The Clear Realization of “Reciting the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སངྒཱི་ཏི་ཨ་བྷི་ས་མ་ཡ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བཅོམ་ལྡན་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་སྤྲུལ་པ། ། སྐྱེ་བོ་དྲེགས་ལྡན་དྲེགས་པ་མེད་གཟིགས་ནས། ། གདུལ་དཀའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྟག་པ་རུ། ། འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་འདུལ་བྱེད་པའི། ། རང་སྣང་ཀུན་སྐད་ཀྱིས་ཐོས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་མོས་པ་བཞིན། ། མ་ནོར་འཁྲུལ་སྔངས་ ལམ་ནི་སྟོན་མཛད་པའི། ། སྟོན་མཆོག་གང་ཡིན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་གཉིས་ལྡན་པར་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། ཡང་དག་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྗོད། ། སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་གཙོ་བོ་སྟེ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེན་པོ་འཆང་བའི་ མཆོག། བཟོད་ཆེན་འཆང་བ་བརྟན་པ་པོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བརྟུལ་བ་ཡིན། ། བསམ་གཏན་ཆེན་པོ་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ལུས་འཆང་བ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་ཐབས་ཆེ་བ། ། སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། ། བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་དཔག་ཏུ་མེད། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བློ་ ཡི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མདོའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པར་འདོད་པའི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ལ་ལ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འདོད་པས་ཉོན་མོངས་པས་སེམས་དཀྲུགས་ཤིང་། །

In the language of India: Āryamañjuśrīnāmasaṅgītyabhisamaya. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i mngon par rtogs pa. Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta. The Bhagavān, the emanation of the accumulations of merit and wisdom, beholding the pride of the arrogant and the lack of pride in others, constantly tames those sentient beings who are difficult to subdue through a terrifying and fearsome form. He is the one who, through the speech of all self-appearances, has reached the far shore of the perfections. In accordance with the inclinations of the thoughts of sentient beings, he shows the unerring path that dispels delusion and fear. Homage to that supreme teacher. In order to perfectly accomplish the two benefits, and by relying on the authentic stages, I shall speak in order to realize the wisdom body of all the Buddhas. He is the great lord of generosity, the supreme holder of great discipline, the steadfast holder of great patience, and the one who has mastered great diligence. He abides in the samādhi of great concentration, possesses the body of great insight, is of great power and great skillful means, is an ocean of aspiration and wisdom, and is the immeasurable nature of great love. He is the supreme intellect of great compassion. Thus, one should engage with the meaning of the sūtra. Any son or daughter of good family who wishes to practice the conduct of the gateway of Secret Mantra and desires to reach the far shore of the ocean of saṃsāra, yet whose mind is agitated by the afflictions...

མི་ཤེས་པའི་འདམ་གྱི་ ཚོགས་ཆེན་པོར་བྱིང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའི་བློས་དམ་པ་ཉེ་བར་བསྟེན་ཅིང་འདོད་པའི་ལྷ་དང་དམ་ཚིག་ལ་གུས་པས་ཚེ་འདིའི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་སྤངས་ལ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་གནས་ཁང་སྟོང་དང་། རི་དང་། ཆུ་ཀླུང་དང་། ནགས་ཚང་ཚིང་ལ་སོགས་པ་ལས་དང་ རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གསུངས་པ་གང་དུ་སེམས་དགའ་བ་དེར་སའི་བདག་པོའམ། སྐྱེ་དགུ་དམ་པ་གནས་པའི་ས། འབྱུང་པོའི་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་དེར་རྣལ་འབྱོར་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་གནས་ཀྱི་ངེས་པ་བསྟན་པ་སྟེ་དང་ པོའོ། ། ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་བྱ་ཞིང་། མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཅི་ནུས་པས་ཚོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསམ་གཏན་དང་། སྔགས་དང་། རྫས་རྣམས་ཀྱིས་གདོང་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་ལ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་པར་ བྱའོ། ། དེ་ལ་རང་ལྷའི་གཟུགས་སུ་སྐད་ཅིག་གིས་དམིགས་ལ། ཨོཾ་པྲ་ཀྲྀ་ཏི་པ་རི་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨཱཿཔྲ་ཀྲྀ་ཏི་པ་རི་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་དམ་ཚིག་གི་རིལ་བུ་ཁར་བཅུག་པས་སྒོ་གསུམ་དག་པར་བྱའོ། ། གདོང་ལ་སོགས་པ་དག་པའི་ངེས་པ་བསྟན་པ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རང་ གི་སྙིང་གར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨ་ཀུནྡའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུ་བསམས་ལ་ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ། ཨཾ་ཨཿ། བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་མཐའ་མ་བསྐོར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཨ་ལས་འོད་ཟེར་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་ལྟ་བུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཐམས་ཅད་སད་པར་བྱས་ལ་རང་གི་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་དགུག་པར་བྱའོ། །

With the intention to benefit sentient beings who are submerged in the great mire of ignorance, one should rely upon holy beings and, with devotion to the chosen deity and the samaya, abandon attachment to the concerns of this life. In a dwelling, mountain, river, dense forest, or any other place as described that accords with one’s practice, and where the mind finds joy—a site free from discordant conditions such as harm from elemental spirits—the yogi should begin the practice. This concludes the first section, which teaches the characteristics of the practitioner and the determination of the site. Next, one should properly prepare the maṇḍala as a branch of awakening and gather flowers, incense, and so forth, as much as possible. Then, having purified the face and other parts with dhyāna, mantra, and substances, one should sit upon a comfortable seat. There, one should instantaneously visualize oneself in the form of the deity and purify the three doors by placing the samaya pill in the mouth while reciting: oṃ prakṛtipariśuddhāḥ sarvadharmāḥ prakṛtipariśuddho ’ham. This concludes the second section, which teaches the purification of the face and so forth. Then, one should visualize a multicolored lotus and moon maṇḍala at one’s heart, upon which is the syllable A with the color of a kunda flower, surrounded by the twelve vowels: a ā, i ī, u ū, e ai, o au, aṃ aḥ. From the A, light rays like the glow of the autumn moon awaken all the tathāgatas, who are then summoned into the space in front of oneself.

དེ་ནས་དབྱངས་དང་པོ་བཞི་ལས་སྤྲོས་པའི་སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་རྣམས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་ཏེ་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་བར་མ་གསུམ་ལས་སྤྲོས་པའི་ལཱ་ སྱེ་དང་། མཱ་ལེ་དང་། གཱི་ཏི་དང་། ནཱིར་ཏྱ་དང་བཞི་སྔ་མ་ལྟར་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐ་མ་བཞི་ལས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་དང་། རིན་ཆེན་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་དང་། པདྨ་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་དང་། ལས་ཀྱི་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བའི་མཆོད་པས་ཡང་དག་ པར་མཆོད་ལ། སྐྱེ་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླད་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྡིག་པ་ཅི་བགྱིས་པ་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱི་ཞིང་། དེ་དག་གིས་ཉེས་པ་མཐོང་བས་ཕྱིས་མི་བྱེད་པར་སྡོམ་པ་བླང་བར་བགྱིའོ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གང་དག་ཐར་པའི་དོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བགྱིའོ། ། ཡང་དགོངས་པའི་དབང་གིས་ཐུབ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བཞེད་པ་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་དོན་དུ་ཡུན་རིང་དུ་བཞུགས་པར་གསོལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མི་བསྐོར་བར་མཛད་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གསོལ་བ་གདབ་པར་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་དག་ཡོད་པ་ཀུན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱས་ལ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གང་སྲིད་པའི་འཇིགས་པ་སེལ་བར་ནུས་པ་དེ་དག་ལ་བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་བར་དེ་སྲིད་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །

Then, one should offer incense, flowers, lamps, and perfumes emanated from the first four vowels, interspersed with the three syllables and presented with their respective mantras. Then, one should offer the four—Lāsyā, Mālyā, Gītī, and Nṛtyā—emanated from the middle three vowels, in the same manner as before. Then, from the final four, one should perfectly worship with outer, inner, and secret offerings by means of Vajradhātvīśvarī, Ratnadhātvīśvarī, Padmadhātvīśvarī, and Karmadhātvīśvarī. One should individually confess whatever misdeeds have been committed by the three doors, which have been thoroughly corrupted by the afflictions under the power of ignorance since beginningless birth. Having seen those faults, one should take the vow not to commit them again in the future. One should rejoice in the roots of virtue of the perfect Buddhas, the bodhisattvas, the pratyekabuddhas, the noble Saṅgha, and all ordinary beings, for the sake of liberation. Furthermore, to those Munis who, by the power of their intention, desire to pass into parinirvāṇa, one should pray that they remain for a long time for the sake of all sentient beings. To those Blessed Buddhas who have not yet turned the wheel of Dharma, one should also make the request that they turn the wheel. Then, having dedicated all existing roots of virtue in a sublime way, one should take refuge in the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—which are capable of dispelling the fears of cyclic existence—until the attainment of awakening.

བདག་གིས་ལུས་འདི་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་ དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་བདག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བགྱིའོ་ཞེས། སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་སྲིད་པའི་ཆོས་ལ་ཆགས་པའི་ཉེས་པ་དང་མ་ཆགས་པའི་ཕན་ཡོན་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདི་ ལྟར་དངོས་པོ་གསུམ་མི་འཛིན་པར་གཏོང་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་དངོས་པོ་བྱ་བ་ཕྱི་དང་ནང་ལ་སོགས་པ་དང་དགེ་བའི་དངོས་པོ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རབ་ཏུ་ཕོངས་པའི་རང་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་གཏང་བའོ། ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འཇུག་པའི་ངེས་པ་སྟེ་ གསུམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཐེག་པ་མཆོག་ལས་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བྱ་བར་མོས་པ་ཡང་། བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་དཔག་ཏུ་མེད། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བློ་ཡི་མཆོག། ཅེས་གསུངས་ཏེ་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་གཞལ་བ་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པས་ན་ཚད་མེད་པའོ། ། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་དེ་བས་ན་བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་སྲིད་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བའི་ཕྱིར། འདིར་བཏགས་པའི་ཕ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དུས་ཀུན་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དེ། དེ་བས་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ གཉེན་བཤེས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བུ་སྡུག་པ་ལྟར་བྱམས་པར་བྱའོ། ། རབ་ཏུ་སྡུག་པའི་བུ་གསལ་ཤིང་ལ་བཙུགས་ན་ཕ་མ་ཡིད་བདེ་བའི་གཏོལ་ག་ལ་ཡོད་དེ། སྙིང་བརྩེ་བའི་བསམ་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཞན་མི་འབྱུང་སྟེ།

I shall also offer this body of mine, inseparable from the maṇḍala of the buddhas and bodhisattvas, for the sake of all sentient beings. Following that, one should make the aspiration: "May I become a perfect buddha and act for the benefit of all sentient beings." Through these, the yogi who understands the faults of attachment to the phenomena of existence and the benefits of non-attachment gives away the three things without grasping: the thing of enjoyments, such as outer and inner objects; the thing of virtue, such as the past and so forth; and the thing of one's own self, which is utterly destitute, given for the sake of sentient beings. This is the third certainty regarding the engagement in the equipment of merit. Then, in order not to decline from the supreme vehicle, one should also cultivate the inclination to act for the benefit of sentient beings. As it is said: "The nature of great love is immeasurable; great compassion is the supreme mind." Because it acts for the benefit of the entire realm of sentient beings—immeasurable and beyond calculation—it is "limitless." Because that great love is limitless, it is the "nature of great love." Furthermore, because one has wandered in saṃsāra since beginningless existence, just as with one's designated parents and so forth, it is always the same. Therefore, it is said: "All sentient beings are one's kin." Thus, one should love all sentient beings like a beloved child. If a beloved child were impaled on a stake, how could the parents find any peace of mind? With a mind of affection, no other thought would arise.

བུ་སེམས་པ་ འབའ་ཞིག་གིས་ཉིན་མཚན་འདའ་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བློ་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དེ་བཞིན་དུ་གནས་སོ། ། ཡང་སྐྱེས་བུ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཕ་མ་ཉམ་ཐག་པའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ཏེ། གྲོགས་པོ་དག་འདི་ལྟར་མྱ་ངན་མ་བྱེད་ཅིག། ཁྱེད་ལ་ཅི་དང་ ཅི་བདོག་པ་བདག་ལ་སྩོལ་ཅིག་བདག་ལ་ནུས་པ་ཅི་བདོག་པས་ཁྱེད་བུ་དང་འགྲོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་བདོག་པ་ཁས་ལེན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཐབས་ལ་མཁས་པས་བུ་གསལ་ཤིང་ལས་བཀྲོལ་ཏེ། གསོ་དཔྱད་བཞིན་དུ་སོས་པར་བྱས་ནས་དེའི་ཕ་མ་ལ་བྱིན་ཏེ་རབ་ཏུ་ དགའ་བར་བྱས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅི་དང་ཅི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་གཏང་ན་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་རླབས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དགའ་བ་གང་གི་དཔེར་ཡང་མི་འགྲོ་བ་ཐོབ་ བོ། ། དེའི་ཚེ་བུ་དང་འགྲོགས་པའི་དགའ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྔར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡོ་བྱད་ལ་མི་བསྔོ་མི་བགྲང་བར་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཐོང་ནས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏང་བའི་ལན་ལ་རེ་བ་མེད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་སོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་གང་དག་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོར་གྲུ་ཞིག་པ་དང་། གཡང་སར་ཕྱིན་པ་དང་། ངན་སྐྱུག་ཏུ་ནུབ་པ་ལས་གདོན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨོན་པར་བྱའོ། ། ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་པའི་ངེས་པ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། །

The son spends his days and nights thinking of nothing but his parents. Likewise, those endowed with supreme intelligence remain in that same state out of great compassion for sentient beings. Furthermore, a man skilled in means approaches his distressed parents and says, "Friends, do not grieve. Give me whatever you possess; with whatever power I have, I shall be your son." They then agree to give him their possessions. Then, the skilled man releases the son from the stake, heals him according to medical treatment, and returns him to his parents, bringing them great joy. In the same way, if a supreme being gives away all their roots of virtue—whatever they may be—for the sake of liberating all sentient beings from the suffering of saṃsāra, they will attain a wave of joy that frees beings from suffering, which no worldly joy can ever match. At that time, through the force of the joy of being reunited with their son, they remain in equanimity, no longer dwelling on their former suffering or possessions. Likewise, having seen the welfare of sentient beings, they remain in equanimity, without hope for a return for the things they have given as merit. Therefore, one should make the aspiration: "I shall rescue those sentient beings who have had their boat wrecked in the ocean of existence, who have fallen into a precipice, and who are submerged in a pit of filth." This is the fourth certainty: the meditation on the four immeasurables. Now, one should recollect the ultimate bodhicitta: "In this way, the Buddha, the Blessed One..."

རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཨ་ལས་བྱུང་། ། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དོན་ཆེན་ཡི་གེ་དམ་པ་ཡིན། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨདྱཱ་ནུཏྤནྡ་ཏྭཱཏ་ཅེས་པའོ། ། ད་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། ཁོང་ ནས་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྤངས་པ་སྟེ། ། བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡི་མཆོག། ཚིག་ཀུན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད། ། ཨཱརྱ་སརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། བསོད་ནམས་ལྡན་པས་བསོད་ནམས་ཚོགས། ། ཡེ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་ལྡན་པ་ཡོད་མེད་ཤེས། ། ཚོགས་གཉིས་ཚོགས་ནི་བསགས་པ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་རིམ་པས་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཆེན་པོས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ལ། ཚོགས་གཉིས་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཨ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་འབྱུང་བའོ། ། དེ་བས་ན་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་ལས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་དེ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྡོམ་བརྩོན་གྱིས་ཀྱང་སེམས་ཨར་བསྐྱེད་ པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཅི་ཨ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུའམ་ཞེ་ན། དོན་ཆེན་ཡི་གེ་དམ་པ་སྟེ། ། དོན་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་དོན་ཆེན་ཏེ། གང་གིས་རྟོགས་ན་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དམ་པ་དང་མཆོག་ཅེའོ། ། ཁོང་ནས་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་ཅན་ གང་ལ་ཡང་ཆོས་ཉིད་འདི་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་།

The perfect Buddha arises from A. A is the supreme of all syllables; it is the sacred syllable of great significance. It is expressed as: akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. Now, one should recollect the indivisible bodhicitta: "Arising from within, it is unborn; it is free from verbal expression, yet it is the supreme cause of all expression and makes all words clearly manifest." This is expressed as: ārya sarvadharmāḥ svabhāva-ātmako ’ham. According to the sequence taught thus: "The one possessing merit accumulates the equipment of merit; the one possessing wisdom possesses the great distinction of wisdom. The one possessing wisdom knows existence and non-existence; he is the one who has gathered the two equipments," one accumulates the equipment of merit through the method of great compassion and the equipment of wisdom through the insight of great emptiness. To act for the benefit of beings in this way is bodhicitta, and the single taste of these two equipments is its defining characteristic. That very essence is A, from which all perfect Buddhas arise. Therefore, the arising of the Buddha from all syllables is supreme. For this reason, it is said that even those striving in their vows should generate the mind in A. If one asks, "Is this A conventional?" it is the sacred syllable of great significance. It is "great significance" because it is both the ultimate meaning and great; for when it is realized, the welfare of oneself and others arises. Therefore, it is called "sacred" and "supreme." "Arising from within" means that the nature of phenomena (dharmatā) is present within any phenomenon (dharmin). This nature of phenomena is for the sake of realization, and...

འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་བྱུང་བ་ཡོངས་སུ་གཏང་བའི་ཕྱིར་ཐབས་ཆེན་པོ་འདི་ལྟར་བྱའོ། ། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་བ་ལུགས་སུ་འཇུག་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་པའི་ཕྱིར་ས་ལ་སོགས་པ་ ཁམས་དྲུག་ཏུ་འདུས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་བཏང་སྟེ། དེ་ཡང་འཇིག་པའི་དུས་སུ་ཆུ་ཡིས་མེ་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། ། ཕྱིས་མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ས་ཡང་མེད་དེ་སྲ་བ་འདོར་ཞིང་ལན་ཚྭ་བཞིན་ཞུ་ནས་ཆུ་ཡི་ནང་དུ་ཐིམ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་ཆུ་མ་ལུས་ པར་བསྐམས་ནས་ནམ་མཁར་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་མྱུར་དུ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སེམས་དང་མཐུན་པའི་མཐར་ནམ་མཁའི་ཁམས་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་དཀྲིས་པ་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་ཆོས་ཉིད་དང་རྒྱུ་མཐུན་པར་གནས་སོ། ། དེ་ཁོ་ ན་ལ་གཞན་དག་ལས། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པ་དང་། ཨོཾ་ཨ་ནི་མིཏྟ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཎི་དྷི་ཏ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨ་ནཱ་བྷི་སཾ་སྐཱ་ར་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་འཆད་པའི་དོན་འདིའོ། ། དེ་ནས་འདིར་ ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བ་ནི་དོན་འདིའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་འཇུག་པའི་ངེས་པ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ནཱ་ད་ལས་རཾ་རྫོགས་པར་བྱས་པས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུྃ་བལྟས་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི། ཤེས་རབ་མཚོན་ཆེན་འཆང་བ་ཡི། ། ཉོན་མོངས་ ལྕགས་ཀྱུ་ཆེ་བའི་མཆོག། གྲགས་ཆེན་སྙན་གྲགས་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སྣང་བ་ཆེན་པོ་གསལ་བ་ཆེ། །

In order to completely abandon the grasping that arises from distorted perception, one should employ this great method. To thoroughly renounce the forward progression of saṃsāra, beginning with ignorance and so forth, one must let go of the grasping at a self and what belongs to a self within the aggregates, which are comprised of the six elements such as earth and so on. Furthermore, at the time of destruction, water destroys fire. Subsequently, because fire is absent, earth also ceases to exist; it loses its solidity and, dissolving like salt, merges into water. Then, by the force of the wind, all water is dried up without exception and becomes invisible in space. In that same way, the collection of elements is swiftly destroyed. Thereafter, at the limit that accords with the mind, the element of space—enveloped in all aspects, free from objects, and in accordance with the nature of phenomena (dharmatā)—remains. Regarding that very point, others explain: Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ; Oṃ animittajñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ; Oṃ apraṇihitajñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ; Oṃ anabhisaṃskārajñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. This is the meaning of what is taught. Then, in this context, that which arises from space and is self-arisen is the meaning of this. This is the fifth chapter: the certainty of entering the vajra expanse of bodhicitta. Then, by perfecting the raṃ from the nāda, one visualizes a hūṃ upon a sun maṇḍala. From that arises: "He who wields the great weapon of insight, the supreme great hook of the afflictions, the one of great renown and great fame, the great light, the great clarity."

ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ས་བོན་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་ཧཱུྃ་མཛད་མདོག་ནག་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་པས་རལ་གྲི་དང་མདའ་འཛིན་པ། གཡོན་པས་ཨུཏྤལ་ དང་གཞུ་འཛིན་པ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ། སྐྲ་དང་སྨ་ར་ལ་སོགས་པ་དམར་སེར་དུ་གནས་པས་གྱེན་དུ་འབར་བ། ལུས་ཐུང་ལ་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་མུ་ཁྱུད་དང་ལྡན་པའི་བགེགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མནན་པར་བསྒོམས་ལ། མི་ཤེས་པའི་བགེགས་ཐམས་ ཅད་ཤེས་རབ་གྱི་མཚོན་ཆེན་པོས་གཅོད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྙིང་གའི་ཉི་མ་ལ་རང་གི་ས་བོན་གནས་པ་ལས་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་བཏོན་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་གདུག་པར་གྱུར་པ་ཀུན་དགུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ ལྕགས་ཀྱུ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་དང་ཞགས་པ་འཆང་བས་བགེགས་ཐམས་ཅད་བཀུག་པར་བསམ་ལ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་གྲྀཧྞཱ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱས་པས་ ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་བཀུག་ལ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་དང་སྟེང་དུ་རང་རང་གི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་བསམ་མོ། ། སེམས་གདུག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་རྣམས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕུར་པས་གདབ་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་གྷ་གྷ་ གྷཱ་ཏ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་གྲགས་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དང་།

One should engage with the meaning of this as follows: from the seed syllable HŪṂ arises the wrathful deity Hūṃkara, black in color, with one face and four arms. His right hands hold a sword and an arrow, and his left hands hold an utpala flower and a bow. He is adorned with the ornaments of a wrathful deity, and his orange-red hair and beard blaze upward. Short in stature and possessing great majesty, he is visualized as treading upon the chief of obstructors, who is encircled by an eight-spoked wheel. One should contemplate that all obstructors of ignorance are severed by the great weapon of insight. Then, from the sun at the heart where one’s own seed syllable resides, the wrathful deity Sumbharāja is emanated. He summons all those who have become malicious through external afflictive minds. Visualizing him with one face and two arms, holding an iron hook, a threatening gesture, and a noose, one summons all obstructors. By issuing the command: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ GṚHṆĀ GṚHṆĀ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ HŪṂ PHAṬ, the ten guardians of the directions are summoned. One should visualize them being born upon the spokes of the wheel and above, each in their respective direction. For those possessed of malicious minds, one strikes them with the kīla of the Tathāgata’s body, speech, and mind. In order to act for the benefit of sentient beings, the mantra beginning with OṂ GHA GHA GHĀTAYA resounds as a great proclamation throughout the world systems of the ten directions.

མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་བའི་ཚིག་སྙན་པར་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་སྒྲ་ལྟ་བུས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། ནཱི་ལ་དཎྜ་དང་། ཡ་མཱནྟ་ཀ་དང་། ཨ་ཙ་ལ་དང་། ཨ་མོ་གྷ་ པཱ་ཤ་དང་། ཧ་ཡ་གྲཱི་བ་དང་། ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་དང་། ཏྲཻ་ལོཀྱ་བི་ཛ་དང་། ཨུཥྞཱི་ཥ་ཙཀྲ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་མདོག་དང་། ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པ་སྟོད་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། སྨད་གསལ་ཤིང་གི་རྣམ་པས་བགེགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་རྣམས་ལ་བཏབ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ བགེགས་དེ་རྣམས་མི་དགེ་བ་སྤངས་ནས་དགེ་བ་ལ་ཆོས་སྡུད་པ་ཡང་ངོ་། ། ཡང་སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས་སྡིག་པ་རྣམས་ལ་ཕུར་པ་བཏབ་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕུར་པ་བཏབ་ཅིང་སྡིག་པར་གྱུར་པ་གཏན་བཅོམ་པ་ནི། ངག་གི་བགེགས་བཅོམ་ཞིང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པར་བྱས་པའོ། ། གང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་ལྡན་པའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནས་ར་བ་དང་དྲ་བ་སྤྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་ བ་ཆེན་པོ་སྤྲོས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་པྲ་ཀ་ར་ཧཱུྃ་ཞེས་པས་ཕྱོགས་མཚམས་རྡོ་རྗེའི་ར་བར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲ་ཧཱུྃ་ཞེས་པས་ས་གཞི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེར་བཅིང་ངོ་། ། ཨོཾ་བཛྲ་པཉྫ་ར་ཧཱུྃ། ཞེས་རྗོད་པས་སྟེང་རྡོ་རྗེའི་གུར་དུ་བཅིང་ངོ་། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ད་ན་ཧཱུྃ། ཞེས་པས་བར་སྣང་ལ་རྡོ་རྗེའི་ བླ་རེར་གྱུར་པའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ར་ཛཱ་ལ་ཞེས་པས་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་མདའི་དྲ་བའོ། །

With the great and melodious sound of the words for abandoning the ten non-virtues, like the roar of clouds at the time of destruction, one should visualize the Victorious One, Nīladaṇḍa, Yamāntaka, Acala, Amoghapāśa, Hayagrīva, Amṛtakuṇḍalī, Trailokyavijaya, Uṣṇīṣacakravartin, and the others, all possessing the colors and hand-symbols as described, with three faces and six arms in the upper body, while their lower bodies take the form of stakes that pierce the principal obstructors. Then, those obstructors abandon non-virtue and gather the dharma of virtue. Furthermore, by reciting "sarvapāpaṃ hūṃ phaṭ" and so forth, the stakes are driven into the sins; thus, the stakes of the Tathāgatas' body, speech, and mind are driven in, and the sins are utterly destroyed. This is the destruction of the obstacles of speech and the establishment in the discipline of the vows. This protection wheel, endowed with the aggregate of discipline, is possessed of great discipline. Then, in order to emanate the fence and the lattice, great rays of light are projected from the seed-syllable in the heart. By reciting "oṃ vajraprākāra hūṃ," one should visualize the cardinal and intermediate directions becoming a vajra fence. By "oṃ medinī vajra hūṃ," the ground is bound as a crossed vajra. By reciting "oṃ vajrapañjara hūṃ," the space above is bound as a vajra canopy. By "oṃ vajravidāraṇa hūṃ," the atmosphere becomes a vajra canopy. By "oṃ vajrasara jāla," outside the fence, there is a lattice of arrows.

ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུྃ། ཞེས་པས་གསལ་བ་ཆེན་པོ་མེའི་ར་བ་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་ལྟར་གང་གིས་ཀྱང་བཟོད་པར་དཀའ་བར་བསམ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བར་ཆད་སེལ་བ་ཞེས་པ་སྲུང་བ་ དམ་པོ་བྱ་བའི་ངེས་པ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བསྲུང་བ་བྱ་བ་དེ་ཡང་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་མི་བཟོད་པས་ནི་དཀའ་ཐུབ་བསྲུང་བར་ལྟ་ག་ལ་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣོད་ཁམས་གསུམ་མི་སྤོང་ཞིང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་ གཞལ་ཡས་ཁང་པར་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བསྒོམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་མངལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བཟོད་པས་མངལ་སྐྱེས་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ ཅད་ལྷར་བསྐྱེད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྲུང་བ་ར་བའི་ནང་དུ་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། འདུས་མ་བྱས་པ་གྲུ་གསུམ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཅན་རིམ་གྱིས་ཕྲ་བ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་ བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་ཆེ་ལུས་ཀྱང་ཆེ་བ་སྟེ། ། ཁ་དོག་ཆེ་ཞིང་ལུས་བོང་ཆེ། ། མིང་ཡང་ཆེ་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡངས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ནི་ཚིག་གི་རྐང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པས་གོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡངས་པ་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན། ། ཡངས་པ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡངས་པ་ཆེའོ། །

"Oṃ vajra jvala analārka hūṃ." With this, one should visualize a great, clear enclosure of fire, as difficult to endure as the fire at the end of an eon. This is the sixth [point], the certainty of performing the supreme protection that dispels obstacles to bodhicitta. Furthermore, such protection must be performed with patience; for how could one who lacks patience be able to maintain ascetic discipline? Therefore, accepting suffering is the means by which one does not abandon the three realms—the vessel of suffering—while traversing the path of Secret Mantra. To meditate on the celestial mansion as the support and the deities as the supported, and for the sake of the patience that is indifferent to suffering, one endures the suffering of the womb, which is the manner of generating the womb-born. For the sake of the patience that knows phenomena regarding suffering, all the aggregates and so forth are generated as deities. Therefore, within the enclosure of protection, one should meditate on the Mother, the essence of the Perfection of Wisdom: emptiness, the absence of marks, and the absence of wishes. These are unconditioned, triangular, and possess the element of space; they are progressively subtle and ultimately white in color. Regarding the verse: "Great in form and great in body, great in color and great in stature, great in name and vast in extent, it is the great and wide maṇḍala," one should apply this to the actual meaning. In this practice, the sequence of the lines should be understood accordingly. Furthermore, "the great and wide maṇḍala" means that it is both a great maṇḍala and it is wide; thus, it is the "great and wide maṇḍala."

དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པས་ཆེན་པོའོ། ། ཡངས་པ་ཆེ་ནི་འདི་ལྟར་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་གྱུར་པ་གཞུ་ལྟ་བུ་ཁ་དོག་སྔོན་ པོ་བ་དན་དང་བཅས་པ་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་བཞི་པ་སྟེང་འོག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་མིང་ཡང་ཆེ་བ་ནི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་མང་བའོ། ། རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། རཾ་ལས་བྱུང་བ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་དམར་པོ་ འབར་བས་མཚན་པ་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པ། འོག་དང་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་གཡུང་དྲུང་གིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཁ་དོག་ཆེ་ཞིང་ལུས་བོང་ཆེ་བ་སྟེ། ཁ་དོག་ཆེ་བ་ནི་དཀར་པོ་དྲི་མས་མ་གོས་པ་དང་བའོ། ། ལུས་ཆེ་བ་ནི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། དེ་ཡང་བཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་ཟླུམ་པོ་བུམ་པས་མཚན་ཅིང་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་པ་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཧཱུྃ་ལས་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་པདྨས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་གཟུགས་ཆེ་ལུས་ཀྱང་ཆེ་བ་སྟེ་གཟུགས་ཆེ་བ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱིས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའོ། ། ལུས་ཀྱང་ཆེ་བ་ནི་ལྷུན་པོ་རིའི་རྒྱལ་པོ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། ལཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་ཕྱེད་པས་མཚན་པ་འོག་དང་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་སུཾ་ལས་གྱུར་པའི་ལྷུན་པོ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་འོག་གི་རྒྱ་ལ་དཔག་ཚད་དྲུག་ཅུ་དྲུག་ཅུ་པའོ། །

It is "great" because it serves as the support for the three maṇḍalas. "Vast" means that it arises from the syllable YAṂ, shaped like a bow, blue in color, and adorned with banners; it is four hundred thousand leagues in extent and is marked above and below by two double-vajras (viśvavajra). Above that, "great in name" means having many synonyms. "Vast in extent" is in relation to the water maṇḍala. Arising from RAṂ is the triangular red fire maṇḍala, marked by blazing flames and three hundred thousand leagues in extent; it is marked below and above by two double-vajras transformed from HŪṂ and by a swastika. Above that, "great in color and great in body": "great in color" means white, unstained by impurities, and pure. "Great in body" is in relation to the earth maṇḍala. Furthermore, from the complete transformation of VAṂ arises the white, circular water maṇḍala, marked by a vase and two hundred thousand leagues in extent; it is marked above and below by two double-vajras transformed from HŪṂ and by a lotus. Above that, "great in form and great in body": "great in form" means pervading all with color and shape. "Great in body" is in relation to Mount Meru, the king of mountains. From the complete transformation of LAṂ arises the yellow, square earth maṇḍala, marked by a half-vajra and marked by a vajra together with two double-vajras transformed from HŪṂ above and below. Above that, from SUṂ arises Mount Meru, vajra in nature, sixty thousand leagues in width at its base.

སྟེང་གི་རྒྱར་དཔག་ཚད་ལྔ་བཅུ་ལྔ་བཅུ་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཀྵ་ལས་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལྷུན་པོའི་ཕྱེད་ཙམ་མོ། ། དེའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཟེའུ་ འབྲུ་དང་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅུ་གསུམ་མོ། ། དེའི་དབུས་སུ་བྷྲཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཆེན་པོའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རླུང་གི་ཁོར་ཡུག་ལ་ཐུག་པ་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་བཞི་པའོ། ། དེའི་ཕྱེད་ལ་གསུང་གི་དཀྱིལ་ འཁོར་ཆུའི་ཁོར་ཡུག་ལ་ཐུག་པའོ། ། དེའི་ཕྱེད་ལ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སའི་ཁོར་ཡུག་ལ་ཐུག་པའོ། ། དེའི་ཕྱེད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེའི་ཡང་ཕྱེད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་པདྨའོ། ། པདྨའི་སུམ་ཆ་ནི་ལྟེ་བའོ། ། དེ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་མ་གཏོགས་པ་ གཞན་དེ་ཕན་ཆད་དབྱིབས་ནི་ཀུན་ནས་གྲུ་བཞི་པའོ། ། སྒོ་ནི་ཟླ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་བཞི་བཞིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀ་བ་བཅུ་དྲུག་དང་རྟ་བབས་རྣམས་དང་། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དང་སྒོ་ཁྱུད་རྣམས་དང་། འགྲམ་པ་དང་། ལོགས་དང་། རྩིག་པ་གཅིག་དང་། གསུམ་དང་། ཁ་དོག་ལྔའི་ རྩིག་པ་དང་། ཁ་ཁྱེར་རྣམས་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་རིན་ཆེན་ཕ་གུ་དང་། དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། བ་ཀུ་ལི་དང་། ཀྲ་མ་ཤིར་ཥ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། རྒྱལ་མཚན་གྱིས་གཏམས་པ། མེ་ལོང་དང་། རྔ་ཡབ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། མཚམས་རྣམས་སུ་སྣ་ཚོགས་ རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེས་སྤྲས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བ། ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། བུམ་པ་དང་། རྔ་ཡབ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དང་།

Its width at the top is fifty leagues each. Above that is a multicolored lotus arising from the syllable KṢA, reaching about half the height of Mount Meru. Its pericarp is half of that, and it measures twelve and a half thousand leagues. In its center, from the complete transformation of the syllable BHRŪṂ, arises the celestial palace, the multi-storied mansion of the Great Vajra Expanse. The maṇḍala of the Body reaches the Cakravāḍa of wind, measuring four hundred thousand leagues in width. Half of that is the maṇḍala of Speech, reaching the Cakravāḍa of water. Half of that is the maṇḍala of Mind, reaching the Cakravāḍa of earth. Half of that is the wheel of great bliss. Half of that again is the lotus of the Blessed One. One-third of the lotus is the hub. Except for the wheel of great bliss, the shape of everything beyond that is square on all sides. There are four doors each, corresponding to the four directions. Likewise, there are sixteen pillars, archways, the eight charnel grounds, door-surrounds, the eaves, the sides, and the walls—one, three, and five-colored walls; cornices; various jeweled friezes; lattices and half-lattices; vākulī railings; kramaśīrṣa moldings; and it is filled with bells and victory banners. It is adorned with mirrors, fly-whisks, flower garlands, and at the corners, various vajras and jewels. It is completely encircled by a vajra garland, and features the moon, the sun, vases, fly-whisks, and the tree of awakening.

ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་སུ་སྒོམ་པ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལ་མི་སྐྱོ་ བར་བྱ་བའི་ངེས་པ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སྐྱེ་གནས་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པས་མངལ་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདུ་བྱེད་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་ཨཾ་ཨིཾ་རྀཾ་ཨུཾ་ལྀཾ། ཨཾ་ཨོ་ཨར་ཨོཾ་ཨལ་ཧཾ་ཡཾ་ ཁཾ་རཾ་ལཾ། གསུམ་པའི་ཆ་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བཅོ་ལྔའི་མཐར་ཐིག་ལེ་ཨལ་དང་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་གཡས་སྐོར་དུ་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཆ་སྦྱིན་ཏེ། ལཱ་ཝཱ་རཱ་ཡཱ་ཨཱ་ཨལ་ཨོ་ཨར་ཨེ་ཨ་ལཱྀ་ཨཱུ་རཱྀ་ཨཱི་ཨཱ། ཞེས་པ་ཆ་བཅོ་ལྔའི་མཐར་ཨཱཿ། ཞེས་པ་ ཚེག་དྲག་དང་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། འདི་རྣམས་ནི་མི་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ་ཟླ་བའི་ཆའོ། ། དེ་ནས་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་བཞི་བཅུ་དང་ལྡན་པ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། སྡེ་ཚན་དྲུག་ཏུ་བཅད་པ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་ དུ་ཝ་ལ་ར་ཡ་ཊ་དྷ་ལན་གཉིས་སུ་སྨོས་པའི་དབང་གིས་སོ། ། གསལ་བྱེད་ཀྱི་མཐར་རིམ་པ་མིན་པས། ཌྷྜྷ་ཌྜ་ཪྼ་ཝྺ་ཡྻ་ལླ། སྶཾ་[ྉྤྉྤ]་[ྈྐྈྐ་]ཏྟཾ་ཐྠཾ་དྡཾ་དྷྡྷཾ་ནྣཾ། པྤཾ་ཕྥཾ་བྦཾ་[བྷབྟ]་མྨཾ། ཊྚཾ་ཋྛཾ་ཌྜཾ་ཌྷྜྷཾ་ཌྜཾ་ཎྞཾ། ཙྩཾ་ཚྪཾ་ཛྫཾ་ཛྷྫྷཾ་ཉྙཾ། ཀྐཾ་ཁྑཾ་གྒཾ་གྷྒྷཾ་ངྔཾ་། ཞེས་པ་བཞི་བཅུ་གཡས་སྐོར་ཏེ། ས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་དང་ ལྡན་པའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་སྐོར་དུ་དགོད་པ། ང་གྷ་ག་ཁ་ཀ། ཉ་ཛྙ་ཛ་ཚ་ཙ། ཎ་ཌྷ་ཌ་ཋ་ཊ། མ་བྷ་བ་ཕ་པ།

Meditating on a buddha-field adorned with ornaments such as wish-fulfilling jewels is the certainty for not becoming weary of the external vessel-world; this is the seventh [point]. Now, the sequence of entering the womb with indifference toward the place of birth will be explained, in order to completely purify the formations (saṃskāra). Here, at the center of the maṇḍala, one arranges the vowels aṃ, iṃ, ṛṃ, uṃ, ḷṃ, aṃ, o, ar, au, al, haṃ, yaṃ, khaṃ, raṃ, laṃ in a counter-clockwise direction; these are called the "five parts of the third." Thus, at the end of the fifteen [vowels], the drop (bindu) and al make sixteen. Then, in a clockwise direction, the parts of the first day of the dark fortnight and so forth are assigned: lā, vā, rā, yā, ā, al, o, ar, e, a, lṛ, ū, r̥, ī, ā. At the end of these fifteen parts is āḥ, which, together with the visarga, is the sixteenth. These are the thirty-two marks of a great being, the parts of the moon. Then, one should arrange the forty consonants, the nature of the sun’s maṇḍala, beginning with ka. When divided into six classes, they become thirty-five. Likewise, because va, la, ra, ya, ṭa, ḍha, and la are mentioned twice, [the count is adjusted]. At the end of the consonants, in reverse order, are: ḍhḍh, ḍḍ, r̥r, v̥y, l̥l, ss, [ṣṣ], [ḥḥ], tt, th, dd, dh, nn, pp, ph, bb, [bbh], mm, ṭṭ, ṭh, ḍḍ, ḍh, ḍḍ, ṇṇ, cc, ch, jj, jh, ññ, kk, kh, gg, gh, ṅṅ. These forty are arranged clockwise, possessing the divisions of earth and so forth. Then, they are arranged counter-clockwise: ṅ, gh, g, kh, k; ñ, jñ, j, ch, c; ṇ, ḍh, ḍ, ṭh, ṭ; m, bh, b, ph, p.

ན་ངྷ་ད་ཐ་ཏ། ྈྐ་ཤ་ཥ་ྉྤ་ས། ཡ་ར་ཝ་ལ། དྷ་ཌ་ཝ་ལ་ར་ཡ། ཞེས་པ་བཞི་བཅུའོ། ། དེ་ལྟར་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་ཉི་མའི་ཆ་དང་མ་ལ་ལན་ པ་དང་རྡུལ་དུ་ངེས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ཆོས་ཤེས་པ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལྡོག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བརྟུལ་བ་མེད་ན་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི་བསྟན་མ་ཐག་པ་དེ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ཀྱང་ངོ་། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་བཞེངས་པ་ཉིད་ནི་མི་ལྡོག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་ཧཱུྃ་གིས་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེ་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཧཱུྃ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡང་ཟླ་བ་དང་དབྱངས་ཡིག་ལྡན་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཞེ་སྡང་ཆེ། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་གྱི་དགྲ་ཆེ་བ། ། ཞེས་པའོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གསལ་བྱེད་དང་ལྡན་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཏེ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཆགས་པ་ཆེ། ། ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་པའོ། ། ས་བོན་ཧཱུྃ་དང་རྡོ་རྗེ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་འདུ་ཤེས་ དང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད། ། ཅེས་པའོ། །

NA-DHA-DA-THA-TA, KHA-ŚA-ṢA-Ṇ-PA-SA, YA-RA-VA-LA, DHA-ḌHA-VA-LA-RA-YA. These are the forty [consonants]. Thus, the eighty minor marks are the portions of the sun and the moon, and are determined as the dust [of the elements]. This is the eighth [topic], the knowledge of the divine dharmas of the aggregates and so forth. In that way, if one does not apply great diligence and remain undaunted in the reversal of the dharmas such as acceptance, they will not increase. Therefore, the diligence of application is that which was just taught, and also this [diligence] regarding the purification of consciousness and so forth. The very arising as a perfect Buddha is the irreversible diligence. Being adorned with the major and minor marks is the diligence of complete perfection. In the center of the sun and moon, the vajra is formed by the syllable HŪṂ. Consciousness is endowed with HŪṂ. Furthermore, the moon together with the vowels is the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). The purification of the aggregate of consciousness is Akṣobhya: "The great offering, the great aversion; the great enemy of all afflictions." The sun maṇḍala together with the consonants is the wisdom of equality (samatā-jñāna), and the purification of the aggregate of feeling is Ratnasambhava: "The great offering, the great passion; the one who dispels all passion." The seed-syllable HŪṂ and the vajra are the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna), and the purification of perception and the aggregate of perception is Amitābha: "The great offering, the great desire; the one who brings joy to all sentient beings."

དེ་རྣམས་འོད་ཟེར་དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པར་སྤྲོས་ཏེ། མིང་དང་གཟུགས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ ནས་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པ་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཁྲོ་བ་ཆེ། ། ཁྲོ་བ་ཆེན་པོ་དགྲ་ཆེ་བ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནས་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་ཧཱུྃ་དང་ལྡན་པར་བྱས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་གཏི་མུག་ཆེ། ། གཏི་མུག་བློ་སྟེ་གཏི་མུག་སེལ། ། ཞེས་པའོ། ། སྦྱོར་བའི་བརྩོན་ འགྲུས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ངེས་པ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་མི་ལྡོག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དམ་པ་དང་པོ་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། ཞལ་བཞི་ པ་སྤྱན་བཅུ་གཉིས་པ། དཔུང་པ་བཅུ་གཉིས་པ། ཕྱག་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་ལྡན་པ། མགྲིན་པ་གསུམ་པ་ཞལ་བཞི་གདངས་ཤིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་སྐུ་ལུས་སྔོན་པོ་ཤར་གྱི་ཞལ་ནག་པོ་དྲག་པོའོ། ། གཡས་ཀྱི་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་དམར་པོའོ། ། གཡོན་གྱི་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དཀར་ པོའོ། ། ནུབ་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་སེར་པོའོ། ། མགྲིན་པ་དབུས་མ་སྔོན་པོའོ། ། གཡས་ཉི་མ་ལྟར་དམར་བ། གཡོན་ཟླ་བའི་མདོག་ལྟ་བུའོ། ། དཔུང་པ་གཡས་དང་པོ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། གཉིས་པ་དམར་པོ། ། གསུམ་པ་ནི་དཀར་པོ། དེ་བཞིན་དུ་ གཡོན་པ་ཡང་ངོ་། །

These are emanated as stainless light rays endowed with five colors. Having completely purified name and form, they become of one taste; this is the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna), and the aggregate of formations (saṃskāra-skandha) is the purity of Amoghasiddhi. "The great offering, the great wrath; the great wrath, the great enemy." Then, from the complete perfection of all the parts of the limbs, consciousness is endowed with the syllable HŪṂ; this is the wisdom of the utterly pure sphere of phenomena (dharmadhātu-viśuddhi-jñāna), and the aggregate of form (rūpa-skandha) is the nature of Vairocana. "The great offering, the great delusion; the intellect of delusion, the dispeller of delusion." This is the ninth chapter: the certainty of the blessing by the five Tathāgatas through the diligence of application. Now, through irreversible diligence, the bodies of the deities are to be fully perfected. In that regard, the Blessed One, the Primordial Noble One, is the complete purity of name and form. He has four faces, twelve eyes, twelve shoulders, and is endowed with twenty-four arms. He has three necks, four gaping faces, and bared fangs. His body is blue; the eastern face is black and wrathful. The right face is red and passionate. The left face is white and utterly peaceful. The western face, abiding in meditative absorption (samādhi), is yellow. The central neck is blue. The right [neck] is red like the sun; the left is the color of the moon. The first right shoulder is blue, the second is red, and the third is white; the left is likewise.

དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གཡས་པའི་དང་གཡོན་པའི་གཉིས་ནི་སྔོན་པོ། གཉིས་ནི་དམར་པོ། གཉིས་ནི་དཀར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཡས་པ་དང་། གཡོན་པའི་ལག་པ་བཞི་ནི་ནག་པོ། ། བཞི་ནི་དམར་པོ། ། བཞི་ནི་དཀར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སོར་མོའི་ཚིགས་ གསུམ་གསུམ་དང་། མཐེ་བོང་ནི་སེར་པོའོ། ། མཛུབ་མོ་ནི་དཀར་པོའོ། ། གུང་མོ་ནི་དམར་པོའོ། ། སྲིན་ལག་ནི་ནག་པོའོ། ། མཐེའུ་ཆུང་ནི་ལྗང་གུའོ། ། ལག་མཐིལ་ནས་སོར་མོ་ཀུན་གྱི་ཚིགས་དང་པོ་ནི་ནག་པོའོ། ། གཉིས་པ་ནི་དམར་པོའོ། ། གསུམ་པ་ནི་དཀར་པོའོ། ། ཞབས་ གཉིས་ཀྱིས་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་དྲག་པོ་དང་འདོད་ལྷ་མནན་པ་སྟེ། དེ་ལ་འདོད་པའི་ལྷ་ནི་མེ་ཏོག་ལྔའི་མདའ་དང་གཞུ་ཐོགས་ཤིང་། ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པའི་ལག་པ་བཞི་པ་གདོང་གཅིག་པ་མདོག་དམར་པོ་སྟེ། ཞབས་གཡས་པའི་མཐིལ་དམར་པོས་ མནན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་གདོང་གཅིག་པ་མིག་གསུམ་པ་ལག་པ་བཞིས་རྩེ་གསུམ་དང་། ཅང་ཏེའུ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ་དཀར་པོ་སྟེ། ཞབས་གཡོན་པའི་མཐིལ་དཀར་པོས་མནན་པའོ། ། ཕྱག་དང་པོ་བཞིའི་མཐིལ་དང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་། གཉིས་པ་ལ་རལ་གྲི། གསུམ་པ་ན་རྩེ་གསུམ་པ། བཞི་པ་ན་གྲི་གུག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་དམར་པོ་བཞིའི་མཐིལ་དང་པོ་ལ་མེའི་མདའོ། ། གཉིས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ། གསུམ་པ་ན་སྒྲ་སྒྲོགས་པའི་ཅང་ཏེའུ། བཞི་པ་ན་ཐོ་བའོ། ། ཕྱག་དཀར་པོ་བཞིའི་མཐིལ་དང་པོ་ན་འཁོར་ ལོ། ། གཉིས་པ་ན་མདུང་། གསུམ་པ་ན་དབྱུག་པ། བཞི་པ་ན་དགྲ་སྟའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གཡས་པའི་ཉི་མའི་ཕྱག་གི་མཚོན་ཆའི་ཚོགས་སོ། །

Likewise, the two right and two left [hands] are blue, two are red, and two are white. Similarly, the four right and four left hands are black, four are red, and four are white. Likewise, the three joints of each finger and the thumb are yellow; the index finger is white; the middle finger is red; the ring finger is black; and the little finger is green. From the palms, the first joint of all the fingers is black, the second is red, and the third is white. With his two feet, he treads upon Rudra and Kāmadeva atop a lotus, moon, and sun. Therein, Kāmadeva holds five-flowered arrows and a bow, and holds a noose and a hook; he has four hands, one face, and is red in color, being trampled by the red sole of the right foot. Similarly, Īśvara has one face and three eyes, and with his four hands holds a trident, a hand-drum (ḍamaru), a skull-cup, and a khaṭvāṅga; he is white in color and is trampled by the white sole of the left foot. In the palms of the first four hands: the first has a vajra, the second a sword, the third a trident, and the fourth a curved knife (kartṛ). Similarly, in the palms of the four red hands: the first has a fire-arrow, the second a vajra-hook, the third a resounding hand-drum, and the fourth a hammer. In the palms of the four white hands: the first has a wheel, the second a spear, the third a staff, and the fourth a battle-axe. These are the collection of weapons in the right solar hands of the Vajra-holder.

གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་དྲིལ་བུ། གཉིས་པ་ན་ཕུབ། གསུམ་པ་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་གདེངས་པ། བཞི་པ་ན་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དམར་པོ་བཞིའི་མཐིལ་དང་པོ་ན་གཞུ། གཉིས་པ་ན་ལྕགས་ཀྱུ། གསུམ་པ་ན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ། བཞི་པ་ན་པདྨ་དཀར་པོ། ། དཀར་པོ་བཞིའི་མཐིལ་དང་པོ་ན་དུང་ཆོས། ། གཉིས་པ་ན་མེ་ལོང་། གསུམ་པ་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག། བཞི་པ་ན་ཚངས་པའི་མགོ་བོ། ཟླ་བའི་ ཕྱག་གཡོན་པའི་མཚོན་ཆའི་ཚོགས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡུམ་སྣ་ཚོགས་མ་ནི་ཞལ་བཞི་སྤྱན་བཅུ་གཉིས་པ་ཕྱག་བརྒྱད་མ་སྐུ་མདོག་དམར་སེར་མོ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཡས་བརྐྱང་བ་ཡུམ་གཡོན་བརྐྱང་བས་འཁྱུད་པ། གཡས་དང་པོ་གྲི་གུག། གཉིས་པ་ན་ལྕགས་ཀྱུ། གསུམ་པ་ན་ཅང་ཏེའུ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། བཞི་པ་ན་བགྲང་ཕྲེང་ངོ་། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་ཉ་ཕྱིས། གཉིས་པ་ན་ཞགས་པ། གསུམ་པ་ན་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ། བཞི་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་བཟང་པོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་སྙོམས་པར་འཇུག་ པས་གནས་པ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཟླ་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཅོད་པན་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཙམ་མོ། ། འདི་དག་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། གཞན་དུ་ན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཞལ་དྲུག་པ་ དང་། གདོང་བརྒྱ་པ་ཞེས་པ་ནི་རིགས་ངེས་པའི་ཁྲོ་བོ་དང་། གདུལ་བྱའི་རིགས་གཅིག་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་པའོ། ། འདིར་ནི་རིགས་མཐའ་དག་དང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དགོངས་པའོ། ། དེ་བས་ན།

In the first left hand is a bell; in the second, a shield; in the third, a raised khaṭvāṅga; and in the fourth, a skull-cup filled with blood. Likewise, in the palms of the four red hands: in the first is a bow; in the second, a hook; in the third, a precious jewel; and in the fourth, a white lotus. In the palms of the four white hands: in the first is a conch-shell vessel; in the second, a mirror; in the third, vajra chains; and in the fourth, the head of Brahmā. These are the collection of weapons in the left hands of the Moon. The Consort, who is non-dual with the Blessed One, is Viśvamātā. She has four faces, twelve eyes, and eight arms, and her body is orange-red in color. The Blessed One stands with his right leg extended, embraced by the Consort who stands with her left leg extended. In his first right hand he holds a curved knife (kartṛkā); in the second, a hook; in the third, a hand-drum (ḍamaru) sounding its resonance; and in the fourth, a rosary. In his first left hand is a conch-shell; in the second, a noose; in the third, a white eight-petaled lotus; and in the fourth, an excellent jewel. He is sealed with the five mudrās and abides in meditative union. In this context, the Blessed One is adorned with the crescent moon, the crossed vajra (viśvavajra), and the crown of Vajrasattva, while the Blessed Lady is adorned with Vajrasattva alone. Both are also adorned with vajra ornaments. Otherwise, the terms "six-faced Vajrabhairava" and "hundred-faced" refer to the wrathful deities of a specific family and are intended for a single class of those to be trained. Here, however, it is intended for all families and for all phenomena, both mundane and supramundane. Therefore:

རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཅན་ འཇིགས་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ནི་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྟོབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གྲགས་པ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གིས་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་རྡོ་རྗེ་གསུས་པོ་ཆེ། ། ཞེས་པས་ནི་སྤྲུལ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཀུན་བསྐྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་ པོ་མཁའ་འདྲ་བས་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དཔེའི་དོན་ཏོ། ། མི་གཡོ་རལ་པ་གཅིག་གིས་བསྒྱིངས། མི་བསྐྱོད་པའི་རྟགས་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་གཅིག་ཏུ་བསྒྱིངས་པའོ། ། གླང་ཆེན་ཀོ་རློན་ན་བཟར་གྱོན་པ་ནི་སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་དང་ཞེས་པ་གཞན་ཡང་སྟོན་པའོ། ། དྲག་ཆེན་ཧ་ཧ་ཞེས་སྒྲོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་དྲག་པོས་མ་རུངས་པ་འདུལ་བའོ། ། མཚོན་དུ་རྡོ་རྗེའི་མདའ་ཐོགས་པ། ། ཞེས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཕྱག་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་མིག་མི་བཟད། ། ཅེས་པ་ནས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་མདོར་བསྟན་པར་ཙམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་ཐོགས་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། རྒྱན་གྱི་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཅོད་པན་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། མགུལ་དོ་དང་། གདུ་བུ་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། སྐེ་ རགས་དང་། རྐང་རྒྱན་དང་། དར་དཔྱངས་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དང་། སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནོ། ། གད་རྒྱངས་ཧ་ཧ་ཞེས་པ་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱིས་གསུང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་དེ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་ པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཀུན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅུ་དྲུག་མའམ།

Vajravega, the Terrifier. This indicates the Blessed One’s perfect power. Vajrakīrti and Vajragarbha indicate his perfect wisdom. Māyāvajra Mahodara indicates that he generates all through his perfect emanations. Vajragarbha is like space; this is the meaning of the analogy for his perfect wisdom. Immovable, he is majestic with a single lock of hair; this refers to the single topknot of hair, the sign of Akṣobhya. Wearing an elephant hide as a garment also indicates the tiger-skin loincloth and other such items. The two verses beginning with "Great Fierce One, roaring 'Ha Ha'" show how the Blessed One’s fierce speech subdues the wicked. "Holding a vajra arrow as a weapon" and the following two verses describe the characteristics of his hand implements. From "Blazing vajra, with terrifying eyes" and the following two verses, the major and minor marks are briefly shown. Wearing a vajra garland, glorious, adorned with vajra ornaments—this refers to all the ornaments: the crown, earrings, necklace, bracelets, armlets, belt, anklets, silk streamers, vajra garlands, tiger-skin loincloths, and so forth. The one and a half verses beginning with "The roar of laughter, 'Ha Ha'" describe the characteristics of his speech. Such is the Blessed One’s certainty; this is the tenth [chapter]. Then, in order to generate all the members of the maṇḍala, [one should use] a sixteen-year-old action mudrā, or...

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རིག་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ཀུན་བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་བཤད་མ་ཐག་པ་ལས་གོ་བར་བྱའོ། ། འདིར་ཕྱི་དང་ནང་ གི་རིམ་པ་བཞིན་བརྟགས་པས་དགའ་བ་བརྩམ་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། གཟུགས་དང་(ལང་,ལོང་)ཚོས་བརྒྱན་པ་ནི། དང་པོ་ལེགས་པར་བསླབ་པར་བྱ། ། བསླབས་ནས་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ཆགས་པ་རྣམས། ། དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་གནས་གསུམ་དགོད། ། སྭཱ་ཧཱ་གསང་བ་གཙུག་གཏོར་ཆེ། ། དེ་ནས་པདྨ་རྣམ་པར་སྦྱང་། ། ཨ་ལས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་རྡོ་རྗེ་ལྡན། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུ་རུ་ནི། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་བཅས་པདྨ། ། ཧཱུྃ་ལས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རྩེ་ལྔ་པ་རུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་དབུས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། ཨ་ལས་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་པདྨ་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། བྱས་ནས་པདྨར་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོས་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བརྗོད། ། ཅེས་པའི་དོན་གོ་སླ་སྟེ། དེ་ནས་བྷ་གའི་ནང་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་རིམ་པ་གསུམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་གེ་སར་དང་བཅས་པའི་པདྨོའོ། ། དེའི་སྒོའི་ནང་ དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕོ་བྲང་ངོ་། ། དེ་ལ་སྒོ་བཞིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གནས་ཀྱི་ཆ་དེ་རྣམས་དེར་རང་རང་གི་པདྨའི་ཟེའུ་འབྲུ་སོ་སོ་ལ་ཟླ་བ་ཉི་མའི་དབུས་སུ་སོན་པའི་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། བཞི་ཤར་ལ་སོགས་པར་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མེ་ལ་སོགས་ པར་ཧ་ཧ་ཧཾ་ཧ་བཞིའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་གཉིས་པའི་འདབ་མ་ལ། ཨོཾ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དུང་གིའོ། ། ཧཱུྃ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའིའོ། །

Having blessed the consort as the wisdom-mudrā, all the stages previously explained should be understood through the instructions of the guru just as they were described. Here, by examining the outer and inner stages in sequence, one begins the joys. As it is said: "One should first train well with a form adorned with youth. Having trained, one should then begin the practice. The attachments of body, speech, and mind are to be placed in the three locations, the forehead and so forth. Svāhā is the secret, the great uṣṇīṣa. Then, the lotus is to be purified. From the syllable A, an eight-petaled lotus arises, possessing the syllable HŪṂ as a vajra. As the cause of insight and method, the vajra and lotus are thus joined. From HŪṂ, one should meditate on one's own vajra as five-pronged. In its center, an eight-petaled lotus is to be clearly visualized from the syllable A. Having thus prepared the lotus and vajra, one should enter the lotus. Then the hero utters HŪṂ HŪṂ." The meaning of this is easy to understand. Then, within the bhaga, there is a lotus with filaments, distinguished by three tiers of vajra garlands. Inside its gate is the palace of the Bodhisattva. It has four gates. Outside of that is the maṇḍala of speech. In those locations, upon the respective anthers of the lotuses, the four syllables A, Ā, AṂ, and AḤ are placed in the east and so forth, in the center of the moon and sun. Likewise, in the southeast and so forth, are the four syllables HA, HA, HAṂ, and HA. Then, on the petals of the second tier: OṂ is for the Dharma Conch; HŪṂ is for the Wish-Fulfilling Jewel.

ཧོ་ནི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་གིའོ། ། ཨཱཿནི་ཆོས་ཀྱི་གཎྜཱིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཚམས་རྣམས་སུ། ཧི་ཧི། ཧྲྀ་ཧྲྀ། ཧུ་ཧུ། ཧླྀ་ཧླྀ། བུམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ། ཨ་ཨི་རྀ་ཨུ་ལྀ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྀ་ཨུ་རྀ་ཨི་ཨ་རྣམས་ནི་མཚམས་རྣམས་སུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། ། ལྀ་ནི་སྤྱན་མའོ། ། ཨུ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། རྀ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། ཨི་ནི་སྒྲོལ་མའོ། ། དཔལ་གྱི་ ཡུམ་གྱི་ནི་ཧོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨི་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ཨ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨེ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨར་ནི་སའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོ་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གིའོ། ། ཨ་ལ་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བའི་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་བཞིན་ཨ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཀྱིའོ། ། ཨཱི་ནི་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མའིའོ། ། ཨཻ་ནི་རེག་རྡོ་རྗེ་མའིའོ། ། ཨཱར་ནི་རོ་རྡོ་རྗེ་མའིའོ། ། ཨཽ་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མའིའོ། ། ཨལ་ནི་དྲི་རྡོ་རྗེ་མའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་བཞིན་ཧ་ནི་རབ་སྟོབས་ཀྱིའོ། ། ཝ་ནི་འགུགས་བྱེད་ཀྱིའོ། ། ཧ་ནི་རེངས་བྱེད་ཀྱིའོ། ། ར་ནི་ང་རྒྱལ་ཅན་གྱིའོ། ། ཧི་ནི་རེངས་བྱེད་མའིའོ། ། ཝ་ནི་ང་རྒྱལ་ཅན་མའིའོ། ། ཡ་ནི་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་མའིའོ། ། ར་ནི་ལྐུགས་བྱེད་མའིའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ས་བོན་རྣམས་ཏེ་རྒན་བྱད་མའི་ནི་ཧའོ། ། ཧཾ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་མོའིའོ། ། ཁྱབ་ འཇུག་མའི་ནི་ཀྵའོ། ། ཕག་མོའི་ནི་ཧེའོ། །

Ho is that of the wish-fulfilling tree. Āḥ is that of the dharma ghaṇṭā. Likewise, in the intermediate directions, Hi Hi, Hrī Hrī, Hu Hu, and Hlī Hlī are those of the eight vases. Then, on the third level, A, I, Ṛ, U, and Ḷ are those of the cardinal directions. Likewise, Ḷ, U, Ṛ, I, and A are in the intermediate directions; these are the seed syllables of the Tathāgatas. Ḷ is Locanā. U is Māmakī. Ṛ is Pāṇḍaravāsinī. I is Tārā. The syllable Ho is that of the Glorious Mother. Likewise, I is Samantabhadra. A is Vajrapāṇi. E is Ākāśagarbha. Ar is Kṣitigarbha. O is Lokeśvara. Ala is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin; these are those of the Bodhisattvas. Likewise, A is that of the Dharmadhātu. Ī is Śabdavajrā. Ai is Sparśavajrā. Ār is Rasavajrā. Au is Rūpavajrā. Ala is Gandhavajrā; these are those of the Vajra Consorts. Likewise, Ha is that of Prabhāva. Va is that of Ākarṣaṇī. Ha is that of Stambhanī. Ra is that of Mānin. Hi is that of Stambhanī. Va is that of Māninī. Ya is that of Atidhṛti. Ra is that of Mūkanī; these are those of the Gatekeepers of the Mind Wheel. Likewise, the seed syllables of the Speech Wheel are as follows: Ha is that of Vṛddhā. Haṃ is that of Maheśvarī. Kṣa is that of Vaiṣṇavī. He is that of Vārāhī.

གདོང་དྲུག་མའི་ནི་ཀྵའོ། ། དབང་མོའི་ནི་ཧེའོ། ། ཚངས་མའི་ནི་ཀྵའོ། ། དབང་མོ་དྲག་མོའི་ནི་ཧའོ། ། དཔལ་མོའི་ནི་ཀྵཾ་ངོ་། ། གཙོ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། ། ཧི་ཡ་ཨི་ཡྼྀ་ཀྵི་ཡུ་ཡླྀ་ཡཾ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་རྒན་བྱད་མའི་ཕྱོགས་བཞི་ དང་མཚམས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། དེ་བཞིན་དུ་ཀྵི་ཡཱ་ཡི་ཡྲཱྀ་ཀྵཱི་ཡཱུ་ཡླཱྀ་ཡཿ། བརྒྱད་ནི་འཇུག་མའིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཧྼི་རྀ་རྼྀ་ཧྼི་རུ་རླྀ་རཾ་ཕག་མོའིའོ། ། ཀྵི་རཱ་རཱྀ་རྲཱྀ་ཀྵྼཱྀ་རུ་རླཱྀ་རཿ། གདོང་དྲུག་མའིའོ། ། ཧླྀ་ལ་ལྀ་ལྼྀ་ཧླཱྀ་ལུ་ལླྀ་ལཾ་དབང་མོའིའོ། ། ཀྵླྀ་ལཱ་ལཱྀ་ཡྼྀ་ཀྵཱྀ་ལཱུ་ ལླྭྀལཿཚངས་མའིའོ། ། ཧུ་ཝ་ཝི་ཝྼྀ་ཧུ་ཝུ་ཝླྀ་ཝཾ་ནི་དྲག་མོའིའོ། ། ཀྵུ་ཝ་ཝི་ཝྼྀ། ཀྵུ་ཝཱུ་ཝླྀ་ཝཿནི་དཔལ་ཆེན་མོའིའོ། ། འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཨའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་རྀའོ། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ལྀའོ། ། བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཨུའོ། ། སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ས་ བོན་ནོ། ། མེ་ལྷའི་ནི་ཏཾ་ངོ་། ། རླུང་ལྷའི་ནི་ཉཾ་ངོ་། ། གཤིན་རྗེའི་ངཾ་ངོ་། ། ཏྲཾ་ནི་སྲིན་པོའིའོ། ། གཞོན་ནུའི་ཎཾ་ནོ། ། གནོད་སྦྱིན་གྱི་ནི་ཀཾ་ངོ་། ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ནི་ཏཾ་ངོ་། ། ཚངས་པའི་ཎཾ་ནོ། ། དྲག་པོའི་ནི་སཾ་ངོ་། ། ཆུ་ལྷའི་པཾ་ངོ་། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ནི་ཙཾ་ངོ་། ། ཁྱབ་འཇུག་གི་ནི་ཀཾ་ངོ་། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་ས་བོན་ནོ། ། ཡ་ཝ་ར་ལ་ནི་དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་དང་མི་གཡོ་བ་དང་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་སྟོབས་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། ། ཡ་ནི་ལུ་གུ་རྒྱུད་མའིའོ། །

The seed syllable of Ṣaṇmukhī is KṢA. The seed syllable of Indrāṇī is HE. The seed syllable of Brahmanī is KṢA. The seed syllable of Rudrāṇī is HA. The seed syllable of Śrī is KṢAṂ. These are the seed syllables of the principal goddesses. With the eight syllables HI, YA, I, YṚ, KṢI, YU, YḶ, and YAṂ, the seed syllables of the retinue in the four directions and intermediate points of Jṛmbhakī are established in order. Likewise, KṢI, YĀ, YĪ, YṜ, KṢĪ, YĀU, YḶ, and YAḤ are the eight for Vāyu. Likewise, HṜ, Ṛ, Ṝ, HṜ, RU, Ḷ, and RAṂ are for Vārāhī. KṢI, RĀ, RṜ, RṜ, KṢṜ, RU, Ḷ, and RAḤ are for Ṣaṇmukhī. HḶ, LA, Ḷ, Ḷ, HḶ, LU, Ḷ, and LAṂ are for Indrāṇī. KṢḶ, LĀ, Ḷ, Ḷ, KṢĪ, LĀU, Ḷ, and LAḤ are for Brahmanī. HU, VA, VI, VṜ, HU, VU, Ḷ, and VAṂ are for Rudrāṇī. KṢU, VA, VI, VṜ, KṢU, VĀU, Ḷ, and VAḤ are for Mahālakṣmī. These are the seed syllables of the retinue. The seed syllable of Vijaya is A. The seed syllable of Yamāntaka is Ṛ. The seed syllable of Padmāntaka is Ḷ. The seed syllable of Vighnāntaka is U. These are the seed syllables of the gatekeepers. The seed syllable of Agni is TAṂ. The seed syllable of Vāyu is THAṂ. The seed syllable of Yama is DAṂ. TRAṂ is for Rākṣasa. ṆAṂ is for Kumāra. KAṂ is for Yakṣa. TAṂ is for Śakra. ṆAṂ is for Brahmā. SAṂ is for Rudra. PAṂ is for Varuṇa. CAṂ is for Gaṇapati. KAṂ is for Viṣṇu. These are the seed syllables of the body maṇḍala. YA, VA, RA, and LA are the seed syllables of Nīladaṇḍa, Acala, Takkirāja, and Mahābala. YA is for Śṛṅkhalā.

ཝ་ནི་ཙུནྡ་མའིའོ། ། ར་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མའིའོ། ། ལ་ནི་འོད་ཟེར་ཅན་གྱིའོ། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ད་ནི་ཀ་བ་འདེགས་པའི་ཀླུ་ རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཧྱ་ཧྱ་ནི་སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པདྨའིའོ། ། ཧྲ་ཧྲ་ནི་འཇོག་པོ་དང་། པདྨ་ཆེན་པོའིའོ། ། ཧླ་ཧླ་ནི་ནོར་རྒྱས་དང་དུང་སྐྱོང་གིའོ། ། ཧྭ་ཧྭ་ནི་མཐའ་ཡས་དང་རིགས་ལྡན་གྱིའོ། ། ད་ནི་ཁྱི་གདོང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་དེ། ཀྑྒྒྷྔ་ནི་ཤར་གྱི་དུར་ཁྲོད་ཀྱིའོ། ། ཁྐྴྨྷ་ལྷོའིའོ། ། ཙྪྫྫྷྙ་ནུབ་ཏུའོ། ། ཀྵྨྼྻུཾ་བྱང་དུའོ། ། ཊྛྜྜྷྞ་མེ་རུའོ། ། ཎྜྷྟ་བདེན་བྲལ་དུའོ། ། ཏྠྡྡྷྣ་རླུང་དུའོ། ། མྦྷྥྤ་དབང་ལྡན་དུའོ། ། ས་བོན་སྤྲོས་ནས་བཀོད་པའི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཕྱིའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ལྷ་སོ་སོའི་གདན་གྱི་སྟེང་དུ་དབྱུང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡབ་ ཡུམ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་དང་དགའ་བ་བཞི་དང་སྐད་ཅིག་མ་བཞིའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པས་འབྲས་བུ་བཞིར་གྱུར་པ་ནི། རྣམ་པ་ཉི་ཤུས་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ་དེའི་ཚུལ་ གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྟན་གྱི་བཀོད་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། འདིར་ནག་མོ་འབར་མ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་བསྡུས་པ་ནི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་གདན་ནོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒན་བྱད་མ་ལ་སོགས་ པའི་སྟན་ནི། ཤར་དུ་རྒན་བྱད་མ་ལ་སོགས་པ་དགུ་ནི་ཡི་དྭགས་དམར་མོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྱབ་འཇུག་མའི་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ངོ་། ། ཕག་མོའི་མ་ཧེའོ། །

Va is the seed syllable of Cundā. Ra is of Bhṛkuṭī. La is of Mārīcī. These are the seed syllables of the gatekeepers of the body maṇḍala. Now, the seed syllables of the nāgas who support the pillars shall be stated: Hya Hya is for Karkoṭaka and Padma. Hra Hra is for Takṣaka and Mahāpadma. Hla Hla is for Vāsuki and Śaṅkhapāla. Hva Hva is for Ananta and Kulika. Now, those of the dog-faced goddesses and the rest shall be stated: Kṅ Ñ is for the eastern charnel ground. Khṅ Ṇ is for the south. Cṅ Ñ is for the west. Kṣṃ Ṝ is for the north. Ṭḍ Ḍḷ is for the southeast. Ṇḍ Ḍh is for the southwest. Tṭ Ḍḍh is for the northwest. Mḃ Ḷ is for the northeast. This is the eleventh chapter, the certainty of the emanation and arrangement of the seed syllables. Then, in the outer celestial mansion, the seats for the individual deities shall be produced. Thus, from the union of the father and mother, through the realization of the eight consciousnesses, the four joys, and the four moments, the four fruits are attained; this is awakening through the twenty aspects, and one should generate [the deities] in that manner. Outside of that, the arrangement of the seats shall be shown. Among them, the principal father and mother have already been explained. Here, starting from Kālajvālā, the condensed sequence of the mind wheel consists of lotus, moon, and sun seats. Regarding the seats for the old woman and the others of the speech maṇḍala: in the east, the nine beginning with the old woman are on red hungry ghosts. Likewise, Viṣṇu’s is on a garuḍa. Varāhī’s is on a buffalo.

གཞོན་ནུ་མའི་རྨ་བྱའོ། ། དབང་མོའི་ནི་གླང་པོ་ཆེའོ། ། ཚངས་མའི་ནི་ངང་པའོ། ། དྲག་པོའི་གླང་ངོ་། ། དཔལ་ཆེན་མོའི་ནི་ སེང་གེའོ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་པདྨའི་སྟེང་དུའོ། ། ད་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བདེན་བྲལ་ལ་ཡི་དྭགས་དམར་མོའོ། ། ཁྱབ་འཇུག་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ངོ་། ། གཤིན་རྗེའི་མ་ཧེའོ། ། གཞོན་ནུའི་རྨ་བྱའོ། ། དབང་པོའི་གླང་པོ་ཆེའོ། ། ཚངས་པའི་ནི་ངང་པའོ། ། དྲག་ པོའི་ནི་གླང་ངོ་། ། ནོར་བདག་གི་ནི་གླང་པོ་ཆེའོ། ། མེ་ལྷའི་ནི་ལུག་གོ། ། ཆུ་ལྷའི་ནི་ཆུ་སྲིན་ནོ། ། རླུང་ལྷའི་ནི་ཤ་བའོ། ། ཚོགས་བདག་གི་བྱི་བའོ། ། ད་ནི་སྒོ་བའི་བརྗོད་དེ། འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་ཕག་པ་བདུན་གྱི་ཤིང་རྟའོ། ། སྐུལ་བྱེད་མའི་རྟ་བདུན་པའི་ཤིང་རྟའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་ཅན་གྱི་ནི་ སེང་གེ་བདུན་པའི་ཤིང་རྟའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྭ་གདོང་མའི་ནི་བེ་རུཎྜྷའོ། ། བྱ་རྒོད་གདོང་མའི་ཀྲུང་ཀྲུང་ངོ་། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་མའི་ནི་མིག་མའོ། ། འུག་པའི་གདོང་མིའི་ནི་འཇུག་མའི་གདོང་མའོ། ། མཚམས་ཀྱིའོ། ། ཁྱི་གདོང་མའི་ནི་བསེ་རུ་གཅིག་གོ། ། ཕག་གདོང་ མའི་ནི་དོམ་མོ། ། ཅེ་སྤྱང་མའི་ནི་བསེ་རུ་གཅིག་གོ། ། སྟག་གི་གདོང་མའི་ནི་གཡག་གོ། ། ཕྱོགས་ཀྱིའོ། ། གདན་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་བརྗོད་དེ། དེ་དག་ལ་ནག་མོ་འབར་མ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མིང་ གི་མདོག་ཅན་ཞལ་བཞི་བཞི་སྤྱན་བཅུ་གཉིས་མ་ཕྱག་བརྒྱད་པའོ། ། ནག་མོ་འབར་མ་དང་སེར་མོ་འབར་མའི་ཞལ་མདོག་ནི་དང་པོ་སེར་བ།

The peacock is that of Kumārī; the elephant is that of Indrāṇī; the swan is that of Brahmāṇī; the bull is that of Rudrā; and the lion is that of Mahālakṣmī. All of these are upon lotuses. Now, the maṇḍala of the body will be described: the red preta is in the southwest; the garuḍa is in the direction of Viṣṇu; the buffalo is that of Yama; the peacock is that of Kumāra; the elephant is that of Indra; the swan is that of Brahmā; the bull is that of Rudra; the elephant is that of Vaiśravaṇa; the ram is that of Agni; the makara is that of Varuṇa; the deer is that of Vāyu; and the rat is that of Gaṇeśa. Now, the gatekeepers will be described: Mārīcī has a chariot drawn by seven pigs; Cundā has a chariot drawn by seven horses; Bhṛkuṭī has a chariot drawn by seven lions. Likewise, Kākāsyā has a birūṇḍa; Gṛdhraṇāsyā has a krauñca; Garuḍāsyā has a mīna; and Ulūkāsyā has a makara. These are for the intermediate directions. Śvānāsyā has a single rhinoceros; Śūkarāsyā has a bear; Śrgālāsyā has a single rhinoceros; Vyāghrāsyā has a yak. These are for the cardinal directions. This is the twelfth chapter, the determination of the seats. Now, the colors and hand-symbols of the deities will be described. Among them, Kālajvālā and the others have the colors of their own names, each with four faces, twelve eyes, and eight arms. The face colors of Kālajvālā and Pītajvālā are, first, yellow.

གཡས་དཀར་བ་གཡོན་དམར་བ་ནུབ་སྔོན་པོའོ། ། དཀར་མོ་འབར་མའི་ཤར་དཀར་བ། ལྷོ་གནག་པ། ནུབ་དམར་པོ། ། བྱང་སེར་ པོའོ། ། དམར་མོ་འབར་མའི་དང་པོ་དམར་བ། ། གཡས་ནག་པོ། གཡོན་དཀར་པོ། ། ནུབ་སེར་པོའོ། ། ནག་མོ་འབར་མའི་གཡས་དང་པོ་ན་སྤོས་སྣོད། གཉིས་པ་ན་ཙནྡན་དང་གུར་གུམ་གྱི་སྣོད། བཞི་པ་ན་ནི་གླ་རྩི་དང་བཅས་པའི་ག་བུར་གྱི་སྣོད་དོ། ། གཡོན་ གྱི་དང་པོ་ན་དྲིལ་བུ། གཉིས་པ་ན་པདྨ། གསུམ་པ་ན་ལྷའི་ཤིང་གི་མེ་ཏོག། བཞི་པ་ན་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྲེང་བའོ། ། དམར་མོ་འབར་མའི་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་མར་མེ། གཉིས་པ་ན་དོ་ཤལ། གསུམ་པ་ན་ཅོད་པན། བཞི་པ་ན་གདུ་བུ། དེ་བཞིན་དུ་གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་གོས། གཉིས་ པ་ན་སྐ་རགས། གསུམ་པ་ན་རིན་པོ་ཆེའི་རྣ་ཆ། བཞི་པ་ན་རྐང་རྒྱན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེར་མོ་འབར་མའི་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་དུང་། གཉིས་པ་ན་གླིང་བུ། གསུམ་པ་ན་ནོར་བུ། བཞི་པ་ན་ཅང་ཏེའུའོ། ། གཡོན་དང་པོ་ན་པི་ཝང་། གཉིས་པ་ན་རྔ་བོ་ཆེ། གསུམ་པ་ན་སྒྲ་ དཀྲོལ་བའི་དྲིལ་བུ། བཞི་པ་ན་རུ་དུང་། དེ་བཞིན་དུ་དཀར་མོ་འབར་མའི་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་འོ་མའི་སྣོད། གཉིས་པ་ན་ཆུའི་སྣོད། གསུམ་པ་ན་སྨན་བཟང་པོ། བཞི་པ་ན་ཆང་གི་སྣོད། གཡོན་དང་པོ་ན་བདུད་རྩིའི་སྣོད་དོ། ། གཉིས་པ་ན་གྲུབ་པའི་བཅུད་ཀྱི་སྣོད་དོ། ། གསུམ་ པ་ན་རྩྭའི་འབྲས་བུའོ། ། བཞི་པ་ན་ཟན་གྱི་སྣོད་ནི་དཀར་མོའོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་རྣམས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མེ་རུ་ཁ་གསལ་བ་ནག་མོ། བདེན་བྲལ་དུ་འོད་ཟེར་ཅན་དམར་མོ།

The right [face] is white, the left is red, and the western [face] is blue. The white Blazing Goddess (Śvetajvālā) is white in the east, black in the south, red in the west, and yellow in the north. The first [face] of the red Blazing Goddess (Raktajvālā) is red; the right is black, the left is white, and the west is yellow. In the first right hand of the black Blazing Goddess (Kṛṣṇajvālā) is an incense burner; in the second, a vessel of sandalwood and saffron; and in the fourth, a vessel of camphor together with musk. In the first left hand is a bell; in the second, a lotus; in the third, flowers of the celestial tree; and in the fourth, a garland of various flowers. In the first right hand of the red Blazing Goddess is a lamp; in the second, a necklace; in the third, a crown; and in the fourth, a bracelet. Likewise, in the first left hand is a garment; in the second, a belt; in the third, a precious earring; and in the fourth, an anklet. Likewise, in the first right hand of the yellow Blazing Goddess (Pītajvālā) is a conch; in the second, a flute; in the third, a jewel; and in the fourth, a hand-drum (ḍamaru). In the first left hand is a lute; in the second, a great drum; in the third, a ringing bell; and in the fourth, a horn. Likewise, in the first right hand of the white Blazing Goddess (Śvetajvālā) is a vessel of milk; in the second, a vessel of water; in the third, excellent medicine; and in the fourth, a vessel of wine. In the first left hand is a vessel of nectar (amṛta); in the second, a vessel of accomplished elixir; in the third, grass and fruit; and in the fourth, a vessel of food—this is the white one. These are co-emergent with their own mudrā, Vajrasattva. Likewise, in the southeast is the black Khaśarīrī; in the southwest is the red Marīcī.

རླུང་དུ་ཁྱབ་འཇུག་མ་སེར་མོ། དབང་ ལྡན་དུ་འབར་མ་དཀར་མོའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱང་ཞལ་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཀུན་མཐུན་པས་ཕྱག་བརྒྱད་ཀྱིས་རྔ་ཡབ་དམར་པོ་བརྒྱད་བསྣམས་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བའི་བུམ་པ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་གཉིས་ གཉིས་སོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་དབང་ལྡན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དུང་དཀར་པོའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ཆོས་ཀྱི་གཎྜཱི་དམར་པོའོ། ། མེ་རུ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ནག་པོའོ། ། རླུང་དུ་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལྗང་གུའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་ལ། དེ་ལ་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། ཞལ་གཡས་སྐོར་དུ་ནག་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་དམར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རྩ་བའི་ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་དམར་པོ། ། གཡས་དཀར་པོ་གཡོན་ནག་པོའོ། ། བྱང་དུ་འོད་དཔག་མེད་རྩ་བའི་ཞལ་སྐུ་དང་ མཐུན་པར་དཀར་པོ། གཡས་གནག་པ་གཡོན་དམར་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སེར་པོ། ། གཡས་དཀར་བ། གཡོན་ནག་པོའོ། ། འདི་དག་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། མེ་རུ་སྒྲོལ་མ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་གོས་དཀར་མོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ ལྡན་བཞིན་ནོ། ། དབང་ལྡན་དུ་མཱ་མ་ཀཱི་འོད་དཔག་མེད་བཞིན་ནོ། ། རླུང་དུ་སྤྱན་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། ཤར་གྱི་སྒོའི་ཁྲོ་བོ་རབ་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ནོ། ། སྟེང་གི་གཙུག་ ཏོར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ཅན་ཏེ་ལྗང་གུའོ།

In the northwest is yellow Vaiṣṇavī; in the northeast is white Jvālāmālinī. These also have the same faces, hands, and so forth as the previous ones. In accordance with all, they hold eight red yak-tail whisks in their eight hands. Outside of that, on the eight petals, there are two vases filled with the five nectars in each of the directions, starting from the east. In the intermediate directions: in the northeast is the white conch of Dharma; in the southwest is the red gaṇḍī of Dharma; in the southeast is the black wish-fulfilling jewel; and in the northwest is the green wish-granting tree. Outside of that, on the four directional petals: on the eastern petal is Amoghasiddhi, with three faces and six arms. His faces, proceeding clockwise, are black, white, and red. Likewise, in the south is Ratnasambhava, with a central face and body color red, the right white, and the left black. In the north is Amitābha, with a central face and body color white, the right black, and the left red. In the west is yellow Vairocana, with the right white and the left black. These are upon sun maṇḍalas. In the southeast is Tārā, like Amoghasiddhi. In the southwest is Pāṇḍaravāsinī, like Ratnasambhava. In the northeast is Māmakī, like Amitābha. In the northwest is Locanā, like Vairocana. These are upon moon maṇḍalas. The four wrathful deities of the eastern gate, such as Pramathana and the others, have the color and hand-symbols of Amoghasiddhi. The Uṣṇīṣa above has the color and hand-symbols of Akṣobhya and is green.

། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་གཡས་བརྐྱང་བའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་གཡོན་བརྐྱང་བའོ། ། ད་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་མགུ་བ་ཆེ། ། ཞེས་པའི་དོན་ལ་ འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདོད་པ་ཆེན་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གོ། ། བདེ་བ་ཆེ་བ་ནི་དེའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚོར་བ་པོ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གོ། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གོ། ། མགུ་བ་ཆེ་ནི་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ སེམས་མགུ་བར་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་བཤད་དེ། ཤར་སྒོའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་སྐུ་མདོག་དང་དབྱིབས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། ། མེར་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་སྒྲོལ་མ་བཞིན་ནོ། ། ལྷོ་སྒོའི་གཡས་སུ་སའི་སྙིང་པོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་བཞིན་ནོ། ། བདེན་ བྲལ་དུ་རོ་རྡོ་རྗེ་གོས་དཀར་མོ་བཞིན་ནོ། ། ནུབ་སྒོའི་གཡས་སུ་སྒྲིབ་པ་སེལ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་ནོ། ། རླུང་དུ་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་སྤྱན་མ་བཞིན་ནོ། ། བྱང་སྒོའི་གཡས་སུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་འོད་དཔག་མེད་བཞིན་ནོ། ། དབང་ལྡན་དུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མཱ་མ་ཀཱི་བཞིན་ནོ། ། འོག་ཏུ་ཤར་སྒོའི་གཡོན་དུ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་དམ་པ་དང་པོ་བཞིན་ནོ། ། བྱང་སྒོའི་གཡོན་དུ་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བཞིན་ནོ། ། སྟེང་དུ་ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་དུ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ་བཞིན་ལྗང་གུའོ། ། ནུབ་སྒོའི་གཡོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བཞིན་ནོ། །

The wrathful deities are in the posture of right leg extended, and the goddesses are in the posture of left leg extended. Now, in order to purify the six sense bases, one should engage with the meaning of the verse: "Great desire, great bliss; great joy, great satisfaction." In this context, "great desire" refers to the six sense bases of form and so forth. "Great bliss" refers to the six internal sense bases, which are the experiencers of feeling based upon those objects. "Great joy" refers to the six consciousnesses other than those. "Great satisfaction" refers to the mind being satisfied by the various objects of desire. Now, the generation of the deities for these is explained: to the right of the eastern gate is Ākāśagarbha, whose body color and form are like those of Amoghasiddhi. In the southeast is Sparśavajrā, like Tārā. To the right of the southern gate is Kṣitigarbha, like Ratnasambhava. In the southwest is Rasavajrā, like Pāṇḍaravāsinī. To the right of the western gate is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, like Vairocana. In the northwest is Gandhavajrā, like Locanā. To the right of the northern gate is Lokeśvara, like Amitābha. In the northeast is Rūpavajrā, like Māmakī. Below, to the left of the eastern gate, is Samantabhadra, blue in color, with three faces and six arms, like the first [deity] of the supreme [mandala]. To the left of the northern gate is Śabdavajrā, like Samantabhadra. Above, to the left of the southern gate, is Vajrapāṇi, green in color, like Akṣobhya. To the left of the western gate is Dharmadhātuvajrā, like Vajrapāṇi.

དེ་རྣམས་ལས་ཐབས་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཙོ་བོ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ནས་དགའ་བ་ཆེ་བའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་མཐུན་ པར་ནག་པོའི་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་དང་། ཁྲོ་བོ་རབ་སྟོབས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་སེམས་མ་རེག་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ནི་ཕྱག་གཡས་དང་པོ་ན་རལ་གྲི། གཉིས་པ་ན་གྲི་གུག། གསུམ་པ་ན་རྩེ་གསུམ་མོ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་ཕུབ། གཉིས་པ་ན་ཐོད་པ། གསུམ་པ་ ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དཀར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་མཐུན་པའི་ལྷ་མོ་གོས་དཀར་མོ་དང་། ཁྲོ་མོ་འགུགས་བྱེད་མ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སའི་སྙིང་པོ་དང་། སེམས་མ་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་མེའི་མདའ། གཉིས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ། ། གསུམ་པ་ན་སྒྲ་སྒྲོགས་པའི་ ཅང་ཏེའུ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་གཞུ། གསུམ་པ་ན་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པ་རྩེ་དགུ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཐུན་པའི་ལྷ་མོ་སྤྱན་མ་དང་། ཁྲོ་བོ་རེངས་བྱེད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲིབ་པ་སེལ་བ་དང་། སེམས་མ་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ནི་ཕྱག་ གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་འཁོར་ལོ། ། གཉིས་པ་ན་དབྱུག་པ། གསུམ་པ་ན་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། གཡོན་པའི་དང་པོ་ན་དུང་། གཉིས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད། གསུམ་པ་ན་དྲིལ་བུ་སྒྲ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་མེད་དང་མཐུན་པའི་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ ཀཱི་དང་། ཁྲོ་བོ་རེངས་བྱེད་དང་།

Among those, the methods are the great bliss of the vajra posture. The goddesses, embracing the petals of the lotus in a manner that turns their backs to the central deity, possess great joy. Now, the hand implements shall be described. In accordance with Amoghasiddhi, the black goddess Tārā, the wrathful Rabstobs (Atibala), the bodhisattva Ākāśagarbha, and the female bodhisattva Sparśavajrā hold a sword in the first right hand, a curved knife in the second, and a trident in the third. In the first left hand is a shield, in the second a skull-cup, and in the third a white khaṭvāṅga. Similarly, in accordance with Ratnasambhava, the goddess Pāṇḍaravāsinī, the wrathful goddess Ākarṣaṇī, the bodhisattva Kṣitigarbha, and the female bodhisattva Rasavajrā hold a fire-arrow in the first right hand, a vajra hook in the second, and a sounding hand-drum in the third. In the first left hand is a bow, and in the third is a nine-pointed stainless jewel. Similarly, in accordance with Vairocana, the goddess Locanā, the wrathful deity Stambhana, the bodhisattva Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and the female bodhisattva Gandhavajrā hold a wheel in the first right hand, a staff in the second, and a terrifying vajra in the third. In the first left hand is a conch, in the second a vajra chain, and in the third a bell with sound. Similarly, in accordance with Amitābha, the goddess Māmakī, the wrathful deity Stambhana, and...

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སེམས་མ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ཀྱི་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་ཐོ་བ། གཉིས་པ་ན་མདུང་། གསུམ་པ་ན་རྩེ་གསུམ་མོ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ། ། གཉིས་པ་ན་མེ་ལོང་། གསུམ་པ་ན་བགྲང་ཕྲེང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། ཁྲོ་བོ་གཙུག་ཏོར་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། སེམས་མ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ཀྱི་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་རྡོ་རྗེ། གཉིས་པ་ན་གྲི་གུག། གསུམ་པ་ན་ དགྲ་སྟའོ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་དྲིལ་བུ། གཉིས་པ་ན་ཐོ་བ། གསུམ་པ་ན་ཨུཏྤ་ལའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷ་མོ་སྣ་ཚོགས་ཡུམ་དང་། ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་། སེམས་མ་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡང་ངེས་པའོ། ། ཡང་ན་སྒྲོལ་མ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཨུཏྤ་ལ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་གའི་གནས་དང་། ཚངས་པའི་མགོ་བོའི་གནས་སུའོ། ། ད་ནི་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཤར་གྱི་པདྨར་རྒན་བྱད་མ་གདོང་གཅིག་མ་ནག་མོའོ། ། མེ་རུ་ཁྱབ་འཇུག་མ་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། ། གཤིན་རྗེ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་ཕག་མོ་དང་གདོང་དྲུག་མ་དམར་མོའོ། ། རླུང་དུ་ཚངས་མ་གདོང་བཞི་མ་སེར་མོའོ། ། བྱང་དུ་དྲག་མོ་གདོང་གཅིག་མ་དཀར་མོའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་དཔལ་མོ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་གཙོ་མོ་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་མདོག་དང་། དབྱིབས་བཞིན་འདབ་མ་ ལ་གནས་པའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །

For the bodhisattva Lokeśvara and the female deity Rūpavajrā, the first right hand holds a hammer, the second a spear, and the third a trident. The first left hand holds a white eight-petaled lotus, the second a mirror, and the third a rosary. Similarly, for Akṣobhya, the goddess Dhātvīśvarī, the wrathful deity Uṣṇīṣa, the bodhisattva Vajrapāṇi, and the female deity Dharmadhātuvajrā, the first right hand holds a vajra, the second a curved knife (kartṛ), and the third an axe. The first left hand holds a bell, the second a hammer, and the third an utpala flower. Likewise, the hand symbols of Vajrasattva, the goddess Viśvamātā, the wrathful deity Sumbharāja, the bodhisattva Samantabhadra, and the female deity Śabdavajrā are also fixed. Alternatively, for Tārā and Samantabhadra, the utpala flower is in the place of the khaṭvāṅga, and the head of Brahmā is in the place of the khaṭvāṅga. Now, the deities of the speech maṇḍala shall be described. In that regard, on the eastern lotus is the black, single-faced Jarāyā. In the southeast is Vaiṣṇavī, similar to the previous one. In the south and southwest are the red Varāhī and Ṣaṇmukhī. In the northwest is the yellow, four-faced Brahmanī. In the north is the white, single-faced Raudrī. In the northeast is Śrī, likewise. Just as the principal goddesses residing at the center have their respective colors and forms, the retinue deities residing on the petals are also the same.

རྒན་བྱད་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྒན་བྱད་མའི་གཡས་དང་པོ་ན་གྲི་གུག། གཉིས་པ་ན་རྩེ་གསུམ་མོ། ། གཡོན་དང་པོ་ན་ཐོད་པ། གཉིས་པ་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཁྱབ་འཇུག་མའི་འཁོར་ ལོ་དང་། ཐོད་དབྱུག་དང་། པདྨ་དང་། དུང་ངོ་། ། ཕག་མོའི་དབྱུག་པ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ལུ་གུ་རྒྱུད་དང་། ཕུབ་བོ། ། གཞོན་ནུ་མའི་མདུང་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཞགས་པའོ། ། དབང་མོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་གཞུའོ། ། ཚངས་མའི་པདྨ་དང་། དབྱུག་པ་དང་། ཐབ་ཁུང་དང་། དགང་གཟར་རོ། ། དྲག་པོའི་རྩེ་གསུམ་དང་། ཅང་ཏེའུ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྦྲུལ་ལོ། ། དཔལ་ཆེན་མོའི་པདྨ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་དང་། པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེའོ། ། འདབ་མའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ད་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ མིང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྒན་བྱད་མའི་མདུན་གང་ཡིན་པ་ཤར་ཏེ། དེ་ནས་གཡས་སྐོར་དུ་དང་པོ་ལ་འཇིགས་མ། གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་དྲག་མོ་དང་། མཆེ་བ་གཙིགས་མ་དང་། འབར་བའི་གདོང་མ་དང་། རླུང་གི་ཤུགས་མ་དང་། རབ་གཏུམ་མ་དང་། དྲག་ མིག་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་རྣམས་སོ། ། ཁྱབ་འཇུག་མའི་དང་པོ་ལ་སོགས་པར་གཡང་མ་དང་། སྒྱུ་མ་དང་། གྲགས་མ་དང་། དཔའ་མོ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་དང་། དཔལ་རྒྱལ་མ་དང་། དཔལ་རྒྱལ་བྱེད་མ་དང་། དཔལ་གྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། ཕག་མོའི་འདབ་མ་དང་པོ་ལ་ཀེང་རུས་ མ་དང་། དུས་མཚན་མ་དང་། རབ་ཏུ་ཁྲོས་མའི་གདོང་མ་དང་། དུས་ཀྱི་ལྕེ་མ་དང་། ཚིགས་མ་དང་། ནག་མོ་དང་། འཇིགས་མ་དང་། གཟུགས་ངན་མའོ། །

The hand implements of the Old Lady (Jyeṣṭhā) and the others shall be described. In the Old Lady’s right hands, the first holds a curved knife (kartṛkā) and the second a trident (triśūla). In her left hands, the first holds a skull cup (kapāla) and the second a khaṭvāṅga. In successive order, the implements of Vaiṣṇavī are a wheel (cakra), a skull-topped staff (khaṭvāṅga), a lotus (padma), and a conch (śaṅkha). Those of Vārāhī are a staff (daṇḍa), a sword (asi), a chain (śṛṅkhalā), and a shield (carma). Those of Kaumārī are a spear (śakti), a hook (aṅkuśa), a jewel (ratna), and a noose (pāśa). Those of Indrāṇī are a vajra, an arrow (iṣu), a bell (ghaṇṭā), and a bow (dhanus). Those of Brahmāṇī are a lotus, a staff, a sacrificial fire pit (kuṇḍa), and a pouring ladle (sruk). Those of Rudrāṇī are a trident, a hand-drum (ḍamaru), a khaṭvāṅga, and a snake (nāga). Those of Mahālakṣmī are a lotus, a rosary (akṣamālā), a lotus, and a jewel. The symbols of the yoginīs of the petals are likewise. Now, their names shall be stated. The direction directly in front of the Old Lady is the East; then, proceeding clockwise, the first is Bhīmā, the second Caṇḍā, and so forth: Daṃṣṭriṇī, Jvālāmukhī, Vāyuvegā, Pracaṇḍā, Caṇḍākṣī, and Mahānāsā. In the first [petal] of Vaiṣṇavī and so forth are: Lambā, Māyā, Yaśā, Śūrabhadrā, Vijayā, Jayantī, Jayāvahā, and Śrīvajrā. In the first petal of Vārāhī are: Kaṅkālī, Kālarātrī, Pracaṇḍamukhī, Kālatārā, Parighā, Kṛṣṇā, Bhīmā, and Virūpā.

གཞོན་ནུ་མའི་དང་པོའི་འདབ་མ་ལ་པདྨ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་མེད་མ་དང་། གཞོན་ནུ་མ་དང་། རིགས་ཀྱི་ བདག་མོ་ལ་གནས་མ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དང་། མིག་བཟང་མ་དང་། རིགས་བཟང་མོ་དང་། བཟང་མོའོ། ། དབང་མོའི་དང་པོ་ལ་སོགས་པར་རྡོ་རྗེའི་འོད་དང་། རྡོ་རྗེའི་ལུས་དང་། གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུ་དང་། འདོད་པ་ལ་དབང་མ་དང་། རི་མོ་འདྲི་མ་དང་། རྩོལ་མོ་དང་། ཀུན་ ཚིམ་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྒྲོལ་མའོ། ། ཚངས་མའི་ཤར་ལ་སོགས་པར་རྩ་དང་བཅས་མ་དང་། པདྨའི་མིག་དང་། ཆུ་ལས་སྐྱེས་མ་དང་། ལྡན་མ་དང་། བློ་མ་དང་། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། གླུ་ལེན་བྱེད་མ་དང་། ཀློག་མ་དང་། དྲག་མོའོ། ། དེ་ནས་དྲག་མོའི་ཤར་ལ་སོགས་པར་ དཀར་མོ་དང་། གངྒཱ་དང་། རྟག་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་མྱུར་མ་དང་། ཐིག་ལེ་མཆོག་མ་དང་། དཔལ་གྱི་གདོང་མ་དང་། སེར་སྐྱ་མ་དང་། ནག་མོའོ། ། དེ་ནས་དཔལ་མོའི་འདབ་མ་ལ་དཀར་མོ་དང་། ཟླ་བ་དྲི་མེད་མ་དང་། ཟླ་བའི་གདོང་མ་དང་། ངང་པའི་གདོང་ཅན་མ་དང་། འཛིན་བྱེད་ མ་དང་། པདྨ་དང་། སྐར་བཅས་མིག་དང་། དྲི་མ་མེད་པའི་ཟླ་བ་མོའོ། ། དེ་ལྟར་གཙོ་མོ་དང་བཅས་པ་བདུན་ཅུ་དོན་གཉིས་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་སྒོ་སྐྱོང་བཞི་ནི་སྔ་མའི་མདོག་དང་མཚན་མའོ། ། དེ་རྣམས་དང་རོ་མཉམ་པ་ནི་འགུགས་མ་དང་། འབེབས་མ་དང་། འཆིང་བྱེད་ མ་དང་། དགྱེས་སྐྱེད་མའོ། ། ད་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་དེ། བདེན་བྲལ་ནི་ཤར་སྒོའི་གཡས་སུའོ། ། འདི་ལ་སོགས་པ་ཀུན་གདོང་གཅིག་པ་ལག་པ་བཞི་པའོ། ། འདིའི་གཡས་པ་ན་རལ་གྲི་དང་གྲི་གུག། གཡོན་པ་ན་ཕུབ་དང་ཐོད་པའོ། །

On the first petal of Kumārī are Padmā, and likewise Anaṅgā, Kumārī, Kulīśvarī, Vāsīnī, Ratnamālā, Sunetrā, Kulavardhanī, and Bhadrā. In the first [petal] of Indrāṇī and so forth are Vajraprabhā, Vajradehā, Taptakāñcanā, Kāmeśvarī, Citralekhā, Vyāpārī, Sarvatuṣṭā, and Atitārā. In the east of Brahmanī and so forth are Sānā, Padmanetrā, Jaleśvarī, Yuktā, Matī, Vāgīśvarī, Gāyatrī, Pāṭhī, and Caṇḍī. Then, in the east of Caṇḍī and so forth are Gaurī, Gaṅgā, Nityā, Atitvarā, Tilottamā, Śrīmukhī, Piṅgalā, and Kṛṣṇā. Then, on the petals of Śrī are Gaurī, Vimalacandrā, Candramukhī, Haṃsamukhī, Dhāriṇī, Padmā, Tārākṣī, and Vimalacandrikā. Thus, including the principal goddesses, there are seventy-two; the four gatekeepers of the speech wheel have the same colors and hand-symbols as the previous ones. Those who are of equal taste with them are Ākarṣaṇī, Āveśanī, Bandhanī, and Toṣaṇī. Now, the deities of the body maṇḍala are generated: Nirṛti is to the right of the eastern gate. All of these and the others have one face and four arms. In his right hands are a sword and a curved knife; in his left hands are a shield and a skull-cup.

རླུང་ལྷ་གཡས་པར་དཔག་ བསམ་གྱི་ཤིང་དང་། པ་རི་ཛ་ཏའི་མེ་ཏོག་གོ། ། གཡོན་པ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་། ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའོ། ། ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་དུ་གཤིན་རྗེ་དབྱུག་པ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་དུ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དང་ཞགས་པའོ། ལྷོ་སྒོའི་གཡས་སུ་མེ་ལྷའི་མདུང་དང་ཞགས་པའོ། ། གཡོན་དུ་པདྨ་དང་སྤྱི་བླུགས་སོ། ། བདེན་བྲལ་ དུ་གདོང་དྲུག་པའི་གཡས་སུ་པདྨ་དང་མདུང་ངོ་། ། གཡོན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་མེ་ལོང་ངོ་། ། ནུབ་སྒོའི་གཡོན་དུ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཡས་སུ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་དབྱུག་ཏོ། ། གཡོན་པ་ན་ནེའུ་ལེ་དང་པདྨའོ། ། ནུབ་སྒོའི་གཡས་སུ་བརྒྱ་བྱིན་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མེའི་མདའོ། ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་དང་ གཞུའོ། ། རླུང་དུ་ཚངས་པའི་གཡས་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་གཞུའོ། ། གཡོན་དུ་པདྨ་དང་ཐབ་ཁུང་ངོ་། ། བྱང་སྒོའི་གཡོན་དུ་དྲག་པོའི་གཡས་པ་ན་རྩེ་གསུམ་པ་དང་གཉིས་པ་ན་མདའ། གཡོན་པ་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་སྦྲུལ་དང་ལྡན་པ་དང་གཞུའོ། ། ལྷོ་རུ་ཆུ་ལྷའི་གཡས་པ་ན་ཞགས་པ་དང་རིན་པོ་ ཆེའོ། ། གཡོན་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཆུ་ཤེལ་ལོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ལོག་འདྲེན་གྱི་གཡས་སུ་དགྲ་སྟ་དང་རྡོ་རྗེའོ། ། གཡོན་དུ་ཞགས་པ་དང་རིན་པོ་ཆེའོ། ། ཤར་སྒོའི་གཡོན་དུ་ཁྱབ་འཇུག་གི་གཡས་པ་ན་འཁོར་ལོ་དང་དབྱུག་ཏོ། ། གཡོན་པ་ན་པདྨ་དང་དུང་ངོ་། ། ད་ནི་སྒོ་མ་རྣམས་ཀྱི་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལུ་གུ་རྒྱུད་མའི་གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་རྡོ་རྗེ། གཡོན་པ་ན་ཕུབ་དང་སྦྲུལ་ལོ། ། ཁྲོ་གཉེར་མའི་གཡས་ན་མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ། གཡོན་པ་ན་གཞུ་དང་ཞགས་པའོ། ། འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དབྱུག་པ།

To the right of the Wind God are a wish-fulfilling tree and a pārijāta flower; to his left, an indranīla gem and a blue utpala lotus. To the left of the southern gate, Yama holds a staff and a sword in his right hands, and a chain and a noose in his left. To the right of the southern gate, Agni holds a spear and a noose; to his left, a lotus and a water-pot. In the southwest, to the right of Ṣaṇmukha are a lotus and a spear; to his left, a jewel and a mirror. To the left of the western gate, to the right of the Yakṣa, are a precious jewel and a club; in his left hands, a mongoose and a lotus. To the right of the western gate, Śakra holds a vajra and a fire-arrow in his right hands, and a bell and a bow in his left. In the northwest, to the right of Brahmā are a khaṭvāṅga and a bow; to his left, a lotus and a sacrificial fire-pit. To the left of the northern gate, to the right of Rudra, are a trident and an arrow in his first two hands; in his left hands, a khaṭvāṅga adorned with a snake and a bow. To the south, to the right of Varuṇa are a noose and a jewel; in his left hands, a jewel and a crystal. In the northeast, to the right of Vināyaka are a battle-axe and a vajra; to his left, a noose and a jewel. To the left of the eastern gate, to the right of Viṣṇu, are a wheel and a club; in his left hands, a lotus and a conch. Now, the gatekeepers shall be described: to the right of Lūyīguḍamā are a sword and a vajra; in her left hands, a shield and a snake. To the right of Bhṛkuṭī are an arrow and a hook; in her left hands, a bow and a noose. To the right of Mārīcī are a vajra and a staff.

གཡོན་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་དུང་ངོ་། ། སྐུལ་བྱེད་མའི་ གཡས་ན་ཐོ་བ་དང་མདུང་ངོ་། ། གཡོན་པ་ན་པདྨ་དང་མེ་ལོང་ངོ་། ། ཤིན་ཏུ་སྔོན་མོའི་གཡས་པ་ན་རལ་གྲི་དང་རྡོ་རྗེ། གཡོན་པ་ན་ཐོ་བ་དང་དྲིལ་བུའོ། ། དྲག་མིག་མའི་གཡས་པ་ན་དགྲ་སྟ་དང་རྩེ་གསུམ། གཡོན་པ་ན་སྦྲུལ་ཞགས་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། དྲག་མིག་མའི་ནི་ཤིང་རྟ་རྐང་ པ་བརྒྱད་པས་ས་ལ་འགྲོ་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྔོན་མོ་ནི་ནམ་མཁར་འགྲོ་བའོ། ། མ་རུངས་པ་དང་བཅས་པ་ཁ་དོག་ལྔའི་རླུང་གིས་ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་ལུས་སྦོམ་ལ་མིག་གསུམ་པའོ། ། ད་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྟ་བབས་བཞིའི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དང་། འོག་དང་སྟེང་དུ་ཡང་རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་བརྗོད་དེ། ཐམས་ཅད་གདོང་གཅིག་པ་ལག་པ་བཞི་པ། གཡས་གཉིས་ཀྱིས་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་དང་། གཉིས་པ་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། གཡོན་པ་ན་པདྨ་དང་། གཉིས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དེ་ལ་ཤར་དུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་པདྨ་དང་སྟོབས་ ཀྱི་རྒྱུའོ། ། ལྷོ་རུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནོར་རྒྱས་དང་དུང་སྐྱོང་ངོ་། ། ནུབ་ཏུ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇོག་པོ་དང་པདྨ་ཆེན་པོའོ། ། བྱང་དུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཐའ་ཡས་དང་རིགས་ལྡན་ནོ། ། ནམ་མཁར་རྒྱལ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། ད་ནི་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱི་བརྗོད་དེ་ ཤར་དུ་ཁྱིའི་གདོང་མའོ། ། ལྷོར་ཕག་གདོང་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཅེ་སྤྱང་གདོང་མའོ། ། བྱང་དུ་སྟག་གི་གདོང་ཅན་མའོ། ། མེ་རུ་(ཁ་,ཁྭ་)གདོང་མའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་བྱ་རྒོད་གདོང་མའོ། ། རླུང་དུ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་མའོ། །

In the left [hands] are a jewel and a conch. For Tāranānī, in the right [hands] are a hammer and a spear; in the left [hands] are a lotus and a mirror. For Śyāmādevī, in the right [hands] are a sword and a vajra; in the left [hands] are a hammer and a bell. For Caṇḍākṣī, in the right [hands] are a battle-axe and a trident; in the left [hands] are a snake-noose and a khaṭvāṅga. Caṇḍākṣī travels on the ground in an eight-legged chariot. Śyāmādevī travels through the sky. Together with the fierce ones, they travel through the sky by means of winds of five colors; their bodies are stout and they have three eyes. Now, regarding the eight great nāgas beneath the eight pillars of the four archways of the outer maṇḍala, and the Victorious One (Jina) and the Completely Victorious One (Vijaya) above and below: all have one face and four arms. With the two right [hands] they hold a vase of nectar and a vajra; with the two left [hands] they hold a lotus and a jewel. In the east, upon the wind maṇḍala, are Padma and Karkoṭaka. In the south, upon the fire maṇḍala, are Vāsuki and Śaṅkhapāla. In the west, upon the earth maṇḍala, are Takṣaka and Mahāpadma. In the north, upon the water maṇḍala, are Ananta and Kulika. In the sky is Jina; in wisdom is Vijaya. Now, the eight charnel grounds are described: in the east is the Dog-faced One; in the south, the Pig-faced One; in the west, the Jackal-faced One; in the north, the Tiger-faced One; in the southeast, the Crow-faced One; in the southwest, the Vulture-faced One; and in the northwest, the Garuḍa-faced One.

དབང་ལྡན་དུ་འུག་པའི་གདོང་མའོ། ། འདི་རྣམས་ནི་གདོང་གཅིག་པ་ ལག་པ་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པས་ཁྱབ་པའོ། ། ས་འོག་ཏུ་དྲག་མིག་མའོ། ། ནམ་མཁར་ཤིན་ཏུ་སྔོན་མོའོ། ། གཅེར་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའོ། ། ད་ནི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཤར་དུ་དྲི་མ་དང་ཕྲེང་བ་མའོ། ། ལྷོར་སྤོས་དང་མར་མེ་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་སྒྲོལ་མ་དང་བཞད་མའོ། ། བྱང་དུ་རྔ་རྡུང་མ་དང་གར་མའོ། ། ནམ་མཁར་གླུ་མ་དང་འདོད་མའོ། ། འོག་ཏུ་ལྷ་བཤོས་མ་དང་བདུད་རྩིའི་འབྲས་བུའོ། ། རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཤར་ནུབ་ཀྱི་རྟ་བབས་འོག་ཏུ་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་བཞིའི་ཁ་ཁྱེར་ གཡས་གཡོན་དུ་དགོད་པའོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུངས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ་དགོད་པ་ནི་ཤར་དུ་འབྱེད་པར་འདོད་མ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོར་འཁྲུད་པར་འདོད་མ་དང་། ནུབ་ཏུ་རེངས་པར་འདོད་མ་དང་། བྱང་དུ་རྒྱས་པར་འདོད་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསད་པ་བསྐྱེད་པར་ འདོད་མ་དང་། རོལ་མོ་འདོད་མ་དང་། རྒྱན་འདོད་མ་དང་། བཟའ་བ་འདོད་མ་དང་། དྲི་འདོད་མ་དང་། གོས་འདོད་མ་དང་། འཁྲིག་པ་འདོད་མ་དང་། ལུས་འཁྲུད་པར་འདོད་མ་དང་། ཀུ་ཅོས་སྨྲ་བར་འདོད་མ་དང་། ལུས་ཀྱི་དྲི་མ་འདོད་མ་དང་། གར་འདོད་མ་དང་། སྟན་འདོད་མ་དང་། འོ་ཐུག་ འདོད་མ་དང་། མལ་འདོད་མ་དང་། ཉེད་པར་འདོད་མ་དང་། ཡང་དག་པར་གདུང་བར་འདོད་མ་དང་། གཉེན་འདོད་མ་དང་། ཚིག་འཇམ་པ་སྨྲ་བར་འདོད་མ་དང་། སྐེམས་པར་འདོད་མ་དང་། སྐྲོད་པར་འདོད་མ་དང་། རེག་པར་འདོད་མ་དང་། འགུགས་པར་འདོད་མ་དང་།

In the northeast is the Owl-faced goddess. These have a single face and are adorned with a curved knife and a skull-cup in their hands. Below the earth is the Fierce-eyed goddess, and in the sky is the Deep Blue goddess. They are naked, adorned with the five mudrās, and focused upon the maṇḍala. Now, the offering goddesses will be described: in the east are the Incense and the Garland goddesses; in the south, the Incense and the Lamp goddesses; in the west, the Tārā and the Laughter goddesses; in the north, the Drum-beater and the Dance goddesses; in the sky, the Song and the Desire goddesses; and below, the Food-offering and the Nectar-fruit goddesses. In the colored powder maṇḍala, these are to be placed beneath the eastern and western archways. They are to be arranged on the ledges to the right and left of the four gates of the Mind maṇḍala. As for their arrangement on the dhāraṇī-balcony of the Speech maṇḍala: in the east is the Desire to Open, and likewise in the south the Desire to Bathe, in the west the Desire to Paralyze, and in the north the Desire to Expand. Likewise, the Desire to Kill, the Desire for Music, the Desire for Ornaments, the Desire for Food, the Desire for Incense, the Desire for Clothes, the Desire for Sexual Union, the Desire to Bathe the Body, the Desire to Speak with Loud Noise, the Desire for Body Odor, the Desire for Dance, the Desire for a Seat, the Desire for Milk Porridge, the Desire for a Bed, the Desire to Massage, the Desire for Intense Heat, the Desire for Relatives, the Desire to Speak with Gentle Words, the Desire to Emaciate, the Desire to Expel, the Desire for Touch, and the Desire to Summon.

འཆིང་ བར་འདོད་མ་དང་། ཕུར་པ་འདེབས་པར་འདོད་མ་དང་། གནོད་པ་བྱེད་པར་འདོད་མ་དང་། ཡན་ལག་ཀུན་སྒྱུར་བར་འདོད་མ་དང་། དྲི་ཆུ་དང་དྲི་ཆེན་ཀུན་འཆག་པར་འདོད་མ་དང་། སེམས་སླུ་བར་འདོད་མ་དང་། ཀུ་ཅོ་མང་དུ་སྨྲ་བར་འདོད་མ་དང་། ཟས་ལྷག་མ་ཟ་བར་འདོད་མ་དང་། རྩོད་ པར་འདོད་མ་དང་། སླ་བར་འདོད་མ་དང་། ཕུང་པོ་ཁྲོ་བར་འདོད་མའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་འདོད་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་འདོད་མ་རྣམས་ལས་ལྡོག་པའི་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུངས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཉི་མ་རེ་རེའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་པ་ནི་ཁམས་ཀྱི་དབང་གི་ངེས་པས་སོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འབྱུང་པོའི་སྐྱེ་གནས་བྱེ་བ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་སྔགས་པས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་དང་མཚན་ མ་དང་བཞུགས་ས་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པས་བྱ་བ་གཞན་བཏང་ཞིང་སེམས་ནང་དུ་དམིགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མི་གཡོ་བ་ལས་ལངས་ ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དག་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། ། དེ་བས་ན་མིང་དང་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་སྟན་སོ་སོར་བཀོད་པའི་སྟེང་དུ་ས་བོན་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་སྤྲོས་ཏེ། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་མཐར་བ་སྤུའི་བུ་ག་ཀུན་ནས་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་དྲུག་པ་སྤྲོས་ཏེ།

Binding, desiring to bind; desiring to strike with a kīla; desiring to cause harm; desiring to twist all the limbs; desiring to void all urine and feces; desiring to deceive the mind; desiring to speak much clamor; desiring to eat leftover food; desiring to quarrel; desiring to be easy; and desiring the aggregates to be wrathful. These are the thirty-seven icchā (desiring goddesses). Furthermore, the thirty-seven goddesses who are the reversals of these thirty-seven icchā should be arranged on the dhāraṇī ledge of the body maṇḍala. Moreover, whatever activities of sentient beings there may be, all yogins perform those activities at the time of each day according to the certainty of the elements. Outside of that, the practitioner should emanate thirty-five million birthplaces of spirits. This is the thirteenth [chapter], the certainty of the colors, hand-symbols, seats, and directions of the deities. Thus, possessing diligence, having abandoned other activities and focused the mind internally, there is the absorption of concentration (samādhi) that accomplishes the qualities of a Buddha, and the pure concentration that acts for the benefit of sentient beings after arising from the immovable state. Therefore, for the sake of purifying name and form, the seed-syllables are emanated in sequence upon the individually arranged seats. At the end of great passion, six-colored light rays are emanated from all the pores of the skin.

འགྲོ་བ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁམས་དྲུག་པའི་སྦྱང་བྱ་སྦྱངས་ནས་ཞལ་དུ་ཞུགས་པས། ཕུང་པོ་ལྔ་དོན་དུས་གསུམ་དུ། ། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་ཕྱེད། ། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་གོ་བར་བྱ་སྟེ། སྔར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་ཀུན་ལྷར་བསྐྱེད་པ་དང་། ད་ལྟར་ཚུལ་འདིས་བསམ་གཏན་ ལ་གནས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ན་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་ལུས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་དུས་གསུམ་དུའོ། ། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་ཕྱེད། ། ཅེས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་དང་། ། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྟོགས། ། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དོན་ ཀུན་རིག། སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་རྫོགས་སངས་རྒྱས་པ་ཀུན་ཏེ་མི་གཡོ་བའི་བསམ་གཏན་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ལ་དུས་གསུམ་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པའི་ཆོས་དང་། དཔལ་དམ་པ་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀུན་རོ་གཅིག་གང་གིས་མངོན་དུ་བྱས་པས་ མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱིས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་སྟེ། དུས་གསུམ་ཡང་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཀྱི་དོན་མི་གཡོ་བའི་བསམ་གཏན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འདིའོ། ། རིག་ཅེས་ པ་ནི་མྱོང་བའམ་རྟོགས་ཞེས་པའོ། ། དེས་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། བློ་རྟོགས་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། ཞེས་སོ། ། ཚུལ་ཅི་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ལྔས་བྱང་ཆུབ་པ་གཙོ་བོ་ལྔ་སྐྱེད་པ་བསྙེན་པའི་ཚུལ་དང་། རྣམ་པ་ཉི་ཤུས་བྱང་ཆུབ་པས་འཁོར་བསྐྱེད་པ་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མས་བྱང་ཆུབ་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་འདིས་སོ། །

Regarding "all beings": having purified the six elements of all beings, they enter the mouth. One should understand the meaning of the statement: "The five aggregates, in the three times, distinguish every single instant." This refers to the three times: previously, generating all the aggregates and so forth as deities; currently, abiding in concentration (dhyāna) by this method; and in the future, performing the welfare of beings with the body of great insight (prajñā). As for "every single instant": it refers to the phrase "distinguishing every single instant," and also to "realizing every single instant." "The mind’s instant knows all meanings; in a single instant, one is a perfect Buddha." In that single instant of unwavering concentration, one realizes the single taste of all phenomena of existence—the aggregates and so forth of the three times—and all phenomena of nirvana, such as the glorious Primordial One (Ādibuddha). Why is this? Because it is by means of the mind. As it is said: "O Son of the Victorious One, these three realms are mind only; the three times, too, are mind only." The meaning of "mind" here is this coemergent, unwavering concentration. "Knows" (vid) means to experience or to realize. By that, one is a Buddha in a single instant. As it is said: "One is a Buddha because of the realization of the intellect." What is the method? It is by means of this: the approach of generating the five principal deities through awakening in five aspects; the near-approach of generating the retinue through awakening in twenty aspects; and the accomplishment of the perfect Buddha through awakening in a single instant.

སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡབ་ཡུམ་ཞུ་ནས་དབྱེར་མེད་ཅིང་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པར་གྱུར་པ་དང་། སྒྲོལ་མ་བྱམས་མའི་ངོ་བོས་དཔལ་དམ་པ་དང་པོའི་ཐུགས་སྐུལ་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་། སྒྲོལ་ མ་བདག་ནི་ཚ་མོ་བས། ། བདག་ནི་དྲི་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་པས། ། རྗེ་བཙུན་དམ་པའི་ཐུགས་བཞེངས་ཤིག། ཅེས་པའོ། ། དེ་ནས་མཱ་མ་ཀཱིས་སྙིང་རྗེའི་ངོ་བོས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། མཱ་མ་ཀཱིས་ནི་སྲིང་མོ་དང་། ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ སྦྱོར་གནས་པས། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་པས། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། ཅེས་པའོ། ། དེ་ནས་གོས་དཀར་མོ་དགའ་བའི་ངོ་བོས་གསུང་རྡོ་རྗེ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། གོས་དཀར་ང་ནི་བུ་མོ་བས། ། སྐྱེས་བུ་མེད་པའི་སྦྱོར་གནས་པས། ། བདག་ནི་ དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་པས། ། གསུང་གི་བདག་པོ་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། ཅེའོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་མ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ངོ་བོས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། ། བདག་གི་རང་བཞིན་འགྲོ་བའི་མ། ། རྒྱུ་མཐུན་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་ པས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ལྔ་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། ཅེའོ། ། ཞེས་པ་ནི་གླུས་བསྐུལ་པའི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་། སྔར་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་ལ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་ཏུ་འདུས་ པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་བསྐྱེད་དེ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་གཉིས་འདུས་པ་ལས།

In the great accomplishment (mahāsādhana), the father and mother melt into an inseparable state, becoming the great drop (mahābindu) devoid of syllables. Then, Tārā, in the essence of Maitrī, exhorts the mind of the glorious Primordial Buddha (Ādibuddha). Thus: "O Tārā, I am the niece; I am the stainless Yoginī. Since I am the nature of the maṇḍala, O Venerable Holy One, please arise from your mind!" Then, Māmakī, in the essence of compassion, exhorts the Vajra Body (kāyavajra). Thus: "Māmakī am I, the sister; I abide in the place of ripening. Since I am the nature of the maṇḍala, O Primordial Buddha, please arise!" Then, Pāṇḍaravāsinī, in the essence of joy, exhorts the Vajra Speech (vāgvajra). Thus: "Pāṇḍaravāsinī am I, the daughter; I abide in the place of the personless union. Since I am the nature of the maṇḍala, O Lord of Speech, please arise!" Then, Locanā, in the essence of equanimity, exhorts the Vajra Wisdom (jñānavajra). Thus: "My nature is the mother of beings; I abide in the yoga of the concordant cause. Since I am the nature of the maṇḍala, O Five Wisdom Bodies, please arise!" This is the fourteenth chapter, the certainty of the exhortation by song. In this way, the concentrations (dhyāna) such as Acalā and all that was previously taught are shown to be branches of insight (prajñā). Being subsumed within the branches of insight, the body endowed with the supreme of all aspects is generated; from the union of the moon and the sun:

ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ས་བོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་ནས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མཐའ་དག་ལ་གཟིགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ དོན་གྱི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་ལུས་སུ་བཞེངས་ཏེ། གཟུགས་མེད་གཟུགས་བཟང་དམ་པ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ཡིད་ལས་སྐྱེས། ། གཟུགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་དཔལ། ། གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་འཆང་བའི་མཆོག། ཚུགས་པ་མེད་ཅིང་ཆེར་གྲགས་ པ། ། ཁམས་གསུམ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་སྟེ། ། འཕགས་ལམ་ཤིན་ཏུ་མཐོ་ལ་གནས། ། དར་བ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཏོག། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གཞོན་ལུས་གཅིག། གནས་བརྟན་རྒན་པོ་སྐྱེ་དགུའི་བདག། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་འཆང་བ། ། སྡུ་གུ་འཇིག་རྟེན་ གསུམ་ན་མཛེས། ། ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྐད་ཅིག་གིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞལ་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡུམ་དང་ཁ་སྦྱོར་དུ་བཞེངས་པ་ནི་རེག་པ་ ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། སྔར་མི་གཡོ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བཞིན་སྐུར་བཞེངས་པ་གནས་པ་ནི་ཚོར་བ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། དེས་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཞེངས་པའི་ངེས་པ་སྟེ་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། ། ། དེ་ལ་རྣམ་པ་ལྔས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ མངལ་ནས་སྐྱེས་པའོ། ། རྣམ་པ་ཉི་ཤུས་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་སྒོ་ང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་རྫུས་ནས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཡང་མངལ་སྐྱེས་དང་སྒོང་སྐྱེས་ལ་ནི་དྲོད་དང་གཤེར་ལས་སྐྱེས་པས་ཀྱང་ཁྱབ་པའོ། ། གླིང་བཞིའི་མི་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་མངལ་སྐྱེས་ སོ། །

From the Hūṃ arises a vajra, marked by that very seed-syllable. In that very instant, the Blessed One perceives all things as being like an illusion and, for the sake of all sentient beings, arises in the body of great insight. "Formless, yet possessing the most excellent form; born from the mind, possessing diverse forms; the glory that illuminates all forms, the supreme holder of all reflections; unassailable and of great renown; the great lord of the three realms, abiding on the exceedingly high noble path; the great banner of the Dharma; the sole youthful body in the three worlds; the elder, the ancient, the lord of beings; bearing the thirty-two marks, beautiful and lovely in the three worlds." Thus, the Blessed One Mañjuśrī, the Primordial Buddha, endowed with the meaning of these verses, instantaneously attains manifest complete awakening. Arising in union with the Consort according to the previously explained manner of faces and hands is the complete purity of contact. Arising in the body just as the previously mentioned Acalā in her coemergent state is the complete purity of feeling. This is the fifteenth certainty regarding the arising of the Perfect Buddha. Regarding that, manifest awakening through the five aspects is birth from a womb. Manifest awakening through the twenty aspects is birth from an egg. Manifest awakening in an instant is miraculous birth. Furthermore, birth from a womb and birth from an egg are also encompassed by birth from heat and moisture. Some humans of the four continents and so forth are born from a womb.

ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་སྒོ་ང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། གང་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ནི་རྫུས་ནས་སྐྱེས་པ་སྟེ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། ། དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་སྲིན་བུ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་གོ། ། དེ་དག་གིས་སྲེད་པར་ གྱུར་པའི་གནས་སྦྱང་ཞིང་ཆོས་མཐུན་པ་ཙམ་དུ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་གསུངས་སོ། ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་རང་བྱུང་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་གནས་མེད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་འདུས་ མ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དུ་ན་སྲིད་པའི་སྐྱེ་གནས་པའི་ལུས་ནི་མི་རྟག་པ་དང་། བརྟན་པ་མེད་པ་སྟེ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་། སྤྱན་ལྔ་ཆགས་པ་མེད་པ་འཆང་། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པ་པོ། ། སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་དམ་པའི་མཆོག། ཤེས་པ་སྲིད་འབྱུང་སྐྱེ་གནས་མེད། ། ཆོས་ལས་འབྱུང་བ་སྲིད་པ་སེལ། ། གཅིག་པུ་སྲ་མཁྲེགས་རྡོ་རྗེའི་བདག། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འགྲོ་བའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་གནས་བསྟན་པའི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྲེད་པ་དང་ལེན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བས་བལྟ་སྟེ། གཙོ་བོའི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་དང་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་མཚན་མ་དང་ས་བོན་བལྟས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། འདིས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་དང་རོ་མཉམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་ལས་ལ་མི་འཇུག་སྟེ།

Some, such as those in the Brahmā world, are born from eggs. Those who are born in a single instant are those born miraculously, such as the sentient beings of the hells and so forth. Those born from heat and moisture are certain sentient beings such as insects. For these, the stages of generation are taught to the yogi in order to purify the state of craving and to produce a mere correspondence with the dharma. Ultimately, because they arise spontaneously from the utterly pure dharmadhātu, there is no place of birth. Why is this? Because the Buddhas possess the body of wisdom and are, like a vajra, unconditioned. Otherwise, the body born from the places of existence in saṃsāra is impermanent and unstable, for all transmigrating beings are of a conditioned nature. Furthermore: "Holding the five eyes, free from attachment, The progenitor of all Buddhas, The supreme and most excellent Son of the Buddhas, Awareness, the source of existence, without birthplace. Arising from the dharma, he clears away existence. The singular, firm, and solid vajra-nature, As soon as born, the lord of beings." This is the sixteenth certainty, which teaches the places of birth. Then, in order to completely purify craving and grasping, one should visualize the emanation and reabsorption of the maṇḍala deities externally and internally. By visualizing the sign and seed-syllable upon a lotus and sun disk at the heart of the principal deity, the wisdom wheel should be caused to enter. Through this, because one becomes of one taste with the wisdom wheel, one does not engage in ordinary actions by the power of the mind.

ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཡེ་ཤེས་དང་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་གྱུར་ པས་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྡུད་པའི་སྟོབས་སོ། ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ན་བདུད་དང་བར་དུ་གཅོད་པ་དང་སྨྲ་བ་པོ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། དེ་བས་ན་ས་བོན་ལ་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྤྲོས་ཏེ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པས་བཀུག་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཅན་འཇིགས་པའི་གཟུགས། ཞལ་རབ་ཏུ་བཞད་པ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའི་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། སྒྲ་སྒྲོགས་པས་འཇིགས་པར་མཛད་པ་སྤྱན་བཅུ་གཉིས་ མངའ་བ། ཞབས་གཉིས་ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ། བདག་པོ་བཞིན་མཚོན་ཆ་དང་ལྷན་ཅིག་གླང་པོའི་པགས་པ་ན་བཟར་གསོལ་བ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན། ཐོད་པ་དང་། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ། སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་ཅན། ཧཱུྃ་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་གཞུག་ཅིང་བཅིངས་ལ་དགྱེས་པ་དང་རོ་མཉམ་པར་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་གཅིག་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པས་སོ། ། ཇི་ལྟར་དབུས་སུ་གཙོ་བོ་དང་གཙོ་བོ་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པ་བཞིན་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རོ་མཉམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ ཡོ་ག་ཤུདྷཱཿསརྦ་དྷརྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་མཉམ་པར་བྱ་བའི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། ། །

Because body, speech, and mind have become of one taste with primordial wisdom (jñāna), they cannot be overwhelmed by the power of those [afflictions]. Since the afflictions (kleśa) have also been transformed into primordial wisdom, this is the power of not accumulating afflictions. Upon attaining manifest, perfect buddhahood, one has reached the perfection (pāramitā) through the power of being unassailable by Māras, obstacles, or other disputants. Therefore, one should emanate seed-syllables endowed with five-colored rays of light, and by reciting jaḥ hūṃ baṃ hoḥ haṃ, summon [the deities]. As before, please them with offerings, praises, and so forth. [Visualize] the Vajravega, of terrifying form, with a face wide open, baring fangs like a half-moon, making others afraid with his roar, and possessing twelve eyes. His two legs are endowed with the limbs of wisdom and method. Like a lord, he wears an elephant hide as a garment along with his weapons. He is adorned with the five mudrās and wears a crown of Akṣobhya. He holds a skull-cup and a garland of heads, and is decorated with snake ornaments. By means of the Vajravega arisen from the hūṃ-vajra, one should enter, bind, please, and make [the deities] of one taste. This is done by means of the four mudrās and the single vajra-staff. Just as the central principal deity and the principal [deity] have become of one taste, so too should all the deities of the maṇḍala be made of one taste. This is done by reciting: oṃ yogaśuddhāḥ sarvadharmā yogaśuddho ’haṃ. This is the seventeenth [chapter], the certainty of making the wisdom maṇḍala and the samaya maṇḍala equal.

དེ་ནས་ཐབས་ཆེན་པོས་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་དང་དམ་ཚིག་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་ ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐབས་ཆེན་པོས་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བས་སྐྱོན་མི་སྡུད་པ་དང་། སེམས་ཅན་འཇུག་པར་བྱེད་པས་རིགས་ངེས་པ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་རོ་གཅིག་པར་རྒྱས་བཏབ་པས་མྱུར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་ སངས་རྒྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་ཅོད་པན་ཅན། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྒྱན་དུ་ཐོགས། ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞི། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་སྐད་དུ། མེ་ལོང་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དང་། ། གསུམ་པ་སོ་སོར་རྟོག་ པ་དང་། ། གཞན་ཡང་བྱ་བ་ནན་ཏན་དང་། ། ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། ། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་དང་། ། འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དག་དང་། ། རླུང་དང་སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་སྟེ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཤེས་བཅུ་རྣམ་ དག་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཤེས་བཅུ་རྣམ་དག་འཆང་བ་པོ། ། ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་དག་ཅེས་བྱ་བའི། ། དེ་ཉིད་ལྷ་ཡི་གཟུགས་ཡིན་ཏེ། ། དེ་དོན་དབང་བསྐུར་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེའོ། ། དེ་བས་ན། ཨོཾ་བི་ཤུདྷཱ་སརྦ་དྷརྨཱ་དྷཱརྨཱ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧོ། ། ཞེས་པའི་རྗེས་ལ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རིག་པའི་ལྷ་མོ་དང་། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཀུག་ལ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་རིམ་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཱཾ། ཞེས་ གསོལ་བ་བཏབ་པས། །

Then, in order to completely purify birth through great skillful means, when wisdom and the samaya have become of one taste and are fully perfected, the empowerment should be conferred. Why is this? Because through great skillful means, suffering is thoroughly pacified and thus faults are not accumulated; because sentient beings are led to enter [the path], their family is certain; and because cause and effect are sealed as being of one taste, one will swiftly and manifestly attain complete awakening. One should engage with the meaning of the verse: "The wisdom empowerment, adorned with a crown, / The perfect Buddha is worn as an ornament. / The suffering of the three types of suffering is pacified." As it is said: "The mirror-like wisdom, the wisdom of equality, / The third, the wisdom of individual discernment, / Furthermore, the wisdom of all-accomplishing action, / And the utterly pure expanse of reality (dharmadhātu). / Form, feeling, perception, / Formations, and consciousness itself; / Earth, water, fire, / Wind, and the empty space of the sky: / These are the five aspects of manifest awakening. / Possessing the nature of the ten pure knowledges, / The holder of the ten pure knowledges— / That which is called the 'utterly pure expanse of reality' / Is the very form of the deity. / For that purpose, the empowerment should be commenced." Therefore, following the mantra: Oṃ viśuddha sarvadharma dharmadhātu svabhāva ātmako ’haṃ, one should summon the Buddhas, Bodhisattvas, Vidyā-devis, the Kings of Wrath, and so forth, with masses of light rays arising from the seed-syllable at one’s own heart. Having made perfect offerings according to the sequence explained above, one should make this supplication: Oṃ sarvatathāgata abhiṣiñcatu māṃ.

དེ་དག་གིས་དབང་བདུན་པོ་འདི་བསྐུར་བར་བསམ་མོ། ། བྱིས་པ་སྐྱེས་པ་མ་ཡིས་ནི། ། ཆུ་ཡིས་ཁྲུས་ནི་བྱེད་པའོ། ། དེ་བས་གཙུག་ཕུད་གཞག་པ་ནི། ། ཅོད་པན་དུ་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག། དེ་ལ་རྣ་བ་ཕུག་པ་ནི། ། དར་དཔྱང་དུ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་དབང་ཡིན་ནོ། ། ལོངས་སྤྱོད་ལྔ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ། ། མིང་བཏགས་པ་ནི་མིང་གི་དབང་། ། ཕ་ཡི་བསླབ་པ་དག་གིས་ནི། ། རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་ནི། ། དབང་བདུན་པ་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པས་བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བའི་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚེ་ནའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔར་རིག་པར་བྱ་བས་དབང་བསྐུར་རོ། ། བུམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བས། གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགའ་བ་དང་། སྐད་ཅིག་དང་། འབྲས་བུ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གོ་བར་བྱའོ། ། དགོད་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་། འཁྱུད་པ་དང་། འཁྲིག་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པས། སློབ་དཔོན་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ ཤེས་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དབང་བཞི་པ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ལ་བག་མ་ལེན་པ་ནི། ། དབང་མཆོག་ཏུ་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་བུ་མོ་ལེན་པ་ནི། ། ལག་པ་འཆིང་བར་བརྗོད་པའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕྱི་མཐར་ བདེ་བ་དེ་འགྱུར་རོ། ། ལུས་སྐྱེ་བ་ནི་བསྙེན་པ་སྟེ། ། སྲོག་འབྱུང་བ་ནི་སྒྲུབ་པའོ། ། གཉིས་སྐྱེ་བ་ནི་སླར་སྐྱེ་ན། །

One should contemplate that these seven empowerments are being conferred. As it is said: "When a child is born, the mother performs the ritual bathing with water. Therefore, the placing of the topknot is to be understood as the crown empowerment. In that regard, the piercing of the ears is definitively described as the silk ribbon empowerment. Day and night activities are the vajra and bell empowerment. The five enjoyments are the ascetic observance; the bestowing of a name is the name empowerment. Through the father’s instructions, the perpetual authorization is granted. Thus, by these seven aspects, the seven empowerments are taught." This refers to the time when the vase empowerment, filled with the five nectars, is conferred. The five nectars should be understood as the five wisdoms (jñāna), and thus the empowerment is conferred. The vase is the wisdom of insight (prajñājñāna). By being empowered by that wisdom, the secret and insight empowerments should also be understood through the guru’s oral instructions. Here, one should understand the characteristics of the joys, the moments, the four fruits, and so forth, in their proper sequence. Through the purification of the four—laughing, looking, embracing, and union—one should receive the four empowerments: the master, the secret, the wisdom of insight, and the fourth, the great bliss of supreme joy. As it is also said: "In that regard, taking the bride is taught as the supreme empowerment. In that regard, taking the girl is described as binding the hands. Through the union of method and insight, that bliss occurs at the ultimate limit. The birth of the body is the approach (sevā); the emergence of the life-force is the accomplishment (sādhana). The birth of the two is the subsequent rebirth."

ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པར་བརྗོད་པའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་གིས། ། ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཐ་མའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་ནས་རང་ གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་རྒྱས་གདབ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཕན་ཚུན་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། ། གཉི་ག་ཡང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཆོས་གོས་དང་གཙུག་ཏོར་འཛིན་པ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་གནས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ས་ལ་རེག་པའོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་ དབྱུང་བའོ། ། འདིར་རིགས་ལྔས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱས་འདེབས་པ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ལྔའི་ཅོད་པན་རེས་འགའ་བྱའོ། ། གཟུགས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པས་རྒྱས་གདབ་སྟེ། ཐུགས་ཀྱིས་སྐུའི་རྣམ་པ་ལ་རྒྱས་གདབ་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོད་དཔག་མེད་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཏེ། སྐུ་གསུང་རབ་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་འོད་ དཔག་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ་རྡུལ་གྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ་རོ་ལས་ཤ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་དྲུག་པོ་ལས་རལ་པའི་ཅོད་པན་འཛིན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་འཛུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབང་ཕྱུག་གི་གདོང་པ་རྣམ་པར་དག་པའམ། ཚངས་པའི་གདོང་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཞལ་ལྔའོ། ། ཀུན་རལ་པའི་ཅོད་པན་ནོ། ། འདིར་དག་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། གཡོན་པ་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། ཀུན་འཛིན་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། །

This is the description of the near-attainment. It is said: "Through the meditative union of method and insight, the near-attainment is the final [stage]." Having thus conferred the empowerment, the sealing by the lord of one's own family is as follows: Vajrasattva and Akṣobhya are to be sealed with one another. Both are the Mind-Vajra, wearing the dharma robes and the uṣṇīṣa, seated in the vajra posture with the mudrā touching the earth. This is the consolation of the Tathāgatas. Here, one should avoid sealing everything with the five families, because the Buddhas are generated by the nature of their respective families. However, the crowns of the five Buddhas may occasionally be formed by the dharmas of wisdom and consciousness. Akṣobhya is to be sealed upon the head of Vairocana, because it is said that the mind seals the form of the body. Amitābha is [sealed] by Vairocana, because the body is described as the speech. Ratnasambhava becomes Amitābha, because it possesses the quality of passion (rajas). Ratnasambhava is Amoghasiddhi, because flesh arises from taste. Among the six families, the wearing of a crown of matted locks is for the purpose of leading in the non-Buddhists. The five faces are either the pure faces of Īśvara or the pure faces of Brahmā. All [faces] have the crown of matted locks. Here, the pure [face] is Vairocana; the left is Amitābha; and the one who holds everything is Ratnasambhava.

དེའི་སྐྱེས་བུ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དབང་ལྡན་ནི་མི་ བསྐྱོད་པའོ། ། དུས་མེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་མལ་པའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕུང་པོ་གཙུག་ཏོར་དང་ཆོས་གོས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་བཏབ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ རལ་པ་བརྗོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར། རལ་པ་མུཉྫ་ཅོད་པན་ཐོགས། གདོང་ལྔ་ཟུར་ཕུད་ལྔ་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ལྷ་གཞན་རྣམས་ནི་ཅོད་པན་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱས་གདབ་སྟེ། གང་དང་གང་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་རྒྱས་ གདབ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་གང་ལ་གང་གིས་རྒྱས་གདབ་པས་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཅེའོ། ། ཡང་གསུངས་པ། འབྲས་བུས་རྒྱུ་ལ་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། ། རྒྱུས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱས་གདབ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ནི། ། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུ་ཡོངས་ཤེས་པའི། ། དེ་བས་དེ་ནི་བཤད་བྱ་ཉོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱས་གདབ་ཅེ་ན། རྒྱན་དུ་ཐོགས་པའི་ཕྱིར་ན། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རིགས་ཀུན་ལ་མཛེས་པས་ཡིད་དགའ་བ་དང་། རིགས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་ པོ་དངོས་གྲུབ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཞི་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་། ཕུང་པོ་ལྔ་དོན་དེ་ཉིད་ཤེས། ། རྣམ་དག་ཕུང་པོ་ལྔ་འཆང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། །

Its person is Amoghasiddhi. The one with power is Akṣobhya. The fire of time is Vajrasattva. The nature of earth, water, fire, wind, space, and wisdom is the purification of the ordinary aggregates, which are sealed by the uṣṇīṣa, the holding of the dharma robes, and so forth. Thus, these six are described as the matted locks. Therefore, it is said: "Wearing matted locks, a muñja-grass belt, and a crown; possessing five faces and five topknots," and so on. The other deities are sealed by the nature of the precious crown and so forth; it will be explained which deity seals which. Therefore, by being sealed by whichever [deity], one becomes the essence of that very [deity]. Furthermore, it is said: "The result is sealed by the cause, and the cause is sealed by the result. If the relationship between cause and result is analyzed, it will not be found. Therefore, listen to the explanation of the thorough knowledge of cause and result," and so forth. Why is there a sealing? Because it is worn as an ornament, it is pleasing to the mind as it beautifies all families, both mundane and supramundane. Furthermore, by way of determining the family, the practitioner draws near to the accomplishments (siddhi). What will happen? All sufferings, such as the suffering of formations, will be pacified, and the fruit of the three liberations will be attained. Moreover, it is also said: "Knowing the reality of the five aggregates, one holds the five pure aggregates," and so forth.

དབང་ བསྐུར་བ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ངེས་པ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་ཆེ་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསུང་ཡང་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཆེ་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ལ་གནས། ། ཞེས་ པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དཔྲལ་བར་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨོཾ་གྱི་ས་བོན་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དེ་དག་ལས་གྱུར་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་རྩ་བའི་ཞལ་དཀར་པོ། ། གཡོན་དམར་པོ་གཡས་ནག་པོ། ། གཡས་དང་པོ་འཁོར་ ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་འཛིན་པ། གཡོན་རལ་གྲི་དང་དྲིལ་བུ་དང་ནོར་བུ་འཛིན་པའོ། ། རང་གི་ཤེས་རབ་དང་ལྷན་ཅིག་བསམས་ལ། རང་གི་སྐུ་དང་མཚུངས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པ་དག་པར་བྱས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་གསང་བ་གང་ གསུངས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སླར་འདུས་པས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་དབྱེར་མེད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མགྲིན་པར་རཾ་ལས་ཉི་མ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། གསུང་རྡོ་རྗེ་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ། གཡོན་དང་གཡས་དཀར་པོ་དང་ ནག་པོའོ། ། གཡས་པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོའོ། ། གཡོན་ནོར་བུ་དང་དྲིལ་བུ་དང་རལ་གྲི་འཆང་བའོ། ། ཡང་སྔ་མ་བཞིན་རང་གི་སྐུ་དང་མཚུངས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངག་གི་ཉེས་པ་ཀུན་དག་པར་བྱས་ནས།

Initiation This is the eighteenth [chapter], the certainty of the initiation and the mudrā. Then, one should perform the blessing of the body, speech, and mind: "The great body of all buddhas, The speech of all buddhas as well, The great mind of all buddhas, Abides in the mind of all buddhas." One should engage with the meaning of this. At the forehead, from the syllable A, a moon maṇḍala arises; from the seed-syllable Oṃ, an eight-spoked wheel is produced. From that, one visualizes the Vajra Body, white in color, with three faces and six arms. The central face is white, the left is red, and the right is black. The right hands hold a wheel, a vajra, and a lotus; the left hands hold a sword, a bell, and a jewel. One should contemplate this together with one's own insight. Through light rays identical to one's own body, the physical defects of all sentient beings are purified. Having blessed the secret of the body of all buddhas as it was taught, the light rays reabsorb, and one should contemplate [oneself] as inseparable from the Vajra Body. Likewise, at the throat, from the syllable Raṃ, a sun and lotus are produced. From their total transformation, the Vajra Speech together with insight appears, red in color, with three faces and six arms. The left and right faces are white and black. The right hands hold a lotus, a vajra, and a wheel; the left hands hold a jewel, a bell, and a sword. Again, as before, through light rays identical to one's own body, all defects of speech of all sentient beings are purified.

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་ནི་གསང་ བ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་སླར་ཡང་འདུས་པས་གསུང་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་གར་ཐིག་ལེ་སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་། ཧཱུྃ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ནག་པོ་ཞལ་གསུམ་ ཕྱག་དྲུག་པ། ཞལ་གཡོན་དང་གཡས་དམར་བ་དང་དཀར་བ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨའོ། ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་དང་། ནོར་བུ་དང་། རལ་གྲི་འཛིན་པའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་རང་གི་སྐུ་དང་མཚུངས་པའི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་ ཉེས་པ་སྦྱོངས་ནས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བར་གང་གསུངས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། སླར་འདུས་པས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་དབྱེར་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། ། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་དང་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་ཧོ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ་བླ་མའི་མན་ ངག་བཞིན་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཀུན་ཀྱང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། རིགས་གསུམ་འཆང་བ་གསང་སྔགས་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ངེས་པ་སྟེ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱ་སྟེ། མ་འོངས་པ་ན་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མངོན་ཤེས་དྲུག་ལྡན་རྗེས་དྲན་དྲུག། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །

One should visualize that the speech of all the buddhas is blessed as secret and, through reassembling, is blessed as the Vajra Speech. Likewise, at the heart, from the complete transformation of a blue drop—the maṇḍala of Rāhu—along with the syllable HŪṂ and a five-pronged vajra, there arises the Black Mind Vajra together with Insight, having three faces and six arms. The left and right faces are red and white, respectively. In the right hands, he holds a vajra, a wheel, and a lotus; in the left hands, he holds a bell, a jewel, and a sword. Then, as before, light rays are emitted that are identical to his own body. Having purified the mental defects of all sentient beings and blessed the secret of the minds of all the buddhas as they are spoken, they reassemble and are blessed as inseparable from the Mind Vajra. For the consorts and the attendants, one should use the syllables HOḤ SVĀHĀ, according to the oral instructions of the guru. One should also cultivate the conviction that all the deities of the maṇḍala are blessed as the Vajra Body, Speech, and Mind. This is the nineteenth chapter, the certainty of blessing the Body, Speech, and Mind, beginning with the words: "Holder of the three families, holder of the secret mantra." Then, one should don the armor of the six sense bases, because in the future one will possess the six clairvoyances. One should engage with the meaning of the words: "Possessing the six clairvoyances and the six recollections, the bodhisattva, the great being."

དེ་ཡང་སྔར་གྱི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཇི་ལྟར་བཀོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེས་ཅི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་དང་ནི་སྐྱེ་བ་དང་། ། སྐྱེ་ཞིང་གང་དུ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་ སྦྱོར་བ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་མིག་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ཁམས་གསུམ་ལས་ནི་ཉམས་དགའ་བར། ། སྒྲ་ནི་གང་ཞིག་རབ་གྲགས་པ། ། རྣ་བའི་དྲུང་ན་གནས་པ་བཞིན། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ལས། ། དྲང་སྲོང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། མཚོན་དཀའ་ ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ལག་མཐིལ་སྐྱུ་རུ་ར་བཞག་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར། ། སྐྱེ་བ་བྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་ཏུ། ། རང་གི་རིགས་ནི་སྟོང་ཕྲག་གཅིག། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བས་དྲན་འགྱུར་ཏེ། ། ཉི་མ་གསུམ་བཞིན་དྲན་བར་འགྱུར། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་དུ་མ་ཡིས། ། འདི་ནི་སྣང་བར་ བྱེད་པར་འགྱུར། ། མངོན་ཤེས་དྲུག་གི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་མངོན་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། འདིར་བཞིན་དང་ལག་ པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དམིགས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྒྱུ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་པ་དེའི་ཕྱིར་མདོའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། མཁས་པ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་འཆང་། །

Furthermore, just as Ākāśagarbha and the others were previously arranged as objects and subjects during the section on the mind mandala, here too they should be arranged upon the six sense bases, such as the eyes and so forth. If one asks what the result of this is: "Through the application of the Vajra of Delusion, One will see with the Vajra Eye That which has been born, that which is being born, And that which is being born and where it will be born. Through the application of the Vajra of Hatred, One attains the clairvoyance of a Sage, Hearing whatever sounds are renowned In the three realms, as if they were right at the ear. The great mind of all sentient beings, Whose characteristics are difficult to characterize, Will be known by the Vajra Mind Like an amala fruit held in the palm of the hand. Through the Vajra application, one will remember One thousand times ten million births And one thousand of one's own families; One will remember them like three suns. Through many nets of illusion, This will be made to appear. Through the application of the six clairvoyances, One will attain the clairvoyance of a Buddha." Thus it is said; this is the twentieth certainty, the blessing of the sense bases. Next, the way to understand the characteristics of the generation stage is shown. Here, the reason why the characteristics of the face, hands, and so forth are conceptual and grasp at perceived objects is given. Therefore, what should be done? For that reason, one should engage with the meaning of the sūtras: "The wise one who holds the Great Illusion..."

སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་དོན་གྲུབ་པ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ ཆེན་པོ་དགའ་བས་དགའ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་མིག་འཕྲུལ་ཅན། ། མཁས་པ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་མཚན་ཉིད་ལའོ། ། སྒྱུ་མ་ནི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བས་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད་གང་བསྒོམ་པ་ནི་འཆང་བའོ། ། དེས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་ མིག་ངོ་མཚར་བསྐྱེད་པས་ན་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་རང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་དང་གཞན་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཔལ་དམ་པ་དང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཆེན་པོ་ལྷ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུའོ། ། སེམས་སྒྱུ་ མའི་བདག་པོས་མིག་འཕྲུལ་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྟར་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པ་དང་ཕྱི་དང་ནང་དུ་གཏོགས་པ་མ་ལུས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། ། ཐབས་ལ་མི་མཁས་པས་ནི་བསོད་ནམས་ཙམ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་སྤྲོས་པའི་ རྣམ་པ་དུ་མ་ཞིག་ཏུ་བསྟན་ཀྱང་། སྒྱུ་མ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་བཀོད་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་བསྟན་པ་དང་། དེ་ནང་གི་རང་བཞིན་སྐྱེས་པ་དང་སྐྱེ་བར་གྱུར་པ་དང་། དེ་གསང་སྔགས་ཀྱི་དབང་གི་ལམ་དུ་བྱ་བ་དང་། ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་ པའི་ཐབས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཁོ་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་ངེས་པའོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ། ། ། །

The accomplishment of the meaning of the Great Illusion; the Great Illusion, joyful with joy; the Great Illusion, the master of magical display. The wise one [abides] in the characteristics of the generation stage. "Illusion" (māyā) depends upon the gathering of conditions. Because it arises in various ways, it is "magical display" (māyā-vikurvaṇa). To meditate upon its characteristics is "to hold" (dhara). By that, because it produces wonder in the eyes of worldly beings, it "accomplishes the purpose" (siddhārtha). Likewise, accomplishing the maṇḍala-cakra of one's own magical-like emanations brings joy to oneself and others. Therefore, the glorious, sublime, primordial maṇḍala of the Great Vajra Expanse (vajradhātu) consists of three hundred and sixty deities. The master of the illusory mind, by emitting and withdrawing in the manner of a magical display, makes known everything without exception—both the outer and the inner—and thereby attains omniscience, the five wisdoms, and so forth. Through lack of skill in means, one would merely accumulate merit. Although many aspects of elaboration are shown here, it is taught through its similarity to the illusory arrangements of the world; it is taught as the internal nature that has arisen and will arise; it is to be practiced as the path of the secret mantra empowerment; it is to be practiced as the method for realizing the path; and the realization of wisdom through the method of accomplishment, which leads exclusively to the attainment of omniscience, is the certainty spoken by the Tathāgata. This is the twenty-first certainty, the essential nature of the generation stage.

ད་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་དུ་བ་ ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང་། བུམ་པ་བརྒྱད་ལྷན་ཅིག་སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བ་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་རྣམས་དང་སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་ནི་དག་པ་ཡིན། ། རིག་མ་རྣམས་དང་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། སྤྱི་བོ་རུ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། རྩིབས་ནི་བཅུ་དྲུག་པ་རུ་གྲགས། ། མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་ཡི། ། མི་ཡི་བདག་པོ་ཉིད་འགྱུར་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དག་པའོ། ། ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། ནོར་ལ་གདེངས་ཅན་གྱིས་བསྒྲེངས་པའི། ། འཇིགས་མ་ལ་སོགས་དག་པའོ། ། ལག་པ་རྐང་པ་དག་ གི་ཚིགས། ། སྟོང་པ་དྲུག་དང་མེ་ཡི་གྲངས། ། ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྷ་རྣམ་དག། ཀླུ་དང་གཏུམ་མོ་བཅུ་དྲུག་རྣམས། ། སོར་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཚིགས་ཀྱི་མཚམས། ། བྱ་བའི་འཁོར་ལོ་དག་པར་འགྱུར། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་གི་ཟེ་འབྲུ་ལ། ། རིགས་དྲུག་སྔགས་ཀྱི་རྩ་ བ་ཡི། ། རིགས་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་དག། མུ་ཁྱུད་ཀ་སོགས་ཨ་སོགས་པས། ། བསྐོར་བ་ཁམས་དྲུག་པག་པའོ། ། ཕྱི་རིམ་དག་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར། ། ཆོས་ཀུན་དག་པ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི། ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་ལ་རྣམ་པར་དག་ པའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་དག་པ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་བདག་སྤྲོས་མེད་བདག། དེ་བཞིན་ཉིད་བདག་དག་པའི་བདག། རྡོ་རྗེ་ཅན་དཔལ་དུས་རྟག་པར། ། མི་ཡི་བདག་པོ་འགྱུར་བ་ནི། ། ལོ་ཟླ་ལ་སོགས་དབྱེ་བས་ སོ། ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་མེད། །

Now, the nature of purity should be understood. Here, the eight [signs] beginning with smoke and the eight vases are to be purified together with the heart dharmacakra. The eight channels are the purity of the smoke and so forth, the vases, and the heart dharmacakra. The consorts and the Buddhas are coemergent at the crown; they are renowned as the sixteen spokes. The throat saṃbhogacakra is the purity of the bodhicitta that becomes the Lord of Men. The navel nirmāṇacakra is the purity of Bhīmā and the others, raised by the nāgas over wealth. The joints of the hands and feet—six empties and the number of fires—are the purity of the deities of the karmacakra. The sixteen nāgas and caṇḍālīs are the purity of the joints of the fingers and toes; they become the purity of the kriyācakra. At the pericarp of the six cakras, the six families are the purity of the six families of the root mantra channels. The rim is encircled by the vowels and consonants, which is the purity of the six elements. Encircled by the outer rim of pure mantras, one should know this as the "Essential Mantra" of the twofold purity of all phenomena. This is the twenty-second [chapter], the certainty of the purity of the six cakras. Now, the purity of the Principal and so forth should be understood. The self without beginning, the self without conceptual elaboration, the self of suchness, and the self of purity—the glorious Vajra-holder is eternally the Lord of Men through the divisions of years, months, and so forth. The appearances of the mind are non-existent.

ཉི་མ་སོ་སོའི་དབང་གིས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ནི་རྣམ་པར་དག། དུ་བ་ལ་སོགས་རླུང་དག་པ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་པདྨ་ཡི། ། རྩ་བའི་འཁོར་ལོ་གནས་པའོ། ། དྲག་པོ་ཆུང་མ་བཅས་མནན་པ། ། ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་བཅོམ་པའོ། ། ཁྱབ་བདག་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་གྱིས་ནི། ། བདུད་མནན་བདུད་ཚོགས་བཅོམ་པའོ། ། དུང་དང་གཎྜཱི་ནོར་བུ་དང་། ། ལྗོན་ཤིང་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི། ། བུམ་བརྒྱད་ལུས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བརྒྱད། ། རྒྱལ་བ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བུམ་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་རྡུལ་ དག་པའོ། ། འདུ་བྱེད་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ། ། ཚོར་བ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། ། འདུ་ཤེས་འོད་དཔག་མེད་པའོ། ། གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཁུ་བ་རྐང་དང་ཁྲག་དང་ནི། ། དྲི་ཆུ་དྲི་ཆེན་རྣམ་དག་པའི། ། ཁམས་དྲུག་དག་པ་ལྷ་མོ་དྲུག། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རྣམ་དག་ པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་རྒྱར་བཅས། ། ཁྲོ་བོ་ལྔ་ནི་སྟོབས་ལྔ་ཉིད། ། གཞན་ནི་དབང་པོ་ལྔ་ཡིན་ཏེ། ། རྒན་བྱད་མ་སོགས་བརྒྱད་དང་འཁོར། ། པདྨའི་འདབ་མར་སོང་བ་རྣམས། ། ཉི་མ་དུས་ཚོད་རྣམ་དག་པའོ། ། བདེན་བྲལ་ལ་སོགས་ཟླ་བཅུ་གཉིས། ། པདྨའི་འདབ་ མར་སོང་བ་རྣམས། ། ཆུ་ཚོད་ཀྱི་ནི་དབུགས་བགྲང་ཚད། ། ཀླུ་དང་གཏུམ་མོ་རྣམས་གསང་བའི། ། མི་ཡི་བདག་པོ་ཉིས་འགྱུར་གྱི། ། ཆ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྣམ་དག་པའོ། ། དེ་བཞིན་འདོད་མ་ལ་སོགས་པ། ། རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་དབང་གིས་ནི། ། ལུས་ནི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྐྲ་རྣམས་གྲུབ་ པ་མ་ལུས་པ། ། བ་སྤུ་རྣམས་ནི་འབྱུང་པོའི་ཚོགས། ། ས་ཡི་སྟེང་ན་གནས་རྣམས་སོ། །

By the power of each respective sun, Viśvamātā is completely pure. The winds, such as smoke and the rest, are purified and abide in the root cakra of one’s own heart. Treading upon Rudra together with his consort, the Māra of the afflictions is conquered. With the soles of the feet of the Pervasive Lord, the Māras are suppressed and the hosts of Māra are destroyed. The conch, the ghaṇṭī, the jewel, and the wish-fulfilling tree—likewise, the eight vases of the Body Vajra and so forth are the eight nectars of the body. The Victorious and the Conquering Vase are the purity of bodhicitta and the seminal essence. Formations are Amoghasiddhi; feeling is Ratnasambhava; perception is Amitābha; and form is Vairocana. Semen, marrow, blood, urine, and feces are the purity of the six elements, the six goddesses. The objects and subjects are completely pure, the bodhisattvas together with their mudrās. The five wrathful deities are the five powers; the others are the five sense faculties. The eight, such as Jṛmbhikā and the rest, and the retinue who have gone to the lotus petals, are the purity of the hours of the sun. The twelve months, such as Nairṛti and the rest, who have gone to the lotus petals, are the measure of the breaths of the ghaṭikās. The nāgas and the fierce goddesses are the purity of the secret parts, the parts of the lord of men doubled. Likewise, the Desire Goddesses and the rest, by the power of their natural qualities, are the complete purity of the body. The hairs are the entire host of accomplished ones, and the body hairs are the hosts of spirits who dwell upon the earth.

དེ་ཉིད་རྣམས་ནི་གཙོ་མཚོན་ཆ། ། རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་དབང་གིས་ནི། ། ཁམས་རྣམས་དག་པ་ཕྱི་ཕྱག་རྒྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་ནང་ཕྱག་རྒྱ། ། གཙོ་བོ་ཡི་ནི་སྙིང་དུ་ནི། ། ཟླ་སྟེང་ཡང་དག་གནས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་དཔལ་སྣ་ཚོགས་ཡུམ། ། སྲིད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྤོང་བ། ། དུས་གསུམ་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བའོ། ། གཡོན་དུ་སྲོག་ནི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་། ། དེ་བཞིན་གཡས་སུ་བཏུལ་བ་གང་། ། དེ་ནི་གཡོན་བརྐྱང་གནས་པའོ། ། མཉམ་པའི་རྐང་སྟབས་གཞན་གཡས་བརྐྱང་། ། མེ་དང་ཉི་མ་ ལུས་རྒྱུ་བའོ། ། ཡངས་པ་དང་ནི་ཟླུམ་པོ་དང་། ། མཆོག་གི་རོལ་པ་ཡི་ནི་སྟབས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཡི་ནི་གདན། ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་རྒྱུ་བ་ནི། ། མཐུན་དང་མི་མཐུན་པར་སོང་བ། ། སྲོག་གི་རླུང་ནི་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། ས་ལས་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་སྐྱེ། ། ཆུ་ལས་པདྨ་རུ་ནི་འགྱུར། ། མེ་ལས་ནོར་ བུ་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། ། རླུང་ལས་རལ་གྲི་སྐྱེ་བ་ཡིན། ། སྟོང་པ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་གྲི་གུག་གོ། ། གོས་ལས་བདུད་རྩི་ཡི་ནི་སྣོད། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། ། མེ་ལོང་ཕྲེང་བ་པི་ཝང་དང་། ། དྲུག་པ་ཆོས་ནི་འབྱུང་བ་ཉིད། ། ས་དང་ཆུ་དང་བྱིན་ཟ་དང་། ། རླུང་ དང་ནམ་མཁའ་ཡེ་ཤེས་ལས། ། ཕུབ་དང་མདུང་དང་མདའ་དང་ནི། ། དགྲ་སྟ་དང་ནི་ཅང་ཏེའུ་དང་། ། མཚན་མ་ལྔ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། དབྱུག་པ་ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཐོ་བ་རྩེ་གསུམ་ཉིད། ། གཞུ་དང་ཨུཏྤ་ལ་ཉིད་དང་། ། སླར་ལ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། གོས་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ དྲིལ་བུ། ། དེ་བཞིན་ལུ་གུ་རྒྱུད་སོགས་པ། ། ཆུ་ལས་སྐྱེས་དང་ཐོད་པ་དང་། །

Those very [symbols] are the primary weapons. By the power of their natural qualities, the pure elements are the outer mudrās, and the vajras are the inner mudrās. They abide perfectly upon a moon disc in the heart of the Principal. The Vajra-holder and the glorious Viśvamātā abandon the three types of becoming and are the union of the wisdom of the three times. When the life-force flows to the left and is likewise subdued on the right, that is the posture of the left leg extended. The other [postures] are the even stance and the right leg extended. Fire and the sun are the causes of the body. The wide, the circular, and the supreme playful stance are the seats of the vajra and the lotus. The movement through space and so forth, proceeding in accordance or opposition, consists of the five types of vital winds. From earth, the wheel is born; from water, it becomes the lotus; from fire, the jewel is born; and from wind, the sword is born. From emptiness, the vajra arises; from wisdom, the curved knife. From clothing, the vessel of nectar likewise arises. The mirror, the rosary, the lute, and the sixth, the source of phenomena itself. From earth, water, fire, wind, space, and wisdom, the shield, the spear, the arrow, the battle-axe, the hand-drum, and the five signs likewise arise. The staff, the noose, the hook, and likewise the hammer and the trident; the bow, the utpala flower, and again likewise the garment, the khaṭvāṅga, the bell, and the linked chains and so forth; the water-born [lotus], the skull-cup, and—

ཕུབ་དང་མཆེ་བ་ཅན་འཕགས་པ། ། འདིར་ནི་ལྷག་པའི་མཚན་མ་གང་། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་ནི། ། རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ལས་སྐྱེས་པར། ། དེ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཡོན་ ཏན་དབང་གིས་ནི། ། ལྷ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ལྷ་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་དག་པའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ མཆོད་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དེས་ཤེས་རབ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་དུས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་དྲུག་ལ་སེམས་པ་ནི་བསྙེན་པ་སྟེ་ཕྱིའི་མཆོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བདེ་བ་ལས་ བྱུང་བ། བཞི་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཁམས་དྲུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་སྤྲོས་པས་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་སྟེ་ནང་གི་མཆོད་པའོ། ། གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨར་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལ་བདུད་རྩི་ལྔའི་གོང་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་སྟེ་གསང་བའི་མཆོད་པའོ། ། ཐིག་ལེ་ལ་ དགའ་བ་བཞི་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དབུས་མ་མཆོག་གིས་རིགས་ལྡན་རྣམས་མཆོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ཁོ་ནའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབུས་མ་མཆོག་གི་དབུགས་དང་ནི། ། དྲི་ཡི་ཆུ་དང་ལྡན་པ་ནས། ། རྟག་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། རིགས་ ལྡན་རྣམས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་སོ། །

The Noble One with the Shield and Fangs: Whatever additional signs are present here, those born from earth, water, fire, wind, and space should be visualized as Tathāgatas. Likewise, by the power of their qualities, they are the gods and goddesses. This is the twenty-third chapter, the determination of the purity of the deities, hand symbols, and so forth. Then, in order to perform the rite of offering to the wheel of the completely pure maṇḍala, one should offer with outer, inner, secret, and suchness offerings. Furthermore, this is done by way of the four branches, such as the approach and so forth. Among these, when focusing on the two insights, the contemplation of the six qualities such as form and so forth is the "approach," which is the outer offering. The arising of bliss from the union of the vajra and lotus, in which the sixth element together with the fourth is emanated as the goddesses such as Vajradhātvīśvarī and the rest, is the "near-approach," which is the inner offering. When the drop of the mind within the lotus of insight becomes a mass of the five nectars, that is the "accomplishment," which is the secret offering. Having experienced the four joys within the drop, the worship of the noble ones by means of the supreme central innate joy is the "great accomplishment," which is the offering of suchness. As it is said in the Root Tantra: "With the breath of the supreme central channel, and possessing the water of fragrance, one should worship the noble ones at the specific time of the eternal." Thus it was taught.

དེ་བས་ན་མཆོད་པ་དེ་ལྟ་བུས་ལྷ་རྣམས་མཉེས་ནས་མཆོག་གསོལ་བར་འགྱུར་གྱི་དྲི་ཆེན་ལ་སོགས་པ་ཟོས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བཅུས་མཆོད་པ་ཡང་། བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཐིག་ལེ་འཛིན་པའོ། ། ལྔ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། ། སྒྲོན་མ་ལྔར་གསུངས་པ་ནི་དབང་པོ་ལྔའོ། ། དེ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་ཤིང་ལྷ་རྣམས་མཆོད་པས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ལ་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། མཆོད་པའི་ཡན་ལག་གི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པའི་རྗེས་སུ་བསྟོད་པ་ནི། ། མཆོག་གི་སྙིང་རྗེ་དག་གིས་ནི། ། འཁོར་བ་མི་ཟད་སྡུག་བསྔལ་ལས། ། གདོན་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ལམ་ལས་ནི། ། སྟོན་པ་ཁྱོད་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ཞོག། ཁྱོད་ནི་རྒན་ཡང་གཞོན་ནུ་སྟེ། ། རྒྱལ་བ་མཐའ་དག་གི་ནི་སྲས། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དང་པོ། ། བུད་མེད་སྦྱོར་བ་ཚངས་སྤྱོད་པའོ། ། མཆོག་གི་སྙིང་རྗེ་དག་གིས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གཉེན་ཏེ་གཤིན་རྗེའི་དགྲ། ། ཁྱོད་ནི་ ཞི་བའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། སྲིད་པ་ཡི་ནི་འཇིགས་སེལ་བ། ། ཁྱོད་ནི་རྟག་པར་བདུད་ཀྱི་བདུད། ། སྲིད་པ་འདི་ལས་གྲོལ་བ་ཁྱོད། ། འགྲོ་བ་སྨིན་པའི་དོན་དུ་ནི། ། འཇུག་པ་ཡི་ནི་གཤིན་རྗེ་ཁྱོད། ། ཐུབ་པ་ཡི་ནི་རིགས་འདུད་པ། ། བྲམ་ཟེ་རིགས་ཀྱི་ཉི་མ་དག། ཞབས་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་འདུད་བཞིན། ། ཕྱག་ འཚལ་འདུད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དང་པོ་མཆོག།

Therefore, it is by such offerings that the deities are pleased and will grant the supreme boon, but not by eating excrement and the like. Furthermore, regarding the offering of the ten secret mantra samayas, that which is called "amṛta" is the holding of the coemergent bindu. The "five" are the five aggregates arising from that. The "five lamps" taught are the five sense faculties. By accomplishing these through the four branches and offering them to the deities, the welfare of oneself and others is achieved. This should be applied to the meaning of the verses beginning: "The great offering is great desire; it brings joy to all sentient beings." This is the twenty-fourth chapter, the determination of the branches of offering. Following the offering, the praise is as follows: "Through supreme compassion, for the sake of delivering [beings] from the inexhaustible suffering of saṃsāra, O Teacher, place your mind upon the path of wisdom. Though you are ancient, you are youthful; you are the son of all the Victorious Ones. The first of the first Buddhas, you are the celibate union with women. Through supreme compassion, you are the kinsman of the world, the enemy of Yama. You are the very Vajra of Peace, the dispeller of the fears of existence. You are the constant demon of demons; you are liberated from this cyclic existence. For the sake of maturing wandering beings, you are the Yama who enters [the world]. You are the one who bows to the lineage of the Sages, the sun of the Brahmin caste. Bowing at the soles of your feet, I prostrate, I bow, I prostrate, I bow. O Great Being, the first and supreme."

དགེ་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་གཟིགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་པ་བདག་པོའི་བདག། ཐུགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཏིང་འཛིན་མཆོག། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྤྱོད་པའི་ མཆོག། སྙིང་པོར་གྱུར་ཅིང་བདུད་འཇོམས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཧཱུྃ་མཛད་ཧཱུྃ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་གྱི། ། དབང་པོའི་ཐུགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཉིད། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཉིད། ། འདོད་དང་ཐར་པའི་ནོར་ཆེ་བ། ། དུས་གསུམ་སྲིད་ གསུམ་མཆོག་གསུམ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོག་ཁམས་གསུམ་པ། ། མི་རྒྱུ་བ་ན་མཆོག་ཏུ་གསལ། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་དང་སྦོམ་པའི་ཚོགས། ། རྒྱུ་བ་རྣམས་ནི་རབ་མཆོག་མཉེས། ། སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་མཛད་པ། ། ཐོག་མཐའ་མེད་ཅིང་བསལ་བ་མིན། ། སྔོན་དུ་སྡུག་པ་རྣམ་ པར་གནས། ། ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱོར་བ་ཆེ། ། དམ་ཚིག་དེ་ནི་གོ་ཆ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་བ་ཆེ། ། འབར་ཞིང་འཇིགས་པ་འདུལ་བ་པོ། ། གདུག་པའི་ཚོགས་ནི་འདུལ་བ་ཆེ། ། དྲག་ཅིང་ཁྲོ་ལ་འཇིགས་པ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཆེ། ། མཆོག་གི་ལས་ཅན་ལས་ ཆེན་པོ། ། དམ་ཆོས་ལ་ནི་བཟང་པོའི་ལམ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྟོགས་མཛད་པ། ། ཐམས་ཅད་དག་པ་པདྨ་ཆེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ནོར་ཆེ་བ། ། འདོད་ཆགས་དག་པ་ཏིང་འཛིན་མཆོག། སྣ་ཚོགས་ཆེན་པོ་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། ནམ་མཁའི་མཐའ་ལས་བརྟགས་པའི་དོན། ། སེམས་ཅན་ ཀུན་གྱི་གནས་ཆེན་པོ། ། དཔལ་ལྡན་འབྱོར་པ་འབྱོར་པའི་བདག། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། །

The great purity of the great virtues, Samantabhadra, the all-seeing, the lord of the vajra-pride, the supreme meditative absorption of the mental being, the great vajra of great power, the supreme conduct of Samantabhadra, the essence that subdues the Māras, the great awakening of all Buddhas, which becomes the supreme awakening of the Buddhas. Hūṃ-kāra, the Hūṃ, the very chief of the hearts of the lords of the world, the great desire that is bliss itself, the great wealth of desire and liberation. The three times, the three realms, the three jewels, the supreme of the three worlds, the three realms, most clearly manifest in the non-moving. The assembly of the extremely subtle and the coarse, the moving ones are most excellently pleased. The one who joins the wheel of existence, without beginning or end, and not to be discarded, abides as the primordial beauty. The great union of the mudrā of the heart, that samaya is the great armor. The vajra wrathful one, the great wrath, the blazing and terrifying subduer, the great subduer of the hosts of the malicious, fierce, wrathful, and terrifying, the great accomplishment of the Tathāgatas, the great action of the one with supreme action, the excellent path of the sublime Dharma, the one who realizes the bodhicitta, the great lotus of total purity, the great wealth of insight and method, the supreme meditative absorption of pure desire, the great variety, the great Īśvara, the meaning conceived from the limits of space, the great abode of all sentient beings, the glorious lord of wealth, the one who fulfills all intentions.

ཕྱག་འཚལ་འདུད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། འཇམ་དཔལ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཆོག། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པར་བྱ་བ་ ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་བསྟོད་པའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་རྫས་བཅུ་པོ་མན་ངག་བཞིན་པདྨའི་སྣོད་དུ་སྦྱང་བ་དང་། འབར་བ་དང་རྟོགས་ པར་བྱས་པས་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པ་ནི་ནང་གི་བདུད་རྩིས་ཚིམ་པར་བྱས་པའོ། ། ཕྱིའི་རྫས་བཅུ་པདྨའི་སྣོད་དུ་བཞག་ནས་རྩོམ་ཆེན་ལ་སོགས་པ་བརྩམས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་དང་རོ་མཉམ་པར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧ་ཧོ་ཧྲཱིཿ། ཞེས་པ་ཁ་དོག་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ལྷ་རྣམས་ ཚིམ་པར་བྱས་པ་ནི་ཕྱིའི་བདུད་རྩི་མྱང་བའོ། ། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རྒ་ཤི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་གོམས་པའི་ཕྱིར་ཕྲ་མོ་དང་ཐིག་ ལེའི་རྣལ་འབྱོར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གོ། ། ངག་བསྐྱེད་པས་ནི་ལས་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གོ། ། ལས་ཀྱི་དབང་པོའི་བྱ་བ་བསྒྱུར་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཁུ་བ་འཛག་པ་ལས་བདེ་བ་ དམིགས་པ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ལོ་བཅུ་དྲུག་གི་མཐར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །

"Homage, I bow; homage, I bow! To Mañjuśrī, the supreme possessor of glory, to you, the supreme vajra-giver, I bow!"—with these and other verses, one should offer praise. This is the twenty-fifth chapter, the certainty of praise, as taught in the Root Tantra. Then, one should partake of the nectar (amṛta) according to the sequence previously explained. In that regard, by focusing on the action seal (karmamudrā) and so forth, the ten substances are purified, ignited, and realized within a lotus vessel according to the oral instructions; the deities are thereby satisfied, which is the satisfaction through the inner nectar. Having placed the ten outer substances in a lotus vessel, one performs the "great exertion" (mahārambha) and so forth, making them of one taste with wisdom (jñāna); by reciting "Oṃ Āḥ Hūṃ Ha Ho Hrīḥ," the colors are transformed and so on, and the deities are satisfied—this is the partaking of the outer nectar. This is the twenty-sixth chapter, the certainty of partaking the nectar. Then, in order to completely purify aging and death, and to cultivate non-conceptual wisdom, the wisdom of the equal taste of all phenomena, and the wisdom of great bliss, one should contemplate the yoga of the subtle and the drop (bindu). Furthermore, through the previously explained generation stage, there is the "supreme king of the maṇḍala." Through the generation of speech, there is the "supreme king of action." By transforming the activity of the action faculties, the generation of the bodhicitta drop is the "yoga of the drop." The apprehension of bliss from the emission of the fluid is the "subtle yoga." Through these, the result will arise at the end of sixteen years.

བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་ནི་དེས་ཡེ་ཤེས་གསུམ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་གསུངས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ནི་བར་མ་ ལའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཆོག་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་བས་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། རིགས་ཅན་ལོ་ནི་བཅུ་དྲུག་མ། ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོས་བརྒྱན་པ་ནི། ། དང་པོར་ལེགས་པར་བསླབ་བྱ་སྟེ། ། བསླབས་ནས་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཆགས་པ་རྣམས། ། དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་རྣམས་སུ་བཀོད། ། སྭཱ་ཧཱ་གསང་བ་གཙུག་ཏོར་ཆེ། ། དེ་ནས་པདྨ་རྣམ་སྦྱང་བྱ། ། ཨ་ལས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེས་རྡོ་རྗེ་ལྡན། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུ་རུ་ནི། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་བཅས་པདྨ། ། ཧཱུྃ་ལས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རྩེ་ ལྔ་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་དབུས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། ཨ་ལས་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་པདྨ་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། བྱས་པས་པདྨར་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བརྗོད། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བདག་གིས། ། བྷ་གར་ལིངྒ་རབ་བཞག་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དོར་མི་ བྱ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་རུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཤིང་། ། སྤྱན་མ་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི། ། བསྲེགས་ནས་རི་བོང་ཅན་ཧཾ་འཛག། ཁུ་བའི་ཆོས་ཅན་བདུད་རྩི་ཉིད། ། ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་འཛག་ པ་ནི། ། ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་སུ་བརྗོད། །

In the generation stage, one should generate the three wisdoms. Furthermore, the action mudrā for accomplishing that bliss is taught for childish beings; the wisdom mudrās are for those of intermediate capacity; and the great mudrā is for the supreme yogis. Therefore, the Blessed One said in the Root Tantra: "A woman of the [appropriate] family, sixteen years of age, adorned with beauty and youth, should first be well-trained; having trained her, one should begin the practice. The attachments of body, speech, and mind are to be placed on the forehead and so forth. Svāhā is the secret great uṣṇīṣa. Then, the lotus is to be purified. From the syllable A, an eight-petaled lotus arises, and with the syllable HŪṂ, it is endowed with a vajra. As the cause of insight and method, the vajra and lotus are thus joined. From HŪṂ, one's own vajra is visualized as five-pointed. In its center, an eight-petaled lotus is to be thoroughly imagined from the syllable A. Having thus prepared the lotus and vajra, one should insert the vajra into the lotus. Then the yogi utters HŪṂ HŪṂ. Thus, the Lord Vajradhara, having placed the liṅga in the bhaga, must not emit the bodhicitta. The entire three realms without exception are to be meditated upon as the Buddha’s body. By igniting the inner heat (caṇḍālī) at the navel, the five Tathāgatas are burned, and Locanā, Māmakī, and the others are burned; then the 'hare-marked' (moon) syllable HAṂ drips. This nectar, characterized by the nature of fluid, dripping in the form of a drop, is called the 'yoga of the drop.'"

བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཛིན། ། ཆ་མེད་ཆ་ལས་འདས་པ་ནི། ། བསམ་གཏན་བཞི་ཡི་རྩེ་མོ་འཛིན། ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་སྟེང་དུས་སོ། ། དུང་ཅན་མ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། གཏུམ་མོ་རུ་ནི་དེ་བརྗོད་དོ། ། ལྟེ་བའི་ སྟེང་དུ་གཡུང་མོ་གང་། ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་མི་ཡི་སྣ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་སྲོག། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ནི་རྒྱུ་འགྱུར་བ། ། སྣ་རྩེའི་ཡུངས་ཀར་ཞེས་བརྗོད་དེ། ། དེ་ཡང་སྲོག་དང་རྩོལ་བར་བརྗོད། ། ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་མ་ལུས་པའི། ། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ཡོངས་ཤེས་པའི། ། སྲོག་གི་འགོག་པ་ ཅན་དེ་ཡང་། ། འགྲོ་དང་མི་འགྲོ་ཡུངས་ཀར་ལ། ། སོ་སོར་སྡུད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ནམ་མཁའ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྣ་རྩེ་དེ་ཡི་ས་ཕྱོགས་ནི། ། གང་དུ་ཡིད་ནི་གཏོད་པ་ཉིད། ། མཚན་མའི་མཐའ་ནི་རོ་མ་གང་། ། དེ་གཟུགས་གཡོ་དང་མི་གཡོ་བ། ། རྣལ་འབྱོར་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ པ། ། དེ་ཡི་མ་ལུས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་གྱིས་གསུངས་པའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བསམ་གཏན་གྱིས་དུབ་ན་བཟླས་པ་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ལ་དམིགས་པར་ བྱ་སྟེ། ། དེ་ཡང་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་དང་གནས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་གཡོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པའོ། ། གཡས་སུ་སྲོག་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པའོ། ། དབུ་མར་སྲོག་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པར་བརྗོད་དོ། །

Holding the drop of the half of sixteen, Beyond parts and transcending parts, Holding the pinnacle of the four concentrations, This is called the subtle yoga. The concordant cause and so forth are the upper time. The Śaṅkhinī is the Great Seal (Mahāmudrā); That is described as the Inner Heat (Caṇḍālī). Above the navel is the Ḍombī, The Avadhūtī, the nose of humans. The life-force (prāṇa), whose nature is the five lights, Causes the five maṇḍalas to flow. That which is called the "mustard seed at the tip of the nose" Is also described as the vital effort (prāṇāyāma). The complete cessation of the life-force That fully knows the three realms without exception And the three states of becoming, Is the Great Seal of withdrawal (pratyāhāra) Within the mustard seed of the moving and non-moving. It is the characteristic of the empty sky. The location of that tip of the nose Is where the mind is focused. The limit of signs is the Rasanā; Its form is moving and non-moving. The yoga of concentration and so forth— All of that should be meditated upon without exception. This is the twenty-seventh certainty, the teaching on the drops and subtle yoga by the Blessed One Mañjuśrī from the Root Tantra. Then, if one becomes weary of concentration, one should perform recitation. For the sake of liberation, one should focus on the vital effort (prāṇāyāma). Furthermore, one should train in its going, coming, and abiding. How so? The going and coming to the left is the recitation of the Vajra Body. The going and coming of the life-force to the right is the recitation of the Vajra Speech. The going and coming of the life-force in the central channel is described as the recitation of the Vajra Mind.

དེ་ བཞིན་དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ལ་སོགས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཆགས་བྲལ་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀུན་བླ་མའི་མན་ངག་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་རྣམས་འགོག་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་ཤིགས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི། འབྱིན་པར་ བྱེད་པ་དང་། གང་བར་བྱེད་པ་དང་། བུམ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བས་ལེགས་པར་བསྡོམས་པ་དང་། དེ་བསྟེན་པས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོག་སྟེར་བར་འགྱུར་གྱི། སྲོག་གཟིར་བ་དང་ངག་གི་བཟླས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཆེ་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ ཐུགས་ལ་གནས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་ཆེ་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསུང་ཡང་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྣང་བ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དྲི་མེད་འོད། ། ཆགས་བྲལ་ལ་སོགས་ཆགས་པ་ཆེ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འབར་བའི་འོད། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པའི་ངེས་པ་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངག་གི་བཟླས་པ་བྱ་བ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་བདག་དཔལ་དམ་པ་དང་པོར་བསམ་པའི་གནས་དྲུག་ཏུ་འཁོར་ལོ་དྲུག་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འདབ་མའི་གྲངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བལྟ་ཞིང་། གཙུག་ཏོར་གྱི་ འཁོར་ལོ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་གནས་སྔོན་པོའོ། ། སྙིང་གར་རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་སྔགས་འབྱུང་བ་ནག་པོ་དང་། མགྲིན་པར་མེའི་ཁམས་ཀྱི་སྔགས་འབྱུང་བ་དམར་པོ་དང་། དཔྲལ་བར་ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་སྔགས་འབྱུང་བ་དཀར་པོ་དང་། ལྟེ་བར་སའི་ཁམས་ཀྱི་སྔགས་ འབྱུང་བ་སེར་པོ་དང་།

In the same way, the moon and the sun, the vowels and the consonants, and so forth, as well as the enumerations of desire and the absence of desire, method and insight, and so on, should be understood according to the oral instructions of the Guru. By arresting these, one attains the indestructible omniscience. This is achieved through the applications of exhaling, filling, and the vase [breath], which are properly restrained; by relying on these, the deities will bestow the supreme [attainment], but not through the suppression of the vital breath or the recitation of speech. Furthermore, it is said in the definitive teachings: "The great mind of all Buddhas, Abides in the minds of all Buddhas. The great body of all Buddhas, Is also the speech of all Buddhas. The Vajra Sun, the great illumination, The Vajra Moon, the stainless light, The absence of desire and so forth, the great passion, The blazing light of various colors. The Vajra cross-legged posture, the perfect Buddha." Now, for the sake of the welfare of others through common accomplishments, one should perform the recitation of speech as previously explained. One should visualize oneself as the glorious Primordial One in the six locations, observing the six cakras with the exact number of petals as described. The crown cakra is blue, the source of the wisdom of the space element. At the heart is the black mantra-source of the wind element; at the throat, the red mantra-source of the fire element; at the forehead, the white mantra-source of the water element; and at the navel, the yellow mantra-source of the earth element.

གསང་བར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་འབྱུང་བ་དཀར་པོ་དང་ནག་པོའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་རྣམས་ལ་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ལྷག་པའི་ལྷ་སྔར་སྤྲོས་པ་རྣམས་གསུངས་ལ། ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟླས་བརྗོད་ བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྟོང་པའི་སྐུ་དང་སྲོག་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་གི། གཞན་དུ་ན་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་སྟོང་པའི་སྐུ་དང་སྲོག་མ་བསྒྲུབས་ན་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཕ་མ་གཉིས་མེད་ན་བུ་ག་ལ་ཞིག་ཅེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་འདིར་ གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྲོག་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་སོང་བས་སྐུ་གསལ་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། དེའི་སྐུ་ཅི་འདྲ་བར་བསམས་ཏེ། དེ་ཡང་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་ས་བོན་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་བལྟས་ལ། དེའི་ལྟེ་བར་ཛཿལས་བྱུང་བའི་ལྕགས་ ཀྱུ་འཛིན་པས་ཁམས་གསུམ་པ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་བཀང་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྲིད་པ་གསུམ་དུ་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ཁམས་གསུམ་པ་ཀུན་བཀུག་ནས་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་རྡོ་རྗེའི་སྒོར་བཙུད་པས། འཁོར་ལོ་དྲུག་ལ་གནས་པའི་རིགས་དང་རིགས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ཞུ་ནས་ལས་གང་ལ་མོས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། གནས་གང་དུ་ཞེ་ན། ཞུ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ཡུམ་གྱི་པདྨར་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན།

In the secret [place], the elements of consciousness and wisdom arise as white and black. In those cakras, the deities of the elements and their derivatives, who were previously emanated, are taught; and one should perform the recitation by way of the father and mother in union. Why is this? Because the result arises from the union of the empty body and the vital wind (prāṇa); otherwise, the accomplishment of the activity will not occur if the empty body and the vital wind are not accomplished. For example, it is as it is well known in the world: "If the father and mother are not present, how could there be a child?" Therefore, in this context, when the yogi’s vital wind has entered the avadhūtī and the body is clearly seen, one should contemplate the body as it is. Furthermore, one should visualize at one’s own heart a black vajra arising from the seed-syllable HŪṂ, situated upon a maṇḍala of the moon, sun, and fire. At its hub, one holds an iron hook arising from JAḤ, which completely fills the three realms. With those vajra hooks, one summons the wisdom maṇḍala that is manifest in the three existences and all the three realms, and by inserting them into the vajra-gate of the avadhūtī, one should contemplate that all the families and family members residing in the six cakras melt and become the Tathāgata to whom one is devoted for the activity. In which place? That very melted bodhicitta should be emanated into the lotus of the consort. What is it like? It is as follows:

ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རང་གི་རྡོ་རྗེར་དགའ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་བུད་མེད་ཀྱི་པདྨར་བླུགས་པ་དེ་ བཞིན་དུ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ལྷ་མོའི་པདྨར་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རང་འདྲ་བ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་སྙིང་གར་ལས་ཐམས་ཅད་པ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་པ་མུ་ཁྱུད་བཞི་དང་ལྡན་པ་ ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དྲུག་དགོད་པ་ནི། དང་པོའི་རྩིབས་ལ་སོགས་པར། ཨོཾ་སྐུའི་སྔགས་ཐོག་མར་བཞག་ལ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སྔགས་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། མིང་དང་གསུང་གི་ཡི་གེ་རྣམས་བཀོད་ལ་ལས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་མཐུན་པར་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། འཆད་ བཞིན་པའི་ལས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། མུ་ཁྱུད་དང་པོ་ནི་ཨོཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཨ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གསུམ་པ་ནི་ཧཱུྃ་ལས་སྒྲ་གཅན་གྱིའོ། ། བཞི་པ་ནི་ཧོ་ལས་དུས་ཀྱི་མེའོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཨ་ཨཱ་ལ་ སོགས་པ་བཅུ་གཉིས་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པའོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཀ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བྱེད་ཚེག་དྲག་དང་བཅས་པའོ། ། སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་མ་ནིང་རྀ་རཱྀ་ལ་སོགས་པའོ། ། དུས་ཀྱི་མེ་ལ་ནི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི་ཨ་དོན་དམ་ པའི་ཡི་གེ་རབ་མཆོག་གོ། ། མིང་གི་ཡི་གེའི་ཐོག་མར་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་གཞག་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་སྟེ། འདི་སྐད་དུ། མིང་གི་དང་པོར་ཐུགས་རྡོ་རྗེར། ། འགྱུར་རོ་མི་ཡི་བདག་པོ་ཀྱེ། །

Just as a man, having experienced joy in his own vajra, pours [the seed] into the lotus of a woman, so too should one, through the yoga of the deity, emit [the seed] into the lotus of the goddess. If one asks what its form is like: one should visualize the Vajra-holder, identical to oneself, seated upon a solar maṇḍala. In his heart is the six-spoked wheel of insight that accomplishes all activities, complete with four rims. Upon it, the six words of the secret mantra are to be arranged: on the first spoke and so forth, one places the mantra of the body at the beginning, followed by the syllable of the mind of one’s own family, the name, and the syllable of the speech. One should recite the mantra in accordance with the color of the activity and emanate the deities of the activity as they are being explained. The first rim is a lunar maṇḍala born from OṂ. The second is a solar maṇḍala born from A. The third is that of Rāhu born from HŪṂ. The fourth is the fire of time born from HOḤ. On the lunar maṇḍala are the twelve vowels, A Ā and so forth, together with the bindu. On the solar maṇḍala are the consonants, Ka and so forth, together with the visarga. On the maṇḍala of Rāhu are the neuter vowels, Ṛ Ṝ and so forth. On the fire of time is the garland mantra. In the center of these is the syllable A, the supreme ultimate letter. If one asks why the syllable of the mind is placed at the beginning of the name syllables, it is the certainty of the Blessed One himself, as it is said: "O Lord of Men, at the beginning of the name, it becomes the Vajra of Mind."

ལྷ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། མིང་གི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ནི། ། གསུང་ གི་རྡོ་རྗེ་རུ་ནི་འགྱུར། ། དེ་ཡི་དང་པོ་སྐུ་རྡོ་རྗེ། ། དེ་ཕྱིར་ཉིང་ལག་གི་ནི་སྔགས། ། རྣམ་པ་མང་པོར་འགྱུར་བ་ནི། ། རེས་འགའ་ཀློག་པས་འགྲུབ་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་མིང་གི་དང་པོ་ནི་བདེ་གཤེགས་དྲུག་གི་རྩིབས་ལ་བཀོད་པའོ། ། དང་པོར་ནི་ཡི་གེ་རབ་མཆོག་དང་པོར་ ལྟེ་བ་ལ་གཞག་པའོ། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཡིན་པས་ན་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། ལྷ་དང་ནི་བདེ་གཤེགས་དྲུག་གི་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ལྷ་མོ་ནི་འདི་ལྟར། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུ་ཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པཎྜ་ར་བ་སི་ནི་བ་ད་སི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མཱ་མ་ཀཱི་རེ་ཀི་རི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ལོ་ཙ་ནེ་བ་སུ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། མིང་གི་ཡི་གེ་ནི། གང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་སྨྲས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་མུ་ཁྱུད་ལ་བཀོད་པ་ནི་ཉིང་ལག་གི་སྔགས་སོ། ། དཔེར་ན་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྐང་པ་དང་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཡང་མང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལས་སོ་སོ་བ་དབང་བྱེད་པར་ འགྱུར་རོ། ། སྔོན་གྱི་ལས་འཕྲོ་ཅན་གྱིས་ནི་བཀླགས་པས་འགྲུབ་བོ། ། ལས་སོ་སོ་བ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཨི་ལས་སྐྱེས་པ་རལ་གྲི་འཛིན་པ་ནི་རླུང་གི་ལྷ་མོའོ། ། རྀ་ལས་གྱུར་པ་པདྨ་འམ་མདའ་འཛིན་པ་ནི་མེ་ལྷའོ། ། ཨུ་ལས་པདྨ་འམ། ཨུཏྤ་ལ་ཐོགས་པ་ཆུའི་ལྷའོ། ། ལྀ་ལས་འཁོར་ལོ་ འཛིན་པ་སའི་ལྷའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ས་བོན་ལས་ཕྱག་མཚན། དེ་ལས་ལྷ་སོ་སོར་སྤྲོས་ཤིང་བཀུག་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །

"All the syllables of the names of the gods and goddesses Become the vajra of speech. Its first [syllable] is the vajra of body; Therefore, the branch mantras Become manifold in aspect; Sometimes they are accomplished through recitation." Thus it is said. Alternatively, the first of the names are arranged upon the spokes of the six Sugatas. The first [syllable] is the supreme, foremost letter, which is placed at the hub. Since that itself is the mind of all the Buddhas, it is the vajra of mind. The "gods" are the six Sugatas, which is easy to understand. The "goddesses" are as follows: OṂ TĀRE TUTTĀRE TURE SVĀHĀ; OṂ PAṆḌARAVĀSINI VADE SVĀHĀ; OṂ MĀMAKĪRE KIRI SVĀHĀ; OṂ LOCANE VASUDE SVĀHĀ, and so forth. The "syllables of the names" refers to the very syllables spoken as the names. Those arranged on the outer rim are the branch mantras. For example, it is like the parts of the body, such as the hands and feet. These also become numerous, and they will exercise mastery over their respective actions. For those with the karmic continuity of the past, they are accomplished through recitation. What are the respective actions? From the vowel i is born the goddess of wind, holding a sword. From ṛ is born the god of fire, holding a lotus or an arrow. From u is the god of water, holding a lotus or an utpala. From ḷ is the god of earth, holding a wheel. Likewise, through the distinctions of the families of the individual vowels and consonants, the hand symbols arise from the seed syllables. From those, the respective deities are emanated and summoned, and then the recitation should be performed.

གྲངས་ནི། བཟླས་པ་བྱེ་བ་རུ་ནི་གྲགས། ། དེ་ཡི་བཅུ་ཆས་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། ཞེས་གསུངས་པས། དེའི་བཅུ་ ཆ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་འབུམ་ཕྲག་བཅུའོ། ། དེ་ལྟར་བཟླས་བརྗོད་དང་བཅས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དོན་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་ལྷ་གང་དང་གང་ཡིན་པའི་བཟླས་པ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཐུན་པས་འགྲུབ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པའོ། ། གལ་ཏེ་ བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོའི་ཡི་གེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་དེའི་ཡི་གེ་དགྲར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་པོ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། འོན་ཏེ་བྲན་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་རོ། ། འོན་ཏེ་བཤེས་གཉེན་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྷའི་མིང་གི་དང་པོ་དབྱངས་ཡིག་ དགྲར་གྱུར་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་གསལ་བྱེད་དགྲར་གྱུར་ན་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་དགྲར་གྱུར་པ་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། གང་ཞིག། ཨ་ཀུ་ཧ་ྈྐ་ནི་མགྲིན་གང་། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཚན་ཉིད་ཅན། ། སྟོང་པར་ རླུང་སོགས་ཁམས་རྣམས་ཀྱི། ། མཛའ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་གནས། ། ཨི་ཙུ་ཡ་ཤ་ཡང་ནི་རྐན། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཚན་ཉིད་དེ། ། རླུང་གི་ཁམས་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཆུ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགྲ་རྣམས་སོ། ། རྀ་ཊུ་ར་ཥ་སྤྱི་བོ་རུ། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཚན་ཉིད་དེ། ། མེ་ ཁམས་ཡང་དག་བྱུང་བ་རྣམས། ། ས་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲ། ། ཨུ་པུ་ཝ་ྉྤ་མཆུ་ཅན་གང་། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཚན་ཉིད་དེ། །

Regarding the number: "Recitation is renowned as ten million; the fire offering is one-tenth of that." Thus it is said. One-tenth of that is one million fire offerings. In this way, accomplishment is achieved through the fire offering accompanied by recitation; otherwise, it will be entirely without purpose. Furthermore, it is the truth of the nature of phenomena (dharmatā) that accomplishment is achieved through the recitation of whichever deity it may be, and through the rosary and so forth, in accordance with their causal concordance. If the first letter of the name of the object to be accomplished becomes an enemy to the first letter of the practitioner's name, at that time the practitioner will die. If it becomes a servant, at that time one will be afflicted. If it becomes a spiritual friend (kalyāṇamitra), at that time accomplishment will be achieved. If the first vowel of the deity's name becomes an enemy, the practitioner will die. If a consonant becomes an enemy, one will be stricken by disease. Regarding other enemies, the Blessed One said in the Root Tantra: "Those which are a, ku, ha, and ḥka are of the throat; they possess the characteristics of vowels and consonants. They always abide as friends to the elements of space, wind, and so forth. I, cu, ya, and śa are of the palate; they possess the characteristics of vowels and consonants. They have arisen perfectly from the wind element; they are the enemies of those born from water. Ṛ, ṭu, ra, and ṣa are of the crown; they possess the characteristics of vowels and consonants. They have arisen perfectly from the fire element; they are the enemies of those born from earth. U, pu, va, and ṇpa are of the lips; they possess the characteristics of vowels and consonants."

ཆུ་ཁམས་ཡང་དག་བྱུང་བ་རྣམས། ། མེ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲ། ལྀ་ཏུ་ལ་ས་སོ་ཅན་རྣམས། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཚན་ཉིད་དེ། ། ས་ཁམས་ཡང་དག་བྱུང་བ་རྣམས། ། རླུང་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲ། ། རླུང་གི་གྲོགས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཆུ་ནི་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་བྲན། ། ཆུ་ཡི་གྲོགས་པོ་ས་ཉིད་དེ། ། མེ་ཡི་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་བྲན། ། མེ་ཡི་གྲོགས་པོ་རླུང་ཉིད་དེ། ། ས་ཡི་ནུས་པ་མང་ཕྱིར་བྲན། ། ས་ཡི་གྲོགས་ནི་ཆུ་ཉིད་དེ། ། རླུང་གི་བྲན་དུ་གྱུར་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དང་པོ་ཡི་གེ་རིགས། ། ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་མ་གཏོགས་ཏེ། ། སེམས་དེ་ཉིད་ནི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི། ། སྐུ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ། ། ཐིག་ལེ་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། སྔགས་ཀྱི་དང་པོའི་ཡི་གེ་གང་། ། སྔ་ཕྱི་ལས་ནི་དང་པོ་གཟུང་། ། དང་པོ་བརྗོད་ པའི་རྒྱུ་ཉིད་དེ། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར། ། སྲོག་གི་དགྲ་དང་བཤེས་ཀྱི་ནི། ། ལུས་ཀྱི་ཡང་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྲོག་གི་དགྲ་དང་བཤེས་དང་ནི། ། བྲན་དུ་ཡང་ནི་དབྱངས་རྣམས་བརྗོད། ། ལུས་ཀྱི་དགྲ་དང་བཤེས་དང་ནི། ། བྲན་ ཡང་གསལ་བྱེད་བདག་ཉིད་དོ། ། དབྱངས་ཡིག་དགྲ་ཡིས་སྒྲུབ་པ་པོ། ། སྲོག་འཕྲོག་པ་ནི་སོམ་ཉི་མེད། ། གསལ་བྱེད་དགྲ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ། ལུས་ལ་ནད་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད། ། སྡེ་ཚན་གཅིག་ལའང་ལྔ་རུ་འགྱུར། ། ཀ་སོགས་གསལ་བྱེད་ཆོས་ཅན་གྱི། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ས་སོགས་ རིགས། ། སྔགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཤེས་པར་བྱ། ། ང་ཉ་ཎ་མ་ན་རྣམས་ནི། ། རླུང་སྐྱེས་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་བཤེས། །

Those arising from the water element are the enemies of those born from fire. Those with the ḷ, ṭu, la, and sa [consonants] have the characteristics of vowels and consonants. Those arising from the earth element are the enemies of those born from wind. Emptiness is the friend of wind; water is a servant because it lacks power. Earth is the friend of water; fire is a servant because it lacks power. Wind is the friend of fire; earth is a servant because it has much power. Water is the friend of earth; it has become a servant of wind. The first letter of the mantra, excluding the homage, is the mind itself; it is the cause that generates the bodies of the mantras. Endowed with the bindu, whichever is the first letter of the mantra, one should take the first from the sequence of before and after. It is the very cause of the initial utterance. Through the division of vowels and consonants, that itself becomes two types. The enemies and friends of the life-force, as well as the body, should be explained. The vowels are explained as the enemies, friends, and servants of the life-force. The consonants themselves are the enemies, friends, and servants of the body. By an enemy vowel, the practitioner’s life-force will undoubtedly be snatched away. By the characteristics of an enemy consonant, illness and so forth are produced in the body. Even within a single class, there are five; the consonants beginning with ka are the subjects, and by them, the families of earth and so forth are to be known in the mantra practice. Ṅa, ña, ṇa, ma, and na are the friends of those born from wind and so forth.

བྷ་ཛྷ་ཌྷ་བྷ་དྷ་འདི་རྣམས། ། ཆུ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲ། ། ག་ཛ་ཌ་བ་ད་འདི་རྣམས། ། ས་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲ། ། ཁ་ཚ་ཋ་ཕ་ཐ་འདི་རྣམས། ། མེ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲ། ། ཀ་ཙ་ཊ་པ་ཏ་འདི་རྣམས། ། རླུང་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགྲ། ། དབྱངས་སོགས་ཡི་གེ་ཡང་དག་གནས། ། རང་གི་སྡེའམ་གཞན་ཡང་རུང་། ། སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡི་གེ་གཉིས། ། སྐྱེ་བ་ལས་སྐྱེས་མི་སྐྱེ་འགྱུར། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་དང་པོའི་ཡི་གེ་ལ་ རྣམ་པ་དྲུག་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། སྔགས་སོགས་གསལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིའམ། ། དབྱངས་རྣམས་ཀྱི་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། འདི་ཡི་ལས་ནི་རྣམ་དྲུག་གསུངས། ། བསྙེན་པ་བཟླས་པ་རབ་ཏུ་བྱའོ། ། དང་པོ་བསྣུན་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་ནས་དབབ་དང་བསྲེག་པ་དང་། ། དེ་ནས་སྔགས་པ་ཚིམ་པ་ དང་། ། གསོ་དང་དགེས་པ་དེ་ནས་ནི། ། ཚེག་དྲག་བཅས་དང་སྟོང་པ་ཡིས། ། མནན་པའི་སྔགས་ནི་སྔོན་འགྲོ་བ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། རྒྱལ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སེམས་ཀྱི་བཟླས་པ་འབུམ་གྱིས་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ནི་རྒྱལ་བ་ཉིད། ། ང་རུ་འཛིན་པ་ ཡོངས་བཏང་ནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་དབང་དུ་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་དེ་ནི་རླུང་གིས་མནན། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་འབེབས་པར་འགྱུར། ། མེ་ཡིས་མནན་པས་སྲེག་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་ཆུ་ཡིས་ཚིམ་པར་འགྱུར། ། སྤྱི་བོ་སས་མནན་པས་རྒྱས་ཏེ། ། བཟླས་པས་ལྷ་ནི་འོང་བར་འགྱུར། ། སྤྱི་བོ་ ཐིག་ལེའི་ཆས་མནན་ཏེ། ། མཉེས་ནས་མཆོག་ནི་སྟེར་བར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་བཟླས་པ། །

Bha, jha, ḍha, bha, and dha are the enemies of those born from water. Ga, ja, ḍa, ba, and da are the enemies of those born from earth. Kha, cha, ṭha, pha, and tha are the enemies of those born from fire. Ka, ca, ṭa, pa, and ta are the enemies of those born from wind. The vowels and so forth are correctly situated; whether in their own class or otherwise, the two letters of the practitioners will either be born from birth or not be born. Thus the Blessed One spoke. Furthermore, regarding the first letter in that very [text], six aspects are taught as follows: "For the sake of accomplishing the mantras and so forth, or the vowels, the actions of this are taught to be sixfold. One should perform the service and recitation: first, the striking; then the descending, the burning, and then the satisfying of the mantra-practitioner; then the healing and the gladdening. With the visarga and the void, the mantra preceded by the suppression, by meditating on the King of Mantras, one will attain the state of the Victorious One. By a hundred thousand mental recitations, the deity of the mantra becomes the Victorious One himself. Having completely abandoned the grasping at 'I', he comes under the power of the practitioner. Likewise, when suppressed by wind, the yogi causes the descent. By suppression with fire, there is burning; likewise, by water, there is satisfaction. By the crown of the head being suppressed by earth, there is expansion, and through recitation the deity will arrive. By suppressing the crown with the bindu, having been pleased, he will bestow the supreme. Thus, one should perform six hundred thousand recitations."

སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་རུ་ནི་བརྗོད། ། ཨོཾ་ལྟཿཕཊ་བསྣུན་པ་སྟེ། བཟླས་པ་འབུམ་ལྟ་ཧཱུྃ། ། ཕེས་ཧ་བཽ་ཤ་ཊ་བསྲེག། བྷཿནམ་ཚིམ། ལྟ་སྭཱ་ཧཱ་རྒྱས། ཨོཾ་ཏཱཾ་བ་ཥཊ་དགྱེས་པ་རེ་རེ་ལ་འབུམ་དྲིལ་བས་ འབུམ་ཕྲག་དྲུག་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་དྲུག་གོ་ཞེས་སོ། ། དང་པོར་སངས་རྒྱས་རྒྱུད་ཆེན་པོར། ། བདེ་གཤེགས་ཀྱིས་ནི་འདོད་གྲུབ་ཕྱིར། ། ཕཊ་ཧཱུྃ་དེ་བཞིན་བཽ་ཥཊ་དང་། ན་མཿསྭཱ་ཧཱ་བ་ཥ་ཊ་རྣམས། ། ལས་དྲུག་རྣམས་ལ་གྲངས་བཞིན་དེ། ། སྔར་མཐར་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བྱ། ། དང་པོ་རྣམ་ སྣང་མཛད་བྱིན་ཏེ། ། ཡང་ནི་བཟླས་པ་རབ་ཏུ་བརྩམ། ། དེ་ནས་དབྱེ་བ་བཟླས་བྱས་ནས། ། དེ་ཡི་བཅུ་ཆས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། རྒྱུད་གསུངས་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དེ་ནས་ལྷ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། གྲུབ་པ་དེ་ནི་མཆོག་སྟེར་འགྱུར། ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བཟླས་པ། ། གཞན་རིགས་བྱ་བ་ ཡང་ནི་གཞན། ། དུས་དང་སྔགས་ཀྱི་རིགས་དེ་བཞིན། ། གཞན་རྣམས་དང་ནི་དེ་སྤྱོད་ལས། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་འབྲས་བུ་མེད། ། གང་དག་སྦྱིན་པ་རྣམས་དོར་བའི། ། གླེགས་བམ་བཀླག་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གང་། ། མི་དེ་ཉོན་ནི་མོངས་པར་ འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པའི་ངེས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་གཏང་བར་བྱ་སྟེ། གཏོར་མ་ཆེན་པོ་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་དང་། བཏུང་བར་ལྡན་པའི་ཁ་ཟས་ཁྱད་པར་བཅུས་གཙོར་བྱས་པས། ཐོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བཀང་ལ།

First, the approach is described: OṂ ṬHAḤ PHAṬ is the piercing; the recitation is one hundred thousand ṬHAḤ HŪṂ; PEḤ HA VAUṢAṬ is the burning; BHAḤ NAMAS is the satisfying; ṬHAḤ SVĀHĀ is the increasing; OṂ TĀṂ VAṢAṬ is the pleasing. For each of these, one hundred thousand [recitations] combined result in six hundred thousand recitations and sixty thousand homa offerings. First, in the great Buddha-tantra, for the sake of accomplishing the desires of the Sugatas, the Blessed One taught that PHAṬ, HŪṂ, VAUṢAṬ, NAMAS, SVĀHĀ, and VAṢAṬ are to be applied respectively to the six activities at the end of the previous [mantra] by the practitioner. First, having bestowed the blessing of Vairocana, one should then begin the recitation. Then, having performed the recitation of the [mantra of] differentiation, one should perform the homa with one-tenth of that number. Through all the rituals taught in the tantras, the deity will then be accomplished. That accomplishment will grant the supreme [attainment]. Whatever the mantrins recite, if they perform other activities or other [mantras], or if they act at the wrong time or with the wrong mantra family, or if they act otherwise, there will be no fruit in any of those activities. Those who abandon the [proper] offerings and perform the practice using mantras from merely reading a book will become afflicted. This is the certainty taught by the Blessed One in the Root Tantra. This is the twenty-eighth [chapter], the certainty of performing the mantra recitation. Then, the torma offering should be performed. The great torma, primarily consisting of ten types of special food including edibles, snacks, and drinks, should be completely filled in a skull-cup or similar vessel.

ཨོཾ་ན་མཿཧྲཱི་བཛྲོད་ཀ་ཡ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོ། ཞེས་བརྗོད་ལ་སྦྱངས་པ་དང་། འབར་བ་དང་། རྟོགས་པ་དང་བདུད་རྩིར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་དང་། གཡས་ པ་དང་ཐལ་མོ་བཀབ་ལ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གིས་བདུད་རྩི་བླངས་ལ་ས་ལ་ཆོས་འབྱུང་གྲུ་གསུམ་བྱ་ཞིང་དེའི་ནང་དུ་ཐིག་ལེ་ཟླུམ་པོ་བྱས་ལ། དེར་སྔར་བསྟན་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་ བོན་དང་མཚན་མ་བལྟས་ལ། དེ་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སྣའི་བུ་གའི་དབུགས་སམ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་སམ་ཡབ་ཡུམ་སྦྱོར་བའི་གནས་ལས་སམ། རང་གི་དམ་ཚིག་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ སུ་མེད་པའི་ལྷ་རྣམས་ཕྱུང་ལ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་ས་ཏྭ། སརྦ་ཀྲོ་དྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱཾ་ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪནྡུ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་སྨ་ར་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་གཏོར་མ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེས་སྔར་སྨོས་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་ལག་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གིས་ ཐིག་ལེ་བླངས་པས་གནས་གསུམ་དུ་ཐིག་ལེ་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་པས་ལྷ་ཚོགས་རང་ལ་བསྡུས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདུད་རྩི་བླངས་ལ་རང་གི་ཁ་མཚན་མ་གཅིག་པར་བདུད་རྩིའི་ཐིག་ལེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་གྲངས་དང་མཉམ་པར་སྔར་བརྗོད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ གཏོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་མཉེས་པའི་དོན་དུ་སྔགས་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་དྷི་བན་ནེ་ས་མཱ་དྷི། དྷྱ་ན་པྲ་ཎི་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་པའི་གཏོར་མས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་མཆོད་པ་ཕུད་ཀྱི་གཏོར་ མའོ། །

Recite: Oṃ namaḥ hrīḥ vajrodaka ya oṃ āḥ hūṃ hoḥ. Through this, perform the purification, the blazing, the realization, and the transformation into nectar (amṛta). With the left and right hands, or with the palms joined, form the garuḍa mudrā and so forth, as previously described. Then, taking nectar with the ring finger of the left hand, draw a triangular source of phenomena (dharmodaya) on the ground and place a circular drop (bindu) within it. Visualize the seed syllables and symbols of all the deities previously taught, and from them, imagine the maṇḍala of deities to be instantaneously complete. Then, emanate the deities who are the non-duality of one's own commitment (samaya) and wisdom (jñāna) from the breath of the nostrils, or from the seed syllable at the heart, or from the place of union of the father and mother. Offer the torma with: Oṃ sarva buddha bodhisattva sarva krodha ḍākinīnām imaṃ baliṃ pratīcchantu samaya anusmara ya hūṃ phaṭ svāhā. With that, take the drop with the ring finger of the left hand at the very place mentioned before and apply drops to the three places. Reciting Oṃ āḥ hūṃ, dissolve the assembly of deities into oneself. Again, taking nectar with that same finger, sprinkle drops of nectar equal in number to the ḍākinīs upon the single symbol of one's own mouth using the previously recited mantra. Furthermore, to fully please them, recite this mantra: Oṃ dhīvanne samādhi dhyanapraṇine svāhā. Thus, this is the torma of the first portion, an offering to the wisdom of the maṇḍala through the torma of equal taste.

དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། འབྱུང་པོའི་གཏོར་མ་གཏོང་བ་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བཤད་པའི་རྒྱུད་དེ་དང་དེར་གང་དང་གང་གསུངས་པ་དེ་མན་ངག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཏོར་མའི་ངེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་ པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱ་སྟེ། གཙུག་ཏོར་གྱི་འཁོར་ལོར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་ར་ཉིས་འགྱུར་གྱི་ར་བརྒྱད་དབུས་ཀྱི་ར་དང་ ལྷན་ཅིག་རྩེ་དགུ་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པ་ནི་སྙིང་གའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེའི་སྙིང་གར་དུ་བ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ར་བཅུ་དྲུག་དབུས་ཀྱི་ར་དང་ལྷན་ཅིག་བཅུ་བདུན་པ་ནི་དཔྲལ་བར་རོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་ སུ་གསོལ་བའོ། ། རྭ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དབུས་ཀྱི་རྭ་དང་ལྷན་ཅིག་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པ་ནི་མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལྷ་དང་། ཁྲོ་བོ་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། ། ར་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དབུས་ཀྱི་ར་དང་དྲུག་ ཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེའི་ལྟེ་བར་རྒན་བྱད་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་རྒྱུ་བ་དང་། སྟོང་པ་བཞིའི་རིགས་ཅན་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ཡང་ར་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་འདབ་མའི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་པདྨར་འོད་ཟེར་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། །

Then, in order to accomplish all activities, the offering of the bali to the spirits should be understood through the oral instructions according to whatever is taught in each of the explanatory tantras as explained in the Root Tantra. This is the twenty-ninth [chapter], the definitive [instruction] on the uncommon bali offering. Now, the deities are to be requested to depart. One should meditate on a five-pronged vajra at the uṣṇīṣa cakra. At its hub, the maṇḍala of great bliss is requested to depart. Therefore, the eight spokes of the vajra—which are double the [five] spokes—along with the central spoke, become a nine-pronged vajra; this is the dharma cakra at the heart. At its center, Dhūmā and the others are requested to depart. The seventeenth [prong], together with the sixteen spokes at the central spoke, is at the forehead. At its hub, the deities of the aggregates and elements are requested to depart. The thirty-third [prong], together with the thirty-two spokes at the central spoke, is the enjoyment cakra at the throat. At its hub, the deities of the twelve sense bases and the deities of the four wrathful ones are requested to depart. The sixty-fifth [prong], together with the sixty-four spokes at the central spoke, is the emanation cakra at the navel. At its hub, the Kākhordī and others, the movement of the sixty-four maṇḍalas, and those belonging to the families of the four empties are requested to depart. Furthermore, at the secret lotus of the vajra, which has the same number of petals as the thirty-two [spokes], Prabhāvatī and the others are requested to depart.

དེ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་རྡོ་རྗེ་རྣམས་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྟེ་བ་རྣམས་སུ། ལྷ་བཅུ་གཉིས་འཁོར་དང་བཅས་པ་དེ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྱ་བའི་ འཁོར་ལོར་ཀླུ་རྣམས་དང་། ཁྱི་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། འདིར་ཐུན་གསུམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱ་བའི་ཐུན་མཚམས་སུ་དག་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། འཆི་བར་མ་རིག་ ལ་འཇུག་པའི། ། འདུ་བྱེད་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞལ་གསུམ་རྣམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པའི། ། མགོན་པོ་དང་པོ་དེ་ཉིད་བརྗོད། ། མི་བསྐྱོད་ལ་སོགས་གང་བཞུགས་པ། ། དེ་ནས་རྣམ་ཤེས་སྲིད་པའོ། ། དེ་ནས་མིང་དང་གཟུགས་གྱུར་ཏེ། ། ཁམས་དྲུག་བདག་ཉིད་དེ་ ནས་སོ། ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་དེ་དང་ནི། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་འབྱུང་། ། རེག་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་། ། གཟུགས་སོགས་ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་ནས་ཚོར་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བདག་ཉིད་ནི། ། དེ་ལས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། རྐང་པ་ལག་པ་བརྐྱང་བ་ནི། ། དེ་ལས་ཉེ་བར་ལེན་པར་བརྗོད། ། བྱིས་པ་སྲོག་དག་འབྱུང་བ་ནི། ། དེ་ལས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། བྱིས་པ་རྟག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི། ། དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་འདུ་ཤེས་སོ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་རླབས་ ནི། ། དེ་ཡི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའོ། ། སོ་རྣམས་བྱུང་ནས་ལྷུང་བ་ནི། ། སླར་ཡང་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་སོ། །

Likewise, having fashioned the vajras for the wheel of karma, one should request the twelve deities together with their retinues to depart from their centers. Similarly, for the wheel of activity, one should request the nāgas and the dog-faced goddesses and so forth to depart. Here, one should perform the yoga of the third session. Thus, during the intervals between sessions, one should recollect the twelve purities. Regarding this, the Great Root Tantra states: "The formations arise from ignorance of death; From those, birth occurs. The Protector, with three faces and six arms, Is described as the very first. Then, the consciousnesses of Akṣobhya and the others abide; Then, name and form arise, Which is the nature of the six elements. From that, the six sense bases arise, And the vajras of form and so forth emerge. Contact is the union of the eyes and so forth With forms and so forth. From that, feeling arises; That itself is Ratnasambhava. The nature of the enjoyments of existence Arises from that as craving. The stretching out of hands and feet Is described as grasping from that. The emergence of the child's life-force Arises from that as craving. The constant description of the child Is the perception of birth from that. The blessing of the body and so forth Is its thorough conceptualization. The falling out of the teeth that have emerged Is again called the formations." Thus it is taught in the Root Tantra.

གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་རྣམ་དག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ངེས་པ་སྟེ་སུམ་ཅུ་པའོ། ། ། ། ལོ་དང་པོ་ནས་དྲུག་བརྒྱའོ། ། འཇམ་དབྱངས་གྲགས་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ། ། དྲང་སྲོང་རྣམས་ནི་སྨིན་པའི་ཕྱིར། ། ཤམྦྷ་ལ་རུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་སྒྲོལ་མ་འདིའི། ། སྲས་པོ་པད་འཛིན་འཇིག་རྟེན་དབང་། ། ཤཱཀྱ་རིགས་ལས་བྱུང་བ་དེ། ། ཟླ་བ་བཟང་ པོ་ཁྱོད་ཀྱི་རིགས། ། གང་གི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དག་ཅན། ། རིགས་བཞིའི་སྙིགས་མ་གཅིག་པ་ཡི། ། བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཀྱི་སྙིགས་མ་ཅན། ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་འདིའི། ། དྲང་སྲོང་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ། ། གཞན་ལས་ཐོས་པ་རྣམས་ལས་མིན། ། ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་ཞེས་སྨྲ་གྱུར་པ། ། རྣམ་པ་གང་དང་གང་གིས་ནི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཡོངས་སྨིན་པ། ། རྣམ་པ་དེ་དང་དེ་ཡིས་ནི། ། ཆོས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་པ་སྒྲ་སྒྲ་ཉམས་པས། ། ཆོས་ནི་ནན་ཏན་གྱིས་གཟུང་ངོ་། ། ཡུལ་གྱི་སྐད་ཀྱིས་དེར་ཐོབ་ན། ། སྒྲ་ཡི་བསྟན་བཅོས་དེར་ཅི་སྨོས། ། ཇི་ལྟར་ས་ཡི་རིན་ཆེན་པོ། ། མིང་གི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ། ། ཡུལ་ཡུལ་དབང་གིས་རབ་སྨྲ་ཡོད། ། རིན་ཆེན་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱང་། ། སྡུད་པར་བྱེད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། མིང་ནི་དུ་མ་སོ་སོ་ བ། ། སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་གསུངས། ། དེ་ནས་ཉུང་རྒྱུད་འདི་སྙིང་དོན། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་སོགས་བདག་གི་ལུགས། ། དཔལ་རྒྱུད་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བསྡེབས་པ། ། བརྒྱ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་ལྷག་པ་ཡིས། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ལྔས་རྫོགས་པ། ། ཡང་དག་ སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཡི། །

This is the thirtieth chapter, the determination of the twelve purities and the request for departure. From the first year for six hundred years, that King Mañjughoṣakīrti will appear in Śambhala in order to ripen the sages. The son of this great goddess Tārā, Padmadhara Lokeśvara, born from the Śākya lineage, is you, Sucandra, of that lineage. He who possesses the pure Vajra family, the single essence of the four families, and the essence of the Brahmin family—this is what I have heard. He teaches the Dharma to the sages, and not from what was heard from others. He who is called the Omniscient One teaches the Dharma in whatever manner sentient beings are to be fully ripened. A yogi should diligently grasp the Dharma even if the language is corrupted. If it is obtained there in the local dialect, what need is there to mention the treatises on grammar? Just as the great jewels of the earth have different names and are spoken of according to various regions, yet there is no difference in the jewels themselves, so too these Dharmas are spoken in many different names by various compilers according to the inclinations of sentient beings. Then, this essence of the Abridged Tantra, my own system of the Omniscient One and so forth, arranged as a garland of flowers from the glorious Tantra, consisting of more than three hundred [verses], is completed in five sections. This is the authentic compilation.

སྨྲ་བའི་མཆོག་གིས་སྟོན་པར་འགྱུར། ། རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་བྱེད་པད་དཀར་འཛིན། ། རྒྱུད་འདིར་དྲང་སྲོང་རིགས་སོགས་ལ། ། སངས་རྒྱས་ལམ་ནི་སྟོན་བྱེད་པ། ། ཟླ་བ་ལྷ་དབང་གཟི་བརྗིད་དང་། ། ཟླ་བ་བྱིན་དང་ལྷ་ཡི་དབང་། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་དང་ ལྷ་དབང་ལྡན། ། གྲགས་དང་པད་དཀར་རིམ་པ་བཞིན། ། ཉི་མའི་འོད་སྟོང་རྒྱལ་པོ་དང་། ། བགེགས་སྒྲ་ཡི་ནི་སྤྲུལ་པར་བཅས། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བཟང་ཁྱོད། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སེལ་དང་། ། གནོད་སྦྱིན་ནོར་བུ་ཅན་རིམ་བཞིན། ། ནམ་མཁའི་ སྙིང་པོ་འཇམ་དབྱངས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རིམ་ཇི་བཞིན། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་ཁྲོ་བོ་བཅུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནང་དུ། ། བཅུ་གསུམ་པོ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན། ། སྙིགས་མའི་རིགས་སུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། གྲགས་པ་སྙིགས་མ་ཅན་དེ་དང་། ། པད་དཀར་ སྙིགས་མ་ཅན་དེ་དང་། ། བཟང་པོ་སྙིགས་མ་ཅན་དེ་དང་། ། དེ་བཞིན་བཞི་པ་རྣམ་རྒྱལ་དང་། ། བཤེས་བཟང་ལག་པ་དམར་པོ་དང་། ། ཁྱབ་འཇུག་སྦལ་པ་དང་ནི་བདུན། ། ཉི་མ་གྲགས་དང་རབ་བཟང་དང་། ། རྒྱ་མཚོ་རྣམ་རྒྱལ་ཉི་མ་ཡི། ། སྙིགས་ཅན་ཉི་མ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་ གཟུགས་དང་ཟླ་བའི་འོད། ། མཐའ་ཡས་དང་ནི་ས་སྐྱོང་དང་། ། དཔལ་སྐྱོང་སེང་གེ་རྣམ་གནོན་དང་། ། ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་འགག་མེད་དང་། ། མི་ཡི་སེང་གེ་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། མཐའ་ཡས་རྣམ་རྒྱལ་སྙིགས་མ་ཅན། ། དེ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཅན་ཆེན་པོ། ། དྲག་པོའི་སྙིགས་མ་ཅན་འབྱུང་འགྱུར། ། གསུང་ཅན་རྟ་ མཆོག་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །

The Supreme Speaker will be the Teacher; the one who composes the extensive commentary will be the Holder of the White Lotus (Puṇḍarīka). In this tantra, to the sages and their lineages, he will show the path of the Buddha. They are: Candra, Sureśvara, Tejas, Candradatta, Sureśvara, Viśvarūpa, Sureśān, Yaśas, and Puṇḍarīka, in sequence. Then Sūryaprabha, Rājendra, and the emanation of Vighnasvara. Vajrapāṇi, Sucandra, you; Kṣitigarbha, Yamāntaka, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and the Yakṣa Maṇibhadra, in sequence. Ākāśagarbha, Mañjughoṣa, and Lokeśvara, in their respective order. The ten wrathful deities, Yamāntaka and the rest, and the bodhisattvas within—these thirteen will appear in sequence in the degenerate age. Yaśas of the degenerate age, Puṇḍarīka of the degenerate age, Bhadra of the degenerate age, and likewise the fourth, Vijaya; Subhadra, Raktahasta, Viṣṇu, and Kūrma are the seven. Sūryayaśas, Prabhasubha, Sāgara, Vijaya, and Sūrya—the twelfth is Sūrya of the degenerate age. Viśvarūpa, Candraprabha, Ananta, Kṣitipa, Śrīpāla, Siṃhavikrama, Mahāścarya, Aniruddha, Narasiṃha, and Maheśvara; Anantavijaya of the degenerate age—this is the great one who possesses the wheel of the gods. The fierce one of the degenerate age will appear. By means of the samādhi of the Vāgmin Hayagrīva...

ཀླ་ཀློའི་ཆོས་རྣམས་མཐར་ནི་བྱེད། ། ཉི་མའི་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། གསུང་ལྡན་སྟོན་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཟླ་བ་བཟང་ཁྱོད་རྩ་རྒྱུད་ཀྱི། ། དེས་ནི་དེ་ནི་སྡུད་བྱེད་པ། ། ཁྱོད་འདི་རྒྱས་འགྲེལ་བྱེད་པ་ནི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཡོངས་སྨིན་བྱེད། ། འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ ཉུང་ངུ་། ། རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་བྱེད་པད་འཛིན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བས་རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ལུང་བསྟན་པས་ན། ཆུ་བོ་སི་ཏའི་བྱང་ཕྱོགས་སུ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མོས་པ་མཁྱེན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ བསྟན་ཅིང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གླེགས་བམ་དུ་བྲིས་སོ། ། བདག་གིས་ཀྱང་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཚད་མར་བྱས་ཤིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་གླེགས་བམ་དུ་བྱས་སོ། ། འདིར་དཔལ་དམ་པ་དང་པོ་ཚད་མར་ བྱས་ཏེ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ངེས་པར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་བཅད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བའི་ཕྱིར། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངེས་ པའི་དོན། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསང་བའི་བདག་པོ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་དམ་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མི་ཤེས་པ་དེས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་མི་ཤེས་སོ། གང་གིས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་མི་ཤེས་པ་ དེས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཤེས་སོ། །

It will bring an end to the barbarian doctrines. Sūryaratha and others will appear as teachers endowed with speech. O Sucandra, you shall be the compiler of the Root Tantra. You, as the author of the extensive commentary, will bring sentient beings to full maturity. In the Mañjuśrīvajra-tantra-ṭīkā-laghu, it is said: "The Lotus-Holder shall be the author of the extensive commentary." Thus, according to the sequence as taught in the Root Tantra, the Bodhisattvas and the Kings of Wrath were prophesied. Having known the inclinations of fortunate sentient beings to the north of the river Sītā, the Blessed One taught [it], and Vajrapāṇi committed it to writing in a volume. I, too, having taken the Nāmasaṃgīti as my authority and in order to dispel the doubts of sentient beings, have composed this twelve-thousand-verse work titled Vimalaprabhā (Stainless Light) in a volume. Here, having taken the glorious Paramādya as my authority, I have established the Nāmasaṃgīti-sādhana-abhisamaya (The Realization of the Means for Achievement of the Chanting of Names) to sever the doubts of sentient beings. For the sake of ensuring that sentient beings do not harbor doubts regarding the Secret Mantra Vehicle, the Blessed One taught the definitive meaning of all the systems of Secret Mantra as the Nāmasaṃgīti to the Lord of Secrets, Vajrapāṇi. Therefore, whoever does not know the Paramādya-buddha does not know the Nāmasaṃgīti. Whoever does not know the Nāmasaṃgīti does not know the wisdom body of the Vajra-Holder.

གང་གིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཤེས་པ་དེས། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལམ་དང་བྲལ་ནས་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ནོ། ། གསེར་དང་དངུལ་ཆུ་འདྲེས་བཞིན་པའི། ། ཕན་ཚུན་ ཡོངས་སུ་འཁྱུད་པ་ཅན། ། དམ་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། མཚན་ནི་ཡང་དག་བརྗོད་པའི་མཆོག། སཱ་ལའི་ཤིང་ལ་འཁྲི་ཤིང་བཞིན། ། བླ་མའི་བཀའ་ཡིས་རབ་དཀྲིས་པའི། ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླང་བར་གྱིས། ། དོན་ཟབ་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ། ། དོན་ཆེན་མཚུངས་མེད་ རབ་ཞི་བ། ། ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་དགེ་བ། ། འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། མ་འོངས་རྣམས་ཀྱང་གསུང་འགྱུར་ལ། ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསུངས་པ་གང་། ། རྒྱུད་ཆེན་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་གསང་སྔགས་འཆང་། ། དཔག་མེད་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། གླུར་བླངས་གང་ཡིན་འདིར་བཤད་པ། ། མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་འདི་བདག་གིས་བྱས། ། དེ་དགེས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ། ། མི་ཤེས་ཐེ་ཚོམ་ཀུན་བསལ་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་དེ་མྱུར་ཐོབ་ཤོག། འཕགས་ པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

Whoever does not know the wisdom body of the Vajra Holder does not know the Secret Mantra Vehicle; being devoid of the path of the Vajra Holder, they remain within saṃsāra. Like gold and mercury in union, Mutually and completely embracing, The Supreme Primordial Buddha, The supreme Nāmasaṃgīti, Like a creeper entwining a sāla tree, Completely enveloped by the Guru’s command, Should be adopted by the noble ones. Profound in meaning, vast in meaning, Great in meaning, peerless, Utterly peaceful, Virtuous in the beginning, middle, and end— That which was spoken by the Buddhas of the past, Which will be spoken by those of the future, And which the perfect Buddhas of the present Have spoken again and again, From the great tantra, the Māyājāla, As the Great Vajradhara, the Holder of Secret Mantra, Spoke according to the command of the immeasurable [Buddhas], That which was sung as a song is here explained. For the sake of clear realization, I have composed this sādhana. Through this merit, may all sentient beings without exception, Having cleared away all ignorance and doubt, Swiftly attain that wisdom body. The Abhisamaya of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, composed by the Bodhisattva Mahāsattva, the Great Compassionate Avalokiteśvara, is hereby complete.