Personal Instructions on Six-Branched Yoga

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཥ་ཌངྒ་ཡོ་ག་ཨུ་པ་དེ་ཤ། བོད་སྐད་དུ། ཡན་ལག་དྲུག་གི་སྦྱོར་བའི་མན་ངག། དཔལ་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་ཆེན་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྦྱོར་དྲུག་མན་ངག་བཤད་པར་བྱ། ། སྒྲུབ་པོ་དབང་བཞི་ཐོབ་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་སྒྲུབ་དོན་དུ། ། དབེན་ པའི་གནས་སུ་འབོལ་སྟན་ལ། ། ཡི་དམ་ལྷར་གནས་སྦྱོར་དྲུག་བསྒོམ། ། དང་པོ་སོ་སོར་སྡུད་པ་ནི། ། མཚན་མོ་སྔོན་ལ་ཉིན་མོ་ཕྱི། ། བུ་ག་མེད་ལ་ཐོག་མཐོའི་ནང་། ། རི་རབ་བསྲངས་ལ་གླིང་བཞི་བསྡུ། ། གྱེན་ལ་ཉི་ཟླ་དར་ལྕེ་བསྐྱོད། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་རྒྱ་མཚོ་གཞོམ། ། སྟེང་གི་རླུང་ཆེན་ཐུར་ལ་བརྡེག། ལུས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། དེས་ནི་རླུང་རྣམས་ནང་དུ་འཆིང་། ། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྟངས་བྱ། ། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་གནས་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་ཞེན་པས་ནམ་མཁར་བལྟ། ། དུ་བ་ལ་སོགས་རྟགས་ལྔ་འབྱུང་། ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཉིན་མོ་ནང་ནུབ་ཤར་བ་བལྟ། ། གུང་ལ་བསྒོམ་ པར་མི་བྱའོ། ། སྔ་མ་ལྟར་ནི་བྱེད་བཅིངས་པས། ། ཕྱི་ཡི་མཁའ་ལ་རྟོག་མེད་བལྟ། ། འབར་བ་འདྲ་སོགས་རྟགས་དྲུག་འབྱུང་། ། རིག་པ་མཁའ་ལྡིང་ལ་སོགས་རྟགས། ། སོ་སོར་སྡུད་ལ་སྙོམས་ཞུགས་ན། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། སྟོང་ཉིད་དེ་བརྟན་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བསམ་གཏན་སྔ་མ་ལྟར་ནི་ བསྒོམ། ། ནམ་མཁར་མིག་ལྟ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ། ། དེ་ལ་གོམས་པས་ཤེས་རབ་དང་། ། རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་དགའ་བདེ་འབྱུང་། ། དེ་རྟགས་མངོན་ཤེས་ལྔ་འབྱུང་འགྱུར། ། བསམ་གཏན་ལ་ནི་སྙོམས་ཞུགས་ན། །

In the language of India: Ṣaḍaṅgayoga-upadeśa. In the language of Tibet: Yan lag drug gi sbyor ba’i man ngag (The Pith Instructions on the Application of the Six Limbs). Homage to the glorious Great Bliss. Homage to the body of Great Bliss. I shall explain the pith instructions on the six limbs. For the sake of accomplishing the state of the Great Vajradhara, the practitioner who has received the four empowerments should, in a secluded place, sit upon a soft cushion and, abiding as the yidam deity, meditate on the six limbs. First, regarding withdrawal (pratyāhāra): at night first and during the day later, in a place without openings and high-ceilinged, one should straighten Mount Meru and gather the four continents. Above, the sun and moon flutter like silk banners; with the vajra-clasp, the ocean is crushed. The great wind from above strikes downward; this is called the "physical action." By this, the winds are bound within. One should adopt the gaze of the Great Uṣṇīṣa. Abiding in the divine pride, one looks into space with attachment to space. The five signs, such as smoke and so forth, will arise, and emptiness will be realized. During the day, look toward the west, north, and east; one should not meditate at midday. By binding the actions as before, one looks non-conceptually into the external sky. The six signs, such as the blazing and so forth, will arise, as well as the signs of awareness, such as the garuḍa and so forth. If one enters into equipoise in withdrawal, one is blessed by all mantras. In order to stabilize that emptiness, one should meditate on concentration (dhyāna) as before. Looking into space with the eyes, one meditates on emptiness. Through familiarity with that, insight, investigation, analysis, joy, and bliss arise. From those signs, the five clairvoyances will emerge. If one enters into equipoise in concentration, [the signs arise].

མངོན་ཤེས་ལྔ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། རིག་པ་རྩེ་གཅིག་སོགས་རྒྱུར་འགྱུར། ། དེ་གཉིས་ ཐོག་མར་དགེ་བ་སྟེ། ། སྟོང་ཉིད་མཐོང་རྟེན་བྱེད་པའོ། ། སྟོང་ལ་བདེ་བ་རྒྱས་གདབ་ཕྱིར། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བས་རླུང་དབང་སྡུད། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ལྟ་སྟངས་བྱ། ། ཀུན་འདར་ནང་དུ་དབུགས་བཅུག་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེས་ནི་བདེ་བ་རབ་སྐྱེས་ན། ། གཏུམ་མོ་འབར་བའི་སྦྱོར་བ་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་མ་སྐྱེས་ཕྱག་རྒྱར་སྦྱར། ། ལུས་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོར་ངེས། ། སངས་རྒྱས་སྲས་དང་མཁའ་འགྲོ་མཐོང་། ། སྐུལ་དང་ལུང་སྟོན་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། བུམ་འཇུག་ལ་སོགས་དགུ་རུ་འགྱུར། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བས་ངེས་པར་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སོགས་རྣམས་ནི་གཟིགས། ། དེ་བརྟན་བྱ་ ཕྱིར་འཛིན་པ་བསྒོམ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་ལྟེ་བ་ལ། ། རླུང་སོགས་ཐ་མི་དད་བཙུད་བསྒོམ། ། ལུས་ཡང་ལ་སོགས་རྟགས་འབྱུང་ངོ་། ། བུམ་གནས་ལ་སོགས་དགུ་རུ་འགྱུར། ། རྟག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་འཇུག། དེ་གཉིས་བར་དུ་དགེ་བའོ། ། བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་བརྟན་བྱའི་ཕྱིར། ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པ་ནི། ། གནས་བཞིར་བརྟན་པའི་བདེ་སྟོང་བསྒོམ། ། ཤིན་ཏུ་གོམས་བྱས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ལྟ་བ་མི་འཕྲོ་བརྟན་པར་གནས། ། ལུས་ལ་འོད་འཕྲོ་ལོངས་སྤྲུལ་མཐོང་། ། རྗེས་དྲན་ལ་ནི་སྙོམས་ཞུགས་ན། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། རྗེས་མེད་ལ་སོགས་སྐུ་ཤེས་བྱ། ། དེ་བརྟན་བྱ་ཕྱིར་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ། ། བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་དེ་ཉིད་ལ། ། ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱ་བའོ། །

The five superknowledges will be attained; one-pointed awareness and so forth become the causes. These two are virtuous in the beginning, acting as the support for seeing emptiness. In order to seal emptiness with bliss, one gathers mastery over the winds through prāṇāyāma. One should adopt the gaze of Amṛtakuṇḍalī and, having drawn the breath into the kun-dar [central channel], begin the vajra recitation. When bliss is thus fully generated, one should perform the yoga of the blazing caṇḍālī. If it does not arise at all, one should engage with a mudrā; body and mind are then certain to be great bliss. One sees the Buddhas, their sons, and the ḍākinīs, and exhortations and prophecies will occur. The vase-breath and so forth become ninefold. Through the certainty of prāṇāyāma, one beholds the bodhicitta and the rest. To stabilize that, one meditates on retention. At the centers of the four cakras, one meditates on the insertion of the winds and so forth as inseparable. Signs such as lightness of body will arise. The vase-holding and so forth become ninefold. By the power of constant retention, Vajrasattva truly enters. These two are virtuous in the middle. In order to stabilize the inseparability of bliss and emptiness, one meditates on recollection. One meditates on the bliss and emptiness stabilized in the four places. Through thorough habituation, the Buddha’s view remains stable without wavering. Light radiates from the body and the saṃbhoga- and nirmāṇa-kāyas are seen. If one enters into the equipoise of recollection, a maṇḍala of light will arise. This is known as the "traceless" body and so forth. To stabilize that, one meditates on samādhi. One should become thoroughly habituated to that very inseparability of bliss and emptiness.

ཐམས་ཅད་བདེ་སྟོང་ལ་སོགས་འབྱུང་། ། ལྷུན་གྲུབ་ལ་སོགས་དགུ་རུ་འགྱུར། ། ཏིང་འཛིན་དབང་སྒྱུར་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་འབྱང་བར་འགྱུར། ། དེ་ གཉིས་ཐ་མར་དགེ་བའོ། ། དེ་ལ་སྤྱོད་པ་གོམས་པ་ཡིས། ། ཚེ་འདི་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ། ། མ་ཐོབ་པར་དོའི་སྦྱོར་དྲུག་བསྒོམ། ། དེ་ནི་ཆགས་བྲལ་མན་ངག་སྟེ། ། ཆགས་ཅན་སྦྱོར་དྲུག་གཞན་དུ་ཤེས། ། དེ་བྱས་དགེ་བས་བདག་དང་གཞན། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་གནས་ཐོབ་ཤོག། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་ དྲུག་གི་མན་ངག་ཅོ་ལུ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་(ཏསམནྟ་,ཏ་སམནྟ་)ཤྲཱི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་རྭ་ཆོས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Everything arises as bliss-emptiness and so forth; it becomes the ninefold spontaneous presence and so forth. Merely by mastering meditative absorption, all obscurations will be purified. These two are virtuous in the end. By habituating oneself to that practice, one attains buddhahood in this very life. If not attained, one should meditate on the six applications of the intermediate state. This is the pith instruction for those free from attachment; for those with attachment, the six applications should be known from other sources. By the virtue of having performed this, may I and others attain the state of the Great Vajradhara. The pith instruction on the six branches of application composed by Chulupa is complete. Translated by the Paṇḍita Samantashrī and the translator Ra Chörap.