wind equally gathers away impurities, one should abandon the ocean of deluded conceptualization and the families.

དམ་ཚིག་མ་ལུས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། ས་ཕྱོགས་རྩུབ་ཅིང་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པ། གས་ཤིང་མདོག་གནག་པ་ལ། རྒྱར་སོར་ཉི་ཤུ། ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་པའི་ཐབ་ཁུང་བྱང་དུ་མགོ་བསྟན་པ་བྱས་ལ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐོ་བའི་མཚན་མ་རྣམས་རྩེ་མོ་སྟེང་དུ་བལྟས་པས་གསད་པའི་ལས་ལ་མདུང་གི་རྩེ་མོ་སྟེང་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་མཚན་འདིར་སོར་བཞི་པའི་ ཚད་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་སོར་གསུམ་བོར་ནས་ཞེང་དང་དཔངས་སོར་གསུམ་པའི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་ཐབ་ཁུང་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་ནག་པོ་ཉིད་དང་བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་རྟུག་པ་དང་། མི་རུས་དང་འབྲས་ཀྱི་ཕུབ་མ་དང་། སོལ་བ་བྱུགས་ལ་དྲི་མི་ཞིམ་པའི་མེ་ཏོག་དང་བདུག་ པས་མཆོད་ལ། ཤིང་དྲི་མི་ཞིམ་ཞིང་རྩུབ་པ་ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ངམ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤིང་ངམ། བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་རྟུག་པ་སྐམ་པོས་བྱ་ཞིང་ནིམ་པ་དང་སེང་ལྡེང་དང་ཚེར་མ་ཅན་ནམ། བ་ལུ་ཏི་ཀ་ཚེར་མ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་ཡམ་ཤིང་སོར་བཅུ་པའི་ཚད་ཙམ་རྩ་བའི་ཆ་ ལས་བྱས་པའམ། རོ་བསྲེགས་པའི་རྩུབ་ཤིང་གཤགས་པ་ལས་བྱུང་བའང་རུང་སྟེ། དུག་དང་ཁྲག་དང་མར་ཁུ་ལ་བདུག་པ་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ཡུངས་ཀར་ཚ་བའི་མར་ཁུ་དང་ཁྲག་དང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ནིམ་པའི་འདབ་མའི་ཐལ་བ་དང་།

One should practice all the samayas without exception. Regarding the so-called triangular maṇḍala: in a location that is harsh and lacks essence, where the ground is cracked and black in color, one should construct a hearth with a width of twenty finger-widths and a depth of ten finger-widths, with its opening facing north. For the rites of killing, the signs of the action-vajra, the trident, and the vajra-hammer should be placed with their tips pointing upward; specifically, for the killing rite, the tip of the trident should be pointed upward. These hand symbols should be drawn here with a measurement of four finger-widths. Leaving a space of three finger-widths above that, the hearth should be encircled by a rim three finger-widths in both width and height. Then, having smeared it with black earth, the dung of donkeys and camels, human bone, rice husks, and charcoal, one should make offerings of foul-smelling flowers and incense. One should use wood that is foul-smelling, harsh, and thorny, or wood from a charnel ground, or the dried dung of donkeys and camels. The fuel sticks should be made from trees such as neem, khadira, thorny wood, or the thorny balutika, measuring ten finger-widths in length and taken from the root portion. Alternatively, it is also acceptable to use split wood from a cremation pyre that is harsh; these should be smeared with poison, blood, and clarified butter, and then burned. Furthermore, one should burn white mustard seeds, hot clarified butter, blood, salt, black mustard, and the ash of neem leaves.

རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་དང་བོང་བུ་དང་ རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྟུག་པ་དང་སྐྲ་དང་ཞག་དང་བྱ་རོག་དང་འུག་པའི་སྒྲོ་དང་བཤང་བ་དང་གཅི་བ་དང་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་དང་སྤུ་དང་ཤ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཇི་སྐད་རྙེད་པའི་རྫས་དུག་དང་ཁྲག་དང་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་འདབ་མའི་ཁུ་བས་སྦངས་ལ། ཐལ་བ་དང་སོལ་བ་དང་འབྲས་ཀྱི་ཕུབ་མ་ལ་ སོགས་པས་དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་མཚོན་རྣོན་པོས་མགོ་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ལུས་དུམ་བུ་དུམ་བུར་གཏུབས་ལ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ལ་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་ཏེ། ལྕགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་ཁྲག་དང་ཆུ་དང་མི་དང་བོང་བུའི་གཅིན་ལ་ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སྤྱོད་ཡི་ གེ་བདུན་པ་ལན་བདུན་བཟླས་ལ། བསྲེག་རྫས་ལ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་རྣམས་དང་། དམ་ཚིག་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གོས་ནག་པོས་བརྒྱན་ཞིང་ལྕགས་ཀྱི་རྒྱན་དང་ལྡན་པས་ཁྲོ་བོའི་སེམས་ཀྱིས་གཤིན་ རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ལ་སྔགས་པས་ཁྲོ་བོའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་སྟན་མཁྲང་པོ་ལ་གནས་ཤིང་མཚན་ཕྱེད་དང་ཉིན་ཕྱེད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། རང་གིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་མཐའ་ན་ཡོད་པའི་འབྲུག་སྒྲ་ལྟར་སྔགས་བརྗོད་ལ། དེས་རབ་ དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། འདིར་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་མེ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེའམ་རུས་པ་ལས་བྱུང་བའམ་རྡོ་ལས་སྐྱེས་པའམ་གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བས་གོང་མ་ཐབ་ཁུང་དུ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་བུད་ཤིང་ལ་རླུང་གཡབ་ཀྱིས་བ་བ་ཀ་སྦར་ཏེ།

Take soil from a footprint, the dung of a donkey or a camel, and so forth, along with hair, grease, the feathers of a crow or an owl, excrement, urine, powdered human bone, body hair, flesh, and other such substances as may be found. Soak each of these individually with poison, blood, and the juice of the leaves of the unmādana plant. Then, fashion an effigy of the enemy using ash, charcoal, rice husks, and the like. With a sharp weapon, cut the body into pieces starting from the head. For the rite of sorcery (abhicāra), offer a homa sacrifice. In an iron vessel, mix blood, water, and the urine of a human and a donkey; recite the seven-syllable mantra of sorcery ending with the syllable phaṭ seven times. Sprinkle the sacrificial substances with water for purification and direct the rite toward those who harm the Three Jewels and those who transgress their samaya. Then, adorned in black garments and wearing iron ornaments, with a wrathful mind, the practitioner should face the direction of Yama. Seated on a firm seat in the wrathful paryaṅka posture, at midnight or at noon, they should visualize the target. Within the maṇḍala they have generated, they should recite the mantra—which ends with hūṃ phaṭ—like the roar of thunder. By means of this, they should perform the homa of superior, middling, or inferior capacity. Here, the fire for the sorcery rite should be taken from a charnel ground, from a cremation pyre, from a stone, or from the house of an outcaste. Using a bellows, ignite the fuel as previously described for the hearth.

ཧཱུཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་ བརྗོད་ཅིང་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མེ་སྦར་རོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པ་ཀུ་ཤ་དང་བཅས་པའི་མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་གི་རྩ་བར་བཙུགས་ལ་མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་སཏྭ་མ་གྲི་ཧི་ཏྭ་ཨཱ་ཧུ་ཏི་ཨཱ་ཧ་རཾ་ཨ་སྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བ་ཞེས་བྱ་བས་ མེའི་ཕྱོགས་ནས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། བྱོན་ནས་འབར་བའི་སྙིང་པོའི་དབུས་སུ་ཁྲོ་བོ་མི་བཟད་ཅེས་བྱ་བའི་ཀློག་ལྟར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བ་སྤུ་ཁམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་མིག་གཡོ་བ་སྟེང་དུ་གཟིགས་ཤིང་སྦྲ་ཆེ་བ། མཆེ་བ་བཞི་པ་སྟོབས་ཆེ་ ཞིང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པ་འཇིགས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཧཱུཾ་ཞེས་མཛད་པས་སྤྱན་གསུམ་པ་ལ་ཕྱག་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་འོད་ཟེར་གྱི་གཟི་བརྗིད་ཆེ་ཞིང་རིག་པའི་གནས་ལ་ལེགས་པར་བཞུགས་པ། ཞལ་བདུན་པ་རྣམ་པར་གཙིགས་ཤིང་མ་ཧེའི་གདན་ལ་བཅིབས་པའི་ དུ་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲུག་ཅིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ལྕགས་ཀྱི་རྒྱན་བཟང་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་ལྕགས་ཀྱི་ལུགས་མའི་ཞལ་ཅན་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་དང་བཅས་ཤིང་སྤྱན་དམར་སེར་མཉམ་པ་མེད་པས་འཇིགས་པར་གཟིགས་པ་གོས་སྔོན་པོ་མནབས་ཤིང་འཇིག་པའི་མེ་ལྟར་དྲག་པོའི་ འོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་གསལ་བ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་མདུང་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། ཡང་གཞན་གྱིས་རལ་གྲི་དང་ཟངས་གྲི་འཛིན་པའོ། ། དེའི་གཡས་ལོགས་སུ་ནི་ནག་པོ་ཁམ་སེར་ཞེས་བྱ་བ་གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་གྲི་གུག་འཛིན་པ་ཡན་ལག་ནག་པོའི་དུ་བའི་སྤྱན་ཅན་ (ཚམས་,ཚེམས་)ཀྱིས་མ་མཆུ་བཟུང་ནས་འཚིར་བའོ། །

Reciting "HŪṂ JVALA JVALA HŪṂ," one should kindle the fire according to the ritual procedure. Then, placing the left hand together with kuśa grass such that the thumb is positioned at the base of the ring finger, one should invite the fire deity (Agni) with the mantra: "OṂ EHYE MAHĀBHŪTA DEVA ṚṢI DVIJASATTVA MAGRĪHITVĀ ĀHUTIṂ ĀHARAṂ ASMINSANNIHITO BHAVA." Having been invited from the direction of the fire, he arrives and resides in the center of the blazing heart. He is the wrathful one known as "Unbearable," possessing a splendor like lightning, with tawny body hair and a complexion like smoke. His eyes are flickering and gaze upward; he has large ears, four fangs, and great strength. He dwells upon a wind maṇḍala and utters the terrifying syllable "HŪṂ." He has three eyes and four arms, possessing the majestic brilliance of vajra light rays and being well-established in the fields of knowledge. He has seven faces, baring his fangs, and is mounted upon a buffalo seat. He is turbulent with wreaths of smoke and is fearsome, adorned with excellent iron ornaments and an iron cast mask. He is accompanied by wreaths of fire, and with his incomparable, reddish-yellow eyes, he gazes terrifyingly. He wears blue garments and, with fierce light like the fire of destruction, illuminates the three worlds. With two hands he holds a spear and a vajra; with the other two, he holds a sword and a copper knife. To his right is the one called "Black Tawny," who holds a vajra and a curved knife in his two right hands. His limbs are black and his eyes are like smoke; he bites and squeezes his lower lip with his teeth.

གཡོན་གཉིས་ཁྲག་གིས་གང་བའི་ཐོད་པ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པས་གནས་པ་འོད་ཟེར་དམར་པོ་མཉམ་དུ་འབར་བའོ། ། གཡོན་དུ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དྲག་ཅིང་ཆར་སྤྲིན་གྱི་འོད་དང་མཉམ་པ་ཞལ་དྲུག་ཕྱག་དྲུག་མངའ་ཞིང་། ཞལ་དྲུག་ ལ་སྤྱན་གསུམ་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཞལ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་ལྕགས་ཀྱི་རྒྱན་འབར་བ་ཅན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་ལྟར་དཔངས་མཐོ་བ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བར་བྱའོ། ། མེ་ཐབ་ཀྱི་ངོས་གཉིས་ལ་ནི་མཐར་བྱེད་དང་ནག་པོ་གཉིས་ཇི་ལྟ་བའི་རང་ བཞིན་ཅན་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ལྟོགས་ཤིང་ཟ་འདོད་པ་ཕྱག་བཞི་པ་དང་དྲུག་པ་ཅན་ནོ། ། ཡི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དྲག་ཅིང་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བྱིན་ཟ་དྲག་པོའི་ལས་འབའ་ཞིག་སེམས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་སྟེ། དོན་ཐམས་ཅད་ བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་བྱས་ལ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱས་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། མགོ་བོར་མཆོད་ཡོན་ནོ། ། རྐང་པ་གཉིས་ལ་ནི་ ཞབས་བཀྲུའོ། ། ཨོཾ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ལག་པ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་དང་། མཐེ་བོང་བཀབ་པ་ལྟ་བུར་བྱས་པས་ཆུ་བླངས་ཏེ་ལག་པ་བསྐྱོད་པས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་པཱ་ཏྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཞལ་བསིལ་དང་བསང་གཏོར་བྱིན་ལ་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ་མེ་ཏོག་ནི་མགོ་ལའོ། ། བདུག་པ་ནི་མདུན་དུའོ། ། དྲི་ནི་སྙིང་གར་རོ། ། མར་མེ་ཡང་མདུན་དུའོ། །

The two left hands hold a skull-cup filled with blood and a sword, abiding with red light rays blazing together. To the left is Yamāntaka, fierce and equal in radiance to a rain cloud, possessing six faces and six arms. The six faces each have three eyes, are distorted, and have fanged mouths; they are adorned with blazing iron ornaments and are as lofty as the fire of a charnel ground. One should visualize him mounted upon a buffalo, arisen from the heart mantra of Mañjuśrī. On the two sides of the fire pit, one should contemplate Yamāntaka and Kṛṣṇa in their respective natures, hungry and desiring to eat, with four or six arms. Like the king of the pretas, they are fierce and perform only wrathful activities, their minds intent on such tasks. All of this arises from the power of meditative absorption. The practitioner who accomplishes all aims, having correctly joined the application of mantras and mudrās in accordance with the activity, should perform the blessing of the body, speech, and mind, and then make offerings according to the ritual, such as the water for the face and so forth. The water for the face is for the head. The water for the feet is for the two feet. Oṃ arghaṃ pratīccha svāhā. Taking water with the right hand by covering the index finger with the thumb and moving the hand, one should offer it. Oṃ pādyaṃ pratīccha svāhā. Then, having offered water for the face and the sprinkling for purification, one should make offerings: flowers on the head, incense in front, perfume at the heart, and a lamp also in front.

ལྷ་བཤོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་མདུན་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་ནན་ཏན་དུ་བསམས་ལ། ཞལ་བསིལ་བྱིན་ཏེ། སོ་རྩི་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དགོང་གཟར་ ནི་ཡུ་བ་སོར་བཅུ་དྲུག་པ་ལ་དཀྱུས་སོར་བཞི་པ་ཟབས་སུ་སོར་གཉིས་པ། དེའི་དབུས་སུ་ཡང་གྲུ་གསུམ་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་འདིའི་དབུས་སུ་ཡང་མཚན་མ་བྱ་སྟེ། སྟག་དང་སྦྲུལ་དང་སེང་གེ་རྣམས་ཀྱི་གདོང་པ་གང་འདོད་པས་མཚན་མར་བྱ་ ཞིང་མར་འཛག་པའི་བུ་ག་སོར་གཅིག་པའོ། ། མཆུ་ནི་རྡོ་རྗེ་གདེང་བ་འདར་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སོར་ཚད་ཙམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བླུགས་གཟར་གྱི་ཡུ་བ་ནི་སོར་བཅུ་བཞི་པ་དཀྱུས་སོར་གསུམ་པ། ཟབས་སོར་གཅིག་པ་གྲུ་གསུམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མས་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་པའོ། ། ཡུ་བའི་མཐར་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་གདེངས་པས་བྱིན་གྱིས་རླབས་པའི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་གཟར་བུ་དགང་བར་བྱ་སྟེ། ཐོག་གིས་བརྒྱབ་པའི་ཤིང་ངམ་ལྕགས་སམ། ཚེར་མ་རྣོ་བ་ཅན་གྱི་ཤིང་རྣམས་ལས་བྱའོ། ། འདིས་ནི་སངས་རྒྱས་དག་ཀྱང་ངེས་པར་ འཇིག་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བཤད་ནས། ཡང་ནང་གི་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་ལྡན། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཟས་དེ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་ བ་དང་ལྡན་པས་བྱའོ། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཞི་དོན་དང་། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྒྱས་བྱའི་ཕྱིར། ། སྲིད་གསུམ་སྙིང་པོའི་ཐབ་ཁུང་དུ། །

The food offering should also be presented in the same manner in front [of the deities]. Having thus performed the perfect offerings and especially having meditated with mental diligence, one should offer water for rinsing the mouth and then offer tooth-sticks. Regarding that, the gzhag-sgar (ladle for sprinkling) has a handle sixteen finger-widths long, a width of four finger-widths, and a depth of two finger-widths. In its center is a triangle, completely encircled by a garland of three-pronged vajras; in the center of this, one should also make a mark, using the face of a tiger, a snake, or a lion, whichever is desired, as the mark, and the hole for the dripping of butter is one finger-width wide. The rim is the measure of a finger-width, blessed by the brandishing of a vajra. Likewise, the handle of the blugs-gzar (ladle for pouring) is fourteen finger-widths long, three finger-widths wide, and one finger-width deep, similarly blessed by a mark. At the end of the handle, the mngon-sbyod-gyi-gzar-bu (ladle for wrathful rites), blessed by the brandishing of a three-pronged vajra, should be filled; it should be made from wood struck by lightning, iron, or wood with sharp thorns. The meaning is that by this, even the Buddhas are certainly destroyed. Having thus explained the external homa, in order to teach the internal [practice], it is said: "Possessing the mantras and mudrās, the food of the heroes is likewise." This should be performed with the substances previously taught, in union with the yoga of one's own iṣṭadevatā. "For the sake of pacifying all afflictions and for the sake of increasing meditative absorption, in the hearth of the essence of the three realms..."

ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་བྱ། ། རང་བཞིན་གྱིས་བྱུང་ལྟེ་བ་རུ། ། གཏུམ་མོའི་མེ་ནི་བཟང་པོས་བརྒྱན། ། རྩ་བའི་རང་ བཞིན་ཧེ་རུ་ཀ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཀུན་དགང་བར་བྱ། ། རང་བཞིན་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འབྱུང་བ་ཀུན་གྱི་སྲེག་བླུགས་བྱ། ། འདི་ནི་བླ་མེད་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། རང་གིས་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་དུ། ། ཕྱི་ཡི་དངོས་པོ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ ཡང་གསུངས་པ། འོད་ཟེར་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་ཤིང་དྲག། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འབར་བ། ། ལྟེ་བའི་ཐབ་ཁུང་ཀུན་དུ་གསུངས། ། ལྟེ་བ་མེ་ཡི་ཐབ་ཁུང་ཉིད། ། བུད་ཤིང་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་མེས། ། འབྱིན་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་རབ་བསྐྱོད་པས། ། ལྟེ་བའི་ དཀྱིལ་དུ་རབ་ཏུ་འབར། ། དབང་པོ་ཀུན་ལས་བྱུང་བའི་སེམས། ། བདེ་བ་བུད་ཤིང་དུ་ནི་འགྱུར། ། ལས་དང་སྐྱེ་བ་ལས་བྱུང་བ། ། ཉོན་མོངས་ཞི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རིམ་གྱིས་ནི། ། འདི་ཡིས་མྱུར་དུ་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། བསྐལ་པའི་མེ་དང་རྟོགས་མཚུངས་ ཤིང་། ། འོད་ཀྱི་སྣང་བས་ལེགས་གནས་པ། ། རྩ་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི། ། སྙིང་གའི་གནས་སུ་ཡང་དག་འབར། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་འདབ་ལྡན་པའི། ། པདྨ་ཉིད་ཀྱི་དབུས་སུ་མེ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་མེ་ཡི་ལྷ། ། མཐེ་བོའི་ཚིགས་ཚད་ཙམ་དུ་བལྟ། ། ཕྱག་གཉིས་མེ་ཡི་ མདོག་ཅན་མ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་རབ་འབར་བའི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་མནན་ནས་ནི། ། འོད་ཟེར་འབར་བས་རབ་གསལ་བ། ། དབྱིངས་ཀུན་ལ་ནི་འབར་བྱེད་པ། ། ཐམས་ཅད་རྩ་རུ་སོང་བར་བལྟ།

One should thoroughly accomplish all activities. At the navel, which arises by its very nature, it is adorned with the excellent fire of caṇḍālī. The heruka, the nature of the channels, should be filled by all yogins. With a mind devoid of intrinsic nature, one should perform the fire offering (homa) of all the elements. This is the unsurpassed fire offering, as proclaimed by all the Buddhas. One should understand external entities to be the nature of one's own self. Furthermore, it is said: "Dense with garlands of rays and fierce, the maṇḍala of light blazes intensely. The navel is taught to be the hearth; the navel is the hearth of fire itself. All fuel is consumed by the fire of wisdom, which performs the functions of emitting and withdrawing. Stirred by the winds of karma, it blazes intensely in the center of the navel. The mind arising from all the sense faculties becomes the fuel of bliss. To pacify the afflictions arising from karma and birth, one should perform the fire offering. Through this, one will quickly expand into the stages of perfect awakening. Like the fire at the end of an eon and equal to realization, it abides well in the manifestation of light. The fruit of the eight channels blazes perfectly in the location of the heart. In the center of the lotus with sixty-four petals is the fire; in the center of that, one should visualize the deity of fire, the size of a thumb joint. With two hands, she is the color of fire. Blazing with coemergent joy, she stands upon a sun maṇḍala, radiant with blazing rays. She causes all the expanse to blaze; visualize her having entered all the channels."

། བལྟ་བ་ཀུན་གྱི་བུད་ཤིང་ནི། ། འདབ་མའི་མཐར་ནི་ཡང་དག་གསུངས། ། ཡིད་ཀྱིས་མེ་ཏོག་མཆོད་བྱ་ཞིང་། ། ཡིད་ཀྱིས་བདུག་པས་བདུག་པར་བྱ། ། ཡིད་ཀྱི་དྲི་ནི་བདེ་དང་ལྡན། ། ཡིད་ཀྱི་མར་མེ་རབ་འབར་བ། ། གཏོར་མ་འདུས་བྱས་གང་བ་ཡི། ། ཡིད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། རྐྱང་མ་དགང་གཟར་ཡང་དག་གསུངས། ། རོ་བཅུད་ བླུགས་གཟར་བླུགས་གཟར་ཁ། ། ཁ་ཡི་པདྨའི་འདབ་མ་སྟེ། ། སོར་གཉིས་ཚད་དུ་རབ་རྒྱས་པའོ། ། དབྱུག་པ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མཐའ། ། ཇི་སྲིད་རང་གི་རྡོ་རྗེ་འབར། ། ཐོད་པ་སྲེག་རྫས་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་རྫས་ནི་སྲེག་བླུགས་བྱས། ། དེ་ལྟར་རིམ་པ་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། རྩ་ལྔ་ ལ་ནི་ཡང་དག་བརྟེན། ། ལྔ་པོ་ཡང་དག་སྦྱར་བར་བྱ། ། ས་དང་ཆུ་དང་དེ་བཞིན་མེ། ། རླུང་དང་ནམ་མཁའ་མཉམ་པའོ། ། ཆུ་ཤིང་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་ནི། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཡང་དག་གནས། ། རྟག་ཏུ་ཁྱབ་བྱེད་གནས་པ་སྟེ། ། མཁས་པས་ཀུན་ཏུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། འདབ་བརྒྱད་ རྟག་ཏུ་སྟེང་དུ་བལྟ། ། གེ་སར་དང་ནི་ལྡན་པར་གསུངས། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་རབ་བརྟན་པ། ། རྣམ་ཤེས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ལྷ། ། རླུང་གི་ནམ་མཁར་རབ་ཏུ་འབར། ། དེའི་རྡུལ་ཕྲན་རྣམ་པ་རུ། ། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ། སྐྲ་རྩེ་བརྒྱ་ཡི་ཆ་ཡིས་ནི། ། འོད་ཟེར་ རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གནས། ། ཨརྒྷ་བྱིན་བྱ་རབ་འབར་བའི། ། ཐིག་ལེ་རི་མོ་ཡི་གེ་མེད། ། སྔོན་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་ལྡན། ། སོར་མོ་ལྔ་དང་མཉམ་ལྡན་པས། ། གང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་རབ་ཏུ་གསུངས། ། སྲེག་བླུགས་སྦྱིན་སྲེག་སོར་མོ་གསུམ། ། སྦྱིན་སྲེག་རིམ་པའི་སྦྱོར་ བ་ཡིས།

The fuel for all views is correctly said to be at the edge of the petals. One should offer flowers with the mind and fumigate with incense with the mind. The scent of the mind is endowed with bliss; the lamp of the mind blazes intensely. With the mind itself, one should offer the torma, which is full of conditioned things. The lalanā is correctly said to be the pouring ladle (darvī). The essence of the flavors is the mouth of the pouring ladle; it is the petal of the lotus of the mouth, fully blossomed to the measure of two finger-widths. The handle is a vajra with a jewel at its end. As long as one’s own vajra blazes, the skull-cup is the vessel for the substances of the burnt offering (homa); all substances are thus offered as burnt oblations. This sequence is thoroughly explained. It relies perfectly upon the five channels; the five should be correctly joined. Earth, water, and likewise fire, wind, and space are equal. Like the flower of the plantain tree, it abides perfectly in the center of the navel. It dwells as the ever-pervasive; the wise should circumambulate it in every way. One should always look upward at the eight petals, which are said to be endowed with filaments. In its center, perfectly stable, is the coemergent deity of consciousness. It blazes intensely in the space of the wind; one should thoroughly understand its characteristics in the form of its subtle particles. With a hundredth part of the tip of a hair, the stream of light rays abides without interruption. The argha offering is to be given; the blazing drop is a pattern without letters. Endowed with the characteristics as before, it is equal to the five fingers. This is correctly taught as the full burnt offering. The burnt offering of the oblation is with three fingers; through the application of the stages of the burnt offering, [the rite is completed].

། བདུད་རྩིའི་ཡི་གེ་ཡང་དག་ལྡན། ། བདུད་རྩི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། མཆོག་གི་དེ་ཉིད་ཡི་གེ་གསུམ། ། བདེ་ཆེན་བདུད་རྩི་དགུག་པ་ཡིས། ། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་གསུངས། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ནི་རིམ་པ་ཡིས། ། རྒྱུན་དུ་འབབ་ཅིང་འབབ་འགྱུར་ཏེ། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་ཁུ་བའི་རྒྱུན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་བསྡུས་ནས། ། དེར་ནི་སྐུ་མཆོག་རབ་བཞུགས་པ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དེ་བརྗོད་དོ། ། རྒྱས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགུག། གཟུགས་སུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་ཉོན་མོངས་ཟད་པའི་ཕྱིར། ། ཁྱད་ པར་དུ་ནི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྗེས་ཆགས་པས། ། བུད་མེད་གཟུགས་ནི་རྣམ་བསམ་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་འདེབས་པའི་ཕྱིར། ། བུད་མེད་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། གྲུ་གསུམ་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རང་བྱུང་གི་ནི་ལྷག་པའི་ལྷ། ། སྲེག་རྫས་ སྣོད་ལ་ཁྱད་པར་དུ། ། སྔགས་པས་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་པ། ། དཔའ་བོ་གཉིས་མེད་སྙོམས་འཇུག་པ། ། ཨོཾ་ཨ་བཾ་ཧཱུཾ། ཡི་གེ་གཉིས་ཀྱི་སྔགས་ལུས་ཅན། ། ཧ་ཧ་སིད་བྱས་ཡང་དག་ཟློས། ། ཁུ་བ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་འགྱུར་བ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་རབ་ཏུ་ འབར། ། མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་གསལ་བ། ། འཇིག་དུས་མེ་དང་སྟོབས་མཉམ་ལ། ། མ་ལུས་པ་ཀུན་སྦྱིན་སྲེག་ལས། ། ལྔ་ཕུང་ཕྱི་ནས་མ་འཁོར་ཏེ། ། དེ་ཡི་ཐལ་བའང་ལུས་མི་འགྱུར། ། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་འགག་མེད་པའི། ། ཆོས་ཉིད་དང་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེས། ། སྨོན་ལམ་ གྱིས་ནི་བསྐྱེད་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་པར་འགྱུར། ། བདེ་བའི་བྱང་ཆུབ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། །

Possessing the syllables of nectar, in the center of the nectar maṇḍala, are the three syllables of supreme reality. By summoning the nectar of great bliss, it is taught that all apprehensions are delighted. Through the sequence of the fire offering (homa), it flows and will continue to flow constantly; day and night, the stream of fluid. Having gathered all the Tathāgatas, the supreme body resides therein; that is described as the peaceful fire offering. For enrichment, summon the bodhisattvas and cultivate intense devotion to their forms. In order to exhaust the afflictions (kleśa) completely, specifically in the form of a wrathful deity, one should visualize the form of a woman through various modes of passion. To seal the body, speech, and mind, the female mudrā is highly praised. In the triangular fire maṇḍala, the self-arisen supreme deity [resides]. Regarding the specific vessel for the burnt offerings (homa), the mantrin performs all activities. The hero enters into non-dual union; OṂ Ā VAṂ HŪṂ. With the mantra body of these two syllables, one correctly recites HA HA SIDDHA. Just as the fluid emerges, the innate joy (sahajānanda) blazes intensely. The fire maṇḍala is luminous (ābhāsvara), equal in power to the fire at the end of an eon. From the fire offering, all without exception is consumed; the five aggregates do not circulate thereafter, and even their ashes do not remain as a body. Through the unceasing nature of phenomena (dharmatā) and great compassion, generated by aspiration, one becomes equal to all Buddhas. The maṇḍala of blissful awakening—

འདི་ཡིས་རྒྱས་པར་ཡང་དག་འགྱུར། ། ཉོན་མོངས་ཤིན་ཏུ་ཞི་དོན་དང་། ། ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་རྟེན་མེད་པས། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ གང་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་སྤྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཉེར་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་དག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་མཚོན་པའོ། ། བསྟན་བཅོས་ ཐམས་ཅད་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་སྟེ། དཔའ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱོར་བ་དང་། ། དེ་ལྟར་ཁ་ཟས་ཉེར་བསྟེན་པའི། ། དམ་ཚིག་བཟང་པོ་འདི་ཡིས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཕུལ་དུ་བྱེད་པའོ། ། བདག་གི་མེད་ཅིང་ཡོངས་གཟུང་མེད། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་ལྷུན་གྲུབ། ། སྣ་ཚོགས་ ལས་བྱུང་འོ་མར་བཅས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཆོད། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རྒྱུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྦྱོར་བས་རྟག་ཏུ་མཆོད་ཅེས་སོ། ། བགེགས་མེད་ཅེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་སྤྱོད་པས་སོ། ། དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་ གྲུབ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འགྲུབ་པས་ན། དེ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡི་ཕོ་ཉ་གཞན་བཟང་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཡི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་འོ། ། བརྩོན་པར་ལྷན་ཅིག་ལྡན་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་དེ་དང་བཅས་ པར་འགྱུར་བའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྟེ།

By this, one will become perfectly expansive. For the sake of thoroughly pacifying the afflictions, and because of being utterly empty and without support, just like a cloudless sky, the Perfection of Insight and the Great Mudrā will be brought under control. That which is called "the emanation of Śrī Heruka" is the maṇḍala that is the nature of the three realms. "The articles of enjoyment" refers to the fact that all sentient beings are non-dual in nature, just as the Buddhas are. "Expressing all the treatises" refers to the Compendium of the Reality of the Buddhas, and the application of the Hero’s Mudrā. Thus, by means of this excellent samaya of partaking in food, the supreme accomplishment is achieved. Without a self and without grasping, blameless and spontaneously present, arising from various actions and accompanied by milk, one should worship all the Tathāgatas. "With a mind of non-dual wisdom" means continuously; that is, without interruption. Therefore, it is said: "Always worship through that very application." "Without obstacles" means through the practice of the samaya. Since that accomplishes the accomplishment of the Great Mudrā exactly as it is, it is said: "It does not become otherwise," meaning it does not become the awakening of a Hearer or the like. Regarding "his other excellent messengers," "his" refers to the yogin. "Endowed with diligence" means being together with that. As for why it is said "endowed with diligence," it is because of the attachment to the accomplishment.

ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་ཞིང་ཉམས་དགའ་བ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དེ་སྙེད་ནས། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པའི་དགའ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ རྫས་ཀྱི་རྣམ་འབྱེད་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྫས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་སྟེ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ནོ། ། དཔེར་ན་ལྷའི་ཤིང་གིས་འདོད་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཤིང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྟེར་བའོ། ། རྣམ་འབྱེད་བྱེ་བྲག་ གཉིས་སུ་གསུངས། ། སྤྱོད་དང་གྲོལ་བའི་འབྲས་རབ་སྩོལ། ། བླ་མའི་མན་ངག་ཐོབ་ནས་སུ། ། ཡང་དག་བསྒོམ་པ་མངོན་པར་སྤྲོ། ། རྟག་ཏུ་ནུས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་བྱས་ནས། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། དེའི་དོན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་བརྩོན་འགྲུས་དམན་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས། བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་འདོད་པའི་དོན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཐོབ་ཅིང་སྦྱིན་བདག་དང་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུངས་མ་ཐག་པའི་རྗེས་ལའོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་སྦྱར་རོ། ། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཤེས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་སོ། ། དམ་ཚིག་ལ་གནས་མཁའ་འགྲོ་མ། །

Having distinguished as many aspects of the delightful wisdom, the yogi who is in union with the glorious Heruka should enjoy the pleasures of intense passion. Regarding the phrase "the distinction of the substances of yoga," "substances" refers to the amṛta of omniscient wisdom, which is the elixir of essence. For example, just as the celestial tree grants the fruits of one's desires, so too here, the tree of bodhicitta grants the fruit of buddhahood. "The distinction is taught as twofold: It bestows the supreme fruits of conduct and liberation. Having received the oral instructions of the guru, One should joyfully engage in authentic meditation. By always possessing the necessary capacity, And having accomplished supreme awakening, In this very life, one becomes a Buddha, A great Vajradhara." Regarding the meaning of this: when those with inferior diligence have not attained unsurpassed wisdom, they will obtain the enjoyments of their desires and become equal to the patrons. This concludes the explanation of the twenty-eighth chapter from the Introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. The word "then" (atha) refers to the period immediately following what was just spoken. "Furthermore" (aparam) indicates a specific characteristic. "Taught" (deśita) refers to what precedes. Thus, it should be connected as: "Furthermore, it should be known." "By what" refers to the characteristics. "Will be known" refers to the yogi. "The ḍākinīs who abide in the samaya..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་ལས་མི་འདའ་བ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། མ་དང་ཕ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མ་དང་ཕ་གང་རྙེད་ནས་སོ། ། དང་གི་སྒྲ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རྗེས་ སུ་འཇུག་པའོ། ། བདག་པོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་རོ། ། སྐད་ཅིག་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་དག་གིས་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། ཕ་ལས་ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང་། ། བདེ་དེ་རང་གིས་ལོངས་ སྤྱད་བྱ། ། བདེ་བ་གང་གིས་འདིར་འཆི་བ། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་བསམ་གཏན་བརྗོད། ། ཅེས་སོ། ། ལྕེ་སྦོམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཞིན་འཕེལ་ཆེ་ཞིང་ནུ་རྒྱས་མ། ། བཞིན་ཡང་ཐུང་ཞིང་སྐྲ་ཡང་ཐུང་། ། གླང་ཆེན་དྲི་བྲོ་དྲེགས་པ་མ། ། མདོར་བསྡུས་ནས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། ། ལུས་ པོ་རིང་ཞིང་བཞིན་ཡང་རིང་། ། དེ་བཞིན་ལག་པ་རྐང་པ་རིང་། ། ཉ་ཡི་དྲི་བྲོ་ཁུ་བ་འབབ། ། སྐྱེ་གནས་རིང་ཞིང་ཟླ་བ་འདྲ། ། མཉམ་ཞིང་སྔོ་བསངས་ནུ་མ་མཁྲང་། ། ཡན་ལག་ཆུང་ཞིང་སྐྲ་ཡང་སྲབ། ། སྐྱེ་གནས་ཆུང་ཞིང་སྐྲ་ཡང་རྩུབ། ། དལ་བར་སྨྲ་ཞིང་སྣ་མཐོ་མ། ། མགྲིན་པ་ཧ་ཅང་རིང་ བ་མིན། ། གཟུགས་མཛེས་པདྨ་དཀར་པོ་འདྲ། ། ལུས་ལས་རྟག་ཏུ་རྡུལ་འབྱུང་བ། ། ཤིན་ཏུ་དྲི་ཞིམ་ཡིད་འཕྲོག་མ། ། མིག་དང་ལྟ་སྟོངས་རི་དྭགས་འདྲ། ། རི་དྭགས་མགྲིན་པ་རི་དྭགས་ལྟོ། ། རི་དྭགས་རྒྱལ་པོའི་རྐེད་པ་ཅན། ། སྐལ་བཟང་པདྨའི་དྲི་དང་ལྡན། ། དེ་ཡི་མིག་ནི་དམར་སེར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམར་སེར་ནི་ཅུང་ཟད་དམར་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་ལག་པ་རྐང་པའང་དམར། ། མཱ་ལི་ཀ་ཡི་དྲི་འབྱུང་ཞིང་། །

This refers to not transgressing the samaya. For the benefit of practitioners, regarding the phrase "mother and father," it means having found whichever mother or father is available. The word "and" (dang) follows the sense of "together with." "As the master" means to attain jñāna (wisdom). "Seen in an instant" refers to the self; their complete perfection is what is called "individually self-cognized" (pratyātmavedya). As it is also said: "The bliss obtained from the father, That bliss is to be enjoyed by oneself. The bliss by which one dies here Is described as the dhyāna (concentration) of bliss." Regarding "thick-tongued": "One with a large face and full breasts, A short face and short hair, With the scent of an elephant and prideful— These are explained in brief. One with a tall body and a long face, Likewise long hands and feet, With the scent of fish and flowing fluid, A long birth-place (vagina) like the moon, Symmetrical, dark-complexioned, with firm breasts, Small limbs and thin hair, A small birth-place and coarse hair, Speaking slowly, with a high nose, A neck that is not too long, Beautiful in form like a white lotus, Constantly emitting sweat from the body, Extremely fragrant and captivating, With eyes and gaze like a deer, A deer-like neck and deer-like belly, With the waist of the king of deer, Fortunate and possessing the scent of a lotus. Her eyes are reddish-yellow (piṅgala), Where 'reddish-yellow' means slightly red; Likewise, her hands and feet are also red. She emits the scent of mālikā flowers."

བདེ་གཤེགས་འདུས་ལ་དགའ་བ་ཡི། ། བུད་མེད་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་བྱེད། ། ལུས་རྒྱས་ནུ་མ་ཡང་རྒྱས་ཤིང་། ། སྐྲ་ནི་འཁྱིལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ། ངང་པའི་ འགྲོས་ཅན་དལ་བར་སྨྲ། ། ཤིན་ཏུ་རིང་མིན་བཞིན་ཡང་ཟླུམ། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་གཉེར་གསུམ་སྟེ། ། དབུས་ནས་འཕྱང་བ་དེར་ཤེས་བྱ། ། རྩུབ་ཅིང་ཡན་ལག་རྩུབ་པ་དང་། ། ལྷ་སྦྱིན་ལྟ་བུས་གཞན་ལ་སྨོད། ། སྐྲ་ནི་འཁྱིལ་ཞིང་ཁམ་པར་གནས། ། མདོག་ངན་ཡན་ལག་རྩུབ་ པ་དང་། ། སྐྱེས་པ་ལྟ་བུར་ནུ་མ་སྤངས། ། སཱ་ལ་ལྟ་བུའི་དྲི་ཡང་བྲོ། ། འོད་འབར་སཱ་ལའི་དྲིས་བྱུགས་ལ། ། རྟག་ཏུ་ཆང་ལ་དགའ་བ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། བསམ་པ་རྟོགས་ལ་ནན་ཏན་བྱེད། ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དྲི་ཞིམ་པ། ། ཆང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། ། ཆང་གི་ཁྱད་པར་དག་དང་ནི། ། ཆང་གིས་ཤིན་ཏུ་མྱོས་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཁུ་བ་མང་པོའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱིས་ཐུན་མོང་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཁྱད་པར་རྙེད་ནས་ཐར་པའི་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། དྲན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ སོ། ། ཡང་དག་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་གོ་འཕང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གོ་འཕང་ནི་རབ་ཏུ་གནས་ཞེས་པ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་དང་བཅས་པའོ། ། གང་གི་ཡིན་ཞེ་ན། མཁའ་འགྲོ་མ་མཆོག་ཉི་ཤུ་བཞི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་རྣམས་ ཀྱིས་མ་ལུས་པ་རྣམས་བསྡུས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

Women who delight in the assembly of Sugatas bestow accomplishments. Their bodies are full and their breasts are large; their hair is curly, and they walk with the gait of a swan. They speak slowly, their faces are neither too long nor too round. One should recognize her by the three folds in the center of her navel that hang down from the middle. Those who are coarse and whose limbs are coarse, who disparage others like Devadatta, whose hair is curly and tawny, who have an unpleasant complexion and coarse limbs, who lack breasts like men, and who smell like a sāla tree—these are to be known. Anointed with the radiant scent of sāla, they always delight in liquor. Their conduct of the samaya is perfect; they understand intentions and apply themselves with diligence. They possess an especially fragrant scent that follows after liquor. They are intoxicated by the excellence of liquor, and likewise, they possess much śukra (semen). Regarding the phrase "common to all accomplishments," this means that once a spiritual friend has found the distinction, they all follow for the sake of liberation. "Mindfulness" refers to these characteristics. "Perfectly endowed" refers to the yoginī. Regarding the phrase "along with the levels of the messengers and so forth," "level" means "well-established," which is to say, the locus of qualities; she is endowed with that. If one asks to whom this belongs, it is the twenty-four supreme ḍākinīs, by whom all are gathered without exception. For what reason? Because they pervade the three worlds.

དེ་དག་རྙེད་ནས་མཆོད་པ་བྱས་པས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དང་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྩ་བའི་སྔགས་ནི་རྟག་ཏུ་ཟློས། ། ཞེས་བྱ་བ་ ལ་ལམ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་སྐྱོབ་པས་ན་སྔགས་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྔགས་ཟློས་པའོ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདོད་པར་བྱ་བས་འདོད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སོ། ། དེའི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྔགས་འདི་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ སྟེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ངོ་། ། རྒྱུ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། མི་རྒྱུ་བ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། དེའི་ཚེ་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རོར་རོ་གཅིག་ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། བདེ་བ་འདོད་པས་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའོ། ། མི་རྒྱུ་བ་ནི་དེ་ཐོབ་པ་སྟེ་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་སུའི་ཞེ་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་པར་ལྡན་ཞིང་དངོས་གྲུབ་ལ་བརྩོན་པ་ཉིད་ དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །

Having found these and performed offerings, they will bestow upon the practitioner the fruits of wealth and liberation. Regarding the phrase, "Constantly recite the root mantra": because it protects the mind from all evil paths, it is a mantra; it is non-dual wisdom, and one recites that pure mantra. Regarding the phrase, "Accomplishing all desired aims": that which is to be desired is the "desired aim," which refers to the forms of the Vajra Holder and so forth who act for the benefit of all sentient beings. This is the "practitioner" of that, because they attain Buddhahood in this very life. Therefore, the phrase "arising from this very mantra" means that one will attain thorough familiarity with it. If one asks what that is: "The three worlds, moving and non-moving." The "three worlds" are the completely pure Buddha-fields. The "moving" is the world of sentient beings. The "non-moving" is the world of the vessel. At that time, these are said to be of one taste in the flavor of the Vajra Holder. Alternatively, the "three worlds" are the Vajra Body and so forth. Their "moving" is the Vajra Bodhicitta, which is the "cause" because it is generated by the desire for bliss. The "non-moving" is the attainment of that; these should be understood as functioning together. Whose is this? It is the practitioner's, because they are perfectly endowed with mantra and mudrā and are devoted to the accomplishments (siddhi). For that very reason:

ཕྱག་རྒྱ་དང་བྲལ་བྱིན་མི་རློབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་འདེབས་པ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལྟར་དད་པའི་ནོར་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཅན་དེ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེས་ན། ཤིན་ཏུ་སྦྱར་བས་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡིད་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པས་སོ། ། ཇི་སྲིད་དྲོ་བའི་བྱ་བ་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དང་པོ་ཤེས་རབ་ དྲོ་བ་སྟེ། ། གཉིས་པ་དུ་བ་ལྡན་པར་འགྱུར། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་འོད་འཁྲུག་འབྱུང་། ། བཞི་པ་མར་མེ་ལྟར་འབར་བ། ། ལྔ་པ་རྟག་ཏུ་སྣང་བ་ནི། ། སྤྲིན་མེད་པ་ཡི་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། དོན་འདི་ཉིད་གསལ་བར་གསུངས་པ། ། སྣང་བ་ཅུང་ཟད་གསལ་བ་ནི། ། དྲོ་བར་གྱུར་པ་ཞེས་ བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་འབྲིང་པོར་གསལ་བ་ནི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གསལ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མཆེད་ནས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་རྟོག་པའི་ཚོགས་ལས་གྲོལ་བའི་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འོད་གསལ་བ་ནི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། གང་ཞིག་སྡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྨོངས་ཤིང་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་དང་འདུས་པས་སུན་འབྱིན་འོག་ཏུ་ཕྱོགས་པས་མནར་མེད་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །

"Without the mudrā, there is no blessing," it is said. This refers to sealing the body, speech, and mind; the mudrā is described as insight. One who is devoid of that—like a hearer (śrāvaka) lacking the wealth of faith—will not be blessed by the mantra for that embodied being. As for the term "mantra," it is non-dual wisdom (jñāna); the meaning is the attainment of the Vajra Holder (Vajradhara). Therefore, it is said: "One should realize it through thorough application," which means with a mind undistracted by other things and with great diligence. Regarding the phrase "as long as the activities of heat": first is the heat of insight; second, it becomes possessed of smoke; third, a flickering light arises; fourth, it blazes like a lamp; and fifth, the constant radiance is like a cloudless sky. This very point is clearly stated: "The slight clarity of appearance is called 'become heat'." When that very appearance of wisdom is clearly manifest to a middling degree, it is called "the peak." When external objects have become clear and the appearance of wisdom has expanded, such that one is liberated from the collection of conceptualizations during the stage of mere cognition (vijñaptimātra) and remains in an uninterrupted state of clear light, that is called "acceptance" (kṣānti). That itself, when the supreme qualities of a buddha are attained, is the meaning of "the supreme dharma" (agradharma). Regarding the phrase "whoever is hostile" and so forth: through association with deluded and sinful friends, one is undermined and directed downward, and will go to the Avīci hell.

རྣལ་འབྱོར་ཆེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ཡུལ་དེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་དེའི་རྩ་ལག་རྣམས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་རུང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྙིང་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཧེ་རུ་ཀ་ལས་གཞན་པ་སྟེ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་གནོད་མཛེས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དེའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། དགོད་པ་ནི་དབྱངས་དང་ཡི་གེ་རྣམས་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྒྱས་པར་བྱས་ པའོ། ། སའི་ཆ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་གཏོར་མ་བྱིན་པའོ། ། ཀུན་དུ་འགྱུར་བའི་ས་བོན་ནི། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་ཆ་གཟུགས་ཅན། ། མི་འགྱུར་བ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་གནས་མེད་པ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་བཅིངས་བྱས་ནས། ། ཐམས་ ཅད་སྟོང་པ་རྟེན་མེད་པ། ། རྫ་རྔ་ཞེས་བྱའི་ཡི་གེ་གསུམ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་སྐུ་གསུམ་མོ། ། རླུང་གིས་ཤིན་ཏུ་བསྐོར་བ་ཡི། ། རི་མོ་བརྒྱད་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། ། རི་མོ་དགུ་པ་དབུས་གནས་པ། ། སྟོང་པའི་རྣམ་པ་དྲི་མེད་དགོད། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་རྒྱས་བྱ། ། དགའ་ བ་བཞི་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཆོས་ཀྱི་རྔ་ཆེན་མི་ཤིགས་པ། ། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། དེ་ནས་གྲངས་ཀྱི་ནང་སོང་བས། ། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡང་དག་བསྟེན། ། ཞལ་བཞི་པར་ནི་རྣམ་པར་གྲགས། ། བདུད་བཞི་རྣམ་པར་འཇོམས་ པའོ། །

Regarding the passage beginning with "The Great Yoga, the Supreme," the phrase "thoroughly examining that object" means that one should by all means also make offerings to its branches. The phrase "it is suitable" means that it abides in the heart of the yogi. This concludes the explanation of the twenty-ninth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Glorious Heruka. Furthermore, the phrase "then again" refers to one other than Heruka, meaning the wrathful king known as Sumbharāja. This is his clear realization. "Arranging" refers to the vowels and consonants being expanded in their proper sequence. Regarding the phrase "the portion of the earth" and so forth, this refers to the offering of the bali cake to all bhūtas. The seed-syllable of universal transformation is the form of the syllable HŪṂ. The unchanging is bliss, which dwells like space and is without location. Then, having bound the armor, all is empty and without support. The three syllables called "the clay drum" are the three bodies through the divisions of body, speech, and mind. Perfectly supported by the eight lines that are thoroughly encircled by wind, the ninth line dwells in the center; one should arrange the stainless aspect of emptiness. The āli and kāli should be made equal and expanded, possessing the nature of the four joys. The great drum of Dharma is indestructible, the twelve branches of the excellent speech, the complete syllables of Dharma. Then, having entered into the number, one correctly relies upon the selflessness of phenomena. It is renowned as having four faces, which utterly subdues the four māras.

རླུང་ལ་ཞོན་ནས་སྤྲོ་བྱེད་ཅིང་། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་ཡང་དག་སྡུད། ། རླུང་གི་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རིག། རིམ་བཞིན་འབྱུང་དང་རི་མ་མིན་པའི། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་བྱུང་བ། ། རྗོད་དང་བརྗོད་བྱའི་ཡི་གེ་སྟེ། ། སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག། རེ་མིག་སུམ་ཅུ་གཉིས་པ་བླང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བཛྲ་རཱ་ཛ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ཚིག་བཞི་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་ནི། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་གནོན་པས། ། ཁྲོ་བོ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་སྐུ་བརྒྱད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔགས་རེ་རེ་ཞིང་སྐུ་གཉིས་གཉིས་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་དྲག་ཅིང་བགེགས་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་ ཆེན་པོའི་ཁོར་ཡུག་གི་མཐར་ཐུག་པར་ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད། ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་ཟངས་གྲི་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ་འོད་ཟེར་དམར་པོ་འབར་བའི་སྤྱན་གསུམ་པ་དྲག་ཅིང་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ལང་ཚོ་ལ་བབ་པ། གཞོན་ཞིང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཞལ་ཅན་ སྟག་གི་པགས་པས་རྐེད་པ་དཀྲིས་པ་སྨད་ཀྱི་ཆ་ཕུར་བུའི་རྣམ་པར་རྣོ་ཞིང་འབར་ལ་བསྐལ་པ་འཇིག་པའི་མེ་དང་འདྲ་བར་འོད་ཟེར་འབར་བ་ལ་གནས་པའོ། །

Mounting the winds, they radiate forth and perfectly gather the three realms. Thoroughly knowing the reality of the winds, they arise sequentially and non-sequentially from the āli and kāli. These are the syllables of the expression and the expressed, conceptualizations like an echo. "Take the thirty-second square," and so forth, is to be understood exactly as it is, for it is easy to comprehend. Oṃ sumbhani sumbha hūṃ hūṃ phaṭ | oṃ gṛhṇa gṛhṇa hūṃ hūṃ phaṭ | oṃ gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ hūṃ phaṭ | oṃ ānaya ho bhagavān vajrarāja hūṃ hūṃ phaṭ | This is the "Victory over the Three Realms." Adorned with these four mantra lines, for the purpose of protecting the maṇḍala, they completely suppress all malevolent beings and are perfectly endowed with the four wrathful deities. "In an instant, the body becomes eightfold"—for each mantra, two bodies are to be emanated. This is the great wheel that is extremely fierce and dispels all obstacles, reaching to the edge of the Cakravāḍa. There are eight [deities], such as the Crow-faced one, with one face and two arms, holding a copper knife and a khaṭvāṅga. They have three eyes blazing with red light, are fierce and terrifying, and are in the prime of youth. They have youthful, distorted faces, their waists are wrapped in tiger skins, and the lower part of their bodies is in the form of sharp, blazing kīlas, abiding amidst a blaze of light like the fire at the end of an eon.

དེ་ནས་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་དོང་གི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ་ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་ ལུགས་ལས་བཟློག་བས་ཁྲོ་བོའི་ཕུར་བུ་རྣམས་སྔགས་འདིས་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷར་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་ བས་ངེས་པར་བལྟས་ལ། རྡོ་རྗེའི་ཐོ་བས་བརྡུང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུངྒ་ར་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། ཨཱ་ཀོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་རྡོ་རྗེ་གཏུམ་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་དང་། རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དང་། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། འོག་ཏུ་གནོད་མཛེས་རབ་ཏུ་གྲགས། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་དང་ཟད་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་དང་། ཆོས་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་དང་། སྒྲ་ཇི་ བཞིན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཁྲོ་བོ་བཅུ་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། མདོག་སྔོ་ཞིང་དྲག་ཤུལ་ཆེ་བ། གཟི་བརྗིད་ཆེ་ཞིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དང་བཅས་ཤིང་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ ཞལ་གཡས་དང་གཡོན་པ་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དཔའ་བོ་དང་མི་སྡུག་པ་ལྗགས་འདྲིལ་བའི་ཞལ་དང་སྨིན་མ་བསྙེར་བའི་ཁྲོ་གཉེར་གྱིས་གཙིགས་པ་སྟེ།

Then, having caused the hosts of obstructors (vighna) in the eight cardinal and intermediate directions to enter into the pit, one should plant the wrathful stakes (kīla) with this mantra, proceeding in both forward and reverse order: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀṂ HŪṂ PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ HŪṂ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYATI KĀYA VĀKA CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. One should gaze with the wrathful look and strike with the vajra hammer: OṂ VAJRA MUṄGARA VAJRA KĪLAYA ĀKOṬAYA HŪṂ PHAṬ. Upon the wheel generated by the syllable BHRŪṂ, one should emanate the ten wrathful deities: Vajracaṇḍa, Vajrasūrya, Vajroṣṇīṣa, Vajrāveśa, Vajrayakṣa, Vajrakāla, Mahābala, Vajrabhairava, and likewise Uṣṇīṣacakravartin, while Sumbharāja is renowned as being below. One should emanate the ten wrathful deities from the purity of the wisdoms of suffering, origin, cessation, and the path; of exhaustion, non-arising, phenomena, subsequent knowledge, the conventional, and the literal. In the center, from the complete transformation of Vajrasattva, one should generate oneself as Vajra-Hūṃkāra, blue in color and extremely fierce, of great majesty, with bared fangs and a terrifying appearance. His right and left faces are yellow and green, heroic and hideous, with tongues lolling and wrathful frowns with knitted brows.

སྤྱན་ནི་དམར་ཞིང་ཟླུམ་པ་སྟེ། ། ཁྲོ་བོ་འབར་བའི་ཕྲེང་འཁྲུག་དྲག། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཧཱུཾ་མཛད་པ། ། མི་རུས་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། མགོ་ཡི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་སྤྲོ་བའི་བདག། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས། ། ཤེས་རབ་དང་ནི་སྙོམས་འཇུག་པ། ། ལྷག་མའི་ཕྱག་གིས་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས། ། རལ་གྲི་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡིས་ གདན་ལ་བཞུགས། ། འཇིགས་བྱེད་དང་ནི་དུས་མཚན་དག། ཞབས་ཀྱི་པདྨའི་འོག་ཏུ་བྱས། ། དེའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་རྡོ་རྗེ་གཏུམ་པོ་སྟེ། མདོག་སྔོ་ཞིང་གཡས་པ་དང་། གཡོན་པའི་ཞལ་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཐོ་བ་དང་སྡིགས་མཛུབ་པོ། ། གཡོན་ན་ཐོད་ དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཉི་མ་སྟེ། མདོག་སེར་ཞིང་ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུ་རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་དང་དབྱུག་པ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ཏེ་མདོག་དམར་ཞིང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་དཀར་པོ་དང་ལྗང་གུ་རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་པདྨ་དམར་པོ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་སྟེ། མདོག་ལྗང་གུ་རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་གཡས་པ་དང་ གཡོན་པ་དག་སེར་པོ་དང་དཀར་པོ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། །

His eyes are red and round, fiercely turbulent with a garland of blazing wrathful deities. He is the Hūṃ-maker, the vajra syllable HŪṂ, completely adorned with ornaments of human bone. He wears a garland of flowers upon his head and is the master who emanates the five buddhas. With his two [principal] hands he holds a vajra and bell, and performs the mudrā of Trailokyavijaya. In union with insight, his remaining hands hold a hook, a noose, a sword, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. He sits with his right leg extended upon a seat, having Bhairava and Kālarātri beneath his lotus feet. On the eastern spoke is Vajracaṇḍa, blue in color, with a yellow face to the right and a green face to the left. In his right hands he holds a vajra, a hammer, and makes the threatening gesture; in his left hands he holds a skull-cup and a khaṭvāṅga, and with two hands he embraces a consort of similar appearance. In the northern direction is Āditya, yellow in color, with a blue face to the right and a green face to the left; he embraces a consort of similar appearance and holds a vajra, a staff, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the western direction is Vajroṣṇīṣa, red in color, with a white face to the right and a green face to the left; he embraces a consort of similar appearance and holds a red lotus, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the southern direction is Vajrāveśa, green in color, embracing a consort of similar appearance, with a yellow face to the right and a white face to the left, holding a crossed vajra, a skull-cup, and a khaṭvāṅga.

མེའི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དུ་བའི་མདོག་ཅན་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་མཛེས་ཤིང་རང་གི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ འཛིན་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་མདོག་དམར་ཞིང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་རང་གི་ཤེས་རབ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང་། དགྲ་སྟ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་པོ་ཆེ་མདོག་སྔོ་ཞིང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སེར་པོ་དང་ ལྗང་གུ་སྟེ་རང་གི་ཤེས་རབ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མདོག་སྔོ་ཞིང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུའི་མདོག་རང་གི་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་རལ་གྲི་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། སྟེང་དུ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སྟེ། མདོག་དཀར་ཞིང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུ་རང་གི་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་འཁོར་ལོ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། འོག་ཏུ་ནི་གནོད་མཛེས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྔོ་ཞིང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་ དག་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་རང་གི་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་གཏུན་ཤིང་དང་ཀླུའི་ཞགས་པ་ཐོགས་ནས་སྡིགས་མཛུབ་བྱེད་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་དབུས་སུ་གྱུར་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་བརྒྱད་གཡས་བརྐྱང་བས་མནན་ནས་བཞུགས་པ་སྟེ། འཕགས་སྐྱེས་པོ་དང་། མིག་མི་བཟང་དང་། ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དང་། རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མེ་དང་།

In the southeast is Vajrayakṣa, smoke-colored, with right and left faces yellow and green, beautifully embracing his own consort and holding a trident, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the southwest is Vajrakṛṣṇa, red in color, with right and left faces yellow and green, in union with his own consort and holding a battle-axe, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the northwest is Mahābala, blue in color, with right and left faces yellow and green, in union with his own consort and holding a trident, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. In the northeast is Vajrabhairava, blue in color, with right and left faces yellow and green, embracing his own consort and holding a sword, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Above is Uṣṇīṣacakravartin, white in color, with right and left faces blue and green, embracing his own consort and holding a wheel, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Below is Sumbhavajra, blue in color, with right and left faces yellow and green, embracing his own consort and holding a vajra pestle and a nāga-noose while making the threatening gesture. All these wrathful deities abide with their right legs extended, treading upon the eight world-protectors—Virūḍhaka, Virūpākṣa, Dhṛtarāṣṭra, Vaiśravaṇa, and likewise Agni—seated upon variegated lotuses and sun disks.

སྲིན་པོ་དང་། རླུང་བདག་དང་དབང་ལྡན་གྱི་ལྷའོ། ། སྟེང་དུ་ནི་ལྷའི་བདག་པོ་ཚངས་པའོ། ། འོག་ཏུ་ནི་ཐགས་བཟང་རིས་ཏེ། དེ་དག་གི་སྙིང་གར་ ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པ་དགོད་དོ། ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འབར་ཞིང་སྨིན་མ་བསྙེར་བའི་ཁྲོ་གཉེར་རྣམ་པར་གཙིགས་པའི་ཞལ་ཅན་ཐུང་ཞིང་གསུས་པ་འཕྱང་བ་སྤྱན་གསུམ་པ་དམར་ཞིང་ཟླུམ་པ་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་དོ་ཤལ་བྱས་ཤིང་མི་རུས་ ཀྱི་རྒྱན་གྱིས་བཀླུབས་པ། མཐའ་ཡས་སྔོན་པོའི་སྦྲུལ་གྱི་སྤྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བྱས་ཤིང་། འཇོག་པོ་དམར་པོའི་འོད་བསྒྱིངས་པས་རྣ་ཆ་བྱས་པའོ། ། པདྨ་དཀར་པོ་དོ་ཤལ་བྱས་པས་བརྒྱན་ཞིང་། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་ལྗང་གུས་ནི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་བྱས་པའོ། ། དུང་སྐྱོང་སེར་པོས་ ནི་ལག་གདུབ་བྱས་པའོ། ། རིགས་ལྡན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་ཅན་ནི་དཔུང་རྒྱན་དུ་ཡང་དག་པར་བཏགས་པའོ། ། པདྨ་དཀར་པོས་སྐེ་རགས་སུ་བྱས་པའོ། ། ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་མདོག་པདྨའི་རྩ་དང་འདྲ་བས་རྐང་གདུབ་བྱས་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བརྒྱན་ ཞིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆུས་དབང་བསྐུར་བས་རང་གི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་འོད་འཁྲུག་ཅིང་དྲག་པོ་རང་གི་ལུས་ལས་རྣམ་པར་སྤྲོ་བ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཡོགས་པ། ཕྱོགས་བཅུའི་མཐར་ཐུག་པར་ཁྲོ་བོ་འབར་བའི་རིགས་ཀྱིས་འཁྲུག་ པའོ། ། དེ་ནས། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་མྱུར་འཁོར་བ། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་གཡོན་དུ་བསྐོར། ། ལྷ་རྣམས་སེམས་ཀྱིས་བརྟན་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་བགེགས་ནི་མེད་པར་འགྱུར། །

The rākṣasa, the lord of the wind, and the god of the northeast. Above is Brahmā, the lord of the gods; below is Vemacitrin. In their hearts, one should arrange [the syllables] in forward and reverse order. All the wrathful deities have tawny hair blazing upward, with furrowed brows and wrathful, baring faces; they are short with protruding bellies, possess three red, round eyes, wear garlands of heads as necklaces, and are adorned with ornaments of human bone. They have the blue nāga Ananta as a crest-jewel and the red nāga Takṣaka as an earring, shimmering with light. They are adorned with a white lotus as a necklace, and the green nāga Karkoṭaka serves as their sacred thread. The yellow nāga Śaṅkhapāla serves as their bracelets, and the multicolored Kulika is fastened as an armlet. A white lotus serves as their belt, and the son of Vasuki, whose color is like a lotus stalk, serves as their anklets. In an instant, their body, speech, and mind are adorned; they are consecrated with the water of bodhicitta and wear crowns arising from their own families. Blazing vajras flash with light, and fierce [emanations] are projected from their own bodies, pervading the maṇḍala of space. The ten directions are filled to their limits with the blazing families of wrathful deities. Then: "The wheel of the command, revolving swiftly, Is turned to the left by one who knows reality. Having stabilized the deities with the mind, Thereafter, obstacles will cease to exist."

ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། འདི་ནི་རྙེད་པ་ཙམ་གྱིས་སུ། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་འཆི་བར་ འགྱུར། ། ཉོན་མོངས་བདུད་དགྲ་འཇོམས་པར་བྱེད། ། གང་དག་འདི་ལས་འདའ་བྱེད་ན། ། བརླག་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི། ། འཁོར་ལོར་སྦྱོར་བདག་རྫ་རྔར་བཅས། ། བསྟན་པའི་ལས་རྣམས་བརྩམ་བྱས་ནས། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་འབྲས་འབྱུང་ བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཤ་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཏེ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་མཐུས་དེ་རྣམས་ འཇིགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནི་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་རྣམས་ཏེ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་བྱེད་མི་བཟད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེས་ ཞེས་བྱ་བའི་ཉེ་བར་བསྡུས་པའོ། ། འདི་ལྟར་ཁྱི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན། བཟའ་བ་སྦྱིན་སྲེག་གཏོར་མ་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། རྟོག་དང་བྲལ་བས་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ རྙེད་ནས། རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་གནོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །

The Tathāgata, utterly pure, By the mere attainment of this, All malevolent beings will die, And the Māras, the enemies of the afflictions, will be destroyed. Those who transgress this Will be ruined; of this there is no doubt. The glorious Vajra Hūṃkāra, In union with the wheel and the ḍamaru, Having initiated the activities of the teaching, The fruit of all accomplishments arises. This is the explanation of the thirtieth chapter from the Introduction to the Means of Achievement, the commentary on the Śrī Heruka. Then, regarding the passage beginning with "of all the great meats," "all" refers to the afflictions such as hatred and so forth. By the power of the samayas, these are brought to fear. If one asks what happens by that, "born of the vajra" means that the vajra is indivisible wisdom. That which is born from it is the body of the Vajradhara. "This" refers to these very things. "By all the malevolent" refers to the unbearable terrors of hatred and so forth. This is the summary of "born of the vajra." In this way, since the dog and so forth are both food and the homa offering, it says: "Perform the food, homa, and bali offerings." "To be done free from conceptualization" is because of the natural luminosity of one's own nature. Furthermore, having found that which is without fault, the Vajra Yogin should perform it; otherwise, it would become an injury to sentient beings. As it is said: "By the mere injury of sentient beings..."

ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་སེམས་གང་ཞིག། ཐབ་ཁུང་སྒྲ་ནི་རབ་ཏུ་གྲག། རྣམ་ དབེན་མེ་ནི་རབ་སྦར་ལ། ། མ་ལུས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིས། ། ཤ་དང་ཤ་ཆེན་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། སྐྱེ་བོས་སྨད་པ་གང་ཅིའང་རུང་། ། སྲོག་ཆགས་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་དང་། ། སྣ་ཚོགས་ཆང་ནི་བཏུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། མ་ལུས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོའོ། ། དེ་དང་དེ་རྣམས་ སུ་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དེ་ནི་ལུས་པ་མེད་པ་སྟེ་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། ། དུང་དང་ཉ་ཕྱིས་མུ་ཏིག་རྣམས། ། གསུམ་ཆར་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཡིན་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྒྱུ་ནི་ལས་མི་དགེ་བ་ རྣམས་ཏེ་དེ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའོ། ། དེས་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་ལས་མིའི་འགྲོ་བ་བསོད་ནམས་འཕགས་པར་སྟོན་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་གྱི། ། ཐོད་པ་ལ་ནི་སུ་ཞིག་སྨོད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྨད་པར་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། དགེ་ བའི་ལས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ནི་མི་ཉིད་དེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བས་ན་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་དང་ཐར་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པས་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ལུས་ཅན་གྱི་ཐོད་པ་སྟེ་མིའི་འོ། ། གཟུགས་མཛེས་ཡོན་ཏན་ གནས་ཡིན་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ནི་རབ་ཏུ་སྤྲས། ། རུས་ཕྲེང་ཤིན་ཏུ་ངེས་པར་ནི། ། དག་བྱེད་རྒྱན་ནི་བཟང་པོའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེས་ན། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་བཤད། ། ཅེས་སོ། །

The accomplishment of the mudrā will not be attained. Whatever is the non-conceptual mind, the sound of the hearth resounds. Having thoroughly kindled the fire of total isolation, one should perform the homa offering of flesh and "great flesh" (mahāmāṃsa) with all conceptual thoughts. One should drink various kinds of liquor, whatever is disparaged by worldly people, and that which arises from the limbs of living beings. Thus it is said. "Without remainder" refers to the three worlds. Whatever the Blessed One has spoken therein is "without remainder," which is the meaning of "accomplishment." "The entire kingdom" refers to the state of the Vajra-holder himself. Regarding the passage, "Conch, mother-of-pearl, and pearls—though all three arise from a cause," the "cause" refers to non-virtuous actions, from which they truly arise. By this, it is shown that among the six classes of beings, the human realm is superior in merit. For this very reason, it is said: "Who would disparage the skull of one who possesses the wisdom of the Dharma?" The meaning is that it must certainly not be disparaged. Birth together with its fruit through virtuous actions is the state of humanity; because it arises from a great accumulation of merit, it is extremely difficult to find. Because it perfectly accomplishes wisdom and liberation, it is the skull of one who possesses the body of the dharmadhātu—that is, a human. Because it is the abode of beautiful form and qualities, it is "thoroughly adorned with the five mudrās." "The bone garland is most certainly a sublime ornament that purifies," so it is said. Therefore, it is said: "The heroes explain it as Īśvara."

བརྡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀླ་ཀློ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འདི་ནི་དཔའ་བོའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་འབྱུང་བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་རྩ་ལྔའི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་དུ་ཡང་དག་པའི་དོན་སྟོན་ནོ། ། གཡོན་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ་ རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡོངས་སུ་དྲིས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། མཛའ་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཕག་མོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་སྙིང་པོ་ལ་ མངོན་པར་ཕྱོགས་ཤིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཞོལ་བའོ། ། དེ་ནས། རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་སློབ་དཔོན། ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཕ། ། རིགས་དྲུག་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་དུ། ། ལག་པ་གཡོན་པར་བཀོད་དེ་བཟླ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་སྦྱར་ལ། ། སྡེ་ཚན་གྲངས་ཀྱི་གོ་རིམ་ བཞིན། ། སྦོམ་པོ་ནི་མཐེ་བོའོ། ། མཛུབ་མོ་ནི་སྡིག་པའོ། ། གུང་མོ་ནི་རིང་བའོ། ། སྲིན་ལག་ནི་ཐ་ལྟག་གོ། ། ཐ་མ་ནི་མཐེ་ཆུང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། གང་དུ་གནས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་མིང་ནས་འབོད་ ཅིང་། དེའི་སྦྱོར་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཀྱེ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིགས་ཀྱི་གོ་རིམ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །

The term "symbol" (saṃketa) refers to the barbarians, which are the mudrās of the Buddha. Regarding the phrase "this is the abode of the heroes," it demonstrates the true meaning of manifest awakening: just as the entire variety of stable and moving beings—the five elements whose nature is the five Buddhas—arise from the nature of the five channels as the essence of bliss, so too is it shown. The left is insight (prajñā), the essence of which is the absence of intrinsic nature. When that very [insight] is thoroughly inquired into conventionally, it serves to illustrate the non-dual suchness (tathatā) of all phenomena. Regarding the phrase "the gathering of all friends," the manifest awakening of the bliss of the non-dual Śrī Heruka and Vārāhī is oriented toward the heart mantra and inclined toward nirvāṇa. Then: "Being the Vajra-holder oneself, the ācārya, The father of all glorious Buddhas, Place [the mantra] on the left hand According to the sequence of the six families, and recite. The āli and kāli are joined together, In the sequence of the number of classes. The 'thick' is the thumb. The 'index' is the forefinger. The 'middle' is the middle finger. The 'ring' is the ring finger. The 'last' is the little finger. The passage beginning with 'Vajrasattva' is easy to understand. 'Hero' refers to Akṣobhya. One should call the name of the family of the very mantra syllable in which one abides, And through that application, one should perform the consecration. 'O [Name], Vajra Tathāgata,' it is said. In that regard, the sequence of the families is as follows."

ཨ་ཨཱ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྒྱལ་པོ་སྡེ་ཚན་གྱི་ཡི་གེ་དགུའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཨི་ཨཱི་ཁ་ ཚ་ཋ་ཐ་ཕ་ར་ཥ་ནི་སྡེ་ཚན་གཉིས་པ་སྟེ་རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོའོ། ། ཨུ་ཨཱུ་ག་ཛ་ཌ་ད་བ་ལས་ནི་སྡེ་ཚན་གསུམ་པ་སྟེ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱིའོ། ། ཨེ་ཨཻ་གྷ་ཛྷ་ཌྷ་དྷ་བྷ་ཧའི་སྡེ་ཚན་ནི་བཞི་པ་སྟེ་དོན་ཡོད་པའི་འོ། ། ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿང་ཉ་ཎ་ན་མའི་སྡེ་ཚན་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་སྟེ་ལྔ་པའི་འོ། ། དེ་ལྟར་དེ་དག་ནི་ འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་གནས་པའོ། ། དེས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོའི་རྡོ་རྗེའི་མིང་དང་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཅོད་པན་ནོ། ། དེ་ཡང་། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། ། འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུ་རྒྱས་གདབ། ། ཅེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒེག་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རོལ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྟག་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་མིང་ངོ་། ། ཤེས་རབ་མྱུ་གུའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་མྱུ་གུའི་རྡོ་རྗེ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། བདེ་བར་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། འབེབས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་ལས་ ཀྱི་རིགས་ཀྱི་མིང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་བདེ་བའི་མྱུ་གུ་དང་། པདྨའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་མྱུ་གུ་དང་། དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་མིང་ངོ་། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་མིང་ ངོ་། །

A Ā Ka Ca Ṭa Ta Pa Ya Śa—these are the nine letters that constitute the class of the King Vairocana. I Ī Kha Cha Tha Pha Ra Ṣa constitute the second class, that of the King Ratnasambhava. U Ū Ga Ja Ḍa Da Ba La constitute the third class, that of Amitābha. E Ai Gha Jha Ḍha Dha Bha Ha constitute the fourth class, that of Amoghasiddhi. O Au Aṃ Aḥ Ṅa Ña Ṇa Na Ma constitute the fifth class, that of Akṣobhya. Thus, these are the birth, destruction, and abiding of the entire world. One should apply these to the names and sequence of the Vajra Lords of all the Buddhas accordingly: the sixth, Vajrasattva, is the crown. Furthermore, it is said: "The cause is sealed by the fruit, and the fruit is also sealed by the cause." Vajrahāsa, Vajralāsyā, Vajralīlā, and Vajrasatya are the names of the Vairocana family. Prajñāṅkuravajra, Vajrāṅkuravajra, Paramānandavajra, Sukhānandavajra, and Āveśavajra are the names of the Karma family. Vajrasukhāṅkura, Padmavajra, Vajrapadmāṅkura, and Rativajra are the names of the Ratna family. Jñānavajra, Cintāmaṇivajra, Anaṅgavajra, and Avalokiteśvaravajra are the names of the Padma family.

བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཀྱི་མིང་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཅན་གྱི་ཞིང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདི་དག་ ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མིང་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཚོན་ཆ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཨེ་མ་བདེ་དང་། རྡོ་རྗེ་བདག་མེད་མ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་ཏེ་དེ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཅན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱི་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཛའ་མ་རྣམས་ནི་རིན་པོ་ ཆེའི་རིགས་ཅན་མའི་མིང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རྡོ་རྗེ་དོ་ཤལ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞད་མ་རྣམས་ནི་པདྨའི་རིགས་ཅན་མའི་མིང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་འཕྱར་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒོད་མ་རྣམས་ནི་ལས་ཀྱི་ རིགས་ཅན་མའི་མིང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་འབེབས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་བློ་གྲོས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཀོང་ཀ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལ་ལ་ནཱ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབུགས་དང་། རྡོ་རྗེ་ལག་པ་རྣམས་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཅན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ ཀྱི་མིང་ངོ་། ། འདི་དག་ནི་ལག་ཏུ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། གཡོན་པ་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ། ། འགྲོ་བ་སྐྱེད་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །

Mahāsuḥkhavajrā, Rāgavajrā, Gaganavajrā, Prajñāvajrā, and Pāramitāvajrā are the names of the Hatred Family, blessed in the realm of Sukhāvatī, the accomplishment of Mahāmudrā. Likewise, these are also the names of the Mahāmudrā of the Vajra Family: Vajragarbha, Vajrāyudha, Vajrahehāsukha, Vajranairātmyā, and Vajralocanā; these belong to the Vairocana Family. Vajraḍākinī, Vajragaurī, Vajramālā, and Vajrasakhī are the names of the Jewel Family. Vajravegā, Vajrāṅkuśī, Vajrahārā, Vajramālā, and Vajrahāsā are the names of the Lotus Family. Vajrotkarṣaṇī, Vajravistaraṇī, Vajrapadma, Vajrasambhava, and Vajrahayā are the names of the Action Family. Vajrarāgā, Vajratārā, Vajramālā, Vajrāveśā, Vajramati, Vajrakokā, Vajralalanā, Vajraśvāsa, and Vajrahastā are the names of the Mahāmudrā accomplishment of the Hatred Family. These are to be placed in the hands: the left arises from insight and is the cause that generates beings.

རྩ་ལྔ་འབྱུང་བ་ལྔ་དག་གསུངས། ། ས་ནི་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལ་ཏ་དང་། གུ་རུ་དང་། གཙོ་མོ་དང་། བྱིས་པ་དང་། དར་མ་སྟེ་དེ་རྣམས་སུ་ལེགས་པར་ གནས་པའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་བཞིའོ། ། སྟོང་པ་ནི་འོ་བྱེད་མའོ། ། འདི་དག་འབྱུང་ལྔ་ཐོག་མཐའ་མེད། ། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་བདེ་འཛིན་མ། ། གང་ཞིག་དངོས་མེད་ཉིད་ཤེས་རབ། ། དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་འདིར་ཐབས་སོ། ། འབྱུང་བ་ལ་ཡང་འབྱུང་བ་སྟེ། འཆར་བ་ལ་ཡང་འཆར་ བ་སྟེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཐུགས་རྗེའོ། ། དེས་ན་ཐབས་ནི་སྐྱེས་བུར་བརྗོད། ། སྟོང་པ་བུད་མེད་གཟུགས་རྣམས་ལ། ། བསམ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིས། ། འདོད་ཆགས་ཆོས་ནི་རྟེན་བྱེད་པ། ། དེ་ཡི་དེ་ལ་བརྟེན་བཞིན་པས། ། མངལ་འཛིན་པ་ལས་བླང་བར་བྱ། ། མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་ འཛིན་གཉིས་པས། ། དེ་ཡི་ཆོ་ག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དཔའ་བོ་དམ་པ་མཆོད་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཉེར་བསྡུས་པས། ། དེ་ནས་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་མཐར་ཐུག་པར། ། ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་ཀུན། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བླ་མེད་པ། ། སེམས་ཅན་མཆོག་ལ་ཡང་དག་བསྐོར། ། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་རིགས་པ་ཡིས། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་ལྟ་བར། ། ཞུམ་པའི་འདུས་པ་ཡོངས་སྤངས་ནས། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་འགྲོ་དོན་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་ཐོབ་ཅིང་རྗེས་གནང་བའི། ། བྱ་བ་བྱས་པ་རབ་དགའ་ བས། ། འགྲོ་ཀུན་དགའ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། འཇམ་པའི་ཚིག་གིས་སྨྲ་བར་བྱ། ། དེང་དུ་བདག་ཚེ་འབྲས་བུར་བཅས། ། མི་ཡི་གསོན་པ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། དེ་རིང་བདག་གིས་བདག་ཉིད་རིག། དེ་རིང་བདག་གིས་བདེ་ལོངས་སྤྱད། །

The five channels are taught as the purification of the five elements. Regarding the statement "Earth is Locanā and so forth," they are well-established as Lātā, Gurū, Caṇḍī, Bālikā, and Yuvati. The perfections are four. Emptiness is the Kissing One. These five elements are without beginning or end. She who holds bliss is the source of phenomena. That which is the absence of entity is insight; the characteristic of entity here is method. Within the elements there are elements, and within the arisings there are arisings; this is the compassion of Heruka. Therefore, method is described as the male, and emptiness as the female forms. Through the inconceivable and spontaneous accomplishment, the dharma of desire acts as the support. By relying upon that, one should take [the consort] from the womb. With the second Vajradhara in front, through the application of that ritual, one should worship the supreme hero. Having gathered various offerings, one then grants the authorization. Until the ultimate heart of awakening, throughout all the wheels of the directions without exception, one should perfectly turn the unsurpassed wheel of dharma for the supreme of sentient beings. Through the logic of insight and method, just like a wish-fulfilling jewel, having completely abandoned the assembly of the discouraged, from this day forward, act for the benefit of beings. Having received the empowerment and the authorization, with the joy of having accomplished the task, one should speak with gentle words to bring joy to all beings: "Today my life has its fruit; human existence is fruitful. Today I have known myself; today I have enjoyed bliss."

མཁའ་འགྲོ་མས་གསུངས་བསམ་མི་ ཁྱབ། ། རྒྱུད་ནི་དེ་རིང་བདག་གིས་རྙེད། ། དེ་རིང་བདག་ལ་ལྷ་མཉེས་ཤིང་། ། དེ་རིང་བདག་གིས་དངོས་གྲུབ་ལྡན། ། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སངས་རྒྱས་སྲས་པོར་དེང་བདག་གྱུར། ། སློབ་མའི་བྱ་བ་ཡོངས་རྫོགས་ནས། ། རྒྱབ་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་ནས་ཏེ། གཤེགས་ སུ་གསོལ་བར་བྱ་བ་ནི། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། བྱུག་པ་དང་། གླུ་དང་། གར་དང་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས། དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནས། ལྷན་ཅིག་ཟས་ལ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུའོ། ། འདི་ནི་མི་བཤད་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱིན་པ་ཤིན་ཏུ་སྦ་བའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་བདེ་མཆོག་ཡིན། ། ཞེས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་ པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། སྦྱིན་སྲེག་བཟའ་བཅའ་འདུས་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལས་གང་གིས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། མི་བཟད་དམྱལ་བར་འཚེ་བར་འགྱུར། ། ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ ངེས་གྲོལ་འགྱུར། ། ཕྱུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོང་བུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། མི་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཕྱུགས་ཡིན་ཞེ་ན། རིགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕྱུགས་ཀྱི་སྒྲས་ནི་དམ་པ་ བཟུང་བས་ན། རིགས་རྣམས་ལས་རིགས་ཀྱི་མཆོག་ཕྱུགས་བཟུང་སྟེ།

The ḍākinīs’ speech is inconceivable. Today I have found the tantra. Today the deities are pleased with me. Today I possess the accomplishments (siddhi). Today I am born into the family of the Buddhas. Today I have become a son of the Buddhas. Having completed the activities of the disciples, "behind" means afterwards; as for the request to depart: with flowers, incense, ointments, song, dance, and offerings, one should thus conclude the ritual and then begin the communal meal. "Together" means together with those who have received the empowerment in this very place. "This is not to be explained" means that the authentic gift must be kept strictly secret. If one asks what will happen [by doing so]: "Through the union of all heroes, it is the Cakrasaṃvara of the ḍākinī network." This is the explanation of the thirty-first chapter from the introduction to the Sādhana-pañjikā of the glorious Heruka. Furthermore, that which is to be explained is: "The gathering of the burnt offering (homa) and the food." Regarding this: "By which action are sentient beings harmed in the unbearable hells? Those yogins who possess the great methods will certainly be liberated." "Beasts" refers to donkeys and so forth; they are the purity of the five Buddhas and should be accomplished without fault. If one asks how humans are like beasts, it says "the families" and so forth; since the word "beast" is used to include the noble ones, the "beast" is taken as the supreme of the families.

ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔར་བསྟན་རིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ཤིན་ཏུ་མཚོན་པའོ། ། ཡང་ན་ཐུན་མོང་བ་སྟེ་ནད་ཀྱིས་མ་མྱོས་ཤིང་ཤུ་བ་དང་མཛེ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་ པའོ། ། ཡང་ན་སྔར་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པའི་བརྡ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེའི་བྱ་བས་སོ། ། གནས་དང་ཉེ་གནས་ཞིང་རྣམས་སུ། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། འཁོར་ཆེན་མདུན་དུ་བདར་བྱས་ལ། ། གུས་པར་བྱས་ཏེ་བཟུང་བྱས་ནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སྦྱོར་བའི་ བདག། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཀྲྀཥྞ་ཤྭ་ནའི་ཐུག་པ་ནི། ། མ་ཤ་འབྲས་ནི་ནག་པོ་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་ལངས་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། དང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་སྙིང་ པོའི་སྔགས་འབུམ་བཟླས་ལ། ཕྱི་ནས་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། འགེགས་པའི་རོའམ་གཞན་ཡང་རུང་། ། རྨ་མེད་ཅིང་མ་ཉམས་པ་གཟུགས་མཛེས་པ་རྙེད་ནས་མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དང་བཅུ་བཞི་ལ། དབེན་པའི་ཡུལ་ཕྱོགས་སུ་སོང་ནས་རིའི་རྩེ་མོའམ་དུར་ཁྲོད་དུ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ རྫས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱེ་མས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དང་རྟ་བབས་ལྡན། ། དབུས་སུ་འདབ་བརྒྱད་བྲིས་བྱས་ཏེ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཉི་མས་མཚན། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་སྙིང་སྟོབས་ཅན་དང་ལྷན་ ཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ།

This is because it possesses all excellent qualities. Regarding the phrase "the previously taught sequence," it refers to the thorough characterization of the seventh birth. Alternatively, it is the common [attainment], which is to obtain freedom from being intoxicated by disease, such as sores, leprosy, and the like. Or, "previously taught" refers to the activity of the hand gestures as they were shown. In the sacred sites, secondary sites, and fields, the maṇḍala for accomplishing the siddhis should be prepared before the Great Circle. Having respectfully grasped it, the self who is the union of glorious Heruka will accomplish the maṇḍala of the assembly. Regarding the phrase "the porridge of the black dog," which contains black rice and beans: for the purpose of accomplishing the Great Vetāla, one should first make perfect offerings with absorption and the five types of offerings, and so forth, and recite the heart mantra one hundred thousand times; thereafter, one should begin the practice. Having found a corpse that is unblemished, undamaged, and of beautiful form—whether it be a "blocking" corpse or another—one should go to a secluded region on the eighth or fourteenth day of the waning moon. Then, at a mountain peak or a charnel ground, one should draw the maṇḍala with the powders of all the charnel ground substances according to the proper sequence: "Square with four doors, possessing eight pillars and archways; in the center, an eight-petaled [lotus] is drawn, marked with various colors and the sun." Then, one should perform the practice together with a supreme, courageous practice companion.

མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་ཆལ་དུ་བཀྲམ་ཞིང་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་མཛེས་པར་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱས་ལ་དྲིའི་ཆུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པས་རོ་བཀྲུ་བར་བྱས་ལ། ཏིལ་མར་ཆེན་པོས་བྱུགས་ལ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཅིག་གམ་བརྒྱད་ཁྲག་དང་ཞག་དང་ཤས་དགང་བར་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ཀྱིས་མགྲིན་པ་དཀྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཞག་དང་ཁྲག་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་བཤོས་དང་སྲེ་མོང་གི་ལུས་ཕྱེ་མར་བྱས་པ་གུ་གུལ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པའི་བདུག་པ་དང་། ཡམ་ཤིང་ཨརྐའི་བལ་གྱི་སྡོང་བུ་ ལ་ར་ཚིལ་གྱིས་ལན་བདུན་བྱུགས་ལ་ཏིལ་མར་ཆེན་པོས་ཐོད་པར་མེ་སྦར་བའི་དུ་བས་དེའི་མིག་བྱུགས་ལ། གོ་ཆ་གཉིས་ཀྱིས་བསྲུང་བ་དང་ཕུར་བུ་དང་ར་བའི་བསམ་གཏན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འདིར་ཡང་བྱས་ནས་དྲིལ་བུ་དང་ཅང་ཏེའུའི་སྒྲ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཟན་དང་མ་ ཤའི་སྲན་ཐུག་དང་། ཁྲག་དང་བཅས་པའི་གཏོར་མ་ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་མགོ་ཤར་དུ་བཞག་ནས་དེའི་སྙིང་གར་དཔའ་བོ་ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ་གཡོན་ལོགས་སུ་ཨརྐའི་སྣོད་བཞག་གོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱི་ནག་པོའི་ འོ་མའམ། བ་ནག་པོའི་འོ་མ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བསྲེས་པ་མ་ཤ་ནག་པོ་དང་འབྲས་དང་བཅས་པའི་ཐུག་པ་ཞག་དང་ཤ་དང་ཁྲག་དང་བཅས་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཁམ་ཕོར་དུ་ཐོད་པའི་སྟེང་དུ་ལེགས་པར་བཞག་ནས་དེའི་ཁ་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་ལ། ཤིང་ལ་སོགས་པས་མེ་སྦར་བ་མཆོག་སྟེར་བར་མངོན་ པར་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། །

Having strewn flowers and incense in profusion and beautified the site with victory banners, one should present extensive offerings and tormas. The corpse should be washed with scented water mixed with the five nectars (amṛta), then anointed with great sesame oil and worshipped with the flowers of the hungry ghosts (preta). One or eight vases should be filled with blood, fat, and flesh, their necks wrapped with cloth from a charnel ground. An offering cake (bali) made of fat, blood, and so forth, along with incense of great guggulu mixed with the powdered body of a mongoose, and fuel sticks of arka wool, should be prepared. The wick should be anointed seven times with goat fat, and a fire lit in a skull-cup with great sesame oil; the eyes of the corpse should then be smeared with the smoke. Having performed the protection of the two armors and the meditative concentrations of the ritual stake and the enclosure exactly as prescribed, one should sound the bell and the hand-drum and utter the syllable HŪṂ. One should then give to the hungry ghosts a torma of rice, meat, and bean soup, along with blood. Then, having placed the head toward the east in the center of the maṇḍala, a hero should sit facing east at the heart of the corpse, with an arka vessel placed to his left. Furthermore, the milk of a black dog or a black cow, mixed with the five nectars, black māṣa beans, and rice, along with fat, meat, and blood, should be properly placed in a skull atop a clay bowl from a charnel ground. The mouth of the vessel should be slightly opened, and a fire lit with wood and the like, facing toward the one who bestows the supreme attainment.

དེ་ནས་དེའི་སྙིང་གར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བཀའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ལ་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ་བརྒྱད་བརྒྱ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞིང་། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཕག་མོའི་མཁའ་འགྲོ་མ་བྱེ་བ་སྙེད་ཀྱིས་ཧ་ཧ་ཞེས་ཆེར་བཞད་པས་བསྐོར་ཞིང་ཅེ་སྤྱང་བྱེ་བས་ བསྐོར་རམ། ཕྱོགས་བཅུར་སྡིགས་པར་བྱེད་དམ། སྲིན་པོའི་ཚོགས་རྣམས་འཇིགས་པའི་སྒྲ་དབྱངས་སྒྲོགས་པ་དག་མཐོང་ཡང་འཇིགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པོས་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ་ཞིང་གཡས་ཕྱོགས་སུ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་བཞག་ལ། དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་ ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དབང་བྱེད་པར་བྱའོ། ། བདུག་པས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བདུགས་ན། དེ་ནས་རོ་དེ་ལངས་ནས་ནི། ། ཅི་བགྱི་ཞེས་ནི་སྨྲ་བར་འགྱུར། ། དེ་ལ་ཨརྒྷ་སྦྱིན་བྱས་ལ། ། ཀྱེ་ལེགས་སོ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་། ། གྲུབ་པ་བདག་སྟེ་བདེ་ལེགས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་བདག་ལ་རབ་ཏུ་སྩོལ། ། སྒྲུབ་པོ་ཡིད་ལ་གང་འདོད་པའི། ། གཅིག་སྦྱིན་ནས་ནི་རང་གནས་འགྲོ། ། དཔའ་བོ་སྲིན་པོའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། དེ་ཡི་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཤེས་པར་འགྱུར། ། ལྷ་ཡི་ལུས་སུའང་དེ་ འགྱུར་ཏེ། ། འདོད་པའི་གཟུགས་ཅན་དཔའ་བོ་ཆེ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མ་ལུས་ན། ། སྐལ་བཟང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདྲ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་བཞིན་རྒས་པ་དང་། ། འཆི་བ་དག་ནི་རྣམ་པར་སྤངས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་རབ་འཇུག་པ། ། སྲིད་པ་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་རྒྱུ། ། ལྕི་བའི་ཐལ་བ་ཉིད་དག་དང་། ། ལྷག་མ་མགོ་སྐམ་མཚོན་ཆའོ། །

Then, having meditated on the command wheel of glorious Heruka at the [deceased’s] heart, one should perform a fire offering (homa) one hundred and eight or eight hundred times with the essence mantra. One should not be afraid even if one sees glorious Heruka and Vārāhī surrounded by tens of millions of ḍākinīs laughing loudly "Ha! Ha!", or surrounded by tens of millions of jackals, or if they are threatening in the ten directions, or if the hosts of rākṣasas are uttering terrifying sounds. With firm diligence, one should remain in meditative equipoise, place an assistant to the right, ring the bell, and exercise the empowerment of Vajrapāṇi. If one fumigates continuously with incense, then that corpse will rise and say, "What shall I do?" To that, one should offer argha water and say: "O, well done! Great Hero, Vajrasattva of excellent conduct, I am the accomplished one; grant me the accomplishment of well-being. Grant one [thing] according to whatever the practitioner desires in the mind, and then return to your own abode." Surrounded by a retinue of heroes and rākṣasas, the practitioner becomes glorious. In that very instant, one will know the three worlds. One will also become a divine body, a great hero with a form at will. In the three worlds without exception, that fortunate one is like a Tathāgata. Like the element of space, one is completely free from aging and death. One enters the supreme accomplishment of desire and wanders throughout all of existence. [The ritual substances are] the ashes of the heavy [corpse], the remains, the dry skull, and the weapons.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་སྟེ། མགོ་བོའི་སྒྲ་ནི་སའོ། ། ཐལ་བ་ནི་ཆུའོ། ། མགོ་བོ་སྐམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེའོ། ། མཚོན་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་སྟེ། དེ་དག་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་དཀྱིལ་ འཁོར་རོ། ། རི་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་རིའི་རྒྱལ་པོ་ལྷུན་པོའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་ཡྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་པོ་གཞུ་ལྟ་བུ་ལ་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་ཡཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། རྔམས་སུ་ནི་དཔག་ཚད་ས་ཡ་ དྲུག་འབུམ་གྲངས་མེད་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ནི་ཡི་གེ་རཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཆོག་གྲུ་གསུམ་མདོག་དམར་པོ་འབར་བས་མཚན་པ་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་འཁྲུག་པར་བསམ་ཞིང་ཉི་མ་བྱེ་བ་ལྟ་བུར་གསལ་བ་སྟེ། རྔམས་སུ་སྟོང་ཕྲག་གསུམ་དང་བརྒྱ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞིའོ། ། ཆུར་ནི་རྔམས་སུ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་དང་བཅུ་གཅིག་ལྷག་པའོ། ། མེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་བཾ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་ཆུ་སྟེ། གསལ་ཞིང་ཁ་བ་ལྟ་བུ། བུམ་པ་དཀར་པོས་མཚན་པ་ཟླུམ་པོ་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཅན་ནོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ལཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གསེར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་ པ་དཔངས་སུ་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད་པ་ཞེང་དུ་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པའི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཕྱིས་ལྷག་མའང་གསེར་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཡི་གེ་ཁཾ་ཡིག་རྩེ་གསུམ་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་སུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རི་རབ་སྟེ། དཔངས་སུ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་ ལ་གྲུ་བཞི་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞིའི་རང་བཞིན།

This is the explanation based on the generation stage. "Mgo bo" (head) is earth. "Thal ba" (ashes) is water. "Mgo bo skam" (dry head) is fire. "Mtshon cha" (weapon) is wind; these are the maṇḍalas of the four great elements. "To be made into the nature of a great mountain" refers to Mount Meru, the king of mountains. The sequence for this is as follows: from the complete transformation of the syllable Yaṃ, there arises the blue wind maṇḍala, shaped like a bow, marked with banners, and blessed by the syllable Yaṃ. In thickness, it is six hundred thousand and countless leagues. Above that, from the complete transformation of the syllable Raṃ, one should visualize the supreme fire maṇḍala, triangular and red in color, marked by blazing flames and a turbulent garland of fire, as brilliant as ten million suns. In thickness, it is three thousand and three hundred and fifty leagues. In width, it is twenty-one thousand and eleven leagues. Above the fire is water, perfectly arisen from the syllable Vaṃ; it is clear and white like snow, marked by a white vase, circular, and possessing a garland of light. Above that, from the complete transformation of the syllable Laṃ, there is the golden maṇḍala, square, with a height of eight hundred thousand and a width of twelve hundred thousand leagues; this is the earth maṇḍala, and subsequently the remainder also becomes gold. Upon that is the crossed vajra (viśvavajra) marked by the syllable Khaṃ, which is a three-pronged trident. At the hub of the crossed vajra, from the syllable Suṃ, arises Mount Meru, eighty-four [thousand] leagues in height, square, and composed of the four kinds of precious gems.

སྟེང་གི་ཆ་ལ་གདུགས་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན། རྒྱར་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་པའོ། ། དེའི་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཤར་གྱི་ལུས་འཕགས་ཏེ། ཞེང་དུ་དཔག་ཚད་བརྒྱད་སྟོང་། ཆུར་ནི་དགུ་སྟོང་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའི་ རྣམ་པ་ཅན་ནོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཨི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྒྲ་མི་སྙན་ཏེ་ཆུ་དང་ཞེང་དུ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་པ་ལ་གྲུ་བཞི་པ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཨུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བ་ལང་སྤྱོད་ཆུ་དང་ཞེང་དུ་དཔག་ཚད་དགུ་སྟོང་ཟླ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། ། ལྷོ་ ཕྱོགས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཨེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཛམ་བུའི་གླིང་སྟེ། ཆུ་དང་ཞིང་དུ་དཔག་ཚད་བདུན་སྟོང་པ་བྱང་ཕྱོགས་ཡངས་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཞུམ་པའི་རྣམ་པའོ། ། དེ་དག་གི་ངོས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་གཉིས་སུ་ཡང་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་རྣམས་སུ་ཡང་། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། རི་རཱྀ། ལི་ལཱྀ་སྟེ། ཡི་གེ་དེ་དག་གིས་ལུས་དང་ལུས་འཕགས། རྔ་ཡབ་དང་རྔ་ཡབ་གཞན། གཡོ་ལྡན་དང་ལམ་མཆོག་འགྲོ། སྒྲ་མི་སྙན་དང་སྒྲ་མི་སྙན་གྱི་ཟླ་སྟེ། གླིང་ཕྲན་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་གླིང་ལྔ་བརྒྱས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་རཾ་ཡོངས་ སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡང་ཧཱུཾ་སྟེ་དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་དང་ར་བ་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བསམ་གཏན་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་མཛད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། །

The upper portion has the appearance of a parasol and measures eighty thousand leagues in extent. To its east, from the complete transformation of the syllable A, arises Pūrvavideha; it is eight thousand leagues in width and nine thousand leagues in length, having the shape of a half-moon. To the north, from the complete transformation of the syllable I, arises Uttarakuru; it is ten thousand leagues in both length and width, and is square. To the west, from the complete transformation of the syllable U, arises Aparagoyānī; it is nine thousand leagues in both length and width, having the shape of a full moon. To the south, from the complete transformation of the syllable E, arises Jambudvīpa; it is seven thousand leagues in both length and width, with the northern side broad and the southern side tapered. On both sides of these, in the directions of east, south, west, and north, from the syllables I Ī, U Ū, Ṛ Ṝ, and Li Lī, arise the eight subcontinents: Deha and Videha, Cāmara and Aparacāmara, Śāṭhā and Uttaramantriṇa, and Kurava and Kaurava. Each of these eight subcontinents is surrounded by five hundred smaller islands. Above that, from the complete transformation of the syllable Raṃ, arises the maṇḍala of the sun. Above that, from the complete transformation of the syllable Hūṃ, arises a crossed vajra (viśvavajra). At its center is also a Hūṃ; from that, one should visualize vajra stakes and a fence, and perform the concentration of the maṇḍala of Hūṃkara. From the complete transformation of Hūṃkara, Samantabhadra arises.

དེ་ལས་ སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་གྲུ་གསུམ་པ་ལ་དཀར་པོ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་ལ་ནང་གི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་པདྨ་དམར་པོ་ལ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སེར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ལ་རལ་པ་དང་ཅོད་པན་དར་གྱིས་མཚན་པ། གཡས་ན་འཁོར་ལོ་དང་ཅང་ཏེའུ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་དང་ཐོད་པས་བརྒྱན་པའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ། གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་བཞུགས་པ་གཤིན་རྗེ་མ་སྔོན་མོ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་སྔོན་མོ་ཡང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་སྟེ། གཡས་པ་ཅང་ཏེའུ་དང་ཟངས་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཐོགས་པ། སྐྲ་གྲོལ་ཞིང་གཅེར་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་བའོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིག་མ་དང་བཅས་པ་ལས་བྱུང་བ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལྟར་ཡངས་ཤིང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔའི་རང་བཞིན་ ཅན་བཟང་པོ་སྟེ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེའི་ཀ་བ་ཏྭ་ར་ཎ་དང་བཅས་པ་དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་དར་དང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་རྒྱུ་མཐུན་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐུད་པས་བརྒྱན་པའོ། །

From that: Within the triangular source of phenomena (dharmodaya), the specific locus of the three realms of existence, which is white and stands upright, and which has the nature of the inner space, there is a red lotus. Upon it, from the complete transformation of the syllable Bhrūṃ and a wheel, there appears the yellow Vairocana, with one face and four arms, his matted hair and crown adorned with silk. In his right hands he holds a wheel and a hand-drum (ḍamaru); in his left hands he holds a bell and a khaṭvāṅga adorned with a skull-cup. He stands in the posture with the right leg extended, embracing the blue Yama-mātṛ. Yama-mātṛ also has one face and four arms; in her right hands she holds a hand-drum and a copper knife, and in her left hands she holds a bell, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Her hair is loose, she is naked, and she is adorned with the five mudrās. Thus, one should visualize the celestial palace (vimāna) at the summit of Mount Meru, arising from Vairocana and his consort. It is as vast as space, of the nature of the five kinds of precious gems, and excellent. It possesses qualities such as being square and so forth, with vajra pillars and archways, and is adorned with lattices, half-lattices, hanging silks, and flower garlands. It is the perfectly pure dharmadhātu, adorned with vajra cords that are the concordant cause.

དེའི་དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་དང་ ཨཾ་གཉིས་ལས་རྡོ་རྗེ་དང་ཟངས་གྲི་དེ་དག་གི་ལྟེ་བ་ལ་ཡང་ས་བོན་དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ་སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་འོད་དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཟླ་བ་བྱེ་བ་ལྟར་གསལ་བར་འཛིན་པ་ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོ་བ་དང་དམར་པོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བསྣམས་ པས་འཁྱུད་ཅིང་། ཕྱག་གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་དང་ཚངས་པའི་མགོ། ། གཡོན་པ་ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཐོགས་པ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་མི་བསྐྱོད་པས་བརྒྱན་པའོ། ། སྔགས་པའི་ལྟེ་བར་བསམ་བྱ་བ། ། དབུས་སུ་རླུང་དང་དེ་བཞིན་མེ། ། དེ་དབུས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྟེ། ། དེ་དབུས་ སྟོང་པའི་རི་མོའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོར་ཡང་དག་སྦྱར། ། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོག། སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བ་བྱས་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འོང་གྱུར་ནས། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་ཆགས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་སྦྱངས། ། བདེ་བ་ལས་ བྱུང་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། བྷྲཱུཾ་ཨཾ་ཧྲིཾ་ཧོ་ཧཱུཾ་ཧི། ། དེ་ནས་སེམས་རྒྱུན་དབང་བསྐུར་ལ། ། ཨི་ཡིག་ས་བོན་གྱིས་དབྱུང་བྱ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨཾ་ཨ་ཁཾ་ཧཾ། གཏི་མུག་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། སེར་སྣ་དང་། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེའོ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་ནི། སྤྱན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མའོ། །

In the center of that, upon the āli and kāli, are the syllables HŪṂ and AṂ. From these arise a vajra and a curved knife, at the centers of which are those same seed-syllables. Through the complete transformation of these, Vajrasattva appears with three faces and six arms, possessing a stainless radiance like the autumn sky and as brilliant as ten million moons. His right and left faces are blue and red, and he embraces [his consort] while holding a vajra and bell. In his right hands, he holds a hand-drum and the head of Brahmā; in his left, he holds a skull-cup and a khaṭvāṅga. He is adorned at the crown of his head by Akṣobhya. One should visualize this at the navel of the practitioner. In the center are wind and likewise fire; in their center are the āli and kāli, and in their center is the mark of emptiness. This is perfectly joined with great bliss, the supreme non-duality of the non-dual. By being exhorted by sound, all sentient beings arrive, and through the union of the Buddha’s passion, the realms of sentient beings are completely purified. The maṇḍala arises from bliss: BHRŪṂ AṂ HRĪṂ HO HŪṂ HI. Then, having conferred the empowerment of the mental continuum, one should extract it by means of the seed-syllable I. [These are] Vairocana, Vajrasūrya, Padmanarteśvara, Vajrarāja, Akṣobhya, and likewise Heruka. OṂ HŪṂ AṂ A KHAṂ HAṂ. [These are] Delusion, Hatred, and likewise Envy, Desire, Avarice, and Īśvaravajra. The seed-syllables LĀṂ MĀṂ PĀṂ TĀṂ are Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā.

ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་འགྲོ་བ་གསུམ་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ རྫོགས་པར་བྱའོ། ། ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་པ་དང་། ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གཟུགས་སུ་བསམ་གཏན་གྱིས་འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པར་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཡི་གེ་ཧོཿདམར་པོ་གཉིས་དང་སྤེལ་བ་དྲི་ཟའི་སེམས་ཅན་ལྟ་བུ་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ནས་སྨོན་ལམ་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡི་གེ་ལྔ་བཀུག་སྟེ། སྙིང་གར་ཞུགས་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བསྐྱེད་པའི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་མེ་སྦར་བས་པདྨར་སྐུ་གཉིས་ཞུ་བར་གྱུར་ ཏེ། ནམ་མཁའ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་ཅིང་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གོམས་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་དེའི་འོད་ཟེར་ལས་སྤྲོས་པའི་ལྷ་མོ་སྤྱན་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་ལྡན་པ་ནམ་མཁའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་རྣམས་གླུ་འདི་ཡིས་མགོན་པོ་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ནི། ཀྱེ་སྲིད་གསུམ་བདེ་བ་ཁྱོད་འདིར་བཞེངས། ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། པདྨའི་གནས་ནི་མཐོང་མཛོད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་བདེ་བ་ཆེ། ། རྒྱལ་བ་ཡི་ནི་སྡོམ་པ་མཛོད། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། ཁྱོད་ནི་སྟོང་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཐོང་མཛོད་ལ། ། མཛེས་མ་དང་དུས་བདེ་བ་ནི། ། སྲིད་པ་གསུམ་ན་སྙིང་པོའོ། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། བདེ་བའི་བདག་པོ་ཐོང་ཐོང་ཐོང་། །

With the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, the body, speech, and mind of the three realms of beings are to be perfected. Through meditative concentration, the aggregates, sense bases, and elements are to be perfected without exception within the three realms, visualized in whatever form is desired, such as having one face and two arms. Then, in the maṇḍala of space, the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ are interspersed with two red HOḤ syllables. Like a gandharva being, these five syllables are summoned from the direction of space by the mind of aspiration; they enter the heart, and through the great passion generated by the mutual attachment of method and insight, fire is ignited, causing the two bodies to melt into the lotus. They become like a reflection in the absorption that is the great abode of all elements, stainless as space. Following that, from the light rays of the nature of great love, compassion, joy, and equanimity—generated by the mind of aspiration cultivated since beginningless time—goddesses with wide-open eyes, like reflections in space, invoke the Protector with this song: "Kye! Arise here, O Bliss of the Three Worlds! Ala la la la ho! Behold the abode of the lotus! Vajra-Holder, Victorious One, Great Bliss, Perform the union of the Victorious Ones! Ala la la la ho! You are the supreme of all emptiness; Behold the essence of the Sugatas! The union with the beautiful one is the essence Within the three realms of existence! Ala la la la ho! Lord of Bliss, release, release, release!"

རྒྱལ་བའི་བདག་པོ་ཆོས་སྐུ་ཧོ། ། ཞེས་ བྱ་བའི་གླུས་བསྐུལ་མ་ཐག་ཏུ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྟེ། མངལ་ནས་སྐྱེས་པའི་རིམ་པའོ་ཞེས་པའོ། ། ཡང་ན་རུས་སྦལ་དག་གིའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལས་རུས་སྦལ་ནི་སྒོ་ང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལྷའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་རྩོམ་པ་མེད་ཅིང་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་རུས་སྦལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མི་འགྱུར་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་བཞི་པ་དང་ཞལ་བཞི་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ནི་རིམ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ལྷ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་དངོས་གྲུབ་ཕྱིར། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་གཞན་སེམས་སྐྱེས། ། མཁས་པས་འབད་དེ་ གནས་མི་བྱ། ། དེ་ལྟའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་གྱིས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སོ། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་དམ་པ་ནི། ། བདེ་བའི་མཆོག་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ནི་ཐབས་ཆེན་པོ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ཡིན། ། དེ་བས་ན་སྒྲུབ་པ་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་མཆོག་མེད་དེ།

Immediately upon being exhorted by the song, "The Lord of Victors, the Dharmakāya, Ho!", the vajra essence arises from the syllable HŪṂ; this is the stage of birth from a womb. Alternatively, regarding the phrase "or of turtles," a turtle is one born from an egg. Its stage is the meditation on the form of the deity of yoga in a single instant. The Great Awakening, which is the Great Seal (mahāmudrā) of the method and wisdom of great compassion—unimpeded wisdom arising without effort and without interruption—is called the "turtle" because it is certain and unchanging. The phrases "four-armed and four-faced," and so forth, should be applied to both stages. Regarding the "white body color," one should understand the specific characteristics of the Vajra Holder according to the ritual and meditate on all the deities. "Those who desire accomplishments, for the sake of accomplishment, should not, even for a single moment, allow other thoughts to arise; the wise should strive [to remain focused]." Through such extraordinary qualities, all yogis will attain their desired accomplishments. This concludes the explanation of the thirty-second chapter from the Introduction to the Sādhana of the Commentary on the Difficult Points of the Glorious Heruka. Then, having understood everything: "The supreme of all applications is the mudrā of Supreme Bliss, the great method for accomplishments; it is the Ḍākinījālasaṃvara. Therefore, there is no supreme sādhana for the practitioner."

བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཚོགས་ ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་སྒྲོན་མ་ལས། ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་རབ་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་ཕང་བ་ལ་ནི་རང་ གི་ཡན་ལག་གོ། ། དཔའ་བོ་གཉིས་མེད་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དཔའ་བོ་རྣམས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའོ། ། མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་མ་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཉིད་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ གཞག་པའོ། ། བཅིངས་པ་ལས་ནི་གྲོལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྟེ། བག་ཆགས་སྤངས་པ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སློབ་དཔོན་ལུས་སུ་ལེགས་གནས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུར་དམིགས་ནས་ཐམས་ཅད་ བྱས་ལ། ཕྱི་ནས་དཔའ་བོའི་དཔའ་མོ་ཀུན་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། སྣང་བ་མེད་པ་ལས་ལངས་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་འབྱུང་བའི་རིམ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་འོག་འགྲོ་བའམ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་གང་ཅུང་ཟད་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལ་ཅི་འདོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པོའི་བཀའ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ། །

This is for the sake of accumulating great merit and so forth. Therefore, one should undertake the maṇḍala of the assembly, just as it was taught in the Āryadeva-pāda’s Compendium of Conduct: The Lamp (Caryāmelāpaka-pradīpa). Regarding the food, snacks, and so forth, these are to be taken literally. Then, concerning the phrase "the messenger is to be bestowed" and so on, "on one's own lap" refers to one's own limbs. "The heroes should be worshipped without duality" means that the heroes are to be offered. The word "mother" (mā) and so forth, or the word "or," refers to whoever has become fortunate; otherwise, it would be impure. All of these are set aside for the purpose of worshipping oneself. "One should be liberated from bondage" means for the sake of being liberated from habitual tendencies (vāsanā), because liberation occurs through the abandonment of habitual tendencies. Regarding "well-established in the body of the master" and so forth, having visualized oneself in the form of the Vajra-holder and performed everything, one should subsequently engage in the conduct of all the heroes and heroines. Having arisen from the state of non-appearance and manifested the Buddha-body through the sequence of the emergence of union, one will abide adorned with all the qualities of the vajra-like absorption (vajropama-samādhi). Regarding "going beneath the earth" and so forth, whatever is desired for the sake of sentient beings—be it pacification or any other—will all be accomplished without doubt by the mere command of the practitioner.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་ པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོ་མའི་དྲ་བའི། ། འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་དང་སྔགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ཡིད་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ གནས་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་སྒོམ་པ་གསུངས་པ། དཔའ་བོ་ཀུན་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། པདྨའི་ལྟེ་བར་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟེ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་པདྨའི་སྙིང་པོའི་སྟེ་དེར་ངེས་པར་སྦྱར་བའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྡིག་བསྐྱོད་པས་ན་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་སྟེ། མེ་འབར་བའི་གཟུགས་ ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་བདག་པོ་ཡང་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེའི་གནས་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། རྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན་སྨིན་མའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཟླ་བ་དང་པདྨའི་བར་དུ་ཨཱ་ལིའི་རི་མོ་བཅུ་དྲུག་གིས་ བསྐོར་བའོ། ། དཔའ་བོ་འཆོལ་པའི་ཞལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཆོལ་པ་ནི་འཇིགས་སུ་རུང་བ་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་དུའོ། ། རྒྱུ་དེས་ན་མེ་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་དབྱངས་ཡིག་དང་པོའི་རང་བཞིན་ལས་ལངས་པའི་མེ་ལྷ་ལ་བསྲེག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་ འདི་དག་གིས་སོ། ། བསྲེག་བྱ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། བསྲེག་བྱ་དགུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་རེ་ཞིང་སྟེ།

This is the explanation of the thirty-third chapter from the Introduction to the Sādhana of the Commentary on the Glorious Heruka. Then, regarding the phrase "the extensive ritual of the wheel of the ḍākinī network," the application of the yantras and mantras as they have been taught will undoubtedly be accomplished through their practice. The sādhana relies upon the mind, for the sake of attaining the state of the avadhūtī. Its meditation is described as: "All the heroes and yoginīs are to be joined precisely at the navel." Here, "navel" refers to the heart of the navel-lotus, and they are to be joined there. Because it stirs away the sins of conceptual thought, it is the avadhūtī; it has the form of a blazing fire, and its master is also called the avadhūtī. Its "abode" is its place of residence, meaning its support. This is likewise taught for the yogin. Where is it? It is said to be "between the eyebrows," which means it is surrounded by the sixteen lines of the āli between the moon and the lotus. Regarding the phrase "into the mouth of the fierce hero," "fierce" means terrifying, referring to the mouth of the Blessed One. For that reason, the fire-god (Agni)—arising from the nature of the first vowel—is to be offered oblations; this is the meaning. "These" refers to these substances. "The five to be burned" refers to the five purified Tathāgatas. "The nine to be burned" refers to each one individually.

བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་འབར་ཕྲེང་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་འབར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། བསམ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པས་སོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཀུན་ནས་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་རང་བྱུང་བའི་ལྷག་པའི་ལྷའོ། ། དཔའ་བོའི་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། དཔའ་བོའི་གནས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་བཅས་པའོ། ། འདབ་མ་ལ་ཕོ་ཉ་མ་བཞིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་པདྨའི་འདབ་མ་བཞི་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དཔའ་བོ་དང་། ། གཉིས་མེད་པར་ནི་ཅི་བདེ་བར། ། ཁཎྜ་རོ་ཧ་ཕྱི་རོལ་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ འདོད་པར་བསྒོམས་ནས་དེ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་པ་གང་ཞེ་ན་ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་ཤེ་ན། རང་གི་གཟུགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་སྒོ་དང་། མཚམས་བཞིར་སྔགས་པས་དེའི་ གཟུགས་སུ་བལྟ་བའོ། ། བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུའོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་དག་བསྟན་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་པདྨ་དཀར་པོ་ལ་མཚན་མའི་ས་བོན་ གྱི་ཐིག་ལེའི་ནང་དུ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་ནི། འོད་ཟེར་བྱེ་བས་རབ་བརྒྱན་ཅིང་། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱིས་རབ་ཏུ་འཁྲིགས། །

The meaning is that one should perform forty-five homa offerings. Then, "the ocean of blazing garlands" refers to being endowed with intense radiance. "One should contemplate" refers to the practitioner. If one asks what should be done, it is the "wheel," which is the maṇḍala of the three realms without exception—the self-arisen supreme deity. "The hero of heroes" and so forth refers to the application of one's own supreme deity. "The abode of the heroes" refers to the celestial palace (vimāna) and its contents. "The four messengers on the petals" refers to the four, such as the ḍākinīs, on the four petals of the navel lotus. Regarding the lines: "The wheel-turning hero and, non-dually, as is convenient, Khaṇḍarohā should be offered externally," this means that after meditating as desired, one should perform the homa with intense devotion. Who are the "external ones"? They are the Crow-faced goddess and the others. In what form? "In their own forms," meaning the practitioner should visualize them in those forms at the gates and the four intermediate directions of the celestial palace. "Should be shown" means to be meditated upon. Where? In the center of the wheel. Regarding the statement: "The teaching of these wheels is the means for accomplishing all siddhis," this refers to meditating on the maṇḍala of the mind, which is the nature of the three realms, within the drop of the seed-syllable of the sign upon the white lotus at the heart of the wisdom-being (jñānasattva). It is adorned with tens of millions of light rays and densely filled with clouds of Buddhas.

ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་བསྡུས་བྱས་པ། ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རིགས་ཀྱི་རིམ་པའི་མཚན་མའི་ནང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་མཁའི་ངོས་ལྟར་ཡངས་པ་རྒྱལ་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་གནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྐུ་མཐའ་ཡས་པས་མ་ལུས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་ འགྲོའི་དམ་ཚིག་གི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་རབ་ཏུ་བསྡམས་ཤིང་། སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་བཟུང་བ་ན། ཞག་བདུན་གྱིས་འདར་བ་དང་བསྐྱོད་པ་དང་འབེབས་པ་དང་གཡོ་བ་དང་འཕར་བ་དང་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་དག་བསྟན་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ སྙིང་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། རིག་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། དེའི་ལེའུ་དང་པོར་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་དེ་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཐེ་ཚོམ་མི་བྱའོ། ། ཕོ་ཉ་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་རྙེད་ནས་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པ་དང་མངོན་པར་ ལྡན་པ་དེ་ནི་འདིར་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ནི། ། ཇི་བཞིན་རིམ་གྱིས་མཚོན་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རིམ་ནི་ཡོངས་སུ་ བརྒྱུད་པ་སྟེ། བླ་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འོངས་པའི་གཞུང་ལུགས་ཉམས་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་པ་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བའི་བདག།

Having condensed the yoga of the bindu, one should meditate on the subtle yoga. Within the signs of the sequence of the families, from the syllable HŪṂ arises a maṇḍala as vast as the expanse of space, the abode of the Victorious Ones’ jewels. It is composed of extremely subtle atoms of great bliss, a garland of wisdom light rays from which infinite forms of various kinds emerge. When all sentient beings without exception are blessed by the samaya of the Vajraḍākinī, and one thoroughly restrains the vital breath and effort while holding the mind in extreme stability, there is no doubt that within seven days one will experience trembling, movement, descending, shifting, leaping, and direct vision. Regarding the teaching of these wheels: "Vajragarbha, the Great Compassionate One, the Ocean of Awareness," and so forth—just as the wheels were taught in the first chapter of that [text], they should be understood here in the same way without doubt. "The self of the union of the two messengers" means that having found the source text of the mantra, which is extremely difficult to find, and being endowed with its recitation and meditation, one will undoubtedly achieve accomplishment here. This concludes the explanation of the thirty-fourth chapter from the Commentary on the Difficult Points of the Sādhana of the Glorious Heruka, from the introductory narrative of the sādhana. Then, regarding the phrase "the supreme excellence of action, indicated in its proper sequence": "sequence" refers to the lineage, meaning the tradition that has come from one guru to the next, to be maintained without decline. "The self of the union of the two offerings."

ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོད་པ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་པས་ལས་ཀྱི་ མཆོག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ལས་ནི་སོ་སོར་སྦྱོར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་ཚན་བརྒྱད་དོ། ། དེ་ཡི་དབྱེ་བ་རིམ་ཇི་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡི་གེ་ནི་དབྱངས་ཡིག་དང་གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ མོ། ། ཕོ་ཉ་ནི་རྩའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་བཟུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། མདའ་ཡི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འཁོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མདའ་ནི་རླུང་སྟེ། དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་དེས་འཁོར་བ་སྟེ། འགྲོ་ བ་དང་འོང་བར་ངེས་པར་འཇུག་པའོ། ། ཕན་ཚུན་འདུས་པའི་སྔགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དག་འདུས་པ་སྟེ་འདུས་པའོ། ། ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཕྱེ་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་ལྟེ་བ་དང་མགོ་སྟེ་དེ་རྣམས་སུ་དགོད་པའོ། ། ས་བོན་ཕྲེང་བ་དེ་དག་ཟིན། ། ཧཱུཾ་ནི་མཐའ་རུ་ གནས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་དུ་འགུགས་ཤིང་གཞུག་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གནས་པའོ། ། དེ་ལ་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཡོན་པ་དང་གཡས་པའི་ངོས་གཉིས་སུ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་པར་དགོད་དོ། ། འོག་ཏུ་བལྟས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཕྲེང་བ་གཉིས་ ཏེ་དེའི་དབུས་སུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། གང་ཡང་གསུངས་པ། གཡོན་དང་གཡས་ཀྱི་ངོས་གཉིས་སུ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་གནས་པ་སྟེ། །

This refers to the non-dual offering, which is the non-duality of method and insight. The practitioner, through the nature of that union, should accomplish the supreme activity. "Activities should be applied individually" refers to pacifying and so forth. "The mantra that brings about accomplishment" refers to the eight classes. Regarding "their divisions in successive order" and so forth, the letters are the thirty-three vowels and consonants. The "messengers" are the yoginīs whose nature is the channels. By the word "and so forth," the twenty-four heroes are included; these are their mantras. Regarding "completely circling with the force of an arrow" and so forth, the "arrow" is the wind; by its force they move, and by that they circle, meaning they definitely engage in going and coming. "The mantra of mutual union" refers to the union of the vowels and consonants. "Distinguished by the locations" means they are to be placed in the heart, throat, navel, and head. "Those seed-syllable garlands are grasped; HŪṂ resides at the end" means that the syllable HŪṂ resides wherever the summoning and entering occur. The meaning of this is as follows: on the two sides, left and right, the twelve vowels are to be placed facing upward. Facing downward are the two garlands of consonants beginning with KA, which should be enclosed in the middle. As it is also said: "On the two sides, left and right, the twelve vowels reside."

སྟེང་དུ་བལྟས་པར་ཡང་དག་བཤད། ། ཀ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་སྤེལ། ། ཞེས་སོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་འགོག་པར་གྱུར་ན་ནི། ། འགོག་པ་ནི་རྒྱུ་བ་ གཉིས་རྣམ་པར་བཅིངས་པའོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་གྲུབ་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྟེན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གོམ་པ་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྲོའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རླུང་གིས་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་མི་སྲིད་པ་སྟེ། དེ་དང་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རོ་ གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་སྦྱོར་སྦྱར་བར་གྱུར་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་སྦྱོར་སྦྱར་བར་གྱུར་པ་ནི། ། ཟླ་བ་ཉི་མར་རྣམ་པར་བཤད། ། གཡོན་དང་གཡས་ཀྱི་ངོས་གཉིས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་པ། ། སྟེང་གི་སྒོ་རུ་རྟག་གནས་པའི། ། སྣང་བྱེད་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ ཅན། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱི་ཚོགས་སུ་རྒྱུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྦྱོར་བ་ནི་ཁ་སྦྱོར་རོ། ། ཡང་ན་ལག་པ་གཉིས་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་བརྗོད། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཁ་སྦྱོར་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་དབྱེ་བ་ཉིད་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ནི། པདྨར་རྡོ་རྗེ་གཞུག་པའོ། ། བསྐོར་བ་ནི་བསྐྱོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འབྱེད་པ་ནི། ། སྒྲོ་ཆུན་སྦྲང་རྩིར་བྱེད་པར་བཤད། ། བསྐོར་བས་འདི་ནི་བསྐྱོད་པའོ། ། བདེ་དང་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཞགས་པ་པདྨར་བཅུག་པ་སྟེ། ། འདོད་ལ་ཆགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་ ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག། མི་འཁྲུག་འཁྲུག་བྱེད་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། དེ་ནི་གཏུན་ཤིང་རབ་ཏུ་གྲགས། །

It is correctly explained as looking upward, with the letters Ka and so forth clearly multiplied. Thus it is said. If the object of accomplishment is brought to cessation, that cessation is the binding of the two movements. The "object of accomplishment" refers to that which has become an attainment, the nature of great bliss without a support. "Not even a single step is taken" means that because there is no movement by means of the winds, a destination to be traveled to is impossible; this is because that very reality has become of a single taste by its own nature. Regarding the phrase "having joined the union" and so forth: "having joined the union" is explained as the moon and the sun. On the two sides, the left and the right, the vajra chain is bound. At the upper gate, there is the blazing garland of the Illuminator. The union of the supreme joy that flows as a continuous stream within the collection of the path of liberation is the "union." Alternatively, the complete embracing of the two hands is called "binding the vajra chain." The equal union of method and insight is explained as the "union." Regarding the phrase "the very opening of the vajra" and so forth: it is the insertion of the vajra into the lotus. "Circling" means moving. The opening of the vajra and lotus is explained as making the cluster of filaments into honey. By circling, this is moved. By its nature of bliss and joy, the noose is inserted into the lotus. With the hook of attachment to desire, all the Tathāgatas are summoned. The unshakeable one who causes shaking is the vajra; that is renowned as the pestle.

བཟའ་བ་རྡོ་རྗེ་འདེབས་པ་ལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདུས་པའོ། ། དབུགས་ལ་མདའ་ནི་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མདའ་ནི་སྒྲའོ། ། ཡན་ལག་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ལྷའི་སྐུ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་པས་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། ཐོད་པའི་མཆོད་ཡོན་སྣོད་དུ་ནི། ། ཞལ་དུ་མཆོད་ཡོན་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྔགས་པས་ལྟེ་བར་བསམ་བྱ་བ། ། རླུང་གི་དབུས་སུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་སྟེང་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། ། དེ་སྟེང་ཐོད་ པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིས་ཡོངས་བཀང་བའོ། ། དེ་དབུས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་ནི་བྱིན་བརླབས་ལ། ། བདག་ཉིད་བཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བས་ཞི་བ་དང་། སྙིང་རྗེའི་གོ་འཕང་ཅན་སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པ་ཟླ་བ་ལྟར་ འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་དུ་མ་འཕྲོ་བ། བདུད་བཞི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པ་ཕག་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། སྤྱི་བོའི་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་མི་ཤིགས་པ། ཨ་ཏ་སའི་མེ་ཏོག་ལྟར་ཤིན་ཏུ་སྔོ་བ་ལས་བའི་འོ་མའི་རྒྱུན་ཉིན་དང་མཚན་དུ་འབབ་པའོ། ། གང་ཞིག་འོག་གི་པདྨ་ལ། ། ཟླ་བ་ཉི་མས་ བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་དེ་བསམ་བྱ། ། རླུང་གི་དབུས་སུ་མེ་དཀྱིལ་འཁོར། ། ལུས་མེད་པར་ནི་མི་ལྟ་སྟེ། ། རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་སྦྱར། ། ཡང་མགོ་བོར་ཡི་གེ་ལཾ་ལས་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཀླུ་ཤེ་ཤ་ནཱ་གའི་ལྷག་མ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཅན་གདེངས་ཀ་གསུམ་གྱིས་མཛེས་ པའོ། །

Regarding the vajra-strike of the food, it is the assembly of the Tathāgatas. As for the phrase "having applied the arrow to the breath," the "arrow" refers to sound. "The limbs are joined with the khaṭvāṅga" means that the khaṭvāṅga is the body of the deity; because its limbs are like space, it is called a khaṭvāṅga. "In the skull-cup vessel of the arghya, the arghya is certainly applied to the mouth" means that the mantrin should visualize at the navel the maṇḍala of fire in the center of the wind. Above that is a variegated lotus, and above that is a skull-cup completely filled with the nectar of the wisdom of awakening. In its center are the vowels and consonants, possessing the nature of the five wisdoms. Having blessed it with the syllable HŪṂ, one should visualize oneself as Vajrasattva through the yoga of VAṂ—peaceful, possessing the state of compassion, stainless like the autumn sky, emitting many garlands of light rays like the moon, treading with his feet upon the four Māras, and the great bliss inseparable from Vārāhī. Upon the moon at the crown of the head is the indestructible [drop], extremely blue like an atasī flower, from which a stream of cow's milk flows day and night. "That which is on the lotus below, adorned with the moon and sun, should be visualized in the center of the navel; in the center of the wind is the fire maṇḍala. One should not view it as bodiless, but apply it with a perfectly peaceful mind." Furthermore, at the head, from the syllable LAṂ, is the maṇḍala of the great powerful one (Mahendra), where the serpent Śeṣanāga, possessing the form of great bliss, is adorned with three hoods.

ཐིག་ལེས་བར་བརྒྱན་པ་ལས་ཆར་པའི་རྒྱུན་ལྟར་འབབ་པར་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་ཨི་ནི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན། ། མིག་གཉིས་སུ་ནི་དགོད་པར་བཤད། ། ཀུནྡ་ཟླ་བ་དཀར་དང་མཚུངས། ། དབང་པོའི་མཚོན་ཆས་བརྒྱན་པའོ། ། སྟེང་དུ་སྤྲིན་གྱིས་གཡོགས་བྱ་བ། ། འབྲུག་དང་གློག་གིས་བརྒྱན་པ་ནི། ། ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་ཁྱབ་པར་བསམ། ། བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་རབ་འབབ་པས། ། གྲོང་ཁྱེར་མཐར་ནི་ཞི་བར་བྱེད། ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྟེང་དུ་འདུག་བསམས་ན། ། དུག་དང་ཚ་བའི་རིམས་ལ་སོགས། ། བསམ་གཏན་ཙམ་གྱིས་སྤེལ་བར་བྱེད། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ཆུད་ཁ་དོག་དབྱིབས། ། གང་ཞིག་རྟག་ ཏུ་བསམ་བྱས་ན། ། དེ་ཡི་ཚེ་ནི་ཟད་འགྱུར་ནའང་། ། ཚེ་རིང་བར་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད། ། ལོག་གཅིག་པར་ནི་ཁ་སྦྱོར་ན། ། རྒས་པ་མེད་ཅིང་འཆི་བ་མེད། ། ནད་སོགས་ཀྱིས་ནི་གདུང་མི་འགྱུར། ། ཀླུ་ཆེན་རྣམ་པ་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱིས། ། གལ་ཏེ་ཟིན་པའི་དུག་ཆེན་ཡང་། ། བཀོད་པས་དུག་མེད་བྱེད་པ་སྟེ། ། དུག་ གིས་ཤི་བའང་སློང་བར་བྱེད། ། དུས་མིན་འཆི་ལས་རྒྱལ་འགྱུར་ཏེ། ། ནད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། སྟོན་ཀའི་དུས་ཀྱི་ཟླ་འདྲ་བ། ། ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐེ་བོང་ལ། ། ཟླ་གཟུགས་ཡི་གེ་བཾ་འཕྱང་བས། ། བདུད་རྩི་ཡང་དག་བཙིར་བས་ནི། ། རིམ་གྱིས་དུས་མིན་འཆི་བ་འཇོམས། ། དེ་ནས་ སྲུང་བའི་ཆོ་ག་འགྱུར་བ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བཟློག་གིར་དམིགས་པས། ། བདག་ཉིད་སྲུང་བཟློག་གི་གཙོ་བོ། དཀར་ཞིང་ཞལ་གཡས་པ་རྣམས་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་། གཡོན་པ་རྣམས་ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་དང་དུད་ཀ་སྟེ། སྟེང་གི་ཞལ་ཆེན་དཀར་བ།

One should visualize that from the central bindu, a stream flows like a downpour of rain. The syllable I is the stream of nectar; it is explained that it should be placed in the two eyes. It is like a white kunda flower or the moon, adorned with the weapon of Indra. One should visualize it covered above by clouds, adorned with thunder and lightning, pervading the center of the sky. By the intense flow of the stream of nectar, the city is pacified at its very edge. If one visualizes it resting upon the one to be accomplished, poisons, fevers, and the like are dispelled by mere concentration. If one constantly visualizes the colors and shapes within the center of the maṇḍala, even if one’s lifespan is exhausted, it will become long. If the two are joined in union, there is no aging and no death; one will not be tormented by diseases and the like. Even the great poison of one seized by the eight great nāgas is rendered poisonless by this arrangement, and even those who have died from poison are revived. One will triumph over untimely death and be completely liberated from disease. Like the autumn moon, on the thumb of the left hand, the syllable Baṃ hangs from the form of the moon. By perfectly squeezing the nectar, untimely death is gradually overcome. Then, the ritual of protection occurs: by visualizing the Vajra Protection-Aversion, one is the principal of protection and aversion. White, with right faces that are blue, red, and yellow, and left faces that are green, red, and smoke-colored, the great upper face is white.

ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་ཤིང་རྒྱན་སྣ་ ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། གོས་དཀར་པོས་ཉེ་བར་མཛེས་པ་གཡས་བརྐྱང་བའི་སྦྱོར་བས་འཆི་བདག་གི་བདུད་ལ་སོགས་པ་མནན་པ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ཆེན་པོ་དང་ཤི་བ་སོས་པར་བྱེད་པའི་མཆོག་སྤྱན་གསུམ་ཞི་ཞིང་སྙིང་རྗེའི་ཉམས་ཀྱིས་དགའ་བ་ཕྱག་དང་པོ་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པས་རྡོ་རྗེ་ གདེངས་པ་གསོར་ཞིང་། གཞན་ཞགས་པ་དང་བཅས་པའི་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ། དེ་བཞིན་དུ་རལ་གྲི་དང་དགྲ་སྟ་དང་གཏུན་ཤིང་དང་ཐོད་པ་དང་། མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཡང་གཞུ་དང་མདའ་རྣ་དྲུང་དུ་བཀང་བ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོ་བ་དང་བདུད་རྩིས་གང་བའི་བུམ་པ་དང་པདྨ་ དང་བཅས་པའི་དུང་དང་བཅོ་ལྔ་པ་དང་བཅུ་དྲུག་པས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འདིའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲིས་ལ་ལྟེ་བར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་བཅུ་གཉིས་པ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡང་ཡི་གེ་བཾ། ཡི་གེ་བཾ་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་ བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་རཀྵ་ཚིག་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། རྩིབས་ཀྱི་ནང་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་བཞི་ནི་འདིར་གཡོན་སྐོར་དུ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཌཾ་ལཾ་ཁཾ་རཱུཾ་རི་རཱྀ་ལི་ལཱྀ་དང་སྤེལ་བའོ། ། པདྨ་འདབ་མ་དགོད་པ་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཁཾ་པྲཾ་ཀཾ་ཙཾ་ཀཾ་པྲཾ་བཾ་མཾ་རྣམས་ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོར་རོ། ། མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པར་ནི། སཾ་བཾ་ཨཾ་ཁཾ་བ་ལཾ་བཾ་ཏྲཾ་རྣམས་ཧཱུཾ་ཡིག་དང་སྤེལ་བའོ། །

Seated upon a moon, adorned with various ornaments and beautifully arrayed in white garments, she stands in the posture of right leg extended, treading upon the Māra of Death and others. She wears the great crown of the five Buddhas and possesses three eyes that are peaceful and filled with the expression of compassion and joy, the supreme means of reviving the dead. Her first right hand brandishes a raised vajra with the threatening gesture (tarjanī), while the other holds a bell together with a noose. Likewise, she holds a sword, a battle-axe, a pestle, a skull-cup, a hook that bestows fearlessness, and a bow drawn to the ear with an arrow. She also holds a khaṭvāṅga, a hammer, a vase filled with nectar, a lotus, and a conch; the fifteenth and sixteenth hands display the mudrā of empowerment. One should visualize a wheel at her heart. Having drawn an eight-petaled lotus, in its center is a twelve-spoked viśvavajra. In the hub of the viśvavajra is the syllable HŪṂ, and in its center is the syllable VAṂ. In the center of the syllable VAṂ, one should write the name of the person to be accomplished, interspersed with the three syllables and the word RAKṢA. Within the spokes, the four ḍākinīs are to be arranged here in a counter-clockwise direction, interspersed with the syllables ḌAṂ, LAṂ, KHAṂ, and RŪṂ, along with RI, RĪ, LI, and LĪ. As for the arrangement on the lotus petals, this is the maṇḍala of the Mind: the syllables KHAṂ, PRAṂ, KAṂ, CAṂ, KAṂ, PRAṂ, VAṂ, and MAṂ are placed in the east, north, west, and south respectively. In the southeast and other intermediate directions, the syllables SAṂ, VAṂ, AṂ, KHAṂ, BA, LAṂ, VAṂ, and TRAṂ are interspersed with the syllable HŪṂ.

དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ལྟེ་བ་ལ་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྩིབས་བཞི་ལ་ནི་གནོད་མཛེས་ཞལ་བཞི་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྐེ་རགས། དེ་ནས་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པའི་པདྨ་བྲི་བར་བྱས་ལ། སྐེ་རགས་ལ་ནི་ཀཾ་ཁཾ་གཾ་གྷཾ་ངཾ་། ཙཾ་ཚཾ་ཛཾ་རྣམས་བྲིའོ། ། འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་ལ་ནི་རྗེ་བཙུན་གྱི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པ་བྲིས་ལ་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལ་སྔོན་བཞིན་དུ་གཡོན་ སྐོར་གྱིས་བྲི་བ་ནི། ཨཾ་ཨཾ་བཾ་མཾ་མཾ་བཾ། བཾ་སུཾ། བཾ་སཾ། མཾ་ཧཾ། བཾ་ཁཾ་མཾ་ཙཾ། རཾ་ཁཾ་ཁཾ་ཧཾ་སཾ་མཾ་ཙཾ། ཨཾ་སཾ། ཧཾ་སཾ་བཾ་མཾ་བཾ་ཙཾ་བཾ་མཾ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་པོར་བྱས་ལ་ཧྲི་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྤེལ་བ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྐེ་རགས་ལ་མིང་དང་སྤེལ་བར། ཛྷཾ་ཉཾ་ཊཾ་ཋཾ་ཌཾ་ཌྷཾ་ཎཾ། ཏཾ་ཐཾ་དཾ་དྷཾ་ནཾ། པཾ་ཕཾ་བཾ་བྷཾ་མཾ་རྣམས་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་བ། ར་བ་ལྔས་བསྐོར་བ་སྟེ། སྒོ་བཞི་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ཀཾ་ཨུཾ་སྱཾ། ཤུཾ་ཡཾ་ཡཾ་ཡཾ་ཡཾ་རྣམས། ཡཾ་རཾ་ལཾ་ཝཾ་ཤཾ་ཥཾ་སྭཱ་ཧཱ། རྣམས་དང་ལྡན་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཧཱུཾ་དང་ཧཱུཾ་ཕཊ་དང་སྤེལ་བའོ། ། སྒོའི་སྟེང་དུ་ནི་ཁ་ཟུམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བྲིའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ནི་ཚིག་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ལ་སྐེ་རགས་ལ་ནི་སྲུང་བཟློག་འདི་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ནི། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ཙཀྲ་ཝརྟི་སརྦ་ལོ་ཀི་ཀ་ལོ་ཀོཏྟ་ར་ཎི།

Outside of that is a crossed vajra (viśvavajra), upon the hub of which the sixteen vowels should be written. On the four spokes, the four-faced Sumbharāja should be drawn. Then, the girdle. Then, a sixteen-petaled lotus should be drawn; on the girdle, one should write kaṃ khaṃ gaṃ ghaṃ ṅaṃ, caṃ chaṃ jaṃ. On the sixteen petals, the hundred-syllable mantra of the Venerable One should be written. Outside of that, a sixteen-spoked wheel should be drawn, and on the spokes of the wheel, one should write in counter-clockwise order as before: aṃ aṃ baṃ maṃ maṃ baṃ, baṃ suṃ, baṃ saṃ, maṃ haṃ, baṃ khaṃ maṃ caṃ, raṃ khaṃ khaṃ haṃ saṃ maṃ caṃ, aṃ saṃ, haṃ saṃ baṃ maṃ baṃ caṃ baṃ maṃ. These should be written preceded by the syllable oṃ and interspersed with hrīḥ and the name of the person to be accomplished (sādhya). Outside of that, on the girdle, interspersed with the name, one should write jhaṃ ñaṃ ṭaṃ ṭhaṃ ḍaṃ ḍhaṃ ṇaṃ, taṃ thaṃ daṃ dhaṃ naṃ, paṃ phaṃ baṃ bhaṃ maṃ. Outside of that is a square with four gates, surrounded by five walls. At the four gates and the intermediate directions, in their proper order, are the syllables kaṃ uṃ syaṃ, śuṃ yaṃ yaṃ yaṃ yaṃ, yaṃ raṃ laṃ vaṃ śaṃ ṣaṃ svāhā. The name of the person to be accomplished is interspersed with hūṃ and hūṃ phaṭ. Above the gates, a closed vajra should be drawn. Above that, the eight-line mantra should be written. On the girdle outside of that, this protection and averting mantra should be written: namaḥ samanta kāya vāka citta vajrāṇi | oṃ hūṃ vajra heruka cakravarti sarva loki kalokottaraṇi.

ཡནྟྲ་མནྟྲ་ཏནྟྲ་བུ་པྲ་ཡོ་ག་ཏི་ནི་ ཡེ་ན་ཀེ་ན་ཙིཏ་ཀྲྀ་ཏ་ནི། སརྦ་ཎི་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ། གྲིཧྣ་གྲིཧྣ་བྷཀྵ་ཡ་བྷཀྵ་ཡ། ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ། ཛྙཽཾ་ཛྙཽཾ། མ་ཐ་མ་ཐ། བིདྡྷྭཾ་ས་ཡ་བིདྡྷྭཾ་ས་ཡ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ་དྷ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ་དྷ། བི་ཙུརྞ་ཡ། བི་ཙུརྞ་ཡ། ཨོཾ་ཕཊ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ཨུཥྞཱི་ཥ་ཙཀྲ་ཝརྟི་ སེ་ཁ་མུ་ཁཾ་ཙཀྵུ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། སྔགས་པ་ཆེ་གེ་མོ་རཀྵ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཡི་གེ་ཀྵའི་ལྟོ་བར་འཁོར་ལོ་བྲི། ཡང་ཐའི་ལྟོ་བར་ཀྵ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཐའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་ལ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱས་ལ། ཤི་བ་གསོ་བའི་སྔགས་ བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་མེ་ཏྲི་སཾ་ཛི་བ་ནི་མ་ཧཱ་མཻ་ཏྲི་མི་ཁི་ཛི་བ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་སརྦ་བཛྲ་པདྨ་ས་མ་ཡ་ཡོ་གེ། ། མ་ཧཱ་བོ་དྷི་ཙིཏྟཾ་བེ་དྷོ་བ་མུརྟེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཨ་སྭཱ་ཧཱ། ལན་ཁྲི་བཟླས་ན་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་སེལ་ཏོ། ། དེ་ནས་རང་བྱུང་བླང་བྱ་བ། ། ཌོམྦི་འམ་ཡང་ན་བྲམ་ཟེ་ཡི། ། གླང་ཆེན་རྡུལ་དང་བྱང་ཆུབ་ སེམས། ། ཚིལ་ཆེན་དུད་པ་པདྨའི་ཆུ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་ཡིས་བྲི་བྱ་སྟེ། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བྱས་ལ། ། སྐུད་པ་དཀར་པོས་དཀྲི་བར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་ཡང་དག་མཆོད་པ་དང་། ། གཏོར་མ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི། ། དངོས་བྱས་ནས་ནི་བཟླས་པ་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཨཱ་མུ་ ཀ་སྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་དྷཾ་དྷཾ་ཕཊ།

YANTRA-MANTRA-TANTRA-BUPRAYOGA-TINI YENA KENA CIT KRTANI SARVANI AKARSHAYA AKARSHAYA GRHNA GRHNA BHAKSHAYA BHAKSHAYA TRASAYA TRASAYA HANA HANA DAHA DAHA PACA PACA KSHMAUM KSHMAUM JNAUM JNAUM MATHA MATHA VIDHVAMSAYA VIDHVAMSAYA SHATASAHASRADHA SHATASAHASRADHA VICURNAYA VICURNAYA OM PHAT VAJRA HERUKA USHNISHA CAKRAVARTI SEKHAMUKHAM CAKSHU BANDHA BANDHA HUM HUM. [For the sake of] the practitioner [named] so-and-so, protect! KURU HUM OM SVAHA. One should draw a wheel within the belly of the letter KSHA. Furthermore, one should draw the letter KSHA within the belly of the letter THA. Outside of the THA, one should write the vowels and consonants (ALIKALI). Outside of that, it should be encircled by a garland of vajras. Having performed the consecration according to the ritual, one should recite the mantra for reviving the dead: OM METRI SAMJIVANI MAHA METRI MIKHI JIVA PRAVESAYA SARVA VAJRA PADMA SAMAYA YOGE MAHA BODHICITTAM BEDHO VAMURTE HUM HUM HUM A A SVAHA. If recited ten thousand times, untimely death is averted. Then, one should take the self-arisen [substances]: the dust of an elephant or a brahmin, and the bodhicitta. With the smoke of "great fat" and lotus water, one should write [the diagram] with vajra water. Having encircled it with the garland mantra, it should be wrapped with white thread. Having performed the empowerment and perfect offerings, and having made an extensive torma offering, one should perform the recitation having manifested oneself as Shri Heruka: OM HRIH HA HA AMUKASYA SHANTIM KURU SHANTIM KURU HUM HUM DHAM DHAM PHAT.

མར་དང་སྦྲང་རྩི་དང་བདུད་རྩི་ལྔའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་བཞག་ན་ནད་དང་བཅས་པ་ནད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པའི་མགོ་ལ་བཅིང་ན་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་མཆོག་སྟེར་བར་འགྱུར་ཞིང་། བགེགས་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་གཡུལ་ དུ་ཞུགས་ན་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ་ཧེ་རུ་ཀ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་བཛྲ་ཧེ་རུ་ ཀ་པདྨ་བྷ་བཾ་ཀྲིཏྟ་ཏེ་དྷེ་ཀུ་ཡད། གལ་ཏེ་སྡིག་པ་མི་འདོར་བ་དེའི་ཚེ་བླ་མ་དང་ཐུབ་པ་ལ་གསོལ་ཅིག་ཅེས་དེའི་སྡིག་པ་ཉེ་བར་བསྒྲགས་ལ། དེ་ནས་རང་གི་ལུས་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་འཇིག་པའི་དུས་ལྟར་འབར་བ་ལ་གནས་པ་སྤྲོས་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་ཞུགས་ཏེ། ཁ་སྦྱོར་གྱི་ པདྨ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དྲལ་ནས་དེའི་བསྲུང་བའི་ལྷ་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ལྷ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ལ་ཟ་མ་ཏོག་གི་ནང་དུ་བཞག་ནས་བདེ་བ་ཅན་གྱི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཁྱེར་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་སྐུ་ཐོབ་སྟེ་མཆོད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་མིང་དང་ བཅས་པར། ཨོཾ་ཕཊ་ཨ་མུ་ཀཾ་བྷ་ཀྵ་ཕཊ་ཀྵ་ཞེས་བརྗོད་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་ནས་ཟ་བར་བསམས་ཏེ།

If it is placed inside butter, honey, and the five nectars (amṛta), those who are ill will become free of disease. Alternatively, if it is constantly bound to the head of a yogin, the yoginīs will grant him the supreme [attainment], he will be free of obstacles, and if he enters into battle, he will be victorious over all. OṂ VAJRA HERUKA SAMAYAM ANUPĀLAYA | HERUKA TVENOPATIṢṬHA DṚḌHO ME BHAVA | SUPOṢYO ME BHAVA | ANURAKTO ME BHAVA | SUTOṢYO ME BHAVA | SARVASIDDHIM ME PRAYACCHA | SARVAKARMASU CA ME CITTAM ŚREYAḤ KURU HŪṂ | HA HA HA HA HOḤ BHAGAVĀN VAJRA HERUKA PADMA BHAVAM KṚTTE ME KĀYAM | If he does not abandon his misdeeds, then one should proclaim his sins, saying, "Pray to the Guru and the Sage!" Then, having emanated one's own body as the Great Wrathful One, blazing like the fire of the cremation ground at the time of destruction, one enters the heart of the target. Having torn open the lotus of the union (kha-sbyor) with the nature of compassion, one should cause the protective deities of that [target] to enter one's own body. Then, having seized the deity of consciousness with the fist and placed it inside a casket, one carries it to the pure land of Sukhāvatī and visualizes it attaining the body of Akṣobhya and being worshipped. Then, together with the name, one recites: "OṂ PHAṬ AMUKAṂ BHAKṢA PHAṬ KṢA," and visualizes that the ḍākinīs surround and devour [the target].

ཁྲོ་བོའི་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་ཏེ་ཧཱུཾ་གི་ཁྲོ་བོའི་ཁབ་ཀྱི་ལྟེ་བའི་རྩ་བ་དབྱུང་བར་བྱ་ཞིང་སྙིང་དང་རྐང་དང་ཤ་དང་ཁྲག་རྣམས་དྲངས་ལ་དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས་ནས་ སྒྲོའི་ཆུན་པོ་ལྟར་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་དུ་མ་མཚོན་ཆ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པས་གཅོད་ཅིང་བཏུབ་པར་བལྟ་བ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཁྲོས་ཤིང་། མཆེ་བ་གཙིགས་པས་འཇིགས་པར་བྱེད་པར་བསམ་མོ། ། ཞག་བདུན་དུ་ནི་རབ་སྦྱོར་བས། ། བློ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འང་ལྷུང་འགྱུར་ཏེ། ། ཉིན་ཕྱེད་དང་ནི་མཚན་ཕྱེད་ན། ། ལས་འདི་རབ་ཏུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་བུར་གྱུར་པ་ཡིས། ། ཁྲོས་པས་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་བལྟས་ལ། ། མཁྲང་བའི་སྟན་ལ་གནས་ནས་ནི། ། དུས་མེའི་བྱིན་ཟ་བཟླས་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་རཾ་རཾ་རཾ་ཨ་མུ་ཀ་པཉྩ་ཨ་ ནན་ཏཪྻ་ཀ་རི་རཾ་རཾ་རཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ནི་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། བསྒྲུབ་བྱ་གོམ་པ་གཅིག་མི་འགྲོ། ། ཉིན་མཚན་བཅུ་བཞི་ཙམ་གྱིས་ནི། ། གལ་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡང་། ། འཆི་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་འདིའི་ཞི་བ་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་སྡིག་པ་དོར་གྱི་བར་དུ་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཨ་ཨ། བཾ་ཨ་མུ་ཀ་པཱ་པ་ཚི་ར་ཏོ་བྷཱུ་ཏ་ཏ་སྱེ་བ་ཤཱནྟིརྦྷ་བ་ཏུ་བཾ་ཨཾ་ཨ་ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ། གོས་དཀར་པོ་གྱོན་ལ་ལུས་དྲི་དཀར་པོས་བྱུགས་ལ་འོ་མ་འཐུང་ཞིང་ལྷ་ཁང་སྟོང་པར་བཟླས་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ ཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Drawn in by the hook of the wrathful one, the root of the hub of the hūṃ-wrathful needle should be extracted; the heart, marrow, flesh, and blood should be drawn out, and having cut them into pieces, they should be whirled around like a bundle of feathers. Likewise, one should visualize a multitude of wrathful deities and ḍākinīs holding various weapons, cutting and hacking [the victim], and the ḍākinīs, enraged, terrifying with bared fangs. "By the excellent application for seven days, even a wise Vajra-holder will fall; at midday and midnight, this rite should be thoroughly commenced. With hair loose and naked, looking toward the direction of Yama in a state of wrath, staying upon a firm seat, one should recite the fire of the time-mantra: Hūṃ phaṭ raṃ raṃ raṃ amuka pañca ānanta-ryā-kari raṃ raṃ raṃ hūṃ phaṭ. By merely reciting this, the target will not take even a single step. In about fourteen days and nights, even if it be a Vajra-holder, there is no doubt they will die." Then, the pacification of this should be performed; this mantra should be recited until the sins are abandoned: Oṃ svāhā a a vaṃ amuka pāpa cira-to-bhūta-tasyaiva śāntir-bhavatu vaṃ aṃ a oṃ svāhā. Wearing white clothes, anointing the body with white fragrances, drinking milk, and reciting in an empty temple, it will become pacified. This is the explanation of the thirty-fifth chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, as for the word "then":

དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་བསླུ་བའི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། མཆོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མཆོད་པ་སྟེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་དགོད་མཆོད་པར་ རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཡི་གེ་དགོད་པ་ཡང་སྔགས་སོ། ། དེས་ན་འདི་མཆོད་པར་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། དེའི་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མཆོད་པ་ འདིས་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པས་ན་དེའི་དོན་གྱིས་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་པ་སྟེ་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། ། མཚན་མ་གཉིས་ལ་སྔགས་རབ་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ནི་རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡི་གེ་ཨ་ཡིས་ནི་འདམ་སྐྱེས་སོ། ། ཡི་གེ་བཾ་གྱིས་ནི་ཟེའུ་འབྲུའོ། ། ཕཊ་ཀྱིས་ ནི་བུ་ག་བཀག་ནས་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། དཔའ་བོ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་རོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་བསྲུབ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། བློ་ལྡན་ནི་ལས་ལ་མཁས་པས་སོ། ། དག་པའི་ལུས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། རང་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་སྟེ། རིགས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ཞིང་མ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའི་ནང་ནས་གཅིག་བཟུང་བར་བྱས་ནས་དཔའ་བོ་དང་ཉེ་བར་བསུ་བར་བྱའོ། ། རྣམ་དབྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་དབྱེའོ། །

This follows immediately after the rite for cheating untimely death. The object of worship itself is the offering, which is the action seal (karmamudrā). That very thing is the great offering of all the tathāgatas. Why is that? Because it is famously known as the "mantra-arrangement offering." The "mantra" refers to non-dual wisdom, and its purification is the arrangement of syllables, which is also the mantra. Therefore, this is famously known as the offering. The cause for its engagement is stated as "swiftly accomplishing the siddhis" and so forth. Because this offering swiftly accomplishes the siddhis, it is to be performed by those who desire siddhis for that purpose. Regarding the phrase "the mantra is excellently applied to the two signs": the syllable HŪṂ always generates the vajra; the syllable A generates the lotus; the syllable BAṂ generates the anthers; and PHAṬ blocks the orifice, symbolizing wisdom. The ḍākinī is Vajravārāhī; the "hero" (vīra) is Śrī Heruka. They engage through the nature of non-duality. "The yoginī should be churned" refers to entering into meditative union (samāpatti). "The wise one" refers to one skilled in the ritual action. "The pure body" refers to being completely liberated from subject and object. "One's own desire" refers to one's own wish; from among those who possess the [proper] family and discipline, such as a mother or daughter, one should select one and approach the hero. "The distinction" refers to distinguishing each of all those in the gaṇacakra maṇḍala.

ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པར་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མས་སྐྱེས་པ་ལྟར་བྱས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚར་གཅོད་པ་དང་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། ། ལས་ཀྱི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ ཚར་གཅོད་པ་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ལས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། འདིའི་དངོས་པོར་སྣང་བ་སྒོམ་པ་ནི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་དེ་ཉིད་ནི་རིགས་ལྔ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྩ་ཡི་ལམ་དུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩའི་སྔགས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། ། ཡང་ན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་རིག་པས་སྦྱར་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་བཞིན་ ནང་། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་སོ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་རྣམས་དང་ནི། ། མི་དང་བཅས་པའང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱར་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་ རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆུང་ངུའི་ཐབས་ཆེན་པོའོ། ། ཚར་གཅོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྨན་བཟང་པོ་དང་བཅས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཚར་གཅོད་པའོ། ། གནོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་མནན་པ་སྟེ་ སྒྱུ་ཅན་དང་གཡོ་ཅན་དང་གདུལ་དཀའ་བ་མ་ལུས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའོ།

"Applying the reversal" means that the yoginī acts as if she were a man. Why is this? "For the sake of subduing and benefiting, one should meditate on the entities of action." This means for the sake of subduing the afflictions and caring for sentient beings. Action is the characteristic of the purity of the Tathāgatas; meditating on the appearance of its entities is for the sake of abandoning error. "Having distinguished that very [reality] by its divisions" refers to the five families, such as Mohavajra and the others, which are the purity of the eyes and so forth. "One should apply them to the path of the channels" means by means of the mantras of the channels and the distinctions of suchness. Alternatively, one should apply them through non-dual self-awareness, which is the nature of illusion itself, according to the principle: "As it is externally, so it is internally." "By this" means by the application of great bliss. "Gods, asuras, and humans" means that they should be taken as mudrās. This concludes the explanation of the thirty-sixth chapter from the Sādhana-nidāna commentary on the Śrī Heruka. "Furthermore, that which is to be explained" refers to the great method of the lesser yogin. "Subduing" means subduing by means of mantras accompanied by excellent medicines. "Suppressing" means suppressing all women, together with those who are deceitful, treacherous, and difficult to tame, without exception. This is the accomplishment.

། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལོངས་སྤྱོད་པའི། ། ཕན་ཚུན་སྦྱར་བའི་གསང་སྔགས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་གསུངས་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་ནི་ཕྱི་དང་ནང་ངོ་། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཉིད་ སྔགས་དང་འདྲ་བས་ན་སྔགས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་གཅིག་ཏུ་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་བསྡུས་པར་གྱུར་པའོ། ། ཡང་ན་སྔགས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབྱངས་ཡིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དང་པོ་དབྱངས་ཡིག་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པ་པདྨའི་སྟེང་དུ་བསམས་ན་དེ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ འབར་བར་འགྱུར་ཞིང་ཡུལ་རྣམས་སུ་ཡང་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་མཆོག། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མི་ཤིགས་པ། ། ཨུ་དང་ཐིག་ལེར་ཡང་དག་ལྡན། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་རྣམས་བཏུས་པས་ཏེ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནས་འདྲེས་པའོ། ། བཟའ་དང་བཏུང་བར་ཡང་དག་ ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསལ་ལོ། ། ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས། སེར་སྐྱའི་མར་ནི་འཐུངས་ནས་སུ། ། བཟླས་པའི་མཐར་ནི་སྐྱུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཏིལ་མར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སཱ་ལུ་བཏགས་པས་དྲི་མ་དྲིལ་བ་ནི་ལུས་བསྐུས་པའོ། ། སྣུམ་ཁུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པའང་གོ་སླའོ། ། ཏིལ་ནག་པོ་ནི་ཟོས་ནས་སུ། ། སྐེ་ཚེ་བཅས་པས་སྐྱུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་གསལ་ལོ། ། བ་ལང་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་སྟེ། ལྟེ་བའི་ཐབ་ཁུང་ཉིད་དུ་ནི། ། པདྨ་ཡི་ནི་དབུས་སུ་ལྷ། ། མཐེ་བོའི་ཚིགས་ ཚད་ཙམ་དུ་བལྟ། ། ཕྱག་གཉིས་སྐུ་མདོག་དམར་བ་ལ། །

Regarding the phrase, "The secret mantra of mutual union, which enjoys the qualities of desire," this explains the branches of the sādhana. "Mutual" refers to the outer and the inner. Because those twenty-four ḍākinīs are similar to mantras, they are called "mantras." "United with the ḍākinīs" means that both are gathered together. Alternatively, "mantra" refers to the special vowel-syllables. If one asks what that is like: if one first visualizes the vowel-syllable together with the bindu upon a lotus, it will instantly blaze and move throughout the objects of the senses. Furthermore: "The supreme of all bliss, the indestructible dharmadhātu, Perfectly endowed with the letter U and the bindu, Extracted from the mantras and tantras, It is blended throughout the three realms. Perfectly endowed with food and drink," and so forth, is clear. By that very ritual: "Having drunk the ghee of Kapila, one should vomit it at the end of the recitation," and so on, is easy to understand. Regarding "sesame oil" and so forth, the body is anointed with the impurities removed by grinding śāli rice. "Oil-cakes" and so forth are also easy to understand. "Having eaten black sesame, one should vomit it with mustard seeds," and so forth, is also clear as it follows that same ritual. "Beef" and so forth refers to the inner homa: "In the hearth of the navel itself, in the center of the lotus, one should visualize the deity the size of a thumb-joint, with two arms and a red body color."

ཉི་མའི་སྟན་ལ་བཞུགས་པ་ནི། ། འོད་ཀྱི་སྣང་བས་ལེགས་གནས་པས། ། ཡང་ན་ནས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་ལ། ། དབུགས་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ་བསྲེག་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་བསམ་གཏན་ཆུད་སེམས་ཀྱིས། ། དབང་དང་དགུག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེའི་ མོད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་གསང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦ་བ་ནི་གསང་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཆེར། ། འབད་ཅིང་རབ་ཏུ་འབད་དེ་གསང་བར་བྱ་བ་མི་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དཔེར་ན་དམུས་ལོང་གི་ལག་ཏུ་ནོར་བུ་མཆོག་བཞག་པ་ བཞིན་དུ་ཆོ་ག་ཁྱད་པར་ཅན་འདི་ཡང་སྐལ་བ་དམན་པས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། བསོད་ནམས་ཆུང་བའི་སྒྲུབ་པ་པོས་ཀྱང་སྟེ། བླ་མ་མཉེས་པར་བྱས་པས་ནི་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བརྡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡར་གདགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མའི་ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། ལུས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལུས་སོ། ། དཔའ་བོའི་ཡན་ལག་དབྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་པུལླཱི་ར་དང་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། འདིས་ནི་འཁོར་ལོ་དགོད་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྒོམ་པ་བཞིན་དུ་དགོད་པའོ། ། དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མི་དྲི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་གཟུགས་ཀྱིས་སུ་ལའང་བསྟན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། །

Seated upon a solar seat, well-established by the appearance of light, or else the size of a grain of barley, one should draw it in with the breath and burn it. Through the concentration of that, the mind will become capable of magnetizing and summoning. Regarding the phrase "at that very moment" and so forth, it is easy to understand. Regarding the phrase "one should strive to keep it secret," "secret" means concealment; it refers to making the characteristics of the conduct of the samaya obscure, by striving and exerting great effort to keep it secret. For example, just as a supreme jewel placed in the hand of a person born blind would not be seen, this extraordinary ritual procedure will likewise not be seen by those of inferior fortune. Even for a practitioner with little merit, it will be obtained by pleasing the guru, but not otherwise. This concludes the explanation of the thirty-seventh chapter from the Introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Next, "signs" refers to the assignment of symbolic conventions. Likewise, regarding the phrase "the characteristics of the body of the ḍākinīs," there are twenty-four ḍākinīs. "Body" refers to the yogic body of the yoginīs. Regarding the phrase "the division of the limbs of the heroes," these are the twenty-four sites such as Pullīramalaya and Mālava. This teaches the arrangement of the cakras. Regarding the phrase "likewise" and so forth, it means to arrange them according to how they are meditated upon. Regarding the phrase "the lord of heroes, the scentless one" and so forth, it means that one should not show [this] to anyone in its actual form, and so on; the rest is easy to understand.

གསང་བ་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་སྦེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མར་གྱུར་པ་དང་ངོ་། ། གང་ཞིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ནོ། ། བསོད་ནམས་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་དེས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཅི་ཞིག་ ཅེ་ན། ལེགས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྔ་པའི་དོན་ལ་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ནི་ངན་འགྲོ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བསྟན་ཏོ། ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་གསང་བ་མི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་སྐྱོང་བ་རྣམས་དང་མཉམ་པའི་བདག་ཉིད་ནི་གསང་བའི་མི་སྟེ་དེ་ དང་ལྷན་ཅིག་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོལ་པའི་རྗེས་ལ་སྟེ། ཐམས་ཅད་རྫུན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་བཤད་པའོ། ། སྔགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡེ་ཤེས་ བསྐུལ་བ་སྟེ། སྔགས་ནི་ཡིད་སྐྱོབ་གསུངས་པ་ན། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྐུལ་བར་གསུངས། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནས་འདི་ལ་ཡང་དག་བལྟ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཆོག་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་རྣམས་ནི་ས་སྟེང་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དཔའ་བོ་ནི་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའོ། །

"Guarding the secret" means to conceal oneself. "And with that" means with the authoritative one. "By whom" refers to the yogi of glorious Heruka. "Merit is seen" means that through that merit, one will be liberated. If one asks what [is liberated], it is "the well-born," where the sixth case is used in the sense of the fifth. By this, it is shown that one is liberated from the lower realms. "Abiding in the place as it is" refers to the yoginīs and the "secret person"; the "secret person" is the self who is equal to those who maintain the samaya, and it is together with him. This concludes the explanation of the thirty-eighth chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the glorious Heruka. "Then" means following the play; it is explained after knowing that everything is indeed false. "By mantra" means the invocation of wisdom. As it is said: "When it is taught that mantra is the protection of the mind, it is taught as the invocation of suchness." If one asks what happens by that, "Then one should look at this correctly," and so forth, means that it will bestow the supreme; the meaning is easy to understand. This concludes the explanation of the thirty-ninth chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the glorious Heruka. Regarding "Then" and so forth: "humans" refers to those who exist in the world upon the earth. "Hero" refers to the glorious Cakrasaṃvara. His "mantra" is the eight-line [mantra].

དེ་དག་གི་ རྣལ་འབྱོར་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། གང་གི་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གསུངས་པ། སྒྲོན་མ་མྱོས་བྱེད་བཅས་པ་དང་། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་ པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ནི། ། གང་གིས་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱིས་ཏེ་རྙེད་པར་དཀའ་ཞིང་གསང་བར་གྱུར་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས་བླ་མའི་བཀའ་ལས་ཤེས་པར་ བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ། གང་དུ་ལས་ནི་ཡོད་གྱུར་པ། ། རང་གི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མེད། ། དེར་ནི་སྤྱི་ཡི་རྒྱུད་དག་ལས། ། གསུངས་པ་ཆོ་ག་མཁས་པས་བསྟེན། ། དེ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་རྟ་ཡི་འགྲོས། ། གཤིན་རྗེ་ཡི་དྭགས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། གཞན་ཡང་རོ་ལངས་ཉིད་དང་ཡང་། ། སྲིན་པོ་ཡི་ནི་ཁྱབ་པར་གྱིས། ། རིམ་དང་རིམ་ལས་བཟློག་པ་དང་། ། སྟོང་པའི་སྒོ་ནི་ངེས་ནོན་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་གྲྭར་ལྡན་པ། ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཁྱད་པར་བྱས། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ནི། ། དྲན་པའི་མཆོག་ནི་སྟེར་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ རྫ་རྔ་བཅིང་བ་ནི། ། བྱས་ནས་དགོད་པ་ཉིད་རབ་སྤྲུལ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་གཡས་སྐོར་གྱི། ། སྦྱོར་བ་སོ་སོར་རེ་མིག་ལ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ།

Their yoga is endowed with the excellence of its aspects. If one asks what its activity is, it is said: "With the lamp and the intoxicant," and so forth; the meaning is that the internal homa should be performed. This concludes the explanation of the fortieth chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, regarding the verse: "The supreme of actions, by knowing which, through practice..." and so forth, "by which" refers to the mantra, which is difficult to find and secret. How is it known? It should be known from the instructions of the Guru, as stated in the Explanatory Tantra: "Wherever an action exists, if there is no ritual for its own specific action, the wise should rely upon the rituals taught in the general tantras." It is said: "The vajra and the horse's gait, likewise Yama and the preta, and furthermore the vetāla and the pervasive rākṣasa; in forward and reverse order, firmly pressing the door of emptiness, the vajra and skull-cup at the corners, distinguished by the mantra garland—these twelve great yantras will bestow the supreme mindfulness upon the practitioner of accomplishments." Then, having performed the binding of the drum, one should manifest the laughter itself. In the individual squares of the arrangement, starting from the northeast and proceeding clockwise: oṃ sumbhani sumbha hūṃ hūṃ phaṭ, oṃ gṛhṇa gṛhṇa hūṃ hūṃ phaṭ, oṃ gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ hūṃ phaṭ, oṃ ānaya hoḥ.

བྷ་ག་བཱཾ་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རེ་མིག་དབུས་སུ་ལྷ་ སྦྱིན་ནི། ། ཇི་ལྟར་ལས་ཀྱི་རྗེས་མཐུན་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཨོཾ་སུམྦྷ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ། གཉིས་པ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ནི་དེ་ཧཱུཾ་ཏ་གྲི། གསུམ་པ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་ཧྞཱ་སུཾ་ཧཱུཾ་ཧྞཱ་གྲྀཧྞཱ། བཞི་པ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་དེ་ཧཱུཾ་དེ་ཧཱུཾ་དེ་ཧཱུཾ། ལྔ་པ་ལ་ནི་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་ཧཱུཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ། དྲུག་པ་ལ་ནི་ཨཱ་ན་ཡ་ཕཊ། བིད་དེ་བ་ཡ་ཕཊ་ཧུཾ་ཧཱུཾ། བདུན་པ་ལ་ནི་ཨོཾ་ ཧུཾ་ཧཱུཾ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཧྞཱ་གྲྀ་ཨོཾ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་རིངས་པ་དང་། ལྟུང་བ་དང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནོན་པ་ཡང་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་གནས་སུ་འབར་བའི་རྡོ་རྗེས་གཟིར་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་བྲི་ཞིང་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡང་ཧཱུཾ་བྲིས་པ་ལ། དཔའ་བོ་གཡུལ་དུ་བསད་པའི་བུམ་པའམ་བྲམ་ཟེའི་བུམ་པ་སྐམ་པོར་འཕྲལ་དུ་རོ་བསྲེགས་ པའི་སར་སྦའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དང་པོ་ལ་ནི་ཨོཾ་ནི་ཧཱུཾ། བཞི་པ་སྟོང་པ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧཱུཾ། གཉིས་པ་ལ་ནི་བྷ། དགུ་པ་ལ་སྟོང་པ། སུམ་སྟོང་པའོ། ། ཧཾ་སྟོང་པའོ། ། གྲྀ་གསུམ་པ་ནི་ཧྞ་ཧཱུཾ་སུཾ་སྟོང་པའོ། ། ཧྞ་ཕཊ་ཧྞ། བཞི་པ་ལ་ནི་སྟོང་པའོ། ། ལྔ་པ་ལ་ནི་ཨོཾ་བྷ་ག་ཧཱུཾ་སྟོང་པ། ཨོཾ་པ་ཡ་པ་ཡ། དྲུག་པ་ ལ་ནི་རཱ་ཛ། སྟོང་པ། ཨཱ་ན་ཡ། སྟོང་པ། ཧྞ་སྟོང་པ། གྲྀ་བདུན་པ་ལ་ནི། ཧོ་ཧཱུཾ་བཱཾ་བིདྱཱ། སྟོང་པ། ཧྞ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་གྲི། འདི་དག་ནི་རྟའི་འགྲོས་ཀྱིས་དགོད་པའི་སྔགས་ཏེ། ཡུལ་སྟོང་པར་མ་ཧེ་དང་རྟ་ལ་ཞོན་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་འཐབ་པར་བྱེད་པ་རོ་ལངས་ཀྱིས་མནན་ན་དབྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟ་དང་ མ་ཧེ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བུམ་པར་བཞག་ལ།

BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. In the center of the grid is the deity. [The mantra] is in accordance with the action. Then again: OṂ SUMBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ. In the second [square] is HŪṂ PHAṬ, and then HE HE GṚ. In the third is HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ GṚHṆĀ. In the fourth is HŪṂ HE HŪṂ HE HŪṂ HE HŪṂ. In the fifth is HO BHAGAVĀN HŪṂ GṚHṆĀPAYA. In the sixth is ĀNAYA PHAṬ. VIDYEVA PHAṬ HŪṂ HŪṂ. In the seventh is OṂ HŪṂ HŪṂ RĀJA HŪṂ HŪṂ GṚ OṂ. This application is for hurrying, causing downfall, and suppressing. In the place of the syllable HŪṂ, one should draw the target being tormented by a blazing vajra, and having written HŪṂ on the hub of that vajra, one should immediately bury it in a dry skull-cup of a hero killed in battle or a Brahmin’s skull-cup at a cremation ground. Then again: in the first is OṂ HŪṂ. The fourth is empty. OṂ GṚ HŪṂ. In the second is BHA. The ninth is empty. Three [syllables] are empty. HAṂ is empty. GṚ. In the third is HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ. HŪṂ PHAṬ HŪṂ. In the fourth is empty. In the fifth is OṂ BHA HŪṂ, empty. OṂ PAYA PAYA. In the sixth is RĀJA, empty. ĀNAYA, empty. HŪṂ, empty. GṚ. In the seventh is HO HŪṂ VĀṂ VIDYĀ, empty. HŪṂ HŪṂ GṚ. These are the mantras to be arranged in the "horse's gait." If the target, mounted on a buffalo or a horse in an empty land, is made to fight and suppressed by a vetāla, they will be separated. One should place the horse and buffalo in a skull-cup according to the ritual.

བསྒྲུབ་བྱའི་ཁང་པའི་སྒོའམ་ཡང་ན་རོ་བསྲེགས་པའི་སར་སྦ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དུག་དང་ཁྲག་དང་སྐེ་ཚེའི་ས་བོན་ཐོད་པ་ལ་གཞག་ལ། མི་རུས་ཀྱི་སྨྱུ་གུས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་སམ་དཔའ་བོའི་རོའི་བུམ་པ་ལ་སྔགས་པ་ཁ་ལྷོར་བལྟས་པས་འཁོར་ལོ་ གཉིས་བྲི་བར་བྱའོ། ། མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དམ་བཅུ་བཞིའི་མཚན་ཕྱེད་ན་ཆོ་གའི་རིམ་པ་འདིས་བྱའོ། ། གསད་པ་ལ་ནི་གཤིན་རྗེས་མནན་ཅིང་ཟ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཡི་དྭགས་ལ་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱིས་སོ། ། རོ་ལངས་ལ་ནི་རོ་ལངས་ཀྱིས་སོ། ། སྲིན་པོ་ལ་ནི་སྲིན་པོས་མནན་པའོ། ། སྟོང་ པ་ལ་ནི་སྟོང་པའི་པདྨས་སོ། ། རྡོ་རྗེས་མཐར་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། མཚམས་བཞིར་ནི་ཐོད་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་བ་ཡིས། ། འདི་དག་ཀུན་ལ་ཁྲོས་བྱས་ན། ། འཇིགས་བྱེད་མི་བཟད་པ་དེ་བཞིན། ། འཁྲུལ་འཁོར་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ ཕྱིར་གསུངས་པ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ནི། ། དྲན་པས་འགྲུབ་འགྱུར་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་པའོ། ། སུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་བླ་མའི་གནས་ལ་སོགས། ། མཁའ་འགྲོ་མས་ནི་ཐམས་ཅད་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲོང་མཐའ་དང་ཉེ་ བའི་གྲོང་མཐའ་ལ་སོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་གནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བླ་མ་ནི་ཐམས་ཅད་བླ་མ་སྟེ་ཡུལ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། ཐམས་ཅད་བླ་མ་གནས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་བ་བརྗོད་ཀྱི་གཞན་ ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ།

One should bury [the diagram] at the door of the target’s house or at a place where a corpse has been cremated. In that regard, one should place poison, blood, and mustard seeds inside a skull-cup. Using a pen made of human bone, the mantra practitioner, facing south, should draw two wheels on a cloth from a charnel ground or on a vessel from the corpse of a hero. This should be done at midnight on the eighth or fourteenth day of the waning moon according to this sequence of ritual. For the rite of killing, [the target] is suppressed and devoured by Yama. For a hungry ghost, it is by a hungry ghost. For a vetāla, it is by a vetāla. For a rākṣasa, it is suppressed by a rākṣasa. For emptiness, it is by the lotus of emptiness. At the end, it should be divided by a vajra. In the four intermediate directions, skull-cups should be drawn. If one becomes enraged toward any of these through the vision of the ritual of action, how will those yantras be accomplished in such a terrifying and unbearable manner? To that end, it is said: "For the practitioner of accomplishments, they will be accomplished through mindfulness; of this there is no doubt." If one asks who [they are], it says: "All the places of the Guru and so forth; the ḍākinīs pervade them all." Regarding this, "all" refers to the thirty-two places, beginning with the outskirts of towns and ending with the nearby outskirts. The "Guru" of those is the "Guru of All," which refers to the twenty-four sacred sites. The ḍākinīs pervade all those places of the Guru and so forth. The meaning is that they express the secrets [therein], and not otherwise.

གང་དག་གི་བཀོད་པའི་ཆོ་ག་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་སྙམ་དུ་དོགས་ན། གསུངས་པ། ཡུལ་དང་ཡུལ་དུ་མངོན་པར་སྐྱེ། ། ཡེ་ཤེས་ལྡན་པ་དང་སྐྱེ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པའོ། ། རང་རང་གི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྐྱེ་བའི་གནས་ནི་རང་སྐྱེ་གནས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའོ། ། དེས་བསྐྱེད་པ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། འདིར་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རུ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཁམས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ མའི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་མོ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེར་གཙོ་མོར་གྱུར་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་སྟེ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ གནས་གསུངས་པ། ཀུ་ལུ་ཏ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྐུའི་འཁོར་ལོ་ནས་བརྩམས་ནས་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བའི་སྦྱོར་བ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་འདི་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དཔའ་བོ་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་མགྱོགས་པར་སོང་ནས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་བརྡའི་གསུངས་པ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

If one wonders what those very ritual arrangements are like, it is said: "Manifestly born in place after place," "possessing wisdom," "birthplace," and so forth. "Wisdom" is great bliss; they are "possessing" that. Their own immeasurable birthplaces are their "own birthplaces," which is the ocean of bodhicitta. What is produced by that? It is stated here: "She is explained as a ḍākinī," and so forth. The "ḍākinīs" are the twenty-four elements; they are the very vajra body of the yoginī, having arisen in that very way. "The principal lady of the vajra maṇḍala," and so forth: "Vajra" is the indivisible, non-dual wisdom. Being the principal lady therein is "the principal lady of the vajra maṇḍala," who is born from those very [elements]. Their locations are stated: "Kulūta," and so forth, beginning from the body wheel and ending with the mind wheel. To summarize the application as it is, it is said: "The daughters of these places," and so forth. "The non-dual hero and yoginī" refers to meditative union. "Entering by the force of the mind": "the force of the mind" means the force of the mind; these twenty-four, having gone very swiftly, are the forms that perfectly gather [them]. The symbolic speech of the yoginīs is stated: "The six yoginīs," and so forth.

བརྡ་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་དུ་ཞིག་ཅེ་ན། འདིར་གསུངས་པ། ཀུ་ལུ་ཏ། མྱ་ངན་ཡུལ་ན་མ་མོ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་ཉེ་བར་མཚོན་པས། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་། སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་ཤེས་ པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གང་དུ་སྦྱར་ཞེ་ན། འདིར་གསུངས་པ། ལྷག་མ་གཞན་དག་ཇི་སྙེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ནི། ། འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་སོ་ཞེས་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་ འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་མེ་ཏོག་ཆུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མེ་ཏོག་ནི་སྦྲང་རྩི་སྟེ། དེ་དཔའ་བོས་བཏུང་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་རྗེས་དྲན་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དེ། བུ་མོ་མིག་ བཟང་རྙེད་ནས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་གསུམ་བཟླས་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ། ཨོཾ་སརྦ་བཛྲ་ཀཱ་མི་ཎི་སརྦ་བྷཀྵཾ་ཤོ་དྷ་ཡ། གུ་ཧྱ་བཛྲི་ཎི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའོ། ། འཐུང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་ ཡང་ངོ་། ། རེག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་མཆོག་ཆེན་པོ་སྟེ། ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོ་ལྟ་བུའི་དེར་རང་ཉིད་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་སྦྱར་བར་བྱ་བའོ། ། བཞད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་བརྒྱད་པས་སོ། ། གཙོ་བོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆང་གིས་མྱོས་པའི་སྔགས་པས་སོ། །

If one asks how many specific types of symbols there are, it is stated here: "In Kulūta, the mātṛs in the land of Śokā," and so forth. By way of these twenty-one thousand [verses] as illustrations, one should understand them as twenty-one thousand and seventy-two thousand. If one asks where these are applied, it is stated here: "As many as the remaining others are, they are the yoginīs of the wheel of the glorious Heruka," and so forth; thus, everything is subsumed within the nature of the twenty-four. This is the explanation of the forty-first chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, regarding the passage beginning with "The hero, the flower-water," "flower" refers to honey, which the hero should drink. "The mantra should be recollected" refers to the eight forms of the syllable Ha. "Having found a girl with beautiful eyes," and "together with the mudrā," and so forth, are easy to understand. Regarding "By this recitation of the three mantras," it is: Oṃ sarvavajrakāmini sarvabhakṣaṃ śodhaya guhyavajriṇi svāhā. "Drink" means by oneself. "Likewise" means in that same manner. "Touch" refers to the great supreme lotus; with a mind intent on achieving one's own realization, one should apply one's own vajra to that which is like a red water-born flower. "Laughing" is by means of the eight forms. "The great lord" refers to the mantrin intoxicated by wine.

གང་གི་ཕྱིར་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འདུས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རེག་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རེག་རྡོ་རྗེ་གང་ཞིག་ཅེ་ན། བདེན་པ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་། ལྷ་དང་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བསྒྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། བསྒྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བལྟ་བའི་བསྙེམས་པ་གྲགས་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བལྟ་བ་ནི་མིག་གོ། ། བསྙེམས་པ་ནི་གཡོན་པའོ། ། གང་གི་དོན་དུ་རྟག་ཏུ་བསྙེམས་པ་ དང་ལྡན་པའོ། ། འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཡིས་སོ། ། མཚན་མོའམ་དེ་བཞིན་ཉིན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེར་ཆུད་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལྟར་གོམས་པར་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྟགས་སྐྱེ་བ་ནི། གཟུགས་དང་ལས་ཀྱི་གསང་བ་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྟེ། ཉོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དཔའ་བོའི་གསང་བའི་མཚན་མ་ནི་འདི་དག་སྟེ། གཟུགས་ཕྲ་བ་དང་རེག་པ་སྤང་བ་དང་། ཁྱབ་པ་དང་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པ་ཉིད་དང་། རབ་ཏུ་སྣང་བ་ ཉིད་བརྟན་པ་དང་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་འདོད་དགུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཚེ་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། བཤང་བ་དང་གཅི་བ་ལ་སོགས་པའང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་ཤིང་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། ། རྟག་ཏུ་དེ་དག་མཆི་མ་བྱུང་།

Why is that? Because all the Tathāgatas are gathered within the maṇḍala of the practitioner’s body, and likewise, all the goddesses are contained within the maṇḍala of the body of Sparśavajrā. Who is this Sparśavajrā? It is said: "Accomplish the truth, the holy life, the gods, and the laughing mudrā." Regarding the word "accomplish," it refers to the object of accomplishment, which is great wisdom. Such a "mudrā" refers to the action mudrā (karmamudrā). What is it like? It is said: "The renowned one with the pride of looking." Here, "looking" refers to the eyes. "Pride" refers to the left [hand]. For what purpose is one always possessed of pride? "By this" means by this very [means]. "At night or likewise by day" means possessing a mind that is absorbed therein. From becoming habituated in that way, the signs of the great mudrā (mahāmudrā) arise, as in the passage beginning: "Whatever form and secret of action..." The word "listen" is the Blessed One’s command to Vajrapāṇi. These are the secret signs of the hero who is approaching accomplishment: subtlety of form, the abandonment of touch, pervasiveness, perfect attainment, clarity, stability, mastery, and becoming whatever one desires. At that time, one is not afflicted by hunger or thirst, and even excrement, urine, and so forth, cease. All of these are like a dream, and not even the slightest difference is perceived. Tears always flow from them.

ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མིག་གཉིས་ནི་འདིར་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་གནས་པ་འདི་ནི་ཐབས་དམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་བསྒོམ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པའི་འཁོར་བའི་ཚོགས་ཅན་འཁོར་བར་སྐྱབས་མེད་པ་འདིར་སྐྱེ་བ་ དང་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་པས་འཁྲུགས་ཤིང་གནས་པ་ལས་གཡོ་བ་དང་ལྡན་པ་འདི་ལ་སྙིང་རྗེ་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་བས་སོ། ། རང་ལས་བྱུང་བའི་ཟས་དེ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའི་བདུད་རྩི་དེའི་པདྨ་ལས་བླངས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་ནི་འགོམ་མི་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་ པའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ལས་འདའ་བའི་བསམ་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཅེར་བུར་གྱུར་པས་མཆོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནུ་མ་དང་མཆན་ཁུང་དང་བྱིན་པ་དང་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བལྟ་བའོ། ། འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་སྟེ། གང་དེའི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ རོ་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱའོ། ། དབུགས་འབྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རླུང་རྣམས་ཀྱིས་དབབ་པའོ། ། བསྐྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་བསྒུལ་བའོ། ། དགོད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོད་པའི་ལུས་མནན་པའོ། ། གར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གར་གྱི་འགྲོས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ། ། ངོ་ མཚར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་རྨད་དུ་གྱུར་པར་མཛད་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཧ་ཧཱ་ཧེ་ཧཻ་ཧོ་ཧཽ་ཧཾ་ཧཿ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དགོད་པ་བརྒྱད་ཅེས་བྱའོ། །

Thus it is said. Here, the word "two" should be understood as referring to the two eyes. Furthermore, alas! Sentient beings dwelling here do not meditate upon such a sublime method for even a single moment; they are born into this refuge-less cycle of existence, a mass of suffering, agitated by the terrors of birth, aging, death, and so forth. Because compassion for these beings, who are characterized by instability, arises constantly, it is said: "Like food produced from oneself." This means taking that nectar of bliss from the lotus. "One does not step over the vajra" means acting in the manner of a man, with the intention of transcending the three realms. "Likewise, one worships while naked" means gazing at the breasts, the armpits, the calves, and the maṇḍala of the lotus. This is taught by the assembly of mudrās; one should experience the flavor of all her sense faculties. "Releasing the breath" means causing the winds of insight to descend. "Moving" means shaking the body of the one to be accomplished. "Laughing" means pressing down the body of laughter. "Dancing" means entering with the gait of a dance. "Wonder" means causing ordinary beings to be struck with amazement. "Various" refers to all yogins. "First" means that this is what should be explained. Ha hā he hai ho hau haṃ haḥ—these are called the eight laughs.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་ འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཅི་ཞིག་གི་དོན་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་འཆད་པར་མཛད་ཅེ་ན། འདིར་གསུངས་པ། དཔའ་བོ་དང་ནི་གཉིས་ མེད་མི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་སྤྱན་རས་གཟིགས་ནི་མི་རྣམས་དཔའ་བོ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་དཔའ་བོ་དང་ནི་གཉིས་མེད་མིའོ། ། སུ་ཞིག་ལ་སྤྱན་རས་ཀྱིས་གཟིགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་གསུངས་པ། གནས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་གནས་ནི་པུལླཱི་ར་དང་། མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་གནས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་གང་དང་གང་དུ་གང་དང་གང་སྦྱོར་བ་དེ་ཤེས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་བྱས་པས་ཤེ་ན། བསྒོམ་ལ་རྟག་ཏུ་མངོན་དགའ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བསྒོམ་པ་དང་མངོན་པར་ བལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ། སྤྱན་རས་ཀྱིས་གཟིགས་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་དུ་གནས་པ་ལ་ཞེ་ན། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཇི་ལྟར། པདྨའི་འབྱུང་གནས་ཉམས་དགའ་ལ། ། ངང་པའི་ཚོགས་རྣམས་འདུས་པ་བཞིན། ། དམ་ཚིག་ལ་གནས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། རིང་ པོ་ནས་ཀྱང་གཟིགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་སྟེ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ཀྱིས་གདུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གོས་མེད་པར་རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་མཆོད་པ་ནི་གཅེར་བུས་མཆོད་པའོ། ། ལས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ན། ། ཕྱག་རྒྱ་གཅེར་བུས་མཆོད་པ་ཡི། ། ལས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཡོངས་ སུ་གྲོལ། ། ཞེས་སོ། །

This is the explanation of the forty-second chapter from the Sādhana-nibandhana (Commentary on the Means of Achievement) of the Śrī Heruka. Now, regarding the passage beginning with "Then, Avalokiteśvara," one might ask: for what purpose does Avalokiteśvara explain this to the yoginīs? Here it is said: "The person non-dual with the heroes." This means that because Avalokiteśvara proceeds non-dually with the yoginīs, just as a person is non-dual with the heroes, he is "the person non-dual with the heroes." To whom does he look with his gaze? Here it is said: "The divisions of the sites." The sites are Pullīramalaya, Mālaya, and so forth. Their divisions are the locations and so on; their ritual is the knowledge of which [yoginī] is to be joined with which [hero] in each respective place. By doing what? "Always delighting in meditation." To one who possesses meditation and clear vision, he will look with his gaze. Where does he dwell? This is easy to understand from the passage beginning with "at the crossroads of the path." "How is it? Just as flocks of swans gather at a delightful lotus pond, so too the ḍākinīs who abide by the samaya will look [upon the practitioner] even from afar." This is because he is moved by the heart of great compassion. Regarding the yogin's offering of the mudrā without clothing, this is the "naked offering." Because one is liberated by that very action, it is said: "By the very action of offering the naked mudrā, one is completely liberated."

གོས་གཞན་དག་གིས་བཀབ་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གོས་ནི་སྟག་གི་པགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་ནི་རུས་པའི་རྒྱན་གྱི་ཡན་ལག་ལ་བཞག་པའོ། ། འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གོས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་ཆུ་ཡིས་པདྨ་མི་གོས་ཤིང་། ། ཇི་ལྟར་ མཁའ་ལ་ཉི་མས་མི་གདུངས་བཞིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་གྱུར་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་གུས་པར་བྱས་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་བསླབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། རྩ་བའི་སྔགས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་ནི་བཟླས་པའོ། ། ཕྱོགས་བཅིང་བར་ནི་འཇུག་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ར་བ་དང་དྲ་བ་དང་བླ་རེ་དང་མདའི་དྲ་བ་དང་མེའི་དྲ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་འཇུག་པས་མཆོད་པར་བྱེད་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ན་ མི་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་དེ་དག་བསྒྲུབ་ཅིང་བཟླས་པའི་ནུས་པ་གསུངས་པ། སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་སྟེ། ། མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་གྱེན་དུ་འཐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་མཁའ་ལ་གནས་ཤིང་ས་ལ་ལྟུང་བར་མི་མཐོང་བའོ། ། ཡང་ན་ སྙིམ་པའི་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་གམ་འབུམ་ཕྲག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྐར་མའི་རྒྱུ་བ་ཤེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་རིག་པའོ། ། ཡུལ་ཡུལ་དེ་བཞིན་དགོན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལུས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་པོ་སྟེ། །

Regarding the phrase "covered by other garments," "garments" refers to tiger skins and the like. "Other" refers to the components of bone ornaments. "Desires do not stain them" means that just as water does not stain a lotus, and just as the sun does not scorch the sky. Likewise, "with hair loose and naked" means that one should perform all activities with respect to that; or else, one should undertake all activities such as the trainings and empowerments. Regarding "the root mantra and the Tathāgatas," the "root mantra" refers to the recitation. "By entering the binding of the directions" means that if even the deities who perform the offerings cannot see one when one enters by means of the mantras of the fence, the lattice, the canopy, the net of arrows, and the net of fire, what need is there to mention humans? The power of accomplishing and reciting those mantras is described as: "Filling the palms with flowers, scattering them upward into the sky." This means that the flowers remain in the sky and are not seen to fall to the ground. Alternatively, "palms of flowers" means that one will bring under one's power even thousands or hundreds of thousands of sky-faring sentient beings. "One will know the movement of the stars" means that all is known through stainless primordial wisdom (jñāna). The phrases "in various regions, likewise in hermitages," and so forth, are easy to understand. This is the first application of the body.

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནས་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ཤིང་དྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གར་པདྨ་འདབ་མ་དྲུག་པ་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ལས་བྱུང་ བ་ནི། ཚོགས་འཕྲོ་བ་འཛིན་པ་ལས་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ས་འཛིན་རྣམས་ཀྱང་གཞན་དུ་མིན། ། ཞེས་སོ། ། བདག་གི་ལུས་ལ་རྣམ་བཀོད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་སྟེ་བདུད་རྩི་ལྔས་ས་གཞི་བྱུགས་ལ་ཀུ་ཤ་བཏིང་སྟེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཉལ་ན་ མཁའ་འགྲོ་མའི་འཁོར་ལོ་སྤྲོས་ནས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་ལྷན་ཅིག་འདྲེས་ཤིང་རྣམ་པར་ཞུགས་ཏེ། བཅོམ་དང་མཉམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་སྔགས་ལས་རལ་གྲི་ཆུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། བུ་མོ་གཙང་མ་ལ་བབ་པ་སྟེ། ། ཕྱི་ འཕྲེད་ཀྱི་དུས་སུ་བུ་མོའི་མིག་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་ཐོ་རངས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཁང་པའི་ནང་དུ་མར་མེ་སྦར་ལ་བུམ་པ་གང་བ་དང་རས་རིས་ཀྱི་ལྷ་མཆོད་ལ་རལ་གྲིའམ་མེ་ལོང་ངམ། མར་མེ་དངོས་ལ་བསྟན་པར་བྱས་ན་འདིར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་མཐེ་བོང་ ཏིལ་མར་གྱིས་བསྐུས་ལ་སེན་རྩིས་བྱུགས་ཏེ། བསྟན་པར་བྱས་ན་སུ་ཞིག་གིས་ནོར་ཁྱེར་བ་སྨྲ་བར་འགྱུར་ཞིང་བཅོམ་པ་དང་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོའི་ཡི་གེ་བདུན། ། འཁོར་ལོ་དགོད་པའི་བྱ་བ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཉི་མ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ཕྱེད་ན་སྟེ། ཁྲོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་སམ། ཐོད་པའམ་ཤིང་ཨརྐའི་ལོ་མ་ལ།

Regarding the phrase "and so forth," one should subsequently undertake the ritual actions in the manner that follows. "At the foot of a tree" means one should visualize a six-petaled lotus at the heart. That which arises from the nature of the seven syllables is such that the gathering of the emanations becomes indivisible; as it is said: "Even the holders of the earth are not otherwise." "Having arranged it upon my body" refers to the wheel: having smeared the ground with the five nectars, spread kuśa grass, and recited the mantra one hundred and eight times, if one sleeps according to the ritual, the wheel of the ḍākinīs will be emanated, merging and entering together with the three worlds, and everything beginning with "destroyed and equalized" will be revealed. "Likewise, from the mantra, a sword, water," and so forth, refers to a pure girl. At the time of twilight, if one recites the mantra one hundred and eight times over the girl's eyes, it will reveal what will happen at dawn. Having lit a lamp inside a house, and having made offerings to the deity of the cloth painting along with a full vase, if one shows it to a sword, a mirror, or an actual lamp, it will reveal [the truth] here. Furthermore, if one anoints the thumb with sesame oil and applies nail polish, and shows it [to someone], it will speak of who has taken the wealth, and it will also reveal destruction, loss, and so forth. Then, regarding the passage: "The seven syllables of the hero, the very act of arranging the wheel," and so forth, "at the sun" means at midday. With a wrathful mind, on a cloth from a charnel ground, or on a skull, or on a leaf of the arka tree, [one should proceed].

སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་རྩིབས་ལ་མི་རུས་ཀྱི་སྨྱུ་གུས་མིའི་ཁྲག་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྲིས་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཁོང་པར་བཅུག་ལ་སྐེ་ཚེས་ བྱུགས་ནས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྲོ་ཞིང་སྔགས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་སོ། ། རིམས་ཀྱིས་ཐེབས་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྙིང་གར་རོ། ། ལྟོ་བ་ན་བར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཀླད་པར་རོ། ། རྗེད་བྱེད་ལ་ནི་རླུང་དང་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། གཟེར་བ་ལ་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ལ་བྲིའོ། ། དུག་དང་མཛེ་ནད་ལ་ནི་ལྟོ་འཕྱེ་ལའོ། ། གཟས་བཟུང་བ་ལ་ནི་གཟའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་འཁོར་ལོ་རིམ་བཞིན་དགོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ནད་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱོང་བར་བྱེད་པའོ། ། ཡི་གེ་ཤེལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གྲོ་གའི་འདབ་མའམ་ལག་པ་གཡོན་ པ་ལ་ཙནྡན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པས་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་བྲི་ཞིང་བཀོད་ལ་ནད་ཀྱིས་གདུངས་པ་ལ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་མོད་ལ་ནི། ། ནད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། སྟོན་ཀ་ཡི་ནི་ཟླ་འདྲ་བ། ། བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་འབབ་པ་ནི། ། སྙིང་ག་མཛོད་སྤུ་མགྲིན་མགོ་ བོར། ། ཟླ་གཟུགས་ཡི་གེ་བསམས་ནས་ནི། ། ཕྱོགས་བཅུར་རྣམ་པར་འབྱེར་བར་འགྱུར། ། པ་ལ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། གང་ཚེ་མིག་སེར་ནད་ཟིན་པའི། ། མཚན་ཉིད་ལྡན་པས་ཤེས་བྱས་ལ། ། རང་གི་དབུགས་ཀྱིས་གཟིར་བྱས་ པས། ། ཤི་བ་སློང་བར་བྱེད་པའོ། ། རིམས་དང་གདོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི།

On the spoke previously described, one should write the name of the target in the proper order using a pen made of human bone and human blood. This should be placed inside the body of an effigy, smeared with mustard seeds, and heated repeatedly while reciting the mantra one thousand and eight times. To cause an affliction by fever, [the wheel] should be placed in the heart of a preta. To cause stomach pain, it should be placed in the brain of a preta. For epilepsy, it should be placed upon a maṇḍala of wind and clouds. For piercing pain, it should be written upon a trident. For poison and leprosy, it should be placed upon a bhujaṅga. For those seized by a graha, the wheel should be arranged in sequence upon an effigy of that graha. This is that which generates and sustains all diseases. Regarding the phrase "the syllables like the form of crystal," one should write and arrange them in the center of a moon upon a birch bark leaf or the left hand using white sandalwood and so forth, and then show it to one afflicted by disease. By merely looking at it, one will be instantly liberated from the disease. Visualizing the syllables in the form of a moon, like the autumn moon, with a stream of nectar flowing from the heart, the ūrṇā-kośa, the throat, and the head, they will disperse in the ten directions. Regarding the phrase "palāśa" and so forth, one should perform the homa as previously described. When one recognizes the characteristics of being seized by the disease of jaundice, by pressing with one's own breath, the dead are raised. Regarding the phrase "fever and grahas" and so forth:

དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་གྲིབ་མ་ཡང་མི་འགོམ་ན་ལག་པ་བསྟན་པས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱའོ། ། གཡུལ་དུ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོང་རོས་སམ་ཡུང་བས་ལག་པ་ གཡོན་པ་ལ་འཁོར་ལོ་འདི་དག་བྲིས་པའམ། ཡང་ན་ཟངས་མ་གླེགས་པ་ལ་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ། ཆེ་གེ་མོའི་ལུས་ལ་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཟློག་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། སྔགས་ལན་སྟོང་བཟླས་ནས་བཅིངས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། དེ་ནས་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དྲན། ། ཇི་ སྲིད་ཁུ་ཚུར་མ་གྲོལ་བར། ། དགྲ་བོ་གལ་ཏེ་ལག་ན་ནི། ། མཚོན་ཆ་འཕྱར་བར་བྱེད་པ་ཡང་། ། ཇི་སྲིད་ཁུ་ཚུར་མ་གྲོལ་བར། ། མཚོན་ཆ་གཏོང་བར་མི་ནུས་སོ། ། འདི་ཡིས་གཡུལ་ལས་བདག་རྒྱལ་ཞིང་། ། རྒྱན་པོ་འགྱེད་ལས་བདག་རྒྱལ་འགྱུར། ། ཡང་འགེགས་ནས་ཤི་བའི་ཁར་འཁོར་ལོ་ བཅུག་ནས་དེ་ནས་བསླང་སྟེ། དེས་རང་གི་ཁ་ནུབ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པར་བལྟས་ལ། འདི་བྲིས་ན་ཡང་བྲིས་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱན་པོ་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སྔགས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་བཀའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་སྦྱར་ན། ས་འོག་ས་སྟེངས་ མཐོ་རིས་སུ། ། དམོད་འདེབས་ཕན་འདོགས་ནུས་པ་ཡིན། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་སྟེ། ཡི་གེ་བདུན་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གོ། ། ཡི་གེ་བདུན་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མ་ལའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་ཆོ་གའི་ཡི་གེ་ནི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དགོད་པར་བྱའོ། །

It is said: "If even the shadow [of this] cannot be stepped over, as it is cleared away by mere recollection, what need is there to mention showing it with the hand?" Regarding the phrase "if one binds the fists in battle," one should draw these wheels on the left hand using realgar or turmeric; or alternatively, draw the wheels on a copper plate and recite the mantra one thousand times. Then, having bound it and placed it inside a vajra-fist, one should remember the King of Secret Mantras. As long as the fist is not released, even if an enemy raises a weapon in their hand, as long as the fist is not released, they will be unable to discharge the weapon. By this, one will be victorious in battle and will be victorious in gambling. Furthermore, having placed the wheel in the mouth of one who has died by suffocation and then raising it, if one faces it toward the west and draws this, by the mere act of drawing it, one will be victorious in gambling. If a mantrin who is perfectly composed in meditative equipoise applies the Wheel of Command throughout the three realms, they will have the power to curse or to bestow benefit upon the subterranean, the earth, and the higher realms. This concludes the explanation of the forty-third chapter from the introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Next, regarding the "messenger" (dūtī), these are the action messengers: the seven-syllable [mantra] and the six yoginīs. The seven-syllable [mantra] is on the petals of the variegated lotus. The ritual syllables of the six yoginīs should be arranged on the spokes of the wheel in accordance with their respective activities.

བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བྱས་ནས། ། དེ་ཡི་མོད་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། ། ཙནྡན་དམར་པོའི་རྡུལ་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་སྐེ་ཚེ་ལན་ ཚྭ་དང་། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྐང་རྗེས་ས། ། གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་བཏགས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོ་ལག་པ་གཉིས་ལ་བསྒོམས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉེས་ནས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེའམ། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་རོ་བསྲེགས་པའི་མེ་ལ་མཚན་ཕྱེད་ན་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། དེའི་ཐལ་ བས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་གྲོ་གའི་འདབ་མ་ལ་འཁོར་ལོ་བྲིས་ནས་བཅུག་པ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བཞག་ནས། དེ་བཀུག་ནས་བརྒྱལ་བར་བསྒོམ་ཞིང་གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་ཏེ། ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་དེ་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་གྲུབ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡུལ་དེ་ཉིད་ནི་བླངས་ནས་ནི། ། ལྕགས་ཕྱེ་དང་ནི་བསྲེས་བྱས་ནས། ། བསྒྲུབ་བྱ་མིང་བསྐུལ་བཅས་པར་བྲི། ། དུར་ཁྲོད་རས་ལ་འཁོར་ལོ་བྲི། ། དེ་ནས་བཅིངས་ཏེ་མཆོད་པས་ལན་བདུན་བཟླས་ལ་ལམ་གྱི་བཞི་ མདོར་ས་ལ་སོར་བརྒྱད་ཙམ་བརྐོས་ནས་སྦས་པས་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་མོད་ལ་མྱུར་དུ་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱུང་ནས་བའི་འོ་མས་བཀྲུས་ན་རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱེ་མ་དེ་ཉིད་བླངས་ལ་སྨྱོ་བྱེད་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་རོའི་གོས་ལ་འཁོར་ལོ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་བཅས་པ་རིམ་པ་ བཞིན་བྲིས་ལ་གཏུམས་ཏེ། ལན་བརྒྱ་བཟླས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་ལ་སྦས་ན་ངེས་པར་འཕྲལ་དུ་སྨྱོ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ།

Having combined the name of the target with the mantra, one accomplishes it immediately. One should grind together red sandalwood powder, likewise black mustard, salt, and the earth from the footprint of the practitioner. Having meditated on the cakra of the Yoginī on both hands, one should rub them together in the manner of entering into union and perform a homa at midnight in a cemetery fire, or a fire from the cremation of a corpse belonging to an outcaste. With the ashes from that, one should fashion an image of the target. Having drawn the cakra on a birch-bark leaf and inserted it, one should place it facing [the image]. By summoning [the target] and meditating on them as being rendered unconscious, if one recites [the mantra] one hundred and eight times while uttering the name of the person, they will be summoned; this is the meaning. The phrase "of the one to be accomplished" and so forth is easy to understand. Regarding the statement, "This application is an accomplishment," one should take that very powder, mix it with iron filings, and write [the name] together with the invocation of the target's name. One should draw the cakra on a cloth from a cemetery. Then, having bound it and recited the mantra seven times while making offerings, one should dig a hole about eight finger-widths deep at a crossroads and bury it; whoever [is the target] will be swiftly bound at that very moment. If it is extracted and washed with cow's milk, they will return to their normal state. Taking that same powder and mixing it with the five parts of a mad-making plant, one should draw the cakra along with the name of the target in sequence on a shroud from a corpse, wrap it, and recite the mantra one hundred times. If it is buried in cemetery soil, the target will certainly and immediately go mad.

སླར་གསོ་བ་ལ་ནི་བཏོན་ཏེ་བའི་འོ་མས་བཀྲུས་ན་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་གྲུབ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་ སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། བ་ཡི་འོ་མ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་བཀྲུ་བར་བྱ་བའོ། ། ལིངྒ་ནི་རང་བྱུང་བ་ལའོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ཉི་མ་བདུན་དུ་འོ་མ་འཐུང་ཞིང་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཞག་གསུམ་ལོན་པར་གྱུར་པ་དང་། ཆུ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་མཚོར་འགྲོ་བ་དེར་སོང་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོ་མཆོད་དེ་བཀའ་ནོས་ན་ཚིག་གི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། སྨྲས་པ་རྣམས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེ་གནས་ བརྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོའི་སེན་རྩི་དང་རོ་ཙ་ནས་གྲོ་ག་ལ་སྔར་བསྟན་པའི་འཁོར་ལོ་མིང་དང་སྤེལ་བ་བྲིའོ། ། ལྟོ་བར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་གཞུག་པའོ། ། གང་གི་ལྟོ་བར་ཞེ་ན། དེའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་པའི་སྟེ། ཙནྡན་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། དེའི་སྐྱེ་གནས་ནས་ སྐུད་པ་དབྱུང་ངོ་། ། ཡང་ན་ལིང་གར་ཡང་བསམས་ལ། ། ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཐེ་བོས་སྐུད་པ་མནན་ལ། བློ་ལྡན་ཐུན་གསུམ་མཐེའུ་ཆུང་བསྐྱོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གསལ་ལོ། ། བསྲོས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྲིད་སྤྲ་ཚིལ་མ་ཞུ་བར། ། ཞེས་བྱ་ བ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དུད་འགྲོའི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོའི་འོ། །

Regarding restoration, if one washes [the object] with the milk of a cow after having extracted [the substance], one will be liberated. This application is the "accomplishment" (sādhana); such is the meaning. This is the explanation of the forty-fourth chapter from the introduction to the Sādhana of the Śrī Heruka Pañjikā. Then, the passage beginning with "The supreme of actions" is to be taken literally. "With cow's milk" means it should be washed with that. "Liṅga" refers to the self-arisen [phallus]. "In that way" and so forth means: drinking milk every day for seven days, and then when three days have passed, one should go to a river that flows to the ocean, worship the cakras of the yoginīs, and if one receives the command, one will attain the accomplishment of speech; whatever is spoken will become certain. "Birthplace" and "hundred" means: one should write the previously explained cakra on birch bark (bhūrja) with the fingernail of a corpse and rocanā, interspersed with the name. "Residing in the belly" means it should be inserted there. In whose belly? In the image of that [person], made of red sandalwood and so forth, according to the literal description. From its birthplace, the thread should be drawn out. Alternatively, one should also visualize it in the liṅga; pressing the thread with the thumb of the left fist, the wise one should move the little finger during the three sessions, and so forth—this is clear. "If heated" should be connected with the phrase "as long as the wax has not melted." "Of the animal" refers to the corpse.

ལས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཤི་བ་སྟེ་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་ལྷན་ཅིག་བསྲེགས་པའོ། ། འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པས་དེའི་མིང་ནས་བོས་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་བྱ་བ་རྟག་ཏུ་གྱིས་ཤིག་ལན་གསུམ་དུ་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀ་ར་བཱི་རའི་ལྕུག་མ་ལག་པ་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ཙམ་བླངས་ལ་ཆེ་གེ་མོ་འདིར་ཤོག་ལ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བུ་མོ་རང་གི་མིང་ནས་བརྗོད་ལ། མྱུར་དུ་ཁྲིད་དེ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་ནས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དབུས་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་ཁ་སྦྱར་བའི་དབུས་སུ་གནས་པའོ། ། མེ་ཏོག་ དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་འདི་ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་དུས་སུ་བྱ་བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧ་ལྔ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཧ་ཧི་ཧུ་ཧེ་ཧོའི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། ལས་བརྗོད་པ་ སྟེ། དྲུག་པ་དབུས་སུ་བསྒྱུར་བ་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རབ་སྣང་བ། ། ཉི་དབུས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔར་གྱུར། ། ཡི་གེ་ཧ་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཧ་ནི་ལྔ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། རི་བོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་བོང་གི་ཐོད་པར་གནས་པའི་ས་བོན་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་ དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་སྙིང་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུངས་མ་ཐག་པའི་ལེའུའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། སྙིང་པོ་ནི་སྔགས་ཏེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་སྙིང་པོའོ། །

Regarding the phrase "the female messenger of action," this refers to post-mortem rites, wherein the woman and the man are cremated together. "Seizing" means that the mantra practitioner should call out the person's name and command three times: "Always perform my tasks!" Then, taking a branch of the karavīra tree about the length of half an arm, one should say the girl's own name, such as "So-and-so, come here!" and command, "Quickly lead her here!" and then circumambulate. "Abiding in the center" means abiding in the center of the joined birth-place. "Red flower" means this rite should be performed at the time of a lunar eclipse. This concludes the explanation of the forty-fifth chapter from the Introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, regarding the phrase "the five letters ha," this refers to the sequence ending in ha, hi, hu, he, ho. It is the expression of the activity: "Transforming the sixth into the center, the manifestation of Heruka becomes a five-pronged vajra in the center of the sun, blessed by the five letters ha." The phrase "the five letters ha" is easy to understand. "The rabbit" refers to the seed-syllable to be grasped as residing within the skull of a rabbit. This concludes the explanation of the forty-sixth chapter from the Introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, furthermore, that which is to be explained is: "The heart mantra of all ḍākinīs." This refers to the section immediately following the chapter just mentioned. "Heart mantra" means the mantra that is the heart of all ḍākinīs.

འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའོ། ། མི་རུས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་ལོ། ། སའི་རང་བཞིན་ལས་ཞེས་བྱ་བ་རྫ་མཁན་གྱི་ལག་པ་ཕྱིས་པའི་འཇིམ་པ་ལས་སོ། ། དེ་ནས་ལོང་བར་བྱ་བ་ནི། བ་མ་ཤི་བའི་བེའུ་མོའི་ལྕི་བ་བླངས་ལ་གཟུགས་ བྱས་ཏེ་སྙིང་གར་སྔགས་བཅུག་ལ་མིག་ལ་ལྷང་ཚེར་བཀབ་སྟེ་སྦས་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། བཏོན་ན་ནི་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དུ་བྱ་བར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཀ་ཀ་ཨ་ན་དྷི་ཀའི་འབྲས་བུ་ནི་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུའོ། ། བཀྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཁ་སྟེ་སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པར་སྐྱེས་པའི་ས་བོན་བླངས་ལ་རི་བོང་གི་ཁྲག་དང་བཏགས་པར་བྱའོ། ། ལག་པ་བཅིངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས་ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་པ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། མགོ་ལས་བསལ་ན་ནི་སླར་ རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྐྱེས་པ་ཁྱིར་བྱ་བར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱལ་གྱི་ལྕགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་རོ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ངོ་། ། མགོ་ལས་བསལ་ན་ནི་རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། རྫས་རྫས་མ་ཡིན་པར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་དགེ་བ་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུངས་པའི་ལས་དེ་ལ་གསུངས་ པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ།

"This" refers to what follows below. The phrase "arising from the material of human bone" and so forth is clear. "From the nature of earth" refers to the clay wiped from the hands of a potter. Then, to cause blindness: take the dung of a cow whose calf has not yet died, fashion it into an image, place the mantra in its heart, cover the eyes with mica, bury it, and strike it with a ritual dagger (kīla). If it is removed, the person will be freed. Then, regarding the desire to turn a man into a woman and so forth: the fruit of the kākanandhika is the fruit of the Great Black One (mahākāla). Regarding "hunger," this refers to the mouth. Following the previously explained ritual, one should take the seed of a man [in the form of semen] into a woman's skull-cup, grind it with rabbit blood, and bind the hands. "Binding the hands" means holding it in a fist and reciting the mantra until the twelfth day. If it is removed from the head, the person returns to their natural state. Then, regarding the desire to turn a man into a dog: "royal iron" refers to gold. "Having performed the fire offering" refers to the hearth for all activities (sarvakarma). If it is removed from the head, the person returns to their natural state. The passage beginning with "desiring to turn a substance into a non-substance" is easy to understand. This concludes the explanation of the forty-seventh chapter from the Introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Furthermore, I shall explain another point: "Whatever is the virtue of all ḍākinīs." This refers to the ritual just described. Oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye hūṃ hūṃ phaṭ svāhā.

སྔགས་འདི་བཟླས་པས་འགྲུབ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གསུངས་མ་ཐག་པའི་གསང་སྔགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་ཀྱི་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མདོར་བསྡུས་ནས་གསུངས་པ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རི་བོ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་རི་རབ་རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བྲི་བའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་འདིའི་ནང་དུ་གསེར་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་ཀུན་ད་དང་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་ཧ་ཧ་ཧེ་ཧེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེས་མཚམས་(གྱི་,ཀྱི་)འདབ་མའི་ཐོད་པ་བཞི་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ བཞིའོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་རྣམས་ལ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོ་རྣམས་སོ། ། ཁྭའི་གདོང་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་སྒོ་རྣམས་སོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚམས་སུ་སྟེ་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་སྣང་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ནས་བརྩམས་ནས་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཐར་ ཐུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྷག་མ་དགོད་པའོ། ། འཁོར་ལོ་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པའོ། ། སྔར་བཤད་པ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་དང་གསུམ་པར་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་སོ། ། རྗེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

"By reciting this mantra, it is accomplished" means that all activities are performed without depending on the preliminary service and so forth. The secret mantra just mentioned is taught in brief as the clear realization of the maṇḍala of the abode: "The abode of all ḍākinīs," and so on. "The excellent mountain" refers to Mount Meru, which is eight-peaked and composed of the seven precious substances, and should be depicted as being perfect with flowers, fruits, and so forth. Above that, within this celestial palace, upon vases of gold, silver, and so on, the laughing mudrā of "ha ha he he" is placed upon the four skull-cups at the intermediate petals. On the four petals of the cardinal directions are the four, beginning with the ḍākinī. On the three wheels are the heroes and heroines. The four, beginning with the Crow-faced one, are at the gates. Yama-damṣṭrī and the others are at the intermediate points; this is the summary. "Vajrasattva, Vairocana," and so on, refers to the arrangement of the remaining deities from the body wheel up to the end of the mind wheel. "Always meditate on the nature of the wheel" teaches the inner yoga. "By the ritual previously explained" refers to the ritual taught in the first and third chapters. "Worship" means that one should make offerings.

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཇི་སྲིད་ཆོ་གས་ཕྱུགས་བསྒྲུབ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱུགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་མཆོག་སྟེ་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པས་རྙེད་པའོ། ། སྐྱེ་བ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་གཅིག་ནས་བརྩམས་ནས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་བདུན་པའི་མཐར་ཐུག་ པའོ། ། ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཞན་བྱོལ་སོང་གི་ཕྱུགས་ཀྱི་སྤུ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་སྐྲ་དང་། སེན་མོ་དང་། སོ་དང་། པགས་པ་དང་། སྤུ་དང་། ཡན་ལག་ལྔ་བསྲེས་ནས་ལག་པ་དང་། མགོར་བཟུང་ན་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། བཀྲོལ་ན་རྣལ་མར་འགྱུར་རོ། ། དཀའ་ཞིང་ཉོན་མོངས་ལ་དགའ་བ། ། ཞེས་བྱ་ བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་སེལ་བའི་དོན་གྱིས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལམ་དང་འགལ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྦྱོར་བ་ ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། གང་གིས་བསྲེག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལེའུ་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། ལྷག་པའི་ཚེ་ནི་དཱུརྺའོ། ། ཀུསྨཎྜཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ས་བོན་ནོ། ། ཁྱིམ་གྱི་ཏཱ་མ་ལའི་འདབ་མ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཱ་ས་ཀའི་འདབ་མ་སྟེ་དེས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། །

This is the explanation of the forty-eighth chapter from the Introduction to the Sādhana of the Pañjikā of the glorious Heruka. Furthermore, regarding the statement, "Next, that which is to be explained is the accomplishment of the beast through the ritual," the term "beast" (paśu) refers to the supreme, which is obtained without fault. Regarding "a single birth" and so forth, it begins from a single birth and continues uninterruptedly up to the seventh. Regarding "itself" and so forth, it refers to another beast of the animal realm possessing hair. If one mixes its hair, nails, teeth, skin, fur, and the five limbs, and holds them in the hands or on the head, one will become like it. If released, one returns to one's natural state. Regarding "delighting in hardship and affliction," it is said that because it causes harm and eliminates [virtue], it is contrary to the path of accomplishment. This is the explanation of the forty-ninth chapter from the Introduction to the Sādhana of the Pañjikā of the glorious Heruka. Next, regarding the statement, "The ritual of the fire offering (homa)," it is according to the outer and inner applications. If one asks, "With what should one burn?" it is with the mantra of the fire offering from the forty-seventh chapter. "Excessive life" refers to dūrvā grass. "Kuṣmaṇḍa" refers to its seed. "On the leaf of the domestic tāla" refers to the leaf of the vāsaka plant; with that, one should perform the fire offering.

འདིའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ་ནི་ཏཱ་མ་ལའི་འདབ་མ་ལ་ རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བས་ཡི་གེ་གའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བསྒྲུབ་བྱ་བྲིས་ལ་བཅིངས་ཏེ། ཉ་སྐྱོགས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་དཱུརྺ་དང་འབྲས་ཀྱི་ཕུབ་མ་ལ་སོགས་པས་བཀང་སྟེ། ཁ་གབ་ཀྱིས་བཅད་ལ་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་ནས། ཕྱི་སའི་ནང་དུ་ཁ་སྦུབ་ཏུ་དབུགས་མི་ཕྱིན་པར་བཞག་ན་ཁ་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། གཞུང་ལུགས་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བོས་ ཏེ་གསུངས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མན་ངག་བླ་མ་ཆེན་པོ་ལ་གུས་པ་མ་གཏོགས་པར་དཀའ་བས་ཀྱང་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་བས་ཤིན་ཏུ་ཡང་རྙེད་དཀའ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བས་ན། བདེན་པ་གཉིས་ལ་ལེགས་པར་གནས་པའི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་རྒྱུ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་དེ་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་ སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། ཉམས་པ་མེད་པར་ལྷག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་དང་སྤྱོད་པའི་ཆོ་ག་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ནས་བརྩམས་ནས། ཇི་སྲིད་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་སུམ་དུ་ དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་མཉམ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ལས། །

Regarding the application of this, it is taught that one should write the name of the person to be accomplished inside the letter ga using charcoal from a cremation pyre on a tāmalī leaf. Having bound it and placed it inside a fish-shaped vessel, fill it with dūrvā grass, rice husks, and so forth. Seal it with a lid, fasten it with beeswax, and bury it face down in the earth where no air can reach it; thus, the mouth will be bound. Then... Furthermore, regarding the phrase "that which is to be explained," this refers to the Joyous One (pramuditā) and so forth. This is the explanation of the fiftieth chapter from the Introduction to the Sādhana commentary on the Śrī Heruka. Then, regarding the phrase "furthermore, that which is to be explained: the system which is extremely difficult to find," this is also spoken here having addressed Vajrapāṇi. Because it is difficult to find even with great hardship unless one has devotion for the great guru who possesses the pith instructions of all the Buddhas, it is "extremely difficult to find." As for how the suchness (tattva) of phenomena arises: it is the movement of the union that abides perfectly in the two truths. Through the Great Seal (mahāmudrā), that is the manifest awakening of a Buddha. Furthermore, in accordance with the stages, without any decline, one should thoroughly comprehend and follow the practice. For practitioners, the sādhana and the ritual of conduct are very clearly generated, beginning from the generation stage (utpattikrama) up to the ultimate absorption (samādhi) of the completion stage (niṣpannakrama). Thus, one becomes equal to the glorious Heruka; as it is said: "The union with all Buddhas, from the Ḍākinījāla-saṃvara."

བྱུང་བའི་ཏིང་འཛིན་རྫོགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེའི། ། ལས་གནས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་བཀའ། ། འདྲེན་ཞིང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་བཅས། ། ལན་དང་བཅས་ཤིང་སངས་རྒྱས་སྤྱན། ། མཆོག་ལས་ མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། ། གཅིག་ནས་གཅིག་བརྒྱུད་མན་ངག་སྟེ། ། ཐོས་དང་བསམ་པ་སྒོམ་པ་ཡིས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གོམས་པ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུན་ཆགས་རབ་འབྲེལ་པས། ། རྒྱུན་མི་ཆད་དོན་སྐལ་བ་ཅན། ། ཡོངས་སུ་སྨིན་ཅིང་ཡོངས་སུ་བྱང་། ། སྣོད་ལྡན་དེ་ཡི་ཕྱིར་བསྟན་པས། ། འོང་བ་གང་ཡིན་འདིར་གཞུང་ལུགས། ། རྒྱུད་ རྣམས་ཀུན་དུ་གསུངས་པ་གང་། ། གསང་ཆེན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གནས་པ། ། འབུམ་ཕྲག་སུམ་འགྱུར་གང་ཡིན་ཉིད། ། རབ་རྒྱས་རྒྱུད་ལ་འོངས་པའོ། ། དེས་ན་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་བཞི་སྒོམ་པའི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའམ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པས་དཔའ་བོ་སྟེ་དགེ་ བ་ལ་སྤྲོས་པས་སོ། ། དེའི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་འདིར་བརྡ་གསུངས་པའོ། ། ང་ཡིས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་སྦས་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན་རྒྱུད་གཞན་དག་ཏུ་སྟེ། བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་བླ་མ་རྣམས་སུའོ། ། གོས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟག་གི་པགས་པའོ། ། ཡང་ན་ངེས་པར་གནས་པར་བྱ་བས་ན་གོས་ཏེ་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། ཕྱག་རྒྱ་ ལྔ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའོ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། ཡང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མགྲིན་པར་འཁྱུད་པའོ། །

The perfection of the samādhi that has arisen, the great mudrā of the Buddha’s awakening, the command of the yoginī who abides in the activity, together with the guidance and the ritual services, along with the response and the Buddha-eye, which is supreme among the supreme, the pith instructions transmitted from one to another, and the cultivation of insight and wisdom through hearing, reflection, and meditation—through the continuous and profound connection of the yogic stream, for the fortunate ones who possess the uninterrupted meaning, who are fully matured and purified, and who are suitable vessels, this source text is taught. Whatever has come down here is the system of the tantras, which are spoken throughout all the tantras, the great secret where all Buddhas reside, numbering three hundred thousand, which has come down in the extensive tantras. Therefore, based on the generation stage, the ultimate completion stage of meditating on the fourteen suchnesses is free from afflictions; or, for those endowed with diligence, it is the hero who delights in virtue. Its direct realization is what is expressed here through symbols. "By me" refers to the Vajra Holder, who has concealed it. Where? In other tantras: in the Action, Performance, Yoga, and Highest Yoga tantras. "Clothing" refers to a tiger skin; or, because it is that in which one definitely dwells, "clothing" refers to the celestial mansion. The "five mudrās" are the five wheels and so forth; or, they are the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom and so on. "The branch of insight" refers to the khaṭvāṅga; or, it is the embrace of the neck by insight.

ཕུར་བུ་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཕུར་བུ་དང་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་བླ་རེ་དང་མདའི་དྲ་བ་དང་མེ་ལོང་གི་དྲ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ ཞེས་བརྗོད་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་གཟུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའོ། ། རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུ་ནི་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུ་སོགས་ཏེ། བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ནི་བཞི་པ་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སྔོན་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ ཤེས་སོ། ། འཇུག་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་འཇུག་པའོ། ། འཇུག་པའི་རྒྱུ་ནི་སྒྲ་སྟེ་གནས་སྐབས་བཞི་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་མཚན་མའི་བར་དུའོ། ། ཇི་སྲིད་བསྡུས་པའི་སྦྱོར་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པོ་དེ་དག་གོང་བུའི་གཟུགས་སུ་བསྡུས་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་ བྱ་བ་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། བདུད་རྩིས་ཚིམ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་བརྙེས་པའོ། ། མྱ་ངན་འདའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་བསྡུས་པའོ། ། ལག་པའི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡང་། གལ་ཏེ་བག་མེད་པས་མ་གྲུབ་ན། དེ་འཕོ་བའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ལས་ལེའུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། སྣ་ཚོགས་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་དང་། །

Regarding the phrase "resembling a kīla," this refers to the wrathful kīlas, the vajra fence, the canopy, the net of arrows, the net of mirrors, and so forth. Regarding the phrase "having uttered the āli-kāli," this means meditating on the forms of the moon and the sun. Regarding the phrase "preceded by the emptiness of causes and so forth," "cause" refers to the agent. "And so forth" refers to causes and the like, such as the activity of generation. The "emptiness" of these is the fourth wisdom, the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). "Preceded" refers to the third wisdom, the discerning wisdom (pratyavekṣaṇa-jñāna). Regarding the phrase "from the entry of sound and so forth," the "entry" is the causal Vajradhara. The cause of entry is sound, which is the syllable HŪṂ of the fourth state. "And so forth" refers to the sequence up to the moon, the sun, and the sign. Regarding the phrase "as long as the application of the condensed [forms] is present," this is the application of condensing those three into a single spherical form, which is the yoga of all-accomplishing activity. Regarding the phrase "satisfying with nectar," this is the complete attainment of Vajradhara through the wisdom of utter purity. "Passing into nirvāṇa" is the summary. "The hand offering" has already been explained. Even if such a state is not achieved due to negligence, the passage beginning with "at the time of their transference, the yogins..." and so forth was spoken; this is easy to understand. This concludes the explanation of the fifty-first chapter from the Sādhana-nidāna commentary on the Śrī Heruka. Through the kindness of the various gurus...

སློབ་དཔོན་དུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྣམ་པར་བལྟས་པ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་དྲན་པར་བྱ་ཕྱིར་སྒྲུབ་ཐབས་ གླེང་གཞི་ནི། ། མཆོག་ཏུ་གསལ་ཞིང་འབར་བ་དད་པས་བྲིས་པ་ཡིན། ། བདག་གིས་རྣལ་འབྱོར་མི་གཉིས་ཀྱི། ། དཀའ་འགྲེལ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ལས། ། གྱུར་པའི་དགེ་བ་གང་ཡིན་དེས། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ཤོག། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དཀའ་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལ་ ཝ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་སྣང་བྱེད་པ། ། སྦས་པའི་ཉི་མའི་ཞལ་སྔ་ནས། ། ལ་ཝ་པ་ཡིས་དཀའ་འགྲེལ་ནི། ། འབད་པ་ཆེན་པོས་བཤད་པའོ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སཱུརྱ་གུཔྟ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འགོས་ལྷས་བཙས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

Having thoroughly examined the treatises of many masters, I have written this introduction to the sādhana with supreme clarity and brilliance, out of devotion, in order to refresh my own memory. Through whatever virtue has arisen from completing this commentary on the Yoginīdvayābhisamaya, may it serve the benefit of practitioners. This concludes the Sādhana-nibandha, the introduction to the Śrī-Cakrasaṃvara-pañjikā, composed by the great master Lāvapa. The illuminator of authentic wisdom, the venerable Guptasūrya, explained this commentary on the Pañjikā of Lāvapa with great effort. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Sūryagupta and the Tibetan translator 'Gos Lhas btsas.