A Ritual for Food Offerings in the Glorious Kālacakra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཀཱ་ལ་ཙཀྲ་ག་ཎ་ཙཀྲོ་པཱ་ཡི་ཀཱ་བི་དྷི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ ཚོགས་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་རིགས་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་གི་དཔའ་བོ་དང་། དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོར་གདན་བཤམ་པ་ནི། དབུས་སུ་བ་ལང་དང་ ཕག་གི་པགས་པའི་སྟན་ལ། ཤེས་རབ་དང་བཅས་པའི་གཙོ་བོ་སྟེ། སློབ་དཔོན་བསྡད་ཅིང་མིའི་པགས་པའི་སྣོད་དོ། ། དེའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་མིའི་པགས་པའི་སྟེང་དུ་གཡུང་མོའོ། ། ཕྱོགས་རྣམས་ལ་ཁྱི་དང་རྟ་དང་བ་ལང་དང་། གླང་པོའི་པགས་པའི་སྟན་རྣམས་ལ་དམངས་རིགས་མ་ དང་། རྒྱལ་རིགས་མ་དང་བྲམ་ཟེ་མ་དང་། རྗེའུ་རིགས་མ་རྣམས་དང་། མཚམས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཤར་ནས་དྲི་ཆུ་དང་དྲི་ཆེན་དང་ཁྲག་དང་རྐང་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ལུག་དང་ནགས་ཀྱི་ཁྱི་དང་རྔ་མོ་དང་འདམ་ སེང་གི་པགས་པ་རྣམས་ལ་འཁར་མགར་མ་དང་། ཨུམ་པའི་སྟེང་དུ་གར་བྱེད་མ་དང་། ནོར་བུ་བྱེད་མ་དང་། ཁྲོན་པ་བྱེད་མ་རྣམས་སོ། ། མཚམས་རྣམས་ལ་ར་དང་རི་དྭགས་དང་བོང་བུ་དང་ཕག་པའི་པགས་པའི་སྟན་རྣམས་ལ་ཐ་ག་མ་དང་། ཆང་འཚོང་མ་དང་། གསེར་ མགར་མ་དང་། ཕྲེང་བ་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་གསུམ་པ་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་གནས་ལ་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་ལ་ཆུ་སྲིན་དང་། ཀུམྦྷི་ར་དང་། འགྲོན་བུའི་ཕུང་པོ་དང་། ཉ་སྐམ་དང་། ཆུ་སྲིན་དང་། སྦལ་པ་དང་། རུས་སྦལ་ཁོག་པ་དང་།

In the language of India: Śrī-kālacakra-gaṇacakra-upāyikā-vidhi. In the language of Tibet: Dpal dus kyi 'khor lo'i tshogs 'khor gyi cho ga zhes bya ba (The Ritual of the Feast Offering of the Glorious Kālacakra). Homage to the glorious Vajrasattva! Furthermore, the gaṇacakra should be performed within the maṇḍala of the families of the thirty-six families of heroes and heroines. First, regarding the arrangement of the seats: in the center, upon a seat of cowhide or pigskin, the principal figure together with the consort—the ācārya—should sit. There is a vessel made of human skin. To his right, upon a human skin, is Ḍombī. In the cardinal directions, upon seats of dog, horse, cow, and elephant skins, are the Śūdrī, Kṣatriyī, Brāhmaṇī, and Vaiśyī. In the intermediate directions, starting from the northeast, are the vessels for urine, feces, blood, and marrow. Then, in the directions surrounding the maṇḍala of the Mind, upon the skins of sheep, wild dogs, camels, and marsh lions, are the Karmārī, the dancer (Nartakī), the jeweler (Maṇikārī), and the well-digger (Kūpakārī). In the intermediate directions, upon seats of goat, deer, donkey, and pig skins, are the weaver (Tantukārī), the wine-seller (Śauṇḍinī), the goldsmith (Suvarṇakārī), and the garland-maker (Mālākārī). Then, in the third, the location of the maṇḍala of Speech, in the cardinal and intermediate directions, are the crocodile, the kumbhīra, the shell, the dried fish, the makara, the frog, and the tortoise shell. Upon these are the following: [the seats for] the washerwoman, the oil-presser, the leather-worker, the fisherman, the boatman, the hunter, the fowler, the butcher, the cook, the potter, the mason, the astrologer, the physician, the storyteller, the musician, the dancer, the singer, the actor, the mime, the acrobat, the juggler, the sorcerer, the thief, the prostitute, the courtesan, the harlot, the madwoman, the hunchback, the dwarf, the leper, the blind, the deaf, the mute, the lame, the cripple, the one with a withered arm, the one with a crooked leg, the one with a goiter, the one with a harelip, the one with a cleft lip, the one with a flat nose, the one with a flat face, the one with a flat head, the one with a flat body, the one with a flat belly, the one with a flat back, the one with a flat chest, the one with a flat breast, the one with a flat nipple, the one with a flat ear, the one with a flat eye, the one with a flat brow, the one with a flat forehead, the one with a flat hairline, the one with a flat head-hair, the one with a flat neck, the one with a flat shoulder, the one with a flat arm, the one with a flat hand, the one with a flat finger, the one with a flat nail, the one with a flat palm, the one with a flat sole, the one with a flat heel, the one with a flat ankle, the one with a flat knee, the one with a flat thigh, the one with a flat hip, the one with a flat waist, the one with a flat belly, the one with a flat back, the one with a flat chest, the one with a flat breast, the one with a flat nipple, the one with a flat ear, the one with a

དུང་གི་གདན་རྣམས་ལ་ ཤན་པ་མ་དང་། བུམ་པ་བྱེད་མ་དང་། ཁུར་བ་བྱེད་མ་དང་། སྨད་འཚོང་མ་དང་། ཁྱོགས་མཁན་མ་དང་། ཉ་བ་མ་དང་། གར་མ་དང་། ཁྲུས་མཁན་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་བཞི་པའི་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་བསེ་དང་སྟག་དང་དྲེད་དང་སྲེ་མོང་རྣམས་ ཀྱི་པགས་པ་ལ་ལྕགས་མགར་མ་དང་། རྒྱ་སྐྱེགས་མཁན་མ་དང་། སྲིན་བལ་མཁན་མ་དང་། མར་ཁུ་མཁན་མ་རྣམས་སོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་མེའི་མཚམས་ནས་འབྲི་དང་ཅེ་སྤྱང་དང་། སྲམ་དང་། བྱི་ལའི་པགས་པ་རྣམས་ལ་སྨྱུག་མཁན་མ་དང་། ཤིང་མཁན་མ་དང་། ཀོ་ལྤགས་མཁན་མ་དང་། འབྲེག་མཁན་མ་རྣམས་སོ། ། ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ལྔ་པ་ལ། གོ་ཏ་པ་དང་། བྱི་བ་དང་། ས་ལི་ཛ་ཏ་ཀ་དང་། སྤྲེའུ་རྣམས་ལ་ཀླ་ཀློ་མ་དང་། མི་གཙང་ཕྱགས་མ་དང་། དུར་ཁྲོད་གནས་མ་དང་། ཚོན་རྩི་མ་རྣམས་སོ། ། མཚམས་ཀྱི་མེ་མཚམས་ནས་རི་བོང་དང་། གཟུགས་མོ་དང་། ཨི་ཤུ་ཀ་པ་ཤུ་དང་། སྦལ་པ་རྣམས་ལ་ཀོ་སྐྱ་མ་དང་། མཐུ་མ་དང་། མི་རྒོད་མ་དང་། རི་ཁྲོད་མ་རྣམས་སོ། ། པགས་པ་འདི་རྣམས་མེད་ན་ཤར་དང་མེར་ཁྱིའི་པགས་པའོ། ། ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་རྟའི་པགས་པའོ། ། ནུབ་དང་རླུང་དུ་གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པའོ། ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་བ་ལང་གི་པགས་པའོ། ། དབུས་སུ་མིའི་པགས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་འདི་རྣམས་མ་ལུས་པ་གོས་དང་བྲལ་བ། སྐྲ་གྲོལ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པ། མེ་རྣམས་ཀྱི་གཡས་རྣམས་སུ་དཔའ་བོ་ཡང་དེ་རྣམས་དང་མཉམ་པར་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པས། དེ་རྣམས་ ལ་པགས་པའི་གདན་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཏུང་བའི་སྣོད་ནི་ཤར་དང་མེར་ཉ་ཕྱིས་སོ། །

Upon the conch seats are the butcheress, the potteress, the bakeress, the prostitute, the palanquin-bearer, the fisherwoman, the dancer, and the washerwoman. Then, in the directions surrounding the fourth [circle], upon the skins of the rhinoceros, tiger, bear, and weasel are the blacksmithess, the lac-maker, the cotton-carder, and the oil-maker. In the intermediate directions, starting from the southeast, upon the skins of the antelope, jackal, otter, and cat are the bamboo-worker, the carpenter, the leather-worker, and the barber. In the fifth surrounding circle, upon the cow, rat, salijataka, and monkey are the barbarian woman, the sweeper of filth, the charnel-ground dweller, and the dyer. In the intermediate directions, starting from the southeast, upon the rabbit, lizard, ishukapashu, and frog are the tanner, the sorceress, the bandit woman, and the mountain-dweller. If these skins are not available, then in the east and southeast are dog skins; in the south and southwest are horse skins; in the west and northwest are elephant skins; in the north and northeast are ox skins; and in the center is human skin. All these yoginīs are entirely naked, with hair loose and adorned with the five mudrās. To the right of the fires, the heroes are also equal to them, adorned with the five mudrās; to them, the skins should be offered as seats. Then, as for the drinking vessels: in the east and southeast are oyster shells.

ལྷོ་དང་ལྷོ་ནུབ་ཏུ་ན་རི་ཀེ་ལའི་སྣོད་དོ། ། ནུབ་དང་རླུང་དུ་ཁམ་ཕོར་རོ། ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་མིའི་ཐོད་པའོ། ། དབུས་སུ་ཤིང་གི་ཕོར་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་རྫས་རྣམས་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་ཏེ། གདན་གྱི་སྲོག་ཆགས་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་གི་སྟོབས་རྣམས་དང་། ཆུ་ལ་སྤྱོད་པའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཡ་ཙ་ཏ་ཀ་དང་། ནེ་ཙོ་དང་། ཁུ་བྱུག་དང་། ས་རི་ཀ་དང་། བྱ་ཝང་དང་། ཕུག་རོན་དང་། སོ་བྱ་དང་། མཆིལ་པ་དང་། ངུར་པ་དང་། ངང་པ་དང་། བྱ་ལོང་དང་། ཁུ་བྱུག་དང་། མིག་དང་། ར་མ་ཛ་ཀ་དང་། བ་ཀ་བི་ཏ་དང་། པོ་ཏ་ཀི་དང་། སྲེག་པ་དང་། བཞད་དང་། ཆུ་བྱ་དང་། ཆུ་སྐྱར་དང་། ཁྭ་ཏ་དང་། བྱ་རྒོད་དང་། འུག་པ་དང་། ཧོར་པ་དང་། རྨ་བྱ་དང་། ཁྱིམ་བྱ་དང་། ཁྲ་དང་། འོལ་བ་དང་། བྱན་ལག་དང་། ཤིང་གི་དགྲ་དང་། མིག་སྔོན་དང་། ཙ་ཀོ་ར་དང་། གོ་བོ་དང་། པགས་པའི་བྱ་ཆེན་པོ་དང་། དཱ་ཏུ་ཧ་དང་། པ་དོར་དང་། ས་ཧི་དང་། ཉ་ཟ་དང་། ཁྲུང་ཁྲུང་དང་། ཨཾ་པ་རི་ཀ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་ཏེ་འདི་རྣམས་ནི་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་དམ་ཚིག་གི་རྫས་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་གོ། ། དེ་ནས་ཡང་སོ་དང་། སྐྲ་དང་། པགས་པ་དང་། ཤ་དང་། ཆུ་བ་ དང་། རུས་པ་དང་། གྲོད་པ་དང་། བག་དང་། ཤིག་དང་། བ་སྤུ་དང་། སྲིན་བུ་དང་། གློ་བ་དང་། རྒྱུ་མ་དང་། མཚན་མ་དང་། བད་ཀན་དང་། མཁྲིས་པ་དང་། ཆུ་སེར་དང་། ཁྲག་དང་། རྔུལ་དང་། ཚིལ་བུ་དང་། མཆིལ་མ་དང་། སྣབས་དང་། དྲི་ཆུ་དང་། ཞག་དང་། རྣག་ རྣམས་ཏེ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་དང་། དྲི་སྣ་ཚོགས་དང་། ཕྱི་ས་དང་། ལྕེ་དང་། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ཁུ་བ་དང་།

In the south and southwest are the vessels of nārikela; in the west and northwest are clay bowls; in the north and northeast are human skulls; and in the center are wooden bowls. Then, the samaya substances are the nature of the goddesses: the powers of the thirty-six animals of the seats and the samaya of those who dwell in water. The thirty-six samaya substances of those who dwell in the sky are the powers of the following: the yacatāka, parrot, cuckoo, sarika, bat, pigeon, crow, sparrow, cakravāka duck, swan, loṅ-bya bird, cuckoo, mig bird, ramajaka, bakavita, potaki, partridge, bzhad bird, waterfowl, heron, crow, vulture, owl, hor-pa bird, peacock, domestic fowl, hawk, ol-ba bird, byan-lag, "enemy of trees," mig-sngon, cakora, grouse, great leather bird, dāṭuha, padora, sahi, fish-eater, crane, and aṃparika. Then there are the teeth, hair, skin, flesh, sinews, bones, stomach, feces, lice, body hair, worms, lungs, intestines, genitals, phlegm, bile, lymph, blood, sweat, fat, saliva, mucus, urine, grease, and pus—of various colors and various smells—as well as excrement, the tongue, eyes, ears, nose, and semen.

རྡུལ་རྣམས་ཏེ་འདི་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཁུ་བ་དང་། དྲི་ཆུ་དང་། བཤང་བ་དང་། རྐང་མར་དང་། ཤ་དང་། མཆེར་པ་དང་། མཁྲིས་ པ་དང་། ཁྲག་དང་། རྒྱུ་མ་དང་། པགས་པ་རྣམས་དང་། ཆུ་དང་། ཡོན་ཆབ་དང་། བདུག་སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུ་དང་། འབྲུ་མ་ཉམས་པ་དང་། མར་མེ་དང་། ལྷ་བཤོས་རྣམས་ནི་སྣོད་དུ་བཞག་སྟེ་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་ལས་སྤྱན་དྲངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས། ཐུགས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ལ། དེ་ནས་ སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔོན་དུ་སོང་བའི་དམ་ཚིག་གི་རྫས་དང་། སྟོབས་དང་། མྱོས་བྱེད་དང་། ཟན་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་བཞག་ལ་གཏོར་མ་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། སྦྱང་ལུགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷི་ཤྭ་རི་སརྦ་དྲ་བྱ་ནི་བི་ཤྭ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པས་བདུད་རྩི་ལྔ་མྱོས་བྱེད་ཀྱིས་བཞུ་བར་བྱ་སྟེ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲིན་ལག་གིས་བླངས་ནས། གྲུ་གསུམ་བྱས་པའི་དབུས་སུ་མཎྜལ་ཟླུམ་པོ་བྱས་པ་དང་། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། དེ་ནས་སྲིན་ལག་གིས་བླངས་ནས། སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་ པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། འདོད་པའི་དོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་བྱས་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། །

These particles are the samaya substances of the bodies of sentient beings. Semen, urine, feces, marrow, flesh, spleen, bile, blood, intestines, skin, water, water for the feet, incense, flowers, fruit, unbroken grains, lamps, and food offerings should be placed in vessels and set out in the eight cardinal and intermediate directions. Then, the ācārya, having first meditated on the protection wheel, should, following the realization of emptiness, invite the wisdom maṇḍala through the light rays of his own seed-syllable and, preceded by offerings, cause it to enter the maṇḍala of the heart and so forth. These should also be meditated upon in the form of deities. Then, the ācārya should first arrange the samaya substances, strength, intoxicants, food, and so forth, and purify the torma. As for the method of purification: with the mantra oṃ vajrakrodhīśvarī sarvadravyāṇi viśodhaya hūṃ phaṭ, the five nectars and intoxicants should be melted and sprinkled for purification. Then, taking [the substance] with the ring finger, one should make a circular maṇḍala in the center of a triangle and invite the wisdom maṇḍala there. Then, taking [it] with the ring finger, one should perfectly please [the deities] with the previously mentioned mantra. Then, one should perform the confession of misdeeds and so forth, make requests for one's desired aims, and finally request the deities to depart.

དེ་ནས་ཞིང་སྐྱོང་རྣམས་ལ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་ལ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཧ་རི་ཏི་པིཎྜ་ཀཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དཱུ་ཏི་ཀི་ཨ་གྲཱ་སཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་འཕྲོག་མ་དང་། ཕོ་ཉ་ དག་ལ་ཆང་ཟན་དང་ཕུད་ཡི་གེ་གསུམ་མངོན་པར་བཟླས་ཏེ་ས་ལ་བཞག་ནས་བཟའ་བ་ཟོས་པ་དང་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡོན་བདག་གིས་མཎྜལ་བྱས་ཏེ་ཅི་བདེ་བར་གསོལ་བར་ཞུ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་བླ་མ་ལ་གུས་པས། བག་ཡོད་པ་དང་དམ་ཚིག་གི་རྫས་དེ་རྣམས་གུས་པ་དང་བཅས་པས་དབུལ་ བར་བྱའོ། ། མྱོས་བྱེད་ཀྱི་སྣོད་པདྨའི་ཕྱག་གིས་དྲང་བར་བྱ་ཞིང་། ལེན་པས་ཀྱང་པདྨའི་ལག་ཀོར་གྱིས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ཐམས་ཅད་ཉིས་འགྱུར་དུ་དྲང་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མྱོས་བྱེད་ཀྱི་ཕུད་དང་པོར་སློབ་དཔོན་ལ་ཕུལ་ཏེ་ཕྱག་བྱས་ལ་བཏུང་བར་བྱའོ། ། གནང་བ་མ་བྱིན་པར་དུ་མྱོས་བྱེད་ ས་ལ་མི་གཞག་ཅིང་། ས་ལ་བཞག་ན་གཅིག་ལ་གཅིག་པདྨའི་ལག་པས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྟོབས་དང་མྱོས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བཏུང་བ་དང་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་རྣམས་འདྲེན་པའི་དུས་སུ་དེ་དག་གིས་བརྗོད་པ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག། དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ མ་བྱེད་པར། ། བྲམ་ཟེ་ཁྱི་དང་གདོལ་པ་རྣམས། ། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་བཟའ་བར་གྱིས། ། བདེ་གཤེགས་ཆོས་རྣམས་ཟག་པ་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་དྲི་མ་མེད། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམས་དང་བྲལ། ། འདི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་གྱིས། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་ ཡང་། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོས་མ་གནང་བར། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱ་བ་མིན། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས། །

Then, one should offer the torma to the field protectors (kṣetrapāla) with the previously mentioned mantra. Then, with "Oṃ hariti piṇḍakaṃ pratīccha svāhā" and "Oṃ dūtiki agrasaṃ pratīccha svāhā," one should offer the chang-zan and the first portion (phud) to Hārītī and the messengers (dūta), having consecrated them with the three syllables (oṃ āḥ hūṃ) and placed them on the ground to be eaten. Then the patron (dānapati) should prepare a maṇḍala and request, "Please accept as you please." Then the karmavajra should respectfully offer those substances of heedfulness and samaya to the guru with devotion. The vessel of intoxicants should be served with the padma hand gesture, and the recipient should also receive it with the padma hand gesture. One should serve double portions to the ācārya. Having first offered the first portion of the intoxicants to the ācārya and prostrated, one should drink. Until permission is granted, the intoxicants must not be placed on the ground; if they are placed on the ground, they should be passed from one to another with the padma hand gesture. When serving the food, drink, and snacks that are thus endowed with strength and intoxicants, they should recite: "Phenomena are pure by nature; Do not entertain doubt regarding this. Brahmins, dogs, and outcasts— Eat them all as being of one nature. The Dharma of the Sugatas is undefiled, Like space, stainless and free from Subject and object; be without delusion Regarding this." Furthermore: "Without the permission of the Lord of the Mandala, The gaṇacakra should not be performed. One who possesses the deity yoga..."

བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དལ་གྱིས་བྱ། ། གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར། ། འགྲོ་བར་འདོད་ན་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་གནང་བ་ཞུ་བའོ། ། འཇུག་པའི་དུས་སུ་ཕྱག་བྱས་པའོ། ། དེ་ལྟར་མཉམ་པར་བཞག་པས་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། སྟོབས་དང་མྱོས་བྱེད་ལ་སོགས་པས་ཤེས་པ་བཏེག་ན་བླ་མ་ལས་རྗེས་གནང་ཐོབ་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཅུང་ཟད་སྨད་ལ་བླང་བ་ནི། ལྷ་དེ་དང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གར་དང་བཅས་པས་སོ། ། དེ་ནས་སྟོབས་ དང་མྱོས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་དང་། སོ་སོའི་གནས་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དང་། ཟུར་གྱི་མིག་གིས་སྡུག་པའི་ལྟ་བས་བལྟ་བར་བྱ་ཞིང་། མཐོ་ལ་མཁྲེགས་པའི་ནུ་མ་དང་པདྨ་ལག་པའི་པདྨས་རེག་ཅིང་མཆུ་གཞིབ་ཅིང་འཁྱུད་པ་ ལ་སོགས་པའི་ཀར་ནའི་བྱེ་བྲག་བྱའོ། ། འདིར་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ངོ་ཚ་དང་རིགས་དང་རིགས་མིན་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་ཏེ། སོ་སོའི་གནས་ན་གནས་པའི་སྲིང་མོ་ལ་སོགས་པ་སྣ་དང་རྣ་བ་དང་། མཆུ་ལ་སོགས་པ་ཆད་པ་དང་གཟུགས་ངན་ པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་རུ་འདུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤང་བར་མི་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ཡང་ལང་ཚོ་མ་གང་ཞིག་ཨུཏྤ་ལའི་སྤྱན་དང་ལྡན་པས་སློབ་དཔོན་དང་དཔའ་བོ་རྣམས་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་ན། དེའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ས་གཞི་དང་། གླང་པོ་ཆེ་དང་རྟ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཕུལ་བས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །

Perform all activities slowly; otherwise, one will become distracted. If one wishes to go, one should prostrate to the Lord of the Mandala and others and request permission. At the time of entering, one should prostrate. Thus, one enjoys [the feast] while in meditative equipoise. If the consciousness is uplifted by strength, intoxicants, and so forth, one should obtain the permission of the Guru and sing a few pleasing vajra songs, accompanied by the mudrās and dances of the respective deities. Then, having partaken of the food and drink such as strength and intoxicants, one should look with a beautiful sidelong glance at the yoginīs residing in their respective places. One should perform various acts of kāma (passion), such as touching the high, firm breasts and the lotus with the lotus of the hand, and kissing and embracing. In this context, the yogins and yoginīs should abandon conventional shame and conceptualizations of caste, castelessness, and so forth. The yogins should not reject those sisters and others residing in their respective places who have missing noses, ears, or lips, or who have ugly forms and so forth. The same applies to the yoginīs. Furthermore, if a young woman with eyes like an utpala lotus makes an offering to the vajra together with the Ācārya and the heroes, her merit will be supreme, even more so than if one were to offer an immeasurable number of lands, elephants, horses, maidens, and the like.

འདིར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་དང་མཚན་མ་དང་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་ཆེས་ཀྱིས་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ནས་སྟོབས་དང་མྱོས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་འདི་ལྟར་ ཐམས་ཅད་བྱ་སྟེ། རྫོགས་པ་དང་། ཟོས་པ་དང་འཐུངས་པའི་ལྷག་མ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྡུད་དུ་བཅུག་ལ། མདུན་དུ་བཞག་ལ་སླར་ཡང་མྱོས་བྱེད་ལ་སོགས་པ་བླུགས་ཏེ་སྔགས་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཆང་གིས་ཁ་ཕྲུ་བཏབ་ལ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཨུཙྪིཥྚ་བྷཀྵ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ལྷག་མའི་གཏེར་མ་ལ་སྟེ། མར་མེ་དང་བཅས་པས་ཕྱི་རོལ་དུ་གཏོང་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་གོས་ཟུང་དང་ལག་གདུབ་དང་རྣ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་དང་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་སོ་རྩི་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་དང་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོ་རྣམས་ལ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་མཎྜལ་བྱས་ཏེ་ བརྗོད་པ། བསོད་ནམས་འདི་ཡིས་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་ཁམས་གསུམ་ལ་གནས་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ཤོག། ཅེས་པས་ཡོན་གྱི་བདག་པོ་ལ་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷག་མ་ལུས་པ་དོང་དུ་སྦ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ ལོ་ས་བདག་རྒྱལ་པོའམ་གཞན་གྱིས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་ཚོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་ཐ་མལ་པའི་བུད་མེད་དམ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལས། ལྔའམ་བཅུ་གསུམ་མམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གམ་རྩ་དགུའམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་སྙན་གསན་ཕབ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་གདན་ལ་སོགས་ པ་ལ་དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ནི་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད་ན་དབུས་སུ་བ་ལང་གི་ལྕི་བས་གྲུ་བཞི་པ་བྱས་ཏེ།

Here, fearing that the source texts on the classifications of prostrations, signs, families, and so forth would be too extensive, I have not written them. Then, the enjoyment of the strength, intoxicants, and so on should be performed in this way: once everything is done, the master should have the leftovers of what was eaten and drunk collected. Placing them before him, he should again pour intoxicants and so on into them, sprinkle them with the "mouth-watering" (kha-phru) of alcohol consecrated by the three mantras, and then cast the remainder offering outside with a lamp, using the mantra: oṃ kha kha khāhi khāhi ucchiṣṭa bhakṣa svāhā. Then, one should offer a pair of garments, bracelets, earrings, and so forth, along with fragrant tooth-sticks and the like, to the principal deity, the heroes, and the heroines. Then, having prepared a maṇḍala, one should make this aspiration to the patron: "By this merit, may all the countless sentient beings dwelling in the three realms attain unsurpassed awakening." Then, the remaining leftovers should be buried in a pit. Thus, the gaṇacakra should be performed by a local king or others. As for others, from among the ordinary men or women of the assembly as they are found—whether five, thirteen, twenty-one, twenty-nine, or a complete circle—one should invite them and perform everything accordingly on whatever seats and so forth are available. Then, for the "heroes' feast" (vīrānna), if there is no colored powder maṇḍala, one should make a square in the center with cow dung.

དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔ་མ་ལྟར་བྱས་ལ། དེ་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པའོ། ། དེའི་ གཡོན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ཡོན་བདག་གིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་ཕྱག་རྒྱ་དང་བྲལ་བའི་ཆང་བཏུང་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་སློབ་དཔོན་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་གྲལ་ཤར་དུ་ཁ་ཕྱོགས་པས་སོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་སློབ་དཔོན་དགེ་ཚུལ་རྣམས་བྱང་དུ་ཁ་ཕྱོགས་པས་སོ། ། དེའི་ དབང་ལྡན་དུ་སློབ་དཔོན་ཁྱིམ་པ་རྣམས་ལྷོར་ཁ་ཕྱོགས་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་ཚུལ་མ་དང་དགེ་བསྙེན་མ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་མོའི་གཡོན་དུ་དཔའ་བོ་གཅིག་ཡོན་བདག་གིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་ཐབས་དང་བྲལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བཟའ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷག་མ་སྔ་མ་དང་མཚུངས་སོ། ། འདི་ནི་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་དང་བཅས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཆོད་པ་སློབ་དཔོན་དུས་འཁོར་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར་དང་ཆོས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

Then, the master should perform the invitation of the wisdom wheel (jñānacakra) and so forth as previously described. Furthermore, the leader of the assembly should face east. To his left, a single mudrā should be offered by the patron; otherwise, drinking alcohol without a mudrā is prohibited. To his right, the row of monk (bhikṣu) masters should face east. In the southwest, the row of novice (śrāmaṇera) masters should face north. In the northeast, the row of lay (gṛhastha) masters should face south. The same applies to the nuns (bhikṣuṇī), novice nuns (śrāmaṇerī), and laywomen (upāsikā). To the left of the female leader of the assembly, a single hero (vīra) should be offered by the patron; otherwise, eating by the power of being separated from the method (upāya) is prohibited. The remainder is the same as before. This is the sequence of the ritual for the gaṇacakra together with the hero’s feast. The Gaṇacakra-pūjā composed by the master Kālacakrapāda is complete. Translated by Paṇḍita Vāgīśvara and Chörap.