Personal Instructions on Kālacakra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀཱ་ལ་ཙཀྲ་ཨུ་པ་དེ་ཤ བོད་སྐད་དུ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མན་ངག། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མཁའ་ལ་ཀུན་ཞེན་སེམས་ཀྱིས་མིག་མི་འཛུམས་ཤིང་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ཞུགས་པས། ། སྟོང་ལས་དུ་བ་སྨིག་རྒྱུ་མཁའ་སྣང་དྲི་མེད་གསལ་དང་མར་མེ་དང་། ། འབར་བ་ཟླ་བ་ཉི་མ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་མཆོག་ཐིག་ལེ་མཐོང་བའོ། ། དེ་དབུས་སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་ཡུལ་བྲལ་དུ་མ་ལོངས་སྤྱོད་ རྫོགས་སྐུའོ། ། ཆུ་འཛིན་དང་བྲལ་མཁའ་ལ་བརྟན་ལྟ་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་སྣང་བར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་དུས་ཀྱི་རྩ་ལ་རི་མོ་ནག་འོད་དྲི་མེད་འཕྲོ་མཐོང་བ། ། དེ་ལ་ཀུན་མཁྱེན་སྐུ་ནི་རྙོག་མེད་སྣ་ཚོགས་ཁ་དོག་ཆུ་ཉི་མཚུངས། ། རྣམ་ཀུན་རང་གི་སེམས་དེ་ཡུལ་དང་རྣམ་བྲལ་གཞན་གྱི་སེམས་ཉིད་མེད། ། སྐུ་ མཐོང་བ་ནི་ཉི་མ་རེ་རེ་དུས་སུ་སྲོག་གི་རླུང་འགོག་བྱེད། ། ཇི་སྲིད་རང་ལུས་འོད་ཟེར་འཁོར་ལོ་འཁོར་བཞིན་པ་ཡིས་བསྐོར་མཐོང་བས། ། སྡོམ་བརྩོན་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་དྲུག་རེག་སྤངས་ལམ་སེམས་ཞི་བའི་བདེ་བར་འགྲོ། ། ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་མཐའ་ཐོག་སྐད་ཅིག་ལ་ནི་ཁྱབ་བདག་དབུགས་གྲངས་འཕེལ། ། མགོ་དྲ་ནང་གི་དགའ་བྲལ་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་དག་དབུས་སུ། ། གཉིད་ལོག་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དག་གིས་གཉིས་གཉིས་སྦྱོར་བདེ་གང་། ། དེ་ཡི་འཕེལ་བྱེད་བླ་མའི་བཀའ་ཡི་དབང་གིས་འཕེལ་ལ་འདི་མཚར་མེད། ། རྣལ་འབྱོར་པ་བཟང་ལ་སྦྱོར་རྒྱལ་བདག་ལ་འཇུག་བདུད་དང་ཉོན་མོངས་འཇོམས། ། ད་ ནི་སེམས་འོད་གསལ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་དང་།

In the language of India: Kālacakropadeśa. In the language of Tibet: Dus kyi 'khor lo'i man ngag (The Pith Instructions of Kālacakra). Homage to the Blessed One, the glorious Vajrasattva. With a mind entirely attached to the sky, without blinking the eyes and entering the vajra path, one sees from emptiness: smoke, mirages, fireflies, stainless clarity, lamps, blazing [flames], the moon, the sun, the great supreme vajra, and the bindu. In the center of that is the Buddha’s body, free from objects, the sambhogakāya. The yogi should gaze steadily at the sky free from clouds to make it appear. As long as one sees the stainless radiance of black lines emanating from the channel of time, the omniscient body is seen, stainless and with various colors like the sun in water. One’s own mind in all its aspects is free from objects; there is no other mind-essence. Seeing the body, one should arrest the vital winds at the time of each sun [day]. As long as one sees one’s own body surrounded by revolving wheels of light rays, those striving in vows, having abandoned the six months of touch, proceed to the bliss of the peaceful mind on the path. At the moment of the end of attachment and detachment, the pervasive lord increases the count of breaths. In the midst of the pure consciousness of the innate wisdom of joy and the absence of joy within the head and the throat, the bliss of the union of the two, the vajra and the lotus, during the time of sleep—its increase is brought about by the power of the guru’s command; there is no wonder in this. For the excellent yogi, the king of unions enters the self, and the māras and afflictions are destroyed. Now, in order to enter the luminosity of the mind, the syllable Kha and so forth are spoken. Here, in the manner of mantra...

ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པའི་ཚུལ་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དང་བླ་གབ་མེད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པར་བྱའོ། ། གང་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སློབ་ པ་དེ་མཚན་མོ་མུན་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་ཀུན་དུ་ཞེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་མཐོང་བའོ། ། མིག་མི་འཛུམས་ཤིང་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ཞུགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུ་མར་སྲོག་གི་རླུང་ཞུགས་པའོ། ། སྟོང་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་ཀུན་དུ་ཞེན་པའི་སེམས་དང་མིག་མི་འཛུམས་པ་ དང་། རྡོ་རྗེའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་སྟོང་པ་ལས་དུ་བ་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་མཁའ་སྣང་དྲི་མ་མེད་པ་གསལ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་མར་མེ་ནི་མཚན་མོའི་སྦྱོར་བས་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ནས་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་ཉིན་མོའི་སྦྱར་བ་ནི། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བ། ། ཤེས་ རབ་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་འབར་བ་མཐོང་བའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འོད་ཆེན་པོ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་ལྷང་ངེ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བར་སྣང་བའོ། ། འགྲོ་བའི་མར་མེ་ཞེས་པ་ནི་ཉི་མར་སྣང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་གཅན་དུ་སྣང་བའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གློག་སྟེ་ཆ་དམ་པའོ། ། རིགས་པའི་རྒྱལ་པོ་སྔགས་མཆོག་མཚོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེར་མཐོང་བའོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་མ་བཅུ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པར་མཚན་མོའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་ཤིང་། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པར་ཉིན་མོའི་སྦྱོར་བ་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །

One should train in the two types of yoga according to the system of the Pāramitāyāna: one should practice the yoga of space and the yoga of the uncovered. Regarding the training in the yoga of space: when one trains in the yoga of space, at night in the darkness, one sees signs such as smoke with a mind that is fully intent upon space. "With eyes unblinking, having entered the vajra path" means that the vital wind has entered the central channel. "From emptiness" means that from emptiness—through a mind fully intent upon space, eyes unblinking, and having entered the vajra path—one sees smoke, a mirage, a stainless radiance like the glow of the sky, and likewise a lamp, which are seen through the nighttime practice. Then, one sees the cloudless sky. Then, regarding the daytime practice in the sky, it is said: "Arising from space, self-arisen, the great fire of the wisdom of primordial gnosis." This refers to seeing a blazing [light] in the cloudless sky. "Vairocana of great light, the vivid radiance of the rays of primordial gnosis" refers to the appearance of the moon. "The lamp of beings" refers to the appearance of the sun. "The lamp of primordial gnosis" refers to the appearance of Rāhu. "The great majesty, the clear light" refers to lightning, the supreme part. "The king of logic, the ocean of the supreme mantra" refers to seeing the bindu. Thus, the nighttime practice is taught as the gathering of the ten signs and so forth, and the daytime practice was taught by the Blessed One in the Mañjuśrīnāmasaṃgīti.

གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དོན་ཆེན་བྱེད་པ་ནི་བུམ་པ་དང་རས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྐུར་མཐོང་བའོ། ། དེ་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེའི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་རྫས་མེད་ཅིང་རྟོག་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དུ་མ་མཐོང་བའོ། ། དེ་ནས་སྐུའི་སྦྱར་ བས་(མེ་,མི་)ཤིགས་པའི་སྒྲ་ཉིད་ཐོས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་གཟུགས་སུ་སྣང་བའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ནི་སྒྲར་སྣང་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་ཉི་མའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཆུ་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའ་བརྟན་པར་ལྟ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྣང་བར་བྱ་སྟེ། སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོའི་ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱི་རབ་རིབ་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཉི་མ་རེ་རེ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཞིང་སྣང་བའོ། ། ཇི་སྲིད་དུས་ཀྱི་རྩ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཐིག་ལེའི་དབུས་སུ་རི་མོ་ནག་པོ་སྐྲའི་ཚད་ཙམ་གྱི་འོད་ཟེར་དྲི་མ་མེད་པ་འཕྲོ་བ་མཐོང་བའི་བར་དུའོ། ། དེ་ ལ་ཀུན་མཁྱེན་སྐུ་ཞེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་རྙོག་པ་མེད་པའི་ཆུའི་ནང་གི་ཉི་མ་ལྟ་བུ་མདོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཀུན་རང་གི་སེམས་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་སེམས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སེམས་མ་ཡིན་པའོ། ། འདིར་དང་པོ་རང་གི་སེམས་སྣང་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཤའི་སྤྱན་ གྱིས་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའོ། ། ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་མཐོང་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྤྱན་ལྔ་པོ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཡང་དག་སྡུད་པ་ལས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་པ་བཞིན་ཤའི་སྤྱན་དང་།

The King of Secret Mantra, which performs the great purpose, is the vision of all aspects, such as the vase and the cloth, as the Body. "In the center of that" means that in the center of the bindu, one sees the Buddha’s Body, which is free from objects, devoid of substantiality, and the manifold saṃbhogakāya of conceptual enjoyment. Then, through the application of the Body, the very sound of the indestructible is heard. Thus, the nirmāṇakāya appears as form, and the saṃbhogakāya is the meaning of appearing as sound. Here, the application of the sun is to be visualized by the yogi who gazes steadily at a sky free from clouds; one should turn one's back to the morning and evening sun. Otherwise, the rays of the sun will become a blinding glare, which would be harmful. In this way, one should train and visualize every day, until one sees stainless rays of light, the size of a hair, radiating from a black line in the center of the bindu within the avadhūtī channel of time. Regarding that, the "Body of the Omniscient One" is like the sun in a pond of water free from all turbidity, possessing all various colors. It is one's own mind, free from objects and aspects; it is not the "mind of another" because it does not know the minds of others. Here, first, that appearance of one's own mind is correctly seen by the Tathāgata’s flesh eye (māṃsacakṣus). The divine eye (divyacakṣus) and so forth see the knowledge of the minds of others. The Blessed One taught these five eyes in the Dharmasaṃgīti. Thus, in sequence, there is the flesh eye, and...

ལྷའི་སྤྱན་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་རྣམས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མ་གཟིགས་པས་ཅི་ཡང་མི་མངའ་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྐུ་མཐོང་བས་ཉི་མ་རེ་རེའི་དུས་སུ་སྲོག་གི་རླུང་འགོག་པ་བུམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱའོ། ། ཇི་སྲིད་རང་ལུས་འོད་ཟེར་འཁོར་ལོ་འཁོར་བཞིན་ པས་བསྐོར་བ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྐུའི་ནང་དུ་མཐོང་བའོ། ། སྡོམ་བརྩོན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་དང་པོ་པ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་སོ། ། ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་རེག་སྤངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྤངས་པའོ། ། ལམ་གྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་སེམས་ སོ། ། ཞི་བའི་བདེ་བར་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཟད་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པའོ། ། ཆགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་སོ། ། དེའི་མཐར་སོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་དྲུག་པའི་ཆའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་སོ། ། དེའི་ཐོག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མ་ ཞུགས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དེའི་སྐད་ཅིག་གོ། ། དབུགས་གྲངས་འཕེལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་དབུགས་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ནོར་བུའི་རྩེ་མོ་ནས་འཕེལ་ལོ། ། བརྒྱ་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་དབུགས་དགུ་བརྒྱ་དགུ་བརྒྱའི་ གྲངས་བཀག་ཅིང་སྤངས་པ་དེས་ན་ས་གཉིས་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ལྟེ་བ་དང་། སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་།

The divine eye, the buddha eye, the insight eye, and the wisdom eye will arise through the power of meditation. Then, by not seeing [anything], one becomes an omniscient one who possesses nothing whatsoever. Therefore, upon seeing the body, one should perform the vase-breathing practice (kumbhaka) to arrest the life-sustaining wind (prāṇa-vāyu) at every moment. As long as one sees one's own body surrounded by revolving wheels of light rays, this is what is meant by "seeing within the body" as previously described. "Those who are diligent in their vows" refers to beginners who lead a holy life (brahmacarya). "Abandoning contact for six months" means abandoning the union of the two organs. "The mind of the path" refers to the mind of the body of emptiness. "Proceeding to the bliss of peace" means attaining inexhaustible bliss. "Passion" refers to the white fortnight. "Having gone to its end" refers to the characteristic of the sixteenth digit. Then, "freedom from passion" refers to the black fortnight. "At its beginning" means not having entered the black fortnight. "The moment" refers to the moment of manifest awakening (abhisambodhi), the characteristic of that single moment. "The increase in the count of breaths" means that the twenty-one thousand six hundred breaths increase from the tip of the secret vajra-jewel. By arresting and abandoning the count of nine hundred breaths for each of the thirty-six hundred [cycles], one will attain two bhūmis each. In that way, [the winds are arrested] at the navel, the heart, the throat, and...

དཔྲལ་བར་བཞི་དང་། དྲུག་དང་། བརྒྱད་དང་། བཅུས་ས་རྣམས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཙུག་ཏོར་དུ་སྲོག་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་ས་བཅུ་གཉིས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མགོའི་ དྲ་བའི་ནང་ནས་གསང་བར་འོང་བ་ནི་དགའ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དག་གིས་དབུ་མའོ། ། དེ་ལྟར་ནི་གཉིད་ལོག་པའི་དུས་སུའོ། ། སྙིང་གར་ནི་ཡེ་ཤེས་དབུ་མའོ། ། མགྲིན་པར་ནི་སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཐུགས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། ། གང་དཔྲལ་བ་ནས་འོངས་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་ བའི་བདེ་བའོ། ། དེའི་བདེ་བ་ནི་བླ་མའི་བཀའི་དབང་གིས་ཁུ་བའི་བདེ་བ་གྱེན་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྲོག་འགོག་པ་དང་དབྲལ་བའི་བར་དུ་འཕེལ་བ་ལ་ངོ་མཚར་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་དང་། བདུད་བཅོམ་ནས་རྒྱལ་བའི་བདག་པོ་ལ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་བཟང་པོ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་གནས་པས་ལོ་གཅིག་གི་ སྦྱོར་བས་གཡོན་དང་གཡས་སུ་ཆུད་པའི་སྲོག་རྣམས་བསད་ནས་རྒྱལ་བའི་བདག་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་འཇུག་གོ། ། དེའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐད་ཅིག་བསྐྱེད་དེ། བདེ་བ་འཕེལ་བར་ངེས་པའོ། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མན་ངག་སློབ་དཔོན་དུས་འཁོར་ཞབས་ཆེན་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བུདྡྷ་ཀཱ་ར་བྷ་དྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་གྱི་ཇོ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

At the forehead, the four, six, eight, and ten stages are attained. At the crown protuberance (uṣṇīṣa), through the exhaustion of all vital winds (prāṇa), the twelfth stage is attained. Then, that which comes from within the lattice of the head to the secret place is the central channel (madhyamā) together with joy and the coemergent (sahaja). Such is the case at the time of sleep. At the heart, it is the wisdom (jñāna) central channel. At the throat, it is by way of the nature of the drops (bindu) of body, speech, mind, and wisdom. That which comes from the forehead is the bliss of the union of the two. Through the power of the Guru’s command, that bliss causes the seminal fluid to move upward. There is nothing marvelous in the increase [of this] up to the forehead through the previously explained cessation of the vital winds. Thus, having conquered the afflictions (kleśa) and the Māras, the Lord of Victors—the excellent yogi abiding in the avadhūtī—by the practice of one year, having slain the vital winds that had entered the left and right [channels], enters the body of emptiness of the Lord of Victors. Therefore, by the practice of the vase-breath (kumbhaka), the moment of great bliss is generated; this is the certainty of the increase of bliss. The Kālacakra-upadeśa composed by the great master Kālacakrapāda is complete. Translated by the Indian abbot Buddhakārabhadra and the translator Gyi-jo Zla-ba’i ’od-zer.