Personal Instructions on Six-Branched Yoga

༄། ། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་གི་མན་ངག་བཞུགས། ། ༄༅༅། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་དང་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་བཤད་བྱ། ། སོ་སོར་སྡུད་དང་བསམ་གཏན་དང་། ། སྲོག་རྩོལ་དེ་བཞིན་འཛིན་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་ཏུ་ནི། ། རྒྱུན་དུ་སངས་རྒྱས་མཆོག་གིས་གསུངས། ། ཀུན་ལ་དྲུག་ཏུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། རབ་ཀྱིས་དང་ པོ་རྟོག་པའོ། ། འབྲིང་གིས་སྲོག་རྩོལ་ལ་སོགས་ཡིན། ། ཐ་མས་དྲུག་པོ་རིམ་པས་བསྒོམ། ། བྱིས་པ་གཞུག་དང་བུམ་པ་དང་། ། གསང་བ་ཡེ་ཤེས་སྔོན་སོང་བས། ། བཞི་པ་ཡི་ནི་དབང་བྱས་ཏེ། ། དམ་ཚིག་རྩ་བ་ཡན་ལག་ཅན། ། དེ་ཡིས་དབེན་པར་གནས་བྱས་ལ། ། སོ་སོར་ སྡུད་པ་འདི་ལྟར་བསྒོམ། ། བསྒོམ་པ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། འགག་པ་རླུང་ནི་འགག་པར་བྱེད། ། སྐྱེ་བ་ཤུགས་ལ་བདེ་བ་སྐྱེ། ། འབྱུང་བ་ལམ་རྟགས་དངོས་སུ་འབྱུང་། ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། སོ་སོའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྡུད། ། དབྱེ་བ་བཅུ་རུ་གསུངས་པ་ཡིན། ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དག་ཏུ་བཞེད། ། ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོ་ཤེས་རབ་བོ། ། འབོལ་བའི་སྟན་ལ་བྱེད་པ་ནི། ། ལུས་བསྲང་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅའ། ། ལྕེ་བཟློག་གསུས་སྦྱར་མིག་གྱེན་བཟློག། གཙུག་ཏོར་སྒྱུར་བའི་ལྟ་སྟངས་སོ། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམ་པར་བྱ། ། དེས་ནི་རླུང་རྣམས་འཆིང་ བྱེད་པའོ། ། དཔྲལ་བའི་ཐིག་ལེར་སྲོག་བཅུག་ལ། ། གཡས་པ་ས་ཡི་རླུང་དུས་བསྒོམ། ། མཚན་མོ་བླ་གབ་བཅས་པ་རུ། ། ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ།

The Pith Instructions on the Six-Branch Yoga Homage to the glorious, sublime gurus and to the glorious Kālacakra. Having prostrated to Kālacakra, I shall explain the six branches of yoga. Pratyāhāra (withdrawal), dhyāna (meditative concentration), prāṇāyāma (vital wind control), dhāraṇā (retention), anusmṛti (recollection), and samādhi (absorption)—these are the six branches of yoga, as constantly taught by the Supreme Buddha. One should understand that all [practitioners] have these six. The best [practitioners] begin with conceptualization; the middling with prāṇāyāma and so forth; and the least should meditate on the six in sequence. Having first received the entry, the vase, the secret, and the wisdom empowerments, and having been empowered by the fourth, one should abide in solitude, observing the root and branch samayas. Then, one should meditate on pratyāhāra as follows: Through meditating on emptiness, the cessation of the winds is brought about. Birth [of the winds] is naturally transformed into bliss, and the signs of the path of the elements actually arise. Its essence is emptiness, which withdraws all individual conceptualizations. It is taught to have ten divisions and is asserted as the direct perception of the senses. Wisdom is the aggregate of consciousness. To practice, sit on a soft cushion, straighten the body, and assume the vajra posture. Reverse the tongue, draw in the abdomen, and turn the eyes upward in the gaze of the uṣṇīṣa. Clasp the two hands in the vajra-fist; by this, the winds are bound. Having placed the vital wind in the drop at the forehead, meditate on the earth-wind of the right [nostril] during the day. At night, while sheltered from the elements, focus on the sky and meditate on emptiness.

། སྲོད་དང་ཐོ་རངས་གུང་ལ་མིན། ། ཉིན་མོ་བླ་གབ་མེད་པ་སྟེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་བལྟས་སྔ་དྲོ་ཕྱི། ། ཉི་ཟེར་ཉི་མའི་ གུང་ལ་མིན། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཡུལ་སོགས་དགག། ནང་དུ་ལྷ་ཡི་མིག་སོགས་ཏེ། ། སྟོང་ཉིད་གཟུགས་ཏེ་དམིགས་བཅས་མཐོང་། ། ཆོས་ལ་ཕ་རོལ་བཅུ་གནས་ལ། ། ལྷ་ལ་ལྷ་མོ་བཅུ་ཞེས་བྱ། ། རྟགས་སུ་ལམ་ལ་བཅུ་མཐོང་འགྱུར། ། དུ་བ་སྨིག་རྒྱུ་མཁའ་སྣང་དང་། ། མར་མེ་འབྱུང་སྟེ་འབྱུང་རླུང་ཐིམ། ། ཐ་མ་སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ནི། ། རྟགས་ཅན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། འབར་བ་ཟླ་ཉི་གློག་སྒྲ་གཅན། ། ཐིག་ལེ་དྲུག་སྟེ་ཐ་མ་ཡིན། ། ཐམས་ཅད་རྒྱུར་མཐོང་རྟགས་ཅན་ཏེ། ། འབྱུང་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོ་ལྔ། ། གསང་འདུས་མཚན་བརྗོད་ནས་ ཕྱེད་ཕྱེད། ། སྤྲུལ་སྐུ་ལོངས་སྐུ་རྟོགས་མེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་བསླང་བའི་བདེ་བ་འབྱུང་། ། བསྒོམས་པས་དུས་ཀར་རི་མོ་ནག། མཐོང་བ་ནང་དུ་སྟོང་གཟུགས་སོ། ། དེས་ནི་སྟོང་གཟུགས་རྟོགས་པར་བྱེད། ། སོ་སོར་སྡུད་ལ་སྙོམས་ཞུགས་ནས། ། སྔགས་ཀུན་བྱིན་གྱིས་རློབ་བྱེད་ལ། ། ངག་ གི་བདེན་པར་འགྲུབ་པའོ། ། གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། ། གཉིས་པ་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ནི། ། སྟོང་གཟུགས་བརྟན་ཕྱིར་བྱེད་པའོ། ། ངོ་བོ་ཡུལ་ནི་སྟོང་གཟུགས་ཏེ། ། དུས་ནི་ནམ་མཁའ་རྒྱུ་དུས་སོ། ། དབྱེ་བ་རྣམ་པ་ལྔ་ཞེས་བྱ། ། ལྟ་སྟངས་དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། མཉམ་ གཞག་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་སྟེ། ། སྒོམ་པ་སྔར་གྱི་སྟོབས་གཟུགས་ལ། ། སེམས་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བ་ཡིན། ། འབྱུང་བའི་རིམ་པས་གོང་ཐིམ་པས། ། ས་སོགས་གང་མཐོང་སྒྱུ་མ་ལྟར། །

Not at dusk, dawn, or midnight; during the day, without a roof-cover. Looking into the sky, in the morning or afternoon, not at the zenith of the sun’s rays. By meditating in that way, objects and so forth are negated. Internally, the divine eye and so forth; the form of emptiness is seen with an object. Regarding the dharmas, there are ten perfections; regarding the gods, there are ten goddesses. As signs, ten are seen on the path: smoke, mirage, fireflies, and a lamp appear as the elements and winds dissolve. Finally, the cloudless sky is the sign-possessor, the perfection of insight. Blazing, the moon, sun, lightning, and Rāhu—these are the six drops, the last of which is the sign-possessor. Seeing all as the cause is the sign-possessor; the five elements and the five wisdom aggregates. Having recited the Guhyasamāja and the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, half by half, the nirmāṇakāya and saṃbhogakāya are realized without conceptualization. The bliss of the raised vajra arises. By meditating, at the time of the black lines, what is seen internally is the empty form. By that, the empty form is realized. Having entered into the meditative equipoise of withdrawal, all mantras are blessed, and the truth of speech is accomplished. One becomes free from the objects of apprehension. Second, the branch of concentration: it is performed to stabilize the empty form. Its essence is the object, the empty form; the time is the causal period of space. It is said to have five divisions. The gaze, the reality, and the mudrā are the mental direct perception of meditative equipoise. The meditation is to place the mind on the form of the previous power and look into the sky. Through the sequence of the elements, as they dissolve into the higher, whatever is seen, such as earth and so forth, is like an illusion.

མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་མེད་པར་མཐོང་། ། བསམ་གཏན་ཆགས་པའི་བདེ་བ་འབྱུང་། ། ལྷ་མོས་བསྐུལ་ལ་ལུང་བསྟན་ཐོབ། ། སྟོང་ཉིད་སེམས་འཇུག་ཤེས་རབ་སྟེ། ། དངོས་རྣམས་སེམས་འཛིན་རྟོག་པའོ། ། དེ་འཛིན་འཇུག་པ་སྤྱོད་པའོ། ། སེམས་ཀུན་གཞག་པ་དགའ་བའོ། ། བདེ་བ་ཕུན་སུམ་མི་གཡོ་བདེ། ། མཁའ་ཡི་བདག་ཉིད་རྣམ་ཤེས་སོ། ། བསམ་གཏན་ལ་ནི་སྙོམས་ཞུགས་ན། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་གཉིས་ཐོག་མར་དགེ་བ་སྟེ། ། སྟོང་གཟུགས་རྟོགས་པས་བསྙེན་པར་གསུངས། ། དེ་ནས་སྟོང་གཟུགས་མཐོང་ནས་ནི། ། མི་འགྱུར་བདེ་བ་སྐྱེ་པའི་ཕྱིར། ། སྲོག་རྩོལ་ཡན་ལག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྐང་ པ་གཅིག་གིས་གཅིག་མནན་ཅིང་། ། མཐེ་བོང་ནང་བཅུག་ཁུ་ཚུར་བསྡམ། ། ཡུལ་ནི་རྩེ་གསུམ་རླུང་ཡིན་ནོ། ། འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་རླུང་རྒྱུའི་དུས། ། ལྟ་སྟངས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། ཕྱི་རུ་དང་པོ་རླུང་གཏོར་ནས། ། ནང་དུ་མྱུར་དང་རྣམ་སྡུད་དང་། ། རེངས་དང་སྔགས་སྦྱོར་གདའ་ ཡིས་ནི། ། བུམ་པ་ཅན་དང་རྡུལ་མཐའ་ཡིས། ། རླུང་གཉིས་དབུས་སུ་རབ་བཅུག་ནས། ། རླུང་བཅུ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ལ་སྲོག་ཞུགས་པའི། ། བདེ་བ་ངེས་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་བརྩོན་བྱས་པས། ། ཞག་རེ་རླུང་བཅུ་འགག་འགྱུར་ཏེ། ། ཉི་ཁྲི་ཆིག་ སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་འགག། དེ་ཡིས་ལྟེ་བར་རླུང་གཉིས་འདོམ། ། ཡེ་ཤེས་གཏུམ་མོ་འབར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ལྷ་མོ་བཅུ་སད་ནས། ། ཁུ་བ་བཅས་པའི་བདེ་བ་འབྱུང་། ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་གནས་གཉིས་དོད། ། མ་ཟོས་བཀྲེས་མེད་ཟོས་ཀྱང་འཇུ། ། ཐུར་སེལ་མི་འཛག་བདེ་བ་ འཛག།

One sees without the distinction of meditative equipoise and post-meditation. The bliss of attachment to concentration arises. Urged by the goddess, one receives the prophecy. The entry of the mind into emptiness is insight; the grasping of things as the mind is conceptualization. The engagement in grasping that is conduct; the settling of the entire mind is joy. The bliss of excellence is the bliss of immovability. Consciousness is the nature of space. When one enters into meditative equipoise in concentration, clairvoyance will be attained. These two are virtuous at the beginning; through the realization of empty-form, it is taught as the stage of approach. Then, having seen the empty-form, in order for unchanging bliss to arise, one should meditate on the branch of vital-wind exertion. With one foot pressing upon the other, the thumbs tucked inside and the fists clenched, the object is the wind of the trident. At the time when the wind of the aggregate of formations flows, the gaze is the swirling nectar. Having first expelled the wind externally, then quickly drawing it in and withdrawing it, through the application of the mantra and the vase-like [breath] with the limit of the dust, the two winds are thoroughly inserted into the center, and the ten winds are completely pacified. When the vital wind enters the vajra-fire, bliss will certainly arise. By exerting oneself for six months, ten winds will cease each day; twenty-one thousand six hundred [winds] will cease. By that, the two winds meet at the navel. Through the blazing of the wisdom inner heat, the ten goddesses of the buddhas are awakened, and the bliss accompanied by the fluid arises. Two locations are established above and below. Without eating, there is no hunger; even if one eats, it is digested. The downward-clearing wind does not leak, and bliss leaks.

སྒྱུ་འཕྲུལ་རྡོ་རྗེ་གསུས་པོ་ཆེ། ། ལུས་ཡང་ལ་སོགས་མི་རྟོག་བདེ། ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱའོ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བས་ངེས་པར་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གཟིགས། ། རླུང་སེམས་རབ་ཏུ་བརྟན་བྱའི་ཕྱིར། ། འཛིན་པའི་ཡན་ལག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡུལ་ནི་བདེ་བའི་རླུང་ཉིད་དོ། ། བརྟན་པར་འཛིན་པས་འཛིན་པའོ། ། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་དབུས་མར་གནས། ། ལྟ་སྟངས་ལ་སོགས་དེ་འདྲ་ལ། ། ལག་པ་གཉིས་བསྡམ་ནམ་མཁའི་དུས། དྷཱུ་ཏཱིར་རླུང་ནི་ཚུད་ཙམ་གྱིས། ། ལམ་དུ་མི་འགྱུར་ཐིག་ལེར་གཞུག། ལུས་སོགས་ ཐིག་ལེ་བཞི་པོ་ལ། ། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་རླུང་སེམས་ནི། ། ངེས་པར་བཙུད་ནས་མི་གཡོ་བྱ། ། དེ་ལ་མི་གཡོ་བརྟན་གྱུར་པས། ། ཐིག་ལེར་ཆགས་པའི་བདེ་བ་སྐྱེ། ། བུད་མེད་ཀུན་ལ་སྙོམས་འཇུག་ཀྱང་། ། ཐིག་ལེ་ལྟུང་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ལུས་སྟོན་བདེ་སྐྱེ་ལུས་བརྟན་འགྱུར། ། དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་མོ། ། རྟག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་འཇུག། འཆི་བདག་ལ་སོགས་ཀྱིས་མི་ཚུགས། ། འགྲོ་དང་འོང་བ་ཟད་བྱེད་ཅིང་། ། ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་ཟད་པར་བྱེད། ། སྟོབས་བཅུ་ལ་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཚེ་ རིང་ནད་མེད་ཁམས་ཆ་སྙོམས། ། དེ་གཉིས་བར་དུ་དགེ་བ་སྟེ། ། ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བཤད་ལ། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པར་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་བདེ་བ་སྤེལ་བྱའི་ཕྱིར། ། རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཡན་ལག་བྱ། ། ཡུལ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། བདེ་བ་རྒྱུད་ལ་དྲན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ རླུང་རྒྱུའི་དུས་སུའོ། ། ལྟ་སྟངས་ལྷ་ཡི་ལྟ་བ་སྟེ། ། འདུ་ཤེས་ཕུང་པོར་མཐེའུ་ཆུང་གཞུག།

The great-bellied Vajra-Māyā, The bliss of non-conceptualization, such as lightness of body and so forth, Is called "mental direct perception." Through the certainty of vital wind and effort, It is beheld by the Buddhas and Bodhisattvas. In order to make the wind and mind perfectly stable, One should meditate on the branch of retention. The object is the wind of bliss itself; Because it is held firmly, it is "retention." The aggregate of feeling abides in the center. Regarding the gazes and so forth, such as these: At the time of the sky, with both hands bound, By the mere entry of the wind into the dhūtī, One should cause it to enter the drop, so it does not wander on the path. Regarding the four drops, Having definitely inserted the wind and mind, Whether gradually or simultaneously, one should make them immovable. Through that immovable stability, The bliss of attachment to the drop arises. Even when in union with all women, The drop will not fall. The body manifests bliss and the body becomes stable; That too is mental direct perception. By the power of constant retention, Vajrasattva truly enters. One is not harmed by the Lord of Death and the like; Coming and going are exhausted, And the afflictions and so forth are exhausted. One will enter the ten powers. Long life, freedom from disease, and balanced elements— Between those two is virtue; This is explained as "near accomplishment," And is taught as the "fierce conduct." Then, in order to increase bliss, One should perform the branch of recollection. The object is bliss itself; It is the recollection of bliss within the continuum. At the time when the wisdom-wind flows, The gaze is the gaze of the deity; One should insert the little finger into the aggregate of perception.

དབྱེ་བ་གསུམ་སྟེ་བསྒོམས་སྟོབས་དང་། ། ལག་པ་བུད་མེད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཁོར་ནས་དཔྲལ་གནས་བྱང་སེམས་དབབ། ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་རབ་གཟུང་བ། ། དངུལ་ཆུའི་དཔེ་ཡིས་ཤེས་ བྱས་ལ། ། སྟེང་ནས་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་གཅིག། དེ་འདྲ་རླུང་སེམས་གཏད་པས་ནི། ། དགའ་བ་བཞི་ལ་བཅུ་དྲུག་སྐྱེ། ། ཡར་ངོ་ཆགས་ཆེན་མཚན་ཉིད་དོ། ། རས་བལ་སྟག་ལ་བེ་ཤིང་དཔེ། ། སྤྲོས་བཅས་སྤྲོས་མེད་ཤིན་ཏུ་མེད། ། འཕོ་བའི་བག་ཆགས་སྤངས་བྱས་པས། ། སྒྲིབ་པ་ གསུམ་པོ་དག་པར་འགྱུར། ། ཆགས་པ་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བར་བྱ། ། དེ་དོན་བསྒོམས་པས་བདེ་ཆེན་ནི། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། མངོན་ཤེས་དྲུག་ཀྱང་ཆེར་འགྱུར་ཞིང་། ། གཟུགས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་མངོན་སུམ་མཐོང་། ། ངེས་པར་ལུང་བསྟན་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། རང་རིག་ མངོན་སུམ་དུ་ནི་འདོད། ། རྗེས་དྲན་ལ་ནི་སྙོམས་འཇུག་པ། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། གཞན་ཡང་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ལས་སོ། ། བསྒྲུབ་པ་ཞེས་ནི་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་མི་འགྱུར་བདེ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ངེས་པར་བསྒོམ། ། ངོ་བོ་བདེ་སྟོང་གཉིས་ མེད་དེ། ། དེ་ལ་རྩེ་གཅིག་གནས་པའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སོགས། ། ཡེ་ཤེས་རླུང་རྒྱུའི་དུས་སུའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞི་བའི་ལྟ་སྟངས་ཏེ། ། ལག་པ་ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བསྒོམ་པ་དམིགས་བཅས་སྟོང་གཟུགས་དང་། ། དམིགས་མེད་བདེ་བ་རོ་ མཉམ་ལ། ། སེམས་ནི་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདེ་འཆར་རོ། ། དཔལ་ལྡན་མི་འགྱུར་བདེ་བ་སྐྱེ། ། སངས་རྒྱས་དངོས་སུ་ཡང་དག་མཐོང་། །

There are three divisions: through the power of meditation, and by the union of the hand and woman, the bodhicitta is brought down from the forehead to the vajra-jewel. This is to be understood through the analogy of mercury. By focusing the wind and mind upon a single vajra from above to below, the sixteen joys of the four joys arise; this is the characteristic of the waxing moon of great passion. Through the analogies of cotton, tiger, and veśī wood, the elaborate, the unelaborate, and the extremely unelaborate are realized. By abandoning the habitual tendencies of transference, the three obscurations are purified. One should thoroughly refine passion; by meditating on that meaning, the coemergent great bliss will arise. The six superknowledges will also greatly increase, and the two form bodies will be directly perceived. One will certainly receive the prophecy; this is asserted as the direct perception of self-awareness. In the meditative equipoise of recollection, a maṇḍala of light will emerge. Furthermore, from the wisdom body, it is taught as "accomplishment." Then, in order to accomplish unchanging bliss, one must certainly meditate on absorption. Its essence is the non-duality of bliss and emptiness; one abides one-pointedly in that. At the time when the wind of wisdom flows, the aggregates of the expanse of form and so forth are the peaceful gaze of the Buddha, and the hand is the mudrā of absorption. In meditation, whether with an object—the empty form—or without an object—the equal taste of bliss—the mind remains stable and unwavering. All phenomena arise as bliss. The glorious unchanging bliss is born, and the Buddha is truly and directly seen.

དེ་ལ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དེས། ། ཐིག་ལེ་གྱེན་བཟློག་སྤྱི་བོར་འགྲོ། ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཐོབ་ནས་ ཆོས་སྐུ་ལོངས་སྐུ་དང་། ། སྤྲུལ་སྐུ་གནས་བཞིར་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་བཞི་དང་རྣམ་ཐར་དང་། ། བྱང་ཆུབ་བཞི་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། གསང་གནས་སྤྱི་བོར་རླུང་དག་ནི། ། སྟོང་དང་བརྒྱད་བརྒྱ་འགགས་པ་ཡིས། ། ས་ནི་བཅུ་གཉིས་རིམ་པས་ཐོབ། ། སྐུ་ནི་བཅུ་དྲུག་དག་པར་འགྱུར། ། ཐིག་ལེ་སྤྱི་བོ་རྡུལ་ནོར་བུ། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་འགྱུར། ། ཏིང་འཛིན་དབང་སྒྱུར་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བར་འགྱུར། ། དྲི་མ་མེད་པར་དག་པར་འགྱུར། ། གཟུགས་ ཀྱི་ཕུང་པོར་གསུངས་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དེ། ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འདོད། ། དེ་གཉིས་ཐ་མར་དགེ་བར་འདོད། ། དེ་ལྟར་ཡན་ལག་དྲུག་པོ་ལ། ། ལོ་གསུམ་ཟླ་ཕྱེད་གསུམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། ས་དང་ཐོབ་པ་ཞེས་ཀྱང་འདོད། ། ཁམས་ དྲུག་སྦྱངས་པས་ཡེ་ཤེས་དྲུག། རིགས་དྲུག་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་འདོད། ། མངོན་ཤེས་དྲུག་དང་རྗེས་དྲན་དྲུག། རླུང་དྲུག་ཡེ་ཤེས་བླ་མ་གསུངས། ། ལུས་གཟིར་འཕགས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གསལ། ། དེ་ནས་སྤྱོད་པ་གསུམ་བྱས་པས། ། དག་པའི་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ། ། སྟོབས་སོགས་ཡོན་ ཏན་ཀུན་རྫོབ་པ། ། ཚེ་འདིར་ངེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། བར་དོར་སངས་རྒྱའི་མན་ངག་འདི། ། འོག་རླུང་སྟེང་གི་བུ་གར་གདོན། ། སྦྱོར་དྲུག་མན་ངག་ཡོད་པ་དག། མ་བསྒོམས་ན་ཡང་སྐྱེ་བདུན་འགྲུབ། ། སོ་སོར་སྡུད་པའི་རྟགས་བྱུང་ཞིང་། །

When that becomes stable, the drop is reversed upward and goes to the crown. Having attained the essence of the vajra-jewel, one will attain the Dharmakāya, Sambhogakāya, and Nirmāṇakāya in the four locations. One will also realize the four vajras, the liberations, and the four awakenings. By the cessation of one thousand eight hundred winds at the secret place and the crown, the twelve stages are attained in succession. The sixteen bodies become pure. The drop at the crown and the dust at the jewel are described as non-abiding nirvāṇa. All qualities will be perfected. Merely by mastering meditative absorption, one will be free from all obscurations. One will become pure and stainless. This is taught as the aggregate of form. It is explained as the "great accomplishment" and is held to be yogic direct perception. These two are held to be virtuous in the end. Thus, through the six branches, in three years and three fortnights, one becomes like a Buddha; this is also held to be the attainment of the stages. By purifying the six elements, the six wisdoms, the six families, and the six perfections are held to be attained. The six superknowledges, the six recollections, the six winds, and the wisdom of the Guru are taught. By pressing the body, the mudrā of the Noble Ones becomes clear. Then, by performing the three conducts, the four pure bodies and wisdoms are accomplished. The qualities such as the powers are conventional; they will certainly be attained in this very life. This pith instruction for attaining Buddhahood in the intermediate state is to draw the lower wind into the upper opening. Those who possess the pith instructions of the six yogas will achieve the "seven-birth" state even if they do not meditate. When the signs of withdrawal have arisen, [the practice continues].

གལ་ཏེ་ཤི་བར་གྱུར་པ་ན། ། དེ་ནི་ལམ་དམ་པ་དང་འཕྲད། ། དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཆགས་ཅན་སྦྱོར་དྲུག་མན་ངག་ནི། ། དབབ་དང་གཟུང་དང་བཟློག་པ་དང་། ། གནས་སུ་བསྐྱལ་ལ་རྩ་དམིགས་གདབ། ། རླུང་བསྲེ་སྦྱོར་བ་དྲུག་པོས་བྱ། ། སོ་སོར་སྡུད་པའི་སྦོག་པ་ནི། ། དྲག་ཏུ་བྱེད་ཅིང་འཚམ་པར་བྱ། ། བསམ་གཏན་སྟོང་གཟུགས་དྲག་ཏུ་བསྒོམ། ། བཙན་ཐབས་སྦྱོར་བས་རླུང་གཟུང་བ། ། མགོ་བོ་མི་ནའི་བར་དུ་བྱ། ། རླུང་སེམས་དྲག་ཏུ་ཐིག་ལེར་གཟུང་། ། ཆགས་ལ་ལས་རྒྱ་མང་ལ་སྦྱར། ། བདེ་ཆེན་རོ་མཉམ་དག་ཏུ་བྱ། ། འདི་མིན་མཆོག་ནི་མི་འགྲུབ་ཅེས། ། གསུངས་པས་ངེས་པར་འདི་བསྒྲུབ་བྱ། ། རྟོག་བསྒོམ་འཇིག་རྟེན་འཁོར་ གསུངས་པ། ། བསྐྱེད་རིམ་ལ་སོགས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དུས་འཁོར་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཡིན། ། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་གི་མན་ངག་དུས་འཁོར་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པའི་སྙན་རྒྱུད་ཞལ་གྱི་མན་ངག་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་སོ་མ་ནཱ་ཐ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་འབྲོ་ཤེས་རབ་གྲགས་(ཀྱི་ས་,ཀྱིས་)བསྒྱུར་ བའོ། །

If, at the time of death, one encounters the sublime path, then one will attain accomplishment. Regarding the pith instructions on the six yogas for those with passion: descending, holding, reversing, and leading to the place, one should strike the focal points of the channels. These six applications of the winds should be performed. As for the enhancement of withdrawal, it should be practiced intensely and in a balanced manner. One should intensely meditate on the empty forms of concentration. Holding the winds through forceful application should be done until the head no longer aches. One should intensely hold the wind and mind in the bindu. For those with passion, apply many action seals (karmamudrā) and bring them to the equal taste of great bliss. It is said, "Without this, the supreme will not be accomplished," so one must certainly practice this. As for the statement, "What is the use of conceptual meditation, the generation stage, and so forth, which are worldly?" this was spoken by Kālacakrapāda. This concludes the oral pith instructions on the six branches of yoga composed by Kālacakrapāda. Translated by the Paṇḍita Somanaṭha and the translator Dro Sherab Drak.