A Summary of the Essence of Vajra Words

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ པཱ་ད་གརྦྷ་སཾ་གྲ་ཧ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཇི་ལྟ་བུ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གཟུགས་ཉིད་དེ། ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། ཕལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པ་ ཡི། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་པོ། ། གྲུབ་པས་བླ་མ་མངོན་ཕྱག་འཚལ། ། ཡན་ལག་དྲུག་བསྒོམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྫོགས་པ་ཡི་ཡང་རིམ་པ་ཉིད། ། ཧེ་རུ་ཀ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ། ། དང་པོར་གཅིག་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། དེ་ཡོངས་ཤེས་པས་ གྲོལ་བ་ཡིན། ། དངོས་པོ་བསྒོམ་འགྱུར་ཤེས་རབ་ཅན། ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡོངས་ཤེས་པས། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། ། དེ་ལྟར་ཧེ་རུ་ཀ་བསྒོམ་བྱ། ། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་སྤངས་པའོ། ། རུ་ནི་ཚོགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། ཀ་ནི་གང་དུའང་ མི་གནས་པའོ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལས། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་ཤེས་རབ་མ། ། དྲི་དང་རོ་དང་མྱང་ལས་འདས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་བྱེད་པ་ཅན། ། ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མ། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་ང་། ། དེ་ཉིད་བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པའམ། ། ཡང་ན་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བརྩོན། ། གཞན་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་མི་གནས་སོ། ། བརྩེ་བས་དངོས་གྲུབ་དོན་དུ་ཡང་། ། ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་ཡོངས་སུ་རྟོགས། ། བསམ་པ་ཐམས་ ཅད་ཡོངས་སྤངས་ནས། །

In the language of India: Vajrapadagarbhasaṃgraha-nāma. In the language of Tibet: rDo rje’i tshig gi snying po bsdus pa zhes bya ba (The Compendium of the Essence of Vajra Words). Homage to the Blessed One Heruka. Just as the Vajra Holder is, so too is the form of the ācārya. For the sake of gathering sentient beings, he dwells in an ordinary form. To the one who manifests authentic wisdom, the accomplished guru, I prostrate. The yogi who meditates on the six branches should first meditate on the single stage of the completion stage itself. Through the very nature of things one is liberated; through the thorough knowledge of that, one is liberated. The wise one meditates on the nature of things; through the thorough knowledge of the absence of things, all conceptualizations are perfectly abandoned. In that way, one should meditate on Heruka. Śrī is non-dual wisdom; he is the abandonment of the collection of causes; ru is being free from the collection; ka is not abiding anywhere. From the yoga of the completion stage, that very reality is the Blessed One, the Wisdom Consort. She is beyond smell, taste, and experience, the creator of coemergent joy, the utterly pure expanse of reality (dharmadhātu). That very one is I, the Lord of the Maṇḍala; that very one is the Yoginī Nairātmyā, whose nature is the expanse of reality. Whether one possesses the yoga of selflessness or is diligent in the glorious Heruka, one who desires accomplishments should not abide even for a moment with a different mind. Even for the sake of accomplishment through compassion, one should thoroughly realize this for one month. Having completely abandoned all discursive thoughts...

ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་སེམས་པ་ཡིས། ། ཉི་མ་གཅིག་ཏུ་མ་ཆད་པར། ། བསྒོམས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་གྱིས། ། ཡང་ན་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གཟུགས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རང་གཞན་དོན་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། འཁོར་བར་ཐབས་གཞན་ ཡོད་མ་ཡིན། ། རིག་མ་ལྷན་ཅིག་གོམས་བྱས་པས། ། འཕྲལ་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བས། ། ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་བདེ་ཆེན་པོ། ། དེ་ཡི་འདི་ནི་བྱིན་བརླབས་ཡིན། ། གཞན་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་ཆེས་ཕྲ་ཞིང་། ། རྡོ་ རྗེ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུར། ། རྡུལ་བྲལ་མཐར་སྦྱིན་ཞི་བ་ཉིད། ། ཁྱོད་རང་ཡང་ནི་དེ་ཡི་ཕ། ། སྒོམ་པ་པོ་མེད་སྒོམ་པའང་མེད། ། ལྷ་མེད་སྔགས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས། ། སྔགས་དང་ལྷ་ནི་ཡང་དག་གནས། ། གང་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་མི་བསྒོམ་པར། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ཆོས་ནི་ཡོངས་ཤེས་པས། ། སྒོམ་པ་ཉིད་ནི་བསྒོམ་པ་མིན། ། དེར་ནི་ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད། ། སྲིད་མེད་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། ། བདག་མེད་གཞན་ཡང་མེད་པ་ཉིད། ། འདིས་ནི་མཆོག་ཏུ་བདེ་ཆེན་ཉིད། ། དང་པོར་ གོམས་པར་བྱེད་དུས་ཀྱི། ། གནས་ནི་བཟང་པོ་ངེས་པར་བརྟག། རང་གི་ཁྱིམ་མམ་མཚན་དུས་སུ། ། དབུ་མར་རངས་པའི་ལྟ་སྟངས་ཉིད། ། རང་གཞན་ཡང་དག་རིག་པ་སྤངས། ། མཁའ་མཉམ་རྡུལ་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་འདྲེས། ། ཆགས་དང་ཆགས་ བྲལ་རྣམ་པར་འདྲེས། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་མཆོག། དེ་ཉིད་ཡི་གེ་དམ་པ་ཡིན། ། འདོད་ཆགས་མེད་ཅིང་ཆགས་བྲལ་མེད། །

By contemplating the form of the deity, Without interruption for even a single day, Practice until it is thoroughly examined. Alternatively, meditate on the form of glorious Heruka, Or clearly visualize the Yoginī. In order to perfectly accomplish the welfare of oneself and others, There is no other means within saṃsāra. By training together with a consort, One will manifest it immediately. Through the empowerment of Mahāmudrā, The great bliss as it is known— That is its blessing. The maṇḍala does not arise from anything else. This wisdom is most subtle, Like the center of the vajra sky; It is stainless, the ultimate, and peace itself. You yourself are its father. There is no meditator, nor is there meditation. There is no deity, nor is there mantra. From the nature that is free from conceptual elaboration, Mantra and deity truly abide. Because one does not meditate with the mind, One should meditate on all beings. By fully knowing all phenomena, Meditation itself is not meditation. In that, there is no beginning, middle, or end; There is no existence and no nirvāṇa. There is no self and no other either. By this, there is supreme great bliss itself. At the time of first training, One must certainly examine a good place. In one's own home or at night, With the gaze of the central channel, Abandoning the correct cognition of self and other, It is emptiness, equal to space and free from dust. Method and insight are perfectly blended; Attachment and detachment are thoroughly mixed. The supreme nature of existence and non-existence, That itself is the sacred syllable. There is no desire and no freedom from desire.

དབུ་མར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མེད། ། ཡང་དག་དེ་ཉིད་སྣང་བ་པོ། ། བསྒོམ་པ་རོ་གཅིག་ མཉམ་པ་ཉིད། ། དང་པོར་སྤྲིན་དང་འདྲ་བ་ཡིན། ། དང་པོ་དུ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གཉིས་པ་སྨིག་རྒྱུའི་རྣམ་ཉིད་ཆུ། ། གསུམ་པ་མེ་ཁྱེར་རྣམ་པའོ། ། བཞི་པ་མར་མེ་ཉེར་འབར་བ། ། ལྔ་པ་རྟག་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཉིད། ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་རྒྱུ། ། དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། ཉལ་དང་ལོག་པའི་ཁྱད་པར་ལས། ། རྟག་ཏུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་མཚན་ཉིད་མི་ཕྱེད་པ། ། ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་འགྲུབ། ། རློམ་ སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་བདག། ཤིང་གཅིག་དང་ནི་དུར་ཁྲོད་དང་། ། ཡང་ན་དབེན་པའམ་བས་མཐའ་རུ། ། བསྒོམ་པ་བཟང་བར་བརྗོད་པར་བྱ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། བྷ་ག་ཞེས་བྱ་ཡེ་ཤེས་བརྗོད། ། བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྙོམས་འཇུག་ཉིད། ། དེ་ཡི་ བདེ་བ་འཁོར་ལོར་བརྗོད། ། རིག་པ་ཇི་བཞིན་རང་རིག་ཉིད། ། ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་ཁུ་བ་ཡིན། ། བདེ་བ་གནག་ཅིང་བདེ་བ་སེར། ། བདེ་བ་དམར་པོ་བདེ་བ་དཀར། ། བདེ་བ་ལྗང་ཁུ་བདེ་བ་སྔོ། ། བདེ་བ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་ཀུན། ། བདེ་བ་དངོས་དང་དངོས་མེད་བདེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བར་བརྗོད། ། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་དང་། ། ཇི་ལྟར་བར་མའི་སྲིད་ཡིན་པ། ། རྟག་ཏུ་གོམས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་འདོད། ། བཙུན་མོ་བྷ་གའི་བདེ་ཅན་དུ། །

One will not perceive a central channel. In this, there is neither method nor insight. It is the manifestor of the authentic reality, the single taste of meditation, the state of equality. At first, it is like a cloud; first, it is like smoke; second, the appearance of a mirage; third, the appearance of fireflies; fourth, a well-blazing lamp; fifth, a constant radiance, like a cloudless sky. This is the cause of omniscience and the sign of approaching accomplishment. Accomplishment becomes like an illusion. Through the distinction between sleeping and waking, it becomes constantly like a dream. It becomes the very wisdom of self-awareness. The practitioner of the mudrā yoga achieves the indivisible characteristic of accomplishment. The nature of the self is free from conceit. It is said that meditation is best performed in a solitary tree, a charnel ground, or in a secluded or remote place. In the lotus of the space element, the bhaga is called wisdom. Meditation is the very state of meditative union. Its bliss is called the wheel. Awareness is just as it is, self-awareness itself. The "god" is the bodhicitta. Just as the elements are the seminal fluid, so too is bliss. Bliss is black, bliss is yellow, bliss is red, bliss is white, bliss is green, and bliss is blue. Bliss is all that is moving and unmoving; bliss is both existence and non-existence. Vajrasattva is called bliss. Just as an illusion and a dream, and just as the intermediate state, so too is the maṇḍala desired through the practice of constant familiarization. In the blissful bhaga of the consort—

ཁུ་བ་ཞེས་བྱའི་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉིད། ། ཐམས་ཅད་ལུས་ ལ་རྣམ་པར་གནས། ། གཉིས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་གཙོ། ། བརྟན་དང་གཡོ་བ་ཁྱབ་ནས་གནས། ། སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ཅན་ཉིད་དུ་འདོད། ། བཟའ་དང་བཏུང་དང་བླུགས་པ་དང་། ། ཉལ་དང་ལོག་དང་སེམས་པ་ན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་འདོད་ པས། ། དེ་ནས་མངོན་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། བརྟན་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་གང་། ། རྩ་ལྕུག་འཁྲིལ་ཤིང་ལ་སོགས་པ། ། བདག་གིས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལས། ། དམ་པའི་དེ་ཉིད་ངེས་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་རྣམས་དམ་པ་གཅིག་ཡོད་མིན། ། རང་རིག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད། ། རང་རིག་ནས་ ནི་བྱང་ཆུབ་འགྱུར། ། རང་རིག་ཕྱིར་ན་བསྒོམ་པ་ཉིད། ། གང་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ཆེ་བདེ་བ། ། དེ་ཕྱིར་བདེ་བ་དེ་ཉིད་མིན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་གང་སྐྱེས་པ། ། རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་བརྗོད། ། ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ལས། ། ཡོ་གི་སྙིང་རྗེ་ཐབས་སུ་འགྱུར། ། སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཀུནྡ་ལྟ་བུ་ཉིད། ། དོན་དམ་བདེ་བའི་གཟུགས་ཅན་མ། ། ཁུ་བའི་རྣམ་པ་བཅོམ་ལྡན་ཡིན། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་འདོད་མར་བརྗོད། ། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བ་དེ། ། སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་མཆོག་དགའ་བ། ། རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི། ། ངག་གི་ལམ་འདས་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། ། འདི་ནི་བྱིན་བརླབས་རིམ་པའི་ཕྱིར། ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ། ། རང་བཞིན་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའི། །

It abides in the form of what is called "semen." That very thing is great primordial wisdom itself. It abides pervading the entire body, in the manner of both duality and non-duality. It is the sovereign nature of both existence and non-existence, abiding pervading the stable and the moving. It is asserted to be of an illusory nature. While eating, drinking, pouring [liquids], sleeping, waking, or thinking, those who desire Mahāmudrā will then manifest it. Whatever entities there are, stable or moving—creepers, vines, and so forth—one should meditate with certainty on the supreme reality from the perspective of the nature of things. There is no single supreme entity among them; it is the great bliss of self-awareness itself. Through self-awareness, one becomes awakened. Because it is self-aware, it is indeed meditation. Since the great elements are bliss, that bliss is not [merely] that [element]. That which is born as the coemergent is called the "coemergent nature." Free from the cause of a [physical] mudrā, the yogi’s compassion becomes the method. The inseparability of emptiness and compassion is thoroughly described as "bodhicitta." Bodhicitta is nirvāṇa, possessing the manner of both the conventional and the ultimate. The conventional is like a jasmine flower; the ultimate is the form of bliss. The Blessed One is the aspect of semen; his bliss is described as the "desirous woman." That which is free from being one or many is the supreme joy in a single instant. This primordial wisdom of self-awareness is a sphere of experience beyond the path of speech. Because this is the stage of blessings, such is the primordial wisdom of the Omniscient One. It is by nature primordially unborn.

རྫུན་མིན་བདེན་མིན་དེ་བཞིན་དུ། ། ཐམས་ཅད་ཆུ་ཡི་ ཟླ་བ་ལྟར། ། འདོད་པས་རྣལ་འབྱོར་མས་ཤེས་གྱིས། ། མཆོག་དགར་བསྒོམ་པ་མེད་ཅིང་སྒོམ་པ་པོ་ཡང་མེད། ། ལུས་ཀྱང་མེད་ཅིང་གཟུང་བ་མེད་ཅིང་འཛིན་པའང་མེད། ། ཤ་དང་ཁྲག་ཀྱང་མེད་ཅིང་བཤང་དང་གཅི་བའང་མེད། ། སྐྱུག་བྲོ་རྨོངས་མེད་གཙང་སྦྲ་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་མེད་ དང་། རློམ་སེམས་མེད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྣ་ཚོགས་ཉིད། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་མེད་དཀའ་ཐུབ་མེད་དང་སྦྱིན་སྲེག་མེད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ཡང་མེད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ནི་མེད། ། དེ་ནི་སྔགས་བཟླས་དེ་དཀའ་ཐུབ་དང་དེ་སྦྱིན་སྲེག། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ ཅན་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། ། མདོར་བསྡུས་པས་ནི་སེམས་ནི་འདུས་པའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། ཡིད་ནི་བརྟན་ནམ་གཡོ་འམ་ཅི། ། རང་གི་སེམས་ལ་སོ་སོར་བརྟག། སྤྲོས་པ་ཉིད་ནི་སྤྲོས་མེད་བྱེད། ། རྟོག་མེད་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པ་པོ། ། གསུམ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མེད། ། གསུམ་པོ་ སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བྱང་ཆུབ་བརྗོད། ། དེས་ན་བཞི་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཆོས་འབྱུང་ལས་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ནི། ། མཁའ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་ཐབས་དང་བཅས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ལས། ། སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཡང་དག་གནས། ། ཡང་ན་དེ་ ཉིད་ཐམས་ཅད་བདག། ཡང་ན་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་སྤངས། ། རོ་མཉམ་དེ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། འདི་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ། ། དབུ་མ་གཉིས་ཀྱིས་སྤངས་པ་ཉིད། ། བསྒོམ་པ་རོ་གཅིག་མཉམ་པ་ཉིད། ། དེ་ཕྱིར་འགྲོ་ཀུན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། རྣམ་དག་རྣམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་ ནི། ། རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད། །

Neither false nor true, in that same way, All is like the moon in water. O Yoginī, understand this through desire! In supreme bliss, there is no meditation and no meditator. There is no body, no object of apprehension, and no subject. There is no flesh or blood, and no excrement or urine. There is no disgust, no delusion, no ritual purity, and no sacred thread. The coemergent itself is manifold, free from conceit. There is no mantra recitation, no asceticism, and no fire offering. There is no possessor of the maṇḍala, and no maṇḍala itself. That is the mantra recitation, that is the asceticism, and that is the fire offering. That is the possessor of the maṇḍala and the maṇḍala itself. In brief, the mind is the form of the assembly. Is the mind stable or is it moving? Examine your own mind individually. Conceptual elaboration itself is made non-elaborate. Non-conceptuality is the bestower of accomplishment. The coemergent does not exist in the three. Because the three are abandoned, The coemergent is called awakening. Therefore, one should meditate on the fourth. The wisdom born from the source of phenomena (dharmodaya) Is coemergent with space and endowed with method. From the nature of method and insight, It abides perfectly in the form of an illusion. Alternatively, that itself is the self of all, Or else it is completely transcended by all. By meditating on that single taste, View all this as equality. Abandoned by the two extremes of the Middle Way, Meditation is the equality of a single taste. Therefore, all beings are coemergent. With a mind of pure aspect, The nature is itself nirvāṇa.

སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། ། དེ་ཉིད་བསལ་ནས་སངས་རྒྱས་འགྱུར། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་གང་དུ་ཡང་། ། སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་རྙེད་དེ། ། སེམས་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་ གཞན་དུ་བསྟན་པ་མེད། ། སྟོན་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན། ། གཙོ་བོ་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུར་ལྡན། ། དེ་མེད་པས་ན་བདེ་མེད་འགྱུར། ། བདེ་བ་མེད་ན་དེ་མེད་འགྱུར། ། དངོས་ང་དངོས་པོ་ང་མ་ཡིན། ། དངོས་པོ་རྟོགས་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ང་། ། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་ རང་བཞིན་ང་། ། གང་ཞིག་ལེ་ལོས་བསྣུན་པ་དང་། ། རྨོངས་པ་གང་གིས་ང་མི་ཤེས། ། མུན་པ་ལ་ནི་མར་མེ་ལྟར། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལས་བདེ་བ། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དངོས་པོ་མིན། ། དེ་ཉིད་དངོས་མེད་ཚུལ་ཡང་མིན། ། ཞལ་ཕྱག་རྣམ་པའི་གཟུགས་ཅན་ཉིད། ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བས་ གཟུགས་མེད་པས། ། ཆགས་དང་འཇིག་པ་དག་གིས་ཀྱང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གནོན་མི་འགྱུར། ། དེས་ན་རབ་འཇིག་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་ཆགས་པ་མེད། ། ལུས་ཀྱི་དངོས་མེད་གང་ལས་བདེ། ། བདེ་བ་སྨྲ་བར་མི་ནུས་སོ། ། ཁྱབ་དང་ཁྱབ་བྱེད་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། བདེ་བས་འགྲོ་ཀུན་ ཁྱབ་པ་ཉིད། ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་མིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། གང་དུ་ཡང་ནི་མི་རྙེད་དེ། ། བླ་མའི་དུས་ཐབས་བསྟེན་པ་ལས། ། བདག་གི་བསོད་ནམས་ལས་ཤེས་བྱ། ། ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ནི་རབ་འབབ་དང་། ། མར་མེའི་རྩེ་མོ་རབ་བཅིངས་ལྟར། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་ མཉམ་པར་གཞག། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་འབར་བ་ཡིས།

Sentient beings are themselves the Buddha, Yet they are obscured by adventitious stains. When these are removed, they become Buddhas. In any world system whatsoever, No Buddha is to be found elsewhere; The mind itself is the perfect Buddha. No Buddha is taught to exist apart from this. The Teacher possesses the thirty-two marks, And the principal one is endowed with the eighty minor signs. Without that, there is no bliss; Without bliss, that [Buddha] does not exist. I am not a functional entity, nor am I a non-entity. Because I realize the nature of entities, I am the Buddha. I am the mundane and the supramundane; I am the nature of coemergent joy. Whoever is struck by laziness, And whoever, through delusion, does not know me— Like a lamp in the darkness, Bliss arises from the yoga of the deity. Therefore, the Buddha is not a functional entity, Nor is he a non-entity in the manner of suchness. Though he has a form with faces and hands, Because he is supreme bliss, he is formless. Through both formation and destruction, Method and insight are not suppressed. Therefore, there is no total destruction. In that very state, there is no attachment. From the non-entity of the body, what bliss arises? Bliss cannot be described in words. In the manner of the pervader and the pervaded, Bliss pervades all wandering beings. Inexpressible by others, it is coemergent; It is not found anywhere else. Through relying on the methods of the Guru at the proper time, It should be known through one's own merit. Like the continuous flow of a river, Or like the steady flame of a lamp, Through yoga of that very reality, One should remain in meditative equipoise day and night. By the blazing of the inner heat at the navel,

། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཤིང་། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲེགས་པས། ། བསྲེགས་པས་རི་བོང་ཅན་ཧཾ་འཛག། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ནི་རླབས་གཉིས་ལ། ། རང་གི་གཡས་དང་ལག་གཞན་གྱིས། ། མཐེ་བོང་ དང་ནི་སྲིན་ལག་གིས། ། དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བཙིར། ། དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་ལས་ཅི་ཞིག་སྐྱེ་ཞེ་ན། ། གཞོན་ནུའི་དགའ་བ་ཇི་ལྟ་བའམ། ལྐུགས་པའི་རྨི་ལམ་ཇི་ལྟ་བའོ། ། བོ་ལའི་བདེ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། འདི་ནི་གསང་བའི་སྙོམས་ འཇུག་པས། ། ཕྱི་རོལ་གཉིས་གཉིས་བསྟན་པ་མེད། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་བཞིན་ནང་། ། དེ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་བདེ་བ་ཆེ། ། ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་གནས། ། ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། མཆོག་གི་མཐའ་དང་དགའ་བྲལ་དབུས། ། སྟོང་དང་སྟོང་མིན་ཧེ་རུ་ཀ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་ཅེས་ བྱར་བརྗོད། ། སེམས་དཔའ་སྲིད་པ་གསུམ་གཅིག་པ། ། ཇི་ལྟར་ཕ་ལས་བདེ་ཐོབ་པ། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་རང་གིས་བཟའ། ། བདེ་བ་གང་གིས་འཆིང་བ་འདིར། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་བསམ་གཏན་བརྗོད། ། དེ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཟུགས། ། བདེ་ཆེན་བཟང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ མ། ། དེ་ནི་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་གཟུགས། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དངོས་པོ་ཅན། ། ཡང་དག་གྱུར་པས་སོ་སོར་རྟོག། དེ་ཉིད་བྱ་བ་ནན་ཏན་ཏེ། ། ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མ། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། ཅེས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་བསྡེབས་ པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་བཞེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པའོ། །

The five Tathāgatas are burned, and Locanā and the others are also burned. By that burning, the haṃ of the moon drips. Between the two waves of enjoyment, the yogi should press with his own right hand and the other [left hand], using the thumb and the ring finger. From that, wisdom will arise. If one asks what arises from that: it is like the joy of a youth, or like the dream of a mute. The bliss of the bola is the Great Seal (mahāmudrā), the very nature of all vajra sense bases. This is the secret meditative absorption; there is no teaching of external duality. As it is externally, so it is internally. Its seal is great bliss, abiding in the very center of the navel. It abides throughout the entire body. At the supreme limit and the middle of the joy-free, the Heruka who is both empty and non-empty is called the "indestructible vajra." The Sattva is the unity of the three realms. Just as bliss is obtained from the father, one should consume that bliss oneself. The bliss by which one is bound here is called "meditative concentration" (dhyāna). That itself is the form of the coemergent; it is the yoginī of excellent great bliss. That is the form of the mirror-like wisdom, the entity of the wisdom of equality, the discerning wisdom through perfect transformation, and the all-accomplishing wisdom. It is the utterly pure expanse of reality (dharmadhātu). Through meditative equipoise, accomplishment is attained. Thus, the combination of the preceding and following vajra words is the intention of the Bodhisattva Vajrapāṇi and others. This is a summary of the essence of the vajra words.