A Sādhana of the Simultaneously Arisen Glorious Kālacakra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཀཱ་ལ་ཙཀྲ་ས་ཧ་ཛ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རབ་འཇིགས་འཇིག་རྟེན་འཇིགས་སྐྱོབས་པ། ། བུད་མེད་སྦྱོར་ལ་ཚངས་པར་སྤྱོད། ། ཐུགས་རྗེ་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་ པ། ། ཕྱག་འཚལ་དེ་བསྒྲུབ་མདོ་ཙམ་བྲི། ། རབ་ཏུ་བསྔགས་པའི་ས་ཡི་ཆ། ། སྔགས་པ་རབ་ཏུ་ཡིད་དགེ་བས། ། མཎྜལ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ། གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། བགེགས་བསྐྲད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྷྲཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་བསམས་ལ། དབུས་སུ་འདམ་སྐྱེས་དང་། ཉི་མ་ལ། ཧཱུྃ་རབ་ཏུ་དཀར་བ་ལས་འོད་འཕྲོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་བཀུག་ནས། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། སྟོང་པ་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ། ། ས་དང་རྒྱ་མཚོ་རོ་པདྨ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་མེ་དཀྱིལ་དུ། ། རིན་ཆེན་ཁང་བརྩེགས་འོད་འཕྲོ་བསྒོམ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་མ་སྟེང་དུ། ། དྲག་པོ་ འདོད་ལྷའི་གདན་བཞུགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་འཛིན་འཁྱུད། ། གངས་རི་ལྟར་དཀར་བཙུན་མོར་བཅས། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་དག་པའི་རྒྱན། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཚད་མེད་པས། ། ཚད་མེད་དག་པའི་ཆོས་ལྡན་པ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ལྟེ་བར་སངས་རྒྱས་ཡུམ་བཅས་བསྲེགས། ། སྤྱི་བོར་ཟླ་བ་བཟང་རྒྱུན་འཛག། ཆོས་འབྱུང་གཉིས་འདུས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སྲིད་གསུམ་ཡང་དག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་ལས། ། ཤེས་རབ་པདྨར་སེམས་ཐིག་ལེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་དབང་གིས། ། མི་ཤིགས་འོད་གསལ་བསྒོ་བར་འགྱུར། །

In the language of India: Śrī Kālacakra Sahajasādhana. In the language of Tibet: dPal dus kyi ’khor lo lhan cig skyes pa sgrub pa’i thabs (The Method for Accomplishing the Glorious Kālacakra Sahaja). Homage to the glorious Kālacakra! To the one who protects the world from great terror, who practices celibacy even in union with women, and in whom compassion and insight are inseparable—to him I prostrate and shall write a brief manual for his accomplishment. In a highly praised location on the earth, the practitioner, with a perfectly virtuous mind, should prepare a maṇḍala and so forth. Having first offered the torma, one should expel obstructing spirits (vighna). Then, one should visualize a tiered vajra palace arising from the syllable BHRŪṂ. In its center, upon a lotus and a sun disk, from a brilliant white HŪṂ, light radiates forth, summoning the Buddhas and others, to whom one should present all the offerings. One should meditate on the wind, fire, water, earth, and ocean, the corpse, the lotus, the moon, the sun, and the fire mandala, within which is a radiant palace of jewels. Upon the moon, sun, and corpse, Rudra and the God of Desire sit as the seat. He embraces the consort, holding a vajra and bell; white as a snow mountain, together with his queen, adorned with the purity of the six perfections, possessing all immeasurable qualities, endowed with the pure dharmas of the immeasurables, the very embodiment of the five bodies of the Buddha. At the navel, the Buddha and consort are consumed by fire; at the crown, the excellent moon-stream drips. The Vajra-holder is the union of the two sources of phenomena (dharmodaya). One should correctly meditate on the three realms. Through the union of the vajra and lotus, the mind-drop in the wisdom-lotus, by the power of that sahaja, the indestructible clear light is revealed.

བསྙེན་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས། ། རིགས་ ཀྱི་གཙོ་བོ་བཞི་དག་ནི། ། སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ། ། སོ་སོར་སྡུད་པ་ལ་སོགས་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ལས་སྐྱེས་པའི། ། བདུད་རྩི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། དགའ་བ་ལ་སོགས་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། པདྨར་མཉམ་སོང་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་སྦྱོར་ལ་མི་འཛག་གང་། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། ། ཕྲ་མོ་ཡི་ནི་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཞན་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར། ། མཆོག་ཏུ་གསང་བ་ཁྱབ་བདག་ལ། ། རྩེ་གཅིག་མཉམ་པར་བཞག་པས་ནི། ། ཐུན་མོང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་རྟགས། ། སྨིག་རྒྱུ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་མཐོང་། ། ཨོཾ་ཀཱ་ལ་ཙཀྲ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོཿསྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲཾ་ཧྲཾ་ཧྲྀཾ་ཧྼཱུཾ་ཧྲཾ་ཧྲླྀཾ་ཧྲཿསྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏྭི་ཤྭ་རེ་ཨཱཿཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱོ་ན། མདོ་ལི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་། དུས་དང་། རོ་དང་། རྒྱ་མཚོ་དང་། མེ་དང་། ནམ་མཁའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་ནི་མཚན་ཕྱེད་ན་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དུས་ དང་། རོའི་ཡི་གེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། རྒྱ་མཚོ་དང་། མིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བྲཧྨེ། བིཥྞུ་ནཻ་(རི,ཪྼི་)ཏྱེ། བཱ་ཡུ། ཡ་མ། ཨགྣེ། ས་མུ་ཏྲེཾ། ཨཱི་ཤྭ་རེནྡྲ། ཡཀྵེ་བྷྱཿ། ས་པ་རི་ཝཱ་རེ་བྷྱཿ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ། གནྡྷཾ། པུཥྤཾ། དྷཱུ་པཾ། དཱི་པཾ། ཨཀྵ་ཏཾ་ད་དཱ་མ་ཧི། ཏེ་ཛ་ཨ་ཀ་ཏྱ། ས་པ་རི་ཝཱ་རེ། ཤཱི་གྷཱཾ་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་སཾ་ཏྲྀཔྟ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་བཛྲ་ངྷ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། །

The approach [stage] consists of the five nectars and so forth. The four principal deities of the families, through the recitation of mantras and so forth, become the individual withdrawal and the other [limbs]. The nectar born from the vajra and lotus is the near-attainment. The three vajras, such as joy and so forth, become the attainment through entering into union with the lotus. That which does not leak during the union with insight becomes the great attainment through the subtle yoga. Likewise, the others become otherwise. By resting in one-pointed meditative absorption upon the supreme secret, the pervasive lord, one sees the common and uncommon signs, such as the mirage and the sky. OṂ KĀLACAKRA ĀḤ HŪṂ HOḤ SVĀHĀ. OṂ HRĀṂ HRĪṂ HRŪṂ HRAṂ HRAṂ HRAṂ HRAḤ SVĀHĀ. OṂ VAJRA DHĀTVĪŚVARĪ ĀḤ HŪṂ SVĀHĀ. If one becomes weary of meditative absorption, one should perform recitation in the form of a palanquin and so forth. One should meditate on the suchness of the sun, the moon, time, taste, the ocean, fire, and space. The torma offering should be given at midnight. Having consecrated it with the letters of time and taste, one should offer it with the ocean, the eye mudrā, and meditative absorption. OṂ BRAHME VIṢṆU NĀRĀYAṆA VĀYU YAMA AGNI SAMUDREṂ ĪŚVARENDRA YAKṢEBHYAḤ SAPARIVĀREBHYAḤ IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DADĀMAHI TEJA AKATYA SAPARIVĀRE ŚĪGHRAṂ IDAṂ BALIṂ GṚHṆA SAṂTṚPTA HŪṂ HŪṂ PHAṬ VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYATI SVĀHĀ. With this mantra.

ནོར་མཆོག་གཏོང་བ་སྦྱིན་པ་སྟེ། ། ཡུམ་སྦྱོར་མི་འཛག་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། སྒྲ་སོགས་མི་འཛུག་བཟོད་པ་སྟེ། ། གཉིས་སྤོང་ལེ་ལོ་མེད་བརྩོན་འགྲུས། ། ཀུན་ནས་མི་གཡེང་བསམ་གཏན་ མཆོག། བདེ་སྦྱོར་འོད་གསལ་ཤེས་རབ་ཡིན། ། དེ་འབྲས་བསམ་མི་ཁྱབ་རྨད་བྱུང་། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཅུང་ཟད་དུས་འབྱུང་རྒྱུད། ། སྙིང་པོ་སྦས་པ་འདི་ཕྱུང་བས། ། སྒྲུབ་པོ་ཡང་དག་སྦྱོར་རྣམས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཆེན་འབར་བར་འགྱུར། ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའི་སྒྲུབ་ཐབས། སློབ་དཔོན་དུས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བུདྡྷ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་བྱམས་པའི་དཔལ་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Giving is the relinquishing of supreme wealth; discipline is the non-emission during union with the consort; acceptance is the non-attachment to sound and so forth; diligence is the abandonment of the two and the absence of laziness; concentration is the state of being entirely undistracted; and the supreme insight is the clear light of blissful union. The inconceivable and marvelous result of these is expressed as the glorious Heruka. By extracting this hidden heart essence from the Kālacakra Tantra, the great fire of primordial wisdom will blaze for practitioners of authentic union. The Sādhana of the Coemergent Glorious Kālacakra, composed by the master Kālacakrapāda, is hereby complete. It was translated by the great paṇḍita Buddhaśrījñāna and the translator Jampai Pal.