A Ritual for Consecrating Images of the Glorious Kālacakra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཀཱ་ལ་ཙཀྲ་སུ་པྲ་ཏིཥྛོ་པ་ཡི་ཀ་བིདྷི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ་བྲིས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་ ནི། སྟོང་པའི་ངང་ལས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའམ། སྐད་ཅིག་གིས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཐུགས་ཀར་ས་བོན་དང་བཅས་པ་བསམས་ལ། ན་བཟའ་གསར་པ་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྐོན་པ་དང་། དེ་ནས་ཡོན་བདག་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་ གཟུགས་བརྙན་དང་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པར་དམིགས་ཏེ། ཡོན་བདག་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པས་སློབ་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷག་པའི་ལྷའི་མཚན་མའམ། དེའི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་དེའི་མེ་ ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དབུལ་དུ་གཞུག་གོ། ། ཡང་ན་མེ་ཏོག་དོར་བ་སྤངས་ཏེ་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་སམ་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་ཁྲུས་ཀྱི་གདན་གྱི་སྣམ་བུ་ཆུ་དང་ཞེང་དུ་ཇི་ལྟར་འཚམ་པར་ བྱས་པའམ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ས་གཞི་ལ་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་ལྔས་བྱུགས་ཏེ། ཕྱོགས་མཚམས་ལ་བུམ་པ་བརྒྱད་བཀོད་པ་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། དྲིལ་བུ་དང་།

In the language of India: Śrī-kālacakra-supratiṣṭhopāyika-vidhi. In the language of Tibet: Dpal dus kyi ’khor lo’i rab tu gnas pa’i cho ga zhes bya ba (The Ritual for the Consecration of the Glorious Kālacakra). Homage to the glorious Vajrasattva. Then, having preceded the offerings and so forth to the maṇḍala as spoken [in the scriptures] or to a maṇḍala such as a painted image, the consecration of cast metal images and so forth is as follows: From the state of emptiness, one should visualize the form of the samayasattva, complete with its seed-syllable at the heart, either arising from the seed-syllable and so forth or instantaneously. Then, one should dress it in new red garments and so forth. Next, the patron, together with flowers, should be visualized as the reflection [of the deity] together with flowers. Then, the patron, together with the cast metal image and so forth, enters the colored-powder maṇḍala just like a disciple. The ācārya should also cause the cast metal image and so forth to offer a garland of flowers to the sign of the meditational deity or the sign of its family, or to its fire [element]. Alternatively, omitting the casting of flowers, one should enter by merely seeing the maṇḍala of the cast metal image and so forth. Furthermore, to the east or the northeast outside the maṇḍala hall, a bathing platform should be prepared with appropriate length and width, or the ground should be smeared and so forth as appropriate, anointed with the five products [of the cow] together with the five nectars (amṛta). Eight vases should be arranged in the cardinal and intermediate directions, along with flowers and so forth, parasols, victory banners, flags, and bells.

གར་དང་ གླུ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བར་བྱས་ལ། དགེ་བའི་ཚེས་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་དཔོན་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་བཏགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིག་མ་དང་བཅས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། སྟེགས་བུ་དེའི་དབུས་སུ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚད་ཀྱི་གྲུ་བཞི་པ་རྟ་ བབས་དང་བྲལ་བའི་ནུབ་ཀྱི་སྒོ་དང་ལྡན་པ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་རྣམས་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་རྡུལ་ཚོན་གྱིས་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་སྣམ་བུ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲིས་ལ་ལུགས་མ་ལ་སོགས་ པ་བསྐྱོད་པར་ནུས་པ་རྣམས་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པས་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ལྷ་ཁང་དང་མཆོད་རྟེན་དང་དྲིའི་གཙང་ཁང་དང་། ལུགས་མ་ཆེན་པོ་རྣམས་སྔ་མ་ལྟར་དམ་ཚིག་པ་བསྐྱེད་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞུགས་པར་བསམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་ཁྲུས་ཀྱི་སྣམ་བུ་དགོས་པ་མེད་པས་ན་ དེ་ལྟར་བྱེ་བྲག་གཉིས་སོ། ། དེ་ཡང་ནུབ་མོའི་དུས་སུ་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་བཞུགས་པ་དང་། དེ་ལ་བདག་ཉིད་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས། ནིར་མན་ཚ་ན་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོ་ཧཾ་ཀྵཿཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཡུངས་ཀར་ ཆང་བ་གཡས་གཡོན་དུ་བཟུང་ལ་སོ་སོར་ལན་གཉིས་སུ་གཡོན་དུ་བསྐོར་ཞིང་། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་བཛྲ་སཏྭ་སྱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་བཟླས་ཏེ་ཡུངས་ཀར་མེ་ལ་བརྡེག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གཡས་སུ་བསྐོར་ཞིང་གཡོན་པས་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཆུས་གང་བའི་ ཁམ་ཕོར་དང་དཱུར་བ་དང་བཅས་པའི་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ཆང་བར་བཅངས་པ་དང་།

Having made the dance, song, music, and so forth as pleasing as possible according to one’s ability, and having adorned the ācārya with ornaments and the like on an auspicious day, one should, with the divine pride of being Vajrasattva together with his consort, construct in the center of that platform a square mandala of the size of the Mind Maṇḍala, complete with a western gate and devoid of archways, and a multicolored eight-petaled lotus. In the cardinal and intermediate directions, the symbols of Amoghasiddhi and the others should be made with colored powders. Upon that, an eight-petaled lotus should be drawn on a cloth, and cast or other movable images should be invited to sit facing east. In the case of temples, caityas, scent-chambers, and large cast images, one should generate the samaya beings as before and visualize them as residing in the maṇḍala; since these do not require a bathing cloth, there are these two distinctions. Furthermore, at night, having first seated the cast images and so forth, and having faced them oneself, preceded by the foot-washing and other rites, the nirmāñcana is performed: holding white mustard seeds consecrated by the mantra oṃ āḥ hūṃ ho haṃ kṣaḥ in the right and left hands, one circles them twice to the left and recites oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya vajrasattvasya sarvapāpaṃ daha svāhā, then strikes the mustard seeds into the fire. Likewise, one circles them to the right and with the left hand as well. Similarly, one holds a clay bowl filled with water, along with dūrvā grass and cow dung in the palm.

ཆང་ཟན་དང་བསིལ་ཡབ་རས་རྣམས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་མེ་རུ་བསྒྱུར་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལག་པས་རེག་ལ། གཙོ་བོའི་སྔགས་དང་བཅས་པའི་ལུགས་ མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ལྟར། དངོས་སུའམ་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་ལ་དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་བྱུག་གོ། ། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། ཡོན་ཆབ་མདུན་དུའོ། ། མར་མེ་བསྐོར་བཞིན་པས་སོ། ། མར་དང་སྤོས་དཀར་ཡི་གེ་དྲུག་པ་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་བདུག་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ནིར་མན་ ཆ་ནའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་དྲུག་པ་བཟླས་ཤིང་དཱུར་བའི་པིར་གྱིས་ཟངས་ཀྱི་སྣོད་དུ་གནས་པའི་ཞོ་དང་འོ་མ་དང་མར་དང་སྦྲང་རྩི་དང་ཀ་ར་རྣམས་ཏེ་བདུད་རྩི་ལྔའི་བདག་ཉིད་དང་། གཞན་ཡང་ཞོ་དང་འོ་མ་དང་མར་དང་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་དང་ཆུ་རྣམས་ཀྱིས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་སྐུ་ཁྲུས་ གསོལ་དུ་བཏུབ་པ་རྣམས་ལ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿ ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། བྲིས་སྐུ་དང་པོ་ཏི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་དྲུག་པ་བཟླས་ཤིང་ཆུ་གཙང་མ་དང་དྲི་ཞིམ་པོས་ཁྲུས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁར་བའི་སྣོད་དུ་འདག་ཆལ་བླུགས་ པས་དག་པར་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་སོ། ། མེ་དང་ཉི་མས་སྨིན་པའི་དྲིའི་མར་གྱིས་བྱུགས་ལ་འདག་ཆལ་གྱིས་སོ། ། སྐྱུར་པོས་བྱུགས་ལ་དེ་ལྟར་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ཁར་བའི་སྣོད་ཀྱི་ཡུང་བས་བྱུགས་ནས་ཡང་ཁྲུས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཙནྡན་དང་ གུར་གུམ་དང་། ག་བུར་དང་གླ་རྩི་ལ་སོགས་པས་མཉམ་པར་བྱུགས་ཏེ།

The items are the food offering and the fans made of cloth; however, clay bowls and the like should not be placed in the fire. Then, one should touch the cast metal images and so forth with the hand. Upon the cast metal images and the like, as appropriate, one should apply perfume to the heart center, either directly or to the reflection in a mirror. Flowers are offered to the head, and the water for the feet is offered in front. One should circumambulate while offering lamps. Having recited the six-syllable mantra seven times over butter and white incense, one should offer them as incense. This is the sequence of the nirmanacakra ritual. Then, while reciting the six-syllable mantra, one should bathe the cast metal images and so forth—which are suitable for bathing—with a brush made of dūrvā grass, using the five nectars (amṛta) consisting of curd, milk, butter, honey, and sugar held in a copper vessel, or alternatively, with curd, milk, butter, cow dung, and water. One should apply these with the mantra: Oṃ hūṃ trāṃ hrīḥ aḥ. For painted scrolls, books, and the like, the application is done to the reflection in a mirror. Then, while reciting the six-syllable mantra, one should bathe them with pure water and fragrant scents. Then, to purify them by pouring cleansing paste into a bronze vessel, one uses the mantra: Oṃ sarvatathāgatakāyaviśodhani svāhā. One should apply fragrant butter ripened by fire and the sun, and then use the cleansing paste. After applying an acidic substance and bathing in that manner, one should apply turmeric from a bronze vessel and bathe again. Then, one should apply a mixture of sandalwood, saffron, camphor, musk, and so forth.

སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་པའི་བུམ་པས་ཁྲུས་བྱེད་པར་བསམ་ཞིང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་དང་བཅས་པས་བུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆུས་ཁྲུས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་གྱི་བརྗོད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཆགས་ པའི་ཆུ་རས་འཇམ་པོས་དབྱི་བར་བྱས་པ་དང་། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ནུས་པའི་ན་བཟའ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷ་རྣམས་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ལ་ཞབས་བསིལ་དང་ཡོན་ཆབ་རྣམས་སྔོན་དུ་ སོང་བས་པུས་མོ་གཡས་པ་ས་ལ་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་། གཡས་པས་སྤོས་སྣོད་ཀྱིས་བདུག་ཅིང་། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལྕེ་དང་ལྡན་པས། ། བཅོམ་ལྡན་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཉིད། ། ཅེས་པས། བདག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་ཉིད། ། ཅེས་པར་བསྒྱུར་བས་ བསྟོད་དེ། ཕྱག་བྱས་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་པུ་ན་རཱ་གཱ་མ་ན་ཡཱ་མུཿ ཞེས་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཁྲུས་བྱས་པའི་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལྔ་རྣམས་ལ་དྲིས་བྱུགས་ལ་མཆོད་དེ་ཡི་གེ་དྲུག་དང་བཅས་པའི་གཡས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་ལན་གསུམ་དུ་རེག་ནས། དེ་དང་དེའི་སྔགས་བཟློས་ ཏེ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་དབུལ་ལོ། ། ཞེས་སོ། ། གང་ཞིག་སེམས་བརྟན་ན་ལྷག་པར་གནས་པ་མེད་ཀྱང་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་གསུངས་པར་གྱུར་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་ཀྱིས་ཉི་མ་གཅིག་ལ་བྱའོ། ། ཡོན་བདག་ལ་འབྱོར་པ་ཡོད་ན། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་ ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། །

Visualize that the deities are invited by light rays from the heart and perform a ritual bath with the water from the vases, accompanied by auspicious songs and the previously mentioned verses. Then, wipe them with a soft cloth moistened with that same water and offer them garments as much as possible. Next, invite the wisdom beings (jñānasattva), buddhas, bodhisattvas, and deities into the presence by means of light rays from the seed syllable. Preceded by the water for the feet and the offering water, place the right knee on the ground, ring the bell with the left hand, and fumigate with incense in the right hand. With a vajra tongue arising from the syllable HŪṂ, recite: "The Bhagavān Kālacakra himself..." and substitute "I, the great vajra [Name]..." to offer praise. Having prostrated, request them to depart with: oṃ vajra punarāgamanāya muḥ. Anoint the five places of the cast images and so forth that have been bathed, make offerings, and touch them three times with the right vajra while reciting the six-syllable mantra and their respective mantras. Then, offer the torma to the guardians of the directions. Thus it is said. If the mind is stable, even if there is no formal consecration (pratisthā), the consecration should be performed in a single day according to the prescribed rituals. If the patron has the means, the consecration should be performed for the sake of the equipment of merit (puṇyasaṃbhāra). This is the sequence of the ritual for the consecration.

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་སྒོ་བཞི་པ་རེ་ཁཱ་ལྔ་དང་བཅས་པ་བྱས་ལ། དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་མཚན་མ་རྣམས་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་དེ་རུ་བཞུགས་པ་དང་། རྒྱུད་དང་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་སོགས་པར་ལྷ་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་སློབ་དཔོན་གྱིས་གོ་བར་བྱས་པ་སྟེ། མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་སྟོང་པའི་ངང་ལས་རིམ་པས་ སམ། སྐད་ཅིག་གིས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་གཟུགས་བསྒོམ་མོ། ། པོ་ཏི་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ལས་ཨཱཿ དེ་ལས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རིག་མ་དང་བཅས་པ་པདྨ་དང་ཉི་མའི་སྟེང་དུའོ། ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཡི་གེའི་ཚོགས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བདག་ཉིད་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རུ་བསྒོམ་མོ། ། ལྷ་ཁང་དང་མཆོད་རྟེན་དང་དྲིའི་གཙང་ཁང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྤྱན་མ་ལ་འཁྱུད་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རུ་བསྒོམ་མོ། ། གཞན་ཡང་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་བྱས་ནས་རྒྱལ་བ་མཆོག་དང་བཅས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཞེས་པས་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་བདག་ཉིད་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་བསྒོམས་ལ། ལྷ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་སོ་སོའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ།

Then, on the ground to the east of the maṇḍala, one should construct a four-gated area with five lines (rekhā). In the center is an eight-petaled lotus. In the cardinal and intermediate directions, the symbols should be arranged according to their respective order. Then, having placed cast-metal images and so forth facing the maṇḍala, the ācārya should explain the specific methods for generating the deities according to the tantras, sādhana-s, and so forth. Regarding the caitya-s and so forth, from the state of emptiness, one should meditate on the form of the samayasattva either gradually or instantaneously. As for the volumes of scripture, from emptiness comes the syllable Āḥ, from which arises Amitābha together with his consort upon a lotus and sun disk. From the complete transformation of these, one meditates on the collection of syllables as the reflection of Amitābha, the samayasattva. Regarding temples, caitya-s, perfumed chambers, and so forth, from Oṃ, Vairocana arises seated upon a lotus and moon disk, embracing Locanā; from the complete transformation of these, one meditates on the temples and so forth as the reflection of Vairocana, the samayasattva. Furthermore, having established them in the nature of emptiness, one should meditate on oneself as Kālacakra according to the ritual taught in the sādhana-s, using the phrase "the vajra body, speech, and mind of the Victorious One together with his consort." One should also meditate on the deities and so forth in their respective forms, arising from their individual seed syllables.

ཟླ་བ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྗང་གུའི་བར་དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོ་གསང་པའི་བར་དུ་བཀོད་ལ། ཨོཾ་ནས་ཀྵའི་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་འདིར་ རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པ་བརྗོད་དེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་ཁྲོ་བོ་བཞིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་ དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྙིང་གའི་པདྨ་དང་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་ནང་དུ་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་དབང་རྣམས་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ན་བསྒོམ་པས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་དབང་བསྐུར་བ་སྤངས་ལ་ཐུགས་ཀར་ས་བོན་བཀོད་པ་དང་། ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་གཟུགས་སུ་ངེས་པར་བསྟན་ལ་རང་རང་གི་སྔགས་སམ་སྔགས་འདིས། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཝཱ་ས་སེ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་དང་། དེ་ལྟར་ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དང་པོར་བརྗོད་ཅིང་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། མཐའ་མར་བྱས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས། མེ་ཏོག་དང་བདུག་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་དྲི་དང་ལྷ་བཤོས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཛཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་འདྲེན་པའི་ སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་རྫས་བྱིན་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ལོང་བསྟན་ནོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་གིས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི།

One should arrange [the deities] from the white moon and so forth up to the green maṇḍala of consciousness, from the forehead and so forth up to the secret cakra, and meditate on the syllables from Oṃ to Kṣa. Here, the deities are also invited by the light rays of one's own seed-syllable, and after making offerings such as the water for the feet, one should utter "Jaḥ Hūṃ Baṃ Hoḥ" and perform the summoning, entering, binding, and subduing by means of the four wrathful deities and the mudrās of the hook and so forth, in successive order. Then, one should place the seed-syllable letters within the union of the heart-lotus, sun, and moon of the cast images and so forth. Then, the empowerments of water and so forth are to be conferred upon the disciples exactly as previously described. Alternatively, everything may be completed through meditation alone. Furthermore, setting aside the formal empowerment, one places the seed-syllable at the heart and clearly manifests the forms of the deities, offering flowers, incense, lamps, perfumes, food, ornaments, and so forth with their respective mantras or with this mantra: Oṃ Āḥ Vajravāsase Hūṃ Svāhā. Likewise, with mantras that begin with Oṃ Āḥ Vajra and end with Hūṃ Svāhā, one should make offerings. Oṃ Āḥ Sarvaśodhani Hūṃ Phaṭ is the mantra for purifying rice and other substances. Oṃ Jaṃ Svāhā is the mantra for bringing forth the fruit. Then, having given the samaya substances, one should show the mirror with the mantra Oṃ Vajra A. After that, the pleasing through the homa fire is as follows:

ཡོན་བདག་གི་འབྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་སྟེ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་ འདོད་པའི་དོན་ནི་དགོད་པའོ། ། གསེར་གྱི་ཐུར་མས་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་སྦྲང་རྩི་བཞག་པ་ལས་བླངས་ཏེ། ཨོཾ་ཙཀྵུ་ས་མནྟ་ཙཀྵུ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ལུགས་མའི་སྤྱན་ལ་བྱུག་ཅིང་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། པུ་ཏི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ ལ་སྟེ་དེ་ལྟར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་གི་མེའམ་མེ་གཞན་ལ་འོ་མ་དང་། འབྲས་མ་ཉམས་པ་དང་མར་དང་། སྦྲང་དང་ཀ་ར་རྣམས་ཧོམ་གཟར་རམ་པི་པི་ལིང་གི་ལོ་མས་སྒྱེད་པུའི་སྟེང་གི་སྣོད་དུ་བླུགས་སོ། ། གཙོ་བོའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཚོས་པར་བཙོ་བར་བྱའོ། ། ཐུབ་པ་དེ་ཉིད་ཨོཾ་དི་བྱཱན་ནཾ་ས་ མ་དྷི་དྷྱཱ་ན་པྲི་ཎ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་བསམས་ལ་དྲང་བར་བྱའོ། ། ཞལ་བསིལ་དྲི་ཞིམ་པོའི་སྦྲང་རྩི་དང་བཅས་པ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཨ་ཧཱུྃ་ཏྲཱྃ་ཧྲཱིཿཨཿཞེས་པས་དམ་ཚིག་ཉན་དུ་གཞུག་གོ། ། པུ་ཏི་རྣམས་ལ་འོད་དཔག་མེད་ཤེས་རབ་ དང་བཅས་པ་བསྟིམས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུའི་རང་བཞིན་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ཐིམ་པས་རང་ བཞིན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་དེའི་ཆོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུང་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །

According to the specific wealth of the patron, one should arrange the desired objects, such as cast images and so forth, up to the Buddhas of the peaceful and other classes. Taking honey from a vessel of silver or the like using a golden probe, one should say: Oṃ cakṣu samanta cakṣu viśodhani svāhā, and apply it to the eyes of the cast image to open them. For volumes of scripture and the like, one should do the same to their reflections in a mirror. Then, into the fire of the hearth or another fire, one should place milk, unbroken rice, ghee, honey, and sugar into a vessel atop a tripod using a hom ladle or a pippalī leaf. Reciting the principal mantra, one should cook them until they are done. Reciting Oṃ divyānāṃ samadhyānaprīṇani svāhā, one should visualize the cast image and so forth as the form of the deity and draw it forth. One should offer face-washing water together with fragrant honey. Then, with A Hūṃ Trāṃ Hrīḥ Āḥ, one should cause the deity to hear the samaya. For the volumes of scripture, one should dissolve Amitābha together with Prajñā, and meditate on the Bodhisattvas as the nature of the thirty-two major marks and eighty minor signs in the form of vowels and consonants. For temples and the like, one should dissolve Vairocana together with Prajñā, and contemplate them as the source of various meditative absorptions—the support for all the perfectly awakened Buddhas, their Dharma, Bodhisattvas, Śrāvakas, and so forth.

མཆོད་རྟེན་ལ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ཐིམ་པས། དེའི་དབུས་སུ་ པདྨའི་ལྟེ་བའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ལ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་རལ་གྲི་དང་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དགའ་ལྡན་གནས་སུ་ངེས་བཞུགས་ནས། ། སྒྱུ་མ་ལྷ་མཛེས་ལྷུམས་བལྟམས་ལྟར། ། དེ་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་འདི་ཉིད་ལ། ། མགོན་པོ་དྲག་པར་དྲག་བཞུགས་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འཕེལ་དོན་དུ། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་འདི་དག་རྣམས། ། ཆེ་གེའི་དོན་དུ་ བཞེས་པར་མཛོད། ། ཅེས་པས་འདི་ཇི་སྲིད་པར་བཞུགས་པར་གསོལ་བ་གདབ་པའི་དོན་དུའོ། ། ཡི་གེ་དྲུག་པ་བཟླས་ཤིང་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པའི་སྟོད་དང་དབུས་དང་སྨད་ཀྱི་ཆ་རྣམས་ལ་ལག་པ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེས། ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་བས་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། མཆོག་ སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་ལ་ལྷག་པ་དང་ཆད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་གདོན་ནོ། ། དེ་ནས། མེད་དང་མི་ཤེས་མ་གུས་པས། ། གང་ཞིག་ཆད་དང་ལྷག་པར་བྱས། ། དེ་རྣམས་མ་ལུས་ཐུགས་རྗེ་ཅན། ། ཁྱེད་ལ་བདག་ནི་བཟོད་པར་ གསོལ། ། ཞེས་པས་བཟོད་པར་གསོལ་ལ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ལྷ་མོར་བཅས། ། དེ་སྲས་ཚངས་པ་ཀླུ་ལ་སོགས། ། མ་ལུས་ཆོ་ག་ཆད་ལ་སོགས། ། དེ་རྣམས་བཟོད་པར་གསོལ་བར་རིགས། ། མེ་དང་ས་དང་ཆུ་དང་རླུང་། ། རྣམས་ལས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་སྐྱོབས། ། ཡོན་གྱི་བདག་ལ་ཞི་བ་དང་། །

When Vairocana together with insight has thus dissolved into the caitya, one should visualize an eight-spoked white wheel upon a moon disk at the center of the lotus hub. On the petals in the east and so forth, one should visualize a sword, a vajra, a jewel, and a lotus. Then, having made offerings of flowers and so forth, and with palms joined, one should pray for the deity to remain for as long as possible: "Just as all the Buddhas, Having resided in the Tuṣita heaven, Entered the womb of the illusory, beautiful goddess, So too, O Protector, having firmly entered This very image, For the sake of increasing bodhicitta, Please accept these offerings and so forth For the sake of [so-and-so]." While reciting the six-syllable mantra, one should stabilize the image—whether it be a cast statue or the like—by circling it three times with the vajra in the right hand, touching the upper, middle, and lower parts. Then, one should offer praise with: "I bow to you, the supreme vajra of supreme generosity," and so forth. To remedy the faults of omissions or additions, one should recite the hundred-syllable mantra: "Whatever was omitted or added Through lack of presence, ignorance, or lack of respect, O Compassionate Ones, I pray you Grant me forgiveness for all of that without exception." Then, one should request forgiveness: "The Buddhas together with the goddesses, Their sons, Brahmā, the nāgas, and so forth— It is right that you forgive All omissions and errors in the ritual. Fire, earth, water, and wind, Protect the cast statues and the like; Grant peace to the patron."

རྒྱས་དང་བཀྲ་ཤིས་རྒྱུན་དུ་མཛོད། ། དེ་ཡིས་བུ་སོགས་སློབ་མ་དང་། ། བདག་ཀྱང་དེ་མཚུངས་མཉེས་མཛོད་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འདིར་ནི་འབྱོན་པར་མཛོད། ། ཅེས་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ། ཕྱོགས་སྐྱོང་དང་འབྱུང་ པོ་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། ཡོན་གྱི་བདག་པོས་ཀྱང་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྐོར་བ་དང་མཆོད་པ་དང་ཕྱག་རྣམས་བྱས་ལ། སློབ་དཔོན་ལ་ཡོན་ཕུལ་ཏེ་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་འཁོར་དུ་པུ་ཏི་རྣམས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་ པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཙོ་བོར་བྱས་པར་སྐུའམ་གཟུགས་བརྙན་དུ་མ་ཤེས་པ་རྣམས་སོ། ། གལ་ཏེ་ལུགས་མའམ་གཟུགས་བརྙན་དུ་མ་ཤེས་པ་དེ་དང་དེའི་རིགས་སུ་ཤེས་ན་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དེ་དང་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། གང་དག་ཏུ་ཡང་། ། གཟུགས་བརྙན་རབ་ཏུ་གནས་པ་ནི། ། རྒྱུད་ཉིད་གང་དུ་བཞུགས་པ་ལྟར། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ། ། འོན་ཏེ་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། ལྷ་ཡི་བདག་ཉིད་གྱུར་པ་ལྟར། ། དེ་ཡི་དགེ་བ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུད་དུ་བཞུགས་པའི་ལྟར་ཡང་མཆོག་གི་བླ་ན་མེད་པ་འདིའི་དགོངས་པས་རབ་ཏུ་གནས་པར་རིག་གོ་ ཞེས་བྱའོ། ། ཚེགས་ཆུང་བའི་རབ་ཏུ་གནས་པ་ནི། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པའི་ངང་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་ལས་རྫོགས་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་(ཀྱི་,གྱི་)འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པར་བྱའོ། །

"May you grant prosperity and auspiciousness continuously! Through this, please delight the disciples, such as my children, and likewise delight me. Having departed for the realm of the Buddhas, please return here once again." Recite this three times. Then, offer the torma to the directional guardians and the elemental spirits. The patron should also perform circumambulations, offerings, and prostrations to the cast images and so forth, and present a fee to the ācārya to perfectly satisfy him. Regarding the maṇḍalas: for Amitābha, it is the maṇḍala of the volumes of scripture; for Vairocana, it is the temple and so forth; and for Vajrasattva as the principal deity, it is the maṇḍala of the various statues or images. If one does not know the specific cast image or statue, one should identify it by its family and perform the consecration in the maṇḍala of that respective family lord. As it is said: "The consecration of an image should be performed according to the maṇḍala of whichever tantra it resides in. Alternatively, just as the ācārya himself has become the nature of the deity, one should understand the virtue of that [consecration]." Therefore, one should understand that the consecration is to be performed according to the intention of this supreme, unsurpassed [tantra], just as it is presented in the tantra. As for the consecration of little difficulty: from the state of emptiness, the cast image and so forth are instantaneously completed as the samayasattva from its own seed syllable. Then, the jñānasattva should be invited to enter by means of the light rays from the seed syllable at one's own heart.

རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ སྤྱན་དྲངས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བུམ་པའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་ལ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་རབ་ཏུ་གནས་ པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། བསྲུང་བ་གང་དང་གང་གིས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ་དེ་དང་དེ་མཐུན་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཞུག་ཅིང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་བྱེ་བྲག་གི་དེ་དང་དེ་ལ་སྟེ། དེ་ཡང་བསྲུང་བའི་འཁོར་གྱི་ གཙོ་བོའི་སྔགས་དང་། སྒྲུབ་པ་པོའི་མིང་ལ་བཞུགས་པར་བསྒོམ་པ་དང་། སྲུང་འཁོར་ཚངས་པའི་བུ་གའམ་ཁ་ནས་ཞུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ལས་ལྷ་མོའི་པདྨར་བབས་པ་ལས། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ལྟར་ཞུགས་ནས་ དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་བུམ་པའི་ཆུས་སོ། ། དེ་ནས་བསྲུང་བའི་གཙོ་བོའི་སྙིང་པོ་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམས་ལ་དེ་རུ་ཨ་ཡིག་ལས་ཉི་མ་ ཨ་ཡིག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། གཡོན་པ་སྐད་ཅིག་གིས་པདྨའི་འདབ་མའི་རྣམ་པ་ལ་ཨ་ཡིག་ལས་ཟླ་བ་ཨ་ཡིག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་དག་གི་དབུས་སུ་བཞག་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུས་ཀྱི་སྐུད་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ནོ། །

With the light rays of one’s own seed-syllable, the Tathāgatas and others are invited, and one should also confer the empowerment with the water of the vase. Having made perfect offerings, one should recite the mantra of that [deity] one hundred and eight times. This is the sequence of the ritual for the consecration of cast images and so forth. Regarding the consecration of the protection wheel: the ācārya, possessing the pride of Vajradhara, should cause whichever protection [is used] to enter the samayasattva in accordance with the ritual of the corresponding jñānasattva, and meditate upon it. This is done according to the specific object to be accomplished. Furthermore, one meditates on the mantra of the principal deity of the protection wheel and the name of the practitioner as entering [the wheel]. The protection wheel enters through the Brahma-aperture or the mouth, descends through the vajra-path into the lotus of the goddess, and then the Tathāgatas enter in that manner via the light rays of the seed-syllable at the heart, where they confer empowerment. Then, one [empowers] with the water of one’s own vase. After that, one recites the hundred and eight-fold heart mantra of the principal protector. Then, the ācārya, possessing the pride of Vajradhara, meditates on a five-pronged vajra instantaneously in the palm of the right hand, which is blessed by the syllable A and the sun. The left hand is instantaneously in the form of a lotus petal, blessed by the syllable A and the moon. The central thread of the rosary placed between them is of the nature of Vajrasattva.

ཕྱོགས་དང་མཚམས་ཀྱི་སྐུད་པ་ རྣམས་པདྨའི་ཕྱག་གི་དང་། བྱམས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་མཛོད་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། འཇམ་དཔལ་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། སའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། རྡོག་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། མདོ་འཛིན་སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་པ་དེ་པ་དེ་མ་ཧཱ་ཛྙཱ་ནཱཾ་སརྦ་བུདྡྷ་མ་ཧཾ་བྷ་ཝེ་ཏ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོཿཧོཿཧོཿ ཨ་ཁཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། བུམ་པའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་ལ་མཆོད་དོ། ། ཚེགས་ཆུང་བར་བྱ་བ་ནི་ཕྲེང་བའི་སྐུད་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་རོ་གཅིག་པར་བསམས་ལ། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྲེང་བའི་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་ བསྐུར་ལ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་སོ། ། ཡང་ན་དེ་ཉིད་སྟོང་པའི་ངང་ལས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པའི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ལ་མདོ་འཛིན་དང་རྡོག་པོ་གཞན་རྣམས་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཞུག་གོ། ། དེ་ལྟར་ དྲིལ་བུ་ལ་ཨ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཡིག་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བྱེད་བརྒྱད་ཅུས་སོ། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་དང་ཚངས་སྐུད་ཀྱིའོ། ། འདི་སྲུང་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། །

The threads of the cardinal and intermediate directions are the nature of Padmapāṇi, Maitreya, Gaganagañja, Samantabhadra, Vajrapāṇi, Mañjuśrī, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Kṣitigarbha. The beads are the nature of Vairocana and the others. The central bead is to be visualized in an instant as the nature of the dharmas, such as the powers. Having invited Vajrasattva and the others with light rays from the seed syllable at the heart, they should be absorbed accordingly. OṂ PADE PADE MAHĀJÑĀNAṂ SARVABUDDHA MAHĀṂ BHAVE TA HŪṂ HŪṂ HŪṂ HOḤ HOḤ HOḤ | A KHAṂ SVĀHĀ | Having consecrated it with this mantra, confer the empowerment with the water of the vase and make offerings. To perform it with little effort: visualize the rosary thread as being of one taste with Vajrasattva, and from its total transformation, visualize it in the form of the rosary. Confer the empowerment and recite the heart mantra of Vāgvajra one hundred and eight times. Alternatively, from the state of emptiness, assume the pride of the Vajra Holder; with light rays from the seed syllable at the heart, invite the HŪṂ syllables and absorb them into the central bead and the other beads as the nature of the major and minor marks. In that way, for the bell, there are the thirty-two vowels beginning with A, and for the vajra, the eighty consonants beginning with KA. This is the sequence of the ritual for consecrating the upper garment and the brahmin’s thread, as well as the protection wheel and so forth.

ཡོན་བདག་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་གཙོ་བྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫིང་བུའི་འགྲམ་དུ་བཞེངས་ལ་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། རྫིང་བུའི་ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་གཏོར་མ་བཏང་བ་དང་། ཆུ་སྟོང་པའི་ངང་ལས་བྷྲཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་བྷྲཱུྃ་དང་བཅས་པ་ལས་རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་སྤྱན་མ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཆུ་བདག་དཀར་པོ་མིའི་གདོང་པ་ཅན། གདེངས་ཀ་བདུད་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་དང་བཅས་པས་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་དེ་རོལ་པས་གནས་པ། གཡས་པས་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་བསྣམས་པ། ལྟེ་བ་མན་ཆད་སྦྲུལ་གྱི་ རྣམ་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་ཏེ་མེ་ཏོག་ལ་ སོགས་པས་མཆོད་ནས། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལས་གཟུགས་བརྙན་དང་བཅས་པའམ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དྲི་ཞིམ་པ་རོ་དང་ལྡན་པ་ཡང་བ་དང་གྲང་བ་འཇམ་པ་མགྲིན་པ་དང་གསུས་པ་ལ་ནད་མི་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་ཆུ་ས་འོག་གི་བར་དུ་སྟེ། ཀླུ་ བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ཕྱོགས་བཞི་རུ་རླབས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་དགའ་བོ་དང་། པདྨ་དང་འཇོག་པོ་དང་ཆུ་བདག་རྣམས་སོ། ། མཚམས་སུ་དུང་སྐྱོང་དང་ཀརྐོ་ཊ་དང་རིགས་ལྡན་དང་པདྨ་ཆེན་པོ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན། གསེར་དང་། ར་གན་ དང་། ཟངས་དང་དངུལ་དང་ཞ་ཉེ་དང་། འཁར་བ་དང་ལྕགས་དང་།

For the sake of the patron who possesses the necessary capacity, one should construct a maṇḍala centered on Vairocana at the edge of a pond. Possessing the yoga of the principal deity of the maṇḍala, one should offer torma cakes to the cardinal and intermediate directions of the pond. From the state of empty water, a cakra arises from BHRŪṂ, and from that BHRŪṂ, Vairocana appears together with Locanā. From them, the white Vajra Lord of Waters (Vāsuki) with a human face and seven hoods appears, embracing the consort with his left hand holding a snake-noose while remaining in union. His right hand holds a blue utpala lotus. From the navel downward, he is visualized in the form of the samayasattva in the aspect of a snake. Light rays radiate from the seed syllable at one's own heart, inviting Vairocana. Having preceded this with the offering of water for the feet and so forth, one should cause him to enter by reciting: OṂ SAMAYA STVAṂ. Having conferred empowerment and made offerings of flowers and so forth, that very [deity] is fully accomplished. Then, either as a reflected image or as the nature of wisdom nectar—fragrant, flavorful, light, cool, and soft, possessing the eight qualities that do not cause disease to the throat or stomach—the water extends down to the subterranean realm. It is accompanied by the eight nāgas who move with waves toward the four directions: in the east and so forth, Nanda, Padma, Takṣaka, and Vāsuki. In the intermediate directions, Śaṅkhapāla, Karkoṭaka, Kulika, and Mahāpadma appear in sequence. [The pond is also filled with] gold, brass, copper, silver, lead, tin, and iron.

གཤའ་ཚེ་རྣམས་ལས་བྱས་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གིས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ལ། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་ལ་ཡེ་ཤེས་པ་བསྟིམས་ལ་ཐ་མི་དད་པར་ གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་མཆོད་སྡོང་དེའི་དཔངས་ཀྱི་ཉིས་འགྱུར་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་སོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཆུ་བདག་གོ། ། དེ་ལ་སྦྲང་རྩི་ཆུ་དང་བཅས་པ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བླུགས་པར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེའི་ འགྲམ་དུ་བ་ལང་གི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ་གྲང་བའི་དྲིས་མཎྜལ་བྱས་ལ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་ལ་མཎྜལ་གྱི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆུ་བདག་གོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་དགའ་བོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཀླུ་རྣམས་ རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་བ་རུ་ཎཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཨ་ནནྟཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་དེ་ལྟར་རང་གི་མིང་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དཀར་པོས་རྣམ་པར་མཆོད་ལ་ཀླུའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས། ཨོཾ་ཨ་ནནྟཱ་བཱ་སུ་ཀི་ཏ་ཀྵ་ཀ་ཀརྐོ་ཊ་ཀ། པདྨ་མ་ཧཱ་པདྨ་ཤཾ་ཁ་པཱ་ ལ་ཀོ་ལི་ཀ། དེ་ཝ་ཏི་མ་ཧཱ་དེ་ཝ་ཏི་སོ་མ་ཤི་ཁི་མ་ཧཱ་ཤི་ཁི། དཎྜ་དྷ་ར་མ་ཧཱ་དཎྜ་དྷ་ར་ཨ་པ་ལཱ་ལ་ཧུ་ལུནྟ། ནནྡ་ཨུ་པ་ནནྡ་སཱ་ག་ར་མ་ཧཱ་སཱ་ག་ར། ཏཔྟ་མ་ཧཱ་ཏཔྟ་ཤྲཱི་ཀཱནྟི་མ་ཧཱ་ཀཱནྟི། རཏྣ་ཀཱནྟི་སུ་རཱུ་པ་མ་ཧཱ་སུ་རཱུ་པ་བྷ་དྲཱ་ཧི་ཀ། མ་ཧོ་ད་ར་སི་ལི་མ་ཧཱ་སི་ལི། ཨོཾ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་ཨཱ་གཙྪ་ཨཱ་གཙྪ། མ་ ཧཱ་ནཱ་ག།

One should meditate on [the deity] fashioned from lead. Instantly, one should visualize the form of the samayasattva, invite the jñānasattva with light rays from the seed syllable at the heart, and dissolve it so that they abide inseparably. In the center of that is the form of the sacrificial pillar, twice the height of the [pillar] itself. In its center is the Lord of Waters (Varuṇa). Into that, one should pour honey, water, and the five nectars (amṛta). Having perfectly worshipped it with flowers and so forth, one should perform the fire offering (homa). Beside that, one should smear [the ground] with cow dung and prepare a maṇḍala with cool fragrances. Inviting [the deities] with light rays from the seed syllable at one's own heart, one should place Vajra Varuṇa at the center of the lotus of the maṇḍala. In the cardinal and intermediate directions, such as the east, are Nanda and the others. In all the outer directions, one should visualize the nāgas. With the mantras: oṃ āḥ vajra varuṇāya hūṃ svāhā and oṃ āḥ anantāya hūṃ svāhā, and so forth, one should worship them with white flowers using the mantras containing their respective names, while employing the nāga mudrā. oṃ ananta vāsuki takṣaka karkoṭaka padma mahāpadma śaṅkhapāla kulika devati mahādevati somaśikhi mahāśikhi daṇḍadhara mahādaṇḍadhara apalāla huluṇṭa nanda upananda sāgara mahāsāgara tapta mahātapta śrīkānti mahākānti ratnakānti surūpa mahāsurūpa bhadrahika mahodara sili mahāsili oṃ bhakṣa bhakṣa āgaccha āgaccha mahānāga.

ཨ་དྷི་པ་ཏི་སརྦ་བྷུར་བྷུ་ཝ་ཕྲུཾ་ཕུཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་འོ་མའི་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་བཞུགས་པའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གཏོར་མ་ཕྱོགས་བརྒྱད་དུ་བཏང་ཞིང་དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་ངོ་། ། གཞན་མ་མཉེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་ རྫིང་བུ་དང་ཁྲུས་གནས་དང་། ཁྲོན་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ལྗོན་ཤིང་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ནི། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟོང་པའི་ངང་ལས་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད་དུ་བསམས་ཏེ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། བུམ་པའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྗོན་ཤིང་ངོ་། ། དེའི་དུས་སུ་ལྗོན་ཤིང་གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ལྗོན་ཤིང་གི་ གཙོ་བོ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ལྷ་ལ་ཡང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དོ་གཞན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་ཅིང་ཇི་སྲིད་དུ་བཞུགས་པར་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་གཏོར་མ་བཏང་བ་འདི་ནི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལུགས་ཀྱི་ རབ་ཏུ་གནས་པ། སློབ་དཔོན་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར་དང་ཆོས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

With the mantra adhīpati sarvabhūrbhuvaḥ pruṃ phuḥ svāhā, one should offer a milk torma. Then, for the sake of their remaining [there], one should recite the hundred-syllable mantra and dispatch the consecrated torma to the eight directions, as well as outside of that. This is the method for pleasing others. This is the ritual for the consecration of ponds, bathing places, and wells. Next, regarding the consecration of trees, groves, and so forth: having offered torma in the various directions, the ācārya, who is the nature of Vairocana, should visualize the principal tree arising from the state of emptiness as Vairocana. Into that, the wisdom-being (jñānasattva) should be invited, preceded by the offering of water and so forth. One should confer the empowerment with the water from the vase, and through the complete transformation of that, it becomes the tree. At that time, other trees should also be visualized in that same way. To the deities residing in that principal tree, one should also offer flowers and so forth. Performing the activities of others, one should supplicate them to remain for as long as possible and dispatch torma to the various directions. This is the sequence of the ritual for the consecration of groves and so forth. The consecration according to the system of the glorious Kālacakra, composed by the ācārya Kālacakrapāda, is complete. Translated by the Paṇḍita Vāgīśvara and Chos rab.