A Commentary on the Benefits of “Reciting the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་སྱ་ཨ་ནུ་སཾ་སཱ་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་འགྲེལ་པ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བའི། ། གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་འཆང་བའི་མཆོག། འགྲོ་བའི་མགོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གིས་དེ་དོན་རྟོགས་འདོད་པས། ། དམ་པའི་ཞབས་ལས་ བྱུང་བ་ཡི། ། བདུད་རྩི་མི་ཤེས་ཟུག་རྔུ་འཇོམས། ། དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། འདིར་མཁས་པ་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་རིག་པ་དང་སྒྲ་དག་གིས་སེམས་ཁེངས་ནས་འགྲེལ་པ་བྱས་པ་དག་ཡོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དམ་པའི་གདམས་ངག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་དོན་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དཀོན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་བླ་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་གིས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་གཞུང་གི་མདུད་པ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྔར་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཚིག་གི་བདག་པོ་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་གསུངས་ལ། འདིར་དེའི་དོན་གསལ་བར་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཞུ་བ་པོ་ལ་བོད་པར་མཛད་དེ། ཀྱེ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཡོན་གྱི་གནས་སྐབས་ལྔར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་ དང་པོའི་ཕན་ཡོན་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ནི་དང་པོ་ཞུས་པའི་སྐབས་དང་། ལན་གནང་བའི་སྐབས་དང་། རིགས་དྲུག་ལ་གཟིགས་པའི་སྐབས་དང་། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་སྐབས་དང་།

In the language of India: Āryamañjuśrīnāmasaṃgītianusaṃvṛtti. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i phan yon gyi ’grel pa (The Commentary on the Benefits of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṃgīti). Homage to the Noble Mañjuśrī Kumārabhūta! Homage to the wisdom body of all Buddhas, Arising from space, self-arisen, Supreme holder of all reflected forms, Protector of wandering beings, I pay homage. Those who wish to realize its meaning Should rely on the nectar arising from the feet of the sublime, Which destroys the pain of ignorance; Therefore, I shall write this. Although there are commentaries composed by scholars who, puffed up with pride, rely only on logic and grammar, because they lack the instructions of the sublime, it is rare for them to understand the meaning spoken with the intention of the perfectly awakened Buddha. Therefore, by means of the instructions transmitted from guru to guru, I shall untie the knots of the text of the Nāmasaṃgīti. Furthermore, previously, the Blessed One, the Lord of Speech, spoke the Nāmasaṃgīti in the form of verses, endowed with the six kings of secret mantra. Here, in order to clearly explain its meaning, he addresses the requester: "O Vajrapāṇi, Vajradhara," and so forth, teaching in five stages of benefits. Regarding that, the first wheel consists of the stage of the request, the stage of the response, the stage of beholding the six families, and the stage of the Net of Magical Illusion.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་སྐབས་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་རྣམས་ཉེ་བར་འགྲེལ་ཏོ། ། གཞན་འཁོར་ལོ་ གཉིས་པའི་ཕན་ཡོན་གྱིས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་འགྲེལ་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་ཕན་ཡོན་གྱིས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་འགྲེལ་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་པའི་ཕན་ཡོན་གྱིས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་འགྲེལ་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་ལྔ་པའི་ཕན་ཡོན་གྱིས་ནི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ སྐབས་འགྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་པ་གང་གི་ལག་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། མཚོན་པར་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཞེས་པ་ནི་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ དབྱེར་མེད་པར་སེམས་བསྐྱེད་ནས། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ལག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལག་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྣམས་པས་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་གདུལ་བར་དཀའ་བ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ཁྲོ་བོའི་ཞལ་དང་སྤྱན་དང་ཕྱག་ཞབས་ཅན་སྨིན་མ་ཁྲོ་གཉེར་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྲོ་བོའི་ ཉམས་རྣམས་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་འཕེན་པར་བྱེད་ཅིང་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་གདུལ་བྱ་གཅིག་ལ་སྐུ་དེ་ལྟ་བུ་གཅིག་བྱུང་ནས། འདུལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་བགྲང་བའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་དུ་མ་འདུལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ལག་ན་རྡོ་རྗེས། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས། །

The sections on bodhicitta-vajra and the wisdom of the dharmadhātu are closely explained. Furthermore, the benefits of the second wheel explain the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). The benefits of the third wheel explain the section on the discriminating wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna). The benefits of the fourth wheel explain the section on the wisdom of equality (samatā-jñāna). The benefits of the fifth wheel explain the section on the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). Regarding that, "Vajrapāṇi Vajradhara" refers to one who holds in his hand the vajra that symbolizes the authentic wisdom of the minds of all the Buddhas; thus he is so called. To indicate the vajra that is to be symbolized, the term "Vajradhara" is used. Here, "Vajradhara" refers to one who, having generated the mind of awakening (bodhicitta) as the inseparability of emptiness and compassion, has brought the welfare of self and others to completion. Therefore, because Vajrapāṇi holds a five-pronged wisdom-vajra in his hand, for the sake of subduing those in the three worlds who are difficult to tame, he assumes a wrathful face, eyes, hands, and feet, with furrowed brows and so forth, and endowed with the expressions of a wrathful deity, he hurls and holds the vajra within the expanse of space (dharmadhātu). Moreover, it is not that such a single body appears for a single disciple to be tamed; rather, he tames many who are immeasurable and beyond the limit of counting. Such is Vajrapāṇi, the Tathāgata, the Blessed One.

རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཞེས་པས་ན། ། བཏུད་དེ་སྤྱན་སྔར་འདུག་ཅེས་པའི་བར་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ངས་ཀྱང་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འོད་ཟེར་གྱིས་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་ཁྱོད་ ལ་སྟོན་ཅིག་པར་གདམས་ཏེ། སྣོད་གང་ཟག་གི་རིགས་དང་། བཅུད་ཐེག་པའི་རིགས་ལ་གཟིགས་ནས། ཐབས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དེ་ལ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མའི་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་པ་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མཚན་བརྗོད་པ་ པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པའི་འདིའོ། ། ནི་ཞེས་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་(དེས་,ངེས་)པར་སྟོན་པའི་སྒྲའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདུད་བཞིའི་དཔུང་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ནའོ། ། ལྡན་ཞེས་པ་ནི་ལེགས་ པ་རྣམས་དྲུག་དང་ལྡན་པའོ། ། འདས་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྤྱི་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་སྐུའོ། ། དེ་ཁོ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའང་ཡིན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རང་བྱུང་ནི་དེའི་ཞེས་པའོ། །

Having prostrated to the Perfect Buddha, and with the words "joining the palms," up to "bowing and sitting before him," he made his request. Then, the Blessed One Śākyamuni, in order to make him a fit vessel, purified the mental continuums of beings with rays of light and instructed him, "Teach this to him." Having observed the vessel—the individual's disposition—and the content—the disposition of the vehicle—he taught this recitation of the names, which is the very essence of the five wisdoms, in order to remove the obscurations of adventitious stains from the luminosity that is the nature of the expanse of the vajra bodhicitta through the method of the Net of Magical Illusion. "This" refers to that which was just explained. "Ni" is a particle used to indicate the subject matter with certainty. "Bhagavān" (the Blessed One) is so called because he destroys the hosts of the four māras, such as the aggregates. "Bhaga" means possessing the six excellences. "Vān" means having transcended the world. "Jñāna" (wisdom) refers to the mirror-like wisdom and the others. "Sāmānyavigraha" (universal form) refers to the body that is of one taste as the essence of the five wisdoms. To show that this is the wisdom body of all buddhas, it is called "the wisdom body of all tathāgatas." Since it is both a tathāgata and wisdom, it is the wisdom of all tathāgatas. That which is the self-arisen wisdom body of all tathāgatas of the three times is what is meant by "that."

དེ་ནི་དངོས་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་བརྗོད་པ་ནི་ མཚན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་འབྲེལ་བའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་སྟོང་པའི་ཟུག་རྔུ་དང་བྲལ་བས་ན་འཇམ་པའོ། ། དཔལ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། ། དད་པ་ཞེས་ནི་ཉེ་བར་སྡུད་པའི་སྒྲའོ། ། དོན་ཉེ་བར་བསྡུ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་ དཔའི་མཚན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བརྗོད་པའོ། ། དེ་བས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་འགྲེལ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་པའོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པས་བརྗོད་བྱ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ནི་བརྗོད་བྱའི་དགོས་ པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ཡི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དག། འབྲེལ་དང་དགོས་པ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་དགོས་འབྲེལ་དུ་བཤད་ནས་མན་ངག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱི་གཟུགས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་གཙུག་ཏོར་གྱི་འཁོར་ ལོ་ལ་གནས་པའི་ཧཾ་ངོ་། དེ་ཁམས་བཞིའི་ནུས་པས་བཅིངས་ཏེ་མི་འཛག་པ་ལས་ཐབས་ཙཎྜ་ལི་བཞུ་ནས་འབྱུང་བ་བཞིའི་ནུས་པས་བཅོམ་པ་ནི་བཅོམ་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བཀུག་ནས། གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་པས་ན་ལྡན་ནོ། །

That is the subject matter to be expressed. Regarding its expression: it is called the Mañjuśrī-jñānasattva-nāmasaṃgīti (The Chanting of the Names of Mañjuśrī-jñānasattva) in terms of conventional designation. As for "Mañjuśrī," he is "gentle" (mañju) because he is free from the thorns of substantiality and emptiness. "Śrī" (Glorious) refers to the perfection of the welfare of oneself and others through the realization of suchness. Regarding "Jñānasattva" (Wisdom Being): "Jñāna" is self-arisen wisdom; "Sattva" is that which has become its very essence. The word "faith" (dad pa) is a term used for inclusion. To summarize the meaning: it is the unerring expression of the name of Mañjuśrī-jñānasattva, which serves as the expressive medium for the subject matter—the authentic wisdom of the minds of all Tathāgatas. Therefore, it is called the Nāmasaṃgīti (Chanting of the Names), which is the commentary on the relationship between the means (the expression) and the result arising from that means (the subject matter). The purpose of the subject matter is that, by understanding the subject matter through the Nāmasaṃgīti, one becomes a Buddha. As it is said: "One should understand the subject matter, the expressive medium, the relationship, and the purpose." Having thus explained the purpose and relationship, the oral instruction is shown: this is called the "Universal Form of the Wisdom of the Blessed One." The "Blessed One" (bhagavān) is the syllable Haṃ residing in the uṣṇīṣa (crown) wheel. Because it is bound by the power of the four elements and does not leak, and because the caṇḍālī has been melted and the power of the four elements has been overcome, it is "overcome" (bhagna). Because the nectar of wisdom is summoned and made non-dual, it is "endowed" (vān).

རང་གི་གནས་ནས་འབབ་པས་ན་འདས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ཉིད་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་ཞེས་བྱ་བའི་རྩ་ཆེན་པོའི་ཡར་སྣ་གཙུག་གི་གནས་ཚངས་པའི་བུ་ག་ལ་ཐུག་པར་གནས་ལ། འབྱུང་བ་ནམ་མཁའ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབབ་པའོ། ། དེའི་ཤར་གྱི་རྩ་ནས་རླུང་ངོ་། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་མེའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ནས་སའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ནས་ཆུའོ། ། དེ་ཡང་རླུང་ནི་འདུ་བྱེད་དོ། ། མེ་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། ། ས་ནི་གཟུགས་སོ། ། ཆུ་ནི་ཚོར་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། ། ནམ་མཁའ་ནི། ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད། ། ཅེས་ པའོ། ། དེའི་དབུས་ན་ཧཾ་ངོ་། ། གཡས་ན་ཐིག་ལེ་ཟླ་བའོ། ། གཡོན་ན་ཚེག་དྲག་ཉི་མའོ། ། རྒྱབ་ན་སྒྲ་གཅན་ནོ། ། མདུན་ན་དུས་ཀྱི་མེ་སྟེ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་ལྔ། ཨཾ་ཡཾ་རཾ་ཁཾ་ལཾ་མོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨར་ཨཱར་ཨལ་ཨཱལ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿཞེས་པའོ། ། སྤྱི་ཞེས་པ་ནི་སྤྱི་བོ་ བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཁཾ་ལྷའི་ས་བོན། ཧཾ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེའི་ནུས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་སྤྲོས་པ་ནི། ། ཨ་ཨ་ཨཱ་ཨཱ་ཨི་ཨི་ཨཱི་ཨཱི་ཨུ་ཨུ་ཨཱུ་ཨཱུ་རྀ་རྀ་རཱྀ་རཱྀ་ལྀ་ལྀ་ལཱྀ་ལཱྀ་ཨེ་ཨེ་ཨཻ་ཨཻ་ཨོ་ཨོ་ཨཽ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཾ་ཨཿཨཿཞེས་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་སྤྱི་བོ་ནས་ལུས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་སྐྱེད་པའི་རྩ་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང་བ་སྟེ། རྩ་འདི་རྣམས་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལ་གང་།

Because it flows from its own abode, it is "transcendent" (atīta). "Wisdom" (jñāna) refers to the very essence of the five wisdoms. As it is said: "That very [nature] possesses the mirror-like wisdom," and so forth. Furthermore, the upper end of the great channel called the avadhūtī reaches the Brahma-aperture at the crown of the head, where the element of space and consciousness flow. From its eastern channel comes wind; from the south, fire; from the west, earth; and from the north, water. Moreover, wind is formations (saṃskāra); fire is perception (saṃjñā); earth is form (rūpa); and water is feeling (vedanā). The same applies to the sense bases (āyatana). Space is described as: "The great drop, without syllables." In its center is the syllable Haṃ. To the right is the lunar drop; to the left is the visarga, the solar [drop]; behind is Rāhu; and in front is the fire of time—the five great emptiness syllables: Aṃ, Yaṃ, Raṃ, Khaṃ, Laṃ. Through their qualities, there arise: A, Ā, I, Ī, U, Ū, Ṛ, Ṝ, Ḷ, Ḹ, E, Ai, O, Au, Aṃ, Aḥ. "General" (sāmānya) refers to the Khaṃ, the seed-syllable of the deity, residing in the wheel of great bliss (mahāsukha-cakra) at the crown, and the Haṃ, the bodhicitta. Through its power, the emanation of the bodhicitta drops is differentiated by means of method and insight as: A, A, Ā, Ā, I, I, Ī, Ī, U, U, Ū, Ū, Ṛ, Ṝ, Ṝ, Ṝ, Ḷ, Ḹ, Ḹ, Ḹ, E, E, Ai, Ai, O, O, Au, Au, Aṃ, Aṃ, Aḥ, Aḥ. These are held by the channels that generate the elements of the body from the crown; these channels are filled at the age of sixteen.

དེ་ནས་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་འབབ་ཅིང་རྒྱུ་མཐུན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ལོ་རེ་ལ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་ནིང་སྦས་པས་ བསྟན་ཏེ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿཞེས་པའོ། ། ཟླ་བ་རེ་རེ་ལ་ཉིན་ཞག་སུམ་ཅུར་བསྟན་པ་ནི་དབྱངས་ཡིག་ཐ་མ་སྤངས་པ། རིང་བ་བཅོ་ལྔ་དང་ཐུང་བ་བཅོ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་ཐུང་ངུ་རྣམས་ནི་ཚེས་གཅིག་ནས་ཉ་རྫོགས་པའི་བར་རོ། ། རིང་བ་རྣམས་ནི་བཅུ་དྲུག་ནས་གནམ་སྟོང་གི་བར་རོ། ། དེ་ཡང་ནང་ དུ་ནི་ཉིན་ཞག་གཅིག་ལ་ལོ་ཞེས་པའོ། ། འདིར་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་ནི་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའོ། ། ཉིན་མཚན་གཅིག་ལ་དུས་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་བའི་རིམ་པས་དུས་རེ་རེ་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་གཉིས་ཞེས་པ་ནི་ཐུན་ཟུང་རེ་རེ་བྱས་པའོ། ། གསུམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ནི་བཞིའོ། ། བཞི་བཞིར་ཕྱེ་བ་ནི་གསུམ་མོ། ། དྲུག་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི་གཉིས་སོ། ། དེ་ནི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ལས་ཕྱེ་བ་དང་བསྡུས་པའོ། ། ཞག་ཏུ་བརྩིས་པ་ནི་ཆུ་ཚོད་ལ་སོགས་ལས་གོ་བར་བྱ་སྟེ། མ་ནིང་མ་བོར་བར་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཚེས་གཅིག་ལ་ཨཾ། གཉིས་ལ་ཨིཾ། གསུམ་ལ་རྀཾ། བཞི་ལ་ཨུཾ། ལྔ་ལ་ལྀཾ། དྲུག་ལ་ཨཾ། བདུན་ལ་ཨེཾ། བརྒྱད་ ལ་ཨར། དགུ་ལ་ཨོ། ། བཅུ་ལ་ཨལ། བཅུ་གཅིག་ལ་ཧཾ། བཅུ་གཉིས་ལ་ཡཾ། བཅུ་གསུམ་པ་ལ་རཾ། བཅུ་བཞི་པ་ལ་ཝཾ། བཅོ་ལྔ་པ་ལ་ལཾ་ངོ་། ། འདི་ནི་མུན་པ་དང་། རྡུལ་དང་། སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བའོ། ། ཚེས་གཅིག་བྱིས་པ། བཅུ་གཉིས་པ་གཞོན་ནུ། བཅུ་གསུམ་པ་ལང་ཚོ། བཅུ་བཞི་པ་རྒན་པོ།

Then, it also descends into the abode of great bliss and produces the result concordant with the cause. In order to demonstrate that a year is completed by twelve months, the neuter vowels are hidden and thus taught: a ā i ī u ū e ai o au aṃ aḥ. The demonstration that each month consists of thirty days is shown by excluding the final vowel and having fifteen long and fifteen short vowels. Among those, the short vowels correspond to the first day of the lunar month through the full moon. The long vowels correspond to the sixteenth day through the new moon. Furthermore, internally, a single day is called a year. Here, the long and short [vowels] are the day and the night. Within a single day and night, divided into six periods, the statement that each period consists of two months refers to each pair of sessions. Dividing them into three each makes four; dividing them into four each makes three; dividing them into six each makes two. This is the division and condensation of the twelve months. The calculation in terms of days should be understood from the ghaṭikā and so forth; the neuter vowels are doubled without being discarded. Furthermore, on the first day is aṃ, on the second iṃ, on the third ṛṃ, on the fourth uṃ, on the fifth lṃ, on the sixth aṃ, on the seventh eṃ, on the eighth ar, on the ninth o, on the tenth al, on the eleventh haṃ, on the twelfth yaṃ, on the thirteenth raṃ, on the fourteenth vaṃ, and on the fifteenth laṃ. This is the division into small, medium, and great according to the distinctions of darkness (tamas), passion (rajas), and luminosity (sattva). The first day is the infant, the twelfth is the youth, the thirteenth is the prime of life, and the fourteenth is the old age.

བཅོ་ལྔ་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་སྟེ་རྫོགས་པར་བརྗོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནག་པོ་ཕྱོགས་ལ་ཡང་སྟེ། ཚེས་བཅུ་དྲུག་ལ་ལཱ། བཅུ་བདུན་ལ་ཝཱ། བཅོ་བརྒྱད་རཱ། བཅུ་དགུ་པ་ལ་ཡཱ། ཉི་ཤུ་ལ་ཧཱ། ཉི་ཤུ་ གཅིག་ལ་ཨཱ། ཉི་ཤུ་གཉིས་ལ་ཨཽ། ། ཉི་ཤུ་གསུམ་པ་ལ་ཨཱར། ཉི་ཤུ་བཞི་པ་ལ་ཨཻ། ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལ་ཨཱ། ཉི་ཤུ་དྲུག་པ་ལ་ལཱྀ། ཉི་ཤུ་བདུན་པ་ལ་ཨཱུ། ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པ་ལ་རཱྀ། ཉི་ཤུ་དགུ་པ་ལ་ཨཱི། གནམ་སྟོང་པ་ལ་ཨཱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་འབྲི་བའི་རིམ་པས་གོ་རིམ་བཟློག་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པའི་དབྱེ་བས་ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུས་ཚེས་གཅིག་ལ་བྱིས་པ། གཉིས་ལ་གཞོན་ནུ། གསུམ་ལ་ལང་ཚོ། ། བཅུ་བཞི་ལ་རྒན་པོ། ། གནམ་སྟོང་ལ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེས་ གཅིག་འཕེལ་བ་ན། སའི་ཁམས་ཀྱི་མུན་པ་འཇིག་ཅིང་། རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རླུང་གི་མུན་པ་བྲི་བ་ནས་སའི་ཁམས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་བའི་བར་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཐིག་ལེའོ། ། ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཚེག་དྲག་གོ། ། ཉ་ནས་གནམ་ སྟོང་གི་བར་མཐའ་དག་ལ་ནི་སྒྲ་གཅན་གྱིས་འཛིན་པའི་དུས་གཉིས་སོ། ། འདིར་ལོ་བཅོ་ལྔ་པའི་གཡས་དང་གཡོན་ནི་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པའི་ཕྱོགས་དག་སྟེ། ། གཡས་པའི་རྐང་པའི་མཐེ་བོ་ཆེ་ནས་སྤྱི་བོའི་ཁཾ་ལ་ཐུག་པ་དང་། ཁཾ་ནས་གཡོན་པའི་མཐེ་བོ་ཆེའི་བར་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་ ཞེས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་ལ་བྱ་སྟེ།

The fifteenth is "complete maturation," which is described as being perfected. Likewise, for the dark fortnight: on the sixteenth day, lā; on the seventeenth, vā; on the eighteenth, rā; on the nineteenth, yā; on the twentieth, hā; on the twenty-first, ā; on the twenty-second, au; on the twenty-third, ār; on the twenty-fourth, ai; on the twenty-fifth, ā; on the twenty-sixth, lṛ; on the twenty-seventh, ū; on the twenty-eighth, ṛ; on the twenty-ninth, ī; and on the new moon, ā. In this regard, the sequence should be understood as reversed according to the order of writing. Through the divisions of sattva, rajas, and tamas, there is the child on the first day, the youth on the second, the adolescent on the third, the old man on the fourteenth, and complete maturation on the new moon. Then, when the first day of the bright fortnight increases, the darkness of the earth element is destroyed and the light of the wind element increases. In the same way, one should understand the process from the diminishing of the darkness of the wind element until the increasing of the light of the earth element. In the bright fortnight, it is the bindu; in the dark fortnight, it is the visarga. From the full moon until the new moon, all of these are the two times of being seized by Rāhu. Here, the right and left sides of the fifteenth year are the directions of increase and decrease; one should understand them as extending from the big toe of the right foot up to the khaṃ at the crown, and from the khaṃ down to the big toe of the left foot. "Form" refers to the seed-syllable hūṃ in the enjoyment wheel (saṃbhogacakra).

གོང་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བཀོད་པ་བསྟན་ནས། འདིར་རླུང་གི་བཀོད་པ་བསྟན་པས་ན། ཧཱུྃ་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་མིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཁ་དོག་དང་ དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རྣ་བ་དང་། སྒྲ་དང་། སྣ་དང་། དྲི་དང་། ལྕེ་དང་། རོ་དང་། ལུས་དང་། རེག་བྱ་སྟེ། ཡན་ལག་གི་རླུང་བཅུ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྔགས་ཀྱི་ ཐེག་པར་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གསུངས་སོ། ། འདིར་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་མགྲིན་པའི་གནས་སུ་གསུངས་ལ། དེ་ནི་ངག་གི་སྒོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པའོ། ། ངག་གི་སྒོ་ནི་སྒྲ་འབྱུང་བའོ། ། ལུས་མ་གྲུབ་པར་ངག་འབྱུང་བ་ནི་མེད་དེ་ལུས་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་ཆེ་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསུང་ཡང་ཡིན། ། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཀུན་ཀྱང་ཡིན་པས་སོ། ། སྐུ་ཆེ་བ་ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་མ་ལུས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྐུ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཨ་ཞེས་པ་དང་། ཡ་ཞེས་ པ་དང་། ར་ཞེས་པ་དང་། ཝ་ཞེས་པ་དང་། ལ་ཞེས་པ་དང་། མ་ཞེས་པ་དང་། ཀྵ་ཞེས་པ་དང་། ཧ་ཞེས་པ་དང་། ཐིག་ལེ་ཞེས་པ་དང་། ནཱ་ད་ཞེས་པ་ཡི་གེ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་ལུས་སྐུ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསུང་ཡང་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཞེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །

Having previously shown the arrangement of bodhicitta in the wheel of great bliss, here, in order to show the arrangement of the winds, the syllable HŪṂ shall be explained. Furthermore, "form" is a mere illustration; it refers to that which is made an object of the eye, having the nature of color and shape. Likewise, the objects and subjects—the ear and sound, the nose and smell, the tongue and taste, and the body and tactile sensation—are intended as the ten branch winds. In the Mantra Vehicle, these are taught as the special methods characterized by the enjoyment of the enjoyed and the enjoyer. Here, the wheel of enjoyment is said to be at the location of the throat, which is the "vajra of the door of speech." The door of speech is the arising of sound. Since speech does not arise without the body being established, if one asks how the body is established: "The great body of all Buddhas is also the speech of all Buddhas." Here, "all Buddhas" refers to those who are both Buddhas, such as Vairocana and others, and are also "all." "Great body" means the single body that is the nature of all that is stable and moving without exception. How is that so? The syllables A, YA, RA, VA, LA, MA, KṢA, HA, the drop (bindu), and the nāda, when unified, become the body of the vajra of the physical body of the world-system. "Is also the speech of all Buddhas" means it is both a Buddha, as explained before.

གསུང་ཡང་ཡིན་པས་ནི་ཡི་གེའི་བཀོད་པ་སྟེ། ཨ་ཨཱ་ཞེས་པ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། ཨི་ཨཱི་ཞེས་པ་རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། ཨུ་ཨཱུ་ཞེས་པ་ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། རྀ་རཱྀ་ཞེས་པ་མེའི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་ དང་། ལྀ་ལཱྀ་ཞེས་པ་སའི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། མ་མཱ་མེ་རུ་ཞེས་པ་རི་རབ་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། ཀྵི་ཀྵེ་པ་ཞེས་པ་གཡོ་བའི་ཡི་གེ་དང་། བ་བིན་དུ་ཞེས་པ་ཐིག་ལེའི་ཡི་གེ་དང་། ན་ནཱ་ད་ཞེས་པ་སྒྲ་མཐའི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་ནས་རྀ་རཱྀ་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ ཀྱི་བར་གྱི་ཡི་གེས་ནི་བརྟེན་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སོ། ། ཀྵ་ནས་ནཱ་དའི་བར་གྱིས་ནི་གཡོ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སོ། ། ཡི་གེ་དེ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་བརྩེགས་ཏེ་ལུས་ཀྱི་གནས་རྣམས་སུ་དམ་པའི་གདམས་ངག་གིས་བསྒོམ་པ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དབྱེར་མེད་པས་ན་ གསུང་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀུན་རླུང་ལ་བརྟེན་པས་ན་རྩ་བའི་རླུང་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་། ལྔའི་བདག་ཉིད་བཅུའི་མིང་ཅན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་རྩ་བའི་རླུང་ལྔ་དང་། ཡན་ལག་གི་རླུང་ལྔའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་བཞིན་པ་དང་། ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། སྲོག་དང་། ཐུར་སེལ་གྱི་ དང་། གྱེན་རྒྱུ་དང་། ཁྱབ་བྱེད་དང་། མཉམ་གནས་ཞེས་བཤད་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། ། ཀླུ་དང་རུས་སྦལ་རྩངས་པ་དང་། ལྷ་སྦྱིན་དང་ནི་གཞུ་ལས་རྒྱལ། ། དེ་དག་བདག་གཟུགས་བུད་མེད་དུ། ། སླར་ཡང་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། ཀོ་ཏ་ཁྱ་དང་། ཀོ་ཏ་ པ། ཀོ་ཊ། ཀོ་ཏ་བཤྩ། ཀུ་ཏི་ར་ག། ཀོ་ལ་ཁྱ། ཀོ་ལ་པ། ཀོ་ལ། ཀོ་ལ་བཤྩ། ཀོ་ལ་ཏ་ཐ།

Since it is also speech, it is the arrangement of syllables: a ā are the syllables of the space element; i ī are the syllables of the wind element; u ū are the syllables of the water element; ṛ ṝ are the syllables of the fire element; ḷ ḹ are the syllables of the earth element; ma mā are the syllables of Mount Meru; kṣi kṣe are the syllables of movement; va vin are the syllables of the bindu; and na nāda are the syllables of the end of sound. Among these, the syllables from the space element up to ṛ ṝ, the king of mountains, Mount Meru, represent the supported world-system. From kṣa up to nāda represent the moving world-system. Meditating on these syllables stacked in their proper order at the locations of the body according to the sublime oral instructions is the speech, because body and speech are inseparable. Since all of these depend upon the winds, the root winds are taught. Regarding this, it is said: "The nature of five, with ten names." These are the five root winds and the five branch winds. Furthermore, they are taught as being literal and non-literal. Life-force, downward-clearing, upward-moving, pervasive, and fire-accompanying are explained as the literal [names]. As for the non-literal: "The nāga, the tortoise, the lizard, Devadatta, and Dhananjaya; they manifest again as the forms of women." And: koṭakhya, koṭapa, koṭa, koṭabhuja, kūtiraṅga, kolakhya, kolapa, kola, kolabhuja, kolattha.

ཞེས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པའོ། ། རྒྱུ་བ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱུ་བ་དང་། ཡང་དག་པར་རྒྱུ་བ་དང་། རབ་ཏུ་རྒྱུ་བ་དང་། ངེས་པར་རྒྱུ་བ་དང་། ཞེས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་ བཞིན་པར་བཤད་པའོ། ། འདི་རྣམས་ལུས་ཀྱི་ཆ་ལ་གནས་ནས་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་དེ། རླུང་ལྔ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། ། སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་སྙིང་ག་ན་གནས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཐུར་སེལ་མདོམས་ན་གནས་ཏེ་རིན་ཆེན་ཏོག་གོ། ། གྱེན་དུ་ རྒྱུ་བ་ལྐོག་མ་ན་གནས་ཏེ་འོད་དཔག་མེད་པའོ། ། མེ་དང་མཉམ་གནས་ལྟེ་བ་ན་གནས་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ཁྱབ་བྱེད་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རྒྱུ་བའི་རླུང་ནི་གཟུགས་སོ། ། རྣམ་པར་རྒྱུ་བ་ནི་སྒྲའོ། ། ཡང་དག་པར་རྒྱུ་བ་ནི་དྲིའོ། ། རབ་ ཏུ་རྒྱུ་བ་ནི་རོའོ། ། ངེས་པར་རྒྱུ་བ་ནི་རེག་བྱའོ། ། ཡང་རླུང་བཅུ་པོ་འདི་དག་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིའི་(བྱ་,བྱེ་)བྲག་གིས་ཨེ་ཝཾ་མ་ཡཱའོ། ། དེ་དག་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་། ས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ དང་། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་། འབྱུང་བ་དང་། འཇུག་པ་དང་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་དང་། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། ། སྟེང་དུ་འབར་བ་མེའོ། ། འོག་ཏུ་འབབ་བ་ཆུའོ། ། འཕྲེད་ལ་གནས་པ་སའོ། ། ཐད་ཀར་རྒྱུ་བ་རླུང་ངོ་། ། ཕྱོགས་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འབྱུང་བ་ནི་སའོ། ། ཡ་ཝ་ལ་རའོ། །

This is explained as being non-literal. "Moving, moving thoroughly, moving correctly, moving intensely, and moving definitively" is explained as being literal. These abide in the parts of the body and perform the functions of the body; the five winds perform the functions of the sense faculties and the sense bases. That which is called "life-sustaining" (prāṇa) abides in the heart and is Akṣobhya. "Downward-clearing" (apāna) abides in the groin and is Ratnaketu. "Upward-moving" (udāna) abides in the throat and is Amitābha. "Fire-like-abiding" (samāna) abides in the navel and is Amoghasiddhi. "Pervasive" (vyāna) abides in all the joints and is Vairocana. The moving wind is form. Moving thoroughly is sound. Moving correctly is smell. Moving intensely is taste. Moving definitively is touch. Furthermore, these ten winds, through the distinctions of the four maṇḍalas, are E-Vaṃ-Mā-Yā. In their respective order, they perform all activities such as the purification by the three syllables and the vajra recitation, in the manner of the goddesses Locanā and so forth, the five elements such as earth and so forth, the five wisdoms such as the mirror-like and so forth, and the five light rays such as white and so forth, through the modes of arising, entering, and abiding. Blazing upward is fire. Flowing downward is water. Abiding horizontally is earth. Moving straight across is wind. Arising in a clockwise direction in the four directions is earth. Ya, Va, La, Ra.

མཚམས་རྣམས་སུ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཇུག་པ་ནི་ཡཱ་རཱ་ལཱ་ཝཱའོ། ། དབུས་ན་ཨའོ། ། འབྱུང་བ་ཆ་ཕྲ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་གཏུགས་པའི་ གནས་སུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་སྤྲོ་ཞིང་སྟེང་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། བསྡུ་བ་འཇིག་པའི་རིམ་པས་གཡོན་སྐོར་གྱིས་ནང་དུ་ཞུགས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཚན་མ་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གཡས་ལ་སོགས་པར་འཕོ་བ་ནི་ལན་བཅུ་དྲུག་སྟེ་རྒྱུད་ལ་ལའི་བཞེད་ པས་ནི། འདིར་དབྱངས་ཐ་མ་སྤངས་པའི་བཅོ་ལྔའོ། ། དེ་ཡང་ཉིན་མཚན་ཆ་མཉམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་འཕོ་བ་བརྒྱད་དོ། ། དེ་ལ་ཐབས་ཀྱི་འཕོ་བ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཕོ་བ་རེ་རེའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། ཐ་མ་སྤངས་པ་ལ་སུམ་ཅུ་ཉིད་དོ། ། སྔར་སྨོས་པ་ཉིན་མཚན་གཅིག་ལ་ཕྱོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་བགྲོད་པ་བཅུ་གཉིས་དང་། དུས་དྲུག་དང་། ཐུན་བཞི་དང་། དུས་གསུམ་དང་། བགྲོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལོར་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་ལ་མིའི་དབུགས་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བརྩིས་པའི་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་ནི་ ཉིན་ཞག་གཅིག་ཡིན་ལ། ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་ཆ་གཅིག་ནི་ལུས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྲིན་བུའི་དབུགས་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་སྟེ་དབུགས་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱའོ། ། དབུགས་ཕྲ་མོ་དེ་དྲུག་ལ་ལུས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྲིན་བུ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ཆུ་སྲང་གཅིག་གོ། ། ཆུ་སྲང་དྲུག་ཅུ་ལ་ ཆུ་ཚོད་གཅིག་གོ། ། ཆུ་ཚོད་དྲུག་ཅུ་ལ་ཉིན་ཞག་གཅིག་གོ། །

At the intermediate points, entering in a counter-clockwise direction are yā, rā, lā, and vā. In the center is a. Regarding the emanation of the subtle elemental maṇḍalas, they are emanated inexpressibly into the state reached by the dharmadhātu. Above, they are the very nature of compassion that acts for the benefit of sentient beings. Through the process of withdrawal and dissolution, they enter inward in a counter-clockwise direction, becoming the signless nature of emptiness. Such transitions to the right and so forth occur sixteen times; however, according to the assertions of certain tantras, here there are fifteen, excluding the final vowel. Furthermore, based on the equality of day and night, there are eight transitions for day and night. In that regard, based on each transition of method and each transition of insight, there are thirty-two, and excluding the final one, there are thirty. As previously mentioned, in a single day and night, there are twenty-four directions, twelve movements, six seasons, four sessions, three times, and two movements that constitute a year. In that context, counting one inhalation and exhalation of a human breath as a single unit, twenty-one thousand six hundred constitute one solar day. One part of those twenty-one thousand six hundred is the inhalation and exhalation of the worms born from the body, which is called the "subtle breath." Six of those subtle breaths constitute one pāṇī (water-measure) of the classes of worms and so forth born from the body. Sixty pāṇīs constitute one ghaṭikā (hour). Sixty ghaṭikās constitute one solar day.

མི་རྣམས་དང་ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་ཉི་མ་ལ་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་། འབྱུང་བའི་གྲངས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའོ། ། མི་རྣམས་ཀྱི་ཞག་སུམ་ཅུའི་དབུགས་བསྒྲེས་པ་ལ་ཡི་དྭགས་རྣམས་ ཀྱི་ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་དབུགས་ཏེ། མི་རྣམས་ཀྱི་ཡར་ངོ་མར་ངོ་ནི་ཡི་དྭགས་རྣམས་ཀྱི་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའོ། ། མི་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་གཅིག་གོ། ། མི་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་ལ་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་གཅིག་གོ། ། མི་རྣམས་ཀྱི་ལོ་གཅིག་གི་དབུགས་རྣམས་ལ་འོག་མིན་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་གཅིག་གོ། ། མི་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་དབུགས་རིལ་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེད་མཆེད་དུ་ཉེ་བར་སོང་བའི་དབུགས་གཅིག་གོ། ། དབུགས་ཕྲ་མོ་དང་། ཟླ་བ་དང་ ཆུ་ཚོད་དང་། ཉིན་ཞག་དང་། ལོ་དང་། དུས་དང་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་དག་དྲུག་གི་རིམ་པས་ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། མི་རྣམས་དང་། འབྱུང་པོ་རྣམས་དང་། ལྷ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་དང་། འོག་མིན་དང་། ། གཟུགས་མེད་པའི་གོང་མའི་ཉིན་ཞག་གཅིག་ གོ། ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིམ་པ་ལས་ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་ནས་གཟུགས་མེད་པ་གོང་མའི་བར་དུ་རང་རང་གི་དབུགས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་ཉི་མར་འགྱུར་རོ། ། འོག་མིན་གྱི་ཚད་འདི་རྣམས་མིའི་ལོའི་དུས་བཞི་ལས་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ ལོ་བསྐོར་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལས་གསུངས་སོ། །

For humans and those born from the body and so forth, the number of inhalations and exhalations on their respective suns is twenty-one thousand six hundred. The breaths of thirty human days constitute one day and night of the hungry ghosts (preta); the waxing and waning phases of the moon for humans are the day and night of the hungry ghosts. Sixty-three hundred human breaths constitute one breath of the gods. Twenty-one thousand six hundred human breaths constitute one breath of the asuras. The breaths of one human year constitute one breath of the gods of Akaniṣṭha. The entire total of twenty-one thousand six hundred human breaths constitutes one breath of those who have reached the sphere of neither perception nor non-perception. The subtle breath, the month, the hour (ghaṭikā), the day and night, the year, and the season—these twenty-one thousand six hundred, in their respective order, constitute one day and night for those born from the body, humans, bhūtas, gods, asuras, Akaniṣṭha, and the upper formless realms. According to the sequence thus explained, from those born from the body up to the upper formless realms, twenty-one thousand six hundred of their own breaths become a day. These measures of Akaniṣṭha are stated in the Ādibuddha to be the time for the appearance of a universal monarch (cakravartin) and the turning of the wheel of the Buddha’s Dharma above the four ages of the human year.

ད་ནི་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པའི་དབུགས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་སྔར་གྱི་ལུས་དབྱེ་བར་བཤད་དེ། འདིར་ཉི་མ་སོང་བ་ལ་ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་ རང་རང་གི་དབུགས་དགུ་བརྒྱ་དགུ་བརྒྱས་ལོར་འགྱུར་རོ། ། དབུགས་སྟོང་བརྒྱད་བརྒྱ་སྟོང་བརྒྱད་བརྒྱས་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཉིན་ཞག་ལས་ལོར་འགྱུར་རོ། ། དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བརྒྱ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གིས་ཉིན་ཞག་ལས་ལོར་འགྱུར་རོ། ། དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་བཅུ་རྩ་ བཞི་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞིས་དུས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དུས་བཞིས་ཉིན་ཞག་ལས་ལོར་འགྱུར་རོ། ། དབུགས་བརྒྱ་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་དུས་གསུམ་གྱི་ཉིན་ཞག་ལས་ལོར་འགྱུར་རོ། ། དབུགས་ཁྲི་བརྒྱད་བརྒྱ་བརྒྱད་བརྒྱས་བགྲོད་པར་འགྱུར་ཏེ། བགྲོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉིན་ ཞག་ལས་ལོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབུགས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་ཉི་མ་ལ་རང་རང་གི་ཚད་ཀྱིས་སོ་སོའི་ཉི་མ་ལས་ལོར་འགྱུར་རོ། ། ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། གཞན་ནི་གཞུང་མང་པས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་མ་སྤྲོས་སོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ནང་དུ་ཉིན་ ཞག་གཅིག་ལ་ཇི་ཙམ་རྒྱུ་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་དུ་ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལོ་ལ་ཇི་ཙམ་འབྱུང་བ་བཤད་དེ། རྩ་བའི་རླུང་གི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཡུལ་ནི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། བདེ་བ་ཡང་ མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེའི་དབང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་།

Now, the previous classification of the body is explained by way of the divisions of the breaths, such as the subtle and so forth. Here, for the twenty-four half-months of the body-born and so forth, when the sun has passed, their respective breaths of nine hundred each constitute a year. Eighteen hundred breaths, eighteen hundred each, constitute a year from the days and nights of the twelve months. Thirty-six hundred breaths, thirty-six hundred each, constitute a year from the days and nights. Fifty-four hundred breaths, fifty-four hundred each, constitute a season. Four seasons constitute a year from the days and nights. Seventy-two hundred breaths constitute a year from the days and nights of the three seasons. Eighteen thousand breaths, eighteen hundred each, constitute a course; two courses constitute a year from the days and nights. Likewise, for the sun, twenty-one thousand six hundred breaths, by their respective measures, constitute a year from each respective sun. This is for the body-born and so forth. The others are not elaborated upon here for fear of excessive text. By these, it is explained how much circulates internally in a single day and night, and how much occurs externally in a year for the body-born and so forth; this is in terms of the root winds. As for the objects of the branches, based on the objects and the sense faculties, consciousness arises as feelings of pleasure, suffering, and that which is neither pleasure nor suffering; by the power of that, attachment and aversion [arise].

གཏི་མུག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཐིག་ལེ་དང་རླུང་ལ་བརྟེན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་དང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། དེ་ཡང་ལྟེ་བའི་རྩ་བ་ ནས་བ་(ལོང་,ལང་)གི་རྨིག་པའི་མཐར་ཐུག་པར་ཆུ་ཤིང་གི་མེ་ཏོག་ལྟར་འཕྱང་ཞིང་འོག་ཏུ་ཕྱོགས་པ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དབུས་ན་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་བོན་གཞོམ་དུ་མེད་པ་གནས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ཡང་དངོས་སུ་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འོད་གསལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་དང་། བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པས་དཀྲུགས་ནས་འཁོར་བའི་འདམ་ཆེན་པོར་བྱིང་བ་སྟེ། དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཐབས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གོམས་ནས་བྱང་ཆུབ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་འཆང་བཞིན་པའི་བླ་ མ་དམ་པའི་གྲུ་ལ་བརྟེན་བཞིན་པའོ། ། སློབ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་བུམ་པའི་དབང་གི་སྐབས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ དང་། ཡབ་ཡུམ་དང་། སེམས་དཔའ་དང་། སེམས་མ་དང་། ཁྲོ་བོའི་རྟོག་པ་སྐྱེས་པའི་གནས་ནི་སྙིང་གའོ། །

The birth of delusion is to be purified through the grace of the Guru at the enjoyment wheel (saṃbhogacakra). Now, in order to explain the bodhicitta that relies upon the drops (bindu) and winds, as well as the five tathāgatas, the five wisdoms, the five aggregates, and so forth, it is said: "The wisdom body of all the tathāgatas." The five, such as Vairocana, who reside at the dharma wheel (dharmacakra), are all the tathāgatas. The "wisdom body" is Vajradhara. Furthermore, from the root of the navel down to the end of the cow's hoof, it hangs like a plantain flower, facing downward. In the center of the sun and moon, the indestructible seed of saṃsāra and nirvāṇa resides; that is the dharma wheel. In actuality, that is the ultimate bodhicitta, the clear light (ābhāsvara). From beginningless time, this very [bodhicitta] has been agitated by afflictions such as the pride of self and delusion regarding the self, causing it to sink into the great mire of saṃsāra. To clear this away, one practices the method known as the Māyājāla (Net of Illusion) to attain the fruit of awakening. This is done by relying on the boat of the sublime Guru who is currently holding [the lineage]. A qualified disciple, relying on the uncommon path of Secret Mantra, in order to purify the aggregates, elements, and sense bases along with their beginningless habitual tendencies, [visualizes] during the stage of the vase empowerment the tathāgatas, the male and female deities, the male and female bodhisattvas, and the wrathful deities. The place where the conceptualizations of these arise is the heart.

བླ་མས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་སྟེ། བསྟིམ་པའི་གནས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ཡང་དབུས་ཀྱི་ཟེ་འབྲུ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་མི་བསྐྱོད་པ་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་བྱེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཤར་དུ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་རིན་ཆེན་ འབྱུང་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྡིག་པ་སྲེག་བྱེད་དོ། ། མཚམས་སུ་ས་དང་། ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་རྣམས་སོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སྤྲོས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞི་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་དང་། འདུ་ཤེས་ ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལས་འཕྲོས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞི་སྤྲོས་པའི་རང་རང་གི་ཁམས་ཕྲ་མོའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ནང་གི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་ནང་ གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ལས་སྙིང་རྗེ་བཅུ་དྲུག་གིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བའོ། །

The guru summons the wisdom-being (jñānasattva) and dissolves it into the dharma-chakra. Furthermore, all the tathāgatas are the dharma-chakra. In the center, upon the anthers, is Akṣobhya, the tathāgata who cuts through suffering, the purified aggregate of consciousness. In the east is Vairocana, the body of wisdom and insight, the purified aggregate of form. In the south is Ratnasambhava, the body of wisdom, the purified aggregate of feeling. In the west is Amitābha, the Lord of Speech, the purified aggregate of perception. In the north is Amoghasiddhi, the tathāgata who burns away negativity, the purified aggregate of formations. In the intermediate directions are Buddhalocanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā, who are the natures of the purified earth, water, fire, and wind, respectively. The four bodhisattvas emanated from the aggregate of form, and likewise the four bodhisattvas emanated from the aggregates of feeling, perception, formations, and consciousness, are the purities of their respective subtle elements. The four outer goddesses are the purities of the external sense bases (āyatana). The inner goddesses are the purities of the internal sense bases. The sixteen, such as Maitreya and the others, are the sixteen aspects of compassion that protect sentient beings, arising from the sixteen emptinesses of insight.

སྒོ་སྐྱོང་མ་བཞི་ནི་ཚད་མེད་པ་བཞིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐུལ་བ་དང་། འབེབས་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། དགྱེས་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཡང་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དང་། ཡང་རྩིབས་དྲུག་པ་རྣམས་སུ་ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་དུཿཁ་ཙྪེ་ད། པྲ་ཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟ་ཡེ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར། ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་རྣམས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེར་མུ་ཁྱུད་རྐྱང་པས་བཅད་པ་ལ། རྩིབས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པ་དང་ཡང་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དང་། རྩིབས་དྲུག་ཅུ་པ་དང་། རྩིབས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པས་མཚན་པ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དང་པོའི་རྩིབས་སུམ་ཅུ་རྩ་ གཉིས་ལ་དགོད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨཱ་ཨཱ་ཞེས་པ་རིང་པོ་བཅུ་དྲུག་དང་། ཨ་ཨ་ཞེས་པ་ཐུང་ངུ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། རྩིབས་བཅུ་དྲུག་ལ་དགོད་པ་ནི། ཨ་ཨཱ་ཞེས་པ་རིང་ཐུང་འདྲེས་པ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། རྩིབས་བརྒྱད་པ་ལ་དགོད་པ་ནི། ཨ་ཨཱི་ཨུ་རྀ་ལཱྀ་ཨེ་ཨོ་ཨཾ་ཞེས་པའོ། ། རྩིབས་དྲུག་ཅུ་པ་ལ་ དགོད་པ་ནི། ཀ་ཁ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཡི་གེ་བཞི་ཚོ་གཅིག་སྤངས་ནས་ལུགས་ལས་བཟློག་པར་བཀོད་པའོ། ། རྩིབས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པར་དགོད་པ་ནི། ཨ་ཨ་ཞེས་པ་ཐུང་ངུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དེའི་ཕྱི་རིམ་རེ་ཁཱ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་བར་དུ་ནི་དག་ཅིང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་སྔགས་ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་པ་ནས་ཨའི་མཐར་ཐུག་པ་དགོད་པར་བྱའོ། །

The four female gatekeepers, through the four immeasurables, exhort, cause to descend, stabilize, and please all the tathāgatas for the sake of sentient beings. Furthermore, upon the hearts of the tathāgatas, one should arrange the mantras according to the oral instructions upon eight-spoked and six-spoked wheels: oṃ vajratīkṣṇa duḥkhaccheda prajñājñānamūrtaye jñānakāya vāgīśvara arapacanāya te namaḥ. There, enclosed by a single perimeter, one should arrange thirty-two spokes. Likewise, one should arrange those marked with sixteen spokes, eight spokes, sixty spokes, and thirty-two spokes. Regarding the arrangement on the first thirty-two spokes: there are sixteen long vowels, ā ā, and sixteen short vowels, a a. Regarding the arrangement on the sixteen spokes: there are sixteen mixed long and short vowels, a ā. Regarding the arrangement on the eight spokes: a ī u ṛ ḷ e o aṃ. Regarding the arrangement on the sixty spokes: the letters of the alphabet are arranged in reverse order, omitting one set of four letters of the elements. Regarding the arrangement on the thirty-two spokes: there are thirty-two short vowels, a a. Between the two surrounding lines of the outer rim, one should arrange the mantra of the complete purity of all phenomena, from oṃ sarvadharmā up to the final a.

དྲུག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ལ་ནི་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཙུག་ཏོར་ལ་སོགས་པ་གནས་དྲུག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གོམས་པར་བྱས་ཤིང་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུགས་སྦྱིན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོས་རྒྱས་འདེབས་ཤིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་བ་ཡང་རང་གི་སེམས་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་དབུགས་འབྱུང་བའོ། ། དེ་ཡང་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་ རྟོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དབུགས་འབྱུང་བའོ། ། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་དབང་གི་གདམས་ངག་ཏུ་བྱས་ནས་བླ་མ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བསྟེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བས་སྔར་གྱི་རིགས་ལྔར་ སྣང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གསུང་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏེ། བྷྲཱུཾ་ཛྲཱྀཾ་ཨཱཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་པ་ལྔ་དང་། ལཾ་མཾ་པཾ་ཏཾ་ཞེས་པ་བཞི་དང་། ཨལ་ཨུ་ཨེ་ཨོ་ཞེས་པ་བཞི་དང་། ཨུ་ཨེ་ཨི་ཨལ་ཞེས་པ་བཞི་དང་། ཨེ་ཨི་ཨལ་ཨཱུ་ཞེས་པ་བཞི་དང་། ཨི་ཨལ་ཨཱུ་ཨེ་ཞེས་པ་བཞི་ དང་། ཨ་ཨ་ཨཾ་ཨ་ཞེས་པ་བཞི་དང་། རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ཞེས་པ་བཞི་དང་། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿཞེས་པ་བཅུ་དྲུག་དང་། རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་རྣམས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །

Sixth, regarding the wisdom body of Vajradhara, one should visualize the six locations, such as the uṣṇīṣa and so forth, according to the oral instructions. Cultivating familiarity in that way and generating the conceptualization is the bestowing of breath upon all the tathāgatas. Furthermore, the central principal deity sealing those [deities] and emanating the maṇḍala wheel, while knowing them to be merely the appearances of one’s own mind, is the emergence of the breath of Akṣobhya. Moreover, realizing the wisdom body of Vajradhara as the indivisibility of appearance and emptiness is the emergence of the breath of Vajrasattva. This is the meaning of meditating on all the tathāgatas as the wheel of dharma. Then, having applied the instructions for the secret empowerment, through the empowerment of bodhicitta arising from relying upon the guru and the mudrā, all the tathāgatas who previously appeared as the five families become the nature of the speech syllables: the five being BHRŪṂ, JRĪṂ, ĀṂ, KHAṂ, and HŪṂ; the four being LAṂ, MAṂ, PAṂ, and TAṂ; the four being AL, U, E, and O; the four being Ū, E, I, and AL; the four being E, I, AL, and Ū; the four being I, AL, Ū, and E; the four being A, A, AṂ, and A; the four being Ṛ, Ṝ, Ḷ, and Ḹ; and the sixteen being A, Ā, I, Ī, U, Ū, Ṛ, Ṝ, Ḷ, Ḹ, E, AI, O, AU, AṂ, and AḤ. One should understand them as Ṛ, Ṝ, Ḷ, and Ḹ.

དེ་ཡང་སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་བྲལ་ན་རང་རང་ གི་གནས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་ཡིན་ལ་འདིར་པདྨའི་ཟེ་འབྲུ་ལ་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པ་རྟེན་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཀྱི་རེ་ཁཱ་པདྨའི་སྣལ་མ་ལྟར་ཕྲ་བས་རེ་ཁཱ་བཞིས་རེ་མིག་དགུར་བྱས་ལ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བ་དང་། དེ་ཉིད་རིམ་པ་གཉིས་པར་བསྐོར་ བ་དང་། ཐིག་ལེའི་མཐའ་སྐོར་གྱི་རྔམས་ལ་ཕྱོགས་བཞིར་མ་ནིང་གི་ཡི་གེ་བཀོད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་ཡི་གེ་དེ་རྣམས་རེ་རེ་ལས་ཀྱང་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ལྔ་སྟེང་གི་ཆ་ལས་མར་མེའི་རྩེ་མོ་བཞིན་དུ་བྱུང་བས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱི་ཚོགས་བསལ་ ནས་སླར་འདུས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་སྟོང་པ་ཆེན་པོར་ཐིམ་ནས། དམིགས་པ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་། ། རྗེས་ལ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བརྒྱར་སྤྲོས་པ་ནས་མཐའ་ཡས་པར་སྤྲོས་ཏེ་འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་ཙམ་དང་བརྡར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རིག་པར་ བྱའོ། ། ད་ནི་མིང་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་དོན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡི་གེ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བར་གྱུར་པའི་ཟུག་རྔུ་དང་བྲལ་བས་འཇམ་པའོ། ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱེད་པས་ན་དཔལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མི་ཤེས་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་ན་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Furthermore, previously, in the state of all the tathāgatas, they resided in their respective locations in the cardinal and intermediate directions upon lotus, sun, and moon seats. Here, however, taking the great drop (bindu) without syllables at the center of the lotus as the support, the line of the mind—subtle as a lotus fiber—is divided into nine squares by four lines. This is surrounded by a circle, and that itself is surrounded by a second circle. On the perimeter of the drop, the neuter syllables are to be arranged in the four directions and meditated upon. From each of those syllables, five-colored light rays emerge from the upper portion like the flame of a lamp, clearing away the afflictions and the mass of karma of the infinite realms of sentient beings. These rays then reabsorb and dissolve into the great emptiness of the jñānakāya, and one should practice without apprehension. Subsequently, from the five syllables of great emptiness and so forth, one emanates up to a hundred syllables and then infinitely, realizing that all these appearing phenomena are merely syllables and mere conventional designations. Now, in order to demonstrate the meaning by way of names, it is said: "Mañjuśrī Jñānasattva." "Mañjuśrī Jñānasattva" refers to the syllable A residing in the emanation wheel (nirmāṇacakra). This is because it is the ultimate syllable. It is "gentle" (mañju) because it is free from the thorns of such [conceptual] pain. It is "glorious" (śrī) because it perfectly accomplishes the welfare of oneself and others. It is "wisdom" (jñāna) because it has abandoned all ignorance without exception.

དེའི་དོན་གང་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཁོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཚོན་པས་ན་ཨའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ནས་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་བདེན་པར་སྟོན་པའི་སྒྲའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཏེ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། ལྷ་ མོ་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། མཚོན་པར་བྱེད་པས་ན་ཨ་ཞེས་པའི་ཡི་གེའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཾ་ཨཱ་དྱ་ནུདྤན་ན་ཏྭཱཏ་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་ལ་ཡང་འདིར་ཁ་ཅིག་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་སྙམ་སེམས་སོ། ། དེ་ལྟར་བལྟ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་འདི་དག་ ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཆུའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མ་སྐྱེས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང་། སྲོག་ཆེན་པོ་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ཀྱང་ཡིན་ལ་ ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་འདི་ཉིད་ལས། མི་འགྱུར་འགྲོ་བ་ཁྱབ་པ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། །

The one who realizes its meaning is a sattva. Because it alone characterizes the nature of all dharmas, it is "A." Furthermore, "that alone" is a term that indicates the reality of things. "All dharmas" refers to the dharmas of saṃsāra and nirvāṇa: all the aggregates, elements, sense bases, and so forth, as well as the tathāgatas, goddesses, bodhisattvas, and so on. "Nature" means the essential identity (svabhāva). Because it characterizes [them], it is the syllable "A." As it is said in the Hevajra Tantra, the great king of tantras: akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. Therefore, all dharmas have the characteristic of being unborn from the very beginning. Realizing that meaning is to comprehend the essential identity of all dharmas. In this regard, some here think that what is called "non-arising" is a mere partial emptiness. One should not view it in that way. These very dharmas of dependent origination are themselves non-arising; it is said that "all are like the moon in water." As it is said: "Whatever is dependently originated, that is by its very nature unborn." From this very [text] as well: "The great life-force is unborn." It is called that because it is both life-force and great. Furthermore, from this very [text]: "Unchanging, pervading the world." In that regard, "unchanging" is because it is unconditioned.

ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། ཁྱབ་པ་ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ སྟེ། དངོས་པོ་ཀུན་ལའོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་པས་ན་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ལ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔས་བསྐོར་བས་ན། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྒྱུ་གཅིག་པོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་རྟེན་ལུས་ལས་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་ཡང་འབྱུང་བ་ ཆེན་པོས་བསྐོར་ཅིང་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཅིག་ཉིད་ལས། ། ཀུན་དུ་རུ་ལས་ལྔ་རུ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཨ་དེ་ཉིད་ལ་སྡེ་ཚན་ལྔ་བཅུས་བསྐོར་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དང་པོ་ཨའི་བཅུ་དྲུག་ལས་ཁམས་དབྱེ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨ་ཨཱ་ཞེས་པ་ནས་ནམ་ མཁའི་ཁམས་སོ། ། དེ་ནི་ཁོང་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨི་ཨཱི་ཞེས་པ་ནི་རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། ཡའི་ཡོན་ཏན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨེ་ཨཻ་ཞེས་པ་མེའི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། ། ཡི་གེ་རའི་ཡོན་ཏན་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ནི་མེ་དང་སའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ་དབྱངས་ ཀྱི་མ་ནིང་བཞི་ཞེས་བྱའོ། ། ཨོ་ཨཽ་ཞེས་པ་ནི་ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། ཡི་གེ་ཝའི་ཡོན་ཏན་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨཾ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། ཨཿཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་ལས་འབྱུང་བའོ། ། ཡང་ན་ ཨཾ་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བའི་ཁམས་སོ། ། ཨཿཞེས་པ་ནི་ཉི་མའི་ཁམས་སོ། ། དེ་དག་ལས་ཁམས་ལྔ་དང་དྲུག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའོ། །

"Omnipresent" means following after the manifold. "Pervasive" means pervading all stable and moving entities; thus it is said, "in all entities." Therefore, because this very [essence] emanates in manifold forms, it is the "emanation wheel." Because it is surrounded by the five great elements, it is said, "the single cause of the great elements." Furthermore, at the time of its emergence from the body as its support, it emerges surrounded by the great elements. As it is said: "From the single great bliss, through the kūrma [channel], it becomes five." Then, that very A is surrounded by fifty classes, as follows: first, the classification of the elements from the sixteen As shall be explained. A Ā is the space element, because it emerges from within. I Ī are the letters of the wind element, because they emerge from the quality of Ya. E Ai are the letters of the fire element, because they emerge from the quality of the letter Ra. Ṛ Ṝ Ḷ Ḹ are the qualities of fire and earth, and are called the four neuter vowels. O Au are the letters of the water element, because they emerge from the quality of the letter Va. Aṃ emerges from the consciousness element, because it is the nature of bodhicitta. Aḥ emerges from the wisdom element. Alternatively, Aṃ is the moon element, and Aḥ is the sun element. From these, the five and six elements are thoroughly distinguished.

དེ་ལྟར་དབྱངས་ཡིག་ཡོན་ཏན་ལས་གསལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བར་ལྟ་སྟེ། གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་ཞེས་པ་ནི་དབྱངས་ཡིག་ཨ་ཨཱའི་ཡོན་ཏན་ ལས་འབྱུང་སྟེ། ཨ་ཀུ་ཧ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་མགྲིན་པ་ལས་འབྱུང་བ་ནམ་མཁའི་ཁམས་སོ། ། དེ་ནི་གསལ་བྱེད་དབྱངས་ཡིག་ཨས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྙ་ཉ་ཞེས་པ་ནི་དབྱངས་ཡིག་ཨི་ཨཱི་ཡོན་ཏན་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཨི་ཙུ་ཡ་ཤ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྤྱི་བོ་ལས་འབྱུང་བ་རླུང་ གི་ཁམས་སོ། ། དེ་ནི་གསལ་བྱེད་ཡི་གེ་ཨིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ་ཞེས་པའི་གསལ་བྱེད་དབྱངས་རྀའི་ཡོན་ཏན་ལས་འབྱུང་སྟེ། ། རྀ་ཊུ་ར་ཥ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ལྕེ་རྩེ་དང་རྐན་ལས་འབྱུང་བའི་མེའི་ཁམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ནི་གསལ་བྱེད་ལ་དབྱངས་ཡིག་རྀས་ཁྱད་ པར་དུ་བྱས་སོ། ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན་ཞེས་པ་ནི་དབྱངས་ཡིག་ལྀ་ལཱྀའི་ཡོན་ཏན་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། ལྀ་ཏུ་ལ་ས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ལྕེ་རྩེ་དང་སོ་ལས་འབྱུང་བ་སའི་ཁམས་སོ། ། དེ་ནི་གསལ་བྱེད་དབྱངས་ཡིག་ལྀས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། པ་ཕ་བ་བྷ་མ་ཞེས་པ་ནི་དབྱངས་ ཡིག་ཨོ་ཨཽའི་ཡོན་ཏན་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཨུ་ཨོ་པུ་ཝ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་མཆུ་ལས་འབྱུང་བ་ཆུའི་ཁམས་སོ། ། དེ་ནི་གསལ་བྱེད་ལ་ཡི་གེ་ཝས་ཁྱད་པར་བྱས་པའོ། ། ཡ་ནི་རླུང་ངོ་། ། ར་ནི་མེའོ། ། ལ་ནི་སའོ། ། ཝ་ནི་ཆུའོ། ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་ཀྵ་ཞེས་པ་ནི་ལྕེ་ཆུང་ལས་འབྱུང་བས་ ལྟེ་བའི་ཡི་གེའོ། ། དེ་བས་འདི་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ལ་ཡི་གེ་སྟོན་ནས་གཡས་ནས་བསྐོར་བའི་གསལ་བྱེད་ལ་འབྱུང་བ་གཉིས་དང་། །

In that way, one should view the consonants as also arising from the qualities of the vowels. How so? It is as follows: ka, kha, ga, gha, ṅa arise from the qualities of the vowels a and ā. The sound known as a-ku-ha arises from the throat and is the space element (ākāśa-dhātu); it is the consonant distinguished by the vowel a. Ca, cha, ja, jha, ña arise from the qualities of the vowels i and ī. The sound known as i-cu-ya-śa arises from the crown of the head and is the wind element (vāyu-dhātu); it is the consonant distinguished by the vowel i. The consonants ṭa, ṭha, ḍa, ḍha, ṇa arise from the quality of the vowel ṛ. The sound known as ṛ-ṭu-ra-ṣa arises from the tip of the tongue and the palate and is the fire element (tejas-dhātu); these are the consonants distinguished by the vowel ṛ. Ta, tha, da, dha, na arise from the qualities of the vowels ḷ and ḹ. The sound known as ḷ-tu-la-sa arises from the tip of the tongue and the teeth and is the earth element (pṛthivī-dhātu); it is the consonant distinguished by the vowel ḷ. Pa, pha, ba, bha, ma arise from the qualities of the vowels o and au. The sound known as u-o-pu-va arises from the lips and is the water element (ap-dhātu); it is the consonant distinguished by the letter va. Ya is wind. Ra is fire. La is earth. Va is water. Śa, ṣa, sa, ha, kṣa arise from the uvula and are the letters of the navel. Thus, having shown the letters on the sixty-four petals of the emanation wheel (nirmāṇa-cakra), there are two elements for the consonants that circle to the right.

གཡོན་ནས་བསྐོར་བའི་གསལ་བྱེད་ལ་འབྱུང་བ་གཉིས་ཏེ། དྲུག་ཅུ་ཐམ་པ་བཀོད་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བའི་བྱེ་བྲག་ གིས་ཁ་དོག་གི་བྱེ་བྲག་གསལ་ཏེ། དེ་ཡང་ནམ་མཁའི་ཁ་དོག་སྔོ་བ་དབྱིབས་གྲུ་གསུམ་དང་རླུང་ལྗང་གུ་དབྱིབས་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་མེ་དམར་སེར་དབྱིབས་གྲུ་གསུམ་ཆུ་དཀར་པོ་དབྱིབས་ཟླུམ་པོ་ས་སེར་པོ་དབྱིབས་གྲུ་བཞི་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་སྔར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སྨོས་པའི་རླུང་རྣམས་དང་གོང་མའི་ འཁོར་ལོ་ལ་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱང་འདི་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡི་གེ་བཤད་མ་ཐག་པ་འདི་དག་ལས་སོ་སོའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱང་རིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཨ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་དམ་པ་སྟེ། ། སྡེ་ཚན་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡང་དག་བསྐོར། ། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་ གྱི་མཆོག། དོན་ཆེན་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཀྱི་གཙོ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་རྣམས་ནི། ། དེ་ཉིད་ནས་ནི་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལས་སྟེང་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་རླུང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེང་གི་སྒོ་རྣམས་སུ་འབབ་པ་དེའི་ཚེ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་ལམ་ལས་ དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ལྔ་གཡས་སྐོར་གྱིས་འབྱུང་བ་དང་གཡོན་སྐོར་གྱིས་འཇུག་པ་ལ་སེམས་སྦྱོང་ཞིང་ནང་དུ་འཇུག་པ་ལ་ལྟེ་བར་རིམ་གྱིས་གནས་པའི་ཚེ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མིང་གི་དོན་དམ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དོ། །

Regarding the consonants arranged in a counter-clockwise rotation, there are two elements, totaling sixty. These also clarify the distinctions of color according to the specific elements: the color of space is blue and its shape is triangular; wind is green and its shape is a half-moon; fire is orange-red and its shape is triangular; water is white and its shape is circular; and earth is yellow and its shape is square. As previously mentioned in the Dharmacakra and as described in the upper cakra, these should be understood from this [text]. Here, the respective colors and shapes of the letters just explained should also be applied in sequence. As it is said: "A is the supreme, the most excellent, Perfectly surrounded by the eight classes. A is the supreme of all syllables, The great purpose, the chief of the classes. The mantras of embodied beings Arise perfectly from that very [A]." Thus it is said. From that [A], when the wind and consciousness face upward and flow through the upper gates, the five maṇḍalas emerge in a clockwise rotation and enter in a counter-clockwise rotation through the paths of the sun and moon. By training the mind in this way, when [the breath] enters and gradually abides at the navel, one realizes the ultimate meaning of the name of Mañjuśrī Jñānasattva.

ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐབས་གཏུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིམ་པས་ གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་རྩ་རོ་མ་དང་རྐྱང་མ་སྲོག་གིས་གང་བར་བྱས་ནས་དབུས་ཀྱི་རྩ་གསོར་གསོར་བ་བཞིན་སྐྱེས་པས་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིར་སྲོག་གི་རླུང་ཞུགས་ཏེ་སྔར་བཤད་པའི་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོར་ཞུ་བས་ཐིག་ལེ་རྟེན་དང་བཅས་པའི་ས་བོན་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་པར་བྱ་སྟེ། འཛིན་པ་རང་བཞིན་ སྟོང་པར་ཞུགས་ནས་སྔར་བཤད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་བཀུར་སྟི་ལན་གསུམ་བྱས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལམ་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གྱུར་པའི་ཐུགས་ཀར་སོང་སྟེ། དེ་དག་གིས་ དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་དཀྲུགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་འཛིན་པས་སྟོང་པའི་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པས་གཙུག་ཏོར་གྱི་འཁོར་ལོར་སྔར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་བཤད་པ་བཞིན་བབས་ཏེ། ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོར་བྱས་ནས། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་ཤར་བས་རིམ་གྱིས་ བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་སྤྲོས་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱང་བ་ཇི་སྐད་དུ་སྟོན་པ་བཞིན་སྐྱེད་དོ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོར་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་ཐིམ་པས་སྔར་བཤད་པའི་གདམས་ངག་གི་རིམ་པས་རླུང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་དང་པོ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Furthermore, through the stages of the method of the Secret Mantra known as caṇḍālī (inner heat): having filled the right and left channels, rasanā and lalanā, with the vital breath, the central channel (avadhūtī) is generated like a whirling spindle. The vital wind enters the avadhūtī and dissolves into the great heart cakra previously explained, such that not even a mere seed-syllable or its support, the bindu, is perceived. Having entered the emptiness of the nature of grasping, one pays homage three times to the enjoyment cakra (saṃbhogacakra) as previously explained. By entering the path that travels through space—the path of great bliss—one illuminates all three worlds. It then proceeds to the heart, which has become the wisdom cakra (jñānacakra), and agitates the samaya-cakra. Holding the amṛta of wisdom together with the bindu of emptiness, it descends into the uṣṇīṣa-cakra just as the Blessed One previously explained the meaning. Having transformed everything into the essence of the Bodhisattvas, smoke and the other signs manifest, and one gradually emanates them into the cakra of great bliss, generating the experience exactly as taught. By dissolving into the essence of the Vajra Body (kāyavajra) in the enjoyment cakra, one should understand the primordial wisdom of consciousness first, by relying on the extraordinary methods of wind and consciousness according to the stages of the previously explained instructions.

དེ་ནས་སླར་ནང་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པས་སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ཚེ་རོ་ལངས་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་པ་སྔར་གསང་པ་ཐམས་ཅད་གསོས་ཏེ་དེ་ཡང་ཐལ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་གསོ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ལས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རེ་ཁཱ་དང་། ། ས་བོན་དང་ལྷའི་སྐུ་རྣམས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བལྟའོ། ། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྒྱུ་མའི་དཔེ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། མཚོན་ཉིད་དབང་པོའི་གཞུ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཡང་ལྷ་རྣམས་བླ་མའི་མན་ངག་གི་རིམ་པས་བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན་ དུ་གྱུར་ཏེ་སླར་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དམ་པའི་མཚོན་གཞི་དང་མཚོན་བྱེད་ཨའི་གནས་སུ་མཚོན་བྱ་ཡན་ལག་མེད་ཅིང་རྩིས་ལས་འདས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་གནས་པའོ། ། དེ་ཉིད་འོག་ཏུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ བླ་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པས་རིམ་པས་སླར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དང་འབྲེལ་ན་འཇོག་པོའི་ནོར་བུ་བཞིན་བླང་བར་མི་ནུས་པ་ལས་ཐབས་གང་གིས་ཤེ་ན་མཚན་ ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་མི་ཟད་པ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་མིང་དུ་མས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་སྐུའི་ཡན་ལག་མེད་ཅིང་རྩིས་ལས་འདས་པ་ལ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་བརྗོད་པ་ནི་ མཚོན་བྱ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པས་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའོ། །

Then, by the sequence of re-entering within, when abiding in the dharma wheel at the heart, there is the so-called "absorption of the great vetāla." This restores all that was previously secret, and although it has already become ash, it is called "that which restores." From the great drop, one should visualize the generation of the mind, the lines of the mind, the seed syllables, and the bodies of the deities as before. However, the distinction is this: they are illustrated by the examples of illusions. Their characteristic is like a rainbow. Furthermore, the deities, through the stages of the guru’s oral instructions, become possessors of the sixteen half-drops. Then, at the navel maṇḍala, in the place of the letter A—which is the ultimate basis of illustration and the illustration itself—the object of illustration, which is without limbs and beyond calculation, abides as the wisdom body (jñānakāya) of all the Tathāgatas. That very [body], facing downward, gives birth to all wandering beings. In order to gradually accomplish the wisdom body once again through the lineage transmitted from one guru to the next, it is called the "Chanting of the Names" (Nāmasaṃgīti). If one were to connect with the wisdom body directly, it would be impossible to grasp, like the jewel of the serpent Takṣaka. By what means then? It is by the "Chanting of the Names." In this regard, it engages with an inexhaustible variety of names, because even a single entity is indicated by many names. Therefore, to express the name "Mañjuśrī Jñānasattva" for that wisdom body which is without limbs and beyond calculation is the "perfect chanting" (saṃgīti), because it demonstrates the object of illustration without error.

གཞན་དུ་ན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སེམས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་པས་བལྟར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་། སྒྲ་དང་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། འོ་ན་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་སྒྲ་ཉིད་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པ་དེ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ལ་བློའི་ཡུལ་ལོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་སྒྲ་ཡིན་ཀྱང་བློ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སྒྲ་ཙམ་ལ་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་། སྟོང་ པ་ལ་སོགས་མངོན་བརྗོད་པ། ། དེ་ལ་སྒྲོ་འདོག་གཅོད་པ་ཡི། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང་། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཡང་དག་མཐའ་སྟེ་ཡི་གེ་མེད། ། སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སུ་སྨྲ་བར་བརྡ་ཙམ་དུ་གསུངས་སོ། ། བརྡ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་དང་། བྱ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་རྣམ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ལས་མིང་དུ་བཏགས་པའི་བརྡའོ། ། བྱ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་བརྡ་ནི་ཡན་ལག་དང་ཉིད་ ལག་གིས་ཟས་སྐོམ་གྱི་བརྡ་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་བརྡ་ནི་དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རེག་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལས་སྔ་མ་གཉིས་ནི་ཐུན་མོང་པའོ། ། ཕྱི་མ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། །

Otherwise, the ultimate reality of the mind, the wisdom-being (jñānasattva), is the Buddha himself, and therefore it is invisible. As it is said: "Words and the intellect are conventional; the ultimate is not the domain of the intellect." One might then ask: "Is this so-called 'Mañjuśrī Wisdom-Being' not also a word, and is the ultimate not an object of the intellect for those with limited vision?" This is true; however, although all phenomena are inexpressible, even when expressed as words, those possessed of intelligence do not analyze the mere inexpressible word. As it is said: "The expressions 'emptiness' and so forth are for the purpose of cutting through misconceptions regarding that [reality]." From this very [text] as well: "The authentic selflessness, suchness, the limit of reality, which is without letters, the bull among those who speak of emptiness," and so forth—these are spoken as mere conventions for the sake of teaching the Dharma. These conventions are of three types: those that cause one to comprehend the aspect, those that cause one to comprehend the function, and those that cause one to comprehend the suchness itself. Among these, the convention that causes one to comprehend the aspect is a designation of a name based on a reason. The convention that causes one to comprehend the function is, for example, using the limbs and digits to signal food or drink. The convention that causes one to comprehend the suchness itself is that which touches the specific characteristic of the thing itself. Of these, the former two are common, while the latter is uncommon. What, then, is this uncommon [convention]?

དཔེར་ན་མེ་ལ་རེག་པ་དང་ དུག་ཟོས་ན་སྲེག་པ་དང་འཆི་བ་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པའོ། ། དེ་བས་ན་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་གསང་གནས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདིར་འཁོར་བ་ལུགས་སུ་འཇུག་པ། སྐྱེ་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ལུགས་ལས་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་གསང་བའི་གནས་ ཞེས་བྱ་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་བུའི་གསང་བ་གདམས་ངག་གི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ལས་སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་གནས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་སྲེག་པའི་གནས་ཡིན་པས་གསང་བའི་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། ལུགས་སུ་འཇུག་པ་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱས་ནས་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། ལུགས་ལས་བཟློག་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དག་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ཡང་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་དང་མའི་འདུ་ འཕྲོད་ལས་ལུས་ཇི་ལྟར་ལེན་པའི་རིམ་པ་ནི་མ་དག་པའི་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཕྱི་ཞེས་བྱའོ། ། སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པ་ནི་ནང་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་དམ་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་དང་བྲལ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཙམ་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་ཞེས་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ནང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་བཞིན་ནང་། །

For example, just as touching fire or consuming poison results in burning or death, even a slight [engagement] is capable of performing a function. Therefore, through the blessings of the guru, the wheel of the secret place here functions in the forward order of saṃsāra; this is the defining characteristic of birth and the defining characteristic of reversing the process. Why is it called the "secret place"? Because it is the locus of such secret instructions, and because it becomes the most supremely secret locus of the heart mantra from the secret body, speech, and mind of all the Tathāgatas; and because it is the locus of burning through the absence of desire, it is called the "secret place." Taking the forward order as the branches of existence, the twelve links beginning with ignorance are established. Taking the reverse order as the perspective of purification, the twelve purities are established. Furthermore, the sequence of how the body is taken from the union of the father and mother, beginning with ignorance and so forth, is called "impure birth" and is designated as "outer." Purifying that very sequence of birth through the methods of the generation and completion stages is designated as "inner." Moreover, practicing the means of accomplishment according to the literal meaning alone, separated from the instructions transmitted from one sublime master to another, is designated as "outer." Practicing based on the action mudrā and so forth, not according to the literal meaning, is designated as "inner." Furthermore: "As it is outside, so it is inside."

ཞེས་གསུངས་པས་ཕྱི་རོལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཚུལ་ནང་དུ་ཡང་རིག་པར་ བྱའོ། ། དེ་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་དང་པོར་གནས་གསུངས་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། ནང་དུ་ལུས་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ས་བླང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བར་གསུངས་ལ། ནང་དུ་རིག་མ་སྦྱང་བའི་རིམ་པ་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་ དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་ཞིང་རྟེན་དགྲམ་པའི་ཆོ་གར་གསུངས་ལ། ནང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གིས་མཛེས་པར་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དཀོན་མཆོག་སྤྱན་དྲང་ཞིང་མཆོད་པའི་ཆོ་གར་གསུངས་ལ། ནང་དུ་འདུས་པ་ལ་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོར་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་གར་གསུངས་ལ། ནང་དུ་བསྙེན་པ་དང་། ཉེ་བསྙེན་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོར་སེམས་གོམས་པར་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་ པར་གསུངས་ལ། ནང་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དག་སྦྱོང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས་ལངས་པར་འདོད་ལ། ནང་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐུ་ལས་སྒྲུབ་པར་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་བགེགས་དང་ལོག་པར་འདྲེན་པ་བསྐྲད་ཅིང་ཕུར་བུས་གདབ་ པར་གསུངས་ལ། ནང་དུ་མི་དགེ་བ་བཅུ་བསྡམ་པ་དང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཅན་བསྡུ་བ་དང་། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། དངོས་སུ་ཐ་མལ་པ་བཟློག་པར་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནམ་མཁའི་ཁམས་མཐའ་མེད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་ འབྱུང་ཡིན་ལ།

As it has been said, one should understand that the manner in which the external is taught as not being literal also applies internally. Regarding that, first, concerning the place of practice: while externally it is taught as charnel grounds and so forth, internally it is taught as the body and so forth. Externally, it is taught that one should perform the rituals of taking the site and so forth, while internally it is taught as the stages of purifying the consort. Externally, it is taught as the ritual of constructing the maṇḍala and arranging the supports, while internally it is taught as beautifying the branches of awakening with incense and flowers. Externally, it is taught as the ritual of inviting the Three Jewels and making offerings, while internally it is taught as the hero’s feast for the assembly. Externally, it is taught as the ritual of practicing the immeasurables and so forth, while internally it is taught as training the mind in the stages of approach, close approach, accomplishment, and great accomplishment. Externally, it is taught that one should meditate on emptiness by means of mantras and so forth, while internally it is taught as the emptiness resulting from the purification of method and insight. Externally, one desires to arise through the power of aspiration prayers, while internally it is taught as accomplishing through the power of method and insight. Externally, it is taught that one should expel obstructors and misleading spirits and strike them with ritual daggers, while internally it is taught as restraining the ten non-virtues, gathering sentient beings through generosity and so forth, and acting for the benefit of sentient beings. It is taught that one should actually reverse the ordinary state. Externally, because the element of space is limitless, it is the source of phenomena of insight.

ནང་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གང་ལ་ཡོད་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱི་རུ་ནམ་མཁའ་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ས་བོན་ཡཾ་ལས་གྱུར་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་བཞི་པ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། ནང་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུས་ལ་དཔྲལ་བར་ རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་སོ། ། ཕྱི་རུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་གྱུར་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་དམར་པོ་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པ། འོག་དང་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་གཡུང་དྲུང་གིས་མཚན་ པའོ། ། ནང་དུ་མགྲིན་པར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་མེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ལས་གྱུར་པ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་པ་འོག་དང་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དང་། པདྨས་མཚན་པའོ། ། ནང་དུ་སྙིང་གར་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཆུའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ལས་གྱུར་པ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོ་རྒྱར་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ལ་འོག་དང་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་པ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། ནང་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྟེ་བར་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་མ་ལས་གྱུར་པའི་ ལྷུན་པོ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་རི་རབ་ཆེན་པོའི་འོག་གི་རྒྱར་དཔག་ཚད་བཅུ་དྲུག་སྟེང་གི་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་བཅུའོ། ། ནང་དུ་ལྟེ་བ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐུག་པ་ལྷུན་པོ་ཆེན་པོའོ། །

Internally, it is that in which the body of insight has the nature of space. Externally, in the center of space, from the seed syllable Yaṃ arises a wind maṇḍala four hundred thousand leagues in extent, marked by a crossed vajra. Internally, in the body of insight, the wind maṇḍala is at the forehead, according to the sequence previously explained. Externally, above the wind maṇḍala, from Raṃ arises a triangular red fire maṇḍala three hundred thousand leagues in extent, marked by two crossed vajras transformed from Hūṃ at the bottom and top, together with a swastika. Internally, the fire maṇḍala is at the throat. Externally, above the fire, from Vaṃ arises a white water maṇḍala two hundred thousand leagues in extent, marked by two crossed vajras transformed from Hūṃ at the bottom and top, and a lotus. Internally, the water maṇḍala is at the heart. Externally, above the water, from Laṃ arises a yellow earth maṇḍala one hundred thousand leagues in extent, together with two crossed vajras transformed from Hūṃ at the bottom and top, and marked by two vajras. Internally, the earth maṇḍala is at the navel of insight. Externally, from Ma arises Mount Meru, the nature of a vajra, sixteen thousand leagues in width at its base and fifty thousand leagues at its summit. Internally, the great Mount Meru reaches down to the earth maṇḍala at the navel.

ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷུན་པོའི་སྟེང་དུ་ཀྵ་ལས་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལྷུན་པོ་ཆེན་པོའི་ཕྱེད་ཙམ་མོ། ། ནང་དུ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་མའི་གསང་བའི་པདྨའོ། ། ཕྱི་རོལ་ལ་དེའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཆའི་ཟེའུ་འབྲུ་ལ་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅུ་གསུམ་མོ། ། ནང་དུ་བཤང་བ་དང་། གཅི་བ་དང་། ཁུ་བ་འབབ་པའི་རྩ་གསུམ་ནི། ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་གསང་བའི་པདྨའི་ཟེའུ་ འབྲུ་ལ་དེ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུ་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟེའུ་འབྲུ་དང་མཉམ་པའོ། ། ནང་དུ་ཧཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཁུ་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ཚེག་དྲག་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནང་དུ་གཡོན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའོ། ། ཕྱི་རུ་དེའི་ སྟེང་དུ་ཐིག་ལེ་ལས་བྱུང་བ་སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མདོག་སྔོན་པོའོ། ། ནང་དུ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིར་འདྲེས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེ་ཐམས་ཅད་འདྲེས་པ་བསྟན་པའི་ཡི་གེ་བརྩེགས་པ་ནི། [ ཧྐྵྨླྺྼྻྃ་] ཞེས་པ་ནི་ས་བོན་རྣམས་བསྒོམ་པའོ། ། ནང་དུ་ཁམས་གསུམ་པ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བར་བཅས་པ་ ཤེས་རབ་མ་ལ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེའི་མན་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་སོ། ། ཡ་ཞེས་པ་ནི་རླུང་གི་ཁམས་སོ། ། ར་ཞེས་པ་ནི་མེའི་ཁམས་སོ། ། ཝ་ཞེས་པ་ནི་ཆུའི་ཁམས་སོ། ། ལ་ཞེས་པ་ནི་སའི་ཁམས་སོ། ། མ་ཞེས་པ་ནི་རི་རབ་པོ། ། དེ་ནི་ བརྟན་པ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སོ། ། ཀྵ་ཞེས་པ་ནི་གཡོ་བ་བཅུད་ཡིན་ཏེ། འདོད་པའི་ཁམས་དང་། ཐིག་ལེ་དང་། ཚེག་དྲག་དང་། ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་།

Externally, upon Mount Meru, is a multicolored lotus arising from the syllable kṣa, reaching approximately half the height of the great Mount Meru. Internally, it is the secret lotus of the Bhagavatī. Externally, the anthers of that [lotus] are half its size, measuring thirteen and a half thousand leagues. Internally, the three channels through which feces, urine, and semen flow—the maṇḍalas of the Moon, Sun, and Rāhu—move in a manner equal to the anthers of the secret lotus. Externally, above that, is a moon maṇḍala arising from hūṃ, equal in size to the anthers. Internally, it is the semen arising from haṃ. Externally, above that, is a sun maṇḍala arising from the visarga (ḥ). Internally, it is the sun arising from the left [channel]. Externally, above that, is a blue Rāhu maṇḍala arising from the bindu (ṃ). Internally, it is the union within the avadhūtī. Externally, the stacked syllables that demonstrate the union of all these are [ḥkṣmlvryūṃ]; this is the meditation on the seed syllables. Internally, the three realms, including the stable and the moving, are to be realized within the Wisdom Consort. The oral instruction for this is as follows: a is the space element; ya is the wind element; ra is the fire element; va is the water element; la is the earth element; and ma is Mount Meru. That is the stable vessel of the world system. Kṣa is the moving essence, which is the desire realm, the bindu, the visarga, the moon, the sun, and—

ཧ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཁམས་དང་། སྒྲ་མཐའ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སོ། ། དེ་བས་ན་ ཁམས་གསུམ་ཀུན་བསྐྱེད་པའི་ཡུལ་མཆོག་ཏུ་བལྟའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཙུན་མོའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། ནང་དུ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སའི་ཁོར་ཡུག་ལ་ ཐུག་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུའི་ཁོར་ཡུག་ལ་ཐུག་པར་རོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རླུང་གི་ཁོར་ཡུག་ལ་ཐུག་པར་རོ། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྒྱར་དཔག་ཚད་བཞིའོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྒྱར་དཔག་ཚད་ གཉིས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དེའི་ཕྱེད་དོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དེའི་ཕྱེད་དོ། ། དེའི་ཡང་ཕྱེད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་པདྨའོ། ། པདྨའི་སུམ་ཆ་ནི་ལྟེ་བའོ། ། ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ནང་དུ་ནི་ གསང་བའི་པདྨ་ནས་ལྟེ་བ་དང་། སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྤྱི་བོ་དང་། གཙུག་ཏོར་གྱི་བར་རོ། ། ཡང་ན་སྙིང་ག་དང་། དཔུང་པ་དང་། ལག་ངར་དང་། ། སེན་མོ་ལ་ཐུག་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུས་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་བསྒོམ་པའི་ངེས་པའོ། ། ཕྱི་རུ་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོ་ ལ་སྒོ་བཞི་བཞིའོ། ། ནང་དུ་རཱ་ཤི་བཅུ་གཉིས་དང་། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནོར་བུ་དང་། གསེར་ལས་བྱུང་བའི་རྟ་བབས་སོ། ། ནང་དུ་ནི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་འབྱུང་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དོ། །

The syllable Ha refers to the form realm and the formless realm, which is the limit of sound. Therefore, it should be viewed as the supreme object that generates all three realms. It is the consort of all the tathāgatas. Furthermore, externally, it is the wheel of body, speech, and mind; internally, it is body, speech, and mind. Externally, the maṇḍala of mind extends to the Cakravāḍa mountain range of earth. Beyond that, the maṇḍala of speech extends to the Cakravāḍa mountain range of water. Beyond that, the maṇḍala of body extends to the Cakravāḍa mountain range of wind. The maṇḍala of body is four yojanas in width; the maṇḍala of speech is two yojanas in width; the maṇḍala of mind is half of that; and the maṇḍala of great bliss is also half of that. Half of that again is the lotus of the Blessed One. One-third of the lotus is the pericarp. The maṇḍalas of the moon, the sun, and Rāhu are likewise. Internally, it extends from the secret lotus to the navel, the heart, the throat, the crown of the head, and the uṣṇīṣa. Alternatively, it is the certainty of meditation after having analyzed the body of insight, reaching from the heart to the shoulders, the forearms, and the nails. Externally, each individual maṇḍala has four gates. Internally, there are the twelve rāśis and the divisions of body, speech, and mind. Externally, there are archways made of jewels and gold. Internally, there is the arising of the moon and sun. Externally, in the maṇḍala of body, there are the eight charnel grounds.

ནང་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ དོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཀ་བ་བརྒྱད་དོ། ། ནང་དུ་དཔུང་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དོ། ། ཕྱི་རུ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ནང་དུ་སེམས་ལས་གྲུབ་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ལ་སོགས་པའོ། ། ནང་དུ་རྩ་རྣམས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་གོ། ། ནང་དུ་བད་ཀན་ལ་སོགས་ པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་འདོད་པའི་ལྷ་མོའོ། ། ནང་དུ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ནོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པའོ། ། ནང་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ཁམས་དག་པར་བསྟན་ནས། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་ པ་དང་། ནང་ཟབ་མོ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་། ས་རྣམས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པ་ ཡིན་ལ། ནང་དུ་འཆད་བཞིན་པའི་ཕན་ཡོན་ལྔ་པའི་དཔའ་མོའི་ཚད་བསྟན་པ་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷ་བསྐྱེད་པ་དང་། ནང་དུ་སྐུ་རྫོགས་པ་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཨ་ཨི་རྀ་ཨུ་ལྀ་ཨ་ཨེ་ཨི་ཨར་ཨལ་ཧ་ཡ་ཝ་ར་ལ་ཨཾ་དང་བཅུ་དྲུག་གཡོན་སྐོར་བྱས་ པ་དང་། དེ་ནས་གཡས་སྐོར་དུ་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལ་ཝཱ་རཱ་ཡཱ་ཧཱ་ཨལ་ཨུ་ཨར་ཨི་ཨེ་ཨ། ལཱྀ་ཨུ་རཱྀ་ཨི་ཨཿམཐར་ཚེག་དྲག། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་དབྱངས་བཅུ་དྲུག་གིས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཟླ་བའི་ཆའོ། །

Internally, there are the eight consciousnesses; externally, there are the eight pillars. Internally, there are the eight [limbs] such as the upper arms; externally, there is the nature of the principal deity. Internally, they are established from the mind; externally, they are the vajra lines and so forth. Internally, they are the channels; externally, they are the colors such as white. Internally, they are the phlegm and so forth; externally, they are the desire goddesses. Internally, they are the objects and the subjects; externally, they are the lattices and half-lattices. Internally, they are the afflictions and the secondary afflictions. Having thus shown the purification of the elements of the body, the external generation stage and the internal profound generation stage are presented by way of the purification of the aggregates of dharma. The purification of the aggregates of dharma is shown as follows: externally, there are the thirty-seven factors of awakening, the eight liberations, the twelve links, the grounds, the perfections, and so forth; and internally, it should be understood from the explanation of the measure of the Heroine of the fifth benefit. Now, the generation of the deity externally and the perfection of the body internally will be described. Externally, the sixteen vowels—A, I, Ṛ, U, Ḷ, Ā, E, AI, AR, ĀL, HA, YA, VA, RA, LA, and AṂ—are arranged counter-clockwise, followed by the clockwise sequence of the lunar phases starting from the first day of the dark fortnight: VĀ, RĀ, YĀ, HĀ, ĀL, Ū, AR, I, E, Ā, Ḷ, Ū, Ṛ, I, Ī, and finally the visarga, AḤ. These sixteen vowels are the lunar phases that bring about the thirty-two marks of a great being.

ནང་དུ་ཟླ་བ་ འབབ་པར་བྱེད་པའི་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ། འདིར་རིང་ཐུང་གཉིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པར་ཟླ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྫོགས་པས་ནའོ། ། ཀྵ་ཧ་ས་ཥ་ཤ་ཨལ་ཝ་ར་ཡ་ཧ། སྶ་[ྉྤྉྤ་]ཥྵ་[ཤྴ་ྈྐྈྐ་]ཏྟ་ཐྠ་དྡ་དྷྡྷ་ནྣ། པྤ་ཕྥ་བྦ་བྷྦྷ་མྨ། ཊྚ་ཋྛ་ཌྜ་ཌྷྜྷ་ཎྞ། ཙྩ་ཚྪ་ཛྫ་ཛྷྔྷ་ཉྙ། ཀྐ་ཁྑ་གྒ་གྷྒྷ་ངྔ་། ཞེས་པ་བཞི་ བཅུ་གཡས་སྐོར་དུ་དགོད་དེ། ས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་སྐོར་དུ་དགོད་པ་ནི། ང་གྷ་ག་ཁ་ཀ། ཉ་ཛྷ་ཛ་ཚ་ཙ། ཎ་ཌྷ་ཌ་ཋ་ཊ། མ་བྷ་བ་ཕ་པ། ན་དྷ་ད་ཐ་ཏ། ཀྵ་ཤ་ཥ་ས་ཧ། ཡ་ཧ་ཝ་ར་ལ། ཌ་ཌྷ་ཡ་ར་ལ་ཞེས་པ་བཞི་བཅུའོ། ། དེ་ལྟར་ དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་དང་ཉི་མའི་ཆའོ། ། ། ། ནང་དུ་ཉི་མ་འབབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་སུ་འབྱུང་བའི་རྩ་བཞི་བཅུ་དང་། ས་ལ་སོགས་པ་ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་རྩ་བཞི་བཅུ་སྟེ། དེས་ཉི་མའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྫོགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་ཉི་མའི་འོག་ཏུའོ། ། ཟླ་ བའི་སྟེང་དུའོ། ། ནང་དུ་འདྲེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་དེ་དག་གི་དབུས་ས་བོན་དང་མཚན་མའོ། ། འཁོར་བ་ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲི་ཟ་ཉེ་བར་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ནོ། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ངོས་གཉིས་སུ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། མགྲིན་ པའི་གནས་ལས་བརྩམས་པ་ཡི། ། རྩ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཅན། ། འོག་ཏུ་ཕྱོགས་ཤིང་བདུད་རྩི་འཛག། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ངལ་བསོ་ན། ། ལྟེ་བ་ནས་འགྲིང་རྩ་ནི་དཀར། ། སྟེང་གི་ཕྱོགས་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། ཁྲག་ནི་འབབ་པའི་བར་དུ་གནས། ། མགྲིན་པའི་ དབུས་སུ་ངལ་བསོའོ། །

Internally, there are thirty-two channels that cause the moon to flow. Here, because the moon—the bodhicitta—is perfected through the union of the long and short [vowels] as method and insight: kṣa, ha, sa, ṣa, śa, al, va, ra, ya, ha; ṣṣa, ṣṣa, ṣṣa, ṣṣa, ṭṭa, ṭha, ḍḍa, ḍha, ṇṇa; ppa, phpha, bba, bbha, mma; ṭṭa, ṭha, ḍḍa, ḍha, ṇṇa; cca, ccha, jja, jjha, ñña; kka, khkha, ggga, ghgha, ṅṅa. These forty are arranged clockwise, possessing the divisions of earth and so forth. Then, the arrangement in counter-clockwise order is: ṅa, ghga, gga, khkha, kka; ñña, jjha, jja, ccha, cca; ṇṇa, ḍha, ḍḍa, ṭha, ṭṭa; mma, bbha, bba, phpha, ppa; ṇṇa, ḍha, ḍa, ṭha, ṭa; kṣa, śa, ṣa, sa, ha; ya, ha, va, ra, la; ḍa, ḍha, ya, ra, la. These are the forty. Thus, they are the eighty minor marks and the portion of the sun. Internally, for the flow of the sun, there are forty channels of the forward order, such as space and so forth, and forty channels of the reverse order, such as earth and so forth; by these, the solar bodhicitta is perfected. Externally, they are below the sun and above the moon. Internally, they become blended. Externally, in their center, are the seed-syllables and the signs. In the forward order of saṃsāra, the ālaya-vijñāna is the sentient being who is the gandharva approaching [rebirth]. On the two sides, right and left, are what are called the moon and the sun. Beginning from the location of the throat, the channels are those of the Sambhogakāya. Directed downward, they drip nectar. When resting in the center of the navel, the white channel extending from the navel remains as far as the upward direction where the blood flows. In the center of the throat, it rests.

བདུད་རྩི་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། ཁྲག་ནི་ཉི་མར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་བརྟེན་ནས་སུ། ། སྒོ་གཉིས་ལ་ནི་འབྱུང་བ་ཡིན། ། ཉི་ཟླར་གྲགས་པའི་རྩ་གཉིས་དག། དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི། ། འགྲོ་དང་འོང་དང་ངེས་ པར་བརྗོད། ། ཤར་དང་ནུབ་དང་གཉིད་ལོག་དང་། ། གཡས་དང་དེ་བཞིན་གཡོན་གཉིས་སུ། ། སྟེང་ལས་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་གནས། ། ཀ་སོགས་འོག་ཏུ་བལྟས་པ་ནི། ། ངོས་གཉིས་དག་ཏུ་སྤེལ་བའོ། ། དབུས་སུ་དེ་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། འོག་གི་ཆ་ལ་གནས་པ་ ནི། ། ཡི་གེ་ཀྵ་ཡིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། གང་གིས་མགྲིན་པར་ཆགས་ཆེན་པོ། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཡང་དག་གནས། ། དེ་ཚེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པར་བཤད། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་མཆོག། གང་ཚེ་རྡོ་རྗེའི་རྩེར་གནས་པ། ། དེ་ཚེ་དེ་ནི་སྣ་རྩེ་རུའོ། ། གང་ཚེ་ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་དེ། ། ནུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡི་ཚེ། ། བྷ་གའི་ནང་དུ་སོན་དེ་ཡང་། ། ཡུངས་ཀར་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཉི་མའི་གཟུགས་སུ་ཡང་དག་བཤད། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུར་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། བསྐྱེད་ཅིང་སྤྲོ་བར་བྱེད་ པ་ཡིན། ། པདྨ་གར་དབང་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། པདྨ་འབྱེད་པའི་འབྱོར་ལྡན་པ། ། དེ་ནི་ཉི་མ་ནུབ་གྱུར་པ། ། སྤྲུལ་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་དེ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ། ། གོང་བུར་གྱུར་པ་རྟོག་མེད་དངོས། ། འཁོར་བའི་ལམ་ནི་རྣམ་གཅོད་ཅིང་། ། སྤྲོས་པ་ ཉེར་ཞི་དགེ་བ་དང་། ། དམིགས་མེད་མཆོག་ཏུ་དག་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དང་། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ། །

That which is called the nectar-moon, and blood is said to be the sun, arise from the two gates by relying upon the upper and lower [channels]. The two channels renowned as the sun and moon are described as the coming and going of the heroes and ḍākinīs. In the east and west, in sleep, and in the two—the right and the left—the twelve vowels abide above, while the consonants beginning with ka are directed downward, alternating on both sides. In the center, that should be joined; that which abides in the lower part is to be protected by the syllable kṣa. When the great passion at the throat perfectly abides in the form of the moon, at that time it is explained as the saṃbhogakāya, the supreme body of the Buddhas. When it abides at the tip of the vajra, at that time it is at the tip of the nose. When that saṃbhogakāya sets, at that time, having entered within the bhaga, it is called "mustard seed" and is perfectly explained as the form of the sun. It is described as the nirmāṇakāya, which generates and emanates the Buddhas and bodhisattvas. By the King Padmanarteśvara, who possesses the wealth of opening the lotus, when the sun has set, that which is the nature of the emanation is called the "perfect bodhicitta." Having become a mass, the non-conceptual reality, it cuts off the path of saṃsāra; it is the pacification of conceptual proliferation, virtuous, non-referential, and supremely pure. It is the nature of Vajrasattva and is called the glorious Heruka.

དགོད་དང་ལྟ་དང་ལག་བཅངས་དང་། ། གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་དང་རྣམ་པ་བཞི། ། སྲིན་བུའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུད་བཞིར་གནས། ། འདོད་ཆགས་ ཉིད་དང་ཆགས་བྲལ་ནི། ། ཟོས་ནས་སྲིན་བུའི་ཚུལ་དུ་གནས། ། རྩ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་སྡོམ། ། ཞེས་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུང་པ་སྟེ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ནི། ཨེ་ཡི་རྣམ་པའི་ཆ་བྱད་གཟུགས། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག། བདེ་བ་ཅན་ན་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། འཆད་པ་པོ་ང་ཆོས་ཀྱང་ང་། ། རང་གི་ཚོགས་ལྡན་ཉན་པ་ང་། ། འཇིག་རྟེན་སྟོན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ང་། ། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ང་། ། ལྷ་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་རང་བཞིན་ང་། ། མཆོག་ མཐའ་དགའ་བྲལ་དང་པོར་ནི། ། མུན་པ་ལ་ནི་མར་མེ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་བུས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། བཙུན་མོའི་བྷ་ག་བདེ་ཆེན་དུ། ། སྟོན་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན། ། གཙོ་བོ་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་ལྡན། ། ཁུ་བ་ཞེས་བྱ་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་མེད་པས་ན་བདེ་མེད་འགྱུར། ། ནུས་པ་མེད་ ཕྱིར་ལྟོས་དང་བཅས། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལས་བདེ་བ། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དངོས་པོ་མིན། ། དེ་ཉིད་དངོས་མེད་ཚུལ་ཡང་མིན། ། ཞལ་ཕྱག་རྣམ་པའི་གཟུགས་ཅན་ཉིད། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་གཟུགས་མེད་པ། ། དེ་ཕྱིར་འགྲོ་ཀུན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། རང་བཞིན་ལྷ་ཅིག་སྐྱེས་པར་ བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ།

Laughing, gazing, holding hands, and the two-in-two embrace—these four modes abide as the tantras in the manner of worms. Desire and the absence of desire abide in the manner of worms once they have been consumed. "The union of all channels is the binding of the ḍākinī net," as it is taught in the Explanatory Tantra; this should be understood through the oral instructions of the Guru. Likewise, from the Root Tantra: "The bhaga of the Vajra Queen is the form of the aspect of the letter E. The casket of the Buddha-jewels dwells eternally in Sukhāvatī. I am the teacher, and I am the Dharma. I am the listener endowed with my own assembly. I am the worldly teacher and the object of attainment. I am the worldly and the transcendent. I am the nature of the single innate joy. At the beginning, the supreme joy is free from passion, like a lamp in the darkness. Likewise, the son also, with his mind, [sees] the bhaga of the Queen as great bliss. The Teacher possesses the thirty-two marks and the principal one is endowed with the eighty minor signs. That which is called 'semen' is thus situated. Without that, there is no bliss. Because it lacks power, it is dependent. Bliss arises from the yoga of the deity; therefore, the Buddha is not a material entity. That reality is not a non-entity either. It has the form of faces and hands, yet through supreme joy it is formless. Therefore, all beings are coemergent; their nature is said to be the single innate." Thus it was said.

ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དུ་བཅས་པའི་མན་ངག་གི་གསང་གནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གང་ཟག་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པས་འཁོར་བ་ལུགས་ལས་བཟློག་པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྟེན་འཁོར་ལོ་དྲུག་གིས་འགྲོ་བའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་དག་པར་བསྟན་ ནས། ད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མ་དག་པ་འཁོར་བ་ལུགས་སུ་འཇུག་པ་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་དག་པར་བྱ་སྟེ། ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་ལེགས་པར་དག་པར་བྱས་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པའོ། ། ཐུན་མོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲང་བའི་དོན་དང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དང་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ངེས་ པའི་དོན་དང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། དྲང་དོན་གང་ཞེ་ན་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་གསུངས་པའོ། ། ངེས་དོན་གང་ཞེ་ན་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པའོ། ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་གང་ཞེ་ན་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་བཞིས་སངས་རྒྱས་པའོ། ། སྒྲ་ཇི་ བཞིན་མ་ཡིན་པ་གང་ཞེ་ན་སྐད་ཅིག་མས་སངས་རྒྱས་པའོ། ། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་གང་ཞེ་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་པའོ། ། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་སྤང་དུ་མེད་པར་གསུངས་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་ འདི་ཉིད་ལས། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་ཐབས་ཚུལ་རིག། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་རྟོག་པ་པོ། ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་ལ། ། ཐེག་པ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུར་གནས།

The secret place of the pith instructions, both outer and inner, is the wheel of wisdom (jñānacakra). By connecting the individual with the wisdom body (jñānakāya), it is shown that saṃsāra is reversed. Having thus shown the purification of the entities of beings through the six supporting wheels, now, in order to show the uncommon [teaching], it is said: "The perfectly pure, uncommon Nāmasaṃgīti." This means that the impure saṃsāra which functions according to the forward order [of dependent origination] must be purified, as previously shown. "Perfectly pure" means "thoroughly purified." "Uncommon" refers to the uncommon path that brings about complete purification. What is that? It is the "perfectly pure Nāmasaṃgīti." "Common" refers to the provisional meaning (neyārtha), the literal meaning, and that which was spoken with intentional meaning (saṃdhāya-bhāṣita). "Uncommon" refers to the definitive meaning (nītārtha), the non-literal meaning, and that which was not spoken with intentional meaning. What is the provisional meaning? That which was taught in the various vehicles. What is the definitive meaning? That which was taught as the single vehicle. What is the literal meaning? Attaining buddhahood through four incalculable eons (kalpa). What is the non-literal meaning? Attaining buddhahood in a single instant. What is that spoken with intentional meaning? Attaining buddhahood after abandoning the afflictions (kleśa). What is that not spoken with intentional meaning? That which was taught that the afflictions are not to be abandoned. As it is said in this very [text]: "Knowing the methods of the various vehicles, He considers the welfare of beings. While there is renunciation through the three vehicles, One abides in the fruit through the single vehicle."

། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྟེ། དབང་དང་། དམ་ཚིག་དང་། སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གསང་སྔགས་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱི་དགའ་བ་དང་། དང་བ་དང་། མགུ་བ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པ་སྐྱེས་པ་དང་ཞེས་ གསུངས་ཏེ། ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པའོ། ། དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། དགའ་བ་དང་དང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་དང་བ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པས་མཆོག་ཏུ་ དགའ་བའོ། ། མགུ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གྱི་བདེ་བ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་མགུ་བར་བྱས་པ་རྣམ་པར་ཉེད་པ་དགའ་བྲལ་ལོ། ། བླ་ན་མེད་པ་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ན་མེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའོ། ། བསྐྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་མ་མྱོང་བ་དེ་དག་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་དག་པར་གཟུང་བའི་བར་གྱི་ཕྱིར་ངས་བསྟན་ཅིང་བཤད་ཅེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ལོ། ། དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན། མ་དག་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་གསང་བ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མ་དག་པའི་དངོས་པོ་བཞི་ཡོད་དོ་ཞེས་པའོ། །

Thus it was said, and so forth. The uncommon [vehicle] is the Secret Mantra Vehicle, for it is distinguished by empowerment, samaya, mantra, mudrā, and so on. In order to demonstrate the meaning of the particularly sublime empowerment from among the uncommon Secret Mantras, it is said: "In you, supreme joy, clarity, and great delight have arisen." Here, "you" refers to Vajrapāṇi. "Joy" refers to the various moments of appearance in the nature of subject and object. "Clarity" refers to being clear through being free from the stains of various subjects and objects; it is the supreme joy of maturation. "Great delight" refers to the joy of "thoroughly pressing," which is the apprehension of merely experiencing the previously mentioned supreme bliss. "Supreme" refers to the coemergent joy, which is the ultimate wisdom free from the characteristics of conceptualization. "Arisen" means that such wisdom as that has never before arisen in your continuum, and it should now be generated. If one asks what these accomplish, it connects to the statement: "I have taught and explained [this] so that you may correctly uphold the way of the sublime Dharma." To summarize that, in order to show the impure, it is said: "the secrets of body, speech, and mind are completely impure," meaning that there are four impure entities.

མ་དག་པར་བྱས་པ་ནི་དྲི་མ་སྟེ་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་ཤེས་བྱའི་དྲི་མས་སོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཡིད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་ལས་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལུས་ལས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ངག་ལས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་། གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཡིད་ལས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ཆ་ཕྲ་མོས་ཀྱང་དྲི་མ་དང་བཅས་པར་བྱེད་པ་ནི། གསང་བ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའོ། ། དག་པར་བྱ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་གང་གིས་དག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ དག་པར་བྱེད་དེ། འདིར་དབང་བཞི་ལས་སྐྱེས་ཤིང་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སོ། ། དབང་བཞི་གང་ཞེ་ན། བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། བཞི་པའོ། ། དེ་ལ་བུམ་པའི་དབང་གིས་ནི་ལུས་ཀྱི་དྲི་མ་དག་ནས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལུས་ཡོངས་སུ་དག་ནས་ ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གསང་བའི་དབང་གིས་ནི་ངག་གི་དྲི་མ་དག་ནས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ངག་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིག་འབྲུ་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་ནི་ཡིད་ཀྱི་དྲི་མ་དག་ནས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དབང་བཞི་པས་ནི་མ་དག་པ་གསང་བའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དག་ནས་གསང་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའོ། ། དང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཀྱང་གི་དོན་ཏོ། ། མ་དག་པ་མེ་ལོང་གི་གཡའ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་ལྟ་བུ་དག་ནས་ཀྱང་མ་རྫོགས་པ་དང་། མ་ཐོབ་པ་དང་མ་རྫོགས་ པ་རྣམས་རྫོགས་པ་དང་།

That which is made impure is the stain, namely the body and so forth together with their stains. Furthermore, these are the stains of afflictions, actions, and the knowable. Afflictions are those motivated by a mind possessed of desire and so forth. The stains of the body’s actions are the three such as killing; the stains of speech’s actions are the four such as lying; and the stains of the mind’s actions are the three such as malice. To be stained even by the subtlest portions of action and affliction is the complete impurity of the secret. Regarding the phrase "to be purified": by what is it purified? It is purified by the wisdom of the uncommon path; here, by the wisdom born from and realized through the four empowerments. What are the four empowerments? They are the vase, the secret, the wisdom-knowledge, and the fourth. Among these, through the vase empowerment, the stains of the body are purified, and the realized wisdom of the completely pure body is the maṇḍala of the deity. Through the secret empowerment, the stains of speech are purified, and the realized wisdom of the completely pure speech is the wheel of the syllables of mantra. Through the wisdom-knowledge empowerment, the stains of the mind are purified, and the realized wisdom of the completely pure mind is the wheel of wisdom. Through the fourth empowerment, all impure secret obscurations are purified, and the completely pure secret is the wheel of great bliss. The word "and" has the sense of "also." Having purified the impurities—like tarnish on a mirror or clouds in the sky—those things that were incomplete, unattained, or imperfect are brought to completion.

རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་བསྡུ་བའི་སྒྲ་བསྟན་ནས་སོ་སོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ས་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཡོངས་སུའི་སྒྲ་ནི་མཆོག་ཏུའོ། ། མ་རྫོགས་པ་ནི་མ་ཚང་བ་དང་། མ་ཁེངས་པའོ། ། དངོས་པོ་གང་མ་རྫོགས་ཤེ་ན་ས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལས་ནི་གོང་མའི་འབྲས་བུ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའོ། ། རྫོགས་པ་ནི་བཅུ་གཅིག་པ་དང་། བཅུ་གསུམ་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ། ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དེ་དག་མ་རྫོགས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་ས་བཅུ་གཅིག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་གསུངས་ལ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ནི་བཅུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཅུ་གཅིག་མན་ཆད་ཐུན་མོང་དུ་གསུངས་ལ། བཅུ་གཉིས་ཡན་ཆད་ཁྱད་པར་གྱི་སར་ གསུངས་སོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ནི་ས་བཅུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ཐེག་པར་འདོད་ལ། འདིར་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་གདམས་ངག་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་མིའི་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ་རྫོགས་པར་འདོད་དོ། ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ནང་གི་ས་བཅུ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ དང་། ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དང་། འདུ་བ་དང་ཉེ་བའི་འདུ་བ་དང་། འཐུང་གཅོད་དང་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་དང་། དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དང་བཅུའོ། ། འདིར་སྔར་བཤད་པའི་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། ནང་ན་གསང་བའི་རྩ་བརྒྱད་བརྒྱ་པ་ ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་གང་བའི་རིམ་པས་ཁེངས་ཙ་ན་ས་བཅུ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་།

This refers to realization and attainment. Having shown the term that summarizes these, in order to explain them individually, it says, "the grounds that are not complete." In this context, the word "completely" (yoṅs su) means "supremely." "Not complete" means incomplete or unfilled. If one asks what entity is not complete, it is the "grounds" (sa). These serve as the basis for the higher results and qualities. "Complete" refers to the eleventh and thirteenth grounds, which are the grounds of a buddha (sangs rgyas kyi sa). Therefore, those grounds of a buddha are not [yet] complete. As it has been said: In the Pāramitāyāna Great Vehicle, the eleventh ground is taught as the ground of a buddha, whereas in the Secret Mantra Vehicle, the thirteenth is taught as the ground of the Vajra Holder (rdo rje 'dzin pa). The grounds up to the eleventh are taught as common, while those from the twelfth upward are taught as the special grounds. In the Pāramitāyāna, it is asserted that one traverses the ten grounds sequentially, whereas here, through the distinction of methods and instructions, it is asserted that perfection is attained in this very human birth. Furthermore, the ten special inner grounds are as follows: the place (gnas) and near-place, the field (zhing) and near-field, the assembly ('du ba) and near-assembly, the drinking-cut ('thung gcod) and near-drinking-cut, the charnel ground (dur khrod) and near-charnel ground—these are the ten. Here, they are the previously explained wheels of phenomena, enjoyment, and emanation. When the twenty-five inner secret channels are filled by the bodhicitta according to the stages of the guru’s quintessential instructions, the ten grounds, the perfections (pha rol tu phyin pa), and—

བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བ་དང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ ནི་སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་དང་། སྟོབས་དང་། ཐབས་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། ཡེ་ཤེས་བཅུར་གང་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། ། དང་ཞེས་པ་ནི་ས་བཅུ་དང་། ཤེས་པ་བཅུ་དང་། དབང་བཅུ་ དང་། རྣམ་པ་བཅུ་དང་། དོན་བཅུ་དང་། སྟོབས་བཅུ་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཡང་གནས་པ་ལམ་ལ་མ་རྫོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། དག་པ་རང་བཞིན་ལ་མ་རྫོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཐོབ་པ་འབྲས་བུ་ལ་མ་རྫོགས་པ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཚུལ་ གདམས་ངག་ལ་མ་རྫོགས་པ་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གནས་པ་ལམ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐབས་ནས་སྟོན་ཏོ། ། དག་པ་རང་བཞིན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་ ནས་སྟོན་ནོ། ། ཐོབ་པ་འབྲས་བུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་ནས་སྟོན་ནོ། ། ཚུལ་མན་ངག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དང་སྦྱར་བའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཉིད་དེ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པ་གསུམ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཆོས་ཀྱི་སྟེ། ། བརྩོན་འགྲུས་གཉི་གར་འདོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། །

It is said: "To bring to completion and purify the accumulations of merit and wisdom that have not yet been completed." In this context, the pāramitās (perfections) are those ten taught as: generosity, discipline, acceptance, diligence, concentration, insight, power, skillful means, aspiration, and wisdom. The word "and" includes the ten grounds, the ten knowledges, the ten masteries, the ten aspects, the ten meanings, and the ten powers. Regarding the ten pāramitās, those to be completed in terms of the path of abiding, those to be completed in terms of the purity of nature, those to be completed in terms of the attainment of the result, and those to be completed in terms of the method of oral instructions must be fulfilled. Furthermore, the completion of the ten pāramitās in the path of abiding is taught in the section on the vajradhātu-maṇḍala of bodhicitta. The ten pāramitās of the purity of nature are taught in the section on the wisdom of the dharmadhātu. The pāramitās of the attainment of the result are taught in the section on the wisdom of individual discernment. The pāramitās of the method of oral instructions are the application of the Mahāyāna method through the oral instructions of the Guru. The accumulations of merit and wisdom are the pāramitās themselves, as it is said: "Generosity, discipline, and acceptance are the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya; concentration and insight are the dharmakāya; and diligence is held to be both."

སྟོབས་དང་ཐབས་དང་སྨོན་ལམ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། དེ་ལྟར་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་ཚང་བ་ནི་རྫོགས་པའོ། ། ཡང་ན་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཟླ་བ་ཉ་བ་བཞིན་ནོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་སྔར་སྨོན་པའི་བཅུ་པོ་ཀུན་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའོ། ། བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དེས་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། བླ་ན་མེད་ཅེས་པ་ནི་གོང་ན་མེད་པའོ། ། དོན་ནི་དོན་དུ་ཉེ་བར་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། མ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོང་དུ་མ་ ཆུད་པའོ། ། རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དཔེར་ན་དབུལ་པོས་གཏེར་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། མ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གང་དང་གང་གིས་ཐོབ་པར་མ་ནུས་པ་དེའོ། ། ཐོབ་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ པའམ་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ནས་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་འོག་ནས་འབྱུང་བ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཐོག་མཐའ་བསྡུ་བའི་སྒྲའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཇི་སྙེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྙེད་ཅེས་པ་ནི་དུས་ཇི་སྲིད་ཅེས་དུས་ཀྱི་མཐའ་གཟུང་ བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའམ་རིགས་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའོ། །

Power, skillful means, and aspiration constitute the equipment of merit (puṇyasaṃbhāra). Wisdom (jñāna) is the equipment of wisdom (jñānasaṃbhāra). Thus, the fulfillment of the two purposes—of oneself and others—is "perfection." Alternatively, the term "perfection" is like the full moon. "Complete perfection" means that all ten previously made aspirations become utterly pure. The word "therefore" (tasmāt) means "for that reason." In order to demonstrate the result arising from skillful means, it says: "in order to realize the unsurpassed meaning not yet realized, and to attain what has not been attained," and so forth. "Unsurpassed" means that there is nothing above it. "Meaning" (artha) refers to the Great Seal (mahāmudrā), which is to be closely approached as the goal. "Not yet realized" means not having understood it. "To be realized" is a synonym for "to manifest directly." For example, it is like a poor person realizing that a treasure exists. "What has not been attained" refers to whichever of the Buddha's qualities one has not been able to attain. "Attainment" means becoming of the same nature as that or receiving empowerment (abhiṣeka). The word "and so forth" (ādi) collects other entities that will appear below; it is a term used to include the beginning and the end. If one asks what those are, it says: "of all the Tathāgatas, however many there are." "However many" (yāvantaḥ) refers to grasping the limit of time. Since they are both Tathāgatas and all, they are "all the Tathāgatas," which includes those subsumed within the three times or the six families.

དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་དག་པར་གཟུང་བའི་བར་གྱི་ཕྱིར་དང་ཞེས་པ་ནི་དམ་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཆོས་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་འདིའོ། ། དེ་བས་ན་འདི་གཟུང་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མཐའ་དག་གཟུང་བར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་ པར་སྐབས་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་དགོངས་པ་སྨོས་པའོ། ། དང་ཞེས་པ་ནི་དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ་ཞེས་པའོ། ། གང་ཞེ་ན་ངས་བཤད་ཅིང་བསྟན་ཏེ་འགྲེལ་ཞིང་རྣམ་པར་ཕྱེ་ལ་གསལ་བར་བྱས་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ངས་ཞེས་པ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་ པ་ངས་ཞེས་པའོ། ། བཤད་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་གཞུང་ཡི་གེའི་སྒོ་ནས་སོ། ། བསྟན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱས་ཞེས་པའོ། ། འགྲེལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་སྟེ། དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་གོ། ། རྣམ་པར་ཕྱེ་ལ་ ཞེས་པ་ནི་བཤད་པའི་རྣམ་གྲངས་དབྱེ་བ་སྟེ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པར་རོ། ། གསལ་བར་བྱས་ཞེས་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་དོན་བཞིའི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཞུང་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དགོངས་པའི་དོན་དང་། ། བཤད་པའི་རྣམ་གྲངས་གསལ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་པས་བོད་པ་མཛད་དེ། ལག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །

Regarding the phrase "in order to correctly uphold the way of the sublime Dharma" and so forth: "sublime" refers to the Tathāgatas just mentioned. The Dharma spoken by them is the "sublime Dharma," which is this Vajrayāna, the heart essence of the eighty-four thousand aggregates of Dharma. Therefore, by upholding this, all the Buddha's word will be upheld. This will be shown in detail later in the text. The word "in order to" expresses the underlying intention. The word "and" indicates that there are other purposes as well. What are they? It is said: "I shall explain, demonstrate, comment upon, analyze, clarify, and bestow my blessings." "I" refers to me, Śākyamuni. "Explain" means by way of the written text of the source. "Demonstrate" means to bring it into direct experience. "Comment upon" means to definitively explain the intention, which refers to the instructions on the provisional and definitive meanings and so forth. "Analyze" means to distinguish the various categories of explanation, such as the profound and the vast. "Clarify" means that through the four points just mentioned, one should respectively and clearly comprehend the source text, the experience, the intended meaning, and the categories of explanation. To summarize all of these, it is taught in order to show the entry [into the path] by way of blessings. The address "Vajrapāṇi, Vajradhara" is made; the meaning of the words "Vajrapāṇi" is as explained previously.

ངས་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྣན་པའི་སྒྲ་སྟེ་བཤད་པ་དང་། འགྲེལ་པ་དང་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་གསུམ་གྱིས་གཞུང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ཡང་བསྟན་པ་དང་གསལ་བར་བྱས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རྟོགས་ པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ངས་ཞེས་པ་ནི་སྟོན་པ་པོ་ངས་ཞེས་པའོ། ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྣོད་དང་ལྡན་པ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཞེས་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་རིག་སྔགས་ དང་གཟུངས་སྔགས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་བཅུད་དུ་གྱུར་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ་ཞེས་པའོ། ། ཆོས་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས་གསང་བའི་བདག་པོ་གཞན་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་བྱས། བྱེད་དུ་མ་བཅུག། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མ་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡེ་ནས་ གནས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར། གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནི་དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་ཕན་ཡོན་ཚིག་བཅུ་གཅིག་ ཏུ་བགྲང་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། །

"I have also blessed your continuum with the blessing of the dharmatā of all mantras" means that the word "also" (yang) is an additive term. It indicates that through the three—explanation, commentary, and detailed analysis—the source text and so forth are blessed through hearing; and through the two—teaching and clarifying—they are blessed so that they may be realized. "I" refers to the Teacher, me. "In your continuum" refers to the continuum of the consciousness of you, Vajrapāṇi, who are a worthy vessel. "Of all mantras" means those which are both mantras and "all," thus including all vidyāmantras and dhāraṇīs. Because these have become the essence of the dharma, they are blessed. "The dharmatā" is as stated in the Vairocanābhisambodhi Tantra: "Furthermore, Lord of Secrets, the dharmatā of secret mantra was not created by any of the tathāgatas, nor was it caused to be created, nor was it approved by them. Why is that? This is the characteristic of all phenomena. That is to say, whether tathāgatas appear or do not appear, the dharmatā of phenomena has existed from the very beginning." This is what is extensively taught in passages such as "the dharmatā of the mantras." Such blessings are the blessing of realizing that very reality and so forth. These constitute the explanation of the eleven benefits of the first wheel.

། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་བཤད་པར་བཞེད་ནས། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་བདེ་བའོ། ། རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་ དགོས་པ་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་ཕན་ཡོན་གྱི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་བསྟན་ནས། ད་གཉིས་པའི་སྐབས་འདི་ནི་མི་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་གཅིག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་ སྐབས་ཕྱེ་བ་ལས་དོན་ཐ་དད་པར་སྟོན་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། འདིས་དོན་ཅི་སྟོན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་དག་ཅིང་ཡོངས་སུ་བྱང་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དུས་གསུམ་དུ་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་ལུས་པའོ། ། དེ་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ནི་ལེགས་པར་དག་པ་སྣང་བ་དག་པ་སྟེ། དྲི་མ་དང་སྒྲིབ་པར་གྱུར་པ་མ་ལུས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཡང་སྔར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་ དག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། བྱང་བ་ཞེས་པ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུངས་བ་སྟེ། ལེགས་པར་སྦྱངས་པའི་གསེར་བཞིན་ཉེས་པ་ཕྲ་མོའི་ཚད་ཙམ་ཡང་མི་མངའ་བའོ། ། དེ་ལྟར་དག་པ་དང་བྱང་བའི་ཕྱིར་ཇི་སྙེད་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རོ་གཅིག་པ་རང་གི་དོན་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། །

Then, wishing to explain the second wheel, the section on the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna), it is said: "Vajrapāṇi, the Vajra-Holder." The meaning of these words is easy to understand. Having already taught the purpose of the Chanting of the Names (Nāmasaṃgīti) in the context of the benefits of the first wheel, now, in order to show that the context of this second wheel is different, it is said: "Furthermore, this Chanting of the Names..." Although the text known as the Chanting of the Names is a single work, this indicates that it teaches distinct meanings according to the specific context. If one asks what meaning this demonstrates, it says: "The utterly pure and completely purified omniscient wisdom of all the Tathāgatas." Because they are both Tathāgatas and all, they are "all the Tathāgatas," meaning the Tathāgatas of the three times without exception. Their "utter purity" is a perfect purity of appearance, the wisdom of the dharmadhātu in which all stains and obscurations have been purified without remainder. This was previously explained as "complete" and "pure." "Completely purified" (byang ba) means having emerged from the accumulations of merit and wisdom; like well-refined gold, it is free from even the slightest trace of fault. Because it is thus pure and purified, the knowledge of the full extent of phenomena (ji snyed pa) and the way they are (ji lta ba) is called "omniscient wisdom." Then, the wisdom of all the Tathāgatas is of a single taste, a state of constant meditative equipoise for one's own benefit.

ད་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའི་རིམ་པ་སོ་སོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་ བར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དག་ཅིང་བྱང་བར་བྱས་པའི་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་སོ་སོར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྨོན་ལམ་གྱིས་འདུལ་བ་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་གསང་བ་དང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བས་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་གདུལ་བྱ་དྲག་པོ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པ་ཡང་རྣམ་པ་ལྔར་འགྱུར་བར་གོ་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གཙོ་བོར་མི་བསྐྱོད་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་ལུས་པ་ཀུན་ཀྱང་རིགས་ལྔར་འདུས་སོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་བྱེ་བ་དང་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་མཚན་ གང་ལ་ཡོད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་པོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་ཀུན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རིགས་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པས་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་པ་ལ་ཡང་གོ་བར་བྱའོ། ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་ རྟོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྫོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། །

Now, in order to demonstrate the successive stages of the appearance of pure mundane wisdom for the sake of all sentient beings, it is said: "The body, speech, and mind become secret." Just as various reflections appear individually in a mirror that is perfectly pure and polished, the body, speech, mind, secrets, and transformations that appear to those to be trained through the power of the aspiration of great compassion are the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Therefore, one should understand that the mirror-like wisdom is the maṇḍala of Akṣobhya, and that Akṣobhya also manifests in five aspects in order to subdue fierce beings to be trained. To primarily demonstrate the meaning of these as Akṣobhya himself, it is said: "The awakening of all the Tathāgatas," and so forth. The "Tathāgatas" are the four, such as Vairocana and the others. "All" refers to the intention that all Tathāgatas without exception are subsumed within the five families. "Buddha" is so called because of the opening and expanding of the intellect. The "name" refers to that which possesses this title. "Awakening" means that the awakening of all of them is the mind family, Akṣobhya. Because they are sealed by Akṣobhya, the term "all" should also be understood to apply to what is taught below. "The clear realization of the perfectly awakened Buddhas" means that the perfect completion of the welfare of oneself and others without error is the perfectly awakened Buddha (samyak-saṃbuddha).

དེ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཆོས་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པས་ན་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་འབྱུང་ཁུངས་སུ་འགྱུར་བའོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ནི་དེའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པའོ། ། ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅེས་པ་ནི་ མངོན་དུ་མཛད་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དང་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཐམས་ཅད་ཕམ་པར་མཛད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ན་རྒྱལ་བའོ། ། དཔེར་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་རིན་ པོ་ཆེའི་ཁྱད་པར་ཀུན་ལས་རྒྱལ་བ་བཞིན་ནོ། ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་དག་གང་ཞེ་ན། བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཐམས་ཅད་ཕམ་པར་མཛད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདུད་ནི་ཕུང་པོ་དང་། ལྷའི་བུ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། འཆི་བདག་གི་བདུད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཁམས་གསུམ་ པའི་སེམས་ཅན་ལ་དགྲ་དང་འདྲ་བར་ཉེ་བར་འཚེ་ཞིང་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་བདུད་དོ། ། ལྷའི་བུའི་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མདངས་འཕྲོག་པ་དང་། དབུགས་འཕྲོག་ཅིང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་སྒོམ་པ་རྣམས་ལ་བར་དུ་གཅོད་དོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ ཀྱིས་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ལ་སོགས་པ་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་དགེ་བའི་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཆེན་དགྲ་འདིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །

Because the nature of phenomena (dharmatā) to be realized by those [Buddhas] is unshakable, it is "clear realization" (abhisamaya). Regarding the phrase "having realized the dharmadhātu of all the tathāgatas": the tathāgatas are as previously described. The "dharmadhātu" refers to the powers (bala), the fearlessnesses (vaiśāradya), and so forth. "Expanse" (dhātu) means that which serves as the source. "Unsurpassed" means that there is nothing else superior to it. "Realized" means having made it manifest. If one asks what results from such realization and realization in the mind: it is said that the Victorious Ones (jina) have defeated all the powers of māra. Because they are completely victorious over all discordant factors, they are "Victorious Ones." For example, it is like how a vajra is superior to all other precious gems. What are those discordant factors? It is said that they have defeated all the powers of māra. Māra refers to the māra of the aggregates (skandha-māra), the māra of the son of a god (devaputra-māra), the māra of afflictions (kleśa-māra), and the māra of the Lord of Death (mṛtyu-māra). These are called māra because they inflict harm and cause fear upon the sentient beings of the three realms, acting like enemies. Through the power of the devaputra-māra, they steal one's radiance and breath, and create obstacles for those practicing the path to awakening and the enjoyment of resources. Through the power of the kleśa-māra, they create obstacles for the virtues of the higher realms and liberation, such as mindfulness and situational awareness (samprajanya). As it is said: "This enemy of the powerful afflictions..." and so forth.

ཕུང་པོའི་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་རླུང་དང་མཁྲིས་པ་ལ་སོགས་པས་ལང་ཚོ་ལ་སོགས་ པ་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། ། འཆི་བདག་གི་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མྱུར་དུ་བར་དོར་འཁྲིད་ཅིང་གསོན་པོའི་ཚེ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྟོབས་རྣམས་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའོ། ། ཕམ་པར་མཛད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་དེས་བཅོམ་པ་དང་བཤིག་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་བས་ན། བདུད་རྣམས་རབ་ཏུ་འཇིག་པར་མཛད། ། ཅེས་བྱའོ། ། ད་ནི་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྟོབས་བཅུ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོབས་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྟོབས་བཅུ་ནི་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། དབང་ པོ་མཆོག་དང་མཆོག་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཁམས་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། བསམ་གཏན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་སྣ་ཚོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་ཀུན་ ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྟོབས་དང་། འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཟག་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱི་མཐུ་རྩལ་ཁྱད་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐོག་མ་མེད་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལས་སྤྲོས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་ཀྱི་གཞི་སྤྱན་རྣམས་དང་། སྟོབས་ཀྱི་རྟགས་ཕྱག་དྲུག་ཏུའོ། ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་དང་ཐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཏེ།

By the power of the māra of the aggregates, wind, bile, and so forth destroy youth and the like. By the power of the māra of the Lord of Death, one is swiftly led into the intermediate state and the living life is destroyed. To include all other powers, the word "all" is used. "To defeat" means to be overcome and demolished by such [powers]. Therefore, it is said: "He utterly destroys the māras." Now, in order to demonstrate the power of his own jñāna (wisdom), it is said: "He possesses the power of all who possess the ten powers." In that regard, the ten powers are: the power of knowing what is possible and what is impossible; the power of knowing the superior and inferior faculties; the power of knowing the various elements; the power of knowing the various inclinations; the power of knowing the various concentrations, absorptions, attainments, and liberations, as well as their afflictions and purifications; the power of knowing the paths leading everywhere; the power of recollecting former abodes; the power of knowing death and rebirth; and the power of knowing the defiled and the undefiled. These are called "knowledges" because they are cultivated as the Blessed One’s extraordinary prowess and because they are seen as the elaborations arising from the state of beginningless equality. Furthermore, the bases of these powers of knowledge are the eyes, and the signs of the powers are the six arms. Moreover, these are the power of insight and the power of skillful means.

སྔར་གྱི་སྟེང་དུ་གཉིས་བསྣན་པ་ནི་བཅུ་གཉིས་སོ། ། དེ་ཡང་། མིག་དྲུག་ལག་དྲུག་སྟོབས་དང་ལྡན། ། ཞེས་པའོ། ། སྟོབས་བཅུ་དང་གང་ལྡན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྟོབས་བཅུར་གང་བརྩིས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བས་ན་སྟོབས་བཅུའི་ སྟོབས་སོ། ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། མཁྱེན་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་མཉམ་པ་མེད་པས་ཇི་སྙེད་པ་ མཁྱེན་པའོ། ། རྣམས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངའ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་འདི་ཞེས་པའོ། ། ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཁོ་ན་སྟེ་ངེས་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་སྟོབས་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་བཞིའི་སྟོབས་རྣམས་དུག་ཧ་ལ་ཧ་ལ་དང་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདུད་རྩིར་བྱས་ནས་ཞལ་བརྒྱའི་སྟོབས་མངའ་བས་གསོལ་བའོ། ། འཆི་བདག་གི་བདུད་ལ་སོགས་པ་རྩད་ནས་གཅོད་པས་ན་མཆེ་བའི་ཁྱད་པར་ཀྱང་རབ་ཏུ་གཙིགས་པའོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་བས་ན་བགེགས་དང་ལོག་པར་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་གཉེན་པོ་དང་གདུལ་ དཀའ་འདུལ་བའི་དུས་སུ་ནམ་མཁའ་ལས་ཐོག་ལྷུང་བ་བཞིན་འཇིགས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟར་གང་ལ་ཡང་ཐོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །

Adding two to the previous [ten] makes twelve. Furthermore, it is said: "Six eyes, six arms, and endowed with power." One who possesses the ten powers is so described. Since the power of those enumerated as the ten powers arises from the power of method and wisdom, they are the "powers of the ten powers." Moreover, to demonstrate the specific excellence of the power of wisdom, it is said: "The omniscience of all the wisdoms of the omniscient ones." The word "all" means without exception. "Knowing" means according to the way things are (yathābhūta). Through the incomparable eye of wisdom, one knows the full extent of phenomena (yāvadbhāva). The word "of" refers to the wisdom of those who possess the wisdom of the omniscient ones; it is the eye of wisdom. The word "itself" (eva) indicates certainty. Thus, by means of the powers, the powers of the four Māras—which are like the hālāhala poison—are transformed into nectar by the wisdom of the omniscient ones. Possessing the power of a hundred faces, he partakes of it. Because he cuts the Māra of the Lord of Death and the others at the root, it should be understood that his fangs are also bared in a most terrifying manner. Therefore, at the time of subduing the obstructors and those who lead astray—who are otherwise difficult to tame—he strikes fear into them like a thunderbolt falling from the sky. If one asks how this is evident, it is said: "It is the scripture of all the dharmas of all the Buddhas." The power of the wisdom of the omniscient ones is like a vajra, unimpeded by anything whatsoever.

སངས་རྒྱས་ཀྱང་ ཡིན་ལ་ཞེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ནོ། ། ཆོས་ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། ལུང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་ལས་འོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་རང་དང་གཞན་ལ་དེ་སྐད་དུ་གྲགས་པའོ། ། ད་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་སྙིང་པོར་བསྟན་པའི་ ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་ན་ཚོགས་རྫོགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པ་དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་སྐྱེས་པས་ན། དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། གཞན་ཡང་གནས་དེ་ལ་དགོད་པར་སེམས་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། ཀུན་ཞེས་པ་ནི་ས་ཐོབ་པ་དང་མ་ ཐོབ་པ་ཀུན་ནོ། ། བསོད་ནམས་ནི་ཐབས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་པོ། ། རྫོགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྒྲིབ་པར་གྱུར་པ་མེད་པའོ། ། ད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་ སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ།

"Buddhas as well" is as explained previously, referring to all the Buddhas of the three times. "Dharma" refers to the Mahāyāna. "Scripture" is so called because it has come from another. Therefore, it is renowned in that way for both oneself and others. Now, in order to show that the vajra-like wisdom of omniscience is the heart mantra to be accomplished, it is said: "It is the perfect accomplishment of all Buddhas." This means that by accomplishing that vajra heart mantra without error, all Buddhas also become Buddhas. Furthermore, in order to show that if one accomplishes that very thing, the accumulations are perfected, it is said: "It is the stainless and utterly pure perfection of the accumulations of merit and wisdom of all great bodhisattvas." Because the mind has arisen like a vajra, one is a bodhisattva. Moreover, because one intends to establish others in that state, one is a great being (mahāsattva). "All" refers to all those who have attained the levels and those who have not. "Merit" is method. "Wisdom" is insight. "Perfection" is becoming non-dual, because it is indivisible like a vajra. "Stainless" means being without faults. "Utterly pure" means being without obscurations. Now, in order to show it as the source of all, it is said: "It is the source of all hearers and pratyekabuddhas."

དོན་དམ་པར་ཆོས་གང་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་འམ་འགག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་ གནས་སུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡང་འདི་ལས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་བའི་འབྱུང་ཁུངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལྷ་དང་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཞིང་ངོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྷ་ནི་ འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ལྷའོ། ། མི་ནི་གླིང་བཞི་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་དེ་དག་མ་ལུས་པའོ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་གཟུགས་དང་དབང་པོ་དང་། ཚེ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་འཁོར་རབ་ཏུ་འབྱོར་བ་མཐར་ཕྱིན་ པའོ། ། ཞིང་ནི་མེ་ཏོག་དང་། འབྲུའི་འབྱུང་ཁུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞིའོ་ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཐེག་པ་གང་གིས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཞིའོ་ ཞེས་པ་ནི་རྟེན་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་སོ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། རྣམས་ཞེས་པ་ནི་འབྲུ་མང་པོའོ། ། འབྱུང་ཁུངས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ གང་ཇི་སྙེད་པ་དག་ཀྱང་འདི་ལས་སོ་ཞེས་པའོ། ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའོ་ཞེས་པ་ནི།

Ultimately, although one does not truly perceive any phenomenon as having either birth or cessation, conventionally, that very non-dual wisdom is taught to be the source of the birth of all things, in the manner of an illusion or a magical emanation. Furthermore, it is said that even the philosophical tenets of the two vehicles of the Hearers and Pratyekabuddhas arise from this. To show it as the source of worldly happiness, it is said to be "the field of excellence for all gods and humans." "Gods" refers to the gods of the desire, form, and formless realms. "Humans" refers to those born in the four continents and so forth. "All" means without exception. "Excellence" refers to the perfection of physical form, the sense faculties, lifespan, wealth, and a retinue. "Field" is the source of flowers and grain. "Likewise" is the concluding particle. "The foundation of the Great Vehicle" means that the Great Vehicle is both a vehicle and great, hence the Great Vehicle; it is so called because it is the vehicle by which one accomplishes the welfare of oneself and others. "Foundation" means the support, which is based upon emptiness and great compassion. "The source of the Bodhisattvas" means that awakening is equanimity. Generating the mind toward that is a Bodhisattva. "Plural" (rnams) indicates a multitude. "Source" means that however many there may be, they all arise from this. "The culmination of all the perfectly complete noble paths" means:

འཕགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། ལམ་ཞེས་པ་ནི་གང་གིས་རང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་ བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་མོ། ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱོན་མེད་པར་རང་རང་གིས་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་གང་དུ་གྱུར་པས་མཐར་ཐུག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ་ཞེས་པའོ། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པའོ་ཞེས་ པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་འཆིང་བར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ། ། རྣམས་ཞེས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། བརྟགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ཚད་མར་གྱུར་པ་སྟེ་འདིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། ། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་གྱི་སྐྱེ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ ནི་རང་རང་གི་ས་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་སྟེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། ། ལམ་ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པའོ། ། སྐྱེ་གནས་ཞེས་པ་ནི་མངལ་ལོ། ། དེ་དང་ཆོས་ མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དངོས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་པ་རིགས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གདུང་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ གཤེགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྟར་བརྟན་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སོན་པས་ན་གཤེགས་པའོ། ། ཡང་ན་དེ་མཁྱེན་པའམ་མ་གཤེགས་པ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

The "Noble Ones" (ārya) are those who are exceptionally exalted: the hearers (śrāvaka), the solitary buddhas (pratyekabuddha), and the bodhisattvas. "Path" refers to the way by which one proceeds in order to attain one's own respective fruit. "Perfectly complete" means having reached the ultimate limit of one's own state without flaw. "The end of all" means the Buddha-ground, which is the final destination where those [paths] culminate. "Discerned by those who are liberated" means that "liberation" is the freedom from all that constitutes bondage. "Those who" refers to the hearers and so forth. "Discerned" means being authoritative; it is that which is to be discerned by them. "The source of the path of definitive emergence" means that "definitive emergence" is the attainment of the fruit on one's respective level without doubt—namely, the definitive emergence of the hearers, the definitive emergence of the solitary buddhas, and the definitive emergence of the bodhisattvas. "Path" refers to the vehicle (yāna). "Source" refers to the womb. Because it is analogous to that, it is so called; in reality, it is the source from which all phenomena arise. To demonstrate that the lineage arising from that is a distinguished family, it is said: "The lineage of the Tathāgatas is uninterrupted." "Tathāgata" means one who has gone (gata) to suchness (tathatā). Suchness is the suchness of all phenomena, as stable as a vajra. Because one has arrived at its very essence, one is "gone" (gata). Alternatively, it is also so called because of knowing that or because of not departing from it.

དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དཔལ་ལྡན་དེ་བཞིན་ཉིད་གཤེགས་ཤིང་། ། དེ་བཞིན་སླར་ ཡང་བྱོན་པས་ན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གདུང་ནི་རུས་སོ། ། མི་འཆད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་ཡང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་རིགས་དང་རྒྱུད་རབ་ཏུ་འཕེལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ནི་སྔར་བསྟན་མ་ཐག་པའི་ རྡོ་རྗེ་ལྟར་བརྟན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་རང་གི་ཐོས་པར་བྱ་བ་དང་། ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གནས་དེ་ལ་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའ་དང་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། རིགས་ཞེས་པ་ནི་རུས་སོ། ། དང་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་བསྡུས་པའོ། ། རྒྱུད་ཅེས་པ་ནི་ས་བོན་སྔར་བསྟན་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་འཛིན་པའོ། ། འཕེལ་བ་ནི་མང་པོར་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ཀྱང་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། ཕ་རོལ་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཚར་གཅོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ནི་རང་གི་སྡེ་ལས་གཞན་པའོ། ། རྒོལ་བ་ནི་སྐྱོན་རྟོགས་ཤིང་རྒོལ་ བར་བྱ་བར་སེམས་དཔའོ། ། ཚར་གཅོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སྟོབས་མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རང་གི་སྡེ་པ་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒོལ་བ་པོ་དེ་ཡང་སུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇོམས་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་རྟག་ པའི་མུ་དང་། ཆད་པའི་མུ་ལ་རྟེན་བཅས་པས་ན་མུ་སྟེགས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པའི་གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། འཇོམས་པ་ཞེས་པ་ནི་དྲག་པོའི་སྒྲ་སྟེ།

As it is said: "Because he has gone to suchness and likewise returns again, he is called the Tathāgata." "Lineage" refers to the clan. "Uninterrupted" means that it never changes into something else. "The family and lineage of the bodhisattva mahāsattva increase" means that awakening is as stable as a vajra, as just explained. To generate the mind that intends to hear and realize such a state for oneself, and to establish all sentient beings in that state, is what constitutes a "sattva" and a "mahāsattva." "Family" refers to the clan. "And" is a particle used to include a synonym. "Lineage" refers to that which is born from the previously explained seed, thereby maintaining its own nature. "Increase" means to become numerous. If one asks what that accomplishes, it is said: "It subdues all adversaries." In this context, "adversaries" refers to those other than one's own school. "Adversaries" refers to those who perceive faults and intend to challenge. "Subdues" means to render them powerless. This is because one's own school is the unconditioned Vajragarbha. If one asks who those challengers are, it is said: "It utterly destroys all non-Buddhists." Because they rely on the extremes of permanence and nihilism through perverted insight, they are "non-Buddhists" (tīrthikas). The word "all" includes those deluded ones who abide in evil views. "Utterly destroys" is a term of forceful action.

གླང་པོ་ཆེ་བསད་ནས་པགས་པ་གྱོན་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཚར་གཅད་པའི་ཕྱོགས་ གཞན་ཡང་གསུངས་པ། བདུད་བཞིའི་སྡེ་དང་དཔུང་ཐམས་ཅད་ཕམ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ནི། བདུད་བཞི་ནི་གོ་སླའོ། ། སྡེ་ནི་དམག་གི་ཚོགས་སོ། ། དཔུང་ནི་ནག་པོའི་རྩ་ལག་ཀུན་ནོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་འདི་ལྟར་མེ་ལོང་གི་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་སྐུ་དྲག་པོ་དང་། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་གང་ཡིན་པ་ལ་གདུལ་བྱ་དྲག་པོས་འདུལ་བ་ལ་ཉེས་པས་མི་གོས་ཏེ། གཟུགས་བཞིན་ནོ། ། གསུང་གི་སྒྲ་དྲག་པོས་སྤྲུལ་པ་རླག་པར་བྱེད་པས་ན་ཕམ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་ཚར་བཅད་ནས་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ པར་སྡུད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་སོ་སོའི་དབང་གིས་འགྲོ་བའི་གནས་སོ་སོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མགོ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྲ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྡུད་པ་དེ་རྟོགས་པ་སེམས་སུ་ སྡུད་པ་དང་། སྤྱོད་པ་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་སྡུད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའོ། ། དེ་ནི་རལ་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྱིངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་སེམས་ལས་མི་གཡོ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐ་དད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ གྱི་དོན་ལས་མི་གཡོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་ཅི་མཛད་ཅེ་ན། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བགྲོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་འབྲས་བུའོ། །

It is called such because it is like killing an elephant and wearing its hide. Regarding the section on subduing, it is further stated: "It defeats all the classes and hosts of the four Māras." The four Māras are easy to understand. "Classes" refers to military hosts. "Hosts" refers to all the kinsmen of the dark side. All of these are like reflections in a mirror within the fierce body of the Tathāgata’s enlightened activity. When subduing fierce disciples, one is not stained by faults, just as a reflection is not. Because the fierce sound of speech destroys emanations, it is said to "defeat." Having thus subdued them, what is the benefit to be bestowed? It is "the perfect gathering of all sentient beings." This means they are both sentient beings and all of them; thus, "all sentient beings" refers to those born in the various places of rebirth and the various abodes of existence according to their respective karma, just as hair grows from the head. "Perfect gathering" means gathering without error. Gathering through realization within the mind and gathering through the four means of attraction is "perfect gathering." This is like the hair being gathered into a single lock. Therefore, the meaning is that although various things appear, they do not waver from the mind, and although the activities of the Buddhas and Bodhisattvas are diverse, they do not waver from the welfare of sentient beings. Furthermore, what does it do? It is said: "It fully ripens the noble path of all the ways of definitive emergence." In this context, "definitive emergence" refers to the result.

བགྲོད་པ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་མོ། ། ཐམས་ ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའོ། ། འཕགས་པའི་ལམ་ཞེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡོངས་སུ་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཞེས་པའོ། ། སྨིན་པ་ནི་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཚངས་པའི་ གནས་བཞི་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་ཚངས་པ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཚངས་པ་མྱ་ངན་འདས་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གནས་བཞི་ནི་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་བཞིའོ། ། ལ་ཞེས་པ་འདུད་པའི་སྒྲའོ། ། གནས་པ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཏེ། གཞན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བློ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། ། དེ་ཡང་དངོས་སུ་ན་མེ་ ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པའོ། ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཏོ་ཞེས་པ་ནི། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་པ་སྟེ། གང་དག་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་གཡེང་བ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་ སེམས་ནང་དུ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པ་ལ་དམིགས་ནས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་བློས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ལས་འབྱུང་བའི་དམིགས་པ་རྣམས་སོ། ། བསམ་གཏན་ཞེས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་འབའ་ཞིག་ལྷུར་ལེན་པ་ལ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ ན།

"Progress" refers to the path of accomplishment. "Of all" refers to the hearers and so forth. "Noble path" refers to the path that emerges from the three realms, such as the path of accumulation and so on. "Completely" means "supremely." "Maturation" means attaining the final fruit. Regarding the phrase "the absorption of those who abide in the four divine abodes": therein, "Brahmā" is the perfectly awakened Buddha. As it is said: "Brahmā is the Buddha who has passed beyond sorrow." The "four abodes" are the four: love, compassion, joy, and equanimity. "In" is a word of reverence. "Those who abide" refers to those of the Great Vehicle, because others, such as the hearers, do not possess such abodes. "Absorption" is the mind’s placement in equipoise upon all phenomena. In actual fact, this is the mirror-like wisdom. Regarding the phrase "the concentration of those with one-pointed minds": this means "of those who place the mind in one-pointedness." Thinking that those who follow after the objects of mental consciousness and are distracted are unable to place the mind in equipoise, they focus on correctly settling the mind within. Through the intellect of investigation and analysis, they take as their objects those states arising from joy and bliss that are free from desire. "Concentration" is also that very thing. If one asks, "Is it only for those who are devoted to the mind alone, and not others?"

དེའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་འདུལ་བ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལུས་ཞེས་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་ལས་གནས་ངན་ལེན་དང་བཅས་པ་སྤོང་བའོ། ། ངག་ཅེས་པ་ནི་སྨྲ་བའི་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་སྤོང་བའོ། ། ཡིད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་སྤོང་བའོ། ། དེ་ཡང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པའི་སྤྱོད་ལམ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་བྱ་བ་སྤངས་ནས་རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་པ་ལ་གནས་པ་ནི་འདུལ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། བརྩོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་དོན་དེ་ལ་དགའ་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་པ་ནི་ཞི་ གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣལ་འབྱོར་དུ་འཇུག་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཚར་གཅད་པ་དང་། ཕན་གདགས་པའི་ལས་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཉེས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་དུག་དང་། མེ་དང་། མཚོན་ཆ་དང་། དགྲ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། བྲལ་བར་བྱེད་པ་དང་མི་ཚུགས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའོ་ཞེས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདོད་ཆགས་ ལ་སོགས་པ་དྲུག་གོ། ། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་གཡོ་སྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྡུས་པའོ། ། སྤོང་བ་ནི་བྲལ་བར་བྱེད་པའོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཞི་བའོ་ཞེས་པ་ནི། ། ཡང་དག་པའི་དོན་གསལ་ བར་མི་བྱེད་པ་སྟེ། གློ་བུར་དུ་གཡོགས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Therefore, it is said that this is the yoga of those who strive to discipline the body, speech, and mind. "Body" refers to the abandonment of physical actions along with their dysfunctional tendencies (dauṣṭhulya). "Speech" refers to the abandonment of verbal dysfunctional tendencies along with the faults of speech. "Mind" refers to the abandonment of the dysfunctional tendencies of the mind along with the afflictions (kleśa). Furthermore, "discipline" (vinaya) means to remain constantly in heedfulness, having abandoned fruitless activities and modes of conduct by being embraced by mindfulness and situational awareness (samprajanya). "Striving" means to always delight in that purpose. "Yoga" means to engage the body, speech, and mind in the yoga of calm abiding (śamatha) and special insight (vipaśyanā). Having thus taught the actions of subduing and benefiting, now, in order to show that it is free from all faults, it is said: "It brings about freedom from all fetters (saṃyojana)," and so forth. In this context, "fetters" refers to various harms such as poison, fire, weapons, and enemies. "Brings about freedom" means to make one unassailable. "Abandoning all afflictions and secondary afflictions" means that the "afflictions" are the six, such as desire (rāga) and so forth, and the "secondary afflictions" are the twenty, such as guile and deceit. The word "all" includes the defilements (saṃkleśa) and so on as well. "Abandoning" means to bring about freedom. "The complete pacification of all obscurations" (āvaraṇa) means that which does not allow the true meaning to be clear; it has the sense of being a temporary covering.

ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པའོ། ། ཞི་བ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་བ་ཞེས་པའོ། ། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ་ཞེས་པ་ནི་ འཇིགས་པ་ནི་ཡིད་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མའི་འཇིགས་པ་ཀུན་ནོ། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཡིད་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་ནས་བདེ་བར་གྱུར་པའོ། ། ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས། ཕུང་ པོ་ཐམས་ཅད་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ཀུན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ། མདོར་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་འཆིང་བ་དང་བྲལ་ནས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི་ རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། སེམས་ཀྱི་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། གཡེང་བ་ནི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་མ་ལུས་པ་ཞེས་པའོ། ། ཞི་བ་ནི་སེམས་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། ། འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ་ཞེས་ པ་ནི་འབྱོར་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཚེ་རིང་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའོ། ། འབྱུང་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའོ་ཞེས་པ་ནི་རྒུད་པ་ནི་དམན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ ནི་འབྱོར་པ་གཞན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། སེལ་བ་ཞེས་པ་ནི་རྒུད་པ་དང་བྲལ་ནས་དར་བར་བྱེད་པའོ། །

"Knowing all" refers to the afflictive obscurations, the cognitive obscurations, the karmic obscurations, and the obscurations of birth. "Pacification" means purification. "Completely liberated from all fears" means that fear is the mind accompanied by suffering. "All" refers to every fear of this life and future lives. "Completely liberated" means the mind has become blissful, free from fear. "Completely released from all aggregates" means that which is both an aggregate and all-encompassing; thus, "all aggregates" refers to all the aggregates of appropriation. These are taught to be the nature of suffering; in brief, it is said that the five aggregates of appropriation are suffering. Therefore, being free from those bonds, one possesses the uncontaminated aggregates. "Complete liberation" means being liberated. "The pacification of all mental distractions" means that "mind" is consciousness. "Distraction" is the scattering of the mind toward objects. "All" means without exception. "Pacification" is the settling of the mind in its natural state. "The source of all prosperity" means that "prosperity" is excellence. "All" refers to longevity, wealth, and so forth. "Source" means the mirror-like wisdom. "The dispeller of all decline" means that "decline" signifies inferiority. "All" refers to all other forms of prosperity and the like. "Dispeller" means to cause one to flourish by being free from decline.

ངན་སོང་གི་སྒོ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ངན་སོང་ནི་ངན་པར་སོང་སྟེ་སྐྱེ་གནས་དམན་པའོ། ། སྒོ་ནི་དེར་འཇུག་པའི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་ལུས་ དང་ངག་དང་ཡིད་མི་དགེ་བའི་སྒོ་ཀུན་ནོ། ། གཅོད་ཅེས་པ་ནི་བསྡམས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ལམ་བཟང་པོའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཅིངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་ནི་གྲོལ་བའོ། ། གྲོང་ཁྱེར་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་སྟུག་པོ་ བཀོད་པའོ། ། འཇུག་པ་ནི་གནས་དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་བཟང་པོ་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། འཁོར་བའི་འཁོར་ལོར་མི་འཇུག་པའོ་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་བ་ནི་གནས་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པ་སྟེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ཡང་གོ་རིམ་དུ་འཁོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གནས་གང་དུ་སྐྱེ་བ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁོར་ ལོ་ཞེས་པ་ནི་ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོའམ། ཟོ་ཆུན་གྱི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་རྣམ་པར་གཅོད་པའོ། ། མི་འཇུག་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གྱུར་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ངོ་། ། འཁོར་ ལོ་ནི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའོ། ། བསྐོར་བ་ཞེས་པ་ནི་འདིའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ནས་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་བསྒྲེང་བའོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་གཤེགས་ པའོ། བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པར་དཀར་བའི་ཆོས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་འདུལ་བའོ། ། གདུགས་ནི་ཚ་བ་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the phrase "it closes all the doors to the lower realms": the lower realms are those into which one has gone poorly, namely, inferior places of birth. The "doors" are the non-virtuous, sinful actions through which one enters them. "All" refers to every door of non-virtue of body, speech, and mind. "Closes" means to restrain them. If one asks what the result of that is, it is said to be "the excellent path to the city of liberation." Liberation is being freed from all bonds. The "city" is the Buddha’s palace, the Ghanavyūha. The "excellent path" is the flawless way of proceeding to that abode. Regarding "not entering the wheel of saṃsāra": saṃsāra is that which is not fixed to a single place, but wanders everywhere. Furthermore, it does not revolve in a sequential order, because the place of birth is uncertain. The "wheel" is like the wheel of a chariot or the wheel of a water-drawing machine. The term "wheel" here serves to exclude [such a process]. "Not entering" means not taking rebirth. Regarding "having turned the wheel of Dharma": "Dharma" refers to the eighty-four thousand heaps of Dharma. The "wheel" refers to [the teaching] for gods, humans, and so forth. "Turning" means that through this, one has become a buddha. Regarding "raising the parasols, victory banners, and streamers for the teaching of the Tathāgata": the Tathāgata is one who has gone in that way from the side of the white, virtuous Dharma. The "teaching" is the taming of one's own mind through the pure Dharma. The "parasol" is for the purpose of protection from the heat.

རྒྱལ་མཚན་ནི་བདུད་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བའི་མཚན་རྟགས་སུ་བྱས་པའོ། ། བ་དན་ནི་རང་གི་སྡེ་ཡོངས་སུ་མཚོན་པའོ། ། བསྒྲེང་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་དཔུང་ ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་པའི་དུས་ན་སློང་བ་དང་། འབུབས་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་པའི་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཇི་སྙེད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཆོས་ཇི་ སྙེད་ཅིག་བསྟན་ཅིང་གསུངས་པའི་གནས་དེ་ཡང་འདིའོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན། རྡོ་རྗེའི་གདན་ནི་མ་ལུས་ལྡན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའོ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ནོ། ། གསང་སྔགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སྒོ་ནི་འཇུག་པའི་ལམ་མོ། ། སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ལས་རྣམ་པ་བཞི་སྤྱོད་པའོ། ། མྱུར་དུ་འགྲུབ་པ་ཞེས་པ་ནི་གཞུང་འདི་ཉིད་རྫོགས་ པའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པའམ་མོས་པའི་སྒོ་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའམ། འདུན་པའི་སྒོ་ནས་ཞལ་དུ་བརྗོད་པའོ། ། འདིའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བགེགས་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའོ་ཞེས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་པའི་རྟོགས་ པའོ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། ། བརྩོན་པ་ནི་དེ་ལ་སེམས་མངོན་པར་སྤྲོ་བའོ། །

The victory banner is the sign of having triumphed over the hosts of Māra. The pennant represents one’s own class. It is said that "raising" them occurs when one is victorious over the enemy forces, and "lowering" them occurs when one is defeated. Regarding the phrase "the locus of the teaching of all phenomena": it refers to that which is both phenomena and all-encompassing. This means that this very place is the locus where as many perfectly awakened Buddhas as there are have taught and spoken as many Dharmas as there are for the sake of sentient beings. For this reason, it is said: "The Vajra Seat possesses everything without exception." Regarding the phrase "quick accomplishment for Bodhisattvas who practice the gateway of Secret Mantra": "Bodhisattva" refers to those of the Mahāyāna lineage. "Secret Mantra" is the wisdom realized through the gateway of the Vajrayāna. The "gateway" is the path of entry. "Those who practice the conduct" refers to those who engage in the four types of activities for the sake of sentient beings. "Quick accomplishment" means that by means of this very source text, one either practices through the gateway of completion, or attends to it through the gateway of devotion, or recites it aloud through the gateway of aspiration. This means that through its blessing, one attains accomplishments without obstacles. Regarding the phrase "the realization of meditation for Bodhisattvas who are intensely diligent in the perfection of wisdom": "Bodhisattva" is as explained before. The "perfection of wisdom" is emptiness by its very nature. "Diligence" is the mind’s intense enthusiasm for that [emptiness].

བསྒོམ་པ་ནི་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། རྟོགས་པ་དེའི་དབང་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྤོབས་པ་ལ་ སོགས་པ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ། ། སྤོབས་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་སེམས་མ་ཞུམ་པའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་པ་དེར་བརྩོན་པ་དང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་ཐོབ་ པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་ཞེས་པའོ། ། བརྩོན་པ་ནི་སེམས་དེ་ལ་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སྒོ་གསུམ་རྩོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་གྲངས་སུ་བསྟན་པའོ། ། རྟོགས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་གི་བླ་ན་མེད་པའི་གནས་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཚོགས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། རྫོགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་མ་ལུས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། ས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་དག་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ས་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ས་ཐམས་ཅད་དེ་ཕྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པའི་ས་ཀུན་ནོ། ། གང་གི་ཚེ་ལེགས་པར་གང་བ་ནི་རྫོགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་ བྱའོ། ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པའོ་ཞེས་པ་ནི། འཕགས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ལས་འཕགས་པའོ། །

Meditation is the practice. Realization is the thorough comprehension by the power of that [meditation]. Regarding the phrase "the realization of emptiness by those who strive in non-dual eloquence and so forth": "non-dual" refers to being free from the nature of the apprehended and the apprehender; it is the selflessness of all phenomena. "Eloquence" means the mind not being discouraged regarding that [realization]. "And so forth" refers to striving, practicing, and desiring to attain it, and so on. "Those" refers to such sons of noble family. "Striving" means exerting the three doors [of body, speech, and mind] through the gateway of enthusiasm for that [object]. "Emptiness" is taught as a synonym for the meaning of non-duality. "Realization" is thorough comprehension. Regarding the phrase "the accumulation of all the perfections": since they are both perfections and all, they are "all the perfections." They are the roots of virtue that lead to the unsurpassed state. These are of ten types and are easy to understand. "Accumulation" refers to the accumulation of merit and the accumulation of wisdom. "Complete" means reaching the end without exception. Regarding "all the stages are fully perfected and completely purified": since they are both stages and all, they are "all the stages," meaning all stages included within the outer and inner [vehicles]. When they are well-filled, they are called "perfected and completely purified." Regarding "the perfect establishment of the four noble truths": "noble" means transcending the phenomena of the three realms.

བདེན་པ་ཡང་ཡིན་ལ་བཞི་ཡང་ཡིན་པས་བདེན་པ་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་དང་། ལམ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དང་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་འདི་ཉིད་དོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་གིས་རྟོགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ལུས་དང་། ཚོར་བ་དང་། སེམས་དང་། ཆོས་ ཐམས་ཅད་དོ། ། དྲན་པ་ནི་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། ། ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་ཡང་ནས་ཡང་གོམས་པར་བྱས་པའོ། ། རྣམས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་གིས་ཞེས་པ་ནི་གང་དག་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དྲན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་མ་གཡེངས་ པར་གྱུར་པ་སྟེ། གདམས་ངག་ལ་སོགས་པས་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་རྟོགས་པའོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ཞེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་འདི་ཞེས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་མདོར་ན་ཞེས་པ་སྟེ་ཤུགས་ལས་རྙེད་པའི་སྒྲ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་མང་དུ་སྨོས་ནས་བསྐལ་པར་བརྗོད་ཀྱང་ཟད་པར་མི་འགྱུར་གྱི། འདིར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ ཏན་ནི་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའ་བཻ་ཌཱུརྱའི་མདོག། བྱ་ཡིས་མཐར་ཐུག་མི་རྟོགས་ལྟར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། །

Because they are both truths and four, they are the four truths: the noble truth of suffering, the noble truths of origin, cessation, and the path—these are the four. The result of accomplishing these without error is also this very thing. Regarding the statement, "the realization of all phenomena through the applications of mindfulness with one-pointed mind": all phenomena are the body, feeling, mind, and all phenomena. Mindfulness is the holding of the mind upon a familiar object. "Applications" refers to repeated familiarization. "With the one-pointed mind of those who practice the applications of mindfulness" means that the minds, which are the very nature of mindfulness, have become undistracted by other aspects. Realization is the thorough comprehension of the reality of the body and so forth through instructions and the like. Regarding the phrase "this Mañjuśrī-nāmasaṃgīti": it refers to this teaching of the mirror-like wisdom and the maṇḍala of the Tathāgata Akṣobhya. Regarding the statement, "it thoroughly generates and brings to perfection all the qualities of all the Buddhas," the word "in brief" is a term understood by implication. Even if one were to speak of the many varieties of qualities for an eon, they would not be exhausted; however, what is taught here in summary is as the qualities of all the Buddhas were spoken of by Aśvaghoṣa. It is not possible to express them all. This is taught by such verses as: "Like the sky, the color of lapis lazuli, which a bird can never reach."

དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་གཅིག་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ན། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྟ་ སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རབ་ཏུ་མང་བ་དང་གཞན་ཡང་གཞུང་ཁ་ཅིག་ལ་རབ་ཏུ་ཞེས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་པ་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཇི་སྙེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པ་དང་། རབ་ཏུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་མངའ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱུ་ཞེས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་ ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བརྩིས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་གཉིས་པའི་བཤད་པ་བསྟན་ནས། འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་ཕན་ཡོན་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། གཞན་ཡང་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ལག་ན་རྡོ་རྗེའི་དོན་ནི་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་པ་ནི་ཕན་ཡོན་སྔ་མ་བས་མི་འདྲ་བ་བསྟན་ཏེ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྣང་བ་ མཐའ་ཡས་སུ་མཚན་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་འདི་ཞེས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྡིག་པ་མ་ལུས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །

Therefore, if the qualities of even a single buddha cannot be fully expressed, what need is there to mention those of all of them? Such a vast collection of qualities is also referred to in some sources as "supreme." This includes all the qualities of the world, as well as those of all hearers (śrāvaka), solitary buddhas (pratyekabuddha), bodhisattvas, and so forth. Regarding "perfectly complete" and "thoroughly generating": "thoroughly generating" means becoming the source of the qualities possessed by all buddhas. "Perfectly complete" means that because it brings the qualities of those [beings] to completion without exception, it is called the "cause." This concludes the explanation of the benefits of the second wheel through fifty-two synonymous terms. Having thus presented the explanation of the second wheel, in order to explain the benefits of the third wheel—the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna) and the maṇḍala of Amitābha (Amitābha)—it is said: "Vajrapāṇi, the Vajra Holder; furthermore, this Chanting of the Names (Nāmasaṃgīti)..." The meaning of "Vajrapāṇi" is self-evident. "Furthermore" indicates benefits different from those previously mentioned. "This Chanting of the Names" refers to what was just mentioned as the Tathāgata Amitābha. If one asks how it is explained: it is said to "thoroughly pacify all the misdeeds of the physical, verbal, and mental conduct of all sentient beings without exception." In this context, "mind" refers to the ālaya-vijñāna (all-ground consciousness).

དེ་གང་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ནི་མི་དགེ་བའི་སྤྱོད་པའི་སྒོའོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་ཉེས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཉེས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་མི་དགེ་བ་བཅུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱོད་པའོ། ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ངན་སོང་གསུམ་ལ་སོགས་ པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་སོ། ། ཀུན་དུ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་ཐུན་མོང་དུ་ཞེས་པའོ། ། མ་ལུས་པའི་སྒྲས་ནི་ཕྲ་མོ་བག་ལ་ཉལ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ཞི་བ་ནི་བདེ་བ་འཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། གང་གིས་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཡང་ དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྡིག་པ་མ་ལུས་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། གཞན་དུ་ན་གང་གིས་སེམས་རྣམ་པར་དག་པར་ནུས་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བརྟགས་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པའི་སྒྲ་བརྡའི་སྔགས་དང་། བརྗོད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངག་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྡིག་པ་མ་ལུས་པ་ཞི་བར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ངེས་པའོ། ། གཞན་དུ་ན་རིག་བྱེད་ཀློག་པའི་རིག་པས་ངག་རྣམ་པར་དག་པར་ག་ལ་ནུས་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ མཚུངས་པའི་ཡིད་ཀྱི་ལུས་དང་འདྲ་བའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་སྤྲས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྡིག་པ་མ་ལུས་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངེས་པའོ། །

Those who possess these are all sentient beings. Body, speech, and mind are the gateways for non-virtuous conduct. "Universal conduct" refers to the conduct of faults and the conduct of karmic maturation. The "conduct of faults" refers to the practice of the ten non-virtues and the afflictions. "Karmic maturation" refers to the sufferings of the three lower realms and so forth. The word "universal" means in common. The word "without exception" means including even the subtle latent tendencies. "Pacification" means the attainment of bliss. That which pacifies is Amitābha; for it is the certainty of the Tathāgatas that the suchness of the perfect mind of all Tathāgatas pacifies, without exception, the sins of universal conduct in the minds of all sentient beings. Otherwise, who else could be able to purify the mind? This is the determination of all the Buddhas. Through the symbolic mantras of the terms "emptiness" and "selflessness," and through the recited mantras, the sins of universal conduct in the speech of all sentient beings are pacified without exception; this is the certainty of the Buddha Vajradhara. Otherwise, how could the knowledge of reciting the Vedas ever be able to purify speech? The Tathāgata’s body, which is like an illusion and so forth, and which is adorned with the major and minor marks resembling a mental body, pacifies, without exception, the sins of universal conduct in the bodies of all sentient beings; this is the certainty of the Buddha.

གཞན་དུ་ན་མ་རུངས་པར་བྱས་པས་ལུས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པ་ལྟ་ག་ལ་ནུས་ཞེས་པའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ ལྟ་བུ་ཡིན་དུ་ངེས་ན། སེམས་བསམ་གཏན་ལ་དམིགས་པ་དང་། གླེགས་བམ་ཀླག་པ་དང་། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བླ་མའི་གདམས་ངག་དང་བྲལ་བའི་བྱིས་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་དག་པར་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་སོ། ། དེ་ བས་ན་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ནི་དགེ་བའི་གཤེས་གཉེན་ལ་རག་ལུས་པའོ་ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་ཤེས་ལེགས་སློབ་དཔོན་ཏེ། ། འཇིག་རྟེན་སློབ་དཔོན་འཇིགས་པ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འགྲོ་བ་རྣམས་ལས་ངན་པར་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངན་འགྲོའོ། ། དམྱལ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ཡི་དྭགས་ཐམས་ཅད་དང་། བྱོལ་སོང་ཐམས་ཅད་ནི་ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཟློག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་གནས་སུ་མི་འཇུག་པའོ། ། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་གཅོད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ལས་དཀར་པོས་བསྒྲིབས་པ་དང་ནག་པོས་བསྒྲིབས་པ་དང་། དཀར་ནག་གིས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཀུན་ནས་གཡོགས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའོ། ། དེ་མ་ལུས་པ་ཀུན་དག་ཅིང་ལས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་དེའི་དབང་གིས་ཁམས་གསུམ་ གྱི་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཡང་དག་པར་གཅོད་པའོ། ། མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་མི་ཁོམ་པ་ནི་དལ་བའི་གནས་སྐབས་མེད་པ་སྟེ་རྟོགས་པ་དང་གོམས་པའི་ཀླགས་མེད་པའོ། ། དུ་ཞེ་ན།

Otherwise, if one has been rendered wicked, how could one possibly be able to purify the body? If that is indeed the case, one might ask: why did the Blessed One teach focusing the mind on concentration, reading scriptures, and the ascetic practices? Although that is true, it is taught that childish beings who lack the instructions of a guru will not become purified. Therefore, it is said in other sources that awakening depends upon the spiritual friend, and in this very text as well: "The teacher is the one who well-instructs in the knowledge of the world; the teacher of the world is fearless," and so forth. Thus, in order to demonstrate his qualities, it is said: "It averts all lower realms." Among the states of existence, that which goes to a bad destination is a "lower realm." All hells, all hungry ghosts, and all animals are the "all lower realms." To avert them is to not enter any of those birthplaces. "Completely cutting through all karmic obscurations" means that karmic obscurations are those covered by white karma, covered by black karma, and completely shrouded from the true meaning by both white and black karma. To purify all of those without exception and to gain mastery over karma, by the power of which one does not become afflicted by the three realms, is "completely cutting through." "Causing the stream of birth in all eight unfree states to not arise" means that "unfree states" are conditions where there is no leisure, providing no opportunity for realization or cultivation. If one asks how many there are:

བརྒྱད་དེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་ དང་། ཡི་དྭགས་རྣམས་དང་། བྱོལ་སོང་རྣམས་དང་། ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་པ་རྣམས་དང་། དབང་པོ་མ་ཚང་བ་རྣམས་དང་། ལྷ་ཚེ་རིང་པོ་རྣམས་དང་། ལྟ་བ་ལོག་པ་རྣམས་དང་། ལས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞུགས་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་ སྤོང་བ་རྣམས་ནི་བརྒྱད་དུ་གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་དག་ལ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའོ། ། མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེར་མི་འཇུག་པའོ། ། བདག་དང་གཞན་གྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པའོ། ། དེ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་དང་སྔ་མའོ། ། འཇིག་རྟེན་འདི་བསྟན་པའི་ ཕྱིར། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཇིགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ལྷག་པར་ཆེ་བ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེའི་དངོས་པོ་བརྒྱད་དེ། མེས་འཇིགས་པ་དང་། ཆུས་ འཇིགས་པ་དང་། གཅན་གཟན་ཁྲོ་བོས་འཇིགས་པ་དང་། སྦྲུལ་གྱིས་འཇིགས་པ་དང་། གླང་པོ་ཆེས་འཇིགས་པ་དང་། མི་མ་ཡིན་གྱིས་འཇིགས་པ་དང་། ཆོམ་རྐུན་གྱིས་འཇིགས་པ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཆད་པས་འཇིགས་པ་དང་བརྒྱད་དོ། ། རྣམ་པར་ཞི་བ་ནི་དེའི་སྡུག་ བསྔལ་དང་བྲལ་ནས་བདེ་བ་ཐོབ་པའོ། ། རྨི་ལམ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་རྨི་ལམ་ངན་པ་ནི་ཁམས་འཁྲུགས་པ་དང་། བག་ཆགས་དང་འབྱུང་པོ་ལ་སོགས་པས་སྣང་བ་བསྒྱུར་བ་སྟེ། གང་ཞིག་མཚན་མ་བཀྲ་མི་ཤིས་པར་གཟུང་བ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཡང་གང་ དག་གིས་མཐུ་མེད་པར་བྱེད་པས་སེལ་བར་བྱེད་པའོ། །

These eight are: hell beings, hungry ghosts, animals, those in borderlands, those with impaired faculties, long-lived gods, those with wrong views, and those who, having engaged in improper actions, abandon the Three Jewels. These are all renowned as the eight. "The stream of birth" refers to taking birth in those states again and again. "Causing non-birth" means not entering into them. "Of self and others" and so forth refers to as many as there are. These pertain to future and previous lives. To demonstrate this world, it is said: "It pacifies the eight great fears." Because they are both fears and great, they are the "eight great fears," which are those in which sentient beings experience exceptionally intense feelings of suffering. There are eight such states: the fear of fire, the fear of water, the fear of fierce wild beasts, the fear of snakes, the fear of elephants, the fear of non-human spirits, the fear of thieves, and the fear of royal punishment. "Pacifying" means being freed from that suffering and attaining happiness. "Dispelling all bad dreams" means that bad dreams are appearances transformed by the disturbance of the elements, habitual tendencies, bhūtas, and so forth; they are all that which is perceived as inauspicious signs. Furthermore, it dispels them by rendering them powerless.

ལྟས་ངན་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ནི། གང་ཞིག་གིས་ལྟས་སུ་བྱས་པའི་མཚན་མར་བལྟ་བ་ནི་ལྟས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། པྲ་སེ་ནའི་ལྟ་བུ་རལ་གྲི་དང་། མེ་ལོང་དང་། གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་རྟོག་པའི་ཚེ་ངན་པའི་ ལྟས་སུ་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ལྟས་ངན་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་དག་གི་མཐུས་མེད་ཅིང་སྡིགས་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་སེལ་བར་བྱེད་པའོ། ། བདུད་དང་བགེགས་ཀྱི་སྡེ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་བགེགས་ནི་ལོག་པར་འདྲེན་པ་སྟེ། གང་དག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པ་ དང་། བསམ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱེད་པས་ན་བགེགས་ཞེས་བྱའོ། ། བརྡ་ནི་དེ་དག་གི་སྔོན་དུ་འབྱུང་བ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་སྟོན་པའོ། ། གང་གིས་མཐོང་ཞིང་ཐོས་ན་བཀྲ་མི་ཤིས་པར་འགྱུར་བ་ལྟས་ངན་པའོ། ། ཞི་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མི་འབྱུང་བར་བྱེད་པའོ། ། བདུད་ཀྱི་དགྲའི་ དཔུང་བཞི་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྤོང་བའོ་ཞེས་པ་ནི། བདུད་ཉིད་དགྲ་དང་འདྲ་བས་ན་དགྲའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། དགྲ་རྣམས་ཀྱིས་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྐང་ཐང་དང་ཞུབས་ཅན་གྱི་དཔུང་བཞི་བཤམས་ནས་ནོར་དང་སྲོག་འཕྲོག་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདུད་ཀྱི་དཔུང་བཞིས་ཀྱང་དགེ་བའི་ནོར་དང་ཐར་པའི་ སྲོག་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པར་བྱེད་པའོ། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་། བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ནི།

Regarding the phrase "it dispels all ill omens": that which is viewed as a sign made into an omen is called an "omen." When performing rituals such as the prasena (mirror divination) using a sword, a mirror, a youth, and so forth, all that arises as an inauspicious sign is "all ill omens." Because they are rendered powerless and unable to cause harm by its strength, it "dispels" them. Regarding the phrase "it dispels all the evil classes of Māras and vighnas": a vighna is one who leads astray. Because they create obstacles to accomplishments (siddhi) and cause one's intentions to become perverted, they are called "vighnas." Their "omens" are the signs that precede them, such as unpleasant forms, sounds, and so forth, which appear when seen or heard as inauspicious signs. "Pacification" means causing such things not to occur. Regarding the phrase "it completely abandons all the fourfold armies of the enemy Māra": since Māra himself is like an enemy, he is called an "enemy." For example, just as enemies array the fourfold army of horses, elephants, infantry, and chariots to plunder wealth and life, likewise the fourfold army of Māra destroys the wealth of virtue and the life of liberation. Therefore, it renders one invulnerable to them. Regarding the phrase "it causes all roots of virtue and merit to increase": [the text continues as follows:]

དེ་ལྟར་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཚོགས་དང་བྲལ་ནས་བགེགས་མེད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་ལས་གྲོལ་བ་ལྟར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་མགོན་སྐྱོབ་འཇིག་རྟེན་ཡིད་གཅུགས་པ། སྐྱབས་དང་སྐྱོབ་པ་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས་ད་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་དབང་བསྐུར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་རིག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་ བརྟགས་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ལས་ལོག་ཅིང་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་བཟློག་གོ། ། མ་རིག་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་དབང་གིས་རྒྱགས་པ་དང་དྲེགས་པ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། ང་ཡིར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་རྒྱགས་པ་ནི་རང་གི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཆགས་ཤིང་སེམས་དགའ་བ་ལ་ཆགས་པས་བག་མེད་པར་སྤྱོད་པའོ། ། དྲེགས་པ་ནི་བདག་ལ་ལྷག་པར་སེམས་པའོ། ། ང་རྒྱལ་ནི་སེམས་ཁེངས་པའོ། ། ང་ཡིར་འཛིན་པ་ནི་བདག་གིར་འཛིན་པའོ། ། གང་ལ་བརྟེན་ཞེ་ན་ཉེ་ བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་ལ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་བདག་གིར་འཛིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཁམས་དྲུག་འདུས་པ་རིལ་པོར་འཛིན་པ་ལ་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །

Thus, having become free from the collection of obstacles, the meaning is that the roots of virtue and so forth will become unimpeded, like the moon released from Rāhu. Therefore, after teaching the qualities and characteristics of the protector, the refuge, the friend of the world, the unsurpassed shelter and savior, and so forth, as well as the qualities of the ācārya, the text now teaches the empowerment associated with that, stating: "It causes all improper mental engagement (ayoniśomanasikāra) not to arise." Improper mental engagement is the discordant factor for placing the mind in meditative equipoise, preceded by ignorance (avidyā). "All" refers to mental engagements such as desire (rāga) and so forth. How does it cause them not to arise? By means of the guru’s instructions, one turns away from grasping at signs through conceptualization and, by knowing that all internal and external phenomena are selfless, one reverses improper mental engagement. What is ignorance itself? It is that which, through the power of improper mental engagement, destroys all intoxication, arrogance, pride, and the grasping at "mine." In that regard, intoxication is to act heedlessly through attachment to one's own prosperity and attachment to the joy of the mind. Arrogance is the excessive thinking of oneself. Pride is the inflation of the mind. Grasping at "mine" is the grasping at things as belonging to a self. What does it depend upon? It depends upon the five appropriated aggregates (upādānaskandha); one grasps at consciousness as the self and grasps at the remaining aggregates as "mine." Therefore, the grasping at the collection of the six elements as a single whole is called ignorance.

ད་ནི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་སྣང་བ་འབྱུང་བའོ། ། བུ་ག་དང་ སྲུབས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཞིན་ནོ། ། དེ་གང་གིས་ཕྱེད་པར་ནུས་ཤེ་ན། ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་རབ་ཏུ་མཁྲེགས་པའི་ཐབས་ཐེག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རིག་པའི་དབང་གི་དུས་སུ་ངར་འཛིན་པའི་ཕུང་པོ་མི་བསྐྱོད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་རིག་པ་དང་། ང་ཡིར་འཛིན་པའི་ཕུང་པོ་བཞི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ བཞིར་རིག་པ་དང་། ས་ལ་སོགས་པ་ཡུམ་བཞིར་རིག་པ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སུ་རིག་གོ། ། གསང་བའི་དབང་གི་དུས་སུ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་སྟོང་པ་བདག་མེད་པར་རིག་ཅིང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་སུ་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་རོ་གཅིག་པས་མ་ལུས་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་མ་རིག་པ་བཅོམ་པས་སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དབང་གསུམ་པའི་དུས་སུ་དགའ་བ་དང་བྲལ་བའི་སྡུག་ བསྔལ་དང་། མཆོག་དགའ་ལ་བདེ་བ་ཕུལ་དུ་མ་ཕྱིན་པའི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བའོ། ། དེའི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་ཤེས་རབ་དམན་པས་ལོག་པར་རྟོག་པའོ། ། མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ནི་བདེ་བ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ ཡིད་མི་བདེ་བ་ནུབ་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་སྔར་གྱི་རིག་པའི་དབང་གི་དུས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། །

Now, through the realization of selflessness, appearances arise. Because there are no apertures or fissures, it is like the shell of an egg. If one asks, "By what can this be opened?" it is the vehicle of the method, which is as extremely firm as a vajra. Furthermore, at the time of the empowerment of awareness, the aggregate of the grasping at "I" is known as the Tathāgata Akṣobhya; the four aggregates of the grasping at "mine" are known as the four Tathāgatas; the elements such as earth and so forth are known as the four Consorts; and the sense bases such as the eyes and so forth are known as the Bodhisattvas. At the time of the secret empowerment, the mandalas of deities are also known and understood as selfless, empty of subject and object. At the time of the wisdom-knowledge empowerment, the coemergent wisdom, through the single taste of appearance and emptiness, destroys everything without exception. It is said that by destroying ignorance, all the defects of existence—suffering and mental unease—are prevented from arising. At the time of the third empowerment, there is the suffering of being separated from joy, and the suffering of mental unease arising from the supreme joy not having reached the pinnacle of bliss. The causal factor for that is the distorted conceptualization resulting from inferior insight. That which prevents [suffering] from arising is the experience of the coemergent wisdom of supreme bliss, whereby suffering and mental unease subside. If one asks what that very thing is like, it is said to be the essence of all the Tathāgatas. The Tathāgatas are Vairocana and the others from the time of the aforementioned empowerment of awareness.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། སྙིང་པོ་ནི་དེ་རྣམས་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་བའི་བཅུད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་ བ་པའོ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནོ། ། གསང་བ་ནི་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པའོ། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་ཆེན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ལས་གྱུར་པ་ནི་ཆགས་བྲལ་གྱི་གནས་སུ་ སྐྱེ་བ་འཛིན་པའོ། ། གསང་ཆེན་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྣང་བ་ནུབ་ནས་ཉུངས་ཀར་ཙམ་དུ་གནས་པའི་ཚེའོ། ། འདི་ནི་དགའ་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདི་མཚོན་པར་བྱེད་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ལས་ཀྱི་ ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི་ཡིད་མི་སྐྱོ་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཀུན་ནོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཡང་དག་པར་སྐྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ལ། ཆོས་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དོ། ། བརྗོད་ དུ་མེད་པ་ནི་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་དོ། ། སྨྲ་བ་ནི་གང་གིས་དེའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའོ། ། རྣམས་ཞེས་པ་ནི་དེ་གཟུང་འཛིན་ཀུན་ཞེས་པའོ། ། དྲན་པ་ནི་རང་གིས་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱས་པའོ།

Because they are both tathāgatas and all-encompassing, they are the "all tathāgatas." The "heart mantra" (hṛdaya) is the essence in which these become of one taste; it is the meaning of all phenomena abiding in the suchness (tathatā) that is free from the stains of obscuration, like space, and equal throughout the three times. "Of all the bodhisattvas it is the secret" means that "all bodhisattvas" refers to Kṣitigarbha and the rest. "Secret" means having become of one taste. "Of all the śrāvakas and pratyekabuddhas it is the great secret" means that śrāvakas and pratyekabuddhas are those free from desire. That which arises from them is the taking of birth in the state of freedom from desire. "The great secret" is the time when the appearance of the saṃbhogakāya has subsided and one abides in the size of a mustard seed. This is the wisdom of "beyond joy" (viramānanda), which should be known through the kindness of the Guru. "Of all the mudrās and mantras" means that a mudrā is so called because it symbolizes this, such as the karmamudrā and so forth. A mantra is the wisdom that prevents the mind from becoming weary. "All" refers to everything characterized in that way. Regarding the phrase "it perfectly generates mindfulness and vigilance for those who speak of all phenomena as inexpressible": "phenomena" (dharma) refers to the aggregates, elements, and sense bases. "Inexpressible" is the great drop (bindu) without letters. "Speaking" is the mere conventional expression used for others so that they may comprehend its meaning. "Those" refers to all subjects and objects. "Mindfulness" is that which one has previously experienced for oneself.

། ཤེས་བཞིན་ནི་གདམས་ངག་གི་བརྡ་ལ་ཡིད་ཆེས་ པར་བྱས་ནས་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་རང་དབང་དུ་འཇུག་པའོ། ། ཡང་དག་པར་སྐྱེད་པ་ནི་དེ་དག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནི་ཞར་ལ་བྱུང་བ་བཞི་པའི་གདམས་ངག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བླ་ན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ བསྐྱེད་པ་དང་། ཡིད་གཞུངས་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ནི་དེའི་གོང་ན་མེད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གིས་སྐྱེད་ཅེ་ན། སྔར་དམ་པའི་བཀའ་དྲིན་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩིའི་ཐིག་ལེ་སྙིང་གའི་ པདྨའི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ་བསྒོམས་ན་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དུས་གསུམ་མཁྱེན་པར་འགྱུར་བ་དང་། གང་གིས་རྡོ་རྗེ་པདྨར་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའི་བཅུད་ལྕེས་བླངས་ན་ཡིད་གཞུངས་ཤིང་བློ་འཕེལ་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱ་སྟོང་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་ཅིང་མི་བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ བའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བློ་དང་སྟོབས་ནི་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། ། མི་འཆི་ལྕེ་ཡིས་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ནད་མེད་པ་དང་། སྟོབས་དང་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ལ། དེ་ལ་ནད་ནི་རླུང་དང་། མཁྲིས་པ་དང་། བད་ཀན་ལ་སོགས་ པའོ། ། གང་དག་བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་སྤྱིར་བསྒྲུབས་པས་སམ། སོ་སོར་བསྒྲུབས་པས་སམ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ནམ། སྨན་མར་གྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། བསྐུ་བྱུག་གི་ཡེ་ཤེས་དང་།

Vigilance is to gain conviction in the symbols of the oral instructions and then to engage with all phenomena with autonomy. Correct generation is to ensure that these are not erroneous and to bring them to accomplishment. This should be understood as the incidental fourth instruction. Now, in order to show the causes for common accomplishments, it is said: "To generate unsurpassed insight and to make the mind sharp." "Unsurpassed" means that there is nothing superior to it. "Insight" is a specific type of cognition; it means the most excellent wisdom. If one asks how this is generated: if one places the drop of nectar arising from the grace of the sublime [teacher] previously mentioned upon the lotus of the heart and meditates, one will come to know the three times through uncontaminated insight. Furthermore, if one takes with the tongue the essence of the vajra and lotus joined in union, the mind will become sharp, the intellect will increase, and one will be able to hold hundreds of thousands of verses in the mind without forgetting, and so forth. As it is said: "In order to increase intelligence and strength, one should take it with the tongue of immortality." Regarding the statement, "To bring about freedom from disease and the perfection of strength and sovereignty": in that context, "disease" refers to wind, bile, phlegm, and so on. Whether one accomplishes the five nectars collectively or individually, or through the alchemy of essence-extraction, or the wisdom of medicinal butter, or the wisdom of medicinal ointments—

ནད་མེད་ཅིང་ཚེ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་དེ་དང་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་ གསུངས་སོ། ། སྟོབས་དང་ཞེས་པ་ནི་ཤ་ལྔའི་སྦྱོར་བའམ་བདུད་རྩི་ལྔ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་སྟོང་ལ་སྦྱར་བས་སྟོབས་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་གྱུར་ནས་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་ས་འོག་དང་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ཡང་འགྲུབ་པར་ བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་བསྟན་ནས། འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེ་བ་དང་ལེགས་པ་སྒྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཔལ་དང་། དགེ་བ་དང་། ཞི་བ་དང་། ལེགས་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དཔལ་ནི་བཀྲ་ཤིས་པའོ། ། དགེ་བ་ནི་དཀར་པོའི་ཆོས་སོ། ། ཞི་བ་ནི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའོ། ། ལེགས་པ་ནི་གང་ལ་ཡོད་ན་མཛེས་པ་དང་གཞན་དགའ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་རྣམས་དེས་འཕེལ་ཞིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ནི་རབ་ཏུ་འཕེལ་ལོ། ། གྲགས་པ་དང་། སྙན་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་ གྲགས་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ལ། གྲགས་པ་ནི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱིས་བརྗོད་པའོ། ། སྙན་པ་ནི་ཇི་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་བདག་སེམས་བདེ་བའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་བདག་གི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའི་ཚེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། བསྟོད་པ་ནི་བདག་གི་ཆེ་བའི་ བདག་ཉིད་བརྗོད་པའོ། ། གྲགས་པ་ནི་ཀུན་གྱིས་ཐོས་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ནད་དང་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ནད་ནི་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཟུག་རྔུར་གྱུར་པའོ། །

The Blessed One has taught extensively in various tantras that one will become free from disease and attain a lifespan equal to space, and so forth. Regarding "strength," this means that by applying the five meats or the five nectars to a thousand mudrās, one's strength is increased. "Sovereignty" means that one becomes a sovereign after having become a vidyādhara. "Perfection" is a term for accomplishing the subterranean treasure, the sword, and so on. Having thus shown the attainment of common accomplishments, in order to show the attainment of worldly happiness and excellence, it is said: "It causes glory, virtue, peace, and excellence to flourish." In this context, "glory" is auspiciousness. "Virtue" refers to wholesome dharmas. "Peace" is the production of bliss. "Excellence" is that which, when possessed, is beautiful and causes others to rejoice. That these qualities increase and become continuous is what is meant by "flourishing." Regarding "fame, renown, verses, praise, and making oneself famous": "fame" is when one's qualities are spoken of by all. "Renown" is the joy in one's own mind when one's qualities are described as they truly are. "Verses" refers to the manner of expressing one's praise in the form of poetic stanzas. "Praise" is the description of one's own greatness. "Fame" is the manner in which it is heard by everyone. Regarding "it thoroughly pacifies all diseases and great fears": "disease" refers to the affliction of the body and mind.

འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཤ་ཟའི་འཇིགས་པ་དང་། ནད་ཀྱི་ འཇིགས་པ་དང་། དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་པ་དང་། ནོར་མེད་པའི་འཇིགས་པ་དང་། མཛའ་བོ་དང་བྲལ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཆད་པས་འཇིགས་པ་དང་། ཐོག་ལྷུང་བའི་འཇིགས་པ་དང་། དོན་ཉམས་པས་འཇིགས་པ་ནི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོའོ། ། ཐམས་ ཅད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་འདི་དག་དང་། སྔར་སྨོས་པ་ཀུན་ཞི་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་ཞིང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དབུགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསྟན་ནས། དག་བྱེད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་ཀྱི་ ཡང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ལྷའི་སྐུའོ། ། རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་རང་གི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་གང་གིས་བརྟགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཡང་ཞེས་པ་ནི་ཀྱང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མཚུངས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་སྒྲའོ། ། ཇི་ལྟར་བཤེས་གཉེན་ཅན་རྣམས་ལ་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་དག་པ་ལྷའི་སྐུ་ཡང་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྐྱོན་སྤོང་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ ཏུའི་སྒྲ་ནི་རབ་ཅེས་པའོ། ། དག་པ་ནི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའོ། ། རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་གང་དག་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ངོ་། ། ཤིན་ཏུ་དག་པའོ་ཞེས་པ་ནི་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡང་འདི་ཞེས་པའོ། །

"All great fears" refers to the fear of piśācas, the fear of disease, the fear of Indra and the like, the fear of poverty, the fear of separation from loved ones, the fear of royal punishment, the fear of lightning strikes, and the fear of the ruin of one's aims—these are the great fears. The word "all" indicates that these great fears, as well as all those previously mentioned, are pacified. Having thus taught the empowerment and the generation of the mind of awakening (bodhicitta) for the sake of providing encouragement to those possessing conceptual thought, the text then teaches the supreme purifier. It is said: "The supreme purity of the supremely pure." In this context, "supremely pure" refers to the body of the deity. The phrase "of the [supremely pure]" refers to those who have conceptualized the purity of their own respective intentions. The word "also" (yang) has the sense of "even" (kyang); it is a term used to distinguish a specific quality from a general category, such as calling those who possess spiritual friends "ascetics" (śramaṇa) and "brahmins" (brāhmaṇa). Therefore, although the body of the deity is indeed pure, the "supreme purity" is called the coemergent wisdom (sahaja-jñāna) that abandons all defects. Regarding the phrase "the supreme purity of the supremely pure," the word "supreme" (śin tu) means "excellent" (rab). "Purity" (dag pa) means being free from stains. "Of the [supremely pure]" means "of those who are such as that." "Supremely pure" means that the very essence of purity is this very thing.

ཤིན་ཏུ་དག་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཤིན་ཏུ་དག་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ཤིན་ཏུའི་སྒྲ་ནི་སྔ་མ་ བཞིན་ནོ། (། ། ,། )དག་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་དག་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་སྟེ་གང་དག་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་འཁྲུ་བར་བྱེད་པས་ན་དག་བྱེད་དོ། ། དྲི་མ་དེ་ཡང་གཉིས་སྟེ། ཕྱིའི་དྲི་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ནང་གི་དྲི་མའོ། ། དེ་ལ་ཕྱིའི་དྲི་མ་དག་པས་ནང་གི་དྲི་མ་དག་པར་འདོད་པ་དང་། ནང་ གི་དྲི་མ་དག་པས་ཕྱིའི་དྲི་མ་དག་པར་འདོད་པ་དང་། རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པས་དྲི་མ་རྣམ་པར་དག་པར་འདོད་པའོ། ། ཕྱིའི་དྲི་མ་དག་པས་ནང་གི་དྲི་མ་དག་པར་འདོད་པ་ནི་དག་བྱེད་ས་དང་ཆུ་དང་ཀུ་ཤ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའོ། ། ནང་གི་དག་པས་ཕྱིའི་དག་པར་འདོད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ ཟློས་པ་དང་བསྒོམ་པས་དག་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་བྱེད་དུ་བལྟ་བས་དག་བྱེད་རྣམས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་དག་བྱེད་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། གཞན་དུ་དག་པར་བྱེད་པ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། འདི་ལྟར་མི་གཙང་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། མི་གཙང་བས་ ནི་རིལ་པོར་གང་། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ལུས་འདི་ཉིད། ། གངྒཱར་བཀྲུས་པས་ཇི་ལྟར་འདག། མི་གཙང་ཐུམ་པོའི་ཆུ་དག་གིས། ། ཡང་ཡང་བཀྲུས་ཀྱང་དག་མི་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་མི་གཙང་ལུས་གང་བའི། ། ཕུང་པོ་འདི་ཡང་དག་མི་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཁྲུས་ཀྱིས་ སྡིག་པ་ཟད་པ་ཡང་། ངེས་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་འབབ་སྟེགས་བསྟེན་པ་ལ། ། ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་སྐྱེ་བར་མཐོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །

Regarding the phrase "the most purifying of all purifiers," the word "most" is as explained previously. "Purifier" (dag byed) refers to that which depends upon what is to be purified—namely, whatever is possessed of stains. Because it washes away those stains, it is a "purifier." Those stains are of two types: external stains and internal stains. In this regard, there are those who assert that internal stains are purified by purifying external stains, those who assert that external stains are purified by purifying internal stains, and those who assert that stains are purified by natural purity. The assertion that internal stains are purified by purifying external stains refers to the teaching on purifiers such as earth, water, and kuśa grass. The assertion that external purity is achieved through internal purity refers to purification through mudrās, mantras, recitation, and meditation. Because such things are viewed as purifiers, they are called "purifiers." "Most purifying" refers to natural purity. Otherwise, that which purifies is merely a conventional designation. As it is said: "Since this body arises from impurity And is entirely filled with impurity, How could such a body be cleansed By washing in the Ganges? Even if one washes repeatedly With water from a bag of filth, it will not be clean. Likewise, this aggregate of the body, Filled with impurity, will not be clean." Furthermore, from that same source: "It is certainly not the case That bathing exhausts one's sins; For it is seen that while resorting to bathing ghats, Afflictions and the like still arise." Thus it is stated.

ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ནི། ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པས་དག་བྱེད་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པ་ཡང་གསུངས་པ། ངེས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། ཞེས་པ་དང་། ཡང་དག་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕོ་ཉ་དག་ བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། བཏུང་བ་དག་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། བཟའ་བ་དག་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཕོ་ཉའི་གཙང་སྦྲ་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ཞི་བའི་བཏུང་བ་ཡིན། ། སྣོད་གཅིག་ཏུ་ནི་ཟ་བྱེད་པ། ། གཙང་སྦྲ་གསུམ་པ་ཡིན་པར་འདོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། གཙང་སྦྲ་དག་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། གཙང་སྦྲ་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་ཡང་། ། སྟོང་ཕྲག་གཅིག་གིས་གཞལ་མིན་པར། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བརྗོད་ནུས་སམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་གཞན་དག་འདོད་པའི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ པ་ལ་སོགས་པས་དག་པར་མི་འགྱུར་གྱི། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་དག་བྱེད་ཀྱི་དག་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དག་གོ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། ཆུ་ལ་སོགས་ པས་དེ་ག་ལ་ནུས་ཤེའོ། ། རབ་ཏུ་བྱང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རབ་ཏུ་བྱང་བའོ་ཞེས་པ་ནི། རབ་ཏུ་བྱང་བ་ནི་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་བྱང་བ་སྟེ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཆ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་མེད་པའོ། །

It is taught that purity is not achieved through mudrās and mantras alone; thus it is said: "Neither the deity nor the mantra exists," and so forth. Furthermore, the specific means of purification through natural purity is taught: "The purity of all things is definitively described as suchness; liberation is not attained through any other purity." To demonstrate the specific methods of purification, the distinctions of the purifying messenger, the purifying drink, and the purifying food are taught. Why is this? It is because they destroy the stains of the mind. As it is said: "The first purity is that of the messenger; the second is the drink of peace; eating from a single vessel is held to be the third purity." Regarding the distinctions of these purities, it is said: "Even a thousand people could not measure the qualities of that purity; who then could possibly describe them?" Moreover, one does not become pure through the sacrificial threads and so forth desired by others; rather, in the conduct of Secret Mantra, these are called the "purifiers of purification." If the nature is already pure, one might ask, "What is the need for such things?" It is for the sake of removing adventitious stains. Now, if one asks, "Is one not also purified by water and the like?" the stains of the mind are conceptual constructions; how could water and such things possibly remove them? "The purification of the most purified" means that the most purified is perfectly purified, such that not even the slightest trace of a fault remains.

དེ་ལྟ་བུ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་དག་ཡིན་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་འདིའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དག་པ་ དང་བྱང་བར་ལུང་བསྟན་ནས། ད་ནི་དག་པ་དང་བྱང་བའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རབ་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པ་ནི་རབ་ཏུ་དཔལ་ཆེའོ། ། དེ་ནི་མཁྱེན་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བྱུང་བར་གསུངས་སོ། ། ཅི་མཁྱེན་པ་དང་ཅིས་མཁྱེན་ན་ དུས་མཁྱེན་པ་དང་། དག་པ་དང་བྱང་བའི་ཡེ་ཤེས་མཁྱེན་པའོ། ། དུས་གང་ཞེ་ན། བཟང་བའི་དུས་དང་ངན་པའི་དུས་སོ། ། དེ་ནི་དབང་ཐང་གི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་དག་གིས་བཟང་པོའི་དུས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བྱ་བ་རྩོམ་ན་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བཀྲ་ཤིས་པར་འགྱུར་ལ། ངན་པའི་དུས་ཤེས་ནས་དེར་བྱ་བ་མ་བརྩམས་པས་བཀྲ་མི་ཤིས་པ་ཐམས་ཅད་མི་འབྱུང་ངོ་། ། དེའི་ཕྱི་རབ་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པའོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་བཀྲ་ཤིས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགའ་ལྡན་ནས་འཕོ་བ་དང་། ལྷུམས་སུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ན་བཀྲ་ཤིས་པ་ནི་རབ་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་ པའོ། ། དེ་ལྟར་བཀྲ་ཤིས་པ་བཤད་ནས། ད་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་གནས་པ་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྐྱབས་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱབས་འདོད་པ་རྣམས་ནི་སེམས་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་རབ་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་སྤང་བར་འདོད་པའི་སེམས་དང་བཅས་ པའོ། ། འཇིགས་པ་སེལ་ཞིང་གཞན་སེམས་ཡང་བ་ལས་བསྲུང་བས་ན་སྐྱབས་སོ་ཞེས་བྱའོ། ། གནས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི།

Those who are such as these possess the nature of complete purification, which is this very wisdom. Having thus prophesied purity and purification, in order to now demonstrate the fruit of that purity and purification, it is said: "The most auspicious of all that is auspicious." "Most auspicious" means possessing supreme glory. It is taught that this arises from the excellence of omniscience. What is known and by what means is it known? It is the knowledge of time and the knowledge of the wisdom of purity and purification. What is time? It is the auspicious time and the inauspicious time. This should be understood from the teaching on the wheel of fortune (bhāgyacakra). Those who, having recognized auspicious times, undertake their activities, will find all their deeds to be auspicious. By recognizing inauspicious times and refraining from undertaking activities then, all inauspiciousness will not arise. Therefore, "most auspicious" means eternally auspicious. Furthermore, the auspiciousness of the Blessed One’s descent from the Heaven of Joy (Tuṣita), his entry into the womb, and so forth, is the "most auspicious" of all. Having thus explained auspiciousness, in order to now demonstrate his abiding for the benefit of all sentient beings, it is said: "The refuge for those seeking refuge." Those seeking refuge are those whose minds are possessed of fear and who have reached a state of transformation. They are those with the intention to abandon that [fear]. Because he dispels fear and protects others from the lightness of mind [caused by it], he is called "refuge." "The dwelling for those without a dwelling" means:

གང་ལ་འདུག་པར་བྱ་བའི་རྟེན་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཀུན་ཀྱང་རྟེན་བྱེད་ཅིང་རབ་ཏུ་གནས་པས་གནས་སོ། ། ས་གཞི་ལྟར་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ རྟེན་གྱིས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐྱོབ་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོབ་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ཚ་བས་གདུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚ་བ་སྐྱོབ་པར་འདོད་པའོ། ། གྲང་བས་ཉེན་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲང་བ་སྐྱོབ་པར་འདོད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྐྱོབ་པར་འདོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐྱོབ་པ་ ནི་གདུགས་དང་། སྣམ་བུ་དང་། ཟས་དང་། སྐོམ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསམ་ཞིང་དོན་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། དཔུང་གཉེན་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་གཉེན་ནོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོའི་སྡེ་རབ་ཏུ་གཉེན་ཏེ། བདག་སྡེ་དང་དཔུང་རབ་ཏུ་ཚོལ་བའི་དཔུང་གཉེན་ནོ། ། དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བ་མཐོང་ནས་དེའི་དཔུང་དང་གཉེན་བྱེད་པ་ནི་དཔུང་གཉེན་ནོ། ། གླིང་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གླིང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་གང་དག་འབབ་ཆུའམ་ཆུ་བོའམ། མཚོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསྐོར་བའི་དབུས་ན་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་སའམ་ཐང་ལྟ་བུའི་གླིང་ཞེས་བྱའོ། ། གང་དག་འབབ་ཆུ་ལ་སོགས་པས་ཁྱེར་ ཏེ་གོང་མ་ལྟ་བུ་དང་ཕྲད་པར་སེམས་ལ་སྨོན་པ་ནི་གླིང་འདོད་པའོ། ། བདག་དེ་ལྟར་གྱུར་པར་བྱེད་ཅིང་དོན་བྱེད་པ་ནི་གླིང་ངོ་། ། འཁྲ་ས་བླ་ན་མེད་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲ་ས་བླ་ན་མེད་པའོ་ཞེས་པ། འཁྲ་ས་ཞེས་པ་ནི་གང་དག་གཅན་གཟན་ལ་སོགས་པས་རབ་ཏུ་ཉེན་པ་ན་ཤིང་དང་བྲག་ལ་སོགས་པ་ནི་ འཁྲ་སའོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ནི་བདུད་དང་ངན་འགྲོས་ཉེན་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་དུ་གབ་པའི་གནས་སོ། །

It is that which lacks a basis upon which to rest. All such things serve as a basis and abide by being firmly established. The meaning is that, like the earth, one should act as a basis for all sentient beings. Regarding the phrase "the protector of those who desire protection": just as those tormented by heat desire protection from the heat, and those afflicted by cold desire protection from the cold, so too do they desire protection. Likewise, this applies to hunger, thirst, and so forth. "Protection" refers to things such as parasols, woolen blankets, food, and drink. One should contemplate in this way and act accordingly. Regarding the phrase "the ally of those who desire an ally": this refers to one who thoroughly counters the forces of an opponent and seeks out an ally for one's own side and army. Thus, seeing those who are suffering, to act as their army and kin is to be an "ally." Regarding the phrase "the island of those who desire an island": an island is a piece of land or a plain that serves as a support in the midst of being surrounded on all sides by streams, rivers, or lakes. Those who are being carried away by streams and the like, and who long in their minds to encounter such a place as described above, are "those who desire an island." To become such a thing for others and to act for their benefit is to be an "island." Regarding the phrase "the unsurpassed refuge of those who desire an unsurpassed refuge": "refuge" refers to things such as trees and rocks when one is severely threatened by wild beasts and the like. "Unsurpassed" refers to a place of permanent concealment for those threatened by Māra, the lower realms, and so forth.

དེ་བས་ན་འཁྲ་ས་བླ་ན་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་སྲིད་པ་ནི་འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི་རྒྱ་ མཚོ་དང་འདྲ་བས་ན་མཚོའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རབ་ཏུ་རྒལ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། དབའ་ཀློང་དང་། མི་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆུ་སྲིན་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་མང་བས་ན། ཡང་རབ་ཏུ་རྒལ་དཀའ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྲིད་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྒལ་དཀའ་བ་སྟེ་ཐོག་མ་མེད་ པ་ནས་བསགས་པའི་བག་ཆགས་མཐུག་པོ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་རབ་ཏུ་ཆེ་བ་དང་། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་རབ་ཏུ་མང་བ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པ་ནི་རབ་ཏུ་རྒལ་དཀའ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཕ་རོལ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། འགྲོ་བར་འདོད་པ་ནི་སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་ཤིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པའི་ཡོན་ཏན་ཤེས་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་འཇིགས་པ་ལས། ། འགྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་བསམ་པ་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གྲུ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཐབས་ཏེ། གཟིངས་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའི་ཞེས་པའོ། ། ནད་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་སྨན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི། ནད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ནད་ཐམས་ཅད་དོ། ། སེལ་བ་ནི་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེས་ཕྱི་དང་ནང་གི་ནད་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད་དོ། ། ཟུག་རྔུ་ཕྲ་མོ་ཡང་མ་ལུས་པར་འཇོམས་པས་ན་ དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བླང་བ་དང་དོར་བའི་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པས་ཤེས་རབ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི།

Therefore, it is said, "It is the unsurpassed refuge." Regarding the phrase, "It is the boat for those who wish to go to the far shore of the ocean of existence": here, "existence" refers to the realms of desire, form, and formlessness, which are like an ocean; thus, it is called an "ocean." Why is that? Because it is extremely difficult to cross. It is extremely difficult to cross because it is deep and vast, and because it is filled with many waves, non-human beings, crocodiles, and so forth. Likewise, existence is also extremely difficult to cross; because of the thick habitual tendencies accumulated from beginningless time, the great intensity of the afflictions, and the abundance of negative companions, existence is said to be extremely difficult to cross. Its "far shore" is nirvāṇa. "Those who wish to go" are those who understand the defects of existence and understand the qualities of nirvāṇa. As it is said: "Those with the intention to be liberated from the terrifying ocean of saṃsāra." "The boat" refers to the means of crossing over from that, such as a ship or the like. Regarding "the great king of medicines that dispels all diseases": "all diseases" means that which is both a disease and all-encompassing. "Dispels" means to pacify. By what means? By the King of Physicians, the Buddha, the Blessed One. He pacifies all outer and inner diseases. Because he destroys even the subtlest thorns of suffering without exception, it is so called. "Because it distinguishes the specific objects of what is to be adopted and what is to be abandoned, it is insight itself" means:

བླང་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། ། དོར་བ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའོ། ། དངོས་པོ་ཞེས་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དུ་ན་དངོས་པོ་གསུམ་ནི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱེ་བྲག་ཕྱེད་ནི་ཁྱད་པར་ཞེས་ པའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་དང་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ། ལྟ་བ་ངན་པའི་མུན་ནག་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའོ་ཞེས་པ་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དོན་ལ་རྨོངས་པས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་ཅེས་སྨྲ་ བའོ། ། དེ་ཉིད་མུན་པ་དང་འདྲ་བས་ན་མུན་ནག་གོ། ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བསལ་ནས་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའོ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། ། སེམས་ནི་ཡིད་དོ། ། བསམ་པ་ནི་རེ་བ་སྨོན་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རེ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་བསམ་པ་མཐར་ ཕྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའོ་ཞེས་པ་ནི་ནོར་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་བསམས་པའི་དོན་སྦྱིན་པར་ནུས་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་། བུམ་པ་བཟང་པོ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅེས་ པའོ། །

That which is to be adopted is that which is to be accomplished. That which is to be discarded is that which is to be abandoned. "Entity" (vastu) is so called because it is capable of performing a function; otherwise, the three entities would not be possible. "Distinction" (viśeṣa) refers to the differentiation [of qualities]. "Insight" (prajñā) is the wisdom that discerns the distinctions and specific characteristics of phenomena. Regarding the phrase "the light of wisdom that dispels all the darkness of wrong views": "wrong views" refers to distorted wisdom, which, being deluded regarding the meaning of cause and effect, asserts that there is no future life. Because that [delusion] is like darkness, it is called "darkness." Having dispelled the distortions of authentic wisdom, the performance of the welfare of sentient beings through cause, effect, the [Buddha] bodies, and wisdom is called "the light of wisdom." If one asks what that does: it is the "wish-fulfilling jewel" that completely fulfills the mental intentions of all sentient beings exactly as they are. "All sentient beings" means those who are both sentient beings and all [of them]. "Mind" (citta) is the intellect (manas). "Intention" (āśaya) is hope or aspiration. "Exactly as they are" refers to the hopes as they are. "Completely fulfilling" means bringing the intention to its ultimate conclusion. "Wish-fulfilling jewel" means a sublime gem capable of granting whatever purpose is conceived in the minds of all sentient beings; it is thus called a "wish-fulfilling jewel." By way of this illustration, it is said to perform the welfare of all sentient beings like the wish-granting tree and the excellent vase.

འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་པ་ནི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྐུ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རང་བྱུང་ངོ་། ། ཐོབ་པ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དངོས་ པོ་མ་ལུས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཁྱེན་པའོ། ། དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་གྱི་ཡུམ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྤྱན་ལྔ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ་ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་ལྔ་ནི་ཤའི་སྤྱན་ དང་། ལྷའི་སྤྱན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ནོ། ། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པར་བྱ་དགོས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་སྔར་བཤད་མ་ཐག་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རབ་ཏུ་བལྟ་དཀའ་བ་ཡང་གཟིགས་པས་ན་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། སྤྱན་ལྔ་པོ་གང་ལ་རབ་རིབ་མི་མངའ་བ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིའོ་ཞེས་པ་ཡང་ངོ་། ། ཟང་ཟིང་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་གཏང་བའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ། ཟང་ཟིང་ནི་ནོར་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་འཇིགས་པ་ནི་སྐྱབས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ནི་རྣམ་པར་དཀར་བས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། སྦྱིན་པ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པར་འདོད་ནས་མི་འཇིགས་པར་གཏོང་བའོ། །

In order to attain the body of the wisdom-being Mañjuśrī, it is said, "the wisdom of omniscience." The meaning of the wisdom-being Mañjuśrī has already been explained. "Body" refers to the self-arisen wisdom-body. "Attainment" means coming to realize it. "Wisdom of omniscience" means knowing all things without exception exactly as they are. Therefore, it is taught that this wisdom-body is the mother of omniscience. If one asks, "Is it not the mother of others as well?" it is said, "for the sake of attaining the five eyes, the vision of wisdom is completely pure." The five eyes are the flesh eye, the divine eye, the insight eye, the dharma eye, and the buddha eye. "To be attained" means that one must come to possess them. Why is this? It is because "the vision of wisdom is completely pure." Wisdom is the aforementioned wisdom of omniscience. Because it perceives even the wisdom-body, which is otherwise difficult to behold, it is "completely pure." This clarity, which is free from the dimness of the five eyes, is also what is meant by "of wisdom." For the sake of bestowing the gifts of material things, fearlessness, and the dharma, it is said, "the six perfections are fully completed." "Material things" refers to wealth, grain, and so forth. "Fearlessness" refers to providing protection and the like. "Dharma" refers to performing the welfare of beings through virtuous means. "Generosity" is the act of giving without fear, out of a desire to benefit others.

འདིར་དངོས་པོ་ གསུམ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ཇི་ལྟར་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཟང་ཟིང་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྐྱབས་ཀྱིས་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཆོས་ཀྱིས་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། དེའི་དུས་ན་བྱ་བ་གཞན་ལ་མི་ འཇུག་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། སེམས་གཡེང་བ་གཞན་མི་སེམས་པ་ནི་བཟོད་པའོ། ། རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ས་བཅུ་ཐོབ་པའོ་ཞེས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ནི་གང་བྱས་ན་དགེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་གང་བྱས་ན་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཚོགས་ནི་བདེ་བ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བློ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲང་པོར་བསྲང་སྟེ། སྔར་ བཤད་པའི་འཁོར་ལོ་དྲུག་པོ་ལུས་ལ་བསམ་པར་བྱས་ནས་ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་རལ་གྲི་ཨས་མཚན་པ་འབར་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བར་གྱུར་པ་སྙིང་གའི་རྟོག་པ་བཅད་ནས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ལམ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཟབ་མོའི་ལམ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་སྐུ་གསུམ་གྱི་གསང་བའི་རྩ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་གང་བས་ས་ བཅུ་ཐོབ་ཅིང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་སྔ་ཕྱིའི་གདམས་ངག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་གི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་བཤད་ནས། ད་ནི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

Here, if one asks how the five perfections are brought to completion through the total relinquishment of the three things: the discipline of benefiting sentient beings through material gifts is the perfection of generosity; the discipline of restraint through providing refuge is the perfection of discipline; and the discipline of gathering virtuous qualities through the Dharma is the perfection of generosity. At that time, not engaging in other activities is diligence; not thinking of other distractions is patience; abiding one-pointedly is concentration; and knowing the nature of those is insight. In this way, the six perfections are fully completed. Regarding the attainment of the ten grounds through the completion of the accumulations of merit and wisdom and the perfection of meditative absorption: merit is that which, when practiced, becomes virtue; wisdom is that which, when practiced, leads to liberation; the accumulations are that which become supreme bliss; and meditative absorption is the placement of the mind in equipoise. Thus, having straightened the body, one should contemplate the six cakras previously explained. Then, by means of a flaming sword born from the syllable A and marked with an A, the conceptualizations at the heart—the root of suffering—are severed. Through the path of Vajradharma and the path of the profound Vajra, the twenty-four secret channels of the three bodies are filled with the nectar of primordial wisdom (jñāna). One should understand through the sequential instructions that the ten grounds are attained and the perfections are brought to completion. Having thus explained the stages of the empowerment ritual, now, in order to clearly demonstrate the reality of non-dual primordial wisdom:

ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་ གཉིས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམས་སོ། ། བྲལ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའོ། ། དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་འདི་གཉིས་སུ་མེད་པའོ་ཞེས་པའོ། ། སྒྲོ་བཏགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལ་མེད་པར་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ཡང་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ལས་ཆོས་ཉིད་གུད་ན་མེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས། གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོའོ། ། གང་གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་མཐའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དོན་ནི་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རོ་གཅིག་པའི་སྐུའོ། ། ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་དེ་བས་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་དག་པའི་མཐའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། མཐའ་ནི་མཐར་ཐུག་ པ་སྟེ་དེ་ལས་ལྷག་པ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རང་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པའོ། །

Regarding the statement, "Because it is free from the two phenomena, it is the non-dual nature of phenomena (dharmatā)," the "two phenomena" are the apprehended object and the apprehending subject. "Free" means that they are not established by way of their own essence. Therefore, this wisdom is non-dual. Regarding the statement, "Because there is no superimposition, it is the nature of suchness (tathatā) and the non-other nature of phenomena," "superimposition" refers to superimposing existence upon what is non-existent. Likewise, "denigration" refers to deprecating what exists as being non-existent. To transcend such extremes is the nature of suchness (tattva). The "non-other nature of phenomena" is a term meaning that the nature of phenomena does not exist separately from phenomena themselves. As it is said: "The nature of phenomena does not come from anywhere, nor does it go anywhere; there is no change in its abiding state." Regarding the statement, "Because it is the essence of the completely pure wisdom of the Tathāgata, it is the nature of the limit of reality (bhūtakoṭi)," the meaning of "Tathāgata" is to be understood as it is conventionally known. "Completely pure wisdom" refers to the body in which the five wisdoms are of one taste. "Completely pure" means being free from all defects without exception. "Because" means "therefore." "The nature of the limit of reality" means that "reality" (bhūta) is non-erroneous, and "limit" (koṭi) means the ultimate, in the sense that there is nothing beyond it. It is the nature itself.

ལྟ་བ་ངན་པའི་ཚང་ཚིང་བརྒྱ་སྟོང་མ་ལུས་པར་སེལ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ལྟ་བ་ངན་པ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བའོ། ། དེ་ཚང་ ཚིང་དང་འདྲ་བས་ན་ཚང་ཚིང་སྟེ། ལམ་བདེ་བ་ལས་གོལ་བའི་ཚང་ཚིང་མི་མཉམ་པར་འགྲོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་ངན་པ་ནི་ཉི་ཚེ་བའི་ཚང་ཚིང་དུ་འགྲོ་བའོ། ། མ་ལུས་པར་སེལ་བ་ནི་ལམ་དེར་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ དབྱེར་མེད་པར་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྣམ་པའི་སྣང་བ་གང་ཡང་མ་ཆད་པ་དང་། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབང་པོའི་གཞུ་དང་མཚུངས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཁོ་ནའོ། ། ད་ནི་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་དག་མཇུག་ བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོར་ན་ཞེས་པ་ཤུགས་ལ་སྟོན་པའོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པའིའོ། ། དེ་དག་མདོར་བསྟན་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འཛིན་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་སྟོང་པར་རིག་པའོ། ། ཆོས་ཉིད་ནི་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །

In order to eliminate, without exception, the dense thickets of hundreds of thousands of wrong views, it is said to be the very nature of emptiness endowed with the supreme of all aspects. Regarding this, "wrong views" refers to the view of nihilism. Because it is like a thicket, it is called a "dense thicket"; it is a thicket that deviates from the easy path and leads one into uneven terrain. Likewise, wrong views lead one into the thicket of the limited. "Eliminating without exception" means the right view, which does not enter into such paths. It is the cultivation of the inseparability of emptiness and compassion. The nature of emptiness endowed with the supreme of all aspects is the non-interruption of any appearance of form, and yet that very essence is empty; one must simply realize that all phenomena are like a rainbow. Now, in order to conclude and summarize what has been taught thus far, it is said: "This Mañjuśrī-nāmasaṃgīti..." The word "in brief" is taught by implication. This Nāmasaṃgīti belongs to the Tathāgata Amitābha and to the [wisdom of] individual discernment. What is the brief teaching of these? It is as follows: in order to demonstrate the retention of the Nāmasaṃgīti which is the meaning of the non-dual dharmatā, it is the very insight that all phenomena are inexpressible. In that context, "non-dual dharmatā" means that non-duality is the realization of being empty of the apprehended and the apprehender. Dharmatā is the inexpressible nature that is empty of the essence of [conceptual] cognition.

དོན་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་ན་དོན་ནོ། ། ཀྱི་ཞེས་པ་དྲུག་པའི་སྒྲའོ། ། མཚན་ནི་མིང་གི་བླ་དྭགས་སོ། ། འཛིན་པ་ནི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའོ། ། སྟོན་པ་ནི་གཞན་ལའོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་ཕན་ཡོན་ལས་ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་བགྲངས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་ཕན་ཡོན་བཤད་ནས། ད་ནི་འཁོར་ལོ་བཞི་པའི་ཕན་ཡོན་བཤད་པའི་ཕྱིར། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ གསུངས་ཏེ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་དོན་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཞེས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་གང་ལ་ལ་ཞེས་པ་ནི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པར་དགོངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ བསྐྱེད་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པ་སྟེ། འདིར་རིགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། མེ་ཏོག་གང་དུ་ལྟུང་བ་ནི་རིགས་དེའི་བུའོ། ། རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕོ་དང་མོར་གྱུར་པ་ནི་བུ་དང་བུ་མོའོ། ། གསང་སྔགས་ནི་གང་དག་གསང་བའི་དམ་ཚིག་རྣམས་སོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དང་ ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། གང་ལ་ལ་ཞེས་པ་ནི་གཞི་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་བ་སྤྱིར་སྟོན་པའི་སྒྲ་སྟེ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རིགས་ཀྱི་བུ་འམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་རུང་བ་དབང་པོ་ཐ་མའམ། དབང་པོ་འབྲིང་ངམ། དབང་པོ་རབ་ མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པའོ། །

Regarding the phrase "holding the mañjuśrīnāmasaṃgīti (The Chanting of the Names of the Ultimate Meaning)": it is "meaning" because it is the meaning of suchness (dharmatā). "Of" is the genitive particle. "Name" refers to a designation. "Holding" means desiring to benefit the realization of the meaning. "Teaching" refers to others. This is the explanation of the fifty-two enumerations of words from the benefits of the third wheel. Having thus explained the benefits of the third wheel, now, in order to explain the benefits of the fourth wheel, it says: "Vajrapāṇi, the Vajra-Holder," and so forth. "Vajrapāṇi" is as explained previously. "Furthermore" is also as before. The phrase "any son of good family or daughter of good family who practices the conduct of Secret Mantra" is intended to show the specific types of individuals who serve as the basis. In this context, "son of good family" refers to one who has generated the awakening mind (bodhicitta) and received empowerment. Here, "family" refers to the Vajra family and so on. Whichever flower falls upon is the "son" of that family. Depending on the distinction of the physical basis, being male or female, they are called "son" or "daughter." "Secret Mantra" refers to the secret samayas. "Conduct" is so called because it is to be practiced by those possessing the [necessary] characteristics. "Practice" means to take into experience. "Any" is a general term that does not differentiate a specific basis; it refers to any son of good family or daughter of good family who practices the conduct of Secret Mantra, whether they have dull, middling, or superior faculties.

དེ་ལ་དབང་པོ་ཐ་མ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ཇི་ཙམ་ཡིན་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དོན་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ཁོ་ནའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཞེས་ པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དམ་ཚིག་ལྔས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དམ་ཚིག་ལྔའོ། ། བཟའ་བ་ལྔས་མཚོན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་དག་དབྱེར་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་སེམས་དཔའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་འདི་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་ཐ་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡང་དེ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། དོན་ནི་བཤད་མ་ ཐག་པ་ཉིད་དེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེའི་དོན་གོ་བར་ཟད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་ཞེས་པའོ། ། གང་གིས་མཚོན་ཞེ་ན། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ གཞུང་དེའི་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཞུང་དེའི་ཆེ་བའི་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཞེས་པ་སྟེ། ། གང་གི་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ན་ནོར་བུ་རིན་ཐང་མེད་པ་ཡོད་པ་དེ་འདྲ་ཞེས་པའོ། ། དབང་པོ་ཐ་མས་དམིགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཡིན་གྱི། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གཞུང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་འདྲ་བ་འདི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཡིན་གྱི།

In order to demonstrate the extent of the practice for those of the lowest faculties, the Blessed One spoke the passage beginning with "the Blessed One, Mañjuśrī Jñānasattva." The meaning of "Blessed One" is exactly as previously explained. Regarding "Jñānasattva," jñāna refers to the five wisdoms symbolized by the five samayas. These are the five wisdoms of the Tathāgatas symbolized by the five substances to be consumed; therefore, it is so called. Their indivisibility is the sattva. This "Crown Jewel" known as the Mañjuśrīnāmasaṃgīti, which is the ultimate, non-dual name of the omniscient wisdom-body of all Tathāgatas, is the object of focus for those of the lowest faculties. The meaning is precisely as just explained. If one asks what its characteristic is, it is "non-dual," the meaning of which is self-evident. To show that this is not conventional, it is called "ultimate." If one asks by what it is symbolized, the phrase "known as the Mañjuśrīnāmasaṃgīti" refers to the name of that source text which serves as the symbol. To illustrate the greatness of that text, it is called a "Crown Jewel," meaning it is like a priceless gem upon the crown of the head. If one asks whether that is the object of focus for the lowest faculties and whether the mode of practice is such, this mode of practice is indeed like this wish-fulfilling jewel of a text.

གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་། མ་ཉམས་ཤིང་ལྷག་ཆད་མེད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཚིག་དང་ཡིག་འབྲུ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་ གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་མ་ལུས་པས་སོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དེ་ནས་ཞེས་པ་ནས་རྫོགས་སོ་ཞེས་པའི་བར་རོ། ། མ་ཉམས་ཤིང་ཞེས་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་རྐང་པ་ཚང་བའོ། ། ལྷག་ཆད་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཚང་བའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་ཡིག་འབྲུ་ཞེས་པ་སྟེ་ཡི་གེ་རེ་རེ་བགྲངས་པ་ནི་ཡིག་འབྲུའོ། ། ཡིག་འབྲུ་བརྒྱད་བརྒྱད་ནི་ཚིག་རྐང་པ་ཞེས་པའོ། ། རྐང་པ་བཞི་བཞི་ནི་ཚིགས་བཅད་ཅེས་པའོ། ། འདི་དག་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བགྲངས་པ་དང་བརྩིས་པ་འདི་དག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་ གསུམ་པའི་དོན་ལ་དྲུག་པ་སྟེ། ཚིག་དང་ཡི་གེ་ལྷུར་ལེན་པར་བྱེད་པས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་དུས་གསུམ་དུ་འཆང་བ་དང་། ཀློག་པ་དང་། ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཉིན་གཅིག་ བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་ཞེས་པའོ། ། དུས་གསུམ་དུ་ཞེས་པ་ནི་སྔ་དྲོ་དང་། ཉི་མ་ཕྱེད་དང་། ཕྱི་འབྲེད་དོ། ། འཆང་བ་ནི་གཞུང་འཛིན་པའོ། ། ཀློག་པ་ནི་གླེགས་བམ་འདོན་པའོ། ། ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་ལ་སེམས་པའོ། ། ཚུལ་བཞིན་ངེས་པ་ནི་གཞུང་སྔར་ བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་བློ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེས་ཀྱང་གཞན་དོན་བྱེད་པར་གསུངས་ལ།

The meaning of the practice of Secret Mantra is not like that. If one asks how this is known, it is because it is said: "By these very words and syllables of the verses, which are complete, unimpaired, and without addition or omission." "All" means without exception. "Complete" refers to the section from "Then" in the Chanting of the Names up to "is finished." "Unimpaired" means the lines of the verses are complete. "Without addition or omission" means the syllables are complete. What are those? They are the "verses and syllables"; counting each individual letter is "syllables." Eight syllables each are called "lines." Four lines each are called "verses." "These very" means these very things as they have been counted and calculated. "By" is used in the sense of the third case as a sixth case; it means that by taking up the words and letters, one accomplishes the welfare of oneself and others. Therefore, it is said: "Every day, at the three times, one should uphold, read, master, and properly attend to it." "Every day" means every single day. "At the three times" means morning, midday, and afternoon. "Uphold" means to hold the source text. "Read" means to recite the volume. "Master" means to contemplate the meaning. "Properly" is as previously explained in the source text. "Attend to" means to cause it to abide in the mind. It is taught that by such means, one also accomplishes the welfare of others.

གཞན་དག་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྟོན་པ་དང་ཞེས་པ་སྟེ་གཞན་ཞེས་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོའོ། ། ངག་ལ་ཡང་ཞེས་པ་ནི་ཡང་གི་སྒྲས་རང་གི་དོན་དུ་འཆང་ བ་དང་། ཀློག་པ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་འཆང་བ་དང་། ཀློག་པ་དང་། ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟོན་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་སྣོད་ཀྱི་རིམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་པོ་ཐ་མ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དབང་པོ་ འབྲིང་གིས་དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཚན་གྱི་དོན་གང་ཡང་རུང་བ་རེ་རེ་ནས་ཀྱང་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུ་ལ་དམིགས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་ནི་མིང་ངོ་། ། དོན་ནི་དེས་མཚོན་པའི་ལྷའོ། ། གང་ཡང་རུང་བ་ཞེས་པ་ནི་གནས་སྐབས་ གང་ལ་བབ་པའོ། ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་གང་གནས་པར་གྱུར་པའོ། ། དམིགས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་བསམས་ཏེ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དོན་ནི་དེས་མཚོན་པའི་ལྷའོ། ། ད་ནི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པ་དང་། མོས་པ་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་གི་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་སྐབས་ན་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བའོ། ། སྒོམ་པ་ནི་དངོས་པོ་ལའོ། ། མོས་པ་དང་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་འདུན་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་དོ། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། ། པས་ཞེས་པ་ནི་གསུམ་པའི་སྒྲའོ། ། ཀུན་ནས་སྒོའི་གནས་པས་གནས་པ་དང་ཞེས་པ་ནི། ཀུན་ནས་ཞེས་པ་ནི་སྤྱོད་ལམ་མོ། །

"Teaching others also according to the samaya" means that "others" refers to other persons. Regarding the phrase "also in speech," the word "also" indicates that just as one upholds and recites it for one's own sake, one likewise teaches others to uphold, recite, master, and properly attend to it. "According to the samaya" means applying it according to the capacity of the vessel. Having thus shown the method for those of inferior faculties, now, in order to show the object of focus for those of middling faculties, it is said: "Focusing on the body of the wisdom-being Mañjuśrī, upon any one of the meanings of the names." In this context, "name" refers to the title, and "meaning" refers to the deity symbolized by it. "Any one" means whichever is appropriate for the occasion. "Wisdom-being Mañjuśrī" refers to the one who resides at the hub of the wheel of insight. "Focusing" means contemplating. "Meaning" refers to the deity symbolized by it. Now, in order to show the manner of conduct, it is said: "Meditating with one-pointed mind and with devotion." During the state of concentration with one-pointed mind, the mind does not wander elsewhere from the object of focus. "Meditating" refers to the actual practice. "With devotion" means having such an aspiration of the mind. "Mental engagement with suchness" means that "suchness" is the suchness of the deity, and "mental engagement" is the mind making that manifest. The particle "pas" is the third-case particle. "Abiding by abiding in all doors" means that "all" refers to the modes of conduct.

སྒོ་ཞེས་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་མོ། ། གནས་པས་ནི་འདུག་པའོ། ། གནས་པ་ནི་ཉལ་བའོ། ། དང་ཞེས་པ་ ནི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ལ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དོན་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་ལ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་དམིགས་ནས་མཚན་གྱི་ཡིག་འབྲུ་སྤྲོ་བ་དང་། བསྡུ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གདུལ་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་སྦྱངས་ནས་ལྷ་དང་ཡིག་འབྲུའི་ཚུལ་ གྱི་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྟོད་པའི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་ཉིན་མཚན་འདའ་བར་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་དབང་པོ་རབ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་མཆོག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་ནི་འདུས་བྱས་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་སོ། ། ཐམས་ ཅད་ཅེས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། ། མཆོག་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ནའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་སྐད་ཅིག་ལ། ། ཆོས་ཀུན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ སོ། ། ཅིའི་སྒོ་ནས་ཤེ་ན་རྙོག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རབ་ཏུ་དང་བའོ། ། དབའ་རླབས་དང་བྲལ་བའི་ཆུ་བཞིན་ནོ། ། གང་ཞེ་ན། དད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་མོས་པ་དང་ཞེས་པ་སྟེ། དང་པའི་དད་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། མོས་པ་ནི་འདུན་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པ་དང་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

"Door" refers to the three doors. "Abiding" means sitting. "Dwelling" means lying down. The word "and" includes walking and so forth. In that regard, one should visualize the meaning of the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti—the king of secret mantras—according to the deity yoga explained for the six maṇḍalas. Through the absorption of emanating and reabsorbing the syllables of the name, one purifies the afflictions of those to be trained. Then, by means of the conduct of the three doors in the form of recitation and praise through the modes of the deity and the syllables, one passes the time day and night. Now, in order to show the practice of the door of secret mantra for those of the highest faculties, it is said: "The supreme realization of all phenomena." Here, "phenomena" refers to conditioned and unconditioned phenomena. "All" is used because nothing else besides these is possible. "Realization" is the excellence of insight. It is "supreme" because it is the instantaneous comprehension of coemergent wisdom (sahaja-jñāna). As it is said: "With great insight in a single instant, the one who comprehends all phenomena," and so forth. By what means? It is called "unblemished," meaning utterly lucid, like water free from waves. Who is it? It is "one endowed with faith and devotion." This means being endowed with the faith of clarity. "Devotion" is aspiration. Furthermore, what is it? It is "mental engagement with suchness" and "meditating with one-pointed mind." In this context, "suchness" is the wisdom of the mudrā of the suchness of secret mantra.

ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པའོ། ། དེ་བསྒོམས་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཞན་མི་འགྱུར་བ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། ། བསྒོམ་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་ཐོས་ པ་དང་། བསམ་པ་དང་ཞེས་པའི་སྒྲའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་པོ་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ཞེས་པར་འབྲེལ་ཏོ། ། དེས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ལ་དུས་གསུམ་གྱི་དུས་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ནི་དགར་བའི་སྒྲ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དབང་པོ་འབྲིང་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དུས་དང་ཚེས་གྲངས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་ཀྱི་འདི་ལ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་ཉིད་ལས། དུས་གསུམ་དུས་མེད་རྟོགས་པ་པོ། ། ཞེས་པ་དང་། གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། དུས་ཀྱི་ ངེས་པ་ཡོངས་སྤངས་ནས། ། བླ་མེད་གནས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དབང་པོ་མཆོག་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དུས་གཙོ་བོར་མ་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་དབང་པོ་མཆོག་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་མཆོག་ལམ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དབང་པོ་མཆོག་གི་རིགས་ཅན་ལས་དང་པོ་པ་ཙམ་ལ་ དགོངས་ནས་བཟང་པོའི་དུས་དང་ངན་པའི་དུས་དང་འབྲིང་པོའི་དུས་ཙམ་དུ་གསུངས་སོ། ། གཞན་དག་ནས་ཡི་དྭགས་ཟླ་ཕྱེད་བཅུ་བཞི་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་དང་། རྟག་ཏུ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ཡང་དྲང་བའི་དོན་དང་། ངེས་པའི་དོན་ཁོ་ནར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ དུས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་བསལ་ནས་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ཉམས་སུ་བླང་བ་བདེ་བླག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་གོ་རིམ་མོམོ་སོར་ཏེ།

Mental engagement is proper reflection. Having cultivated that, the state in which no other mental engagement arises is one-pointedness of mind. The phrase "and cultivation" refers to the terms "hearing" and "contemplating." Thus, the characteristics of those with superior faculties are shown, which relates to the previously mentioned "sons or daughters of good family." If one asks what they should do, it is that they should engage in the conduct. If one asks what the benefit of that is, it is said: "In that regard, the mind is endowed with the absence of the three times." Here, the word "in that" is a term of selection; it means that while others, such as those of middling faculties and so forth, depend upon time, dates, and the like, for this [superior faculty], there is no such dependence. From this very source: "The realizer of the three times as timeless," and from others: "Having completely abandoned the certainty of time, one will be born in the unsurpassed state." Therefore, for whoever possesses the supreme faculty, time is not taught as the primary factor. Alternatively, although the supreme faculty is indeed the supreme path for realizing all phenomena, it was taught merely in terms of "good," "bad," and "middling" times with the beginner of the supreme-faculty lineage in mind. One should understand that the explanations from other sources regarding the pretas on the fourteenth day of the half-month and so forth, as well as the constant explanation of specific times, are of provisional meaning, whereas this is of definitive meaning alone. Thus, having cleared away doubts regarding time, in order to easily demonstrate the practice through the guru’s pith instructions, the sequence of "all the buddhas and bodhisattvas" is established.

སྤྱོད་པའི་ཡུལ་ལམ་གཞི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུས་བསྟན་པའི་འོག་ཏུ་གནས་གསུངས་པ་ནི། གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་རྡལ་དང་། ལྗོངས་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གྲོང་ཞེས་པ་ནི་གང་དག་གྲོང་ཁྱེར་ལས་གུད་ན་གནས་པའི་གྲོང་བརྒྱ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱིམ་ཚོགས་པའོ། ། གྲོང་ཁྱེར་ཞེས་པ་ནི་ཡུལ་ཀུན་དང་འབྲེལ་ བའི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོར་གྲགས་པའོ། ། གྲོང་རྡལ་ནི་ཚོགས་སུ་གྲགས་པའོ། ། ལྗོངས་ཞེས་པ་ནི་གངས་རྩེ་དང་། སྨན་གྱིས་རྒྱས་པའི་ཡུལ་བདག་གིར་བཟུང་བའོ། ། ཡུལ་འཁོར་ནི་དེ་དག་ཉེ་བའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པས་རྒྱལ་པོ་ལ་དཔྱ་ཕུལ་བའི་ཡུལ་ལོ། ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ནི་སའི་ བདག་པོ་གང་ན་བཞུགས་པའི་གནས་སུ་གཏོགས་པའོ། ། འདུག་ཀྱང་རུང་ཞེས་པ་ནི་གནས་པར་བསྔགས་པའོ། ། གནས་འདི་དག་ཏུ་གནས་ནས་ཆར་དབབ་པ་ལ་སོགས་པས་ཕན་གདགས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་འདི་དག་ཏུ་རྒྱུ་ཞིང་གང་དག་ཏུ་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པར་སྤྱོད་པ་བྱ་བའོ། ། གཞན་ ཡང་གཏོར་མ་རབ་ཏུ་དབུལ་བའི་གནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒོ་དང་། སྒོ་ཁང་དང་། ཁྲི་ལམ་དང་། སྲང་དང་། བཞི་མདོ་དང་། སུམ་མདོ་དང་། གྲོང་བར་དང་། ཚོང་ཁང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒོ་ནི་གང་ཡིན་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའོ། ། སྒོ་ཁོང་ནི་སྒོའི་སྐྱབས་སུ་བྱས་པ་གང་ ཡིན་པའོ། ། ཁྲི་ལམ་ནི་ལམ་པོ་ཆེའོ། ། སྲང་ནི་ཁྱིམ་དེ་དང་ཉེ་བའི་ལམ་མོ། ། ཆུ་སྲང་དང་། ཞེས་པའི་གཞུང་ཡོད་དེ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། བཞི་མདོ་དང་ཞེས་པ་ནི་ལམ་བཞི་འདུས་པའི་ས་གང་ཡིན་པའོ། །

In order to indicate the sphere or basis of conduct, the locations are taught following the explanation of the time. It says: "Whether one stays in a village, a city, a town, a district, a province, or the vicinity of a royal palace." In this context, a "village" refers to a collection of houses, such as a hundred or more, situated apart from a city. A "city" refers to what is renowned as a great city connected to all regions. A "town" is what is known as a settlement. A "district" refers to a territory claimed as one's own, such as a mountain peak or a land abundant in medicinal herbs. A "province" refers to the neighboring territory that pays taxes to the king. The "royal palace" refers to the place where the lord of the earth resides. "Whether one stays" is a praise for dwelling in these locations. Having stayed in these places, one should benefit others by causing rain to fall and so forth. Alternatively, one should wander through these places and engage in conduct that is unknown to anyone. Furthermore, in order to indicate the locations for offering the torma, it says: "Whether one stays at a gate, a gateway, a main road, an alley, a crossroads, a three-way junction, the middle of a village, or a shop." A "gate" is the exterior of whatever [building] it may be. A "gateway" is whatever serves as a shelter for the gate. A "main road" is a great highway. An "alley" is a path near those houses. There is a source text that reads "water alley," which refers to the same thing. A "crossroads" is any place where four paths meet. A "three-way junction" is where three paths meet. A "middle of a village" is the center of the village. A "shop" is a place for selling goods. "Whether one stays" is a praise for dwelling in these locations. Having stayed in these places, one should benefit others by causing rain to fall and so forth. Alternatively, one should wander through these places and engage in conduct that is unknown to anyone. Furthermore, one should offer the torma at these locations. It is said that by doing so, one will quickly attain the siddhis of the mantra. Thus, the locations for the practice of the mantra have been explained. The torma offering is the supreme method for pacifying obstacles and increasing accomplishments. Therefore, one should offer the torma at these locations. It is said that by doing so, one will quickly attain the siddhis of the mantra. Thus, the locations for the practice of the mantra have been explained. The torma offering is the supreme method for pacifying obstacles and increasing accomplishments. Therefore, one should offer the torma at these locations. It is said that by doing so, one will quickly attain the siddhis of the mantra. Thus, the locations for the practice of the mantra have been explained. The torma offering is the supreme method for pacifying obstacles and increasing accomplishments. Therefore, one should offer the torma at these locations. It is said that by doing so, one will quickly attain the siddhis of the mantra. Thus, the locations for the practice of the mantra have been explained. The torma offering is the supreme method for pacifying obstacles and increasing accomplishments. Therefore, one should offer the torma at these locations. It is said that by doing so, one will quickly attain the siddhis of the mantra. Thus, the locations for the practice of the mantra have been explained. The torma offering is the supreme method for pacifying obstacles and increasing accomplishments. Therefore, one should offer the torma at these locations. It is said that by doing so, one will quickly attain the siddhis of the mantra. Thus, the locations for the practice of the mantra have been explained. The torma offering is the supreme method for pacifying obstacles and increasing accomplishments. Therefore, one should offer the torma at these locations. It is said that by doing so, one will quickly attain the siddhis of the mantra. Thus, the locations for the practice of the mantra have been explained. The torma offering

སུམ་མདོ་ཞེས་པ་ནི་ལམ་གསུམ་འདུས་པའི་དབུས་སོ། ། གྲོང་བར་ཞེས་པ་ནི་གྲོང་ གཉིས་ལ་ལྟོས་པའི་སའོ། ། ཚོང་ཁང་ཞེས་པ་ནི་ཚོང་འདུས་ཀྱི་ཁྱིམ་མོ། ། ན་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཡུལ་གྱི་འདུན་པའི་སྒྲའོ། ། འདུག་ཀྱང་རུང་ཞེས་པ་ནི་དེར་གནས་ནས་གཏོར་མའི་ལས་བྱ་བ་སྟེ་མཁའ་འགྲོ་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། ཤ་ཟ་དང་། ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་བའི་གནས་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁང་སྟོང་དང་། རི་དང་། ཆུ་ཀླུང་དང་། ནགས་ཚལ་དང་། ནགས་ཚང་ཚིང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཁང་སྟོང་ནི་མི་མེད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་རོ། ། རི་ནི་བྱ་སྐྱིབས་དང་། རི་ཕུག་དང་། རིའི་སུལ་ལ་ སོགས་པའོ། ། ཆུ་ཀླུང་ནི་འབབ་ཆུ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་མོ། ། ཡང་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་མོ། ། ནགས་ཚལ་ནི་ཤིང་གི་ཚལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡོད་པའོ། ། ནགས་ཚང་ཚིང་ནི་ཤིང་འཁྲིགས་པས་གཡོགས་པའི་སའོ། ། འདི་དག་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་གནས་ སུ་གསུངས་པའོ། ། དེ་བས་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་གསང་བ་བསྟན་པ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་དགེ་སློང་དངོས་གནས་དང་། ། གང་དག་རྟོག་གེ་ལ་དགའི་མི། ། གང་ཞིག་རྒན་པོའི་གནས་གྱུར་པ། ། དེ་ལྟ་དེ་ཉིད་མི་བསྟན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདིར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་གཉིས་པ་ལུགས་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པས་སྤངས་པ་ཁོ་ནའོ། །

A "three-way junction" refers to the center where three paths meet. A "village center" refers to a place situated between two villages. A "marketplace" refers to a house in a commercial district. The word "na" is a term expressing a preference for a particular location. "Whether one sits" means that one should perform the rite of bali offerings while staying there, because such places are the haunts of ḍākinīs, bhūtas, piśācas, pretas, and so forth. Now, in order to show the locations for the gaṇacakra (feast offering), it is said: "Whether one stays in an empty house, on a mountain, by a river, in a forest, or in a dense thicket, it is also suitable." An "empty house" is an uninhabited city. A "mountain" refers to places such as rock shelters, mountain caves, and mountain ravines. A "river" is the bank of a great flowing stream, or alternatively, the shore of a great ocean. A "forest" is a place where there is an abundance of trees. A "dense thicket" is a place covered by a mass of trees. These are taught to be places of extreme seclusion. Therefore, they should be performed in locations secluded from ordinary beings, śrāvakas, pratyekabuddhas, and the like. Why is that? Because teaching the secrets to ordinary beings would constitute a root downfall. Furthermore, other sources state: "To one who is a monk in name only, to those who delight in logic, and to those who have become old in years—to such, the reality should not be shown." Why is that? Because in this context, awakening is accomplished through the gateway of desire; whereas for some, it is strictly to be abandoned, as it would become like the second [of the root downfalls].

དེ་བས་ན་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་རྒྱུད་ཁ་ཅིག་ཏུ་སྤང་བར་བྱ་བར་གསུངས་ལ། ཁ་ཅིག་ཏུ་སྤྱད་པས་གྲོལ་བར་གསུངས་ཞིང་། ཁ་ཅིག་ཏུ་སྲོག་གཅོད་པ་བཀག་ལ་ཁ་ཅིག་ལས་གཅད་པར་གསུངས་ན། འདིར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་ བུ་འབྱུང་བར་འདོད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་དོན་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པས་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་སྤོང་བར་འདོད་པ་རྣམས་དོན་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོ་དང་ཡུལ་ཚར་བཅད་ནས་གཞན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་བཟད་པས། ། ལུས་སྐམས་འགྱུར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ལ། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སེམས་གཡེངས་ཏེ། ། གཡེངས་པས་དངོས་གྲུབ་གཞན་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ། ཡང་གསུངས་པ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་མི་བཟད་པ། ། བསྟེན་ན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། ། འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། བསྟེན་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདོད་པས་དོན་གྲུབ་པའི་ངེས་པའོ། ། ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱད་པས་དུག་ཏུ་མི་འགྱུར་བས་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ངན་སོང་གི་རྒྱུར་འགྱུར་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ལ་དེ་སྐད་དུ་ཡང་། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ། ། འཛིན་པས་དུག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དུག་ཉིད་ཉེ་བར་ཞི་གྱུར་ན། ། དུག་ནི་དུག་མེད་བྱས་པ་ཡིན། ། བདུད་ རྩི་ཉིད་དུ་རིམ་བསྟེན་ནས། །

Therefore, the Blessed One has taught in some tantras that [certain things] are to be abandoned, while in others he taught that one is liberated by engaging in them. In some, killing is prohibited, while in others it is taught that one should sever [the life-force]. If one asks how this is to be understood here, it must be explained: here, it is held that a special result arises from a special cause. One should understand that the objects of desire, such as form and so forth, become the entities of special enjoyment, and thus the purpose is accomplished. Otherwise, for those who wish to abandon them, the purpose will not be accomplished, because they desire to suppress the senses and their objects. As it is said: "Through unbearable ascetic vows, the body becomes withered and suffers. Through suffering, the mind is distracted; through distraction, accomplishment is lost elsewhere." And it is also said: "If one relies on unbearable asceticism and hardships, accomplishment will not occur. But by relying on the enjoyment of all desires, accomplishment will be swiftly attained." Therefore, it is certain that the purpose is accomplished through desire. If embraced by skillful means, the engagement with afflictions does not become poison; this is because they are the very nature of the afflictions. For some, such as the Hearers (śrāvaka), these become causes for the lower realms, but for one who knows their nature, they do not become so. As it is said: "The three—desire, hatred, and delusion—become poison through grasping. If the poison itself is pacified, the poison is rendered poisonless. By relying on the sequence of nectar itself..."

བདུད་རྩི་ཁོ་ནར་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་འདི་ལྟར་ངས་སྐྱབས་སྤྲོ་བ་ནི། ། དུག་གི་སྔགས་ཅན་དུག་གིས་ག་ལ་ཚུགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོད་སྲུངས་འདི་ལྟ་སྟེ། སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་ཡོངས་ སུ་ཟིན་པས་འཆི་བར་བྱེད་མི་ནུས་སོ། ། འོད་སྲུངས་དེ་བཞིན་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དུག་གིས་ཀྱང་ལོག་པར་ལྟུང་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པ་དང་། གཞན་དག་ནས་ཀྱང་། བླུན་པོ་གང་ཞིག་འཆིང་འགྱུར་བ། ། མཁས་པ་དེ་ཡིས་ མྱུར་དུ་གྲོལ། ། བྱང་ཆུབ་རྣམ་པར་བསྒོམ་ན་ནི། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་ལོག། གང་གིས་རྨོངས་པ་འཆིང་འགྱུར་ཞིང་། ། ངུ་འབོད་མཐར་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གྲོལ་འགྱུར་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་སྟོབས་ཀྱིས་བདེ་བ་ཐོབ། ། ཅེས་གསུངས་པ་དང་ཡང་གསུངས་པ། ། ལས་དྲག་གང་གིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། མི་བཟད་དམྱལ་བར་འཚེད་པར་འགྱུར། ། ཐབས་དང་བཅས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། སྲིད་པའི་འཆིང་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཡང་གསུངས་པ། ཤེས་རབ་ཐབས་དང་བཅས་པ་ལ། ། ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ ལག་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བས་སྤྱོད་པ་དང་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དབེན་པའི་གནས་སུ་གསུངས་པ་དེར་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡང་གནས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཡང་རུང་། གལ་ཏེ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་རུ་མོས་པ་རྒྱས་པར་བྱ་སྟེ། དེར་འདུ་བའི་ཁང་པ་སུམ་བརྩེགས་བྱས་ལ།

"It becomes nothing but nectar," it is said. Furthermore, from other sources: "How could poison ever affect one who has such a mantra for protection?" Likewise, Kāśyapa, it is said: "Just as one who is thoroughly protected by mantras and medicine cannot be killed, Kāśyapa, likewise, the poison of the afflictions, when thoroughly protected by skillful means, insight, and expertise in means, cannot cause one to fall into the lower realms." And from elsewhere: "That which binds the fool, by that very thing the wise are swiftly liberated. If one meditates on awakening, all of these are reversed. That which binds the deluded and leads them to the end of the wailing hell, by that very thing they are liberated; through the power of insight, they attain bliss." And it is also said: "By whatever fierce karma beings are boiled in the unbearable hells, by that very same thing, when combined with skillful means, they are liberated from the bonds of existence." And again: "When insight is combined with skillful means, the afflictions become branches of awakening," and so forth. Since these appear extensively, it is the certainty of the Blessed One that the results of conduct and liberation arise. Thus, in the secluded place described, whether the enjoyment of food and so forth is a specific feature of the location or not, one should cultivate aspiration there. Having constructed a three-storied assembly hall there, ...

དང་པོར་ནི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོ་དང་སྤུན་དང་མིང་སྲིང་གི་ཚོགས་ཀྱང་ཚོགས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པར་ནི་རོལ་མོའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། གསུམ་པར་ནི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ གོ། ། དཔའ་བོ་འདུ་བའི་གནས་དེ་ཡང་སོ་ཕག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱ་བའམ། ཡང་ན་བྲུས་པར་བྱ་བ་སྟེ། གྲུ་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པ་རྟ་བབས་བཞིས་མཛེས་པར་བྱས་པ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་སོགས། སྒོ་སྲུང་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། རང་གི་ལྷ་དང་འགྲེན་པ་ཡི། ། བུད་ མེད་དག་ནི་ལེགས་བསྒྲུབ་པའི། ། སྐལ་བཟང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་མཚན། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་སུ་འདུག་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འཆད་དེ་སྐུ་ཡང་སྟོན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྔར་བཤད་པའི་གནས་དེར་དཔལ་དམ་པ་དང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་སྒོ་བཞི་གཞལ་ཡས་ཁང་པར་བརྟགས་ལ། སངས་རྒྱས་དང་ཞེས་པ་ནི་དཔལ་དམ་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ དང་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུའོ། ། འོག་ནས་བཤད་བཞིན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ཀྱི་མེ་དང་། བདེན་བྲལ་དང་། རླུང་དང་། དབང་ལྡན་དུ་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་མོ་དུ་བ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནག་མོ་དང་། དམར་མོ་དང་། སེར་མོ་ དང་། དཀར་མོའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་དུ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དུང་དཀར་པོ་དང་། གཎྜཱི་དམར་པོ་དང་། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ནག་པོ་དང་།

First, the assembly of heroes, heroines, and the circle of brothers and sisters should be gathered. Second, the various musical instruments. Third, the various types of food and so forth. Furthermore, that place for the gathering of heroes should be constructed from bricks and the like, or else excavated; it should be square, with four doors, beautified by four archways, and provided with the four gatekeepers—Vajra, Ratna, Padma, and so forth. As it is said: "One should examine the gaṇacakra, marked by the mudrās of one's own fortunate consort, who is well-prepared and a companion to one's own deity." To demonstrate what it means to reside in such a place, it is said: "All the Buddhas and Bodhisattvas, having gathered and arrived, explain the realization of all the gateways of Dharma and also manifest their bodies." In that regard, in the previously described place, one should visualize the maṇḍala of the glorious Paramādya—the maṇḍalas of Mind, Speech, and Body—as a celestial palace with four doors. "Buddhas" refers to the glorious Paramādya Buddha and the various objects in the center of the Mind-cakra. The Tathāgatas to be explained below are also there. In the Fire, Nairṛtya, Wind, and Īśāna corners of that very maṇḍala, the four consorts—Dhūmā and the others—should be placed in the forms of black, red, yellow, and white. In their vicinity, there should also be the white Dharma conch, the red gaṇḍī, and the black wish-fulfilling jewel.

དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་སེར་པོ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ལ་ལ་དག་ནི། ཤར་དུ་རྣལ་འབྱོར་མ་ནག་མོ། ལྷོར་དམར་མོ། ནུབ་ཏུ་སེར་མོ། ། བྱང་དུ་དཀར་མོ་འབར་མའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། ཡང་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདབ་མ་བཞིའི་གནས་སུ་སངས་རྒྱས་བཞི་སྟེ། ཤར་དུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། ལྷོར་རིན་ཆེན་ཏོག་དང་། ནུབ་ཏུ་རྟག་པ། བྱང་དུ་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ནི་མེར་ སྒྲོལ་མ། བདེན་བྲལ་དུ་གོས་དཀར་མོ། ། དབང་ལྡན་དུ་མཱ་མ་ཀཱི། རླུང་དུ་སྤྱན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། ལ་ལ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་སུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་རབ་སྟོབས་དང་། ལྐུགས་བྱེད་དང་། རྨོངས་བྱེད་དང་། རེངས་བྱེད་དང་། ང་རྒྱལ་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། ། ཤར་སྒོའི་གཡས་ལོགས་ཀྱི་རྩིག་པའི་རྩར་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ལ་ལ་ནི་སྒོའི་གཡས་ལོགས་ཀྱི་ར་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིག་པའི་རྩར་མེར་རེག་རྡོ་རྗེ་དང་། ལྷོ་སྒོའི་གཡས་སུ་སའི་སྙིང་པོ་དང་། བདེན་བྲལ་དུ་རོ་རྡོ་རྗེ་དང་། ནུབ་སྒོའི་གཡས་སུ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། རླུང་གི་ མཚམས་སུ་དྲི་རྡོ་རྗེ་དང་། བྱང་སྒོའི་གཡས་སུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། དབང་ལྡན་དུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། འོག་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཤར་སྒོའི་གཡོན་ལོགས་ཀྱི་རྩིག་པའི་རྩར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། བྱང་སྒོའི་གཡོན་དུ་སྒྲ་རྡོ་རྗེའོ། ། སྟེང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ནུབ་སྒོའི་གཡོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའོ། །

A yellow wish-fulfilling tree should be placed [there]. Furthermore, some [teachers] maintain that in the east there is a black Yoginī, in the south a red one, in the west a yellow one, and in the north a white one, abiding in the manner of a blazing [flame]. Moreover, in the positions of the four petals on the outside of that, there are the four Buddhas: Amoghasiddhi in the east, Ratnaketu in the south, Śāśvata in the west, and Amitābha in the north. Accompanying them, in the southeast is Tārā, in the southwest Pāṇḍaravāsinī, in the northeast Māmakī, and in the northwest one should abide in the nature of Locanā. Some [maintain that] in the gates of the east and so forth, there are the wrathful deities in successive order: Pramathana, Mūka, Mohana, Stambhana, and Mānana. At the base of the wall on the right side of the eastern gate is Ākāśagarbha. Some [maintain that] at the base of the wall in the direction of the enclosure on the right side of the gate, in the southeast is Sparśavajrā; to the right of the southern gate is Kṣitigarbha; in the southwest is Rasavajrā; to the right of the western gate is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin; in the northwest is Gandhavajrā; to the right of the northern gate is Lokeśvara; and in the northeast is Rūpavajrā. The bodhisattva residing below is Samantabhadra, at the base of the wall on the left side of the eastern gate. Śabdavajrā is to the left of the northern gate. The bodhisattva above is Vajrapāṇi, to the left of the southern gate. Dharmadhātveśvarī is to the left of the western gate.

འདི་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྱོགས་པས་ན་གཙོ་བོ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གནས་རིམ་པར་ཕྱེ་བའོ། ། ད་ནི་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་བརྒྱད་དུ་དགོད་པ་ལ་གཙོ་བོའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཤར་དུ་ནི་རྒན་བྱེད་མོའོ། ། མེ་རུ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་བདག་མོའོ། ། གཤིན་རྗེར་ནི་ཕག་མོའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་གཞོན་ནུ་ མའོ། ། ཆུར་ནི་དབང་མོའོ། ། རླུང་དུ་ཚངས་མོའོ། ། བྱང་དུ་ནི་དྲག་མོའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་དཔའ་མོའོ། ། འདི་དག་ལྟེ་བ་ལའོ། ། དེ་ལ་རྒན་བྱེད་མའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་འཇིགས་མའོ། ། ཤར་ལྷོ་ལ་སོགས་པར་དྲག་མོ་དང་། མཆེ་བ་གཙིགས་མ་དང་། འབར་བའི་གདོང་མ་དང་། རླུང་ཤུགས་མ་དང་། རབ་ཏུ་གཏུམ་མ་དང་། གཏུམ་མིག་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་རྣམས་སོ། ། མེར་ཁྱབ་འཇུག་མ་གནས་པའི་འདབ་མ་ལ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཡང་མ་དང་། སྒྱུ་མ་དང་། དྲག་མ་དང་། དཔལ་མོ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་ དང་། དཔལ་རྒྱལ་མ་དང་། དཔལ་རྒྱལ་བྱེད་མ་དང་། དཔལ་གྱི་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་པདྨ་དང་པོའི་འདབ་མ་ལ་ཀེང་རུས་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དུས་མཚན་མ་དང་། རབ་ཏུ་ཁྲོས་པའི་གདོང་མ་དང་། དུས་ཀྱི་ལྕེ་མ་དང་། གཙིགས་མ་དང་། ནག་མོ་དང་། འཇིགས་མ་དང་། གཟུགས་ངན་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདེན་བྲལ་དུ་གཞོན་ནུ་མའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མར་པདྨ་དང་། ཡན་ལག་མེད་མ་དང་།

Since these are oriented together with the bodhisattvas, they face away from the central deity. These constitute the sequential arrangement of the locations of the mind wheel (citta-cakra). Now, the speech wheel (vāk-cakra) shall be described. On the outer ledge of the mind wheel, in the eight cardinal and intermediate directions, eight-petaled lotuses are to be arranged; the principal deities residing thereon are as follows: in the east is Jālandharī; in the southeast, Khecarī; in the south, Vārāhī; in the southwest, Kumārī; in the west, Indrāṇī; in the northwest, Brahmāṇī; in the north, Rudrāṇī; and in the northeast, Vīreśvarī. These occupy the centers. Among them, on the eastern petal of Jālandharī is Bhīmā; in the southeast and so forth are Caṇḍākṣī, Kharvarī, Jvalamukhī, Vāyuvegā, Pracaṇḍā, Caṇḍanayanā, and Mahānāsā. On the petal where Viṣṇu resides in the southeast, on the petals starting from the east, as before, are Lambā, Māyā, Caṇḍā, Śrī, Vijayā, Jayantī, Jayavāhinī, and Śrīvajrā. Then, on the first petal of the southern lotus is Kaṅkāli; likewise, Kālarātri, Prakupitavadanā, Kālajihvā, Karālinī, Kṛṣṇā, Bhīmā, and Virūpā. Similarly, in the southwest, on the petals starting from the east of Kumārī’s lotus are Padmā and Anaṅgā.

གཞོན་ནུ་མ་དང་། རིགས་ཀྱི་བདག་མོ་ལ་གནས་མ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྤྱན་མ་ དང་། རིགས་བཟང་མོ་དང་། བཟང་མོ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལུས་དང་། གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུ་དང་། འདོད་པ་ལ་དབང་མ་དང་། རི་མོའི་དྲི་མ་དང་། རྩོལ་མ་དང་། ཀུན་དུ་ཚིམ་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྒྲོགས་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་རླུང་དུ་ཚངས་ པའི་ཤར་ལ་སོགས་པར་རྩ་བཅས་མ་དང་། པདྨའི་མིག་དང་། ཆུ་ལས་སྐྱེས་མ་དང་། བླ་གོས་མ་དང་། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། གླུ་ལེན་བྱེད་མ་དང་། གློག་མ་དང་། དྲན་མ་རྣམས་སོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་དྲག་མོའི་གཙོ་མོའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་ལ་དཀར་མོ་དང་། གང་ག་མ་དང་། རྟག་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་མྱུར་མ་དང་། ཐིག་ལེ་མཆོག་མ་དང་། དཔལ་གྱི་གདོང་མ་དང་། སེར་སྐྱ་མ་དང་། ནག་མོ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་དབང་ལྡན་དུ་དཔལ་གྱི་ལྷ་མོའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་དཀར་མོ་དང་། ཟླ་བ་དྲི་མེད་མ་དང་། ཟླ་བའི་གདོང་མ་དང་། ངང་པའི་ཁ་དོག་ཅན་མ་དང་། འཛིན་བྱེད་མ་དང་། པདྨ་དང་། སྐར་མ་དང་བཅས་པའི་མིག་ཅན་དང་། དྲི་མ་མེད་པའི་ཟླ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ནི་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་གནས་སུ་དགོད་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལ་ལ་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་པདྨ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཤར་གྱི་སྒོའི་གཡས་ཀྱི་ཆ་ལ་སོགས་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཤར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་གནས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ར་བའི་རྩིག་པའི་རྩར་གནས་པར་བྱའོ། །

The Youthful Woman, the Mistress of the Family, the Dweller, the Jewel Garland, the Very-Eyed, the Noble Family, and the Excellent Ones. Likewise, in the west are Vajrī, Vajrakāyā, the One Like Refined Gold, the Mistress of Desire, the Stained by Paint, the Striving One, the All-Satisfying, and the Very-Ringing. Then, in the northwest, in the directions starting from the east of Brahmā, are the One with Channels, the Lotus-Eyed, the Water-Born, the Upper-Garment, the Mistress of Speech, the Song-Singer, the Lightning, and the Mindful One. In the northern direction, on the petals starting from the east of the Mistress of the Fierce One, are the White One, the Gaṅgā, the Constant One, the Very-Swift, the Supreme Drop, the Glorious Face, the Tawny One, and the Black One. Then, in the northeast, on the petals starting from the east of the Glorious Goddess, are the White One, the Stainless Moon, the Moon-Faced, the One with the Color of a Swan, the Grasper, the Lotus, the One with Eyes like Stars, and the Stainless Moon. This is the section on the sequence for arranging [the deities] in the location of the Speech Wheel. Likewise, some are to be placed in the Body Wheel; they are to be placed in the right side of the eastern gate and so forth of the twelve lotuses of the Body Maṇḍala. Just as Ākāśagarbha and the others reside in the eastern maṇḍala, here too they are to be placed at the base of the enclosure wall.

དེ་ལ་ཤར་གྱི་སྒོའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་སྲིན་པོ། མེ་རུ་ རླུང་ལྷའོ། ། གཤིན་རྗེ་ནི་ལྷོའི་སྒོའི་གཡོན་དུའོ། ། དེའི་གཡས་སུ་མེ་ལྷའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་གདོང་དྲུག་པའི་གཞོན་ནུའོ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོའི་གཡོན་དུ་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། དེའི་གཡས་སུ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ནོ། ། རླུང་དུ་ཚངས་པའོ། ། བྱང་སྒོའི་གཡོན་དུ་དྲག་པོའོ། ། གཡས་སུ་ཆུ་ལྷའོ། ། དབང་ ལྡན་དུ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའོ། ། ཤར་སྒོའི་གཡོན་དུ་ཁྱབ་འཇུག་གོ། དེ་དག་གིས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ཀྱི་རིམ་པར་ཕྱེ་བའོ། ། ད་ནི་སྒོ་བའི་གནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལ་ལ་ནི་ཤར་སྒོར་ལུ་གུ་རྒྱུད་མའོ། ། ལྷོར་སྒོར་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མའོ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་ནི་འོད་ཟེར་ཅན་ནོ། ། བྱང་གི་ སྒོར་ནི་སྐུལ་བྱེད་མའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་བའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བའོ། ། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་དང་། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། མི་གཡོ་བ་རྣམས་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པར་རིམ་པ་བཞིན་ཏེ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་བའོ། ། ཡང་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ སྒོ་རྣམས་སུ་ཁྱི་གདོང་མ་དང་། ཕག་གདོང་མ་དང་། ཅེ་སྤྱང་གི་གདོང་མ་དང་། སྟག་གི་གདོང་མ་བཞི་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་སྒོ་བའོ། ། ཕྱིའི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་དག་སྐལ་བ་ངན་པ་ཁ་ཅིག་ཀླུ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྟ་ བབས་བཞི་འདེགས་པའི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་འོག་དང་ཤར་དང་ནུབ་སྟེ། ཤར་དུ་ནི་པདྨ་དང་། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུའོ། ། ལྷོ་རུ་ནི་ནོར་རྒྱས་དང་། དུང་སྐྱོང་དང་ངོ་། ། ནུབ་ཏུ་འཇོག་པོ་དང་།

In that regard, to the right of the eastern gate is the rākṣasa; in the southeast is Vāyu. Yama is to the left of the southern gate; to his right is Agni. In the southwest is the six-faced Kumāra. To the left of the western gate is the yakṣa; to his right is Śakra. In the northwest is Brahmā. To the left of the northern gate is Rudra; to his right is Varuṇa. In the northeast is Gaṇeśa. To the left of the eastern gate is Viṣṇu. This concludes the section on the arrangement of the locations of the body maṇḍala. Now, the locations of the gatekeepers shall be described. At the eastern gate is Śṛṅkhalā; at the southern gate is Bhṛkuṭī; at the western gate is Mārīcī; and at the northern gate is Cundā. This concludes the section on the arrangement of the gatekeepers of the mind maṇḍala. Nīladaṇḍa, Takkirāja, Mahābala, and Acalā are in the east and so forth, respectively; these are the gatekeepers of the speech maṇḍala. Furthermore, at the gates in the east and so forth, the four—Śvānāsyā, Śūkarāsyā, Śṛgālāsyā, and Vyāghrāsyā—are the gatekeepers of the body wheel. Outside the outer body maṇḍala, certain yogins of inferior fortune should dwell in the manner of the great nāgas. Specifically, beneath the eight pillars that support the four archways, in the east and west: in the east are Padma and Karkoṭaka; in the south are Vāsuki and Śaṅkhapāla; in the west are Takṣaka and...

པདྨ་ཆེན་པོའོ། ། བྱང་དུ་མཐའ་ཡས་དང་རིགས་ལྡན་ནོ། ། སྔར་སྨོས་པ་གཉིས་སུ་རྒྱལ་བ་དང་། རྣམ་ པར་རྒྱལ་བའོ། ། ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་གནས་རིམ་པར་ཕྱེ་བའོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་དང་། བྱ་གདོང་མ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདོང་མ་དང་། འུག་པའི་གདོང་མ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་བདེན་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུའོ། ། ཕྱིའི་ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་ལ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ པའི་འབྱུང་པོ་སྐྱེ་གནས་བྱེ་བ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞིའོ། ། དེ་དག་ནི་བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་འདུས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འཁྱུད་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཆེན་པོའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་འདུས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་གཤེགས་ནས་ཞེས་བྱའོ། ། ཅི་མཛད་ཅེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་རྟོགས་པར་འཆད་དོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ནི་ཕུང་པོ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཁམས་རྣམས་སོ། ། སྒོ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཨའི་རྣམ་པའི་སྒོ་ཅན་ཏེ་ཐོག་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་ནི་འདུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའོ། ། སྐུ་ཡང་སྟོན་ཏོ་ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་པའི་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། རྣམ་པ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན་མ་རུངས་པ་འདུལ་བའི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་ཞེས་པ་སྟེ་མ་རུངས་པ་འདུལ་དཀའ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། །

[In the north is] Mahāpadma. In the north are Ananta and Kulika. As previously mentioned, there are two [others]: the Victorious One and the Fully Victorious One. This is the sequential classification of the abodes of the nāgas. Kākāsyā, Kākāsyā, Garuḍāsyā, and Ulūkāsyā are located outside the maṇḍala of the Body, in the intermediate directions such as the direction of Nirṛti. On the great outer Cakravāḍa are the other bhūtas, numbering thirty-five million. These constitute the great assembly of the maṇḍala of the Great Vajra Expanse, the Nāmasaṃgīti embraced by the Ādibuddha and endowed with the great assembly of the Guru’s oral instructions. Therefore, it is said that "all the Buddhas and Bodhisattvas have gathered and arrived." If one asks what they do, they explain the realization of the gateways of the Dharma. In this context, "Dharma" refers to the aggregates, sense bases, and elements. The "gateway" is the very state of non-arising. As it is said: "The syllable A is the gateway to all phenomena," and also: "All phenomena have the syllable A as their gateway, because they are unborn from the very beginning." Therefore, such realization is what the assembled ones are made to comprehend. Regarding the phrase "they also display the Body," this connects to the "form of the emanation body" taught below. If one asks what kind [of forms], it is the kings of the wrathful deities who subdue the malevolent, where "malevolent" refers to the afflictions that are difficult to subdue.

དེའི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་ཞི་བའི་སྐུ་ལ་སོགས་པས་མི་འདུལ་བ་རྣམས་སོ། ། ཡང་འདུས་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཁ་ཅིག་སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་དག་གཟུ་ ལུམས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ཡོད་དེ་དེ་ལྟ་བུ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བ་དང་། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་འཛིན་ཚར་གཅོད་པའོ། ། ཅི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་སུ་འདུས་ཤིང་འཁོད་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ མ་འདུས་པ་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། རིག་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའི་འོད་ཟེར་ཅན་ལ་སོགས་ པའོ། ། རྒྱལ་མོ་ཞེས་པ་ནི་གང་དག་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། མ་ལུས་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་མཐའ་དག་ཅེས་པའོ། ། ལུས་པ་མེད་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གནས་དེར་འདུས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཞེས་ པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཡང་དེ་ཆེན་པོ་ཡང་དེ་བས་ཏེ། དབུས་ཀྱི་དཔལ་དམ་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་འབྱུང་པོ་བྱེ་བ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞིའི་བར་དག་གོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། ཟངས་དང་ར་གན་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷ་རྣམས་ ཀྱི་འདྲ་འབག་ཏུ་བྱས་ནས་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུའམ། ནི་རཾ་སུའི་རྒྱན་བྱས་ཏེ་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གཞན་དང་བར་བྱ་ཞིང་ངོ་མི་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Under their influence, there are those who cannot be tamed by peaceful forms and the like. Furthermore, among that assembly, there are some who lack the fortunate karma and have entered [the gathering] through force; in order to subdue such as these, [the deities] assume emanated forms such as Acalā and Nīladaṇḍa to suppress them. If one asks, "While it is true that the buddhas, bodhisattvas, and wrathful kings are gathered and seated there, from what is it known that the yoginīs are also assembled?" It is stated: "All the kings of secret mantras and vidyā-mantras without exception." Here, "secret mantras" refers to the co-practicing yoginīs, such as Buddhalocanā and the rest. "Vidyā-mantras" refers to the followers, such as Mārīcī and the rest. "Kings" refers to those who have become the principal figures. "Without exception" means all the yoginīs without remainder. "Without remainder" means that they have all gathered in that place. Regarding the phrase "Great Vajradhara and the rest, the protectors of all beings, also [in] emanated forms": "Great Vajradhara" means he is both Vajradhara and great; he is the glorious, sublime, primordial Buddha in the center. By the word "and the rest," it includes up to thirty-five million bhūtas. All of them, for the sake of fully protecting all beings, have fashioned masks of the gods out of copper, brass, and so forth, and having adorned them with roots, fruits, or nirmāṇa ornaments, they should be displayed in emanated forms so that others may be inspired and they remain unrecognized.

གང་གི་ཚུལ་གྱིས་ཤེ་ན། ལུས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཞེས་པ་སྟེ། ཞལ་བཞི་དང་། མགྲིན་པ་གསུམ་དང་། ཕྱག་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པས་སོ། ། ལ་ལ་ནི་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་ཡིས་སོ། ། ལ་ལ་ནི་ཞལ་གཅིག་དང་ཕྱག་བཞི་པའོ། ། ལ་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། ཕག་ལ་སོགས་པའི་གདོང་ངོ་། ། ལ་ལ་ནི་གདེངས་ཀ་དང་ལྡན་པའི་ཀླུ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་སོ། ལ་ལ་ནི་སྐེམས་ཤིང་རིང་པ། ལ་ལ་ནི་སྦོམ་ཞིང་ཐུང་བ་སྟེ། མི་ མཐུན་པའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མདངས་དང་། སྟོབས་དང་། གཟི་བརྗིད་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་མདངས་ནི་ཁ་དོག་གསལ་བའོ། ། སྟོབས་ནི་ནུས་པའོ། ། གཟི་ བརྗིད་ནི་གཟི་བྱིན་ནོ། ། ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དཀྱིལ་འཁོར་གང་བའི་གནས་ཉིད་དུ། ། སངས་རྒྱས་གར་མཁན་རོལ་པ་མཛད། ཁམས་རྡུལ་དེ་བཞིན་རྩ་བའམ། དག་པའི་རུས་པའམ་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གར་ མཁན་གར། ། བདེ་བ་དགའ་བར་བྱེད་དང་བཅས། ། ཆོས་འབྱུང་གྲོང་ཁྱེར་ཉམས་དགའ་བར། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གླུ་ཡིས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རྐང་པའི་གོམ་པའི་གར། ། མཐར་ནི་རྫ་རྔ་ལ་སོགས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསང་བའོ། ། དེ་ཉིད་འདི་ནི་ཆེར་གསང་ངོ་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོ་མིག་ཡོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་སྐད་དུ། ཁྲོ་བོ་སྔོན་པོ་ཞེས་པ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་ཆེ་ལྡན་ཕྱག་ན་བསྣམས། །

In what manner? It is said, "by means of various bodies," which refers to having four faces, three necks, twenty-four arms, and so forth. Some have three faces and six arms; some have one face and four arms; some have the faces of garuḍas, pigs, and the like; and some have the forms of great nāgas with hoods. Some are emaciated and tall, while others are stout and short; because they are dissimilar, they are called "various." Why is this? It is said, "with a complexion, strength, and majesty that cannot be surpassed," which is to show that they are uncommon among migratory beings. In that context, "complexion" refers to a clear color; "strength" refers to power; and "majesty" refers to splendor. "Cannot be surpassed" means they are preeminent. As it is said: "In the very place where the maṇḍala is filled, the Buddha performs a dance. With the elements, the dust, the channels, or the pure bones and ornaments, the dancers of the Buddhas perform their dance. Together with the joy of bliss, in the delightful city of the source of phenomena (dharmodaya), with the songs of the vajra samaya and the dance of the vajra steps, finally with the drums and so forth, the secret of the Great Mudrā is this very reality, which is most secret." Thus it is said. Then, one should supplicate the gatekeepers, such as the one called "Crooked-Eyed Wrathful One," from the outside, saying: "The blue wrathful one, who possesses the great samaya and holds [the weapon] in his hand."

རིན་ཆེན་སྤྲས་པའི་དབྱུག་པ་བསྣམས། ། བདག་ཉིད་ལྡན་པ་འཁོར་བ་ལས། ། བསྒྲལ་ཕྱིར་རྣལ་ འབྱོར་མ་དབུས་སུ། ། བཟང་པོའི་སྒོ་ནི་ཕྱེ་སྟེ་མཐོང་། ། ཞེས་སོ། ། གསང་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་གསང་སྔགས་ནི་རང་གི་སྤུན་དང་མིང་སྲིང་མ་ཡིན་པ་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པར་གསང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ ཏེ། སྤུན་དང་མིང་སྲིང་ཉིད་ཅེས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་གི་སྤུན་དང་མིང་སྲིན་རྣམས། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། ། བརྡ་ཡི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་གྱི་བརྡ་དང་བརྡའི་ལན་གྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་ལུས་ཀྱི་བརྡ་དང་། ངག་གི་བརྡའོ། ། དེ་ལ་ངག་གི་བརྡ་ནི་ཨོཾ་ཨ་ཧི་ཧོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའོ། ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་ཀ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་ལན་ནོ། ། ཚྪ་ཚྪ་ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའོ། ། བྷཀྵ་ནི་ཞུགས་པའོ། ། ཚྪ་ཞེས་པ་ནི་ལེགས་པར་འོངས་ སམ་ཞེས་པའོ། ། ཙྪ་ནི་འདུག་ཤིག་པའོ། ། ཁཾ་ནི་ཟོ་ཅིག་པའོ། ། ཏྲཾ་ཏྲཾ་ནི་ཤའོ། ། ཤྲཾ་ཤྲཾ་ནི་ཁྲག་གོ། ། དྲེཾ་དྲཽ་ནི་ཟོ་ཅིག་པའོ། ། ཛཾ་པཾ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆུའོ། ། སོ་མ་ནི་བདུད་རྩིའོ། ། ཨེ་མ་ནི་ཆང་ངོ་། ། ཤཾ་བ་རི་ནི་བཏུང་བའོ། ། སཾ་པ་རི་ནི་ཆུའོ། ། པུ་ཏྲ་ཡ་ནི་མེ་ཏོག་གོ། ། ཨ་ན་ཚ་ཡ་མ་ནི་ འབྲས་བུའོ། ། ཛ་ལ་ཀཾ་ར་ནི་གོས་སོ། ། ཁྱབ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱིམ་མོ། ། ཀ་མ་དམ་ནི་ལྷའི་ཁང་པའོ། ། ཁྲེ་ཏ་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བྷེ་ཏཾ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དཔོན་ནོ། །

Holding a staff adorned with jewels, the one endowed with selfhood, in order to liberate [beings] from saṃsāra, opens the excellent door in the midst of the yoginīs and is seen. Thus it is said. Regarding the statement, "One accomplishes all mantras, mudrās, abhisamayas, and maṇḍalas": therein, "mantra" is that which must be kept secret, unknown to anyone other than one's own brothers and sisters. If one asks what "brothers and sisters" means, it is "mudrā." Furthermore: "One's own brothers and sisters will be known without doubt; I shall explain the sequence of signs." By this, one comes to know through the signs of the mudrā and the response to the mudrā, and the response to the sign. These consist of physical signs and verbal signs. Regarding the verbal signs: "Oṃ ahi ho" is the greeting. "Oṃ pratika" is the response to the greeting. "Tsatsha" is the greeting to the ācārya. "Bhakṣaṇi" is "enter." "Tsha" is "have you come well?" "Tsha" is "sit down." "Khaṃ" is "eat." "Traṃ traṃ" is "meat." "Śraṃ śraṃ" is "blood." "Dreṃ drau" is "eat." "Jaṃ paṃ" is "vajra-water." "Soma" is "amṛta." "Ema" is "wine." "Śambhari" is "drink." "Saṃpari" is "water." "Putraya" is "flower." "Anacayama" is "fruit." "Jalakamra" is "clothing." "Khyabpa" is "house." "Kamadam" is "temple." "Khetapa" is "maṇḍala." "Bhetam" is "the master of the maṇḍala."

ཨ་པ་ཡ་ནི་སློབ་མའོ། ། མེ་ད་རཾ་ནི་དགའ་བའི་ལྷ་མོའོ། ། གོ་པྲི་ཏ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། དར་མ་རི་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་ འགྲོ་མའོ། ། ཡ་ལ་པ་ནི་མེ་རྣམས་སོ། ། སྭ་མུ་ཁ་ནི་ཕའོ། ། ཡོ་ཀྱ་ནི་བུའོ། ། ཕྲིཾ་ཕྲིཾ་ནི་བུ་མོའོ། ། བ་ཧུ་ལ་ནི་གཟུགས་བཟང་མའོ། ། ལོ་ཏ་ནི་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའོ། ། བ་ཧི་རི་ནི་ཟོ་ཅིག་པའོ། ། དྷ་ནུ་ནི་རྫས་བྱིན་ཅིག་པའོ། ། ཤེ་ཤེ་ནི་སོང་ཤིག་པའོ། ། ཕྲེ་སེ་ནི་ཤོག་ཅིག་པའོ། ། ཏྲཾ་ནི་མེད་པའོ། ། བི་ཏུ་མོ་ནི་ཁྲོས་པའོ། ། ཙེ་ར་ནི་རྩོད་པའོ། ། ཛི་བ་ནི་སྲུང་བའོ། ། ནི་ར་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། ཧྲི་ནི་ཆགས་པའོ། ། དྲ་བ་ནི་རྫས་སོ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་ནི་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་པའོ། ། རང་གི་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སུ་ར་ཏ་ཧཾ་ཞེས་པའོ། ། ཨ་ནུ་རཱ་ག་མི་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ བསྐུལ་བའོ། ། ཨ་ནི་པ་ཏེ་ཡ་མི་ཞེས་པ་ནི་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། མ་ནུ་ར་ག་ཡ་ཞེས་པ་ནི་གར་དབང་གིའོ། ། ཨ་ནུ་པར་ཤ་ཡ་མི་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མགྱོགས་འགྲོ་བསྐུལ་བའི་ལེན་ཡིན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་པ་ལན་ནོ། ། ས་མ་ཡ་ཧོ་ཞེས་པས་དཔལ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མཆོད་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ངག་གི་བརྡའོ། ། ལུས་ཀྱི་བརྡ་བསྟན་པ་ནི་སྤྱི་བོར་ཉུག་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའོ། ། དཔྲལ་བ་ས་ལ་རེག་པ་ནི་ཕྱག་གི་ལན་ནོ། ། གཡས་པའི་སྨིན་མ་བསྐྱོད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། གཡོན་པ་ནི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། མིག་གཡོན་པའི་སྨིན་མ་ལ་རེག་པ་ནི་བུད་མེད་བཟང་མོའི་ཞེས་པའོ། ། གཡས་པ་ལ་རེག་པ་ནི་སྐྱེས་པ་བཟང་པོའོ། །

Apaya is the disciple. Medaram is the goddess of joy. Gopritā is Vajrayoginī. Darmari is Vajraḍākinī. Yalapa refers to fires. Svamukha is the father. Yokya is the son. Phriṃ phriṃ is the daughter. Bahula is the beautiful woman. Lota is going and coming. Bahiri means "eat!" Dhanu means "give the substance!" She she means "go!" Phrese means "come!" Traṃ means "non-existent." Vitumō means "angry." Cera means "dispute." Jiva means "protection." Nira means "free from attachment." Hri means "attachment." Drava means "substance." The offering in sequence is suratastvam. For the recollection of one's own deity, it is suratahaṃ. Anurāgamī is the exhortation to Vajrasattva. Anipatayami is for Heruka. Manuragaya is for Lokeśvara. Anuparśayami is the response to the exhortation of Vajravega. Samayas tvam is the response of the yoginīs. Samaya ho is the offering to the glorious Primordial Buddha. These are the verbal symbols. To show the physical symbols: touching the crown of the head is homage. Touching the forehead to the ground is the response to homage. Moving the right eyebrow is "accomplishment." The left is "victory." Touching the left eyebrow is "excellent woman." Touching the right is "excellent man."

རྣ་བ་གཡོན་པ་ལ་རེག་པ་ནི་ལེགས་པར་འོངས་པའོ། ། གཡས་པ་ལ་རེག་པ་ནི་ལེགས་པར་སྨྲ་བའོ། ། སྣ་བུག་གཡས་པ་ལ་རེག་པ་ནི་སྤོས་སོ། ། གཡོན་པ་ལ་རེག་པ་ནི་སློང་བའོ། ། ལྕེ་གཡས་སུ་རྒྱུ་བ་ནི་ཤའོ། ། གཡོན་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་ཆང་སློང་བའོ། ། མཆན་ཁུང་གཡོན་ལ་རེག་པ་ནི་ཟས་སོ། ། གཡས་པ་ལ་རེག་པ་ནི་ཚོད་མ་སློང་བའོ། ། ལུས་ཀྱི་བརྡའོ། ། དེ་ལྟར་རྟགས་དེ་དག་གིས་མཚོན་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། གང་གི་དེ་ཕན་ཚུན་ཤེས་པ་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྒྱུད་གཅིག་གིས་བསྡུས་པའི་མིང་སྲིང་དང་། སྤུན་དུ་གྱུར་པའོ། ། གལ་ཏེ་མི་ཤེས་ན་ སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པས་སྤུན་དང་མིང་སྲིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་སྐལ་བ་མེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྔ་ནས་ཡིན་པར་ཤེས་ཀྱང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྡ་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། ། ཡང་ན་གཞན་གྱིས་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་དཔའ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་ སམ། འོན་ཏེ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཤེ་ན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པར་ཕྱེ་བས་འབྲས་བུ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་བས་ན་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རིམ་པས་གནས་པར་བྱ་ ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་བྱ་བ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་། སྤྱོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཕྱིར་མ་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་དང་། ། ཡང་གསུངས་པ།

Touching the left ear signifies: "You have come well." Touching the right ear signifies: "You have spoken well." Touching the right nostril signifies: "Incense." Touching the left nostril signifies: "A request for alms." Moving the tongue to the right signifies: "Meat." Moving it to the left signifies: "A request for wine." Touching the left armpit signifies: "Food." Touching the right armpit signifies: "A request for vegetables." These are the bodily signs. Thus, that which is indicated by these signs is the mudrā; those who understand one another through these are the fortunate ones, gathered as a single tantra, and become brothers and sisters. If they do not understand, they are not fortunate and are not brothers or sisters; they are without the [necessary] lot. Even if they already know everything beforehand, they must still perform the signs for the sake of enjoying the gaṇacakra, or else so that others do not recognize them. At that time, as for whether the heroes and so forth appear in their own forms or through the yoga of the deity, it is said: "Through the clear realization." In this context, "clear realization" means that the result is clearly realized through the stages of the sādhana; therefore, one should abide by the stages of deity yoga as they appear in the sādhana. Then, one should enjoy the respective objects, such as form and so forth. Regarding that, the Blessed One did not teach that one should enjoy them for the sake of afflictions, worldly activities, or for one's own [mere] benefit. As it is said: "Conduct was not taught for the sake of enjoyment," and so forth; and it is also said:

འདོད་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། གང་གི་ཚེ་གཞན་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དཔའ་བོ་ཞེས་པའི་མིང་མི་ཐོབ་བོ། ། དེ་བས་ན་མི་ཤེས་ པའི་དྲེགས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་གཡུལ་གཞོམ་པ་དང་། དཔའ་བོའི་བློས་ལྷ་སྦྱིན་དང་ལྷའི་དབང་པོའི་སྤྲོ་བ་དང་། འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་། སེམས་བརྟན་པས་མི་གཡེངས་ཞིང་བརྗེད་ངས་པ་མེད་པ་དང་། བག་ཚ་བ་སྤངས་ནས་མི་སྡུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ལ་གནས་པ་ནི་ དཔའ་བོའོ། ། ཀུན་དུ་རུ་མཆོད་པའི་གནས་བཙལ་ཏེ། དེས་ཀྱང་དང་པོར་གཟུགས་ཀྱི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་རྒྱན་ནམ། ཡང་ན་མི་རུས་ལས་བྱས་པའི་རྒྱན་བྱའི་མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པས་མཛེས་པར་བྱ་བར་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དུང་དང་མུ་ཏིག་བྱི་རུ་རྣམས། ། གསུམ་ཆར་བཅོ་བརྒྱད་བཅུ་དགུ་ལས། ། བྱུང་ཞིང་དེ་དག་མེད་ན་ཡང་། ། ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་གྱི། ། ཐོད་པ་ལ་ནི་སུ་ཞིག་སྨོད། ། དཔའ་བོ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་(སྒེས་,སྒེག་)པའི་ཉམས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏེ། སྒེག་ པའི་ཉམས་དང་། དཔའ་བའི་ཉམས་དང་། མི་སྡུག་པའི་ཉམས་དང་། རྒོད་པའི་ཉམས་དང་། དྲག་པོའི་ཉམས་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བའི་ཉམས་དང་། ཞི་བའི་ཉམས་དང་། རྔམ་པའི་ཉམས་དང་། སྙིང་རྗེའི་ཉམས་སོ། ། དེ་ལ། ལག་པ་དག་ནི་བརྒྱར་བསྐྱོད་ཅིང་། ། གོམ་པའི་ སྟབས་ཀྱིས་གར་བྱ་སྟེ། ། ལག་པའི་བཀོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དང་། རལ་གྲིའི་ཚུལ་དང་། འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དང་།

"One should not be attached to desires; for the sake of sentient beings, the yogi should always perform all offerings." Thus it is said. When one falls under the power of afflictions in other ways, at that time one does not receive the name "hero." Therefore, one who—through the pride of ignorance, the vanquishing of the battle against afflictions, and the heroic mind—possesses the enthusiasm of Devadatta and the Lord of Gods, is fearless, and with a stable mind remains undistracted and without forgetfulness, having abandoned timidity and dwelling in the attire of the unattractive side, is a hero. Having sought out the place for the kunda offering, in order to please [the deity] first with the offering of form, one should use the ornaments previously explained, or else ornaments made of human bone; it is not taught that one should beautify [the body] with pearls and the like. As it is said: "Conch, pearl, and coral—these three arise from eighteen or nineteen [bones]. Even if these are absent, who would disparage the skull of one who possesses the wisdom-body of the dharmakāya? The hero wears a garland of skulls." Thus it is said. Then, the expressions of grace and so forth are shown: the expression of grace, the expression of heroism, the expression of the unattractive, the expression of laughter, the expression of ferocity, the expression of the terrifying, the expression of peace, the expression of wrath, and the expression of compassion. Regarding that: "Moving the two hands a hundred times, one should dance with the gait of the steps. The arrangement of the hands is in the manner of the vajra, the manner of the sword, and the manner of the wheel."

རིན་པོ་ཆེའི་ཚུལ་དང་། པདྨའི་ལག་པ་དང་། ཡང་རལ་གྲིའི་ཚུལ་དང་། གཞུའི་ཚུལ་དང་། དབྱུག་པའི་ཚུལ་དང་། གཏུན་ཤིང་གི་ཚུལ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་ དང་། ཁ་བཅུ་པའི་ཚུལ་དང་། གྲིའི་ཚུལ་དང་། སྣ་ཚོགས་དབྱུག་པའི་ཚུལ་དང་། མདུང་གི་ཚུལ་དང་། གོང་བུ་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་དང་། འཕེན་གཉིས་པའི་ཚུལ་དང་། འཕེན་གསུམ་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཚུལ་དང་། བདུག་སྤོས་ཀྱི་ཚུལ་དང་། མར་མེའི་ཚུལ་དང་། དྲིའི་ཚུལ་དང་། ལཱ་སྱའི་ལག་པ་དང་། ཕྲེང་བའི་ལག་པ་དང་། གླུའི་ལག་པ་དང་། གར་གྱི་ལག་པ་དང་། གླིང་བུའི་ལག་པ་དང་། པི་ཝང་གི་ལག་པ་དང་། རྫ་རྔའི་ལག་པ་དང་། རྐེད་རྔའི་ལག་པ་དང་། དེ་ལ་གཡས་དང་། གཡོན་དང་། དབུས་དང་། སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་བསྒྱུར་བ་ནི་བརྒྱར་བཀོད་ པའོ། ། གོམ་པའི་སྟབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཡང་། ། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་། གཡོན་བརྐྱང་བ་དང་། མཉམ་པའི་རྐང་སྟབས་དང་། རྡོ་རྗེའི་རྐང་སྟབས་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སྣ་ཚོགས་ཐབས་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་རྐང་སྟབས་དང་། བུང་པའི་དྲ་བ་དང་། རྒྱ་མཚོ་བསྐྱོད་པ་ དང་། རིའི་མཆོག་དང་། མཛེས་པའི་ཕོད་ཅན་དང་། ཁྲོ་མོའི་བཀོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལག་པ་དང་རྐང་པའི་བཀོད་པ་སོ་སོར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀས་གར་བྱ་བ་ནི། གུས་བཅས་དང་པོར་སྒེག་པར་ལྡན། ། དང་པོར་རྩེ་བཅས་རྗེས་བཟུང་བས། ། རྐང་པ་བརྒྱད་ དུ་ཆོ་ག་ཡིས། ། རྡོ་རྗེའི་གོམ་པས་རོལ་པར་བྱ། ། མེ་ཏོག་སྙིམ་པར་སྦྱོར་བ་དང་། ། སྤོས་ཀྱི་ཡལ་གའི་སྦྱོར་བ་དང་། མར་མེའི་སྡོང་བུའི་ལག་ཚུལ་དང་། ། ཡང་ནི་དབྱུག་པའི་ལུགས་དང་ནི། །

The manner of the jewel, the lotus hand, the manner of the sword, the manner of the bow, the manner of the staff, the manner of the pestle, the manner of the single-pointed vajra, the manner of the ten-faced [vajra], the manner of the knife, the manner of the variegated staff, the manner of the spear, the manner of the moving mass, the manner of the double throw, the manner of the triple throw, the manner of the flower, the manner of the incense, the manner of the lamp, the manner of the perfume, the hand of Lāsyā, the hand of Mālā, the hand of Gīta, the hand of Nṛtya, the hand of the flute, the hand of the lute, the hand of the clay drum, and the hand of the waist drum. Regarding these, the arrangement of the hundred [gestures] is the turning to the right, the left, the center, and above the crown of the head. Furthermore, by the manner of the steps: the right-extended, the left-extended, the even-footed stance, the vajra-footed stance, the maṇḍala, the variegated method, the tortoise-footed stance, the bee-net, the ocean-shaking, the supreme mountain, the beautiful cloak, and the wrathful array. Having thus shown the individual arrangements of the hands and feet, now, as for the dance performed in the space element by both [hands and feet] in a special way: First, with devotion, possessing grace; first, with playfulness, having taken hold, one should sport with the vajra steps according to the ritual of the eight feet. The joining of the hands in a flower, the joining of the branches of incense, the manner of the lamp-wick hand, and again the manner of the staff.

བརྡུང་བ་འམ་དཀྲོལ་བའི་སྦྱོར་བ་བྱ། ། དེ་བཞིན་སླར་ཡང་གཡོན་པས་སོ། ། དེ་ནས་རྒྱུན་གྱི་ གར་བྱས་ནས། ། གཡོན་པ་ཡང་ནི་གར་བྱ་ཞིང་། ། མྱུར་དུ་བརྡུང་བས་དེ་བཞིན་གར། ། བྱས་ནས་འཁོར་ལོ་ལྟར་བུར་བསྐོར། ། ཕྱི་ནས་གྲུ་བཞི་དག་པར་བྱ། ། ཕྱིས་ནི་འདོད་པའི་ལག་པས་བསྐོར། ། ས་ལ་པུས་མོ་གཉིས་བཙུགས་ནས། ། ལག་པ་མཆོད་རྟེན་ལེགས་པར་བྱ། ། ཇི་སྙེད་གང་(གྱི་,གི་) བསྟན་བཅོས་སུ། ། བྱེད་པའི་ཆ་ལུགས་བརྗོད་པ་ནི། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། སྒེག་པ་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། ཞེས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་འདུག་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། པདྨའི་འདུག་སྟངས་ དང་། བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་དང་། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་དང་། བཀྲ་ཤིས་པའི་འདུག་སྟངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་དག་གིས་འདུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྒྲའི་ཡུལ་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་དྲུག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་གླུ་དང་། དྲང་སྲོང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་གླུ་དང་། དྲི་ཟའི་རྗེས་ཀྱི་གླུ་དང་། བར་མའི་རྗེས་ ཀྱི་གླུ་དང་། བློ་གསལ་གྱི་རྗེས་ཀྱི་གླུ་དང་། ཉན་པའི་གླུའོ། ། ཉུང་ངུའི་དབྱེ་བ་དང་། སྒྲོལ་བའི་དབྱེ་བ་དང་། འཇིགས་པའི་དབྱེ་བ་དང་། གང་བའི་དབྱེ་བ་དང་། རྣམ་པར་འདྲེན་པ་དང་། འདོད་ཆགས་གཉིས་པ་དང་མཚུངས་པར་བྱེད་པ་དང་། འདོད་ཆགས་གསུམ་པ་དང་མཚུངས་པར་ བྱེད་པ་དང་། ལྐོག་མ་ཉེད་པ་དང་། རྐན་ཉེད་པ་དང་། ལྕེ་ཉེད་པ་དང་། སོ་ཉེད་པ་སྟེ། གླུའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། གཞན་ཡང་རོལ་མོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། ཆ་ལང་དང་ནི་རྔ་དང་ཡང་།

One should perform the practice of striking or playing [the instruments]. Likewise, one should do so again with the left hand. Then, having performed the continuous dance, one should also dance with the left; having danced with rapid striking, one should likewise turn like a wheel. Afterwards, one should make a square. Later, one should circle with the "desire" hand. Having placed both knees on the ground, one should properly form the "caitya" hand gesture. As for whatever modes of conduct are described in the treatises, those are the graceful charms of Vajrasattva, the means for accomplishing awakening. Thus it is said. Furthermore, in order to show the sitting postures of the yoginīs, it is said: the vajra posture, the bodhisattva posture, the lotus posture, the auspicious posture, the half-lotus posture, and the auspicious sitting posture—one should sit in such ways. Then, for the sake of enjoying the object of sound, there are the songs following the Ṣaḍja scale, the songs following the Ṛṣi scale, the songs following the Gandharva scale, the songs following the Madhyama scale, the songs following the Praśānta scale, and the songs of the listeners. There are also the distinctions of the "small," the "liberating," the "terrifying," and the "filling," as well as the "leader," the "making equal with the second desire," the "making equal with the third desire," the "throat-pressing," the "palate-pressing," the "tongue-pressing," and the "tooth-pressing"—these are the varieties of song. Moreover, the classifications of musical instruments are the cymbals and the drums.

། རྫ་རྔ་ཁ་ཅིག་པི་(པང་,བང་)རྒྱས། ། མ་ར་བྷན་དྷ་གླིང་བུ་དང་། ། རྒྱུད་གསུམ་ཀ་ར་ཀ་ནི་དང་། རྣམ་གསུམ་ བརྡུང་བས་བརྡུང་བར་བྱ། ། ཆུང་ངུར་བསྡུས་པ་རྒྱས་པ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་འདི་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་དག་གི་བརྡུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཡང་འདི་སྐད་དུ། ཨཱ་ར་ཨཱ་ར། ཛཾ་སྨ་ར་ཛཾ་སྨ་ར། ར་ཙ་ཏཾ་པཾ་ཧོ། ། ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ། ཧུ་ཛ་ཧུ་ཛ། ཨ་ལ་ཡ་ཨ་ལ་ཡ་ཨ་ལ་ཡ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཎུ་ཎུ་ཎུ། ཧྲི་ཧུ་ཧ། མེ་ཧེ་ཏ་མཽ་ཏ། མོ་གྷོ་གྷེ་གྷ་ཏ་ཊ། གྷེཾ་གྷེ་ཏ་བི་ཤ། གྷ་ཧ་ན་ཧོ་དོ། ། ཧཱུྃ་ཀ་ཀ་ཏོ། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཀ་ཀ། ཀཾ་ཀཾ་པེཾ་ཀེ་པེཾ། བཛྲ་བཛྲི། ཧེ་ཀོ་ཧུང་ཏོ། ཧུ་དྷོ་ཧུ་དྷོ་ཧུ་དྷོ་ཧུ་དྷོ། ། རུ་ལུ་རུ་ལུ་ཧཱུྃ་བྷྱོ་ཧཱུྃ་ བྷྱོ་ཞེས་པ་དང་། ཐྲ་ཏི་ཐྲ་ཏི། ཐྲ་ཀ་ཐྲ་ཀ། ཐུ་ཡ་ཐུ་ཡ། ཐོ་ཧོ་ཐོ་ཧོ། ། བྷི་དྷི་ས་བྷི་དྷི་དང་། དྷི་དང་། ཨུ་ད་ཀྲ་ཀ་ཀྲ་ཀ། ཐ་ཀ་ཐ་ཀ། དྷི་དི་ཏི་ཏེ། དྷི་དི་ཏི་ད་ཏ་ཎ་པོ། ། ཏྲ་ཏྲ་ཏ་པོ་ཏ་ཞེས་པ་དང་། ཀ་ཀ་ཀ་ཀ། ཧི་ཧི་ཧི། ཧི་ཧི་ཧི། ཧི་ཧི་ཧི་ཧི། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ། ཨི་ཧ་ཧ། ཨི་ཧ་ཧ། ཨཱ་ཨཱི་ཨཱ་ཨཱི། ཛི་ཛ་ཛི་ཛ། ཨཾ་ཨཾ། ཛེཾ་ཛེཾ། ཨི་ཨ། ཨོཾ་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི། ཀ་ཙ་ཎི་ཌི་ཧི་ཞེས་པ་ནི་སྒྲའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། ། དེ་ནས་དྲི་བྱུག་སྤྱད་པའི་ཕྱིར། ། གླ་སྒང་ཀུ་ན་ཏ་ན་དང་། ། རུ་རྟ་ཀུ་ཤི་ལ་ཏ་ཀ། ཨ་གར་རྒྱ་སྤོས་ཤ་རི་པ། ། གུར་ཀུམ་ཙནྡན་པ་ན་ཀ། གཾ་དྷ་སྒྲོན་ ནི་ཤིང་ཁྲག་པར། ། ཤུག་པ་པཱ་ལ་པརྞི་ཀ། ལི་ཤི་ཤིང་ཚ་ཀ་ལ་ཡ། ། ཐང་ཤིང་ཨརྫུ་པྲི་ཡང་ཀུ། ། སོ་བྷ་ཎ་དང་བ་ལ་ཀ།

Some clay drums, lutes, mṛdaṅga drums, flutes, three-stringed lutes, karaṇīs, and the three types of cymbals should be struck. This is the concise and extensive [ritual] for requesting the maṇḍala; this offering is unsurpassed. Thus it is said. Regarding the sounds of those strikes and so forth, they are as follows: Āra āra, jaṃsma ra jaṃsma ra, racya taṃ paṃ ho, hulu hulu, huja huja, alaya alaya alaya, hūṃ hūṃ hūṃ, ṇu ṇu ṇu, hri hu ha, me he ta mau ta, mogho ghe gha ta ṭa, gheṃ ghe ta vi śa, gha ha na ho do, hūṃ ka ka to, hūṃ hūṃ, ka ka, kaṃ kaṃ peṃ ke peṃ, vajra vajri, he ko huṅ to, hudho hudho hudho hudho, rulu rulu hūṃ bhyo hūṃ bhyo; and thrati thrati, thraka thraka, thuya thuya, tho ho tho ho, bhi dhi sa bhi dhi, dhi, u da kra ka kra ka, tha ka tha ka, dhi di ti te, dhi di ti da ta ṇa po, tra tra ta po ta, ka ka ka ka, hi hi hi, hi hi hi hi, hūṃ hūṃ hūṃ hūṃ, ha ha ha ha, i ha ha, i ha ha, ā ī ā ī, ji ja ji ja, aṃ aṃ, jeṃ jeṃ, i a, oṃ hi hi hi hi, ka ca ṇi ḍi hi. These are the classifications of sound. Then, for the application of perfumes: musta, kunatana, tagara, kuśila, tagara, agaru, turuṣka, śarīpa, saffron, sandalwood, panaka, gandha, dīpa, niśiṅkhapara, juniper, pālaparṇika, clove, cinnamon, kālaya, deodar, arjuna, priyaṅgu, sobhaṇa, and balaka.

ཤཻ་ལ་བ་དང་ཡུ་བེ་དང་། ། སེང་ཕྲོམ་ཤ་ཏི་ཀ་པིདྠ། ། ཀ་རུ་ཀ་རུ་པ་ལ་ནི། ། ན་ལི་ཤི་པ་ཙམ་པ་དང་། ། སུ་བརྣ་དང་ཤ་ཀ་མ། ། མ་དུ་ལུང་ག་ཤུན་པར་བཅས། ། པ་ལ་ཨུ་ཡད་ཡོ་སུ་ན། ། མཁན་པ་མུ་ཏྲ་མ་རུ་པ། ། ཀེ་ཤི་ཏ་མ་ལ་བུ་ཀ། སུག་སྨེལ་བྱ་གྷ་ན་ག་དང་། ། འུ་སུ་པ་ཏོ་ལ་ཡི་ལི། ། ཏ་ཀ་སྤུས་པ་ཧ་ར་མུ། ། ཛཱ་ཏི་ཕ་ལ་ཙ་རམ་ག། སུཔུ་ནི་ཡ་ད་མ་ཀ ཙནྡན་ཏུ་རུས་པྲ་སྟར། ། ཐང་ཆུ་དང་ནི་ར་ས་དང་། ། གེ་སར་ལ་སོགས་ སྦྱར་བ་ལས། ། དྲི་སྦྱར་ཕྱིར་ནི་རྒྱུད་ཤེས་པས། ། བདག་ཉིད་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རོའི་ཡུལ་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁ་བ་དང་། མངར་བ་དང་། སྐྱུར་བ་དང་། ཚ་བ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། བསྐ་བ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་དང་ བཏུང་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ཡང་བཟའ་བ་དང་། ཐུན་མོང་བ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་ཐུན་མོང་ནི་ཁ་ཟས་གང་ཡང་རུང་བ་ཟན་དང་འབྲས་ཆང་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་སྒྲོན་མ་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། བཅའ་བ་ནི་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཨ་མྲ་རྒུན་འབྲུམ་པ་ན་ས། ། ན་རི་ཀེ་ལ་ཨ་རུ་སོགས། ། འབྲས་བུ་དག་ནི་སྣ་ཚོགས་པ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཏུང་བའི་ཡང་གསུངས་པ། ། ཆང་ནི་སྒེག་མོ་ཡིན་པར་བཤད། ། རབ་ཏུ་མྱོས་པ་སྦྲང་རྩིའོ། ། བུ་རམ་ཆང་ནི་མྱོས་ བྱེད་གསུངས། ། རྒུན་ཆང་དག་ནི་བདུད་རྩི་ཡིན། ། བདུད་རྩི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བརྡ་ཡིན་ནོ། །

Śaila, yūpa, siṃhāṇaka, śatī, kapittha, karu, karupala, nāliśī, campaka, subarṇa, śākama, madhūluka with its bark, pala, uyad, yosuna, henna, mutramaru, keśita, malabuka, cardamom, vāghana, coriander, pāṭola, yeli, taka, spupa, haramu, jātīphala, caranga, supunīyada, makaca, sandalwood, turu, prastara, resin, rasa, and filaments—by combining these, one who knows the tantra should prepare the fragrance according to their own desire. Thus it is said. Then, in order to experience the objects of taste, there are foods and snacks possessing the six tastes: bitter, sweet, sour, pungent, salty, and astringent. The classification of drinks is as follows: namely, foods, common [substances], and uncommon [substances]. Among these, the common are any suitable foods such as rice and rice beer. The uncommon are the five lamps and the five nectars. As for snacks, they are the various types of roots and fruits. As it is said: "Mangoes, grapes, panasa, nārikela, myrobalan, and so forth—various fruits should be offered in the gaṇacakra." Regarding drinks, it is also said: "Wine is explained as the graceful woman; honey is the state of intense intoxication; molasses wine is said to be the intoxicant; grape wine is nectar. The eight branches of the path of nectar are the symbols of all the Buddhas."

རྒུན་འབྲུམ་སྦྲང་རྩི་དཔའ་བོ་གཅིག། ཚ་ནི་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ཡིན། ། ཁུ་བ་སྐྱུར་པོ་གཡོན་ཅན་ཏེ། ། སིང་པོ་དག་ནི་བྲན་མོར་བཤད། ། ཤ་དང་ཆང་དུ་ལྡན་པ་ དག། དེ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སྟོན་མོ་ཡིན། ། དགའ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་སྐལ་བཟང་པོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་དང་འཁོར་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ལེན་པར་བྱེད་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཡིན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དོ། ། དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། གྲོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་བཟའ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྤྱད་པ་ཡང་རང་རང་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་སྔར་བཞིན་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གྲུབ་པར་བྱས་ལ། མེ་ཏོག་བདུག་པ་མར་མེ་དང་། ། བཟའ་བའི་སྟོན་མོ་དེ་བཞིན་དབུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཙོ་བོ་ནས་བཟུང་སྟེ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་ བྱའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ནི་གཞུང་མང་གིས་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ནས་གང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིམ་པས་ལྐོག་མ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། གཡས་པ་པདྨར་བསམས་ནས་སུ། ། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་བསྒྲེང་ བྱས་ནས། ། པདྨའི་བསྐོར་བས་བསྐོར་ནས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧ་ཧོ་ཧྲཱིཿསྭཱ་ཧཱ།

Grapes, honey, and the hero; the hot is free from desire. The sour fluid is the deceiver; the essence is explained as the maidservant. Possessing meat and wine, such is the various feast. The fortunate enjoyment of joy is the excellent accomplishment of Vajrasattva. Thus it is said. Regarding "Vajrasattva," through the distinction of outer and inner, and by means of the specific differences between the principal and the retinue of the maṇḍala, one accomplishes all maṇḍalas. Because one takes up the heart mantra of the indivisibility of bodhicitta, emptiness, and compassion, one accomplishes all maṇḍalas. Since all those maṇḍalas are that very thing, they are "all maṇḍalas." One accomplishes joy, bliss, conduct, and liberation. Then, having established the clear realization of the maṇḍala circle for each respective consumption of food and so forth as previously described: "One should likewise offer flowers, incense, lamps, and the feast of food." Thus, one should offer the flowers and so forth, starting from the principal deity and proceeding in sequence. The distinctions of the flowers and so forth are not written here for fear of excessive length in the source texts. Then, having performed the purification of the throat and so forth through the sequence of the homa, one should satisfy the deities of the maṇḍala. Furthermore: "Having visualized the right hand as a lotus and raised the vajra with the left, one should perform the lotus-circling and display the mahāmudrā. Oṃ ha ho hrīḥ svāhā."

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཚུངས་པ་རུ། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསམ་པར་བྱ། ། འཇིག་རྟེན་པ་སོགས་ཡེ་ཤེས་ སྤྱན། ། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པར་བྱ། ། སོ་སོར་དྲི་ཡིས་བྱུགས་པ་དང་། ། སོ་སོར་མེ་ཏོག་དོར་བ་དང་། ། སོ་སོར་བདུག་སྤོས་བདུག་སོགས་མས། ། སོ་སོའི་སྦྱོར་བས་དབུལ་བར་བྱ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་བསྲེས་ནས་སུ། ། ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་དབུལ་བར་བྱ། ། ཧ་ཞེས་བྱ་བས་ཁ་ དོག་འཕྲོག། ཧོ་ཞེས་བྱ་བས་དྲི་གཞོམ་སྟེ། ཧྲཱིཿཞེས་པས་ནི་ནུས་པ་འཇོམས། ། གོ་རིམ་དེ་ལྟར་མངོན་པར་བརྗོད། ། རྣམ་གསུམ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་ནི། ། ལྷ་གསུམ་དུ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། པདྨའི་དབང་ཕྱུག་གཟུགས་མཛེས་གསེར་གྱི་མདོག། དྲི་ཆུའི་ངོ་བོ་ཤིན་ཏུ་ རྣམ་སྣང་མཛད། ། མྱངས་བས་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་ཕྱག་རྡོ་རྗེ། ། ལྷ་གསུམ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཡོན་པ་ཟླ་བའི་ལག་པ་ལ། ། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་བདུད་རྩི་ཡི། ། ཡི་གེ་ཀུན་རིག་གུག་སྐྱེད་བཅས། ། མཐེ་བོང་སོར་མོ་ས་ཉིད་དེ། ། སྲིན་ལག་ཀྱང་ནི་རི་རབ་བོ། ། བསྲུབས་ པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདུད་རྩི་ཡི། ། ཆུ་ཡི་རྣམ་གསུམ་ཤེས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། མཐེ་བོའི་ཐོར་ནས་སོ་སོར་དབུལ། ། དེ་ཡང་རང་གི་དངོས་པོ་ཡི། ། བདག་ཉིད་ལ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། སྒྲོགས་པ་ལྔ་ཡི་མཆོད་རྟེན་ནི། ། རྣམ་པ་ལྔ་ནི་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ལྕེ་རྩེ་ཐིག་ལེའི་ སྟེང་དུ་ཡང་། ། བློ་དང་ལྡན་པས་གནས་གསུམ་མཆོད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོང་བའོ། ། བཏུང་བ་འདྲིམ་པའི་ཚེ་ན་ཡང་། །

The mantra and mudrā of Mahāmudrā: The yogi should visualize all the deities as equal. One should examine the external maṇḍala, which possesses the wisdom-eye of the mundane and supramundane. With individual applications, one should offer: anointing with individual scents, scattering individual flowers, and burning individual incense. Having mixed the five nectars (amṛta), one should offer them in a mother-of-pearl shell or similar vessel. With the syllable HA, the color is removed; with HO, the odor is destroyed; and with HRĪḤ, the potency is subdued. This sequence is thus proclaimed. Having recited the three [syllables] three times, one should visualize them as the three deities. Padmeśvara is of beautiful form and golden color; the essence of urine is Vairocana. By tasting [the urine], Vajreśvara and Vajrapāṇi are produced. One should meditate on the three deities in these three aspects. On the left hand, which is like the moon, in the center of the moon is the syllable of the All-Knowing One (Sarvavid) along with the vowel signs. The thumb is the earth element, and the ring finger is Mount Meru. Through the power of churning, the three aspects of the nectar-water should be understood. The yogi should offer [the nectar] individually from the tip of the thumb to all [the deities]. Furthermore, one should contemplate it as the very nature of one's own being. The caitya of the five proclamations should be washed in five ways. On the tip of the tongue, above the bindu, the wise one should worship the three places. Thus, by the sequence of what was taught, the purification of drinks and so forth is performed. Even at the time of serving the drink...

མི་ཐོད་ཆེན་པོ་དུམ་གཅིག་པར། ། མྱོས་བྱེད་ཀྱིས་ནི་རབ་བཀང་ལ། ། བླ་མ་སྐལ་བ་ཆེ་ལ་དབུལ། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་རང་གིས་ བཏུང་། ། དབུལ་བ་དག་ནི་ལེན་པ་དག། པདྨའི་ལག་པས་བསྐོར་བྱས་ཤིང་། ། དེར་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཕྱག་བྱའོ། ། འདྲེན་པ་པོས་ཨ་ལ་ལ་ཧོ་ཞེས་བྱའོ། ། ལེན་པ་པོས་ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པ་འདྲིམ་པའི་ཚེ་ཡང་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། ལྟོས་ཤིག་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་ཆོས། ། འདི་ལ་རྟོག་པ་ཡོད་མིན་པས། ། བྲམ་ཟེ་ཁྱི་དང་གདོལ་པ་གསུམ། ། རང་བཞིན་གཅིག་པས་ལྷན་ཅིག་བཟའ། ། རྣལ་འབྱོར་ཕོ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ཡིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། པདྨའི་བསྐོར་བ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། སེམས་ནི་ཤེལ་ ལྟར་བསམས་ནས་སུ། ། གཡས་པས་པདྨའི་གདན་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་བསྒྲེང་བར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་དྲི་མ་བྲལ་བ་ཡིས། ། ལེགས་འོངས་ཆོས་ནི་རིན་ཐོང་མེད། ། འཛིན་དང་འཛིན་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། ། དེ་ཁོ་ཉིད་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་དོན་དུ་ནི། ། ཀུན་ སྤྱོད་དེ་ནི་ཇི་བཞིན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཀུན་དུ་སྦྱར། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་སྤྱོད་ཅེས་བརྗོད། ། ལན་སོ་སོར་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཁ་ཟས་ལ་སོགས་འདྲིམ་པའི་ཚེ་འཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའམ་ཞེ་ན། ། གཙང་སྦྲ་མ་བྱས་པ་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དག་དང་མ་དག་མི་ བརྟག་གོ། ། ཞེས་པ་དང་། དེ་ཡང་གཞན་ནས་ཀྱང་། འདིར་ནི་བཟའ་དང་བཟའ་མིན་དང་། ། བགྲོད་དང་བགྲོད་མིན་དེ་བཞིན་ནོ། ། བཏུང་དང་མི་བཏུང་མི་བརྟག་གོ། ། ཞེས་པ་དང་།

In a single large human skull-cup, completely filled with intoxicants, one should offer it to the guru of great fortune. Having prostrated, one should drink it oneself. When the offering is being received, the hands should be rotated in the lotus gesture, and the practitioners there should prostrate again and again. The one serving should say, "A-la-la ho!" The one receiving should say, "A-ho su-kha." When distributing the amṛta and so forth, one should also say these words: "Behold this most beautiful dharma! Since there is no conceptualization in this, the brahmin, the dog, and the outcaste—these three—are of one nature; eat together. In the maṇḍala of male and female yogis, one should give with this verse. Preceded by the lotus rotation, having visualized the mind as being like crystal, one should raise a three-pronged vajra upon the lotus seat with the right hand. Free from the stains of desire, this well-arrived dharma is priceless. Completely abandoning grasping and the absence of grasping, I prostrate to suchness. For the sake of the accomplishment of union, the yogi should apply that conduct exactly as it is. 'Conduct yourself as you please'—this is the response in verse." If one asks, "When distributing food and so forth in that manner, should one perform the sprinkling of water and other rites?" it is said: "Without performing purification," meaning one should not examine what is pure or impure. Furthermore, from another source: "In this context, one should not examine what is edible and what is inedible, what is to be approached and what is not to be approached, or what is to be drunk and what is not to be drunk."

ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་འདིར་མི་དགོས། ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་འདིར་མི་དགོས། ། ཞེས་པ་ དང་། གྲོང་པའི་ཆོས་ནི་རབ་ཏུ་སྤང་། ། ཞེས་པ་དང་། ར་རོ་བ་དང་། བག་མེད་པར་འདུག་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་བཏུང་བའི་ཉེས་པ་གཞུང་གཞན་ལས་གསུངས་ཀྱང་། འདིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་རེག་བྱའི་ཡུལ་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རེག་བྱའི་ཡུལ་བསྟན་ པ་ཡང་། མ་དང་སྲིང་མོ་ཚ་མོ་དང་། ། སྒྱུག་མོ་དེར་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱོད། ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་རྒྱལ་རིགས་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་། རྗེའུ་རིགས་དང་། དམངས་རིགས་སུ་གྱུར་པ་གར་མ་དང་། ཚོས་མ་དང་། སྨེ་ཤ་ཅན་དང་། གཡུང་མོ་ ལ་སོགས་པའི་རིགས་རྣམས་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་བཟུང་བར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པར་བྱས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་རུང་བའི་སྐྲ་མཆོག་ཏུ་རིང་བ་གནག་པའམ་མཐོན་མཐིང་ལྟར་འདུག་པ། ལི་བ། པདྨ་མ་ལ་ནོར་བུ་པདྨ་རཱ་གའི་ འོད་ཆགས་པ་མིག་ཡངས་པ། སྐབས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲུལ་སྐུའི་མཚན་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ། རྣལ་འབྱོར་པ་བརྒྱའི་ཡིད་འཕྲོག་པར་ནུས་པ་དེ་ལ་སྦྱང་བ་ནི་ལུས་ལྷར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་། ཚོར་བ་བདེ་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་། སེམས་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་། ཆོས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་། སྐྱེ་བ་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པས་སྤོང་བ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པ་དང་།

"Here, bathing and purification are not required; here, asceticism and austerities are not required." And: "Completely abandon the ways of the village." And: "Even if one is intoxicated or remains in a state of heedlessness," although the faults of drinking are taught in other source texts, here it is said that such faults do not occur. Now, in order to engage with the object of touch, the object of touch is shown: "One should engage with one's mother, sister, niece, and mother-in-law; the maṇḍala of the assembly will be accomplished." Thus, without making distinctions among the classes of kṣatriya, brahmin, vaiśya, or śūdra, one should worship those who have become dancers, dyers, butchers, and outcaste women. Having sealed them with the nature of the five families, one should train with those who possess the supreme hair of the branches of awakening—long, black, or deep blue, wavy, with eyes as wide as lotuses, and endowed with the marks of a nirmāṇakāya such as a graceful gait, capable of captivating the minds of a hundred yogins. This training consists of the application of mindfulness of the body as the deity, the application of mindfulness of feelings as bliss, the application of mindfulness of the mind as the coemergent, and the application of mindfulness of phenomena as unborn. Through these, one does not produce non-virtuous sins that have not yet arisen, abandons those that have arisen by making them discordant, and produces virtuous phenomena that have not yet arisen.

སྐྱེས་པ་རྣམས་བརྟན་པར་བྱེད་ པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་འདི་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གཞན་ན་མེད་པར་འདུན་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྐད་ཅིག་ལ་རྟོགས་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐད་ཅིག་ལ་རྫོགས་པ་དང་། དཔྱོད་པས་སྐད་ཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པའོ། ། བླ་མ་དང་སྤུན་ལ་ བརྩེ་ཞིང་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་གྱུར་པ་ལ་འཛེམ་པ་ནི་དད་པའི་དབང་པོ་དང་། དེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། དྲན་པ་གསུངས་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་ཉམས་ སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའོ། ། དབང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་ཉིད་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྟོབས་ལྔའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ནི་དྲན་པ་དང་། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། དགའ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བཏང་སྙོམས་ཏེ། འདི་རྣམས་ནི་ལུས་ཁྲུས་བྱས་ནས་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་ལ་འདོད་པ་དང་། སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་དང་། མཆོད་ཡོན་དང་། རོལ་མོ་དང་། བཤོས་གཙང་ལ་དགོངས་པའོ། ། ཞེས་ ཀྱང་འཆད་དོ། ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བླ་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་ཡང་དག་པར་ལྟ་བ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ལྷར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་དང་གསུང་སྔགས་སུ་གནས་པ་དང་། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་སྤྱོད་ པའི་ལས་དང་།

It stabilizes those who have been born. Likewise, it is the aspiration that there is no buddha-field other than this triple world; the realization of awakening in a single instant of mind; the perfection of the absorption of diligence in a single instant; and the cutting of doubt in a single instant through investigation. Affection for the guru and one’s vajra siblings, and refraining from the root downfalls, is the faculty of faith. Taking that up is the faculty of diligence. What is called mindfulness is the faculty of absorption, which is meditating one-pointedly through absorption. That very one-pointedness of absorption which is experienced as one’s own realization is the faculty of insight. The five faculties themselves, when they increase further and further, are the five powers. The seven branches of awakening are mindfulness, the thorough discrimination of phenomena, diligence, joy, pliancy, absorption, and equanimity. These are explained as the desire to bathe the body and adorn it with incense, flowers, and so forth; and the intention toward incense, flowers, lamps, perfumes, drinking water, music, and pure food. If one asks what the eightfold noble path is like: it is viewing the guru as the Vajra Holder; correctly realizing the aggregates, elements, and sense bases as deities; abiding in the speech of mantra; and the action of practicing the commitments and vows.

ཉུང་ཟད་དང་ངན་ངོན་གྱིས་འཚོ་བའི་ཕྱིར་ཤ་ལྔ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་འཚོ་བའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བར་རྩོལ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བའོ། ། བླ་མའི་གདམས་ངག་མི་བརྗེད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དྲན་པའོ། ། སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་པ་ནི་ ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོ་འདི་ལ་ལ་ལ་དག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་འཆད་དོ། ། འདིར་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱར་བར་རིག་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ ཡིན་ལ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ནི་འདིར་འདོད་ཆགས་ཅན་ལ་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཤས་ཆེར་ཆགས། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཆགས་པ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པས་འདི་ལྟ་བུའི་ཐབས་མ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མ་རིག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དང་ལམ་ རིག་པའི་ཐབས་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཐབས་འདི་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། ས་གཞིར་གསུངས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གཞི་ནི་ས་གཞིས་བྱས་ནས་སུ། ། རྣལ་འབྱོར་ལོངས་སྤྱོད་ས་གཞི་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ས་གཞི་གནོན་པར་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ སྟེ། རྐང་སྟབས་དང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཞན་ཡང་རྐང་སྟབས་བཅིང་བ་ནི། ། སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ། གཉིས་ནི་ཀུན་དུ་འདུས་ནས་བསྐྱོད། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ། མཉམ་པའི་རྐང་སྟབས་དང་། བུང་བའི་དྲ་བ་དང་། དབྱེ་བའི་རྐང་སྟབས་དང་། ཟླུམ་ པོའི་སྟབས་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་སྟབས་དང་། གསུམ་གནོན་པའི་སྟབས་དང་། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་།

To subsist with only a little and of poor quality, while partaking of the five meats, is right livelihood. To exert effort in acting for the benefit of sentient beings is right effort. Not forgetting the instructions of the guru is right mindfulness. The mind abiding in the state of Mahāmudrā is right absorption. Therefore, regarding these thirty-seven factors of awakening, some explain them as the purity of the maṇḍala; here, however, they should be understood as the application of the action mudrā. If it is argued that the factors of awakening are the path of freedom from desire, whereas the action mudrā is taught here for those with desire, it is said: "One is intensely attached to all sentient beings, yet is without attachment like space." Because this is so, it is taught that this very method is the means of knowing the stages and paths of a Buddha, for without such a method, the path of the Buddha is not known. Therefore, because one relies on this method, it is called the "ground." As it is said: "Having made the ground the foundation, the ground is the field of yogic enjoyment." Thus, treading upon the ground is the meditative attainment. As for the manner of the foot-stances: "Furthermore, the binding of the foot-stances is the place for liberating sentient beings; the two are joined and moved together. That itself is called the mudrā." These include the equal foot-stance, the bee-web, the separating foot-stance, the circular stance, the tortoise stance, the three-treading stance, the right-extended stance, and so forth.

གཡོན་བརྐྱང་བ་དང་། གནས་བཅིང་བ་དང་། འདུག་པ་དང་། རྐང་པ་འཕེན་པ་དང་། མཆོད་སྡོང་གི་ཚུལ་དང་། པུས་མོ་བཙིར་བ་དང་། བསྡུ་བའི་ཚུལ་དང་། མཉམ་ དུ་གནས་པ་དང་། ། དུས་ཀྱི་མེའི་སྙིང་པོ་དང་། ། དགའ་བས་གནས་པ་དང་། གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའོ། ། རྐང་སྟབས་སྤྱོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་ནི། མཆོད་པའི་དུས་སུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཚོན་པར་བྱ། ། སྙིང་ག་བཙིར་བ་དང་། རྐང་ པ་སྦྱར་བ་དང་། ཕྲེང་བའི་ཚུལ་དང་། གུང་མོའི་ཚུལ་དང་། རྩེ་གསུམ་པའི་ཚུལ་དང་། གཉིས་ཀ་སྦྱར་ཏེ་བཟའ་བ་དང་། ཕྱེད་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་ལག་པ་ཕྱེད་ཀྱིས་འཁྱུད་ནས་གསང་བར་རེག་པ་དང་། ནུ་མ་མཉེ་བ་དང་། ། ཀོ་སྐོ་མཉེ་བ་དང་། དེ་ ལྟར་ཚུལ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ། ། ཞལ་ནི་བཞད་ཅིང་སྒེག་དང་བཅས། ། མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ལྡན་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་ལས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་ཀ་ར་ཎ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱ་བ་ཡང་ འབྱོར་བ་ཆེ་ཆུང་གིས་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་བྱ་བར་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་ལ་མེད་པར་བཤད། ། བཟའ་དང་བཅའ་བའི་དངོས་པོ་སོགས། ། ཅི་ནུས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱ། ། མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་བཟའ་བ་ནི། ། ལྔ་པ་ཉིད་ དུ་བྱས་པ་ཡིན། ། མཚན་མོ་རྟག་ཏུ་བྱ་བ་སྟེ། ། བཟའ་དང་བཅའ་བ་རྒྱ་ཆེ་བ། ། མཆོད་པའི་དུས་ཉིད་དུ་ནི་བྱ། ། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་རབ་སྦྱིན་ཞིང་། ། རང་གི་པང་པར་ཤེས་རབ་གཞག།

The left leg extended, the binding of the position, sitting, the kicking of the foot, the manner of the sacrificial pillar, pressing the knees, the manner of gathering, remaining in equipoise, the heart-mantra of the fire of time, abiding in joy, and the singular gathering. These eighteen movements of the feet should be applied at the time of offering. The yogi should recognize them as the source from which all qualities arise. Pressing the heart, joining the feet, the manner of the rosary, the manner of the middle finger, the manner of the trident, eating by joining both [hands], the half-embrace, touching the secret place by half-embracing with both hands, massaging the breasts, and massaging the chin—these are the ten manners. With a smiling face and full of grace, one should accomplish the activities through these various characteristics. Thus it is said. One should perform the physical gestures (kāraṇa) just as they appear in the treatises on desire. Likewise, the performance of the gaṇacakra should be done according to the extent of one's resources. It is not improper that it should not be performed on a grand scale in all cases. As it is said: "Then, for the practitioners, it is explained that there is no [requirement] for all applications. One should provide food, snacks, and so forth, as much as one is able. Even if these are absent, the eating is performed as the fifth [element]. It should always be done at night; the food and snacks should be extensive. This should be done at the very time of the offering. Then, having bestowed the messenger, one should place the insight (prajñā) upon one's own lap."

དཔའ་བོས་གཉིས་མེད་མཆོད་པར་བྱ། ། མའམ་ཡང་ན་སྲིང་མོ་འམ། ། བུ་མོ་མཛའ་མོ་ཆུང་མ་ཉིད། ། འདི་འདྲའི་ཆོ་ག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བཅིངས་པ་ལས་ནི་གྲོལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སྔགས་ནི་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། ཇི་སྲིད་འབྱུང་པོ་ཡོད་པར་དུའོ། ། སློབ་དཔོན་ལུས་སུ་ལེགས་གནས་ཏེ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་མཆོད་པ་ལེན། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གདན་ཉིད་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སྒྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་པས། ། གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་བྱ། ། ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཇི་སྲིད་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་ལ་མངོན་ཞེན། ། དེ་སྲིད་འཁོར་བར་འཁོར་འགྱུར་ཞིང་། ། མྱ་ངན་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཡེང་འདིར། ། ཀུན་ནས་དང་པོར་སྒྲུབ་པ་པོས། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ ཕྱག་རྒྱ་མཆོད། ། མཆོད་པ་དེས་ནི་མཆོད་འགྱུར་ཏེ། ། མཉམ་པ་ཡིས་ནི་ངེས་པར་བསྲེག། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་པོར་བསྒྲུབ། ། དེ་བཞིན་རབ་ཏུ་འབད་པ་དང་། ། ཀུན་ནས་དང་བས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་དཔའ་བོས་ནི། ། དཔའ་ བས་ཀུན་དུ་སྤྱད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་བྱས་ན་ནི། ། ས་འོག་འགྲོ་བ་འགྲུབ་པ་དང་། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དབང་དང་དགུག། གསད་དང་བསྐྲད་ལ་སོགས་པ་དང་། ། རྨོངས་དང་རེངས་སོགས་ལས་སྦྱོར་ཞིང་། ། དབྱེ་དང་དེ་བཞིན་ཚར་བཅད་དང་། ། ལས་རྣམས་གང་ཅི་རུང་ བ་ལ། ། ཉོན་མི་མོངས་པར་སྒྲུབ་པ་པོས། ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཟིན་ནས། །

The hero should perform the non-dual offering. Whether it be a mother, a sister, a daughter, a beloved, or a wife—by applying such a ritual procedure, one shall be liberated from bondage. Then the mantra will be accomplished for as long as the bhūta exists. The ācārya abiding well within the body, the practitioner receives the offering. There is no doubt that these are the seats of the heroes and the mudrās themselves. With the practice of profound meditative equipoise, one should perform song, dance, and so forth. As long as all embodied beings are attached to the wisdom of yoga, they will wander in saṃsāra, distracted here by grief and suffering. First of all, the practitioner should worship the mudrā with all things. By that offering, one will be worshipped; through equanimity, one is certainly consumed. Abiding in the Yoga Tantra, one should first accomplish the mahāmudrā. Likewise, with great effort and total purity, one should perform the offering. Following that, the hero should practice with the hero. If one performs the offering in that way, the accomplishment of traveling underground, as well as the activities of pacifying, enriching, magnetizing, summoning, killing, expelling, and so forth, and the applications of deluding, paralyzing, and the like, as well as separating and likewise subduing—whatever actions may be appropriate, the practitioner will accomplish them without affliction; of this there is no doubt. Thus it was said. In this way, having concluded the engagement in the great gaṇacakra and so forth.

གཏོར་མའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་རློབ་ པར་མཛད་དེ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་དཔལ་དམ་པ་དང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འདུས་པ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་དེ་ཞེས་པ་ ནི་གཏོར་མ་ཆེན་པོའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་བུམ་པའམ་ཐོད་པ་ལ་སོགས་པར་གནས་པར་བྱས་ནས། ཨོཾ་ན་མཿཤྲཱི་བཛྲ་རཱ་ག་ཡ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེས་སྦྱང་བར་བྱ་བའོ། ། ཨཱཿའི་ཡི་གེས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེས་འབར་བར་བྱ་བའོ། ། ཧོའི་ཡི་ གེས་བདུད་རྩིར་བྱ་བའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པས་སྦྱང་བར་བྱ་བའོ། ། ལག་པ་གཡས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། ། ཐལ་མོ་བཀབ་ནས་གོམས་པར་བྱ་བའོ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཕྱག་རྒྱས་ཟླ་བ་ཞུ་བས་རང་བཞིན་གྱི་བདུད་རྩིར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གིས་དབུས་ ནས་ཐིག་ལེ་ལ་ཆོས་འབྱུང་གྲུ་གསུམ་བྱ་ཞིང་དེའི་ནང་དུ་ཟླུམ་པོ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་བྱའོ། ། དེའི་ནང་དུ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གསལ་ཞིང་དེས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ དེའི་རྒྱུད་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པོ་ཞེས་པ་ལ། དེའི་རྒྱུད་ཅེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་མཆོག་གི་ཡན་ལག་གསུམ་གྱི་མཐར་གསང་བའི་གནས་དེ་ནས་སྤྲོ་བའམ།

In order to teach the ritual of the torma offering, it is said: "All the Buddhas and Bodhisattvas also grant their blessings." In this context, "Buddhas" refers to Śrīparamādya and others; "Bodhisattvas" refers to Ākāśagarbha and others; and the word "all" refers to everyone assembled within the great maṇḍala. Regarding the phrase "grant their blessings": having prepared the food and drink of the great torma and placed it in a vase or a skull-cup and so forth, one should recite: oṃ namaḥ śrīvajrarāgāya oṃ āḥ hūṃ. With the syllable oṃ, it is to be purified; with the syllable āḥ, it is to be realized; with the syllable hūṃ, it is to be ignited; and with the syllable hoḥ, it is to be transformed into nectar. The left hand is used for purification, the right hand for realization, and the palms joined together for mastery. By means of the Garuḍa mudrā, the moon is melted to be transformed into natural nectar. Then, with the ring finger of the left hand, one should draw a triangular dharmodaya from the center, and within that, a circular drop-form. Within that, one should clearly visualize the maṇḍala-cakra, as vivid as a reflection in a mirror, and thereby satisfy them. For that reason it is said: "By means of all their body, speech, and mind, they grant blessings to that tantra." In this context, "that tantra" refers to the maṇḍala-cakra. Furthermore, at the end of the three supreme branches, such as the first union and so forth, it is emanated from that secret place.

རང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྙིང་གའི་ས་ བོན་ལས་སམ། སྣའི་བུ་ག་གཉིས་ལས་སྤྲོ་ཞིང་དགོད་དོ། ། ས་བོན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། རྀ་རཱྀ། ལྀ་ལཱྀ། ཞེས་པ་རྣམས་དང་། ཨ་ཨཱ། ཨེ་ཨཻ། ཨར་ཨཱར། ཨོ་ཨཽ། ། ཨལ་ཨཱལ། ཨཾ་ཨཱཿཞེས་པ་རྣམས་ དང་། ཡ་ཡཱ། ར་རཱ། ཝ་ཝཱ། ཧ་ཧཱ། ཞེས་པ་རྣམས་དང་། ཀ་ཀཱ། ཁ་ཁཱ། ག་གཱ། གྷ་གྷཱ། ང་ངཱ་། ཙ་ཙཱ། ཚ་ཚཱ། ཛ་ཛཱ། ཛྷ་ཛྷཱ། ཉ་ཉཱ། ཊ་ཊཱ། ཋ་ཋཱ། ཌ་ཌཱ། ཌྷ་ཌྷཱ། ཎ་ཎཱ། པ་པཱ། ཕ་ཕཱ། བ་བཱ། བྷ་བྷཱ། མ་མཱ། ཏ་ཏཱ། ཐ་ཐཱ། ད་དཱ། དྷ་དྷཱ། ན་ནཱ། ཤ་ཤཱ། ཥ་ཥཱ། ས་སཱ། ཝ་ཝཱ། ཧ་ཧཱ། ཡ་ཡཱ། ར་རཱ། ལ་ལཱ། ཀྵ་ཀྵཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བའི་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྲིན་ལག་དང་། མཐེ་བོང་གིས་ཐིག་ལེ་ཕུལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་བསྡུ་ བ་བྱས་ལ། རང་གི་ཁ་མཚན་མ་གཅིག་པའི་གནས་སུ་བདུད་རྩི་ལྔའི་ཐིག་ལེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་གྲངས་དང་མཉམ་པར་སྔགས་འདིས་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཀྲོ་ཏ་ཏྱ་ཀི་ཎུ། ཨི་མཾ་བཱ་ལི་པྲ་ཏི་ཎེ་རུ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་སྨ་ར་ཨ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྔགས་འདི་ ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་དི་བྱ་ཎེ་ས་མ་དྷཱི་དྷྱ་ན་པི་ན་ནཱ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་པོའི་གཏོར་མ་གཏང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྔར་བཤད་པའི་སྒོ་དང་། སྒོ་ཁང་ལ་སོགས་པར་བུམ་པ་དང་།

From the seed syllable at the heart, which is non-dual with one’s own wheel of wisdom, or from the two nostrils, they are emanated and arranged. If one asks what the seed syllables are like: they are oṃ āḥ hūṃ; a ā, i ī, u ū, ṛ ṝ, ḷ ḹ; a ā, e ai, ar ār, o au, al āl, aṃ āḥ; ya yā, ra rā, va vā, ha hā; ka kā, kha khā, ga gā, gha ghā, ṅa ṅā; ca cā, cha chā, ja jā, jha jhā, ña ñā; ṭa ṭā, ṭha ṭhā, ḍa ḍā, ḍha ḍhā, ṇa ṇā; pa pā, pha phā, ba bā, bha bhā, ma mā; ta tā, tha thā, da dā, dha dhā, na nā; śa śā, ṣa ṣā, sa sā, va vā, ha hā, ya yā, ra rā, la lā, kṣa kṣā. These are for the purpose of satisfying the deities of the maṇḍala—the mind, speech, and body arising from method and insight. Having offered drops with the ring finger and thumb, one should dissolve the maṇḍala into one’s own limbs. At the location of one’s own mouth, which is the single sign, one should arrange drops of the five nectars equal in number to the ḍākinīs using this mantra: oṃ sarvakrodhatyakini imaṃ baliṃ pratīccha samayamanusmara āḥ hūṃ phaṭ svāhā. Then, for the purpose of complete satisfaction, this mantra should also be recited: oṃ divyane samādhi dhyāna pinanā svāhā. Then, in order to accomplish all activities, one should offer the bali to the spirits, following the previously mentioned mantra and placing vases at the gates, the gate-houses, and so forth.

ཐོད་པ་ ལ་སོགས་པ་བཟའ་བས་ཡོངས་སུ་བཀང་ལ་མཆོད་པ་ལྔ་དང་། ཡང་དག་པར་ལྡན་པའམ་ཤ་ལ་སོགས་པའི་གཏོར་མས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་ལྷ་ཚོགས་དགོད་པའི་ཕྱིར་ཚངས་པ་དང་། དབང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་དབང་པོ་དང་། དྲག་ པོ་དང་། ཚངས་པ་ཆེན་པོ་དང་། ཀུན་འགྱེད་གཞོན་ནུ་དང་། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་། སྨིན་དྲུག་གི་བུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གྲུ་གསུམ་གྱི་དབུས་སུ་ཐིག་ལེ་ཟླུམ་པོ་ལ་སྔར་སྨོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་བཀོད་ལ། ཕྱིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ སུ་བྱས་པའི་རིམ་པ་གཉིས་པ་ལ་ཤར་དུ་ནི་ཚངས་པའོ། ། ལྷོར་དབང་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཉེ་བའི་དབང་པོའོ། ། བྱང་དུ་དྲག་པོའོ། ། མེར་ཚངས་པ་ཆེན་པོའོ། ། སྲིན་པོར་ཀུན་འགྱེད་གཞོན་ནུ་དང་། རླུང་དུ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་སྨིན་དྲུག་གི་བུའོ། ། དེ་སྟེང་དུ་ནག་པོ་ཆེན་པོའོ། ། འོག་ཏུ་ནི་དགའ་བྱེད་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་བཞི་པ་གོས་དང་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། སྐུ་མདོག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་རྣམས་ནག་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། མཚམས་རྣམས་ནི་དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། ནག་པོའོ། ། ཚངས་པ་ནི་ཕྱག་ན་ཐོད་པ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་དང་། སྤྱི་བླུགས་དང་། པདྨའོ། ། དབང་པོའི་མདུང་ཐུང་དང་། ཐོད་པ་དང་། དབྱུག་ཏོ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་འཛིན་པའོ། ། ཉེ་བའི་དབང་པོའི་མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཞགས་ པ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་ངོ་། ། དྲག་པོའི་དུང་དང་།

Having completely filled skull-cups and the like with food offerings, and being endowed with the five offerings, one should arrange the assembly of deities surrounded by the mundane and supramundane hosts of gods using torma offerings of meat and so forth. For this purpose, Brahmā, Indra, Upendra, Rudra, Mahābrahmā, Kumāra, Maheśvara, and Skanda are mentioned. In the center of the triangle, one should place the previously mentioned wisdom deity within a circular drop. Subsequently, in the second stage, which is formed with the colors and shapes of the peaceful and other [deities], Brahmā is in the east; Indra is in the south; Upendra is in the west; Rudra is in the north; Mahābrahmā is in the southeast; Kumāra is in the southwest; Maheśvara is in the northwest; Skanda is in the northeast; Mahākāla is above; and Nandikeśvara is below. These also have one face, three eyes, and four arms, adorned with various garments and ornaments. Their body colors, in order, are black, yellow, white, and red for the cardinal directions, while the intermediate directions are red, white, yellow, and black. Brahmā holds a skull-cup, a rosary, a water-pot, and a lotus. Indra holds a short spear, a skull-cup, a staff, and a rosary. Upendra holds a trident, a skull-cup, a noose, and a rosary. Rudra holds a conch, and...

འཁོར་ལོ་དང་། ཐོད་པ་དང་། དབྱུག་ཏོའོ། ། མཚམས་ཀྱི་ནི་གྲི་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་ཀུན་ལའོ། ། སྟེང་འོག་གི་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་ནི་ཤར་ནུབ་གཉིས་བཞིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་ནི་འོག་ ནས་འཆད་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཤིན་རྗེ་དང་། ཆུ་ལྷ་དང་། ཀུ་བེ་ར་དང་། འཕྲོག་མ་དང་། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གཤིན་རྗེ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ནི། ཤར་དུ་ཨི་ ལས་བརྒྱ་བྱིན་ཏེ། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་སྟན་ལ་འདུག། མདོག་སེར་ཕྱག་ནི་བཞི་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་ཐོད་པའི་ལག། ལག་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བར་མཛེས། ། མེ་མཚམས་ཁཾ་གིས་དྲང་སྲོང་ནི། ། མདོག་དམར་ཕྱག་བཞི་ར་སྐྱེས་ཞོན། ། མེ་ཐབ་དང་ནི་ཐོད་པ་དང་། ། སྐྲག་པས་ཐལ་(མ་,མོ་)སྦྱོར་ བར་བརྩོན། ། ལྷོ་རུ་ཡཾ་ལས་ཉི་མའི་བུ། ། མདོག་དམར་ཕྱག་བཞི་མ་ཧེ་ཞོན། ། དབྱུག་པ་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་དང་། ། སྐྲག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན། ། བདེན་བྲལ་རཾ་གིས་སྲིན་པོ་ནི། ། མདོག་ལྗང་ཕྱག་བཞི་མི་རོ་ཞོན། ། རལ་གྲི་དང་ནི་ཐོད་པ་ཐོགས། ། སྐྲག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ ལ་བརྩོན། ། ནུབ་ཏུ་བཾ་གྱིས་ཆུ་བདག་ནི། ། མདོག་དཀར་ཕྱག་བཞི་ཆུ་སྲིན་སྟན། ། ཞགས་པ་དང་ནི་ཆུ་སྲིན་ཐོགས། ། སྐྲག་པས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན། ། རླུང་མཚམས་ཡཾ་ཡིག་རླུང་གི་བདག། དུད་ཀ་ཕྱག་བཞི་རི་དྭགས་སྟན། ། བ་དན་དང་ནི་ཐོད་པ་ ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན། ། བྱང་དུ་ཀུ་ཡིས་ལུས་ངན་པོ། །

The wheel, the skull-cup, and the staff. For the intermediate directions, the sword, the skull-cup, the khaṭvāṅga, and the trident are present in all. The colors and hand-symbols of the upper and lower [deities] are the same as those of the east and west. Their common [features] are explained only below. Outside of that, in order to show the ten guardians of the directions, it is said: "Yama, Varuṇa, Kubera, Hārītī, and whoever are the guardians of the worlds of the ten directions." In that regard, those indicated by Yama and the others are as follows: In the east, from the syllable i, is Śakra, seated upon an elephant throne. Yellow in color, with four hands, holding a vajra and a skull-cup; his two [other] hands are beautifully joined in prayer. In the southeast, from the syllable khaṃ, is the Sage (Agni). Red in color, with four hands, riding a goat. Holding a fire-pit and a skull-cup, he is intent on joining his palms in fear. In the south, from the syllable yaṃ, is the Son of the Sun (Yama). Red in color, with four hands, riding a buffalo. Holding a staff and a skull-cup, he is intent on joining his palms in fear. In the southwest, from the syllable raṃ, is the Rākṣasa (Nairṛti). Green in color, with four hands, riding a human corpse. Holding a sword and a skull-cup, he is intent on joining his palms in fear. In the west, from the syllable vaṃ, is Varuṇa, the Lord of Waters. White in color, with four hands, seated upon a makara. Holding a noose and a makara, he is intent on joining his palms in fear. In the northwest, from the syllable yaṃ, is Vāyu, the Lord of Wind. Smoke-colored, with four hands, seated upon a deer. Holding a banner and a skull-cup, he likewise is intent on joining his palms in fear. In the north, from the syllable ku, is Kubera, the Lord of Wealth.

མདོག་སེར་ཕྱག་བཞི་བུམ་པ་ཐོགས། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་ཐོད་པ་འཛིན། ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན་པར་མཛད། ། དབང་ལྡན་ཨི་ལས་བྱུང་བའི་བདག། ཐལ་བའི་མདོག་ལ་ཁྱུ་མཆོག་སྟན། ། ཐོད་པ་དང་ནི་སུམ་ བརྩེགས་འཛིན། ། སྐྲག་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན། ། སྟེང་དུ་བཾ་ལས་ཚངས་པ་ནི། ། སེར་པོ་ཤིང་རྟའི་སྟན་ལ་གནས། ། གྲི་གུག་ཐོད་པ་འཛིན་པ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། འོག་ཏུ་ཕུ་ལས་ས་བདག་ནི། ། སེར་པོ་ཀླུ་ཡི་སྟན་ལ་བཞུགས། ། བུམ་པ་དང་ནི་ཐོད་པའི་ ལག། ལག་པ་ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་གུས། ། འཕྲོག་མ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མ་མོ་རྣམས་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་སྐབས་འདི་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མ་མོ་རྣམས་ནི། ཤར་དུ་ཧྲི་ལས་ཕག་མོ་ནི། ། མདོག་སྔོན་དྲག་མོ་ཆེན་མོ་སྟེ། ། ཕག་མོ་ཞེས་བྱ་ཕྱག་བཞི་མ། ། མདའ་དང་ གཞུ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། རྒྱལ་མཚན་དང་ནི་ཐོད་པ་ཉིད། ། ཕག་གི་གདོང་ཅན་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། བྱང་གི་ཕེཾ་གྱིས་སྒེག་མ་ནི། ། མདོག་དམར་དྲག་མོ་ཆེན་མོ་སྟེ། ། ཐོད་པ་ཉིད་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་སྟེ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ནུབ་ཏུ་ཀུཾ་ལས་གཞོན་ནུ་མ། ། མདོག་སེར་མ་ལ་ཕྱག་ བཞི་ན། ། མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་བ་དན་གསུམ། ། གཞུ་དང་མདའ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ལྷོ་རུ་ཧི་ཡིས་ཙ་མུཎྜཱི། ། མདོག་སྔོན་མ་ལ་ཕྱག་བཞི་མ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ཉིད་དང་ཐོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་རལ་གྲི་ཅང་ཏེའུའོ། ། མེ་མཚམས་ས་ཡི་མཚམས་ལ་ནི། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་བཞི་མ། ། ཚངས་ པའི་སྐུ་དང་ཐོད་པ་ཉིད། ། གཞུ་དང་མདའ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྲིན་པོར་གཾ་གིས་ཚོགས་བདག་མ། །

Yellow in color, with four arms, holding a vase, a jewel, and a skull-cup, she is intent on joining her palms. The self-arisen from the syllable I in the northeast is ash-colored, seated upon a bull, holding a skull-cup and a triple-tiered [structure], and intent on joining her palms in fear. Above, from the syllable Baṃ, is Brahmā, yellow, seated upon a chariot, holding a curved knife and a skull-cup, likewise joining his palms. Below, from the syllable Phu, is Dharaṇīdhara, yellow, seated upon a nāga, with hands holding a vase and a skull-cup, respectfully joining his palms. Regarding the statement, "Hārītī and the mātṛs who appear below," they should be understood in this very context. As for the mātṛs: in the east, from Hrīḥ, is Vārāhī, blue in color, a great fierce goddess; she is called Vārāhī, has four arms, and holds a bow, an arrow, a victory banner, and a skull-cup; she is the terrifying one with the face of a sow. In the north, from Phem, is Lāsyā, red in color, a great fierce goddess; she holds a skull-cup, a hook, and a khaṭvāṅga. In the west, from Kuṃ, is Kumārī, yellow in color, with four arms; she holds a trident, a three-pointed banner, a bow, and an arrow. In the south, from Hi, is Cāmuṇḍī, blue in color, with four arms; she holds a khaṭvāṅga, a skull-cup, a sword, and a hand-drum. In the southeast and southwest, she is white in color with four arms, holding the body of Brahmā and a skull-cup, as well as a bow and an arrow. In the southwest, from Gaṃ, is Gaṇamātṛ.

མདོག་ལྗང་མ་ལ་ཕྱག་བཞི་ན། ། མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་ཐོད་པའི་ཕྱག། བགྲང་ཕྲེང་དང་ནི་ལ་ཕུག་གོ། ། རླུང་མཚམས་བཾ་ཡིག་ཁྱབ་འཇུག་མ། ། མདོག་སྔོན་མ་ལ་ཕྱག་བཞི་ན། ། ཚངས་དང་ཆུ་ཡི་ཐོད་པ་བསྣམས། ། ཞགས་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་དེ་བཞིན་ནོ། ། དབང་ལྡན་ཨི་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི། ། དབང་མོ་མདོག་སེར་ཕྱག་བཞི་ན། ། རྡོ་རྗེ་དུང་དང་ཐོད་པ་དང་། ། སྡིགས་མཛུབ་དང་ནི་ཞགས་པ་ཉིད། ། མ་མོ་ཐམས་ཅད་གྱེན་སྐྲ་འབར། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་ བཀླུབས། ། རི་མོའི་སྟན་ལ་བཞུགས་སྤྱན་གསུམ། ། སྟག་གི་པགས་པས་རྐེད་པ་དཀྲིས། ། དབང་ལྡན་མཾ་ཡིག་གནོད་སྦྱིན་མ། ། ཁྱུ་མཆོག་སྟན་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ། ། མདོག་དཀར་མ་ལ་ཕྱག་བཞི་མ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྔར་ བཤད་པའི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་བཙུན་མོ་དང་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་གཞན་དག་དང་མ་མོ་བདུན་པོ་དག་གང་ཡིན་པ་རྣམས་དང་། གནོད་སྦྱིན་མོ་དང་སྲིན་མོ་དང་ཤ་ཟ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཚོགས་ནི་གཏོར་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ ཆེན་པོ་ལ་གཏོགས་པའོ། ། དེའི་བདག་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། གཞན་དག་ཅེས་པ་ནི་འབྱུང་པོའི་བདག་པོ་ལས་གཞན་དུ་གོ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་མ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའོ། ། གཞན་དག་ཅེས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། མ་མོ་བདུན་པོ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་ པ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་བཙུན་མོ་ཡིན་པས་གཙོ་མོ་ཞེས་པའོ། །

The green-colored one has four hands: a trident, a skull-cup, a rosary, and a radish. In the wind direction, from the syllable Baṃ, is Vaiṣṇavī, blue in color, with four hands holding the heads of Brahmā and Varuṇa, as well as a noose and a khaṭvāṅga. From the syllable I in the northeast is Indrāṇī, yellow in color, with four hands holding a vajra, a conch, a skull-cup, and a threatening gesture with a noose. All these mātṛs have hair blazing upward and are adorned with various ornaments. They sit upon painted seats, have three eyes, and their waists are wrapped in tiger skins. In the northeast, from the syllable Maṃ, is Yakṣiṇī, white in color, with four hands holding a skull-cup and a trident, and she is intent on joining her palms. Then, in order to show Brahmā and the others as previously explained, along with their consorts and retinues, it is said: "the other Gaṇapatis, the seven mātṛs, and all those who are yakṣiṇīs, rākṣasīs, and piśācīs." In this context, the "assembly" (gaṇa) refers to those belonging to the great bali maṇḍala. Its "lord" (pati) is Vajra Heruka. The term "others" should be understood as those other than the lords of the bhūtas. Alternatively, the "lord of the mātṛ assembly" is the Gaṇapati. "Others" is as before. As for "the seven mātṛs," these are the consorts of Brahmā and the others, and are thus called the "principal ladies."

གནོད་སྦྱིན་མོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་མ་མོ་རྣམས་ཀྱང་རིགས་འདི་གསུམ་དུ་བསྡུས་པའོ་ཞེས་པའོ། ། གང་ཞེ་ན། དྲག་མོའི་མདུན་དུ་ཙ་མུཎྜཱི་འོ། ། གཡོན་དུ་དྲག་མོའོ། ། རྒྱབ་ཏུ་མི་སྡུག་ མའོ། ། གཡས་སུ་དཀའ་ཟློག་མ་སྟེ་མདོག་ནག་མོ། མཆོད་པ་ལྔས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཉེ་བའི་དབང་པོའི་མདུན་དུ་ནི་རྒྱལ་མ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་དང་། མི་ཐུབ་མ་དང་། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ་རྣམས་ཏེ་བཅའ་བ་དང་ལྡག་པ་འཛིན་པ་ལྗང་གུའི་མདོག་གོ། ། དབང་པོའི་མདུན་དུ་ནག་ མོ་བཟང་མོ་དང་། ནག་མོ་ཆེན་མོ་དང་། ནག་སྦོམ་མ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ། དམར་མོ་མཆོད་པ་ལྔས་གང་བའི་ཐོད་པ་ཐོགས་པའོ། ། ཚངས་པའི་མདུན་དུ་དབང་མོ་དང་། ཟླ་བ་མོ་དང་། དྲག་མོ་དང་། སྔ་མ་རྣམས་ཏེ། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ཐོགས་པ་སེར་མོའོ། ། སྨིན་དྲུག་གི་བུའི་མདུན་དུ་འཕྱང་མ་དང་། ལྷའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། དུང་ཅན་མ་དང་། མར་མེ་མ་རྣམས་ཏེ། གཙོ་བོའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་ན་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ཐོགས་པའོ། ། ཚན་པོ་ཆེའི་མདུན་དུ་འཇིབ་མ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་། དྲག་ པོའི་གཟུགས་ཅན་མ་དང་། གཟུགས་མ་རྣམས་ཏེ་གཙོ་བོའི་མདོག་དང་སྟོན་མོས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་ཐོགས་པའོ། ། ཀུན་འགྱེད་གཞོན་ནུའི་མདུན་དུ་བཀའ་ལས་འདས་ཀྱི་ཆུང་མ་དང་། ཕྱེ་བའི་གཟུགས་དང་། གཟིགས་མ་དང་། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དང་། གཤིན་རྗེའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཕྱར་བ་རྣམས་ཏེ་ བདག་པོའི་མདོག་ཅན་བཟའ་བཏུང་འཛིན་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་མདུན་དུ་ལག་ན་རལ་གྲི་མ་དང་། ལག་ན་དགྲ་སྟ་མ་དང་།

Regarding the phrase "yakṣiṇī and so forth," this means that the mātṛs who will be explained are also subsumed within these three families. What are they? In front of Caṇḍī is Caṇḍī; to her left is Caṇḍī; behind her is Virūpā; and to her right is Umā, who is black in color and holds a skull-cup filled with the five offerings. In front of Upendra are Jayā, Vijayā, Aparājitā, and Aparājitā; they are green in color and hold solid and liquid foods. In front of Indra are Kālikā, Mahākālī, Kālamukhī, and Yoginī; they are red and hold skull-cups filled with the five offerings. In front of Brahmā are Indrāṇī, Candrā, Caṇḍī, and the aforementioned ones; they are yellow and hold food and drink. In front of Kārttikeya are Lambā, Sureśvarī, Śaṅkhinī, and Dīpikā; they are the color of the principal deity and hold food and drink in their hands. In front of Mahābala are Cūṣikā, the Yoginī dwelling in the city, Caṇḍarūpā, and Rūpā; they are the color of the principal deity and hold skull-cups filled with feasts. In front of Kumāra are the wives of those who transgress commands, Vibhāvarī, Vīkṣaṇā, Khaṭvāṅgadhāriṇī, and those who brandish the khaṭvāṅga of Yama; they are the color of their lords and hold food and drink. In front of Maheśvara are Khaḍgahastā and Paraśuhastā.

ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ལག་ན་མདའ་ཆེན་མ་རྣམས་ཏེ། བདག་པོའི་མདོག་དང་བཟའ་བཏུང་ལ་སོགས་པ་ཐོགས་པའོ། ། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དང་ཞེས་ པ་ལ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཤར་དུ་ནི་ཉི་མ་མདོག་དམར་མོ་ཕྱག་གཉིས་ན་པདྨ་འཛིན་པ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པར་མཛད་པའོ། ། རྟ་བདུན་ལྡན་པའི་ཤིང་རྟ་ཞོན། ། མེ་མཚམས་ཤུཾ་གིས་པ་བ་སངས། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་འབར་བ་སྟེ། གཡོན་པས་པད་སྟེང་ནོར་བུ་འཛིན། ། གཡས་ པས་དེ་བཞིན་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། ཐལ་སྦྱོར་བྱས་པར་སྐྱེས་ཞོན། ། ལྷོ་རུ་ཨཾ་གིས་མིག་དམར་ནི། ། མདོག་དམར་རོ་ཡི་སྟན་ལ་གནས། ། རལ་གྲི་དང་ནི་ཞགས་པ་འཛིན། ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད། ། སྲིན་པོར་རཾ་གིས་སྒྲ་གཅན་འཛིན། ། གཡས་ན་ཉི་མ་གཡོན་ཟླ་བ། ། དུད་ཁ་ཐལ་ མོ་སྦྱར་བྱས་པ། ། ལུས་ཕྱེད་རང་གི་སྟན་ལ་གནས། ། ནུབ་ཏུ་སཾ་ཡིག་སྤེན་པ་སྔོ། ། ཕྱག་གཉིས་ཐོད་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་པའི་ཕྱག། མེ་ཡི་ཐབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ནི། ། མེ་བཞིན་འབར་བ་གནས་པའོ། ། རླུང་དུ་ཤཾ་གིས་ཟླ་བ་དཀར། ། གཡོན་དུ་པདྨ་ནོར་བུའོ། ། གཡས་ པ་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ངང་པ་ཞོན། ། བྱང་དུ་པཾ་གིས་ཕུར་བུ་སེར། ། གཡོན་དུ་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཏེ། ། གཡས་སུ་དེ་བཞིན་ཐོད་པའོ། ། ཐལ་སྦྱར་རིན་ཆེན་སྟན་ལ་གནས། ། དབང་ལྡན་བྲུཾ་གིས་གཟའ་ལག་དཀར། ། གཡས་པ་ན་ནི་རིན་ཆེན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཡོན་ དུ་ཐོད་པའོ། ། ཐལ་སྦྱར་བུམ་པའི་སྟན་ལ་གནས། ། ཀཾ་གིས་རྒྱལ་མཚན་སྦྲུལ་གཟུགས་དམར། ། ཕྱག་གཉིས་རལ་གྲི་ཐལ་སྦྱར་བརྩོན། ། ཞེས་སོ། །

Vajrapāṇī and Mahāśarapāṇī, who hold the colors of their respective lords and carry food, drink, and so forth. Regarding the phrase "planets and constellations," outside of that, in the east is the red-colored Āditya, holding a lotus in his two hands and intent on joining his palms. He rides a chariot drawn by seven horses. In the southeast is Śukra, born from the syllable ŚŪṂ, white in color and blazing; he holds a jewel upon a lotus with his left hand and likewise a wheel with his right, and rides a goat with palms joined. In the south is Maṅgala, born from the syllable AṂ, red in color and seated upon a corpse; he holds a sword and a noose and is intent on joining his palms. In the southwest is Rāhu, born from the syllable RAṂ; he holds the sun in his right hand and the moon in his left, is smoke-colored, has palms joined, and stands with half his body upon his own seat. In the west is Śani, blue in color and born from the syllable SAṂ; he holds a skull-cup in his two hands and has palms joined, abiding upon a fire-hearth and blazing like fire. In the northwest is the white Candra, born from the syllable ŚAṂ; he holds a lotus and a jewel in his left hand and a moon upon a lotus in his right, and rides a swan with palms joined. In the north is Bṛhaspati, yellow in color and born from the syllable PAṂ; he holds a water-pot in his left hand and likewise a skull-cup in his right, and abides upon a jewel seat with palms joined. In the northeast is the white Budha, born from the syllable VRŪṂ; he holds a jewel in his right hand and likewise a skull-cup in his left, and abides upon a vase seat with palms joined. Kaṃ is the red Dhvaja in the form of a snake; he holds a sword in his two hands and is intent on joining his palms. Thus it is said.

དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་ཀྱང་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་ཏེ། ཐ་སྐར་ནི་དཀར་པོའོ། ། བྲ་ཉེ་ནི་ལྗང་གུའོ། ། སྨིན་དྲུག་ནི་སྔོ་བསངས་ སོ། ། སྣར་མ་ནི་དམར་སྐྱའོ། ། མགོ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། ལག་ནི་སེར་པོའོ། ། ནབ་སོ་ནི་སེར་པོའོ། ། རྒྱལ་ནི་སྔོ་བསངས་སོ། ། སྐག་ནི་དཀར་པོའོ། ། མཆུ་ནི་སེར་པོའོ། ། བྲེ་ནི་མེ་ཏོག་པྲི་ཡང་ཀུ་ལྟ་བུ་ལྗང་གུའོ། ། དབོ་ནི་ལྗང་གུའོ། ། མེ་བཞི་ནི་དཀར་པོའོ། ། ནག་(པ་,པོ་)ནི་ལྗང་ གུའོ། ། ས་རི་ནི་སེར་པོའོ། ། ས་ག་ནི་ནག་པོའོ། ། སྣྲོན་ནི་སེར་པོའོ། ། སྣྲུབས་ནི་ལྗང་གུའོ། ། ཆུ་སྟོད་ནི་སྔོན་པོའོ། ། ཆུ་སྨད་ནི་དཀར་པོའོ། ། གྲོ་བཞིན་ནི་སྐྱ་བོའོ། ། བྱི་བཞིན་ནི་སྔོ་བསངས་སོ། ། མོན་གྲུ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། མོན་གྲེ་ནི་སེར་པོའོ། ། ཁྲུམས་སྟོད་ནི་ལྗང་གུའོ། ། ཁྲུམས་ སྨད་ནི་སེར་པོའོ། ། ནམ་གྲུ་ནི་སྐྱ་བོའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་གསེར་གྱི་སྟོད་གཡོགས་ཅན་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བསམ་མོ། ། ཡང་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མདུན་དུ་འཇིགས་བྱེད་དང་ཐོད་ཕྲེང་ཅན་དང་། སྲིན་པོ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཅན་དང་། ཚོགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་བཞི་པོ་དེ་དག་ཆུང་མ་དང་ བཅས་པ་ནག་པོའོ། ། བྱང་གི་དུར་ཁྲོད་དུ་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་དང་། ཛཾ་ཡིག་ལྔ་དང་། སྒེག་པའི་རུ་དྲ་དང་། ། སྦོམ་པོའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ནུབ་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་མར་དང་། ལ་ར་དང་། ཕེ་ག་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བ་རྣམས་ཆུང་མ་ དང་བཅས་པ་དམར་པོའི་ཁ་དོག་ཅན་ནོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་སྐུའི་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲ་ཆེན་དང་།

Likewise, the constellations also have the forms of women. Aśvinī is white. Bharaṇī is green. Kṛttikā is dark blue. Rohiṇī is pale red. Mṛgaśirā is blue. Ārdrā is yellow. Punarvasu is yellow. Puṣya is dark blue. Āśleṣā is white. Maghā is yellow. Pūrvaphalgunī is green like the priyaṅgu flower. Uttaraphalgunī is green. Hastā is white. Citrā is green. Svātī is yellow. Viśākhā is dark blue. Anurādhā is white. Jyeṣṭhā is yellow. Mūla is black. Pūrvāṣāḍhā is yellow. Uttarāṣāḍhā is green. Śravaṇā is blue. Abhijit is white. Dhaniṣṭhā is white. Śatabhiṣaj is green. Pūrvabhadrapadā is blue. Uttarabhadrapadā is yellow. Revatī is pale. One should visualize all of them wearing golden upper garments and with palms joined. Furthermore, in front of the charnel ground in the eastern direction, the four—Bhairava, Khaṭvāṅgin, the Rākṣasa Khaṭvāṅgin, and Gaṇeśvara—together with their consorts, are black. In the northern charnel ground, Caṇḍeśvara, Pañcaja, Lāḍanarudra, and Sthūleśvara, together with their consorts, are green in color. In the western charnel ground, Māra, Lāra, Phega, and Bhīṣaṇa, together with their consorts, are red in color. In the southern charnel ground, Kāyeśvara and Mahānāda...

མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དང་། མདའ་འཛིན་རྣམས་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་ཁ་དོག་སེར་པོའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་པ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། ཐོད་པ་དང་ མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པ་སྟེ་ཤིང་བརྒྱད་ལ་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཤིང་མཐུན་པར་དཔུང་དང་བཅས། འཁོར་དང་བཅས་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་དེ་དག་སྟེ་གོ་སླའོ། ། གཞན་ཡང་གསུངས་པ། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། ། ཞེས་པ་སྟེ་ལྷ་ནི་མ་ཧཱ་དེ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དོ། ། ཀླུ་ནི་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དོ། ། གནོད་སྦྱིན་ནི་གང་བ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དོ། ། འདི་དག་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོར་གཏོར་མའི་ཆོ་གར་གསུངས་པའམ་ཤར་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་གཞན་ལས་བཤད་ པ་བཞིན་དགོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་གྲུབ་པ་དང་། རིག་པ་འཛིན་པ་དང་། ལྷ་ཡི་བུ་མོ་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། མི་དང་། མི་མ་ཡིན་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་མཚམས་དང་ མདུན་དུ་བདར་ཏེ་ཡི་དྭགས་དང་། ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཀྱང་ཤཱནྟིཾ་ཀ། པུཥྚིཾ་ཀ། ཝ་ཤང་ཀུ་རུ་དང་། མཱ་ར་ཡའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་པར་བྱ་ཞིང་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་མཆོག་སྩོལ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཡང་རང་རང་གི་ཡི་གེ་སྙིང་གར་བཀོད་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བས་ བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཨོཾ་བྲཧྨ། ཨིནྡྲ། ཨུ་པ་ཨིནྡྲ། རུ་དྲ་བིཥྞུ། ས་ན་ད་ཀུ་མཱ་ར། མ་ཧེ་ཤྭ་ར། ཀུ་མཱ་ར་ཀརྟི་ཀ། མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ། ནནྡི་ཀེ་ཤྭ་ར། ཡ་མ། བ་རུ་ཎ། ཀུ་བེ་ར། ཧ་རི་ཏེ།

Those with bared fangs and those holding arrows, together with their consorts, are yellow in color. All of them should be visualized as having one face and four arms, holding a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a trident, and embracing their goddesses, while residing upon the eight trees. The meaning of the phrase "all of them gathered together in harmony, with their armies and retinues" is also to be understood as referring to these; it is easy to comprehend. Furthermore, it is said: "Gods, nāgas, yakṣas," and so forth. The "gods" are the eight, such as Mahādeva and the rest. The "nāgas" are the eight, such as Ananta and the rest. The "yakṣas" are the eight, such as Pūrṇabhadra and the rest. These should be arranged according to what is taught in their respective torma rituals or as explained in other sadhanas for the east and other directions. Furthermore, those who have attained accomplishment in the three worlds, vidyādharas, daughters of the gods, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, mahoragas, humans, and other non-humans, as well as pretas, piśācas, and so forth, should be visualized in the mind as standing in the cardinal and intermediate directions and in front, uttering the sounds "śāntiṃ kuru," "puṣṭiṃ kuru," "vaśaṃ kuru," and "māraya," and bestowing supreme attainments upon the practitioner. Having placed their respective seed-syllables at their hearts, they are consecrated with "oṃ āḥ hūṃ hrīḥ." Then: oṃ brahma, indra, upendra, rudra, viṣṇu, sanatkumāra, maheśvara, kumārakartika, mahākāla, nandikeśvara, yama, varuṇa, kubera, harite...

ད་ཤ་དི་ཀ་ལོ་ཀ་པཱ་ལཱ་ཤཱ། ནཱ་ག། ཡཀྵ། གནྡྷ་རྦ། ཨ་སུ་ར། ག་རུ་ཊ། ཀིནྣ་ར། མ་ནུ་ཥྱ། གྲ་ ཧ་ནཾ། ནཀྵ་ཏྲ། མ་ཏྲི་ནཾ། ག་ཎ་པ་ཏི། སཔྟ་མ་ཏྲྀ། ཡཀྵ་ན། རཱཀྵ་ས། པི་ཤཱ་ཙ། སརྦཱ་ཎཱཾ། ས་པ་རི་ཝཱ་རཱ་ན་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། གྲྀཧྞཱ་གྲྀཧྞཱ། མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐ། བྷུ་ཉྫུ་ཐ། པི་པ་ཐ། ས་མ་ཡ་མ་ནུ་སྨ་ར་རཀྵནྟུ། མ་མ་སརྦ་སིདྡྷི་པྲ་ཡ་ཙྪནྟུ་སརྦ་བྱཱ་དྷི་་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་ བས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འཐོར་འཐུང་བྱིན་ལ་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། མར་མེ་དང་། རོལ་མོ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ་གཏོར་མ་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་གཞན་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཀྱང་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ དང་རྒྱས་པ་དང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱང་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྲུང་བ་དང་། སྐྱོབ་པ་དང་། སྦེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྲུང་བ་ནི་སྡིག་པ་དང་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པར་བྱེད་པ་དང་། བསོད་ནམས་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པའོ། ། སྐྱོབ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཕྱི་མའི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་སྐྱོབ་པའོ། ། སྦེད་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་དག་ཉེས་པའི་ཡུལ་དུ་འཇུག་པ་འམ། ལམ་དུ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བལྟར་མི་སྣང་བའོ། ། གནས་སྐབས་གང་དུ་ཞེ་ན། མཉམ་པར་གཞག་ཀྱང་རུང་ཞེས་ གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དུས་ཇི་ཙམ་དུ་ཞེ་ན། རིང་བ་དང་ཉེ་བ་དག་ཏེ། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཉིན་མཚན་ཕྱེད་པར་ཞེས་གསུངས་ཏེ།

daśadik-lokapālāśā nāga yakṣa gandharva asura garuḍa kinnara manuṣya grahāṇāṃ nakṣatra mātṛṇāṃ gaṇapati saptamātṛ yakṣaṇī rākṣasa piśāca sarvāṇāṃ saparivārāṇām idaṃ baliṃ kha kha khāhi khāhi gṛhṇa gṛhṇa mātikramatha bhunja tha piba tha samayam anusmara rakṣantu mama sarvasiddhiṃ prayacchantu sarvavyādhiśāntiṃ kuru hūṃ phaṭ svāhā. With these words, one should offer the ācamana (sipping water) according to the ritual, and then present the bali offering while making offerings of flowers, incense, lamps, music, and so forth. Thereafter, one should also accomplish the pacifying, enriching, and other rites through homa (fire offering) as taught in other rituals. In order to demonstrate that pacifying, enriching, and even wrathful activities are accomplished, it is said: "It will provide protection, defense, and concealment." "Protection" means making one invulnerable to sins and obstacles, and ensuring that merit, roots of virtue, and so forth do not decline. "Defense" means protecting one from the fears of this and future lives. "Concealment" means that when one enters a place of wrongdoing or when traveling on the path, one remains invisible to humans and non-humans. If one asks at what time this occurs, it is said: "Whether in meditative equipoise or not," which is easy to understand. If one asks for how long, it is both for the distant and the near; to demonstrate this, it is said: "Always, continuously, and without interruption, day and night."

རྟག་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡུན་རིང་པོ་སྟེ་གཏན་དུའོ། ། ཉིན་མཚན་ཕྱེད་པར་ནི་དུས་ཉེ་བར་ཏེ་ཉིན་ཞག་གཅིག་ལའོ། ། སྤྱོད་ ལམ་གང་ཞེ་ན། འགྲོ་ཡང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རྒྱས་པའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མདངས་དང་སྟོབས་དང་གཟི་བརྗིད་མཆོག་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དབང་གི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ ཕན་གདགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་འཇིགས་པའི་དབང་ཐོབ་པ་དང་། མི་འཇིགས་པའི་སྤོབས་པ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པར་མཛད་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དྲག་པོའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བགེགས་དང་ལོག་པར་འདྲེན་པ་དང་། བདུད་ ཀྱི་དགྲ་དང་། ཕྱིར་བཟློག་པ་དང་། གཞན་གྱིས་མི་ཚུགས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་བགེགས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པ་སྟེ། བསམ་པ་ལ་བགེགས་བྱེད་པའོ། ། ལོག་པར་འདྲེན་པ་ནི་ལམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་འདྲེན་པའོ། ། བདུད་ཀྱི་དགྲ་ཉིད་ནི་དེ་དག་སྟེ། བདུད་ཀྱང་ དེ་བགེགས་ཀྱང་དེ་ཡིན་པས་ན་བདུད་ཀྱི་དགྲའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་བཅུ་དགུས་བཤད་པ་སྟེ། བླ་མའི་མན་ངག་གིས་དཀྲུགས་པ་ཕྲེད་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ འཁོར་ལོ་བཞི་པ་རྣམ་པར་བཤད་ནས། ད་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་པ་འདི་ལ་ལས་དང་པོ་པ་དང་། དབང་པོ་ཐ་མས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཕན་ཡོན་ནི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོན་པའི་ཚུལ་དང་།

"Constantly and without interruption" means for a long time, that is, perpetually. "Day and night" refers to a short duration, namely a single day and night. As for the modes of conduct, they are "whether walking," and so forth, which are easy to understand. To teach the activity of enrichment, it says, "supreme radiance, strength, and majesty," which is easy to understand. To teach the activity of magnetizing, it says, "even by all the buddhas and bodhisattvas," and so forth; this means attaining the power of fearlessness regarding all phenomena and perfectly accomplishing fearless eloquence. The remainder is easy to understand. To teach the activity of wrath, it says, "obstacles, misleading spirits, the enemies of Māra, repelling, and being unassailable by others." In that context, "obstacles" are those that interrupt accomplishments, creating hindrances to one's intentions. "Misleading spirits" are those that lead one down a mistaken path. "The enemies of Māra" refers to those very beings; since they are both Māra and obstacles, they are called "the enemies of Māra." Therefore, it is taught that the activity of forceful rites should be performed against them. The remainder is easy to understand. The benefits of the fourth wheel are explained through nineteen enumerations of words, arranged in a sequence according to the guru’s oral instructions. Having thus explained the fourth wheel, now, regarding this fifth wheel, there are two ways for beginners and those of inferior faculties to practice: the manner of recitation and—

བསམ་གཏན་གཉིས་ལས་བཏོན་པས་གཟུགས་སྐུ་ མཐོང་བ་དང་། སྦྱོར་བ་དྲུག་ལས་བསམ་གཏན་བསྟན། དེས་དྲོད་བསྟན། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཉིན་མོའི་རྟགས་དང་མཚན་མོའི་རྟགས་ལས། ཉིན་མོའི་ཕྱི་རྟགས་སུ་བསྟན། མཚན་མོ་ནང་གི་རྟགས་སུ་སྟོན། སྤྲུལ་སྐུ་མཐོང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་ པ་བཅུ་སྤངས་པས་མཐོང་བ་དང་། དབང་བཅུ་དང་ལྡན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བགྲང་བས་མི་ལོང་བ་མཇུག་སྡུད་དེ་བསྟན་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གཞུང་གི་འཇུག་དོན་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་མ་འོངས་དུས་སུ་གཞུང་འདི་འཛིན་པར་ལུང་བསྟན་པ་དང་། མཇུག་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་ཞིང་བཟོད་ པར་གསོལ་བའོ། ། ད་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་པའི་ཕན་ཡོན་བཤད་པའི་ཕྱིར། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་འཆང་གཞན་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔར་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། ། མཚན་གྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་འདི། ། ཞེས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། གང་ཞིག་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ དུས་གསུམ་དུ་མ་ཉམས་པར་ལན་གསུམ་དུ་ཁ་ཏོན་དུ་འདོན་ཏམ། གླེགས་བམ་དུ་བྱས་པ་ལ་ཀློག་ཅིང་བརྗོད་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་གང་ཞིག་ཅེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དབང་པོ་ཐ་མའམ་ལས་དང་པོ་པ་ཞེས་པའོ། ། ཉིན་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་ཞེས་པའོ། ། དུས་གསུམ་ནི་གོ་སླའོ། ། མ་ཉམས་པ་ནི་ལྷག་ཆད་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། ལན་གསུམ་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཐེབ་གསུམ་དུ་ཞེས་པའོ། ། ཁ་ཏོན་ནི་བློ་ལ་གསལ་བ་ཁར་བརྗོད་པའོ། ། གླེགས་བམ་ནི་པོ་ཏི་ཀློག་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཡིད་ ལ་དམིགས་ཤིང་གཟུགས་དང་མཐུན་པར་སེམས་ཏེ།

By emerging from the two concentrations, the form body is seen. Within the six applications, concentration is taught; by that, "heat" is indicated. That also has two parts: the signs of day and the signs of night. Here, it is taught as the external sign of day and the internal sign of night. Regarding the vision of the nirmāṇakāya, there are two: seeing it by abandoning the ten obscurations of birth, and seeing it by possessing the ten masteries and enumerating the qualities of a buddha, which are beyond counting; this is the concluding teaching. Following that, the concluding purpose of the source text is shown: the prophecy that this text will be upheld in the future, and the dedication of the roots of virtue at the end, along with the request for forbearance. Now, in order to explain the benefits of the fifth wheel, it is said: "Furthermore, Vajrapāṇi," and so forth; the previous terminology is sufficient. "This crest-jewel of the name" is as explained before. "Whoever, day by day, three times without fail, recites it or reads and recites it from a volume"—here, "whoever" refers to a son or daughter of good family who is of dull faculties or a beginner. "Day by day" means every single day. "Three times" is easy to understand. "Without fail" means without addition or omission. "Three times" means three sessions. "Recites" means to speak aloud from what is clear in the mind. "Volume" means reading from a book. Visualizing the form of the Blessed One Mañjuśrī Jñānasattva in the mind and contemplating in accordance with that form:

དེའི་གཟུགས་དང་མཐུན་པར་བསམ་གཏན་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་འབྲིང་པོ་སྔར་འཁོར་ལོ་བཞི་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་སྐྱེས་པའི་རིམ་པ་ལ་དམིགས་ནས་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པའོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་གཟུགས་དང་མཐུན་ པར་བསམ་གཏན་བྱེད་པ་ནི་ཞེས་པ་སྟེ་དེའི་གཟུགས་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། འདིར་ལ་ལ་དག་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུ་ལ་དམིགས་ནས་ཁ་ཏོན་དང་། གླེགས་བམ་ཀློག་ཅིང་འདོན་པའོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། དེ་ལྟར་ནི་སྔར་ཡང་གཟུགས་དང་མཐུན་པར་དམིགས་ཏེ་ཞེས་ཟློས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ རོ། ། དེ་རང་བཞིན་དང་མཐུན་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མཛད་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྟོགས་པར་མཛད་པ་དང་། རྟོགས་པར་མཛད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཚུལ་གང་ ལས་བྱུང་ཞེ་ན། བླ་ན་མེད་པ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེའི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ནི་སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། རྣལ་འབྱོར་བཞི་དང་། བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཡན་ལག་དྲུག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་ བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡི་གེ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། འོན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་ཆད་ནས་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི་རིགས་གསུམ་པ་དང་། ལྔ་དང་རིགས་དྲུག་དང་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་ཡང་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་བས་ན་སྐུ་དེའི་ངོ་བོ་ ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་དང་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །

Regarding the phrase "practicing concentration in accordance with its form," this means that those of middling faculties, as previously explained in the context of the four cakras, focus on the generation stage and meditate upon the form. "Practicing concentration in accordance with its form" means that its form is its very essence. Here, some explain that this refers to reciting prayers and reading or chanting from scriptures while focusing on the body of the wisdom being (jñānasattva). If that were the case, it would result in the fault of redundancy, as it would repeat the earlier statement, "focusing in accordance with the form." If one asks what it means to be in accordance with its nature: its nature is that which all buddhas have realized, are realizing, and will realize. Therefore, its essence is the unsurpassed awakening (bodhi) of the buddhas. From what source does it arise? It is the essence of the body that arises from the unsurpassed Vajrayāna. Its branches of accomplishment include the first application, the four such as the supreme maṇḍala, the four yogas, the four stages of approach and accomplishment, the six branches of yoga, and so forth. The essence of the wisdom being arising from these is the suchness (tathatā) that is without syllables. However, it is not that compassion is severed while abiding in that suchness; rather, the great qualities of a buddha also arise as the three families, the five, the six, the eight, and so on. Therefore, the essence of that body is called the great emptiness and the great drop (bindu).

དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྣམ་པའོ། ། དེ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའམ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ ལ་བརྟེན་པ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱང་བ་ནི་བསྙེན་པའོ། ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྙེན་པའོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བཞི་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་བཞི་བཞིར་གསུངས་པ་ཀུན་རིག་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཡན་ལག་མེད་ཅིང་རྩིས་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་མཐུན་པར་བསམ་གཏན་བྱེད་པའོ། ། སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་དྲུག་ལས་བསམ་ གཏན་ཞེས་པ་ནི་ཡན་ལག་གཅིག་གསལ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དོན་གྱིས་ན་ཡན་ལག་དྲུག་གོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། སོ་སོར་སྡུད་དང་བསམ་གཏན་དང་། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་འཛིན་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་དྲུག་ ཏུ་འདོད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བསམ་གཏན་ནི་བཞིར་གསུངས་ཏེ། རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། བདེ་བའོ། ། དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་ནང་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། ། དཔྱོད་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ངེས་ པར་བྱས་ཤིང་དེའི་རང་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའོ། །

Therefore, because it is emptiness endowed with the supreme of all aspects, the aspects themselves are aspects devoid of intrinsic nature. This is the service (sevā) which is the purification of the mudrās—whether the action mudrā (karmamudrā), the great mudrā (mahāmudrā), or the wisdom mudrā (jñānamudrā), or that which relies upon the action and wisdom mudrās. The near service (upasādhanā) is the meditative attainment (samāpatti). The stage of the sixteen-fold half-and-half drops is the great accomplishment (mahāsādhana). In this way, one should understand that the four yogas and so forth are taught as having four branches of concentration (dhyāna) each. Since the great mudrā is the very essence of the indivisibility of emptiness and compassion, it is the very thing to be accomplished through service and the rest; thus, it has no branches and transcends calculation. Therefore, one practices concentration in accordance with its very essence. Regarding the six branches of yoga, the Blessed One explicitly taught "concentration" as one branch. In actual fact, however, one should understand it to consist of six branches. As it is said: "Withdrawal (pratyāhāra) and concentration, Vitality-wind (prāṇāyāma) and retention (dhāraṇā), Recollection (anusmṛti) and absorption (samādhi)— These are asserted as the six branches of yoga." This should be understood from the oral instructions of the Guru. In that regard, concentration is said to be fourfold: conceptualization (vitarka), discernment (vicāra), joy (prīti), and bliss (sukha). Among these, conceptualization is the grasping of all things, both internal and external. Discernment is the ascertainment of their essence and the thorough comprehension of their nature.

དགའ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མཐོང་བས་དེ་ཉིད་ལ་ཞེན་པ་དང་བཅས་ཤིང་སེམས་མི་འགྱུར་བར་གནས་པའོ། ། བདེ་བ་ནི་སྐུ་དང་ལྷན་ཅིག་སེམས་འདྲེས་ནས་རོ་མཉམ་པ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་མི་གཡོ་བར་འགྱུར་རོ། ། གདུལ་བའི་དབང་གི་ཕྱིར་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་སྤྲུལ་པའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཚོགས་བསགས་ཤིང་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་དབང་གིས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྐུས་གདུལ་བྱ་ལ་སྐུ་བསྟན་པ་ནི་གདུལ་བྱའི་དབང་ གི་ཕྱིར་རོ། ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་དག་པས་ནའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་དག་པ་ཡིས། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་ནི། ། ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཀྱེ་མི་བདག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་སྔོན་དུ་དབང་ བསྐུར་བ་ཐོབ་ཅིང་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་། བཟླས་བརྗོད་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་སྒོམ་ཞིང་ལུས་བསྲང་བ་དང་། མིག་གི་ལྟ་སྟངས་དང་། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་བསྡམས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛིན་པ་ལ་ སོགས་པ་བླ་མའི་མན་ངག་བཞིན་སྒོམ་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དག་པའོ། ། དེ་ལ་རང་བྱུང་བའི་རྟགས་དུ་ཞེ་ན། ཕྱི་རྟགས་དང་ནང་རྟགས་གཉིས་ལས་ཕྱིའི་རྟགས་ལ་ཡང་ཉིན་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྟགས་དང་། མཚན་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྟགས་སོ། ། དེ་ལ་ཉིན་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྟགས་ཟླ་བ་ ཤར་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། འཇའ་ལྟ་བུ་དང་། ཐིག་ལེ་ལྟ་བུ་དང་།

Joy is the state of the mind remaining unchanging, accompanied by attachment to the vision of the body of emptiness. Bliss is the state of becoming immovable through the nature of clarity, in which the mind merges with the body into a single flavor. Regarding the statement, "Before long, one will see the emanated form-body of that very reality for the sake of those to be trained": this is because the Tathāgata, through the power of having accumulated the collections and made aspirations for the sake of sentient beings, displays the body to those to be trained by means of the body of great compassion; this is "for the sake of those to be trained." "Before long" means because the application of meditative concentration is pure. As it is said: "O Lord of Men, through the purity of the application of meditative concentration, the five superknowledges will be attained." The application of meditative concentration is as follows: a yogi who has previously received empowerment, accumulated the collections, and performed deity meditation, recitation, and so forth, meditates on the completion stage according to the guru’s oral instructions. This involves straightening the body, the gaze of the eyes, binding the vital winds and effort, and holding the bodhicitta; such practice is the "purity of application." In that regard, what are the signs of self-arising? There are two: external signs and internal signs. Regarding the external signs, there are the signs of the daytime yoga and the signs of the nighttime yoga. Among these, the signs of the daytime yoga are like the rising moon, like the orb of the sun, like a mirror, like a rainbow, and like a drop (bindu).

འོད་ཟེར་ལྔ་སྐྲའི་རྩེ་མོའི་ཚད་ཙམ་དུ་མཐོང་བའོ། ། མཚན་མོ་ཡང་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟར་གསལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། མར་མེ་ལྟ་བུ་ དང་། སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལ་དུ་བ་ལྟ་བུ་ནི་དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་བཅུ་པོ་ནི་ཕྱི་ནས་བསྟན་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་དག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སེམས་གསལ་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་མི་རྟོག་པ་བསྒོམས་པའི་ སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་མཚན་མ་དང་བཅས་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ནང་རྟགས་ནི་ལྟེ་བའི་འོག་ཏུ་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁ་དོག་ནག་མོ་སྐྲའི་ཚད་ཙམ་སོར་གཅིག་པ་འམ། བ་ཐག་རྒྱས་པ་ལྟ་བུའམ། དར་དཀར་གྱི་སྐུད་པ་བརྐྱང་བ་ལྟ་བུ་མཐོང་ བའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཇི་སྲིད་ཐིག་ལེའི་ནང་དུ་ཡང་། ། རི་མོ་ནག་པོ་སྐྲ་རྩེའི་ཚད། ། དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་འཕྲོ་བ། ། དུས་ཀྱི་ཆ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། ། དེ་མཐོང་འོད་གསལ་གོ་འཕང་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། འདི་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དྲི་མ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ ཡིན་གྱི། ལུས་ངག་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་དག་པའི་རྟགས་བྱུང་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔའམ་དྲུག་མཐོང་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་ལྷའི་སྤྱན་དང་། ཤའི་སྤྱན་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་ པའི་ལས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚེ་འདི་ལའོ། །

One sees five-colored rays of light the size of a hair-tip. At night, they appear like smoke, like a mirage, like the clarity of the sky, like a lamp, and like a cloudless sky. Among these, the smoke-like appearance is what first inspires confidence in the yogi, while the remaining ten are the applications that correctly demonstrate the subsequent stages. These arise through the power of meditating on the yogic mind—luminous, devoid of intrinsic nature, and non-conceptual—and do not arise from the grasping and the grasped associated with signs. As for the inner signs: below the navel, one sees the ultimate bodhicitta, black in color, the size of a hair, one finger-width in length, or like a spreading spiderweb, or like a stretched thread of white silk. As it is said: "As long as within the bindu, A black line the size of a hair-tip, Radiating stainless light, Is seen as a portion of time, Then the yogi will see The state of clear light." This arises from the stainlessness of body, speech, and mind, and not from body and speech that are stained. Thus, when the signs of the pure application of concentration have arisen, one perceives the five or six clairvoyances: the divine eye, the flesh eye, the insight eye, the dharma eye, and the wisdom eye. By means of these, one will see the activities of emanation. The phrase "by means of these" refers to that very yogi in this very life.

སྤྲུལ་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་སོ། ། གཟུགས་ནི་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། ལུས་ནི་མིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། ཅི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ཡང་བྱོལ་སོང་ལ་སོགས་པའམ་ ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་སྤྲས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དེའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བའི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ ཀུན་ནོ། ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་པ་དག་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ནི་བར་སྣང་ངོ་། ། དཀྱིལ་ཞེས་པ་ནི་དབྱིངས་ན་ཞེས་པའོ། ། དེ་ན་བཞུགས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཆོས་གསུངས་པའི་སྒྲ་ཡང་ལྷའི་རྣ་བས་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐོས་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། སྒྲར་ཐོས་པ་ནི་ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། སེམས་ཀྱིས་ཐོས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པ་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མཐོང་ཞིང་ཐོས་ནས་བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་མ་ཟིན་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་། ཆུ་ཉིད་ལྟ་བུ་རབ་སྣང་བ། ། དྲི་མ་མེད་པ་སྣ་ཚོགས་ མདོག། རྣམ་པ་ཀུན་ཏེ་རང་གི་སེམས། ། གཞན་གྱི་སེམས་མིན་རང་གི་སེམས། ། རང་གི་སེམས་ཡིན་བདེ་བ་ཉིད། ། གཞན་གྱི་སེམས་ཡིན་བདེ་བ་མིན། ། ཡུལ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་ཡི། །

Emanations are not fixed as one; forms are manifold. The body is precisely that which is made an object of the eye. If one asks, "Are those manifold forms also [the forms of] animals and so forth?" it is therefore said that all buddhas and bodhisattvas possess various types of form bodies (rūpakāya). In that regard, a buddha is adorned with the major and minor marks. Bodhisattvas are all those such as Ākāśagarbha who are surrounded by their retinues. "Possessing various types of form bodies" refers to the body colors, hand symbols, and so forth. If one asks, "Is it not that they are seen rather than heard?" it is said that those dwelling in the center of space will be seen. "Space" refers to the atmosphere. "Center" means within the expanse (dhātu). Dwelling there, the sound of the Dharma being taught to bodhisattvas and hearers (śrāvaka) will also be heard with the divine ear. Thus, for a yogi, what appears as form and is heard as sound is the emanation body (nirmāṇakāya). What is heard as sound is the enjoyment body (saṃbhogakāya). What is heard by the mind is the dharma body (dharmakāya). If one sees and hears in that way, yet sees and hears them as external objects and is not embraced by the guru’s instructions, it will become an obscuration to the knowable (jñeyāvaraṇa). Furthermore: "Like water itself, it appears clearly; Stainless, of manifold colors, It is the nature of one's own mind in all its aspects. It is not the mind of another, it is one's own mind. Being one's own mind, it is bliss itself; Being the mind of another, it is not bliss. It is free from objects and aspects."

རང་བདེ་ཡིད་ཀྱིས་ཉམས་མྱོང་བ། ། གཞན་གྱི་སེམས་བདེ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། བདེ་བ་ བསྟན་དུ་མི་བཏུབ་བོ། ། ཞེས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་བས་ན་འདིར་དང་པོ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས། དཔག་ཚད་སྟོང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མདོ་སྡེ་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཤའི་སྤྱན་དང་། ལྷའི་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་རྣམས་ཀྱང་འདི་ལྟ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་བཙུད་ཅིང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མ་གཟིགས་པའམ་མི་མཁྱེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་སྲོག་གི་རླུང་དབུགས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་དབུ་མར་བཙུད་ནས་སྣ་བུག་གཡས་གཡོན་ནས་ནི་རྒྱུ་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དབུགས་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་བརྒྱ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་འགག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ འགགས་ན་ནི་ས་དང་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་དང་འབྲས་བུ་ནི་ཤའི་སྤྱན་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཅིག་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་གཉིས་པ་འགགས་པས་ས་གཉིས་པ་འཐོབ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ ཁམས་གཉིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་གསུམ་པ་འགགས་པས་ས་གསུམ་འཐོབ་སྟེ། ལྷའི་སྤྱན་གྱིས་མི་ལས་འདས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གསུམ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །

"Because one experiences one's own bliss with the mind, but lacks the bliss of others' minds, that bliss cannot be shown." Thus it is said. Therefore, in this context, first, because the appearance of one's own mind is free from the obscuration of the knowable (jñeyāvaraṇa) by the Tathāgata’s eye, it is taught in the sūtras that "one will see a thousand leagues," and so forth. Consequently, the fleshly eye, the divine eye, the Buddha eye, the insight eye, and the wisdom eye (jñānacakṣus) likewise arise through the power of the yogi having inserted the mind into the avadhūtī and meditated. Therefore, there is not the slightest thing that the Omniscient One does not see or does not know. In that way, when the yogi inserts the life-wind (prāṇavāyu)—the twenty-one thousand six hundred and seventy-five breaths—into the central avadhūtī, if they flow through the right and left nostrils, then by the power of meditating on Mahāmudrā, eight hundred breaths will cease for the yogi. When they have ceased in that way, the first bhūmi is attained. Its wisdom and result is the attainment of the pure fleshly eye, through which one sees one world-system of the ten directions. By the cessation of the second transition, the second bhūmi is attained, and likewise one sees two world-systems. By the cessation of the third transition, the third bhūmi is attained, and with the divine eye, one sees three world-systems that transcend the human realm.

འཕོ་བ་བཞི་པས་ས་བཞི་འཐོབ་སྟེ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཁམས་བརྒྱ་ཚུན་ཆད་མཐོང་ བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་ལྔ་པས་ནི་ས་ལྔ་འཐོབ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བཅུ་དྲུག་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་དྲུག་པས་སྲོག་གི་རླུང་ཁྲི་བརྒྱད་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་རྩ་ཕྱེད་དང་བརྒྱད་འགོག་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་དྲུག་པ་འཐོབ་ལ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ གྱི་ཁམས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་བདུན་པ་སྲོག་གི་རླུང་དགོག་པས་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་མཐའ་ཚུན་ཆོད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་བརྒྱད་པས་སྲོག་གི་རླུང་ཁྲི་བརྒྱད་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་རྩ་ཕྱེད་དང་བརྒྱད་འགགས་པས་ས་ བརྒྱད་འཐོབ་ལ་ས་བརྒྱད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་འཐོབ་ལ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་མཐའ་ཚུན་ཚད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་དགུ་པའི་སྲོག་གི་རླུང་རྒྱུ་བ་འགགས་པས་ས་དགུ་ འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་དྲུག་གི་མཐའ་ཚུན་ཆད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འཕོ་བ་བཅུ་པས་སྲོག་གི་རླུང་འགགས་པས་ས་བཅུ་ཐོབ་པ་ལ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ རྣམ་པར་དག་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལྔ་བརྒྱ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ཚུན་ཆད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །

Through the fourth transference, the fourth ground is attained, and one will see as far as a hundred world systems in the ten directions. Through the fifth transference, the fifth ground is attained, and one will see sixteen world systems in the ten directions with the Buddha-eye. Through the sixth transference, the life-force wind of 18,307.5 [breaths] is ceased; the sixth ground is attained, and one will see thirty-two world systems in the ten directions. Through the seventh transference, by ceasing the life-force wind, one will see as far as the limits of sixty-four world systems in the ten directions. Through the eighth transference, the life-force wind of 18,307.5 [breaths] is ceased, the eighth ground is attained, and through the clairvoyance of the eighth ground, by means of the purified eye of insight, the irreversible ground is attained, and one will see as far as the limits of one hundred and twenty-eight world systems in the ten directions. Through the ninth transference, the movement of the life-force wind is ceased, the ninth ground is attained, and by obtaining the clairvoyance of the eye of insight, one will see as far as the limits of two hundred and fifty-six world systems in the ten directions. Through the tenth transference, the life-force wind is ceased, the tenth ground is attained, and through the purified eye of primordial wisdom (jñāna), one will see as far as the limits of five hundred and two world systems in the ten directions.

འཕོ་བ་བཅུ་གཅིག་པས་སྲོག་གི་རླུང་འགགས་པར་གྱུར་པས་ནི་ས་བཅུ་གཅིག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་སྒྲིབ་པ་གསུམ་སྤངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ལྔ་ཐོབ་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་མཐའ་ཚུན་ཆད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞེའོ། ། འཕོ་བ་བཅུ་གཉིས་པས་སྲོག་གི་རླུང་རྒྱུ་བ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་གཙུག་ཏོར་གྱི་འཁོར་ལོར་འགགས་ན་ནི་ས་བཅུ་ གཉིས་པ་ཚེ་འདི་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་རྙེད་དེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ས་ཐོབ་པས་སྟོང་གཉིས་པ་བར་མའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དང་། སྟོང་སྤྱི་ཕུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དང་། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དང་། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གངྒཱའི་ ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་གྲངས་མེད་པ་དང་། དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ལྔས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་དབང་བཅུ་གཅིག་གིས་ས་ཇི་ལྟ་ཐོབ་པ་དང་། འོག་སྒོ་བདེ་བ་འཕེལ་བ་ལས་ས་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་ནི་གཞུང་སྤྲོས་པས་འཇིགས་པས་མ་ བྲིས་སོ། ། དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལ་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ། དེས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ ནང་ན་ཀླུ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

Through the eleventh transference, the life-sustaining wind is ceased, whereby the eleventh ground, the ground of a buddha, is attained, having abandoned the three obscurations. Through the clairvoyances, the five eyes of wisdom are obtained, and it is said that one will see as far as the limits of twenty-four thousand world systems in the ten directions. Through the twelfth transference, if the twenty-one thousand six hundred and seventy-five movements of the life-sustaining wind are ceased in the uṣṇīṣa wheel, the twelfth ground is attained in this very life. By attaining the ground of Vajradhara, one will see with the five eyes of wisdom the intermediate thousandfold world system, the first-order thousandfold world system, the great trichiliocosm world system, and furthermore, world systems as numerous as the sands of the river Gaṅgā—countless, immeasurable, and inexpressible. Here, the manner in which the grounds are attained through the eleven empowerments and the manner in which the grounds are attained through the increase of bliss in the lower gate have not been written, for fear of excessive elaboration in the source text. Regarding that yogi who sees in such a way, what is he called, and how does he become? To answer that, it is said: "That great being," and so forth. Because he is both a sentient being and great, he is a "great being." Among sentient beings, he is like a great nāga, and is thus so called.

ནམ་ཡང་ཇི་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་དབང་ཐོབ་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་རིགས་ དེ་དང་དེར་སྐྱེས་ཀྱང་འགྲོ་བ་ཀུན་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རིགས་ངན་ཀླ་ཀློ་ཡིན་ན་ཡང་། ། ཡུལ་དེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པར་གྱུར་པ་བཅུ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་འཛིན་ པའི་ཡན་ལག་གི་སྐབས་ཀྱི་གདམས་ངག་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ནས་ཕཊ་ལ་སོགས་པས་གཟུང་ཞིང་བཟློག་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པས་ངན་འགྲོ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་ཡི་དྭགས་དང་བྱོལ་སོང་ནི་ ངན་འགྲོ་དང་ངན་སོང་སྟེ། འགྲོ་བ་དྲུག་ལས་འདི་གསུམ་ངན་པར་འགྲོ་བ་ཡིན་པ་དང་། སྐྱེ་བའི་གནས་ངན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ན་ཡོད་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་དང་པོའོ། ། རིགས་ངན་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། ། མཐོ་རིས་ན་རིགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་ནི་མི་འགྱུར་བ་ལ་ཡོད་པ་སྟེ། ཤན་པ་དང་། ཉ་བ་དང་། སྨྱིག་མ་མཁན་དང་། ཀོ་ལྤགས་མཁན་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ནི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་པའོ། ། ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་མེད་པའི་ཡུལ་ཏེ། དེ་ནི་གནས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་གསུམ་པའོ།

"However it may be" means that, having attained mastery over birth, [one is able to manifest] in every way, in all respects, and in all circumstances. "However it may be" means that even if one is born into various types of migrations such as the form-deities or humans as a nirmāṇakāya, one does not experience suffering and so forth like ordinary beings. As it is said: "Even if one is of low caste or a barbarian, that land is thoroughly examined." Now, it is shown that one is free from the ten obscurations to birth. Furthermore, according to the instructions in the section on the branch of retention: by seizing and reversing the drop of bodhicitta from the vajra-jewel with the syllable phaṭ and so forth, the holy life remains faultless, and thus one will not fall into the lower realms or the miserable states. In this context, hell beings, hungry ghosts, and animals are the lower realms and miserable states; among the six migrations, these three are "lower" migrations, and they are so called because they are inferior places of birth. "Will not fall" refers to what is below, and this is the first obscuration to birth. "One will not be born into a low caste" means that in the higher realms, the obscuration to birth in a [low] family exists; these include butchers, fishermen, bamboo-workers, leather-workers, and so forth. Therefore, this is the second obscuration to birth. "One will not be born in a border region" refers to a land where the Buddha's Dharma does not exist; this is the obscuration to birth in a [wrong] location, the third.

། དབང་པོ་མ་ཚང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དབང་པོ་ཉམས་པར་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པའམ། ཟ་མ་དང་མ་ནིང་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་ནི་རྟེན་ཉམས་པའི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་ བཞི་པའོ། ། ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ལྟ་བ་ངན་པའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། ། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྟ་བ་ངན་པ་ནི་ཆད་པའི་ལྟ་བའོ། ། རིགས་ནི་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་འཛིན་པའི་བྲམ་ཟེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ལྟ་བ་ཉམས་པའི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་མི་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་ན་ཆོས་མེད་པའོ། ། དེ་ནི་ཞིང་ཡང་མ་དག་པ་དང་། སངས་ རྒྱས་མཐོང་བའི་སྐལ་བ་མེད་པའི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བཞུགས་ན་ཡང་དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་དང་བཀོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་བརྒྱ་ལམ་ན་ཞེས་པ་ཤུགས་ལ་རྙེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་དང་ཕྲད་ཀྱང་ཆོས་ལ་མ་དད་པའི་དབང་གིས་ ཉན་པར་མི་འདོད་པ་ནི་སྤོང་བའོ། ། རང་བཞིན་དང་གནས་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་ནས་ཆོས་ཐོས་པའི་སྐལ་བ་མེད་པ་ནི་བཀོལ་བའོ། ། དེ་ནི་མ་དད་པ་དང་བཀོལ་བ་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། ལྷ་ཚེ་རིང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ ལྷའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། ཡུན་རིང་པོར་བྱང་ཆུབ་ལ་བགེགས་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཡུན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། །

"One will not be born with incomplete faculties" and "one will not be born with impaired faculties" refers to being blind, deaf, and so forth, or being a ṣaṇḍha or a pandaka; this is the fourth, the obscuration of birth with an impaired physical basis. "One will not be born into a family of wrong views or evil views" and so forth refers to viewing the impermanent as permanent and so on. "Evil views" refers to the view of nihilism. "Family" refers to the Brahmin caste and so on, which hold perverted views; this is the fifth, the obscuration of birth with impaired views. "One will not be born in a buddha-field where a Buddha is not residing" means that in a buddha-field where the Blessed Buddha has passed into parinirvāṇa, the Dharma is absent. This is the sixth, the obscuration of birth in an impure field and lacking the fortune to see a Buddha. "Even if a Buddha is residing, one will not reject or neglect the Dharma he has taught" implies the phrase "perhaps at some time." Even if one encounters the appearance of a Buddha, to have no desire to listen due to a lack of faith in the Dharma is "rejection." To be separated by nature, location, and so forth, such that one lacks the fortune to hear the Dharma, is "neglect." This is the seventh, the obscuration of birth with lack of faith and neglect. "One will not be born among the long-lived gods" refers to a specific class of gods without perception (asaṃjñisattva); these create obstacles to awakening for a long duration. This is the eighth, the obscuration of the duration of the Dharma.

མུ་གེ་དང་ནད་དང་མཚོན་གྱི་བར་གྱི་བསྐལ་པའི་ནང་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། ། མར་འགྲིབ་པའི་མཐར་མུ་གེའི་བསྐལ་པ་དང་། ནད་ཀྱི་བསྐལ་པ་དང་། མཚོན་གྱི་བསྐལ་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་བསྐལ་པ་དུས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། སྙིགས་མ་ལྔའི་དུས་སུ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ཚེའི་སྙིགས་མ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་སྙིགས་མ་དང་། ལྟ་བའི་སྙིགས་མ་དང་། བསྐལ་བའི་སྙིགས་མ་དང་། ཡོ་བྱད་ ཀྱི་སྙིགས་མ་སྟེ། དེའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་ངན་པ་གསུམ་པོའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བ་ནི་སྙིགས་མའི་དུས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་བ་ནི་རང་དབང་ཡོད་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཐོང་ན་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་ཞེས་པ་སྔ་མ་ དང་དོན་སྦྱར་རོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་དབང་བའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་དང་། དགྲ་དང་། ཆོམ་རྐུན་གྱི་འཇིགས་པ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་དང་། དགྲས་སྲོག་འཕྲོག་པ་དང་། ནོར་འཕྲོག་པ་དང་། ཆོམ་རྐུན་པས་འཇབ་བུས་འཕྲོག་པ་དང་། སྟོབས་ ཀྱིས་ནོར་འཕྲོག་པ་དང་། འཇོམས་པ་སྟེ་འཇིགས་པ་གསུམ་མོ། ། ཅི་ནས་ཀྱང་དམན་པ་དང་། དབུལ་པོའི་འཇིགས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པར་ཞེན་པ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེན་པའོ། ། དམན་པ་ནི་ཁ་ཞན་པའོ། ། དབུལ་ བ་ནི་ནོར་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་བས་ན་འཇིགས་པ་ལྔའོ། ། དྲི་ངས་པ་དང་། སྐུར་པ་དང་། སྨད་པ་དང་། མི་སྙན་པ་དང་། གཏམ་ངན་གྱི་འཇིགས་པ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི།

Regarding the statement, "One will not be born during the intermediate eons of famine, disease, and weapons": at the end of the period of decline, the eon of famine, the eon of disease, and the eon of weapons occur. This is the ninth obscuration of birth, which pertains to the time of the eon. Regarding the statement, "One will also not be born during the time of the five degenerations": these are the degeneration of lifespan, the degeneration of sentient beings, the degeneration of views, the degeneration of the eon, and the degeneration of material resources. Birth during the time of those three degenerate eons is the tenth obscuration of birth, which pertains to the time of the degenerations. To be free from those obscurations of birth is to possess autonomy. If that yogi perceives the welfare of sentient beings, the phrase "by the power of those to be trained" should be applied here as in the previous context. Because of mastery over the afflictions, it is said that "the fears of kings, enemies, and robbers will also not arise." These are the three fears: the punishment of a king, the taking of life by an enemy, and the seizing of wealth; and the stealthy theft by robbers, the seizing of wealth by force, and the destruction thereof. Regarding the statement, "In any case, the fears of being lowly and poverty will not arise": this refers to "certain attachment," which is the yogi’s attachment to worldly dharmas and the like. "Lowly" means being weak or powerless. "Poverty" means being devoid of wealth. Thus, these are the five fears. Regarding the statement, "The fears of foul odor, slander, contempt, ill repute, and bad rumors will also not arise": this is as follows:

དྲི་ངས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་སྐྱོན་བདག་ལ་བསྒོ་བའོ། ། སྐུར་བ་ཞེས་ པ་ནི་གཞན་དད་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པར་སྒྲོགས་པའོ། ། མི་སྙན་པ་ནི་སྙན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་བརྗོད་པའོ། ། གཏམ་ངན་ནི་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པ་གླེང་བའོ། ། སྨད་པ་ནི་མཚང་འབྲུ་བའི་གླེང་གཞི་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་འཇིགས་པ་རྣམ་པ་ བཅུ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་དབང་བའི་ཕྱིར་མི་འབྱུང་བའོ། ། ད་ནི་ལྷག་པར་མོས་པ་ལ་དབང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུད་དང་རུས་དང་། རིགས་བཟང་པོ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུད་དང་རུས་དང་རིགས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། ། བཟང་པོ་ནི་རྒྱལ་རིགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ རིགས་མོས་པའི་ཡུལ་དང་པོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་མཛེས་པ་དང་། གཟུགས་དང་། ཁ་དོག་དང་ཡང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཀུན་ནས་མཛེས་པ་ནི་ལུས་ཚད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ནི་སྐུ་ཆུ་ཞེང་གབ་པ་དང་། མདོག་གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུའི་ མོས་པའི་ཡུལ་གསུངས་སོ། ། མོས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཡུལ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་སྡུག་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་འགྲོགས་ན་བདེ་བ་དང་། མཐོང་ན་དགའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་ནི་འགྲོ་བ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བའོ། ། སྡུག་པ་ནི་གང་གིས་མཐོང་ན་ལྷག་པར་བརྩེ་བའོ། ། ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་འགྲོ་བའི་ཡིད་འཕྲོག་པར་བྱེད་པའོ། ། འགྲོགས་ན་བདེ་བ་ནི་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ན་སེམས་དབུགས་ཕྱིན་པའོ། ། མཐོང་ན་དགའ་བ་ནི་གང་གི་མིག་ལམ་དུ་སྣང་ན་བདེ་བ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་མོས་པའི་ཡུལ་ བདུན་ནོ།

"Defamation" is the attribution of faults committed by others to oneself. "Slander" is the proclamation that one lacks qualities in order to cause others to lose faith. "Unpleasantness" is the utterance of words that are unworthy of being heard. "Ill repute" is the discussion of things that are not famous. "Censure" is the recounting of the origins of one's hidden faults. Thus, these ten types of fear do not arise because one has mastery over the afflictions. Now, because of mastery over superior resolve, one will be endowed with a [noble] continuum, lineage, and excellent family. Here, "continuum," "lineage," and "family" are synonyms. "Excellent" refers to the kṣatriya caste and so forth. Thus, in order to first show the objects of resolve regarding family, it is said: "One will be endowed with total beauty, form, and complexion." "Total beauty" is because the body possesses the proper proportions. "Form and complexion" refers to a physique that is well-proportioned in height and girth, and a color like refined gold; these are taught as the objects of resolve. To show what it is that resolves and to indicate other objects, it is said: "One will be dear to worldly beings, pleasing, a joy to associate with, and delightful to behold." "Worldly beings" refers to those who perceive only this side of existence. "Dear" means that upon seeing whom, one feels especially affectionate. "Pleasing" means that which captivates the minds of beings. "A joy to associate with" means that when dwelling together with whom, the mind finds relief. "Delightful to behold" means that when appearing before the eyes of whom, one attains happiness. Thus, these are the seven objects of resolve.

། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་མཛེས་པ་དང་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཚིག་བཙན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་མཛེས་པ་ནི་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་རྒྱན་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ། ། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་དཔལ་ཆེན་པོའོ། ། ཚིག་བཙན་པ་ནི་བདེན་པར་སྨྲ་བ་ལ་ ཡིད་ཆེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་མོས་པའི་ཡུལ་བཅུའོ། ། ད་ནི་སེམས་ལ་དབང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཡང་ཚེ་རབས་དྲན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་གནས་བསྟན་པའོ། ། དེ་དང་དེར་ནི་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ བསྒྲུབ་པའི་ཚིག་གོ། ། ཚེ་རབས་ཞེས་པ་ནི། གནས་དྲན་པ་དང་། ཡུལ་དང་། རུས་དང་། མིང་དང་། ཁ་ཟས་དང་། ཕ་མ་དང་། ཚེའི་ཚད་དང་། ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། གང་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་དེར་སྐྱེས་པ་དང་། དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་གར་ སྐྱེས་པ་དང་། དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་འདིར་སྐྱེས་པ་དང་། འདི་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་གང་དུ་སྐྱེ་ཞིང་འདུལ་བའི་སྐལ་པ་གང་ཡིན་པ་དྲན་པ་སྟེ། དྲན་པ་བཅུ་ནི་སེམས་ལ་དབང་བའོ། ། ཡོ་བྱད་ལ་དབང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཞི་ཆེ་བ་དང་། འཁོར་མང་བ་དང་། ལོངས་ སྤྱོད་མི་ཟད་པ་དང་། འཁོར་མི་ཟད་པ་དང་ཡང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བས་ན་གཞི་ཆེ་བའོ། ། འཁོར་མང་བ་ནི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའོ། ། ལོངས་ སྤྱོད་མི་ཟད་པ་ནི་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའོ། ། འཁོར་མི་ཟད་པ་ནི་འཁོར་མི་ཕྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the statement, "One will be beautiful, fortunate, and one whose words are authoritative among worldly beings": being beautiful among worldly beings means that whatever one possesses serves as an ornament. Being fortunate means possessing great glory. Having authoritative words means that one is trusted when speaking the truth. These are the ten objects of aspiration. Now, in order to demonstrate mastery over the mind, it is said: "In whatever place one is born, in each of those places one will also remember one's past lives." In this context, "in whatever place one is born" indicates the place of birth. "In each of those places" is a phrase used to establish the connection. "Past lives" refers to remembering the location, the object, the clan, the name, the food, the parents, the lifespan, the practice of the Dharma, where one died and was reborn there, where one died and was reborn from there, where one died and was reborn here, and where one will be reborn after dying from here, as well as remembering whatever fortune for training one possesses. These ten types of recollection constitute mastery over the mind. In order to demonstrate mastery over material requisites, it is said: "One will possess a vast foundation of enjoyments, a large retinue, inexhaustible enjoyments, and an inexhaustible retinue." In this context, "enjoyments" refers to forms and so forth that have truly arisen from the dharmadhātu. Therefore, it is a "vast foundation." "A large retinue" refers to gods, humans, and so forth. "Inexhaustible enjoyments" means they are without end. "An inexhaustible retinue" is because one possesses a retinue that is indivisible.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཞེས་པ་སྟེ་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། ཡོན་ཏན་མཆོག་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ ནི། ཡོན་ཏན་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ངང་ གིས་ཞེས་པ་སྟེ། ཆེད་དུ་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཞེས་པའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ཉིད་ཡོ་བྱད་དུ་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྦྱིན་པ་ནི་ཡོ་བྱད་དོ་ཞེས་པ་ནས་ཤེས་རབ་ནི་ཡོ་བྱད་དོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ཡོ་བྱད་དུ་གསུངས་པའོ། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ལ་ཡང་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཚངས་པའི་སེམས་ཅན་མཆོག་གོ། ། གནས་བཞི་ནི་གོ་སླའོ། ། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཞེས་པ་ཡང་ཡོ་བྱད་དོ། ། དེ་ལྟར་མང་བ་གཉིས་དང་མི་ཟད་པ་གཉིས་དང་ལྷག་པ་བཅུ་ནི་ཡོ་བྱད་ལ་དབང་བའོ། ། དེ་ནས་སྨོན་ལམ་ལ་དབང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐབས་དང་སྟོབས་དང་སྨོན་ལམ་ དང་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྨོན་ལམ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྨོན་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པའོ། ། གཞན་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་ཆོས་ལ་དབང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་(སྨ་,སྨྲ་)བ་ལ་མཁས་པར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་། ནང་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་།

Regarding the phrase "the supreme among all sentient beings," this means that while being a sentient being, one becomes the foremost of all. Regarding the phrase "one will be perfectly endowed with supreme qualities," being endowed with supreme qualities refers to the powers, the fearlessnesses, and so forth; one will be perfectly endowed with supramundane qualities. Regarding the phrase "one will also naturally possess the qualities of the six perfections," "naturally" means by one's own disposition, which is to say, even without deliberate effort. The six perfections themselves are taught to be the requisites; as it is said, from "generosity is a requisite" up to "insight is a requisite," they are taught as requisites. Regarding the phrase "one will also abide in the four brahmā abodes," the "brahmā" refers to the supreme sentient being. The four abodes are easy to understand. Mindfulness and alertness are also requisites. Thus, the two "many," the two "inexhaustible," and the ten "excessive" constitute mastery over the requisites. Then, in order to demonstrate mastery over aspiration, it is said: "one will possess skillful means, power, aspiration, and wisdom." In that context, "aspiration" means that the ten perfections are accomplished through the mere aspiration for the benefit of others. The others are easy to understand. Now, in order to demonstrate mastery over the Dharma, it is said: "one will be fearless regarding all treatises and skilled in exposition." In that context, "treatises" refers to the treatises of the non-returning [path] and the treatises of the inner science.

སྒྲ་དང་ཚད་མར་གྱུར་པ་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་། བཟོ་དང་སྒྱུ་རྩལ་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་། གསོ་བ་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ། ། དེ་རྣམས་ལ་ དབང་ཐོབ་པ་ནི་མི་འཇིགས་པའོ། ། སྨྲ་བ་ལ་མཁས་པ་ནི་གཞན་ལ་ངག་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པའོ། ། མི་བླུན་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པས་རྒྱུད་སྦྱངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚིག་གསལ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་སྨྲ་བའི་དུས་སུ་གཞན་གྱིས་ ཉན་པར་བདེ་བའོ། ། སྒྲིན་པོར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་ཐེགས་པ་སྟེ་གཡེར་བའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཤེས་ཉེན་ཅན་དང་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཐོས་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བསྟན་བཅོས་ལྔ་དང་འོག་མ་ལྔ་སྟེ་བཅུའོ། ། ད་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་ དབང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལེ་ལོ་མེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ལེ་ལོ་མེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་འགྲོལ་བར་བྱེད་པའོ། ཆོག་ཤེས་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་ཉུང་ཟད་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། ། དོན་ཆེ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་གསུམ་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ པའོ། ། སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ནུས་པ་ལ་སེམས་ཀྱིས་གདུང་བ་མི་སྐྱེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་ཡིད་བརྟན་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིད་ཆེས་པའོ། ། སློབ་དཔོན་དང་ཞེས་པ་ནི་གང་གིས་གུས་པར་བྱ་ བའི་ཡུལ་ལོ། ། བླ་མར་བཀུར་བ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་བཀུར་སྟི་བྱ་བའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་སོ། ། དེས་སྔོན་མ་ཐོས་པའི་བཟོ་དང་།

The treatises on grammar and valid cognition, the treatises on the arts and crafts, and the treatises on medicine. Regarding these: To have attained mastery is to be fearless. To be skilled in speech is to teach others while being free from verbal faults. "Not foolish" means that one's continuum has been purified through hearing, reflecting, and meditating upon the Buddha, the Blessed One. "Clear in speech" means that it is pleasant for others to hear when one speaks. "One will also be clever" means that the mind is agile and alert. "Possessing discernment" means that one has attained mastery over all phenomena to be known. There are five treatises and five lower ones, making ten. Now, in order to demonstrate mastery over miraculous powers, it is said: "Free from laziness," and so forth. In that context, "free from laziness" means to act with extreme swiftness. "Content" means to be satisfied with a little. "Of great purpose" means to act for the benefit of sentient beings through the three types of miracles. "One will also be without craving" means that the mind does not give rise to longing for one's own power. "The supreme object of trust for all sentient beings" means that one is trusted through the gateway of supramundane miraculous powers. "The ācārya" refers to the object of one's respect. "One will also be honored as a guru" is stated as a synonym for the act of veneration. Through that, one [attains] crafts not heard before...

སྒྱུ་རྩལ་དང་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་དེས་སྔ་མ་ལ་མ་བསླབས་སུ་ཟིན་ཀྱང་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྒྱུ་རྩལ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པ་རང་ བཞིན་གྱིས་འབྱུང་ངོ་། ། མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་དང་ཡི་གེའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དང་ཡི་གེ་གཉིས་སུ་འདུས་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཇི་ལྟར་མནམས་ ན་རབ་དཀུ་ལ། ། མྱངས་ན་ཞིམ་པའི་སྨན་བཞིན་དུ། ། ཆོས་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གནས། ། དོན་དང་ཡི་གེར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཚིག་བཅུས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་དབང་བའོ། ། ད་ནི་ལས་ལ་དབང་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཞེས་པ་ གསུངས་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པའིའོ། ། དང་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བསྡུ་བའོ། ། འཚོ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་གང་ཡོད་ན་འཚོ་བར་འགྱུར་བས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ སྤྱོད་པ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་ངག་གི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པར་སྤྱོད་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡོངས་སུ་ནི་ཡང་དག་པར་ཞེས་པའོ། ། དག་པ་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ གསུམ་དང་། དེའི་རྟེན་སྒོ་གསུམ་དང་། འཚོ་བ་དང་བདུན་སྐྱོན་མེད་པར་སྤྱོད་པའོ། ། ལེགས་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པའམ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་རོ། །

Regarding "arts," although that great being may not have previously studied them, the sixty-four arts of miraculous power and so forth arise naturally. Regarding "the knowledge of the superknowledges," this has already been explained. Regarding "he will understand all treatises through both their meaning and their words," all treatises are subsumed within these two: meaning and words. As it is said: "Just as a medicine that is pungent to the nose but sweet to the taste, so too do the dharmas abide in two ways; they should be understood in terms of meaning and words." Thus, these ten phrases refer to mastery over miraculous power. Now, in order to demonstrate mastery over action, "discipline" is mentioned. Discipline refers to that of the monks and so forth. The word "and" includes the bodhisattvas and the Vajra-holders. Regarding "livelihood," it is so called because one lives by means of it. Regarding "conduct," this refers to conduct in all respects: physical conduct, verbal conduct, and mental conduct. Regarding "conduct that is utterly and completely pure," this means "especially so." "Utterly" means "perfectly." "Pure" refers to practicing without fault the seven factors previously mentioned: the three starting with discipline, the three doors of body, speech, and mind as their support, and livelihood. Regarding "having gone forth excellently," there are two aspects: either the Bodhisattva Vehicle or the Vajra Vehicle.

གཞན་དུ་ན་ནི་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་མི་འགྱུར་བར་ འོག་ནས་གསལ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་རྣམ་པ་དགུའོ། ། ལེགས་པར་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་གོ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ཞེས་པ་ནི་དང་ཞེས་པ་སྟེ་དེ་དང་བཅུ་ནི་ལས་ལ་དབང་བའོ། ། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་མི་བརྗེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་ལས། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྔའི་བདག་ ཉིད་ཅན། ། ཁྱབ་བདག་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག། ཅེས་བཅུར་གསུངས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། མི་བརྗེད་པ་ནི་དྲན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། སྔར་བསྟན་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་ནི་ མན་ངག་གོ། ། ལེགས་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངེས་པ་ལ་ནམ་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་པ་ནི་ནམ་ཡང་སངས་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་སྟེ་གཞན་གྱི་ཚིག་དོན་ནི་གོ་ སླའོ། ། ད་ནི་སྔར་བསྟན་པ་དེ་ལ་ངག་གི་དོན་བསྡུས་ནས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ་ལྟར་ན་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཞེས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་པའོ། །

Otherwise, it will not be a proper going forth, as will be clearly shown below. Therefore, there are nine aspects. One will understand the meaning of the phrase, "one will be properly ordained." The word "also" (yang) is equivalent to "and" (dang); together with that, there are ten, which constitute mastery over action. Now, in order to demonstrate mastery over wisdom, it is said: "One will also not forget the bodhicitta of omniscience itself." Omniscience consists of the dharmakāya, the saṃbhogakāya, the nirmāṇakāya, and the mahāsukhakāya. Alternatively, from the context of the wisdom of the dharmadhātu, it is said to be tenfold: "The nature of the five buddha bodies, the pervasive lord, the nature of the five wisdoms." Since bodhicitta is inseparable from the very essence of omniscience, it is the "bodhicitta of omniscience itself." "Not forgetting" is the essence of mindfulness. The six branches previously taught are the pith instructions. What is meant by "properly going forth"? It is said that one will never enter the fixed course of the hearer arhats or the pratyekabuddhas. This means that the vehicle of those free from desire will never become a [mere] buddhahood; the meaning of the other words is easy to understand. Now, in order to summarize the meaning of the speech regarding what was previously taught, it is said: "Vajrapāṇi, Vajradhara, in that way one will come to possess immeasurable qualities," and so forth. "In that way" means "in the manner just previously explained."

ཡོན་ཏན་ནི་ཆེ་བའི་ ཡོན་ཏན་ནོ། ། དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་གྲངས་དང་རྩིས་ཀྱིས་མི་ལང་ཞིང་། ཙམ་ཞེས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པའོ། ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གཞན་དག་དང་ཡང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཆེ་བའི་ བདག་ཉིད་སྔར་བཤད་པ་དང་། འདིར་མ་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་གཞུང་གཞན་ལས་ཇི་སྙེད་བཤད་པ་དེ་དག་ཀྱང་འདིར་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དོན་གཞུང་འདི་གང་དང་གང་གིས་འཛིན་པའི་གང་ཟག་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ལུང་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་བོད་པ་མཛད་ནས། དོན་དམ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ཡང་དག་པར་འཛིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་དོན་དམ་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཚིག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ། ། མཚན་ནི་བླ་དྭགས་ཀྱི་མིང་ངོ་། ། ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲའི་སྐྱོན་སྤངས་པའོ། ། འདིར་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པ་འདི་ཞེས་པའོ། ། ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་འཛིན་པའོ། ། སྐྱེས་བུ་ཞེས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གང་གི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཚོལ་བ་དང་། ཆོས་ཉན་པ་དང་། དོན་ སེམས་པ་དང་། དོན་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་པའོ། ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལེགས་པར་བསགས་ཤིང་ཞེས་པ་ནི། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཉིད་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་པས་ནའོ། ། དེ་ཡང་དག་ པར་བཟུང་བས་ཚོགས་སོག་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །

The qualities are the qualities of greatness. "Immeasurable" means they cannot be encompassed by number or calculation, and "merely" means they transcend all limits. The statement that one will also possess other such immeasurable collections of qualities refers to the previously explained greatness of the nature of the dharmakāya, saṃbhogakāya, nirmāṇakāya, and so forth, as well as whatever other qualities not mentioned here are explained in other source texts; all of these should be understood by you, Vajrapāṇi. Now, in order to prophesy the individuals who will uphold the meaning of this source text, the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, in future times, the address "Vajrapāṇi, Vajradhara" is made, followed by the words: "That person who correctly upholds this ultimate Nāmasaṃgīti." In this context, "ultimate" refers to the definitive meaning, which transcends the domain of words. "Name" refers to a conventional designation. "Correctly recited" means free from defects of sound. "Here" refers to what has just been explained. "Correctly upholds" means to uphold without error. "Person" refers to one who possesses the qualities for which [the title is given]. Furthermore, a "person" is one who possesses the four qualities: seeking a spiritual friend, listening to the Dharma, reflecting on the meaning, and practicing according to the meaning. Regarding the phrase "having properly accumulated the equipment of merit and the equipment of wisdom": since the Nāmasaṃgīti itself is the equipment of merit and wisdom, by correctly upholding it, one will accumulate these two equipments. Thus it is said.

དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་འགྲུབ་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པ་ནི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་དེའི་བླ་ན་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་བར་ཞེས་པ་ནི་བསྟན་པ་དང་སྟོན་པ་ཡང་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་ འགྱུར་རོ། ། ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་དང་ཞེས་པ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཆོས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུར་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྔ་སྒྲ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྒྲོགས་ པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་ནི་འཇིག་རྟེན་དྲུག་གི་ཕྱོགས་བཅུའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། ། རྔ་སྒྲ་དང་འདྲ་བས་ན་རྔ་སྒྲའོ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ན་རྟག་ཏུའོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ སོ། ། ཡང་ན་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུར་ཆོས་ལ་དབང་སྒྱུར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་པའི་ཕན་ཡོན་ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་བརྩིས་པའི་བཤད་པའོ། ། ཇི་སྲིད་མི་ཡི་དབང་པོ་ཡི། ། ཞབས་ཀྱི་པདྨར་མཆོད་བྱས་ནས། ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། །

If one asks what will result from that: the qualities of a buddha will be accomplished very swiftly, and before long. In this context, "before long" means in this very life. The remainder is easy to understand. One will manifest complete awakening into unsurpassed, perfect, and complete awakening; this means that there is nothing whatsoever superior to that awakening. One will not pass into parinirvāṇa for many eons; this means that the teaching and the teacher will also endure for a long time. If one asks what is done: one teaches the unsurpassed Dharma to all sentient beings. The "unsurpassed Dharma" is the Dharma of the Vajrayāna. To show that one turns the wheel of Dharma other than that, it says: "one will become a great king of Dharma who continuously proclaims the great drum-sound of the sublime Dharma in the ten directions." The "ten directions" refers to the ten directions of the six worlds. The "sublime Dharma" refers to the twelve branches of the excellent speech. It is called a "drum-sound" because it is like the sound of a drum. It is "continuous" because it is uninterrupted. The "great king of Dharma" is the Buddha, the Blessed One. Alternatively, because he is both a king and great, he is a "great king," and like a universal monarch, he will exercise mastery over the Dharma. This is the explanation of the fifty-one enumerations of words regarding the benefits of the fifth wheel. Having made offerings at the lotus feet of the Lord of Men, [one attains] the wisdom-being Mañjuśrī.

མཚན་ནི་ཡང་དག་བརྗོད་པའི་མཆོག། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བཤད་པ། ། ཟབ་མོ་རྟོགས་དཀའ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག། མཁའ་འགྲོའི་གནས་སུ་ཕྱིན་གྱུར་པའི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་སྙིང་པོ་རྙེད། ། དེ་ཡི་ཞལ་ནས་བརྒྱུད་ པའི་མཐུས། ། དོན་ཟབ་བདེ་གཤེགས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། ། བདག་གིས་ཀྱང་ནི་རྣམ་པར་དགྲོལ། ། དྲན་པར་མ་གྱུར་དགྲ་ཡིས་ནི། ། གདམས་ངག་ལས་ནི་ཚིག་འགའ་དག། ནོར་ན་དམ་པས་བཟོད་པར་མཛོད། ། བདག་གི་ལུས་དང་ངག་ཡིད་ཀྱིས། ། གུས་པས་དམ་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ། ། ཡོན་ཏན་གཏེར་ནི་རབ་གསལ་པའི། ། དགེ་དེ་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ལ་སྨིན། ། བདག་ཀྱང་འདི་དང་གཞན་དག་ཏུ། ། དམ་པའི་ཞབས་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་། ། འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱི་ཞལ་མཐོང་ནས། ། དེ་བཞིན་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་ཤོག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་ དག་པར་བརྗོད་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་འགྲེལ་པ་སྔགས་ཀྱི་དོན་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་པ་གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཨཱ་ཙཱརྱ་ཨ་བྷ་ཡ་བཛྲ་དང་། དགེ་བསྙེན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

The supreme Nāmasaṃgīti was explained to Vajrapāṇi. These vajra words, profound and difficult to realize, reached the abode of the ḍākinīs. The practitioner who finds the heart essence, through the power of the lineage transmitted from his lips, shall also unravel the profound meaning that is the domain of the Sugatas. If, due to a lapse of mindfulness, I have erred in a few words from the oral instructions, may the holy ones grant me forgiveness. With body, speech, and mind, I have respectfully analyzed the holy [text]. May the virtue of this work, which clearly illuminates the treasury of qualities, ripen within the continuums of wandering beings. May I, in this and other lives, never be separated from the feet of the holy ones, and having beheld the face of Mañjuśrī, may I likewise act for the benefit of beings. The Commentary on the Benefits of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, titled The Condensed Essence of the Meaning of Mantra, composed by the glorious great scholar, the Kālacakra practitioner Kīrti, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Ācārya Abhayavajra and the layman Vajrarāja.