A Sādhana of the Glorious Kālacakra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཀཱ་ལ་ཙ་ཀྲ་སཱ་དྷ་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་སྲིད་གསུམ་མགོན་པོ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་མ་ལུས་རབ་ཏུ་སྤངས། ། སྤྲོ་དང་སྡུད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་དངོས་དང་དངོས་མེད་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་རྣམ་པར་བྲལ། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་ཏེ་ཧཱུཾ་ཡིག་ལ་སོགས་ལས་བྱུང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ནི་བསྐོར། ། བདེན་པ་དག་ལ་གནས་པའི་མཆོག་གི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་དང་པོའི་ སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཇམ་པའི་དཔལ་གྱིས་བསྡུས་རྒྱུད་དུ། ། སྒྲུབ་ཐབས་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་གྱིས་འགྲེལ་མཛད་པ། ། དེ་དག་བླངས་ཏེ་བྲི་བར་བྱ། ། བསྟན་བཅོས་བརྩམ་པའི་ནུས་མེད་ཅིང་། ། མཛད་ལས་དབྱུང་བར་མ་ནུས་ཀྱང་། ། བསྒོམ་ཕྱིར་ སྒྲུབ་ཐབས་འདི་བྱས་པས། ། བློ་ལྡན་རྣམས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། དང་པོར་སྔགས་པ་མཆོག་ཏུ་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་གཞན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འདོད་པས། ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་སུ། བླ་མ་དང་། རྒྱལ་བ་དང་། དེའི་སྲས་རྣམས་ལ་གུས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྲིས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བཞུགས་སུ་གསོལ། མཆོད་པ་དང་། མཎྜལ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་ནས་བཤད་པ་ལྟར་བཤམས་ལ། འཇམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟན་ལ་བསྡད་ལ།

In the language of India: Śrī-kālacakra-sādhana-nāma. In the language of Tibet: Dpal dus kyi ’khor lo’i sgrub pa’i thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Glorious Kālacakra). Homage to the Blessed One, the Primordial Buddha. To the glorious protector of the three realms, the nature of supreme bliss, who has utterly abandoned all conceptualization without exception; who is the cause of emanation and withdrawal, the wisdom (jñāna) in which existence and non-existence are equal, and who is completely free from arising and ceasing; who, out of consideration for the inclinations of beings, is surrounded by maṇḍalas arising from the syllable Hūṃ and so forth; to that Primordial Buddha, who abides in the truths and possesses supreme compassion—to him I pay homage. Just as the Sādhana was taught in the Condensed Tantra (Laghu-tantra) by Mañjuśrī, and as the Protector of the World composed a commentary upon it, I shall take those and write this down. Although I lack the capacity to compose a treatise and am unable to extract it from the original work, I have composed this Sādhana for the sake of meditation; I ask the wise to be patient with me. First, a practitioner (mantrin) endowed with supreme compassion and desiring to perform the activities of others, should go to a pleasant place for meditation, such as the shore of an ocean, according to the specific requirements of activities such as pacification. With devotion toward the Guru, the Victorious Ones, and their Sons, they should install a painted image or other representation of the Blessed One, the Glorious Primordial Buddha. Having arranged offerings, the maṇḍala, and so forth as explained in the source text, they should sit upon a soft seat or similar cushion.

ཤིན་ཏུ་གུས་པ་དང་ ལྡན་པའི་རང་གི་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱག་བཙལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ཕྱིའི་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་མཉམ་པོར་གཞག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་དག་པར་བྱས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔའི་རི་ལུ་སྲན་མ་ཙ་ན་ཀ་ཙམ་ཁར་བཅུག་ནས། ལུས་དང་། ངག་དང་། ཡིད་དང་། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་ པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཡང་མཆོག་གི་སྙིང་རྗེ་དང་བདུད་རྩིའི་དབང་གིས་སེམས་ལ་བརླན་པའི་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གིས་དཔལ་དྲི་མ་མེད་པར་ལྷ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པར་གསུངས་པ། ཨོཾ་ ཨཱཿཧུྃ་ཧོཿཧཾ་ཀྵ། པྲཛྙོ་པཱ་ཡཱཏྨ་ཀ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་ཛྙཱ་ན་བཛྲཱ་བཛྲཱ་མྲྀ་ཏ་སྭ་བྷཱ་བ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྐནྡྷ་དྷཱ་ཏྭཱ་ཡ་ཏཱ་ནཱ་ནི། སྭ་བྷཱ་བཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ལ། གཙུག་ཏོར་དུ་བཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལྟ་བུ་སྔགས་པས་བསམ་མོ། ། དེ་ ནས་གཙུག་ཏོར་ནས་བརྩམས་ཏེ་སེན་མོའི་བར་གྱི་ལུས་སྦྲུལ་པགས་པ་བརྗེས་པ་ལྟར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དག་ལའོ། ། དབང་ལ་སོགས་པ་གཞུང་ཆེས་ཀྱིས་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེ་ཉིད་གསུངས་པའི། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་ པས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དཔྲལ་བར་ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འོད་དཔག་མེད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། མགྲིན་པར་ཨཱཿཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྐུ་མདོག་དམར་པོ།

With a mind endowed with profound devotion, one should perform prostrations and so forth, together with extensive outer offerings, and remain in meditative equipoise. As it has been taught, one should place a pill of the five nectars (amṛta), purified and the size of a chickpea, in the mouth. Then, to purify the body, speech, mind, and wisdom, and so forth, the noble Avalokiteśvara—who has moistened his mind through supreme compassion and the empowerment of nectar—taught the purification of body, speech, mind, and wisdom for the purpose of perfecting the glorious stainless deity. One should recite the mantra: Oṃ āḥ hūṃ hoḥ haṃ kṣaḥ | prajñopāyātmaka kāyavākcittajñānavajrā vajrāmṛtasvabhāvaṃ kuru kuru skandhadhātvāyatanāni svabhāvaṃ svāhā. Then, the practitioner should visualize that from the transformation of the syllable vaṃ at the crown of the head, a vajra moon maṇḍala, complete with sixteen phases, appears. Then, starting from the crown down to the nails, one should visualize the body like a snake shedding its skin. This is for the rites of pacifying and enriching. Fearing that the texts for magnetizing and so forth would be too extensive, they have not been written here. Then, one should also recite what was taught: Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Then, from the transformation of the syllable oṃ at the forehead, Amitābha appears, white in color; from the transformation of the syllable āḥ at the throat, Ratnasambhava appears, red in color.

སྙིང་གར་ཧཱུྃ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ། ལྟེ་བར་ཧོཿཡིག་ཡོངས་སུ་ གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་སེར་པོ། གཙུག་ཏོར་དུ་ཧཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ། ། གསང་གནས་སུ་ཀྵཿཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་རྣམས་དགོད་པ་ནི། གསུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ དང་ལྡན་པའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་དག་པ་ལས་རིགས་དྲུག་དགོད་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་དག་པའི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་ཧྲཾཿསརྦཱ་སྟ་རཱ་ཛ་མཱ་ར་ཀླེ་ཤནྟ་ཀ་ར་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་དུཿཁ་ཙྪེ་ད་མ་མ་ཀ་རཾ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལག་པ་མཉེ་བ་ནི་ལག་ པ་དག་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཨ་ལ་སོགས་པའི་ལའི་མཐར་ཐུག་པའི་དབྱངས་ཡིག་བཅོ་ལྔ་ནི། ཨ་ཨི་རྀ་ཨུ་ལྀ། ཨ་ཨེ་ཨར་ཨོ་ཨལ། ཧ་ཡ་ར་ཝ་ལ་རྣམས་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གི་རྩ་བའི་ཚིགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། མཐེ་བོའི་བར་གྱི་ཚིགས་རྣམས་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ དགོད་པའོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐེ་བོའི་སྟེང་གི་ཚིགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། མཐེའུ་ཆུང་གི་ཚིགས་ཀྱི་བར་དུ་ལཱ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་དགོད་པ་ནི། ལཱ་ཝཱ་རཱ་ཡཱ་ཧཱ། ཨཱལ་ཨཽ་ཨཱར་ཨཻ་ཨཱཿ། ལཱྀ་ཨཱུ་རཱྀ་ཨཱི་ཨཱ། རྣམས་ནི་ས་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའི་ནང་ དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དབུས་སུ་ཧཱུྃ་ཡིག་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་བསམ། ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་སྒྲ་གཅན་གྱི་ས་བོན་དང་ལྡན་པས་རྩེ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། གཙུག་ཏོར་ནས་བརྩམས་ནས།

At the heart, from the complete transformation of the syllable HŪṂ, is Amoghasiddhi, black in color. At the navel, from the complete transformation of the syllable HOḤ, is Vairocana, yellow in color. At the crown of the head (uṣṇīṣa), from the complete transformation of the syllable HAṂ, is Akṣobhya, green in color. At the secret place, from the complete transformation of the syllable KṢAḤ, is Vajrasattva, blue in color. These are to be visualized as possessing the colors and hand-symbols that will be described. This is the certainty of the arrangement of the six families from the purification of the vajra faces. Then, one recites the mantra for the purification of the hands: OṂ HRĀṂ SARVĀSTARAJA MĀRAKLEŚAŚĀNTAKARA VAJRATĪKṢṆA DUḤKHA-CCHEDA MAMA KARAṂ VIŚODHAYA SVĀHĀ. By means of this very mantra, the rubbing of the hands is the certainty of the purification of the hands. Then, the fifteen vowels from A to LA are to be arranged on the joints of the left hand, starting from the base joint of the little finger up to the thumb: A, I, Ṛ, U, Ḷ; Ā, E, AR, O, ĀL; HA, YA, RA, VA, LA. These are the elements starting with space (ākāśa) and so forth. Then, starting from the upper joint of the thumb of the right hand up to the joints of the little finger, the letters starting with LĀ are to be arranged: LĀ, VĀ, RĀ, YĀ, HĀ; ĀL, AU, ĀR, AI, ĀḤ; Ḷ, Ū, Ṝ, Ī, Ā. These are the elements starting with earth (pṛthivī) and so forth, in their respective order. Then, within the joined palms, one should visualize a blue syllable HŪṂ in the center of a moon and a sun. Furthermore, as stated in that very [text], possessing the seed-syllables of the moon, sun, and Rāhu, one binds the five-pronged mudrā and, starting from the crown of the head...

རྐང་པའི་སེན་མོའི་བར་དུ་བདག་ཉིད་ལ་རེག་པར་བྱ་ཞིང་སྔགས་བརྗོད་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧུྃ་ཧོཿཧཾ་ ཀྵཿཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་ཛྙཱ་ནཱ་དྷི་པ་ཏི་བཛྲ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་ཛྙཱ་ན་བཛྲཱ་ཀཱ་ཡ་སྭ་བྷཱ་བཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། དེའི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་དྲུག་ལ་དགོད་པར་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཡན་ལག་དྲུག་ལ་དགོད་པ་ནི། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའི་མཐེ་བོ་གཉིས་སྙིང་གར་གཏད་དེ། ཨོཾ་ཧྲླྀཾ་ཧྲྀ་ད་ཡཱ་ཡ་ན་མཿ། ཞེས་པ་དང་། མགྲིན་པར་ཨོཾ་ཧཱུཾ་གྲཱི་ཝཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའོ། ། མགོ་བོར་ཨོཾ་ཧྲཱུཾ་སི་ར་སེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའོ། ། གཙུག་ཏོར་ལ་ཨོཾ་ཧྼཱྀཾ་ཤི་ཁཱ་ཡཻ་བཽ་ཥཊ། ཅེས་པའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ཨོཾ་ཧྲཱྀཾ་ཀ་བ་ཙཱ་ཡ་ཧཱུྃ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་རེག་པར་བྱའོ། ། མིག་ལ་ཨོཾ་ཧྼཱཾ་ནེ་ཏྲཱ་ཡ་ཝ་ཥཊ། ཅེས་པས་སོ། ། མིག་ལ་ཨོཾ་ཧྼཱཿཨསྟྲཱ་ཡ་ཕཊ། ཅེས་པས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་མཐེ་བོང་དང་མཛུབ་མོས་སེ་གོལ་གཏོགས་ཤིང་དགེ་བའི་བྱ་བ་ ལ་གཡོན་གྱིས། མི་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་གཡས་པས་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ་ཏྲི་ཝ་སི་རཿཤི་ཁ་ཀ་བ་ཙ་ནི་ཏྲ་ཨསྟྲ་བཛྲ་ཥ་ཌཱཾ་ག་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པ་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་ལ་དགོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་སྲུང་འཁོར་གྱི་དོན་དུ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་དང་པོར་འཁོར་ལོ་ བཞི་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

One should touch oneself from the feet up to the nails while reciting the mantra: OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ HAṂ KṢAḤ KĀYA VĀK CITTA JÑĀNA ADHIPATI VAJRA KĀYA VĀK CITTA JÑĀNA VAJRĀKĀYA SVABHĀVAṂ KURU KURU SVĀHĀ. With the pride of that, one recites: OṂ SARVA TATHĀGATA VAJRA KĀYA VĀK CITTA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. This is the purification of body, speech, mind, and wisdom. Having thus established the six families, the placement upon the six limbs is as follows: Joining the palms of both hands, place the two thumbs at the heart and recite: OṂ HRĪṂ HṚDAYĀYA NAMAḤ. At the throat: OṂ HŪṂ GRĪVĀYA SVĀHĀ. At the head: OṂ HRŪṂ SIRASE SVĀHĀ. At the uṣṇīṣa: OṂ HRĪṂ ŚIKHĀYE VAUṢAṬ. For all the limbs, recite: OṂ HRĀṂ KAVACĀYA HŪṂ, while touching the entire body with both hands. For the eyes: OṂ HRĀṂ NETRĀYA VAṢAṬ. For the eyes: OṂ HRĀḤ ASTRĀYA PHAṬ. With the thumbs and index fingers, snap the fingers in all directions; for virtuous activities use the left hand, and for non-virtuous activities use the right. Then: OṂ SARVA TATHĀGATA HṚDAYA TRIVASI RAḤ ŚIKHA KAVACA NETRA ASTRA VAJRA ṢAḌAṄGA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. This is the ritual for the placement upon the six limbs. Then, for the purpose of the protection wheel, one first meditates on four wheels in the center of the maṇḍala of space. Then, as it is taught therein, one should visualize the protection wheel.

དེ་ཡང་དང་པོར་ཡཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འོག་དང་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཁ་སྦྱོར་རོ། ། དེ་ནས་རཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཝཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ལཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ། ཁ་དོག་ནག་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་རྣམས་ཀྱི་འོག་དང་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་རང་གི་ཁ་དོག་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དང་ བཅས་པ་རྣམས། གཞུའི་དབྱིབས་དང་། གྲུ་གསུམ་དང་། ཟླུམ་པོ་དང་། གྲུ་བཞིའི་རྣམ་པ་ལ་རླུང་ཡབ་དང་བཀྲ་ཤིས་དང་པདྨ་དང་། འཁོར་ལོ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་གོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གཞི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྔ་དྲོའི་གྲིབ་མའི་མཚམས་དང་། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མཚམས་དང་། ཕྱི་རོལ་དུ་ནམ་མཁའ་དང་ས་གཞི་འདུས་པར་སྣང་བའི་མཚམས་སུ་སྟེ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གཞི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཁྲུ་བཞི་བརྒྱ་དང་ལྡན་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ལྟར་ར་བ་གསུམ་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ལྟར་གྲོང་ཁྱེར་སྲུང་བའི་དོན་དུ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མཚམས་སུ་ར་བ་ལྔ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ ལྟར་འོག་ཐམས་ཅད་དུ་རྡོ་རྗེའི་མདུང་དང་། སྟེང་དུ་མདའི་དྲ་བ་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ་དང་། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་རྣམས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མཚམས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་པདྨའམ། འཁོར་ལོ་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་པ་མུ་ཁྱུད་དང་བཅས་པ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Furthermore, first, from the complete transformation of the syllable yaṃ, there is the wind maṇḍala, and from the complete transformation of the syllable hūṃ above and below it, there are two vajras joined together. Then, from the complete transformation of the syllable raṃ, the fire maṇḍala; from the complete transformation of the syllable vaṃ, the water maṇḍala; and from the complete transformation of the syllable laṃ, the earth maṇḍala. These should be understood as being, in sequence, black, red, white, and yellow, with two vajras of their respective colors above and below them. They should be visualized in the shapes of a bow, a triangle, a circle, and a square, adorned with wind-banners, auspicious symbols, lotuses, and wheels. Then, as stated in that very [text], the maṇḍala becomes a single foundation at the boundary of the morning shadow, the boundary of the city, and the boundary where the sky and the earth appear to meet on the outside. Furthermore, one should meditate on a celestial palace (vimāna) with a single foundation measuring four hundred cubits. In that way, one meditates on the three enclosures; likewise, for the purpose of protecting the city, one should meditate on five enclosures at the city's boundary. In that way, at the city's boundary, one should meditate on vajra spears throughout the bottom, a very sharp net of arrows above, and vajra ground in the center. Then, in the center of the celestial palace, one should meditate on a lotus or a wheel twelve cubits in size, complete with a rim and eight petals.

དབུས་ ཀྱི་ལྟེ་བ་ཁྲུ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ཉི་མ་དང་བཅས་པའི་གདན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་འདིའི་བྱེ་བྲག་ནི་ཧཱུྃ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་། ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སམ། བྷྲཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་། བཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའམ། ཨ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་ པ་ལས་པདྨ་དང་། རཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ར་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་ནས། ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་རཿབཛྲ་ཙནྡྲ་སཱུརྱ་རཱ་ཧུ་ཀཱ་ལ་ཨགྣེ་ཡ། ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་ཛྙཱ་ ན་བཛྲ་བཛྲ་པྲཱ་ཀཱ་རཱན་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་ར་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་བི་ཤྭ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་ཀཱུ་ཊཱ་གཱ་རཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་པཿབི་ཤྭ་བཛྲ་པདྨཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་པདྨའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་རཿབཛྲ་སཱུརྱཱ་ས་ནཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་ཉི་མའི་གདན་ གྱི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་ཨཾ་ཡིག་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན། ཀ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་གསལ་བྱེད་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ལས། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཡང་དེ་ ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཡོན་དང་གཡས་སུ་བསྐོར་བ། དབྱངས་ཡིག་སུམ་ཅུ་ཨཱཿཚེག་དྲག་དང་ཀླད་ཀོར་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་པ་ནི།

In the center is a seat consisting of a sun disk together with a hub measuring four cubits. However, the specific details are as follows: one should meditate on the vajra ground arising from the complete transformation of the syllable HŪṂ; the celestial palace arising from the complete transformation of the syllable OṂ or BHRŪṂ; the lotus arising from the complete transformation of the syllable BAṂ or A; and the sun maṇḍala arising from the complete transformation of the syllable RAṂ. Having thus meditated on the enclosure and so forth, the specific mantras for these are as stated in that very same source: OṂ ĀḤ HŪṂ RAḤ VAJRA CANDRA SŪRYA RĀHU KĀLA AGNEYA KĀYA VĀKA CITTA JÑĀNA VAJRA VAJRA PRĀKĀRĀN KURU KURU SVĀHĀ. This is the mantra for the enclosure. OṂ BHRŪṂ VIŚVA KĀYA VAJRA KŪṬĀGĀRAṂ KURU KURU SVĀHĀ. This is the mantra for the celestial palace. OṂ PAḤ VIŚVA VAJRA PADMAṂ KURU KURU SVĀHĀ. This is the mantra for the lotus. OṂ RAḤ VAJRA SŪRYĀSANAṂ KURU KURU SVĀHĀ. This is the mantra for the sun seat. Then, upon that, from the complete transformation of a white syllable AṂ, one meditates on a moon maṇḍala, the nature of which is the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). From the nature of the assembly of consonants beginning with KA, one meditates on the moon maṇḍala, the nature of which is the mirror-like wisdom. Furthermore, as stated in that very same source, one meditates on the moon maṇḍala as the nature of the thirty-two major marks, circling to the left and right, and meditates on the thirty vowels together with the visarga (ĀḤ), the bindu, and the nasal dot.

ཨ་ཨི་རྀ་ཨུ་ལྀ་འདི་རྣམས་ནི་དང་པོ་ལྔ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱི་དབྱེ་བས་ཨ་ཨེ་ ཨར་ཨོ་ཨལ་རྣམས་ནི་གཉིས་པ་ལྔ་རྣམས་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ནས་རྐྱེན་གྱིས་གྱུར་པ་ཧ་ཡ་ར་ཝ་ལ་རྣམས་ནི་གསུམ་པའི་བསྡུས་པ་ལྔའོ། ། བསྡུས་པ་བཅོ་ལྔའི་མཐར་ཐིག་ལེ་ནི་ཨཾ་ཡིག་སྟེ། བཅུ་དྲུག་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་ནི་གཡོན་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་གཡས་སྐོར་གྱིས་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ ཀྱི་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་དགོད་པ། ལཱ་ཝཱ་རཱ་ཡཱ་ཧཱ། ཨཱལ་ཨཽ་ཨཱར་ཨཻ་ཨཱཿལཱྀ་ཨཱུ་རཱྀ་ཨཱི་ཨཱ། དེ་ལྟར་བཅོ་ལྔ་དང་གནམ་སྟོང་གི་མཐར་ཚེག་དྲག་ནི་ཨཱཿསྟེ། འདི་ནི་དེ་ལྟར་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱཿཡིག་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བུ་མོའི་བདག་ཉིད་བསམ་མོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་ཀ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བྱེད་བཞི་བཅུའི་བདག་ཉིད་དེ་ཡང་། ཧ་ཡ་ར་ཝ་ལ་རྣམས་དང་། སྡེ་ཚན་དྲུག་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ལ་ཝ་ཡ་ཌཌྷ་རྣམས་བཟུང་ སྟེ། ལླ་ཝྦ་ཌྜ་ཌྷྜྷ་ལླ་ཝྺ་རྼ་ཡྻ་ཧྷ་སྶ་[ྉྤྉྤ་]ཥྵ་ཤྴ་[ཐྐྠྐ]། ཏྟ་ཐྠ་དྡ་དྷྡྷ་ནྣ། པྤ་ཕྥ་བྦ་བྷྦྷ་མྨ། ཊྚ་ཋྛ་ཌྜ་ཌྷྜྷ་ཎྞ། ཙྩ་ཚྪ་ཛྫ་ཛྷྫྷ་ཉྙ། ཀྐ་ཁྑ་གྒ་གྷྒྷ་ངྔ་རྣམས་ཏེ། བཞི་བཅུ་ཐམ་པ་ས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་གཡས་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཡོན་སྐོར་གྱི། ང་གྷ་ག་ཁ་ཀ། ཉ་ཛྷ་ཛ་ཚ་ཙ། ཎ་ཌྷ་ཌ་ཋ་ཊ། མ་བྷ་བ་ཕ་པ། ན་དྷ་ད་ཐ་ཏ། ྈྐ་ཤ་ཥ་ྉྤ་ས་ཧ་ཡ་ར་ཝ་ལ་ཌྷ་ཌ་ཡ་ཝ་ལ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཞི་བཅུ་སྟེ་གསལ་བྱེད་བརྒྱད་ཅུ་ཞེས་སོ། །

A, i, ṛ, u, and ḷ are the first five condensed [vowels]. Furthermore, through the division of qualities, a, e, ar, o, and al are the second five condensed [vowels]. Then, those transformed by conditions—ha, ya, ra, va, and la—are the five condensed [vowels] of the third [set]. At the end of these fifteen condensations is the drop, the syllable aṃ; this is the sixteenth. These are arranged in a counter-clockwise direction. Then, in a clockwise direction, the first of the dark fortnight and so forth are placed: lā, vā, rā, yā, hā; āl, au, ār, ai, āḥ; ḷ, ū, ṝ, ī, ā. Thus, there are fifteen, and at the end of the new moon is the visarga, āḥ. These are called the sixteen vowels. Then, above that, from the complete transformation of a red syllable āḥ, one should visualize the sun maṇḍala, the nature of the wisdom of equality, as the essence of the daughter. Furthermore, in that very place, the sun maṇḍala consisting of the forty consonants beginning with the syllable ka is also [visualized]. These include ha, ya, ra, va, and la; the six classes [of consonants] making thirty-five; and those expressed by that very [set], namely la, va, ya, ḍa, and ḍha. Taking these: lla, vva, ḍḍa, ḍḍha, ḍḍha, lla, vva, rra, yya, hha, ssa, ṣṣa, śśa, ṭṭha, ṭṭha, ḍḍa, ḍḍha, ṇṇa, ppa, ppha, bba, bbha, mma, ṭṭa, ṭṭha, ḍḍa, ḍḍha, ṇṇa, cca, ccha, jja, jjha, jña, kka, kha, gga, ggha, ṅga. These are the forty, arranged clockwise according to the divisions of earth and so forth. Likewise, in a counter-clockwise direction: ṅga, ggha, gga, kha, kka; jña, jjha, jja, ccha, cca; ṇṇa, ḍḍha, ḍḍa, ṭṭha, ṭṭa; mma, bbha, bba, ppha, ppa; ṇṇa, ḍḍha, ḍḍa, ṭṭha, ṭṭa; ṣṣa, śśa, ṣṣa, ssa, hha, ya, ra, va, la, ḍḍha, ḍḍa, ya, va, la. Thus, there are forty, making eighty consonants.

དེ་ནས་དེ་དག་གི་དབུས་སུ་ཧཱུྃ་ཡིག་སྔོན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གནས་གསུམ་པོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ལ་ཧྲཱིཿཡིག་གིས་སྤྲས་པ་ལས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ཧཾ་ཡིག་གི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་འོག་ནས་ཕྱག་འཚལ་བའི་སྐབས་སུ་འཆད་པའི་ དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཕྱག་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པ་ཕྱག་ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱིས་གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པ་འཛིན་པ་ལ་ཁ་དོག་སེར་པོ་ཞབས་བརྐྱང་བསྐུམ་དུ་བཞུགས་པ། ཞལ་གཅིག་མ་སྤྱན་གསུམ་མ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་སྤྲས་པའི་སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ གྱིས་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པ། སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་སྤྱངས་པ། ཁྲོ་བོའི་དབང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་སུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་མོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དགོད་པ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་རང་གི་ལུས་ལ་དགོད་པ། ཨོཾ་ཧཾ་ཧཿབཱ་མ་དཀྵི་ཎ་ཀརྞྞ་ཡོར་ བཛྲ་ཀུཎྜ་ལི་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཾ་ཨཿཀ་ཌྱཾ་ཀཎྛེ་བཛྲ་མེ་ཁ་ལཱ་བཛྲ་ཀཎྛི་ཀ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨ་ཨཱ་བཱ་མ་དཀྵི་ཎ་ཀ་ར་ཡོར་བཛྲ་རུ་ཙ་ཀཽ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧ་ཧཱ་བཱ་མ་དཀྵི་ཎ་པཱ་ད་ཡོར་བཛྲ་ནཱུ་པཱུ་རེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཾ་བཾ་པཉྩ་ཨཱ་ཀཱ་ར་མ་ཧཱ་ཤཱུ་ནྱ་སྭ་བྷཱ་ཝ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཤི་རོ་མ་ཎི་ཤི་ར་སི་སརྦ་ཨཾ་གེ་བྷསྨ་ ཧུྃ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ།

Then, in the center of those, one should meditate on a crossed vajra (viśvavajra) arising from a blue syllable HŪṂ and marked by a HŪṂ, the nature of which is the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇājñāna). Then, from the merging of the three places into one, adorned with the syllable HRĪḤ, one should meditate on the nature of the wisdom of accomplishing activities (kṛtyānuṣṭhānajñāna). Then, with all the limbs of the body complete, the nature of the syllable HAṂ, the essence of the utterly pure dharmadhātu, is the Glorious Kālacakra, as will be explained below in the section on prostration. However, one should meditate on oneself as the Lord of Wrathful Deities, Vajravega: possessing twenty-six arms, with the two remaining hands holding an elephant hide; yellow in color, standing in the posture of one leg extended and one drawn in; with one face and three eyes; holding a curved knife (kartṛ) and a skull-cup (kapāla) in his two [primary] hands; embraced around the neck by the consort Viśvamātā, who is adorned with the five mudrās; decorated with snake ornaments; and wearing a tiger-skin lower garment. Furthermore, as stated in that very [text], regarding the placement of the mudrās and so forth, one places the six mudrās upon one's own body: OṂ HAṂ HAḤ VĀMA-DAKṢIṆA-KARṆAYOR VAJRA-KUṆḌALE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ OṂ AṂ AḤ KAṬYĀM KAṆṬHE VAJRA-MEKHALĀ VAJRA-KAṆṬHIKĀ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ OṂ A Ā VĀMA-DAKṢIṆA-KARAYOR VAJRA-RUCAKAU HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ OṂ HA HĀ VĀMA-DAKṢIṆA-PĀDAYOR VAJRA-NŪPURE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ OṂ HAṂ BAṂ PAÑCĀKĀRA-MAHĀŚŪNYA-SVABHĀVA-MAHĀVAJRA-ŚIROMAṆI-ŚIRASI SARVAṄGE BHASMĀ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ

ཨོཾ་ཨཾ་ཨརྡྷ་ན་རཱི་ཤྭ་ར་བཛྲ་ཨརྡྷ་ཙནྡྲ་བཛྲ་པཊྚ་ཨུརྡྷེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨ་ཨཱཿཨོཾ་སརྦ་སྭ་རཻ་ཨེ་ཀ་ཏྲི་སྭ་ར་སྭ་བྷཱ་བ་བཛྲ་ཡཛྙོ་པ་བཱི་ཏ་སྐནྡྷེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གླང་པོའི་པགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ སྔགས་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཀྵཿདུར་དཱན་ཏཱ། བྷི་མན་ཀྵ་ཡཾ་ཀ་ར་བྱཱ་གྷྲ་ཙརྨ་ཀ་ཊཽ་ཧུྃ་ཧུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཾ་ཀྵཿཏྲིཾ་ཤང་སྭ་ར་སཔྟ་ཏི་ཧྲཿསྭ་དིརྒྷ་བྱཉྫ་ན་སྭ་བྷཱ་བ་དྱཻ་ཏྱ་ཀུ་ལ་ཤ་ཏ་སི་རོ་བྷིར་མུཎྜ་མཱ་ལ་སྐནྡྷ་ཨ་བ་ལཾ་བི་ནི་སྐནྡྷེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧ་ཧི་ཧྲྀ་ཧུ་ཧླྀ་པཉྩ་སྐནྡྷ་བི་ཤུདྡྷ་སྭ་བྷཱ་བ་ ཤི་ར་སི་ཀ་པཱ་ལ་མཱ་ལེ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཅུ་རྣམས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་དབྱེ་བ་དང་། གནས་བཅུ་དྲུག་གི་དབྱེ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ཅེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་དང་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ས་བོན་རྣམས་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཀྵྼཿཀྲོ་དྷ་བཛྲ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་ཁཌྒ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་ཀརྟ་རི་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་བཱ་ཎ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་ཌ་མ་རུ་ཀ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་མུདྒ་ར་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵརཿབཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་ཀུནྟ་ཧཱུྃ་ ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་དཎྜ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྼཿབཛྲ་པཪྴཱུ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་པ་རྣམས་ནི་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་སོ། །

OṂ AṂ ARDHANĀRĪŚVARA VAJRA-ARDHACANDRA VAJRA-PAṬṬORṆE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. OṂ A ĀḤ OṂ SARVASVARE EKA-TRISVARA-SVABHĀVA VAJRA-JÑĀNO-PĀVITA-SKANDHE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. This is the ritual of the six mudrās. Then, the mantras of the four mudrās, together with the elephant-hide mudrā to be explained, are to be recited: OṂ KṢAḤ DURDĀNTA BHIMAKṢAYAṂKARA VYĀGHRACARMAKAṬAU HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. OṂ HAṂ KṢAḤ TRIṂŚAT-SVARA-SAPTATI-HRAḤ-SVADIRGHA-VYAÑJANA-SVABHĀVA-DYAITYA-KULA-ŚATA-SIROBHIR-MUṆḌAMĀLA-SKANDHA-ĀVALAMBINI-SKANDHE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. OṂ HA HI HRĪ HU HLĪ PAÑCA-SKANDHA-VIŚUDDHA-SVABHĀVA ŚIRASI-KAPĀLAMĀLE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. This is the ritual of the four mudrās. Thus, the ten mudrās are the divisions of the ten perfections and the divisions of the sixteen abodes; these are the sixteen emptinesses. This is the sequence of the ritual for arranging the mudrās. Then, the seed syllables of the implements of the left and right hands are to be recited: OṂ KṢR̥ KRODHA-VAJRA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-KHAḌGA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-TRIŚŪLA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-KARTARI HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-PĀŚA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-AṄKUŚA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-ḌAMARUKA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-MUDGARA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-CAKRA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-KUNTA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-DAṆḌA HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢR̥ VAJRA-PARAŚU HŪṂ PHAṬ. These are the implements of the right hand.

དེ་ནས་གཡོན་གྱི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ནི། དང་པོར་ཧྭཱཾ་ཡིག་བརྗོད་པར་བྱ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་གྷཎྚེ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་ཁེ་ཊཀ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་ཀ་བཱ་ལ་ ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་ཙ་པཱ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་པ་ཤ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་པདྨ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་ཤཾ་ཁ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་ཨཱ་དརྴ་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲཱ་ཤྲིཾ་ཁ་ལེ་ཧྭཱཾ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཱཾ་བཛྲ་ཙ་ཏུར་བེ་ཏ་སྭ་བྷཱ་བ་བྲཧྨ་ཤི་ར་ཧོ་ཕྲེཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་རྣམས་ཕྱག་ གཡོན་པ་རྣམས་སུ་མཚན་མ་དགོད་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་གླང་པོའི་པགས་པའི་སྔགས་རྣམས་བརྗོད་པ་ནི། ཨོཾ་ཀྵ་ཀྵཱ་ཀྵི་ཀྵཱི་ཀྵྼྀ་ཀྵྼཱྀ་ཀྵུ་ཀྵུ་ཀྵླྀ་ཀྵླཱྀ་ཀྵཾ་ཀྵཾ། ཧ་ཧཱ་ཧི་ཧཱི་ཧྼྀ་ཧྼཱྀ་ཧུ་ཧཱུ་ཧླྀ་ཧླཱྀ་ཧཾ་ཧཱཿ། སརྦ་བགྷྣི་བི་ད་རི་ཏ་ག་ཛ་ཙརྨ་པཊྚཱ་ཨརྡྷ་རཀྟ་ཤྲ་བ་ཏ་ཧཱུྃ་ཕྲེཾ། ཕྱག་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་ ནས་བཟུང་བ་ནི། གཡས་ཀྱི་ལག་པ་དང་མགོ་བོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལག་པ་དང་། གཡོན་གྱི་རྐང་པ་ནས་བཟུང་བར་བསམ་པ་ནི་པགས་པ་བཟུང་བའི་རིམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་བཅུ་དགོད་པའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཛ་ཡ་ནཱ་གེནྡྲ་བཛྲ་ཛ་ཊཱ་མུ་ཀུ་ཊ་བནྡྷེ་ཏིཥྛ་ཏིཥྛ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵུཾ་བཛྲ་ བི་ཛ་ཡ་ནཱ་གེནྡྲ་བཛྲ་པཊྚ་བནྡྷེ་ཏིཥྛ་ཏིཥྛ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྱཾ་ཧྱཱ་བཛྲ་ཀརྐོ་ཊ་བཛྲ་པདྨཽ་བཱ་མ་དཀྵི་ཎ་ཀུཎྜ་ལ་ཡོཿཏིཥྛ་ཏིཥྛ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ།

Then, regarding the implements in the left hands, first the syllable Hvāṃ should be recited: Oṃ hvāṃ vajraghaṇṭe ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajrakheṭaka ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajrakhaṭvāṅga ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajrakapāla ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajracapa ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajrapāśa ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajraratna ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajrapadma ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajraśaṅkha ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajrādarśa ho phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajrāśrīṅkhale hvāṃ phreṃ phaṭ | Oṃ hvāṃ vajracaturvetasvabhāva brahmaśira ho phreṃ phaṭ | These are the stages for arranging the symbols in the left hands. Then, the mantras for the elephant hide are recited: Oṃ kṣa kṣā kṣi kṣī kṣṛ kṣṝ kṣu kṣū kṣlṛ kṣlṝ kṣaṃ kṣaḥ | ha hā hi hī hṛ hṝ hu hū hlṛ hlṝ haṃ haḥ | sarvabhagnividāritagajacarma paṭṭārdharaktaśravaṇa hūṃ phreṃ | Holding it with the right and left hands together with the threatening gestures (tarjanī), one should visualize grasping it by the right hand and the head-side of the hand, and by the left foot; this is the ritual procedure for grasping the hide. Then, the mantras for arranging the ten nāga kings are: Oṃ hūṃ vajra jayanāgendravajrajaṭāmukuṭabandhe tiṣṭha tiṣṭha hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ kṣūṃ vajra vijayanāgendravajrapaṭṭabandhe tiṣṭha tiṣṭha hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ hyaṃ hyā vajrakarkoṭavajrapadmāvāmadakṣiṇakuṇḍalayoḥ tiṣṭha tiṣṭha hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ |

ཨོཾ་ཧྲཾ་ཧྲཱཾ་བཛྲ་བ་སུ་ཀི་ཤེ་ཁ་པཱ་ལཽ་བཱ་མ་དཀྵ་ཎི་རུ་ཙ་ཀ་ཡོཿཏིཥྛ་ཏིཥྛ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྭཾ་ཧྭཱ་བཛྲ་ཨ་ནནྟ་ཀུ་ལི་ཀཽ་མེ་ཁ་ལཱ་ཀཎྛི་ཀ་ཡོཿཏིཥྛ་ཏིཥྛ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧླཾ་ཧླཱ་བཛྲ་ཏཀྵ་ཀོ་ མ་ཧཱ་པདྨཽ་བཱ་མ་དཀྵི་ཎ་པཱ་ད་ནཱུ་པཱུ་ར་ཡོཿཏིཥྛ་ཏིཥྛ་ཧུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། དེ་ལྟར་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱས་ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་དང་བཅས་པའི་རྐང་པ་བཅུ་དྲུག་པས་སྡང་བ་རྣམས་བསྐྲད་པ་དང་། བདུད་ལ་སོགས་པ་བསྐྲད་པའི་སྔགས་རྣམས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྔགས་པས་ཡང་ནས་ཡང་ དུ་བཟླས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་ན་མོ་བཛྲ་སཏྭ་ཡ། ན་མོ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་ས་ཏྭཱ་བྷྱཿན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛིནྡྲ་ར་ཛེ་བྷྱཿ། ན་མོ་བི་ཤྭ་མཱ་ཏྲཻ་ན་མོ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་ས་ཏྭ་དེ་བི་བྷྱཿན་མོ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་བྷྱཿ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏེ་ཀཱ་ལ་ཙཀྲཱ་ཡ། བཛྲ་བྷཻ་ར་བ་བྷཱི་ཀ་ར་ཡ་མ་ཧེནྡྲེ་ནཱི་ལ་བརྞྞ་ཤ་རཱི་རཱ་ཡ། མཱ་ར་ཀླེ་ཤ་ཧྲྀ་ད་ཡཱ་ཀྲནྟ་སཱི་ཏ་རཀྟ་ཙ་ར་ ཎཱ་ཡ། ཀྲྀཥྞ་རཀྟ་སི་ཏ་ཀཎྛཱ་ཡ་ནཱི་ལ་སི་ཏ་པཱ་ཏི་རཀྟ་དཾཥྚཱ་ཀ་ར་ལོ་གྲ་བྷཱི་ཥ་ཎ་མུ་ཁཱ་ཡ། ཀྲྀཥྞ་རཀྟ་སི་ཏ་ས་བྱེ་ཏ་ར་སྐནྡྷཱ་ཡ། དྭ་ད་ཤ་བྷུ་ཛཱ་ཡ། ཥ་ཌ་བིཾ་ཤ་ཏི་ཀ་རཱ་ཡ། བཛྲ་ཁཌྒ་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་ཀརྟ་རི་བཱ་ཎ་བ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཌ་མ་རུ་ཀ་མུངྒ་ར་ཙཀྲ་ཀུནྟ་དཎྜ་པར་ཤུ་བཛྲ་གྷཎྚ་ཁེ་ཊ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཀ་པཱ་ལ་ཙཱ་པ་པཱ་ཤ་རཏྣ་ཀ་མ་ལ་ ཤཾ་ཁ་ཨཱ་དརྴ་ཤྲཱིཾ་ཁ་ལཱ་བྲཧྨ་ཤི་རོ་ག་ཛ་ཙརྨ་དྷྲྀཀ་ཀ་རཱ་ཡ། བྱཱ་གྷྲ་ཙརྨ་ཎཾ་བ་ས་ནཱ་ཡ། སྐནྡྷེ་མུཎྜ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ན། ཤི་ར་སི་བཛྲ་པཊྚ་མུ་ཀུ་ཊེ་བཛྲ་ཀ་པཱ་ལ་མཱ་ལ་ཨརྡྷ་ཙནྡྲ་དྷ་རཱ་ཡ།

OṂ HRĀṂ HRĀṂ VAJRA VASUKI ŚEKHAPĀLAU VĀMA-DAKṢIṆA-RUCAKAYOS TIṢṬHA TIṢṬHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. OṂ HVĀṂ HVĀṂ VAJRA ANANTAKULIKAU MEKHALĀ-KAṆṬHIKAYOS TIṢṬHA TIṢṬHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. OṂ HLĀṂ HLĀṂ VAJRA TAKṢAKAU MAHĀPADMAU VĀMA-DAKṢIṆA-PĀDA-NŪPŪRAYOS TIṢṬHA TIṢṬHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. Having thus arranged the mantras and mudrās, the practitioner of the Kālacakra mantra should repeatedly recite the mantras for expelling the hostile ones and the Māras and so forth, by means of the sixteen-footed [verse] together with the ḍākinīs, as follows: OṂ NAMO VAJRA SATVĀYA. NAMO BUDDHA-BODHISATVĀBHYAḤ. NAMO VAJRA-KRODHA-RĀJENDRA-RAJEBHYAḤ. NAMO VIŚVAMĀTRE. NAMO BUDDHA-BODHISATVA-DEVIBHYAḤ. NAMO VAJRA-ḌĀKINĪBHYAḤ. OṂ NAMO BHAGAVATE KĀLACAKRĀYA. VAJRA-BHAIRAVA-BHĪKARĀYA MAHEŚVAREṆĪLA-VARṆA-ŚARĪRĀYA. MĀRA-KLEŚA-HṚDAYĀKRĀNTA-SITA-RAKTA-CARAṆĀYA. KṚṢṆA-RAKTA-SITA-KAṆṬHĀYA NĪLA-SITA-PĪTA-RAKTA-DAṂṢṬRA-KARA-LOGRA-BHIṢAṆA-MUKHĀYA. KṚṢṆA-RAKTA-SITA-SAPTA-TARA-SKANDHĀYA. DVĀDAŚA-BHŪJĀYA. ṢAḌVIṂŚATI-KARĀYA. VAJRA-KHAḌGA-TRIŚŪLA-KARTARI-PAŚA-AṄKUŚA-ḌAMARU-KA-MUṄGARA-CAKRA-KUNTA-DAṆḌA-PARAŚU-VAJRA-GHAṆṬĀ-KHEṬA-KHAṬVĀṄGA-KAPĀLA-CĀPA-PĀŚA-RATNA-KAMALA-ŚAṄKHA-ĀDARŚA-ŚṚṄKHALĀ-BRAHMA-ŚIRO-GAJA-CARMA-DHṚK-KARĀYA. VYĀGHRACARMANĀM VASANĀYA. SKANDHE MUNDA-MĀLĀ-VALAṂBINE. ŚIRASI VAJRA-PAṬṬ

ཀུཎྜ་ལ་རུ་ཙ་ཀ་ཀཎྛི་ཀ་མེ་ཁ་ལཱ་ནཱུ་པཱུར་བྷསྨ་ཡཛྙོ་པ་བཱིཏ་ཤི་རོ་མ་ཎི་མ་ཧཱ་མུ་དྲ་ནཱ་གེནྡྲ་བི་བྷཱུ་ཥ་ཎཱ་ཡ། བཛྲ་ཌཱ་ཀ་ཀི་ནཱི་སཾ་ཏོ་ཥ་ཏི་ཧྲྀ་ ད་ཡཱ་ཡ། ཨིནྡྲ་ཨགྣི་ཡ་མ་ནཻ་རྀ་ཏྱ་བ་རུ་ཎ་བཱ་ཡུ་ཀུ་བེ་ར་ཨཱི་ཤཱ་ན་བྲཧྨ་བིཥྞུ་བི་ནཱ་ཡ་ཀ་ཀ་རྟི་ཀེ་ཡ་ནནྡི་མཧཱ་ཀཱ་ལ་གྲ་ཧ་ནཀྵ་ཀྵེ་ཏྲ་པཱ་ལ། སུ་རེནྡྲཱ་སུ་རེནྡྲཱ་ཕ་ཎིནྡྲ་བྷཱུ་ཏེནྡྲ་ན་རེནྡྲ་སཾ་སྟུ་ཏ་ཙ་ར་ཎཱ་ཡ། ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྐང་པ་བཅུ་དྲུག་པའི་སྔགས་སོ། ། བདུད་རིགས་བརྒྱའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱི་ས་ བོན་རྣམས་ནི་གོང་དུ་སྔགས་བརྗོད་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པས་འདིར་མ་བྲིས་སོ། ། རྐང་པ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་ནི་གཞུང་ཆེས་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དགོད་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ་ལྟར་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་དགོད་པ་ནི་དཔྲལ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ དཀར་པོ་ལ་ཨོཾ་ཡིག་དགོད་དོ། ། མགྲིན་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་ལ་ཨཱཿཡིག་དགོད་དོ། ། སྙིང་གར་སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནག་པོ་ལ་ཧཱུྃ་ཡིག་དགོད་དོ། ། ལྟེ་བར་དུས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོ་ལ་ཧོ་ཡིག་དགོད་དོ། ། གཙུག་ཏོར་དང་གསང་བར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྗང་གུ་དང་སྔོན་པོ་ལ་ཧཾ་ཀྵཿདགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་བསྒོམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་ཉིད་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ས་བོན་དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཏེ། རྩེ་མོ་བཅུ་བདུན་པ་དང་། རྩེ་མོ་སུམ་ཅུ་སོ་གསུམ་པ་ པ་དང་། རྩེ་མོ་དགུ་པ་དང་།

kuṇḍalāruca-kaṇṭhikāmekhalānūpurabhūṣitajñānopavītaśiromaṇimahāmudrānāgendravibhūṣaṇāya | vajraḍākinīsaṃtoṣahṛdayāya | indrāgniyamanairṛtyavaruṇavāyukubereśānabrahmaviṣṇuvaināyakakārtikeyanandimahākālagrahanakṣetrapāla | surendrāsurendraphaṇīndrabhūtendranarendrasaṃstutacaraṇāya || This is the sixteen-line mantra of the Blessed One. The seed syllables of the mantra of the garland of the hundred classes of Māras have already been explained during the previous recitation of the mantra, so they are not written here. The seventy-two-line version has not been written here for fear of making the source text too voluminous. Then, regarding the placement of the vajras as it was taught: the placement of the glorious vajras upon the limbs is as follows. One places the syllable Oṃ upon a white moon maṇḍala at the forehead. One places the syllable Āḥ upon a red sun maṇḍala at the throat. One places the syllable Hūṃ upon a black Rāhu maṇḍala at the heart. One places the syllable Hoḥ upon a yellow Kālāgni maṇḍala at the navel. At the uṣṇīṣa and the secret place, respectively, one places Haṃ and Kṣaḥ upon a green and a blue maṇḍala of consciousness and wisdom. Having thus meditated on the six maṇḍalas, those very seed syllables transform into vajras within those maṇḍalas respectively: a seventeen-pointed vajra, a thirty-three-pointed vajra, and a nine-pointed vajra.

རྩེ་མོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་ལྔ་པ་དང་། རྩེ་མོ་ལྔ་པ་དང་། ཡང་རྩེ་མོ་སུམ་ཅུ་སོ་གསུམ་པ་ཞེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁ་དོག་དང་འདྲ་བར་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚད་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དེ་ཉིད་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་ སོར་གཅིག་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྤྱི་གཙུག་གི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དག་པ་སོར་གཉིས་པའོ། ། དཔྲལ་བའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དག་པ་སོར་བཞི་པའོ། ། མགྲིན་པའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དག་པ་སོར་ལྔ་པའོ། ། སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དག་པ་སོར་བརྒྱད་པའོ། ། ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་ དག་པ་སོར་དགུ་པའོ། ། གསང་གནས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དག་པ་སོར་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་གྱི་དཔུང་མགོའི་ཚིགས་ལ་ང་ངི་ངྼྀ་ངུ་ངླི་ངཾ་། གྷ་གྷི་གྷྲྀ་ལྷུ་གྷླྀ་གྷ། ག་གི་གྼྀ་གུ་གླྀ་གཾ། ཁ་ཁི་ཁྼི་ཁུ་ཁླྀ་ཁཾ། ཀ་ཀི་ཀྼྀ་ཀུ་ཀླྀ་ཀཾ། ཞེས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཐུང་ངུ་དྲུག་གི་ དབྱེ་བ་དང་། ཀའི་སྡེ་ཚན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཔུང་མགོ་གཡས་པའི་ཚིགས་ལ། ཀྐཱཿཀྐླཱྀ་ཀྐཱུ་ཀྐྲཱྀ་ཀྐཱི་ཀྐཱཾ། ཁྑཱཿཁྑླཱྀ་ཁྑཱུ་ཁྑྼཱྀ་ཁྑཱི་ཁྑཱཾ། གྒཱཿགྒླཱྀ་གྒཱུ་གྒྼཱྀ་གྒཱི་གྒཱཾ། གྷྒྷཱཿགྷྒྷླཱྀ་གྷྒྷཱུ་གྷྒྷྼཱྀ་གྷྒྷཱི་གྷྒྷཱཾ། ངྔཱཿངྔླཱྀ་ངྔཱུ་ངྔྼཱྀ་ངྔཱི་ངྔཱཾ། ཞེས་པ་ནི་ས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རིང་པོ་དྲུག་གི་ དབྱེ་བ་དང་། ཀྐཱཿའི་སྡེ་ཚན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་སུམ་ཅུ་སོ་གཅིག་པ་བསམ་མོ། །

There are the fifty-five-pronged, the five-pronged, and also the thirty-three-pronged [vajras]. These vajras should also be meditated upon according to the stated dimensions, matching the colors of their respective maṇḍalas. Furthermore, as taught in that very [text], one should meditate on the pure vajra-jewel as one finger-width. The pure crown cakra is two finger-widths. The pure forehead cakra is four finger-widths. The pure throat cakra is five finger-widths. The pure heart cakra is eight finger-widths. The pure navel cakra is nine finger-widths. The pure secret-place cakra is twelve finger-widths. Then, at the joint of the left shoulder, one should meditate on a thirty-one-pronged vajra arising from the transformation of the class of ka and the six short vowels: ṅa ṅi ṅṛ ṅu ṅlṛ ṅaṃ, gha ghi ghrī ghū ghli ghaṃ, ga gi gṛ gu glṛ gaṃ, kha khi khṛ khu khli khaṃ, ka ki kṛ ku klṛ kaṃ. These represent space and the other elements. Then, at the joint of the right shoulder, one should contemplate a thirty-one-pronged vajra arising from the transformation of the class of kka and the six long vowels: kkaḥ kklṛ kkū kkrṛ kkī kkāṃ, khkhaḥ khklṛ khkhū khkhṛ khkhī khkhāṃ, ggāḥ gglṛ ggū ggrṛ ggī ggāṃ, ghghāḥ ghghlṛ ghghū ghghṛ ghghī ghghāṃ, ṅṅāḥ ṅṅlṛ ṅṅū ṅṅṛ ṅṅī ṅṅāṃ. These represent earth and the other elements.

དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་གྲུ་མོ་གཡོན་པ་ལ་ཙའི་སྡེ་ཚན་ ཐུང་ངུའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གྲུ་མོ་གཡས་པ་ལ་རིང་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་གཡོན་པའི་མཁྲིག་མའི་ཚིགས་ལ་ཊའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུ་རྣམས་སོ། ། གཡས་པའི་མཁྲིག་མའི་ཚིགས་ལ་རིང་པོ་རྣམས་སོ། ། གཡོན་གྱི་དཔྱི་མགོའི་ཚིགས་ལ་པའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུ་རྣམས་སོ། ། གཡས་ཀྱི་དཔྱི་མགོའི་ཚིགས་ ལ་རིང་པོ་རྣམས་སོ། ། པུས་མོ་གཡོན་པའི་ཚིགས་ལ་ཏའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུ་རྣམས་སོ། ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ཚིགས་ལ་རིང་པོ་རྣམས་སོ། ། ལོང་བུ་གཡོན་པའི་ཚིགས་ལ་སའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ལོང་བུ་གཡས་པའི་ཚིགས་ལ་རིང་པོའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཚིགས་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་ དགོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚད་དང་མཉམ་པ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་རིམ་པ་དེ་བཞིན་བྱ་བའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ། ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྩ་བའི་ཚིགས་རྣམས་ལ་ཐུང་ངུ་དྲུག་གི་དབྱེ་ བས་ཀའི་སྡེ་ཚན་ང་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དྲུག་ལས་བྱུང་བའི་རྩེ་མོ་བདུན་བདུན་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྔ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གཡས་ཀྱི་མཐེ་བོའི་ཚིགས་སྟེང་མ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཚིགས་ལྔ་ལ་རིང་པོ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཀྐཱ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དྲུག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སོ། ། གཡོན་གྱི་སོར་ མོའི་དབུས་ཀྱི་ཚིགས་རྣམས་ལ་ཙའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུའི་བདག་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སོ། །

In that way, one should meditate on the vajras upon the twelve wheels of action. Furthermore, as it is taught in that very [text], the short vowels of the ca-class are on the left elbow; the long vowels are on the right elbow. Likewise, the short vowels of the ṭa-class are on the left wrist joint; the long vowels are on the right wrist joint. The short vowels of the pa-class are on the left hip joint; the long vowels are on the right hip joint. The short vowels of the ta-class are on the left knee joint; the long vowels are on the right knee joint. The nature of the short vowels of the sa-class is on the left ankle joint; the long vowels are on the right ankle joint. This is the ritual for arranging the vajras upon the joints. Those vajras should also be meditated upon as being equal in size to the maṇḍalas of space and so forth. In that same sequence, upon the wheels of action, starting from the little finger of the left hand, one should meditate on five vajras. These possess seven prongs each, arising from the sixfold divisions of the short vowels of the ka-class (ṅa and so forth) upon the root joints. Likewise, starting from the upper joint of the right thumb, the vajras arise from the complete transformation of the sixfold sets of k-kh-ā and so forth, which possess the six long vowels upon the five joints. The vajras on the middle joints of the left fingers arise from the nature of the short vowels of the ca-class.

གཡོན་གྱི་སོར་མོའི་དབུས་ཀྱི་ཚིགས་རྣམས་ལ་རིང་པོའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ལས་སོ། ། གཡོན་གྱི་སོར་མོའི་སྟེང་གི་ཚིགས་ལ་ཊའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུའི་བདག་ཉིད་རྣམས་སོ། ། གཡས་ཀྱི་སོར་མོའི་རྩ་བའི་ཚིགས་རྣམས་ ལ་རིང་པོའི་བདག་ཉིད་ལས་སོ། ། རྐང་པ་གཡོན་གྱི་སོར་མོའི་ཚིགས་རྣམས་ལ་སྔ་མ་ལྟར་པའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལས་སོ། ། རྐང་པ་གཡས་པའི་ཚིགས་རྣམས་ལ་སྔ་མ་ལྟར་རིང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལས་སོ། ། དེ་ནས་གཡོན་པའི་ཚིགས་རྣམས་ལ་སྔ་མ་ལྟར་ཏའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུ་ རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལས་སོ། ། གཡས་པ་ལ་རིང་པོའི་བདག་ཉིད་ལས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཡོན་པའི་ཚིགས་རྣམས་ལ་སའི་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ལས་སོ། ། གཡས་པའི་ཚིགས་རྣམས་ལ་རིང་པོའི་བདག་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཏེ། རིམ་པ་བཞིན་སྡེ་ཚན་རྣམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལས་ལྗང་གུ་ དང་། ནག་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོའི་ཁ་དོག་རྣམས། སོ་སོའི་ཚིགས་ཀྱི་ཚད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ནས་རྣ་བ་ལ་སོགས་པར་རྡོ་རྗེ་དགོད་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། རྣ་བ་དག་ཏུ་ཨ་ཨཱ་དག་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྣ་བུག་དག་ཏུ་ ཨེ་ཨཻ་དག་ལས་སོ། ། མིག་དག་ཏུ་ཨར་ཨཱར་དག་ལས་སོ། ། ལྕེ་དང་ལྕེ་ཆུང་དག་ལ་ཨོ་ཨཽ་དག་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་གསང་བ་དག་ལ་ཨལ་ཨཱལ་དག་ལས་སོ། ། ཡིད་དང་ཁུ་བ་འཛག་པའི་རྩ་དག་ལ་ཨ་ཨཿདག་ལས་ཏེ། འདི་རྣམས་ཀྱང་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁ་དོག་གི་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་སོར་ གཅིག་གི་ཚད་ཀྱིས་སོ། །

From the long vowels, the middle joints of the left fingers arise. On the upper joints of the left fingers are the short vowels of the ṭa-class. On the root joints of the right fingers are the long vowels. On the joints of the left toes, as before, are the short vowels of the pa-class. On the joints of the right toes, as before, are the long vowels. Then, on the joints of the left [hands], as before, are the short vowels of the ta-class; on the right, they are the long vowels. Thus, on the joints of the left [hands], they are the short vowels of the sa-class; on the joints of the right, they are the long vowels, which are the vajras. In sequence, from the complete purification of the classes, they are green, black, red, white, and yellow in color, according to the measure of each respective joint. Then, regarding the placement of the vajras in the ears and so forth, as stated in that very [text]: in the two ears, one should meditate on three-pointed vajras from a and ā. In the two nostrils, from e and ai. In the two eyes, from ar and ār. On the tongue and the uvula, from o and au. On the vajra and the secret [organ], from al and āl. On the mind and the channels for the emission of semen, from a and aḥ. These also, in their respective order, possess the distinctions of color and are one finger-breadth in measure.

ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་རྣ་བ་ལ་སོགས་པར་རྡོ་རྗེ་སོར་གཅིག་པ་ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་གཙུག་ཏོར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་དགོད་པ་ནི། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་གཙུག་ཏོར་དང་མགོ་བོ་དག་ལ་ཧ་ཧཱ་དག་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། ལྕེ་དང་རྐན་དག་ལ་ཡ་ཡཱ་དག་ལས་ རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། ལག་མཐིལ་དག་ལ་ར་རཱ་དག་ལས་སོ། ། རྐང་མཐིལ་དག་ལ་ཝ་ཝཱ་དག་ལས་སོ། ། འཕོངས་ཀྱི་གཡས་གཡོན་དག་ལ་ལཱ་དག་ལས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་ཏོར་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ ནས་བདུད་ཀྱི་ཚོགས་བསྲེག་པ་ནི། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་དེ་རྣམས་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པའི་བདུད་ཀྱི་(ཆོགས་,ཚོགས་)སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་འཚེ་བ་རྣམས་བསྲེགས་ནས། སྟེང་དུ་ལྗང་གུ་འབར་བ་དང་། འོག་ཏུ་སྔོན་པོ་འབར་བ་དང་། ཤར་དང་ཤར་ ལྷོར་ནག་པོ་འབར་བ་དང་། ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་དམར་པོ་འབར་བ་དང་། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་དཀར་པོ་འབར་བ་དང་། ནུབ་དང་རླུང་དུ་སེར་པོ་འབར་བ་དང་ཞེས་སོ། ། བདུད་ཀྱི་ཚོགས་བསྲེག་པའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོཿཧཾ་ཀྵཿཧྲཿཧྲཿཧྲཿཧྲཿརཿརཿརཿརཿབཛྲ་ཨ་ན་ལ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་དྷརྨཱ་ པྲ་ལ་ཡ་སྭ་བྷཱ་བ་སརྦ་མཱ་ར་ཡ་ཀཱ་ཡི་ཀ་བིགྷྣ་བི་ནཱ་ཡ་ཀཱ་དཱི་ནཱཾ་ད་ཤ་དི་ཀ་ག་ཏཱ་ནཱཾ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟཱ་ནི། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། བྷསྨི་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་བདུད་རྣམས་རྣམ་པར་བསྲེག་པའི་ཆོ་གའོ། །

Furthermore, as it is stated in that very same source, one should visualize a one-finger-width vajra in the ears and so forth. Then, regarding the placement of vajras upon the uṣṇīṣa and other parts: as stated in that same source, from ha and hā at the uṣṇīṣa and the head, there is a five-pronged vajra. From ya and yā at the tongue and the palate, there is a five-pronged vajra. From ra and rā at the palms of the hands; from va and vā at the soles of the feet; and from lā at the right and left buttocks. Thus, the meditation on oneself as the vajra body is the characteristic of the purification of those parts, such as the uṣṇīṣa and so forth. Next, regarding the incineration of the hosts of Māra: as stated in that same source, light rays radiate from those [vajras], and by means of blazing vajras, the harms inflicted upon sentient beings—the hosts of Māra dwelling in the ten directions—are incinerated. Above, there is blazing green; below, blazing blue; in the east and southeast, blazing black; in the south and southwest, blazing red; in the north and northeast, blazing white; and in the west and northwest, blazing yellow. One should then recite the mantra for incinerating the hosts of Māra: Oṃ āḥ hūṃ hoḥ haṃ kṣaḥ hraḥ hraḥ hraḥ hraḥ raḥ raḥ raḥ raḥ vajra anala sarva āvaraṇa dharmāḥ pralayā svabhāva sarva māraya kāyika vighna vināyakādīnāṃ daśadik-gatānāṃ kāya vāka cittāni daha daha paca paca bhasmīkuru kuru hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ. This is the ritual for the complete incineration of the Māras.

དེ་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམ་པར་དག་པ་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་། ར་བ་གསུམ་དང་། ར་ བ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དང་། ཕྱི་རོལ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ། ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེ་ཉིད་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་སུ་བདག་ཉིད་བསྒོམས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧ་ཡ་ར་ཝ་ལ་རྣམས་བརྩེགས་པའི་གཟུགས་སུ་ བསམ་མོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧ་ལས་བྱུང་བའི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་མཚན་མ་དང་ཞལ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་སྣ་བུག་གཡོན་པ་ནས་སྤྲོས་ཏེ། གཙོ་བོའི་དབུའི་སྟེང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་ཟླ་བའམ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་གཙུག་ཏོར་ཅན་གཡས་བརྐྱང་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ ཧ་ཡིག་རིང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་སྣ་བུག་གཡས་ནས་བཏོན་ནས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་འམ་ཟླ་བ་ལ་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཁ་དོག་ནག་པོ། སྣ་བུག་གཡོན་པ་ནས་བྱུང་ནས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བ་འམ་ཉི་མ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ ལྟར་ཡཱ་ཡིག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དབྱུག་སྔོན་ཅན་ཁ་དོག་ནག་པོ་སྣ་བུག་གཡས་ནས་བཏོན་ཏེ། མེ་མཚམས་སུ་ཉི་མའམ་ཟླ་བ་ལ་དགོད་དོ། ། རྀ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་སྐུ་མདོག་དམར་པོ། མིག་གཡོན་ནས་བཏོན་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བ་འམ་ཉི་མ་ལ་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་རཱྀ་ ཡིག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དམར་པོ། མིག་གཡས་ནས་བཏོན་ཏེ་བདེན་བྲལ་དུ་ཉི་མ་འམ་ཟླ་བ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། །

Then, for the purpose of protecting the interior and exterior of the celestial mansion (vimāna), the threefold and fivefold enclosures, and the ritual purity of body, speech, and mind, one should emanate the wrathful deities and others in their proper sequence. Then, as taught in that very same source, one should first meditate on oneself as Vajravega. At his heart, upon a solar maṇḍala, one should visualize the syllables ha ya ra va la in a stacked formation. Above that, from the syllable ha, one emanates from the left nostril the green-colored body of the deity to be described, complete with mudrās, insignia, and faces. He stands with his right leg extended upon a moon or sun disk inside the celestial mansion above the head of the central deity. Likewise, from the long syllable hā, one emanates the blue-colored Sumbharāja from the right nostril and places him upon a sun or moon disk on the vajra ground. Similarly, from the syllable ya, one emanates the black-colored Vighnāntaka from the left nostril and places him upon a moon or sun disk in the eastern direction. Similarly, from the syllable yā, one emanates the black-colored Nīladaṇḍa from the right nostril and places him upon a sun or moon disk in the southeast. From the syllable ṛ, one emanates the red-colored Prajñāntaka from the left eye and places him upon a moon or sun disk in the southern direction. Similarly, from the syllable r̥, one emanates the red-colored Takkirāja from the right eye and places him upon a sun or moon disk in the southwest.

དེ་ལྟར་ཝུ་ཡིག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་པདྨ་མཐར་བྱེད་དཀར་པོ་ལྕེ་ལས་བཏོན་ཏེ། བྱང་དུ་ཟླ་བའམ་ཉི་མ་ལ་དགོད་དོ། ། ཝཱུ་ཡིག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ མི་གཡོ་བ་དཀར་པོ་དྲི་ཆུའི་ལམ་ནས་བཏོན་ཏེ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་ཟླ་བ་འམ་ཉི་མ་ལ་དགོད་དོ། ། ལྀ་ཡིག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སེར་པོ་ཆུ་མིན་གྱི་ལམ་ནས་བཏོན་ཏེ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བའམ་ཉི་མ་ལ་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ལཱྀ་ཡིག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྟོབས་ པོ་ཆེ་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ནས་བཏོན་ཏེ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་ཟླ་བ་འམ་ཉི་མ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་ཐམས་ཅད་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགོད་པའོ། ། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཟད་པར་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ སྤྲོ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཐུགས་ཀར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ང་ཉ་ཎ་མ་ན་རྣམས་བརྩེགས་པའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ལ། ང་ངཱ་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཟད་པར་ནམ་མཁའ་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་སྒོ་རྣམས་ནས་བཏོན་ཏེ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་སྟེང་དང་གནོད་ མཛེས་རྒྱལ་པོའི་འོག་དག་ཏུ་སྟོང་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉི་ཉཱི་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཟད་པར་རླུང་ཤར་དང་མེ་མཚམས་སུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཎྼྀ་ཎྼཱྀ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཟད་པར་མེ་ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྒོམ་པར་ བྱའོ། །

Thus, from the syllable va, the white Padmāntaka is fully manifested and extracted from the tongue, and is placed upon a moon or sun disk in the north. From the syllable vāḥ, the white Acala is fully manifested and extracted from the urinary path, and is placed upon a moon or sun disk in the northeast. From the syllable ḷ, the yellow Yamāntaka is fully manifested and extracted from the fecal path, and is placed upon a moon or sun disk in the west. Likewise, from the syllable lāḥ, the yellow Mahābala is fully manifested and extracted from the uṣṇīṣa, and should be placed upon a moon or sun disk in the northwest. Alternatively, following the Laghu-tantra, all are seated upon sun disks; this is the arrangement of Kālacakra. Then, outside the celestial mansion (vimāna), the totalities (kṛtsnāyatana) such as space are emanated. As stated in that very text, one should meditate on the syllables ṅa, ña, ṇa, ma, na in a stacked form upon a sun disk at the heart. From ṅa and ṅā, the totality of space is fully manifested and extracted through the previously mentioned gates, and should be meditated upon upon a mandala of emptiness above the celestial mansion and below the king Sumbharāja. Likewise, from i and ī, the totality of wind is fully manifested and should be meditated upon upon a wind mandala in the east and the southeast. Likewise, from ṛ and ṝ, the totality of fire is fully manifested and should be meditated upon upon a fire mandala in the south and the southwest.

དེ་ལྟར་མུ་མཱུ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཟད་པར་ཆུ་བྱང་དང་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ནླྀ་ནླཱྀ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཟད་པར་རླུང་ཤར་དང་མེ་མཚམས་སུ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གྷ་ཛྷ་ཌྷ་བྷ་དྷ་རྣམས་སུ་བརྩེགས་པའི་ ཡི་གེ་བསྒོམས་ལ། དེ་རྣམས་ལས་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་སྤྲོ་བ་ནི། གྷ་གྷཱ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚངས་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག། ལྗང་གུ་དང་སྔོན་པོ། ངང་པ་དང་བྱ་ཁྱུང་ལ་གནས་པ། ར་བ་ལ་ཕྱོགས་པ། སྟེང་དུ་ཚངས་པ། འོག་ཏུ་ཁྱབ་འཇུག་གོ། ། དེ་ནས་ཛྷྲི་ཛྷྲཱི་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ བདེན་བྲལ་དང་རླུང་ལྷ་དག། ཁ་དོག་ནག་པོ། ཡི་དྭགས་དང་རི་དྭགས་ལ་གནས་པ། ཤར་དང་མེ་མཚམས་སུའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ། ཊྷྲྼྀ་ཊྷྲཱྀ་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཤིན་རྗེ་དང་མེ་ལྷ། ཁ་དོག་དམར་པོ་མ་ཧེ་དང་ལུག་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་བྷུ་བྷཱུ་དག་ ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱ་མཚོ་དང་བདེ་བྱེད། ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཆུ་སྲིན་དང་ཁྱུ་མཆོག་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ནུབ་ཕྱོགས་དང་རླུང་དུ་དྷླྀ་དྷླཱྀ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དབང་པོ་དང་གནོད་སྦྱིན། ཁ་དོག་སེར་པོ། གླང་པོ་ཆེ་དང་བ་མན་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ར་བའི་ ནང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ར་བ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གཟའ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ག་ཛ་ཌ་བ་ད་རྣམས་བརྩེགས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས། ག་གཱ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྒྲ་གཅན་དང་དུས་མེ།

In that way, from the syllables mū and mū, one should meditate on the complete water kṛtsna in the water maṇḍala at the boundary between the north and the northeast. In that way, from the syllables ṇḷ and ṇḹ, one should meditate on the complete wind kṛtsna in the earth maṇḍala at the boundary between the east and the southeast. In that way, having meditated on the stacked syllables gha, jha, ḍha, bha, and dha, the emanation of the ten directional protectors from them is as follows: from gha and ghā, Brahmā and Viṣṇu are fully formed, green and blue respectively, seated upon a swan and a garuḍa, facing the rampart, with Brahmā above and Viṣṇu below. Then, from jhrī and jhrī, Nirṛti and Vāyu are fully formed, black in color, seated upon a preta and a deer, in the east and the southeast. Likewise, in the south and the southwest, from ṭhrṛ and ṭhrī, Yama and Agni are fully formed, red in color, seated upon a buffalo and a ram. Likewise, in the north and the northeast, from bhū and bhū, the Ocean and Śaṅkara are fully formed, white in color, seated upon a makara and a bull. Likewise, in the west and the northwest, from dhḷ and dhḹ, Indra and Yakṣa are fully formed, yellow in color, seated upon an elephant and a camel. In that way, the directional protectors should be meditated upon within the rampart. Then, for the purpose of protecting the rampart, the planets should be meditated upon. Within the previously mentioned solar maṇḍala, from the syllables ga, ja, ḍa, ba, and da situated in the manner of a stack, from ga and gā, Rāhu and Kālāgni are fully formed.

སྟོང་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ གནས་པ། ར་བ་གསུམ་ལ་ཕྱོགས་པ་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། དེ་ལྟར་ཛི་ཛཱི་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ཤར་དང་མེ་མཚམས་སུ་དགོད་དོ། ། ཌྼྀ་ཌྼཱྀ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཟའ་ལག་དང་བཀྲ་ཤིས། མེའི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་བུ་བཱུ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་པ་ཝ་སངས་དང་ཕུར་བུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དག་ཏུའོ། ། དེ་ལྟར་དླྀ་དླཱྀ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་མཇུག་རིང་དང་སྤེན་པ། སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ པ་ནུབ་དང་རླུང་དག་ཏུ་སྟེ། འདི་རྣམས་ནི་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གཟའི་ཚོགས་རྣམས་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ནས་ར་བ་ལྔ་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། སྔོན་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཁ་ཚ་ཋ་ཕ་ཐ་རྣམས་བརྩེགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསམས་ནས། ཁ་ ཁཱ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ། ར་བ་ལྔ་ལ་ཕྱོགས་པ་སྟེང་འོག་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཚི་ཚཱི་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཀརྐོ་ཊ་དང་པདྨ་དག། ཤར་དང་མེ་མཚམས་སུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཋྼྀ་ཋྼཱྀ་དག་ ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཆུ་བདག་དང་དུང་སྐྱོང་། ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕུ་ཕཱུ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དགའ་བོ་དང་རིགས་ལྡན། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། །

Abiding in the maṇḍala of emptiness, they face the three walls; above and below, they abide in the maṇḍala of space. Thus, from ji and jī, the moon and sun, complete in form, abide in the maṇḍala of wind and are placed in the east and the southeast. From ḍṛ and ḍṝ, Mercury and Mars, complete in form, abide in the maṇḍala of fire and are placed in the south and the southwest. Thus, from bu and bū, Venus and Jupiter, complete in form, abide in the maṇḍala of water and are placed in the north and the northeast. Thus, from ḷṛ and ḷṝ, Ketu and Saturn, completely pure, abide in the maṇḍala of earth and are placed in the west and the northwest. These are the meditations on the hosts of planets for the purpose of protection outside the walls. Then, for the purpose of protecting the five walls, the nāga kings are to be emanated. As previously described, having visualized kha, cha, ṭha, pha, and tha in a stacked manner upon the maṇḍala of the sun, from kha and khā, the Victorious One (Jaya) and the Completely Victorious One (Vijaya), complete in form, face the five walls and abide in the maṇḍala of space above and below. Thus, from ci and cī, Karkoṭaka and Padma, complete in form, abide in the maṇḍala of wind in the east and the southeast. Thus, from ṭhi and ṭhī, Varuṇa and Śaṅkhapāla, complete in form, abide in the maṇḍala of fire in the south and the southwest. Thus, from phu and phū, Nanda and Kulika, complete in form, abide in the maṇḍala of water in the north and the northeast.

དེ་ལྟར་ཐླྀ་ཐླཱྀ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་པདྨ་ ཆེན་པོ་དང་འཇོག་པོ་ནུབ་དང་རླུང་དག་ཏུ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ར་བ་ལྔའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་འབྱུང་པོ་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། སྔོན་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཀ་ཙ་ཊ་པ་ཏ་རྣམས་བརྩེགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསམ་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ར་བ་ ལ་ཕྱོགས་པ་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཀ་ཀཱ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རོ་ལངས་དང་། ཀ་ཤ་མཱནྡུ་ནམ་མཁའ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཙི་ཙཱི་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཀི་ན་ར་ག་དང་། ཀིཾ་པུ་རུ་ཥ་ཁྱི་དང་བྱ་རོག་གི་གདོང་ཅན། ཤར་དང་མེར་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཊི་ཊཱི་ དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དྲི་ཟ་དང་འབྱུང་པོ། ཕག་པ་དང་བྱ་རྒོད་ཀྱི་གདོང་པ་ཅན། ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་པུ་པཱུ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྲིན་པོ་དང་ཡི་དྭགས། སྟག་དང་འུག་པའི་གདོང་ཅན་བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཏླྀ་ཏླཱྀ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བརྗེད་བྱེད་ཅེ་སྤྱང་གི་གདོང་པ་ཅན་དང་། བྱ་ཁྱུང་གི་གདོང་ཅན། ནུབ་དང་རླུང་དུ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་དགོད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར། ཡེ་ཤེས་དང་ནམ་མཁའ་དང་། རླུང་དང་། མེ་ དང་། ཆུ་དང་། ས་རྣམས་ཁམས་དྲུག་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། གཟུགས་མེད་དང་། གཟུགས་དང་། ཕྱོགས་བཅུ་སྐྱོང་བ་དང་། གཟའ་རྣམས་དང་།

Thus, from ṭḷ and ṭḹ, the great Padma and Takṣaka are situated upon the earth maṇḍala in the west and the northwest. Then, outside the five walls, for the purpose of protection, one should meditate on the bhūtas and asuras. As previously described, one should visualize the ka, ca, ṭa, pa, and ta groups stacked upon the sun maṇḍala. These also face the walls; above and below, from ka and kā, the purified vetālas are situated upon the space maṇḍala. Likewise, from ci and cī, the fully perfected Kinnaras and Kiṃpuruṣas, with the faces of dogs and crows, are placed upon the wind maṇḍala in the east and southeast. Likewise, from ṭi and ṭī, the fully perfected Gandharvas and Bhūtas, with the faces of pigs and vultures, are placed upon the fire maṇḍalas in the south and southwest. Likewise, from pu and pū, the fully perfected Rākṣasas and Pretas, with the faces of tigers and owls, are placed upon the water maṇḍala in the north and northeast. Likewise, from ṭḷ and ṭḹ, the fully perfected Apasmāras, with the faces of jackals and Garuḍas, are placed upon the earth maṇḍalas in the west and northwest. All of these are endowed with insight. Furthermore, as stated in that very same [text], the wrathful kings arising from the six elements of wisdom, space, wind, fire, water, and earth, as well as the formless, the form, the guardians of the ten directions, the planets, and—

ཀླུ་རྣམས་དང་འབྱུང་པོ་རྣམས་སྡེ་ཚན་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་སྲུང་ཞིང་སྐྱོང་བ། ཕྱི་དང་ནང་རྣམས་སུ་ཁ་སྦྱོར་དུ་གནས་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་ དགོད་དོ། ། དེ་ནས་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གདབ་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་དེ་ལས་གཞན་པ་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་ཁུག་ཅིག། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པས་ཆིངས་ཤིག། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་རྩེ་མོ་མདུང་གི་རྣམ་ པ་རྣམས་གནས་བཅུར་སྡང་བ་བཏབ་པར་བསམ་མོ། ། སྔགས་རྣམས་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོཿཧཾ་ཀྵཿཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་ཛྙཱ་ན་ཨ་དྷི་པ་ཏེ་ཥ་ཊ་མུ་ཁ་ཥཊ་བྷུ་ཛ་ཥཊ་སརྦ་ཙ་ར་ཎ་སརྦ་བིགྷྣ་བི་ནཱ་ཡ་ཀཱ་དི་དུཥྚཱ་ནཾ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་ཛྙཱ་ནཱ་ནི་ཀཱིལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཅེས་ པ་ནི་གདབ་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ལླྀ་བཛྲ་མུདྒ་ར། མཱ་རཱ་དཱི་ནཱཾ་ཤི་ར་སི་ཀཎྛི་ཧྲྀ་ད་ཡེ། ནཱ་བྷཽ་གུ་ཧྱ་ཨ་ན་ཏེ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱན་ཨཱ་ཀོ་ཊ་ཡཱ་ཀོ་ཊ་ཡ། ཀྵཾ་ཀྵཱཾ་ཀྵིཾ་ཀྵཱིཾ་ཀྵྼྀཾ་ཀྵྼཱྀཾ་ཀྵུཾ་ཀྵཱུཾ་ཀྵླྀཾ་ཀྵླཱྀཾ་ཀྵཾ་ཀྵཱཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་གདུང་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ང་རྒྱལ་བྱས་ནས་ཕུར་བུ་རྣམས་བསྲུང་བའི་དོན་དུ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་ལ་བཀའ་བསྒོ་བ་ནི། དེའི་དོན་དུ་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་གསུངས་པ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་གནས་སུ་དབྱུག་སྔོན་ཅན་གྱིས་བདུད་རྣམས་མ་ལུས་རྡུང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །

The nāgas and bhūtas, who are the nature of the six classes, are to be protected and guarded by the yogin, abiding in union within the outer and inner [realms]. Then, as for the striking of the vighnas, vināyakas, and so forth, it is as taught in that very [text]: "Furthermore, summon the other vighnas, vināyakas, and so forth with the vajra hook! Bind them with the vajra noose! Visualize that the wrathful kings, the vajra kīlas with spear-like tips, are driven into the ten locations of the hateful ones." The mantras possess five colors: OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ HAṂ KṢAḤ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ. VAJRA KĪLAYA KĀYA VĀKA CITTA JÑĀNA ADHIPATE ṢAṬ MUKHA ṢAṬ BHUJA ṢAṬ SARVA CARAṆA SARVA VIGHNA VINĀYAKĀDI DUṢṬĀNĀṂ KĀYA VĀKA CITTA JÑĀNĀNI KĪLAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. This is the mantra for striking. OṂ LLṚ VAJRA MUDGARA MĀRĀDĪNĀṂ ŚIRASI KAṆṬHE HṚDAYE NĀBHAU GUHYE ANTE VAJRA KĪLAYA KĀN ĀKOṬAYA KOṬAYA. KṢAṂ KṢĀṂ KṢIṂ KṢĪṂ KṢṜṂ KṢṜĀṂ KṢUṂ KṢŪṂ KṢLṜṂ KṢLĀṂ KṢAṂ KṢĀṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ. This is the mantra for piercing. Then, having generated the divine pride, in order to protect the kīlas, the command is given to the ten wrathful deities. To that end, it is said in the glorious Kālacakra Tantra, the King of Tantras: "In the abodes of the three realms of existence, Nīladaṇḍa shall strike down all the Māras without exception."

དུས་མཐའི་ཉི་མ་དང་མཚུངས་ཁྲོ་བོ་མི་གཡོ་བ་ཡིས་འཆིང་སྟེ་ཕུར་འདེབས་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ཌཀྐིས་དེ་ཡི་བརྩོན་འགྲུས་འཇིག་རྟེན་ས་སྟེང་གྱུར་པར་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོས་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། ། གཙུག་ཏོར་ཅན་གྱིས་དེ་ཡི་རྫུ་འཕྲུལ་འཇིག་སྟེ་ངེས་པར་ཁྲོ་བོའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། ཞེས་པས་སོ། ། ཨོཾ་ཧུྃ་ཀྲོ་དྷེ་ནྡྲོ྅ཧཾ་ཀྲོ་དྷཱ་ནཱཾ་ཨཱ་ཛྙཱ་དཱ་ཡ་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ལ་སོ་སོའི་ སྔགས་ཀྱི་རྐང་པས་བཀའ་བསྒོ་བ། ཨོཾ་ཧཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་མ་ཧཱ་ཨུཥྞཱི་ཥ་ཨཱུརྡྷ་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཡཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་ཨ་དྷི་པ་ལ་སརྦ་བི་གྷ་ནཱནྟ་ཀ་པུརྦ་དེ་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་རཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་ཛཾ་བྷ་ཀ་དུཥྚཱཾ་པྲཛྙཱནྟ་ཀ་དཀྵི་ཎ་དི་ཤི་རཀྵཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཝ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་མ་ན་ག་བི་ར་ག་པདྨཱནྟ་ ཀ་ཨུཏྟ་ར་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ལཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་སྟཾ་བྷ་ཀ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་པ་ཤྩི་མ་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཨོཾ་ལཱཿབཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་མ་ཧཱ་བ་ལ་བཱ་ཡ་བྱཱཾ་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཝཱཿབཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་ཨ་ཙ་ལ་ཨཱི་ཤ་ན་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ རཱཿབཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་ཊཀྐི་ནཻ་རྀ་ཏྱཱཾ་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཡཱཿབཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་ནཱི་ལ་དཎྜ་ཨགྣེ་ཡཾ་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱཿབཛྲ་ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ་སུཾ་བྷ་ཨ་དྷོ་དི་ཤི་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ།

The wrathful Acala, who is like the sun at the end of an eon, binds [the enemy] and performs the ritual of piercing with great diligence. The Ḍākinīs ensure that his diligence pervades the world upon the earth, and the King Sumbharāja ensures it as well. The Uṣṇīṣa [deity] destroys his miraculous power, and the wrathful goddesses do so as before. Thus it is said. OṂ HŪṂ KRODHENDRO ’HAṂ KRODHĀNĀM ĀJÑĀDĀYAKA SVĀHĀ. Then, the command is given to the wrathful deities with their respective mantra lines: OṂ HAṂ VAJRAKRODHARĀJA MAHŌṢṆĪṢA ŪRDHVADIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ YAṂ VAJRAKRODHARĀJA ADHIPĀLA SARVAVIGHNĀNTAKA PŪRVADIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ RAṂ VAJRAKRODHARĀJA JAMBHAKA DUṢṬĀN PRAJÑĀNTAKA DAKṢIṆADIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ VAṂ VAJRAKRODHARĀJA MANAGAVIRAGA PADMĀNTAKA UTTARADIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ LAṂ VAJRAKRODHARĀJA STAMBHAKA YAMĀNTAKA PAŚCIMADIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. Thus it is said. Furthermore, from that same source: OṂ LĀḤ VAJRAKRODHARĀJA MAHĀBALA VĀYAVYĀṂ DIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ VĀḤ VAJRAKRODHARĀJA ACALA AIŚĀNYĀṂ DIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ RĀḤ VAJRAKRODHARĀJA ṬAKKI NAIṚTYĀṂ DIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ YĀḤ VAJRAKRODHARĀJA NĪLADAṆḌA ĀGNEYYĀṂ DIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ HĀḤ VAJRAKRODHARĀJA SUMBHA ADHODIŚI RAKṢĀṂ KURU KURU SVĀHĀ.

ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྐང་པ་འདི་རྣམས་ནི། རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་སྔགས་པས་དགོད་པར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་རཀྵཱཾ་ཙཀྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། འདི་ནི་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ནས་བདག་ཉིད་གསུང་བར་འགྱུར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ། ཞལ་དང་ཕྱག་དང་བཞུགས་ཚུལ་རྣམས་སུ་སྐད་ ཅིག་གིས་བསམས་ལ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བདག་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམས་ནས། རང་གི་སྙིང་གར་པཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ། དེའི་ལྟེ་བའི་སྟེང་དུ་ཨཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་པ་ནི། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དེ་ལས་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པས་མཆོད་ ཅིང་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི། སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚིག་རབ་ཏུ་བསྡུས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་བཙལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་རྒྱལ་སྲས་ཁྲོ་བོ་ཕྱོགས་སྐྱོང་ཀླུ་རྣམས་དང་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི། ། ལྷ་མོའི་ ཚོགས་དང་རྒྱས་འདེབས་བདག་དང་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

These lines of mantra are to be arranged by the practitioner according to the ritual procedure taught in the tantrasādhana. Then, one should recite: oṃ sarvatathāgatārakṣāṃ cakrasvabhāvātmako ’haṃ, and cultivate the divine pride (ahaṃkāra). This is the ritual of the protection wheel (rakṣācakra). Then, having meditated on emptiness (śūnyatā), one should instantaneously visualize oneself as the Blessed One Kālacakra, with his faces, arms, and posture as they will be described. Furthermore, as stated in that very text, having meditated on oneself instantaneously in the form of the deity, one should meditate that from the complete transformation of the syllable paṃ at one’s heart comes a red eight-petaled lotus. Upon its center, from the complete transformation of the syllable aṃ, comes a moon maṇḍala. In its center, that which is called "reality" (tattva) is a five-pronged vajra arising from hūṃ, from which the yogi should meditate on radiating light rays of five colors. By those light rays, the yogi invites the maṇḍala wheel of the Primordial Buddha (ādinātha) as previously described from the beginningless past, which then resides in the center of space. The yogi then makes offerings and prostrates. In order to condense the words of the sādhana and to facilitate the subsequent meditation on the maṇḍala wheel, the verses of prostration are as follows: "I prostrate to the Buddhas, the Bodhisattvas, the Wrathful Ones, the Guardians of the Directions, and the Nāgas; and to their hosts of goddesses, the Sealing Goddesses, the Self-Sealing Goddess, and the offering goddesses."

གང་ཞིག་བརྗོད་པར་གྱུར་པའི་ཞལ་གྱི་གྲངས་རྣམས་གཡས་སྐོར་གྱིས་ནི་གོ་བྱ་སྟེ། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་རྩ་བའི་ཕྱག་ན་ཆུ་སྐྱེས་དང་ནི་རང་མཚན་གོ་བར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཟླ་བ་ཉི་མ་སྒྲ་གཅན་དུས་མེ་འཕྲོག་བྱེད་ཞལ་གཅིག་ ཁ་དོག་དཀར། ། རིག་བྱེད་ཕྱག་ན་རྩེ་གསུམ་ཌ་མ་རུ་དང་དཔལ་གྱི་དུང་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། རྩེ་མོ་ཅན་གྱི་མིག་ལྡན་གཡོན་དུ་གན་རྐྱལ་བསྒྱེལ་བ་གནས་ཏེ་གཡས་སུ་དྲན་པ་ཉིད། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་མདའ་ལྔ་ལྕགས་ཀྱུ་གཞུ་དང་ཞགས་པ་རྣམས་དང་བཅས་པ་དེ་དག་ལ། ། གཽ་རཱི་དགའ་བྱེད་མ་ ཡིས་བཟུང་བ་དཀར་དང་དམར་བའི་གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་སྙིང་གར་མནན། ། ས་བོན་ཧཱུྃ་ཡིག་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་སྔོན་པོ་ཅན། ། མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་ཞལ་གྱི་པདྨ་སྤྲིན་དང་པ་ལ་འོད་ལྡན་རི་བོང་ཅན་རྣམས་རྒྱ་མཚོ་མཚུངས། ། དབུས་དང་གཡས་དང་གཡོན་རྣམས་སྔོན་པོ་དམར་པོ་ དཀར་པོ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་མགྲིན་གསུམ་པ། ། གཡོན་གྱི་དཔུང་པའི་རིམ་བཞིན་དཀར་མིན་དམར་དང་དཀར་བ་རྣམས་ཏེ་གཡས་པའི་དཔུང་པ་གསུམ། ། དེ་བཞིན་ཡིན་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལག་ངར་ཟུང་གསུམ་ཕྱག་གི་མགོ་བོ་བཞི་པ་གསུམ། ། སོར་མོ་རྣམས་ནི་གསེར་དང་ཟླ་བ་ཉི་མ་སྤྲིན་དང་ ལྗང་གུ་མཐེབ་སོགས་རིམ་པ་བཞིན། ། དེ་རྣམས་རྩེ་མོ་དབུས་དང་རྩ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཚིགས་ནི་སྤྲིན་དང་ཉི་མ་ཐིག་ལེ་རྣམས། ། མི་མགོ་སྐམ་པོ་ལྔ་རྣམས་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པས་ཉིད་ཀྱི་དབུ་ལ་བརྒྱན། ། མགྲིན་ལ་མགུལ་རྒྱན་ཉིད་དང་སྐེད་ལ་སྐ་རགས་རྣ་རྒྱན་གྱིས་ནི་རྣ་བ་ལ། །

The number of faces to be described should be understood by moving clockwise. One should understand that in the primary right and left hands are a lotus and his own insignia. He has a variegated lotus, moon, sun, Rāhu, Kālāgni, and the face of the Destroyer (Śiva), which is white in color. He holds in four hands the trident, the ḍamaru, the glorious conch, and the khaṭvāṅga. He has three eyes and stands with the one with the peak (Śiva) lying supine on his left, while Smṛti herself is on his right. She is red in color and holds five arrows, a hook, a bow, and a noose. Gaurī, the Delighter, holds [him] by the white and red [hands], and with her right leg extended, she presses him at the heart. He has a blue topknot of matted hair arising from the seed-syllable HŪṂ and the vajra. He is Akṣobhya, and his lotus-face is like the ocean of clouds, palāśa flowers, and the moon. He has three necks, which are blue, red, and white in the middle, right, and left respectively. On the left shoulders, in order, are the non-white (blue), red, and white; the three right shoulders are likewise. Similarly, the Blessed One has three pairs of forearms and three sets of four hands. The fingers are gold, moon, sun, clouds, and green, in order starting from the thumb. Their joints at the tips, middle, and bases are clouds, sun, and drops. His own head is adorned with five dry human skulls of five colors. On the neck is a necklace, on the waist a belt, and on the ears are earrings.

ལག་པ་དག་ལ་ཡིད་འོང་ལག་ གདུབ་རྐང་པ་དག་ལ་རྐང་གདུབ་མཛེས་པས་སྤྲས། ། དབུ་ལ་དར་དཔྱངས་སྐུ་ལ་ཐུགས་ཀར་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། སོ་སོའི་ཞལ་རྣམས་སྤྱན་གསུམ་དང་ལྡན་ནོར་བུ་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དང་། ། དབུ་ཉིད་ལ་སྟེ་མི་མགོ་བརྒྱ་ཡི་ཕྲེང་བ་མགོ་འཛིན་ལ་གནས། ། སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་དང་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་རྩེ་ གསུམ་གྲི་གུག། མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ཅང་ཏེའུ་ཐོད་པ་འཁོར་ལོ་དུང་རྣམས་དང་ནི། ། དབྱུག་པ་དགྲ་སྟ་གཡས་མིན་རྣམས་ཏེ་དྲིལ་བུ་ཕུབ་ཆུང་དག་སྟེ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་དུང་དང་ཐོད་པ་མདའ་གནས་ཞགས་པ་རིན་ཆེན། ། ཆུ་སྐྱེས་དང་ནི་དུང་དང་མཆོག་གི་མེ་ལོང་ལྕགས་སྒྲོག་རྣམས་དང་། ། རིགས་བྱེད་ གདོད་ལྡན་མགོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་ཉིད་རྣམས་ལ་མཚན་པ། ། ཕྲེཾ་ཡིག་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་བུད་མེད་གཟུགས་ཅན་སྐུ་མདོག་སེར་མོ། ། དཔལ་ལྡན་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་གཞན་བཞུགས་པས་རབ་ཏུ་འཁྱུད་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་ཀླུ་ཡི་ཕྱག་གིས་པདྨ་སྣ་ཚོགས་ཡུམ་གྱི། ། (དབུལ་,དབུ་ལ་)དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་ཅོད་པན་ལ་གནས། ། གྲི་གུག་ལྕགས་ཀྱུ་ཅང་ཏེའུ་ཕྲེང་བ་རྣམས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ། ། ཐོད་པ་ཞགས་པ་ཆུ་སྐྱེས་རིན་ཆེན་རྣམས་ནི་ཕྱག་གིས་འཛིན་མ། ། གསེར་དང་ཟླ་བ་དང་ནི་སྤྲིན་དང་ཉི་མ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི། ། གང་ཞིག་ཞལ་བཞི་རྣམས་ནི་མེ་ཡི་སྤྱན་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་མ། ། ཨཾ་ཡིག་ རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཡེ་ཤེས་རྣམ་དག་པ། ། སྔོ་དང་ཉི་མ་ཟླ་བའི་ཞལ་གསུམ་སྤྱན་དགུ་རྡོ་རྗེ་འདུག་སྟངས་གནས་པའི་མངའ་བདག་ཉིད། །

Adorned with lovely bracelets on the hands and beautiful anklets on the feet, the head is decorated with silk streamers and the body with the yajñopavīta (sacred thread) at the heart. Each of their faces possesses three eyes, and they are adorned with jewels, vajras, and moons. Upon their heads rests a garland of one hundred human heads. They wear tiger-skin lower garments and hold in their right hands a vajra, a sword, a trident, a curved knife (kartṛkā), an arrow, a hook, a hand-drum (ḍamaru), a skull-cup, a wheel, and a conch. In the non-right hands, they hold a staff, an axe, a bell, a small shield, a khaṭvāṅga, a conch, a skull-cup, an arrow, a noose, a jewel, a lotus, a conch, a supreme mirror, and iron chains. Their hands are marked with the Ṛgveda and other [Vedas] and heads. From the syllable Phreṃ and a curved knife arises a female form, yellow in color. She embraces the glorious Kālacakra from the other side. Possessing the mudrās, with her nāga-like arms she holds the various lotuses of the Viśvamātā. Upon the crown of the glorious Vajrasattva she resides. She holds in her hands, in sequence: a curved knife, a hook, a hand-drum, and a garland; a skull-cup, a noose, a lotus, and a jewel. She possesses four faces, like gold, the moon, clouds, and the sun, and is endowed with eyes of fire. From the syllable Aṃ and a vajra arises Vajrasattva, whose wisdom is utterly pure. He is blue, with three faces—the sun and the moon—and nine eyes; he is the sovereign who abides in the vajra posture.

རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་གྲི་གུག་དགྲ་སྟ་དྲིལ་བུ་ཐོད་པ་ཚངས་མགོ་རྣམས་ནི་རིམ་པ་བཞིན། ། ཕྱག་དྲུག་ལ་ཡིན་རལ་པ་དང་ལྡན་སྐུ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ དབང་ཕྱུག་མ་ཡིས་འཁྱུད། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མས་འཁྱུད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་པའི་བདག་ཉིད་མི་བསྐྱོད་ལྗང་། ། ཨ་དང་རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པ་དང་ནི་མཚུངས། ། མི་བསྐྱོད་རྣམ་པ་དང་མཚུངས་ཨཱ་དང་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ། ། ཨཿདང་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པ་བཞིན། ། དག་པའི་ལུས་ལ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ཡུམ་གྱིས་འཁྱུད་པ་འགྲོ་བའི་ཡབ། ། དཔལ་ལྡན་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གང་། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རིན་ཆེན་གཙུག་མ་དང་མཚུངས་པའི། ། ནག་ མོ་འབར་བ་ལ་སོགས་པ། ། བརྒྱད་རྣམས་ཞལ་བཞི་ཕྱག་བརྒྱད་མ། ། མངའ་བདག་པད་འདབ་རྣམས་ལ་གནས། ། ཨ་ཡིག་རྣམས་ཀྱི་གསང་བའི་ཐོད་པ་ལས་བྱུང་དཔལ་ཉིད་ནག་མོ་འབར་མ་མདུན་དུ་གནས། ། ན་བཟའ་ནག་མོ་སྤྲིན་དང་ཉི་མ་གསེར་དང་རི་བོང་ཅན་གྱི་ཞལ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན། ། བདུག་ སྤོས་དང་ནི་ཙནྡན་གུར་གུམ་གླ་རྩི་ག་པུར་དང་བཅས་པདྨའི་སྣོད་རྣམས་དང་། ། དྲིལ་བུ་པདྨ་ལྷ་ཤིང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་གང་བ་དེ་ཉིད་རྣམས་ལ་བསྟོད། ། གཡས་སུ་ཨཿཡིག་དང་ནི་མར་མེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་དམར་མོ། ། འབར་མ་ཉི་མ་སེར་དང་དཀར་དང་ནག་པོའི་ཞལ་དང་ལྡན་མ། ། ཕྱག་ ན་མར་མེ་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ཅོད་པན་ལག་གདུབ་རྣམས་དང་། ། གོས་དང་སྐ་རགས་རྣ་རྒྱན་རྐང་གདུབ་རྣམས་དང་ལྡན་ལ་ཕྱག་འཚལ། །

The blue vajra, curved knife, axe, bell, skull-cup, and Brahma-head are, in order, held in the six hands. He has matted locks, and his body is embraced by Vajradhātvīśvarī. The nature of purified consciousness, embraced by Prajñāpāramitā, is green Akṣobhya. He is identical in form to Vajrasattva, who arose from the syllable A and the vajra. Vajradhātvīśvarī, identical in form to Akṣobhya, arose from the syllable Ā and the curved knife. Prajñāpāramitā, identical in form to Vajrasattva, arose from the syllable Aḥ and the curved knife. To the glorious Kālacakra, the father of beings, who is embraced by the Mother with her various pure bodies, and who dwells in the center of the wheel, I prostrate. The eight goddesses, such as Kṛṣṇārciṣmatī, who are identical to Ratnaśikhā, have four faces and eight arms, and they reside upon the petals of the sovereign lotus. From the secret skull-cups of the syllable A, the glorious Kṛṣṇārciṣmatī resides in the front. Her faces are black, cloud-colored, sun-colored, golden, and moon-colored, in sequence. She holds incense, sandalwood, saffron, musk, and camphor in lotus vessels, as well as a bell, a lotus, a divine tree, and a full garland of flowers—to her I offer praise. To the right, from the syllable Aḥ and the lamp, arises the red goddess. She possesses faces that are sun-colored, yellow, white, and black. She holds a lamp, a pearl garland, a crown, and bracelets; to her who possesses a garment, a belt, earrings, and anklets, I prostrate.

གཡོན་དུ་ཨཾ་ཡིག་དང་ནི་ལྷ་བཤོས་ལས་བྱུང་བའི། ། དཀར་མོ་འབར་མ་དཀར་ནག་དམར་སེར་ཞལ་དང་ལྡན། ། འོ་མ་ཆུ་དང་སྨན་དང་ཆང་དང་རོ་རྣམས་དང་། ། བདུད་རྩི་འབྲས་བུ་ ཟན་སྣོད་ཕྱག་ལྡན་ཉིད་ལ་འདུད། ། ཆུ་བདག་ཏུ་ནི་ཨཱ་ཡིག་དག་ལས་བྱུང་བའི་སོར་མོ་འབར་མ། ། གསེར་དང་ཟླ་བ་བུང་བ་དང་ནི་དྲོད་བྱེད་རྣམས་དང་ལྡན་མ། ། དུང་དང་གླིང་བུ་དང་ནི་ནོར་བུ་ཅང་ཏེའུ་པི་ཝང་དང་ནི། ། རྔ་དང་མཆོག་གི་འཁར་རྔ་ཟངས་དུང་ཕྱག་ན་བསྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཧ་ཧཱ་ཧཾ་ཧཿརྣམས་ ལས་བྱུང་བའི་སེར་དང་དཀར་དང་དམར་དང་བུང་བའི་ཁ་དོག་ལྡན། ། རླུང་དང་དབང་ལྡན་སྲིན་པོ་མེ་ཡི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཏེ་མར་མེ་མ། ། མེ་ཁྱེར་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་མ་སྟེ་དཔལ་གྱི་དུ་བ་མ་ཡི་ཕྱག་རྣམས་མ་ལུས་པས། ། རིམ་བཞིན་རྔ་ཡབ་འཛིན་མ་རང་རང་མདོག་མཚུངས་སྔ་མ་ལས་བྱུང་ རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྩེ་མོ་ཅན་དང་སྲིན་པོ་དབང་ལྡན་རླུང་མཚམས་རྣམས་ལ་གནས་པ། ། ཧུྃ་ཡིག་ལས་བྱུང་ནོར་བུ་དང་ནི་ཨཱཿཡིག་ལས་བྱུང་གཎྜཱི། ། ཨོཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་ཆུ་སྤྱོད་ཧོཿཡིག་ལས་བྱུང་དཔག་བསམ་ཤིང་རྣམས། ། བྱུང་བའི་ཉི་མ་ཟླ་བ་གསེར་མཆོག་འོད་ལྡན་རྣམས་ལ་ཕྱག་ འཚལ། ། སངས་རྒྱས་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། སྤྱན་དགུ་པད་དཀར་ཉི་མ་ལ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་འདུག་སྟངས་བཞུགས། ། དེ་རྣམས་རལ་པའི་ཅོད་པན་ཅན། ། དབང་པོ་ཨ་ཡིག་རལ་གྲི་དག་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། ། རླུང་དང་འདུ་བྱེད་རང་བཞིན་བུང་བ་ཉི་མ་དཀར་བའི་ཞལ་ལྡན། ། རལ་གྲི་དང་ནི་གྲི་གུག་རྩེ་གསུམ་ཕུབ་ཆུང་ཐོད་པ་དང་ནི། །

To the left, from the syllable Aṃ and the sacrificial cake, arises Gaurī Jvālā, possessing faces that are white, black, red, and yellow. To her, who holds in her hands vessels of milk, water, medicine, wine, flavors, nectar, and fruit, I bow. In the direction of the Lord of Waters, from the syllable Ā, arises Aṅguri Jvālā, possessing the colors of gold, the moon, a bee, and fire. To her, who holds in her hands a conch, a flute, a jewel, a hand-drum, a lute, a drum, a supreme gong, and a copper trumpet, I prostrate. From the syllables Ha, Hā, Haṃ, and Haḥ, arise goddesses with the colors of yellow, white, red, and a bee, residing on the petals of the wind, Ishāna, the rākṣasa, and fire. To the goddesses Dīpā, Marīcī, and Śrī Dhūmā, who hold fly-whisks in all their hands, and who arise from the previous syllables and match their respective colors, I prostrate. Residing in the directions of Agni, the rākṣasa, Ishāna, and Vāyu, from the syllable Hūṃ arises a jewel, and from the syllable Āḥ a ghaṇṭā. From the syllable Oṃ arises a water-vessel, and from the syllable Hoḥ a wish-fulfilling tree. To the sun, moon, and supreme golden light that arise from these, I prostrate. The Buddha has three faces and six arms, nine eyes, and sits upon a white lotus and sun in the vajra posture. They all wear crowns of matted hair. From the syllable A and a sword, Indra arises as Amoghasiddhi, whose nature is wind and formations, with a bee-like and white-sun-like face. He holds a sword, a curved knife, a trident, a small shield, and a skull-cup.

ཁ་ཊྭཱཾ་ག་རྣམས་བསྣམས་པའི་དཀར་མིན་སྤྱན་གསུམ་ལྡན་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། གཡས་སུ་རྀ་ཡིག་རིན་ཆེན་ལས་བྱུང་དཔལ་ལྡན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ། དམར་པོ་མེ་དང་ཚོར་བའི་རང་བཞིན་ཉི་མ་ཟླ་བ་བུང་བའི། ། ཞལ་ལྡན་བདག་གི་མི་ཡི་མངའ་བདག་ མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ཅང་ཏེའུ། ། གཞུ་དང་རིན་ཆེན་ཞགས་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། གཡོན་དུ་ཨུ་ཡིག་པདྨ་ལས་བྱུང་འོད་དཔག་མེད་ནི་དཀར་པོ། ། ཆུ་དང་འདུ་ཤེས་རང་བཞིན་བདུད་རྩི་འོད་འཕྲོ་སྤྲིན་དང་ཉི་ཞལ། ། དཔལ་ལྡན་གོས་དཀར་མོ་ཡིས་སྤྲས་པ་ཐོ་བ་མདུང་ཐུང་རྩེ་གསུམ། ། ཆུ་སྐྱེས་དཀར་པོ་མེ་ལོང་ཕྲེང་བ་རྣམས་འཛིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རྒྱབ་ཏུ་ལྀ་ཡིག་འཁོར་ལོ་དག་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་སྣང་སེར་པོ། ། ས་དང་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསེར་དང་ཟླ་བ་ནག་པོའི་ཞལ་ལྡན། ། སྒྲོལ་མས་སྤྲས་པའི་འཁོར་ལོ་དང་ནི་དབྱུག་པ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་དང་། ། དཔལ་གྱི་དུང་དང་ལྕགས་སྒྲོག་ དྲིལ་བུ་ཕྱག་ན་འཛིན་པ་ལ་བསྟོད། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་མཚུངས་བཙུན་མོ་རྣམས། ། པདྨ་དམར་དང་ཟླ་བ་ལ། ། ཐམས་ཅད་པདྨའི་འདུག་སྟངས་བཞུགས། ། ཀུན་ལ་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་བསམ། ། ལཱྀ་ཡིག་འཁོར་ལོ་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱན་མ་ས་ཁམས་རང་བཞིན། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མཚུངས་དང་ དོན་གྲུབ་དང་བཅས་རླུང་མཚམས་གནས་དང་། ། ཨཱུ་ཡིག་པདྨ་ལས་བྱུང་བདག་གི་མ་སྟེ་ཆུ་ཁམས་རང་བཞིན། ། འོད་དཔག་མེད་མཚུངས་རིན་འབྱུང་དང་བཅས་དབང་ལྡན་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རཱྀ་ཡིག་དང་ནི་རིན་ཆེན་དག་ལས་བྱུང་བའི་གོས་དཀར་མོ་སྟེ། ། མེ་ཁམས་རང་བཞིན་རིན་འབྱུང་དང་ མཚུངས་བདེན་བྲལ་ལ་གནས་པ་དང་། །

Homage to the non-white one, possessing three eyes, who holds a khaṭvāṅga. To the right is the glorious Ratnasambhava, arisen from the syllable ṛ and the jewel; he is red, the nature of fire and feeling, with faces like the sun, moon, and bee. Homage to the lords of my human [lineage], who hold in their hands the arrow, hook, and hand-drum, the bow, jewel, and noose. To the left is the white Amitābha, arisen from the syllable u and the lotus; he is the nature of water and perception, radiating the light of nectar, with faces like clouds and the sun. Adorned by the glorious Pāṇḍaravāsinī, homage to him who holds the mallet, short spear, trident, white lotus, mirror, and rosary. Behind is the yellow Vairocana, arisen from the syllable lṛ and the wheel; he is the nature of earth and form, with faces like gold and the black moon. Adorned by Tārā, he holds the wheel, staff, and vajra, and the glorious conch, iron chain, and bell; to him I offer praise. The consorts, equal to the Buddhas, reside upon red lotuses and moons; all are seated in the lotus posture. Visualize them all wearing jeweled crowns. Locanā, arisen from the syllable lṛ and the wheel, is the nature of the earth element; she is equal to Vairocana and resides in the southeast with Amoghasiddhi. Homage to my mother, arisen from the syllable ū and the lotus, the nature of the water element; she is equal to Amitābha and resides in the northeast with Ratnasambhava. Pāṇḍaravāsinī, arisen from the syllable ṛ and the jewel, is the nature of the fire element; she is equal to Ratnasambhava and resides in the southwest. Homage to her.

ཨཱི་ཡིག་རལ་གྲི་ལས་བྱུང་བ་ཡི་སྒྲོལ་མ་རླུང་ཁམས་རང་བཞིན། ། དོན་གྲུབ་དང་མཚུངས་རྣམ་སྣང་དང་བཅས་མེ་མཚམས་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཧཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། ཤར་གྱི་སྒོ་ རུ་ཁྲོ་བོའི་གདན་གྱི་ཕྱི་རུ་པདྨ་ཉིད་ལ་དགོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་ཧི་ཡིག་ལས་བྱུང་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་གཡས་སུ་དགོད་དེ་དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་སོགས། ། གཡས་དགོད་ཧྲྀ་ཧུ་ཧླྀ་ལས་བྱུང་བུམ་པ་དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཧླཱྀ་ཧཱུཾ་ཧྼཱྀ་ཧཱི་ལས་བྱུང་བུམ་པ་སྤྱན་སོགས་གཡས་སུ་རིམ་བཞིན་དགོད། ། ཧ་ཡིག་ ལས་བྱུང་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་སྒོ་གཞན་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཇི་བཞིན་རྒྱལ་སྲས་རྣམས། ། འོན་ཀྱང་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་ལྡན། ། ལྷ་མོ་དེ་བཞིན་ལྷ་མོ་རྣམས། ། དེ་ལྟར་རིམ་བཞིན་རབ་ཏུ་གནས། ། ཨ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་དཔལ་ལྡན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། སྔོན་པོ་ བཟུང་བ་རྣ་བའི་དབང་པོའི་བདག་ཉིད་མངའ་བདག་མི་བསྐྱོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། ། ལྗང་གུ་ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་གྱི་རྩིག་པའི་དྲུང་དུ་དེ་ཡི་གདན་དང་མཚུངས་པར་བཞུགས་པ་ལ། ། སྤྱི་བོ་ས་ལ་རེག་སྟེ་དེ་ཡི་ཞབས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨི་ཡིག་རལ་གྲི་དག་ལས་བྱུང་ བའི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དོན་གྲུབ་དང་མཚུངས་སྣ་ཉིད་ཀྱི། ། དབང་པོའི་རང་བཞིན་དཔལ་གྱི་རྡོ་རྗེ་མ་བཅས་ཤར་སྒོའི་གཡས་ན་བཞུགས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཨར་ཡིག་རིན་ཆེན་ལས་བྱུང་ས་ཡི་སྙིང་པོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་མཚུངས་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཉིད། །

Homage to Tārā, who arises from the syllable Ī and the sword, whose nature is the wind element, who is similar to Amoghasiddhi and accompanied by Vairocana, and who dwells in the southeast. Homage to the glorious Heart Cakra, where the auspicious Vase of the Victor, complete with its characteristics, arises from the syllable Haṃ and is to be placed upon a lotus outside the wrathful seats at the eastern gate. Likewise, homage to those vases arising from the syllables Hi, Hṛ, Hu, and Hlṛ, which are placed to the right of Mohavajrā and similarly to the right of Ratnavajrā and the others. Homage to the vases arising from the syllables Hlā, Hūṃ, Hrī, and Hī, which are placed in sequence to the right of Locanā and the others. Homage to the Vijaya vase arising from the syllable Ha, which dwells at the other gate. Just as the Buddhas, so too are the Bodhisattvas; however, they possess jeweled crowns. Likewise, the goddesses and the [other] goddesses are similarly and sequentially established. Homage to the glorious Vajrapāṇi, who arises from the syllable A and the vajra, holding a blue vajra at his heart, whose nature is the faculty of hearing, and who is similar to Akṣobhya. He dwells to the left of the southern gate, near the wall, upon a seat similar to his own, green in color. With the crown of his head touching the ground, I prostrate with great joy at his feet. Homage to Ākāśagarbha, who arises from the syllable I and the sword, who is similar to Amoghasiddhi, whose nature is the faculty of the nose, and who dwells to the right of the eastern gate together with Śrīvajrī. Homage to Kṣitigarbha, who arises from the syllable Ar and the jewel, who is similar to Ratnasambhava, and whose body is red in color.

མིག་གི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་དཔལ་ལྡན་གཟུགས་ ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མར་བཅས་ལྷོ་སྒོའི་གཡས་གནས་དང་། ། ཨོཾ་ཡིག་པད་བྱུང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་འོད་དཔག་མེད་མཚུངས་རོ་རྡོ་རྗེར། ། བཅས་དང་ལྕེ་དབང་རང་བཞིན་བྱང་སྒོའི་གཡས་སུ་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨལ་ཡིག་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་མཛེས་པའི་གསེར་དང་མཚུངས་པ་ཡི། ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་དཔལ་ལྡན་རྒྱལ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཚུངས་པ། ། གང་གི་པང་ན་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་བཅས་པ་ནུབ་སྒོའི་གཡས་ཕྱོགས་ན། ། རྒྱུན་དུ་ཡང་དག་གནས་པ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་གུས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨཾ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཀུན་དུ་བཟང་། ། སྐུ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ཡིས་འཁྱུད། ། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་མཚུངས། ། ཤར་སྒོའི་གཡོན་དུ་གནས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཨ་ཡིག་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་སྒྲ་ཡི་རང་བཞིན་དང་། ། དཔལ་ལྡན་ཕྱག་རྡོར་དང་མཚུངས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མ་དང་མཚུངས་བྱང་སྒོའི་གཡོན་དུ་ གནས། ། ཨཱལ་ཡིག་དང་ནི་འཁོར་ལོ་དག་ལས་བྱུང་བའི་དྲི་ཡི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་དྲི་ཡི་རང་བཞིན་དང་། ། དཔལ་ལྡན་སྤྱན་མ་དང་མཚུངས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་བཅས་རླུང་མཚམས་བཞུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨཽ་ཡིག་ཆུ་སྐྱེས་དག་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ། དཔལ་ ལྡན་བདག་གི་མ་མཚུངས་ས་ཡི་སྙིང་པོ་དང་བཅས་དབང་ལྡན་ལ་གནས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨཱར་ཡིག་དང་ནི་རིན་ཆེན་ལས་བྱུང་བ་ཡི་རོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་རོ་ཡི་རང་བཞིན་དང་། །

Homage to the one who, with the glorious Rūpavajrā, whose nature is the eye faculty, resides to the right of the southern gate; and to the one who, with Rasavajrā, who is like Amitābha and originates from the syllable OṂ and a lotus, whose nature is the tongue faculty, resides to the right of the northern gate. Homage to the one who, with Sparśavajrā in his lap, originates from the syllable ALA and a wheel, is like beautiful gold, whose nature is the body faculty, and who is like the glorious Victorious One Vairocana, constantly and perfectly residing to the right of the western gate. Homage to Samantabhadra, who originates from the syllable AṂ and a vajra, whose body is embraced by Dharmadhātuvajrā, whose nature is the mind, and who is like the glorious Vajrasattva, residing to the left of the eastern gate. Homala originates from the syllable A and a vajra, whose nature is sound, who is like the glorious Vajrapāṇi and like Prajñāpāramitā, and resides to the left of the northern gate. Homage to the one who originates from the syllable ĀLA and a wheel, whose nature is fragrance, who is like the glorious Locanā and resides with Ākāśagarbha in the northwest. Homage to the one who originates from the syllable AU and a lotus, whose nature is form, who is like the glorious Māmakī and resides with Kṣitigarbha in the northeast. Homage to the one who originates from the syllable ĀRA and a jewel, whose nature is taste...

དཔལ་ལྡན་གོས་དཀར་མོ་མཚུངས་འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་དང་བཅས་བདེན་བྲལ་ལ་གནས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨཻ་ཡིག་དང་ནི་རལ་ གྲི་དག་ལས་བྱུང་བའི་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་རེག་བྱའི་རང་བཞིན་དང་། ། སྒྲོལ་མ་དང་མཚུངས་སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་དང་བཅས་མེ་མཚམས་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨཱ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་མ་དང་མཚུངས་མ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་ནི་བཅས་པ་ནུབ་སྒོའི་གཡོན་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་ ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཁྲོ་རྣམས་རལ་གཅིག་དམར་ལ་སེར། ། ངག་ལག་རྐང་བཤད་རང་བཞིན་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་སྲས་རྣམས་དང་མཚུངས་བ། ། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་དང་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན། ། ཡཾ་ཡིག་དང་ནི་རལ་གྲི་དག་ལས་བྱུང་བའི་བགེགས་ཀྱི་དགྲ་ཉིད་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་མཚུངས། ། རེངས་བྱེད་མ་ནི་ མཱ་རཱི་ཙི་མཚུངས་སྤངས་གནས་ཤར་སྒོའི་དབུས་སུ་ཆུ་སྐྱེས་དཀར་པོ་དང་། ། ཉི་མ་ལ་གནས་པ་དང་རཾ་ཡིག་དབྱུག་པ་ལས་བྱུང་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ས་སྙིང་དང་། ། མཚུངས་དང་ང་རྒྱལ་མ་མཚུངས་ཙུནྡ་དང་བཅས་ལྷོ་ཕྱོགས་ལ་གནས་དག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བྱང་སྒོར་པདྨ་ཟླ་བ་ལ་གནས་ཝཾ་ཡིག་ཆུ་སྐྱེས་ དག་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་དགྲ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་མཚུངས་རྨོངས་བྱེད་མ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་མ་དང་ནི་མཚུངས་པ་དང་། ། ལཾ་ཡིག་ཐོ་བ་ལས་བྱུང་གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ཉིད་སྒྲིབ་པ་སེལ་མཚུངས་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་མ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་དང་ནི་མཚུངས་པ་པཾ་གནས་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཞབས་ལ་ཕྱག་ འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་དུང་དང་གཟེར་བུ་དང་། ། དཔལ་འབྲས་ཅོད་པན་ན་བཟའ་དང་། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ལས་བྱུང་།

Homage to the glorious Pāṇḍaravāsinī, who, together with Lokeśvara, dwells in the southwest. Homage to Sparśavajrā, who arises from the syllable Ai and a sword, whose nature is touch, and who, together with Tārā and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, dwells in the southeast. Homage to Dharmadhātuvajrā, who arises from the syllable Ā and a vajra, who is equal to Vajradhātveśvarī, and who dwells to the left of the western gate together with Samantabhadra. The wrathful deities have one hair-tuft and are reddish-yellow; they are the nature of speech, hands, feet, and excrement, and are equal to the sons of the Buddhas. With right legs extended, they are adorned with snakes. Homage to Vighnāntaka, who arises from the syllable Yaṃ and a sword, who is equal to Ākāśagarbha, and who dwells in the center of the eastern gate upon a white lotus and a sun disk. Homage to Yamāntaka, who arises from the syllable Raṃ and a staff, who is equal to Kṣitigarbha, and who dwells in the southern direction together with Mānāntaka and Cundā. At the northern gate, upon a lotus and moon disk, arises Padmāntaka from the syllable Vaṃ and a lotus. He is equal to Lokeśvara, and his consort Mohanī is equal to Bhṛkuṭī. Homage to Yamāntaka, who arises from the syllable Laṃ and a hammer, who is equal to Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and who dwells in the western direction together with Vīryā and Vajrasphoṭā. [They arise] from the hand-symbols of the vajra, conch, nail, śrīphala fruit, crown, and garment.

། སོ་སོའི་མིང་གིས་མཆོད་བྱེད་པ། ། ཀ་ཙ་ཊ་པ་ཏ་ས་སྡེ་ཚན་ཐུང་ངུ་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ལྷ་དང་གཤིན་རྗེ་ལ་སོགས་གཡས་ཀྱི་འདོད་ཡོན་རྣམས་དང་སྟེང་དང་འོག། འདིར་ནི་རིམ་ པ་བཞིན་དུ་གླུ་མ་དྲི་མ་སྤོས་མ་གསོལ་ཟས་མ། ། ལྷ་མོ་སྒེག་མོ་གར་མ་མ་ལུས་ཕྱག་གཉིས་ཟླ་བའི་ཞལ་དང་ལྡན། ། པ་ཊ་ཧ་དང་སྣོད་མར་མེ། ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་དང་ཕྲེང་ཆུ་སྐྱེས། ། རིམ་བཞིན་ཕྱག་མཚན་ལས་བྱུང་བ། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ས་བོན་མདོག། སཱ་ཏཱ་པཱ་ཊཱ་ཙཱ་ཀཱའི་སྡེ་ཚན་རིང་པོ་བརྩེགས་པ་གྱུར་ལས་ བྱུང་བ་ཡི། ། ཆུ་སོགས་གཡོན་གྱི་འདོད་ཡོན་རྣམས་དང་སྟེང་དང་འོག་རྣམས་ལ། ། དེ་ལྟར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་མ་བཞད་མ་བདུད་རྩི་མ་རྣམས་དང་། ། མར་མེ་མ་དང་ཕྲེང་བ་མ་དང་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་བཙལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་རིམ་པའོ། ། ལྷ་མོ་ཙ་རྩི་ཀཱ་སོགས་ས་གའི་རྐང་སྟབས་དང་། ། ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་རིག་བྱེད་ལག་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། ལྟེ་བའི་པདྨ་ལ་གནས་གཤིན་རྗེའི་རྩ་རྣམས་ཀྱི། ། རྣམ་པར་དག་པའི་རིན་ཆེན་དང་ལྡན་ཅོད་པན་ཅན། ། ཤར་དུ་ཧ་ཡིག་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་ཙ་རྩི་ཀཱ། ། གྲི་གུག་རྩེ་གསུམ་ ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཉིད་བསྣམས། ། ཕྱག་ན་འཛིན་པའི་དབང་པོ་དང་བཅས་གང་ཡིན་པ། ། རོ་དང་པདྨ་དམར་གནས་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཙ་རྩི་ཀཱ་སོགས་པདྨ་བསྣམས། ། རིམ་པས་ཆུ་ཚོད་རྩ་རང་བཞིན། ། མདུན་ནས་གཡས་སྐོར་རིམ་པ་བཞིན། ། པདྨ་རྣམས་ལ་རོལ་པས་བཞུགས། ། འཇིགས་བྱེད་ དྲག་པོ་མཆེ་བ་གཉིས་གཙིགས་མ་དང་ཁ་ནས་མེ་འབར་མ་དང་རླུང་ཤུགས་རབ་གཏུམ་མ། །

Worship is performed by their respective names: from the short classes of consonants ka, ca, ṭa, pa, ta, and sa, the goddesses of the sensory qualities of the right, such as the gods and Yama, and those of the upper and lower [directions], appear here in sequence: Gītā, Gandhā, Dhūpā, and Naivedyā; the goddesses Lāsyā, Nṛtyā, and the rest, all with two hands and moon-like faces. Holding a paṭaha drum, a vessel, a lamp, a pearl necklace, and a lotus, these goddesses arise from their respective hand-symbols and possess the colors of their seed-syllables. From the long and stacked classes of sā, tā, pā, ṭā, and cā, the goddesses of the sensory qualities of the left, such as water and the rest, and those of the upper and lower [directions], appear in sequence: Śabdā, Hāsā, Amṛtā, Dīpā, Mālā, and Rati—to them I prostrate. This is the sequence of verses for prostrating to the Mind Wheel (citta-cakra). The goddesses Cāmuṇḍā and the rest, in the sa-ga dance posture, with one face and three eyes, possessing four arms, reside upon the navel lotus. They wear crowns of jewels that are the purification of the channels of Yama. In the east, from the syllable ha and a curved knife (kartṛka), arises Cāmuṇḍā, holding a curved knife, a trident, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Together with the Lord who holds them in his hands, I prostrate to her who dwells upon a corpse and a red lotus. Cāmuṇḍā and the others hold lotuses; in sequence, they are the nature of the channels of the ghaṭikā (time-measures). Starting from the front and proceeding clockwise, they dwell in a playful manner upon the lotuses. Bhairavī, Caṇḍākṣī, Jṛmbhiṇī, and Vāyuvegā are fierce, baring their fangs and with fire blazing from their mouths.

གཏུམ་མིག་མ་དང་སྣ་ཆེན་མ་རྣམས་ཀླུ་ཡི་པད་འདབ་རྣམས་ལ་རྩ་རྩི་ཀཱ་ལ་ཕྱོགས་ནས་གནས་པའོ། ། བརྒྱད་རྣམས་དཔལ་གྱི་གཙོ་མོ་དང་མཚུངས་ཧྲི་ཡ་ཡིར་སྦྲེ་ཧི་ཡིག་རྣམས་དང་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་བསྒོམ། ། ཡུ་ཡླྀཾ་ ཡཾ་རྣམས་དང་ནི་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་དཔལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ལ་འདིར་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཧཿཡིག་དབྱུག་པ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཕག་མོ་དམར་མོ་དང་ནི་བདེ་བྱེད་དཀར་པོ་དང་བཅས་ཉི་མ་ཡི། ། པདྨ་མ་ཧེའི་སྟེང་གནས་ཕྱག་ན་དབྱུག་པ་རལ་གྲི་ལྕགས་སྒྲོག་ཕུབ་ཆུང་རྣམས་དང་ལྡན་པ། ། གཤིན་རྗེ་ལ་ནི་ བཞུགས་པའི་ཞབས་གཉིས་དག་ལ་ངེས་པར་ཕྱག་འཚལ། ། ཀེང་རུས་དུས་མཚན་མ་དང་ཁྲོ་གདོང་དུས་ཀྱི་ལྕེ་དང་གཙིགས་མ། ། ནག་མོ་འཇིགས་མ་གཟུགས་ངན་ཀླུ་ཡི་འདབ་མ་ལ་གནས་ལྷ་རྣམས། ། དཔལ་གྱི་ལྷ་མོ་དང་མཚུངས་ཧྲི་ར་རི་ཪྼྀ་ཧྼཱྀ་རུ་རླྀ་རཾ་རྣམས་དང་། ། དབྱུག་པ་ལས་བྱུང་དཔལ་ལྡན་རྣལ་ འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཧཾ་ཡིག་རྩེ་གསུམ་དག་ལས་བྱུང་བའི་དྲག་མོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྩེ་གསུམ་ཅང་ཏེའུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ལྟོས་འགྲོ་དཀར་པོ། ། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་རྣམས་གཤིན་རྗེ་དང་བཅས་བྱང་དུ་ཁྱུ་མཆོག་དང་ནི་པདྨ་དམར་པོ་ལ་གནས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། གཽ་རཱི་དང་ནི་གཾ་གཱ་མ་དང་རྟག་མ་ཤིན་ཏུ་མགྱོགས་མ་ འདེགས་མ་མཚན་ཉིད་ལྡན་མ་དང་། ། སེར་སྐྱ་མ་དང་ནག་མོ་རྣམས་ཏེ་དེ་ལྟར་བརྒྱད་རྣམས་དྲག་མོའི་ཀླུ་ཡི་པད་འདབ་ལ་གནས་རྣམས། ། དཔལ་གྱི་དྲག་མོ་དང་ནི་མཚུངས་མ་ཧུ་ཝ་ཝི་ཝྼྀ་ཧཱུྃ་ཉིད་རྣམས་དང་ཝུ་ཝླྀ་ཝཾ་རྣམས། ། རྩེ་གསུམ་དག་ལས་བྱུང་བ་དེ་རྣམས་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་དད་པའི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་ཕྱག་འཚལ་ ལོ།

Caṇḍākṣī and Mahānāsā reside on the nāga petals, facing the direction of Ciṭikā. One should meditate on these eight as being identical to the glorious principal goddess, arising from the syllables Hrīḥ, Ya, Ya, Ra, Ra, La, La, and the curved knife (kartṛkā). To the glorious yoginīs here, who arise from the syllables Yu, Yū, Lṛ, and Yaṃ, and from the curved knife, I prostrate. The red Vārāhī arises from the syllable Haḥ and the staff; together with the white Śaṅkara, she stands upon a sun, a lotus, and a buffalo. She holds a staff, a sword, an iron chain, and a small shield. I prostrate to her two feet as she dwells upon Yama. The goddesses Kālarātri, Krodhamukhī, Kālaljihvā, Daṃṣṭriṇī, Kṛṣṇā, Bhīmā, and Virūpā reside on the nāga petals. Identical to the glorious goddess, they arise from the syllables Hrīḥ, Ra, Ri, Rṛ, Hrīḥ, Ru, Rū, and Raṃ. To the glorious yoginīs who arise from the staff, I prostrate. The fierce goddess herself arises from the syllable Haṃ and the trident; in her hands she holds a trident, a hand-drum (ḍamaru), a khaṭvāṅga, and a white serpent. I prostrate to those who dwell in sequence upon Yama and, in the north, upon a bull and a red lotus. Gaurī, Gaṅgāmā, Nityā, Atitvarā, Uddhāriṇī, Lakṣaṇā, Kapilā, and Kṛṣṇā—these eight reside on the nāga petals of the fierce goddess. Identical to the glorious fierce goddess, they arise from the syllables Hu, Va, Vi, Vṛ, Hūṃ, and the syllables Vu, Vū, and Vaṃ. To all those who arise from the trident, I prostrate with the gate of supreme faith.

། ཧཱ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་དབང་མོ་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་དང་མཚུངས། ། རྡོ་རྗེ་མདའ་དང་དྲིལ་བུ་གཞུ་ནི་ལག་པའི་པདྨས་འཛིན་མ། ། ལྷ་མིན་དང་བཅས་ཆུ་བདག་ཕྱོགས་སུ་གླང་པོ་དཀར་པོ་དང་ནི། ། པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་ན་གནས་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་ཕྱག་འཚལ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་མ་རྡོ་རྗེ་ལུས་མ་གསེར་མཆོག་ ལྡན་མ་རིགས་འཛིན་མ་དང་སྣ་ཚོགས་རི་མོ་མ། ། ཆུ་ཤིང་མ་དང་ཟུག་རྔུ་སེལ་མ་ཤིན་ཏུ་སྒྲོལ་མ་རྣམས་ནི་ལག་འཛིན་པད་འདབ་ལ། ། གནས་པ་བརྒྱད་རྣམས་དཔལ་གྱི་གཙོ་མོ་དང་མཚུངས་ཧླི་ལ་ལྀ་ལླྀ་ལཾ་རྣམས་དང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དག་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན་ལ་འདིར་ནི་ངེས་པར་ཕྱག་འཚལ་ ལོ། ། ཀྵཱ་ཡིག་དུང་དག་ལས་བྱུང་ཚངས་མ་ཞལ་བཞི་ཉི་མའི་སྤྱན་ལྡན་ཁ་དོག་སེར་པོ་དུང་དང་དབྱུག་པ་སྤྱི་བླུགས་ཐོད་པ་རྣམས་དང་ལྡན་པ། ། སྤྲིན་གྱི་ཁ་དོག་དང་ནི་མཚུངས་པའི་འཕྲོག་བྱེད་དང་ནི་བཅས་པ་རླུང་མཚམས་ངང་པ་པད་དཀར་སྟེང་ན་གནས་པ་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ། ། ཉི་མའི་བུ་མོ་པདྨའི་མིག་མ་ཆུ་ སྐྱེས་ལྡན་མ་བློ་མ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་དང་། ། གླུ་མ་དང་ནི་གློག་མ་དྲན་མ་རྣམས་ནི་རིག་བྱེད་ཞལ་གྱི་པདྨ་འདབ་མ་ལ་ནི་གནས་པ་རྣམས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཀྵླཱྀ་ལཱ་ལཱྀ་ལྼཱྀ་ཀྵླཱྀ་ལཱུ་ལླྀ་ལཿརྣམས་དང་དུང་དག་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། ། ཚངས་མ་དང་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་དང་བས་ཡང་དག་ཕྱག་ འཚལ་ལོ། ། ཀྵུ་དང་པདྨ་ལས་བྱུང་བཀྲ་ཤིས་མ་ནི་ཟླ་བ་དང་མཚུངས་པད་ཕྲེང་ཀ་མ་ལ་དང་རིན་ཆེན་ནོར་བུ་ཕྱག་ལྡན་མ། །

The syllable HĀ, arisen from a vajra, is the Sovereign Lady (Īśvarī), whose color is like gold. She holds a vajra, an arrow, a bell, and a bow in her lotus hands. Together with the asuras, she dwells upon a white elephant and a red lotus in the direction of the Lord of Waters (Varuṇa); to her I prostrate. Vajraprabhā, Vajradehā, Suvarṇā, Kuladhāriṇī, Viśvavicitrā, Kadalī, Śalyaharā, and Atitārā—these eight who dwell upon the lotus petals held in their hands, who are equal to the glorious Principal Lady, and who are the yoginīs arisen from the vajras of the syllables HLĪ, LṚ, LḶ, and LAṂ—to all of them I here prostrate with certainty. The syllable KṢĀ, arisen from a conch, is Brahmāṇī, four-faced and with eyes like the sun, yellow in color, and holding a conch, a staff, a water-pot, and a skull-cup. Together with Hara (Śiva), who is like the color of a cloud, she dwells upon a swan and a white lotus in the direction of the Wind (Vāyu); to her I prostrate. Sūryā, Padmanetrī, Jaleśvarī, Mati, Vāgīśvarī, Gītā, Vidyut, and Smṛti—these who dwell upon the lotus petals of the faces of the Vedas, in sequence corresponding to the syllables KṢLṚ, KLĀ, KLḶ, KVLḶ, KṢLṚ, KLŪ, KLḶ, and KLAḤ, and who are the yoginīs arisen from the conchs of Brahmāṇī—to all of them I prostrate with perfect devotion. The syllable KṢU and a lotus give rise to Śrī, who is like the moon, and holds a lotus garland, a lotus, and a precious jewel in her hands.

ར་ཡི་གདོང་ཅན་དང་བཅས་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ན་སེང་གེ་པད་དཀར་སྟེང་ན་གནས་པའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ་ནི་ངེས་པར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་དཀར་མོ་ཟླ་བའི་རི་མོ་ཅན་མ་རི་བོང་འཛིན་ཞལ་ངང་ པའི་མདོག་མ་འཛིན་བྱེད་མ། ། པདྨའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་འོད་ཟེར་ཅན་མ་དྲི་མེད་ཟླ་འཛིན་མ་རྣམས་དབང་ལྡན་མཚམས་ཉིད་དུ། ། བཀྲ་ཤིས་མ་ཡི་པད་འདབ་རྣམས་ལ་རིམ་བཞིན་ཀྵུ་ཝཱ་ཝཱི་ཝྼཱྀ་ཀྵཱུ་ཝཱུ་ཝླཱྀ་ཝཿརྣམས་དང་ནི། ། པདྨ་དག་ལས་ཡང་དག་བྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུས་སུ་ཕྱག་ འཚལ་ལོ། ། ཀྵྼཱྀ་ཡིག་ཤཀྟི་ལས་བྱུང་གཞོན་ནུ་མ་ཉིད་ཉི་མ་དང་མཚུངས། ། ཤཀྟི་ལྕགས་ཀྱུ་རིན་ཆེན་ཞགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱག་གིས་འཛིན་མ། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་ནས་རྨ་བྱ་པདྨ་དཀར་པོའི་སྟེང་ན་གནས་པའི། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་ནི་བཅས་པ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། པདྨ་མ་དང་ཡན་ ལག་མེད་མ་གཞོན་ནུ་མ་དང་སེང་གེ་འགྲོས་མ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་མ། ། མིག་མཛེས་མ་དང་ཀུན་མ་བཟང་མོ་རྣམས་ནི་གཙོ་མོ་ཆུ་སྐྱེས་གཙུག་ཕུད་ཅན་གྱིས་འགྲོས་མ་ཡི། ། པདྨའི་འདབ་མ་ལ་གནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཀྵྼཱྀ་རཱ་རཱི་ཪྼཱྀ་ཀྵྼཱྀ་རཱུ་ཪླཱྀ་རཿརྣམས་དང་ནི། ། ཤཀྟི་དག་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོ་དེ་ རྣམས་དང་ནི་བཅས་པ་རྣམས་ལ་རྒྱུན་དུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀྵཱི་ཡིག་འཁོར་ལོ་དག་ལས་བྱུང་བའི་དཔལ་ལྡན་ཁྱབ་འཇུག་མ་ཉིད། ། ཞལ་བཞི་དང་བཅས་པ་ཡིས་གནག་པའི་སྐུ་མངའ་འཁོར་ལོ་དབྱུག་པ། ། ཆུ་སྐྱེས་དང་ནི་དག་པའི་དུང་རྣམས་འཛིན་པའི་ཕྱག་ལྡན་མེ་མཚམས། ། པདྨ་དཀར་པོ་དང་ནི་བྱ་ཁྱུང་ ལ་གནས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ། །

I prostrate with certainty at the lotus feet of the one who dwells upon a lion and a white lotus in the northeast, together with the Goat-Faced One. To the glorious Gaurī, who possesses the markings of the moon, whose face holds the color of a swan, and who is the holder [of the moon]; to Padmeśvarī, Mārīcī, and Vimalacandrā in the northeast corner itself; and to all the yoginīs who have perfectly arisen from the lotuses, I prostrate at all times to those who are upon the petals of the auspicious lotus in sequence: KṢŪ, VĀ, VĪ, VṜĪ, KṢŪ, VŪ, VḶĪ, and VAḤ. The youthful goddess herself, born from the syllable KṢṜĪ and the spear, is like the sun. She holds in her hands the spear, the hook, and the precious noose. I prostrate to her who dwells upon a peacock and a white lotus in the southwest corner, together with Gaṇapati. To Padmā, Anaṅgā, Kumārī, Siṃhagāminī, Ratnamālā, Sunetrā, and Samantabhadrā—who are the movements of the principal goddess Padmaśikhā; and to those goddesses who are born from the spears and reside upon the lotus petals in sequence: KṢṜĪ, RĀ, RĪ, RṜĪ, KṢṜĪ, RŪ, RḶĪ, and RAḤ—I prostrate to them and their retinues constantly. The glorious Viṣṇu herself, born from the syllable KṢĪ and the wheel, possesses a dark body with four faces. She holds the wheel, the staff, the lotus, and the pure conch in her hands. I prostrate to her who dwells upon a white lotus and a garuḍa in the southeast corner.

དཔལ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་མ་དང་གྲགས་མ་བཀྲ་ཤིས་མ་དང་ཤིན་ཏུ་རྒྱལ་མ་དཔལ་རྒྱལ་རྣམས་དང་། ། རབ་ཏུ་རྒྱལ་མ་དཔལ་ལྡན་འཁོར་ལོ་ཅན་མ་དག་དང་བརྒྱད་ནི་ཁྱབ་འཇུག་མ་ཡི་པད་འདབ་ལ། ། གནས་པ་རྣམས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཀྵཱི་ཡཱ་ཡཱི་ཡྼཱྀ་ཀྵཱི་ཡཱུ་ཡླཱྀ་ཡཿམ་ལུས་པ་རྣམས་ དང་། ། འཁོར་ལོ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་དང་བཅས་རྣམས་ལ་དང་བས་རྒྱུན་དུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་གྱི་འདོད་ཡོན་རྣམས་ལ་ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་རྣམས་ཚེག་དྲག་དང་བཅས་པའི། ། ས་བོན་རྣམས་དང་སོ་སོའི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་འདོད་མ་ལྔ་རྣམས་ཕྱག་གཉིས་རི་བོང་ཞལ། ། ཤར་སྒོ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་གཡས་ཀྱི་འདོད་ཡོན་རྣམས་ལ་ས་བོན་རང་བཞིན་ཙ་ཊ་པ་ཏ་ཡི། ། སྡེ་ཚན་རྣམས་ལས་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་རྣམས་ལྔ་ལྔ་སོ་སོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་དང་། ། ཤར་སྒོའི་གཡོན་གྱི་འདོད་ཡོན་ལ། ། ས་སྡེ་ལས་བྱུང་ཧ་སྡེ་ལས། ། བྱུང་བ་བྱང་གཡོན་དེ་ལས་གཞན། ། ཀྵི་ཡིག་ལས་བྱུང་རྣམས་ལ་འདུད། ། ཅེས་པ་རྣམས་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། ཙ་རྩི་ཀཱ་སོགས་དང་མཚུངས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་རྣམས། ། རིགས་བྱེད་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་པདྨའི་འདབ་མ་སུམ་བརྩེགས་ལ་གནས། ། ཨ་སོགས་ས་བོན་རྣམས་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་ བྱུང་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས། ། ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་རྣམས་དང་ཚེས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་བཅས་པ། ། ང་ངི་ངྼྀ་ངུ་ངླྀ་ངཾ་། གྷ་གྷི་གྷྼྀ་གྷུ་གྷླྀ་གྷཾ། ག་གི་གྼྀ་གུ་གླྀ་གཾ ཁ་ཁི་ཁྼྀ་ཁུ་ཁླྀ་ཁཾ། ཀ་ཀི་ཀྼྀ་ཀུ་ཀླྀ་ཀཾ། རྣམས་དང་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་བ། ། པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་ གནས། །

Śrī Māyā, Yaśasvinī, Svastimā, Vijayā, Śrījayā, Vijayā, Śrīcakravartinī, and the eighth, these who reside upon the petals of Viṣṇu’s lotus, are respectively Kṣī, Yā, Yī, Yṛ, Kṣī, Yū, Yḷ, and Yaḥ. Together with those goddesses born from the wheels, I perpetually prostrate with devotion. On the left of the southern gate, among the objects of desire, are the seed-syllables Ka, Kha, Ga, Gha, and Ṅa, together with the visarga. From these seed-syllables and their respective hand-symbols arise the five Desire Goddesses, two-armed and with the face of a rabbit. On the right of the eastern gate and the others, among the objects of desire, from the seed-syllables of the nature of the classes Ca, Ṭa, Pa, and Ta, five of each arise and reside in their respective directions. On the left of the eastern gate, from the Ta-class, and from the Ha-class, those arising on the northern left, and those arising from the syllable Kṣi—to them I bow. These are the verses of the Wheel of Speech. The families of the World Protectors, such as Cāmuṇḍā and the rest, are like the eight Vedas and the sixteen [deities] residing on the three-layered lotus petals. From the seed-syllables A and so forth, and from the vajras, arise the vajras and the rest, together with Viṣṇu and the others, and the goddesses of the lunar days. Ṅa, Ṅi, Ṅṛ, Ṅu, Ṅḷ, Ṅaṃ; Gha, Ghi, Ghṛ, Ghu, Ghḷ, Ghaṃ; Ga, Gi, Gṛ, Gu, Gḷ, Gaṃ; Kha, Khi, Khṛ, Khu, Khḷ, Khaṃ; Ka, Ki, Kṛ, Ku, Kḷ, Kaṃ. Those arising from the wheels, seated in the laps, reside in a playful manner like the Sovereign.

དཔལ་གྱི་དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་ངེས་པར་དཔུང་མགོའི་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། འདི་རྣམས་དང་བཅས་ཤར་སྒོའི་གཡོན་དུ་བྱ་ཁྱུང་པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་གནས་ཀཾ་ཡིག་དང་། ། འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་བ་ཡི་ཁྱབ་འཇུག་ལྗང་གུའི་ལུས་ལ་དཔལ་མོ་གནོད་སྦྱིན་དང་ནི་མཚུངས་པས་ འཁྱུད། ། འཁོར་ལོ་དང་ནི་དབྱུག་པ་དག་དང་ཆུ་སྐྱེས་དུང་དག་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཉ་ཉི་ཉྼྀ་ཉུ་ཉླྀ་ཉཾ། ཛྷ་ཛྷི་ཛྷྼྀ་ཛྷུ་ཛྷླྀ་ཛྷཾ། ཛ་ཛི་ཛྼྀ་ཛུ་ཛླྀ་ཛཾ། ཚ་ཚི་ཚྼྀ་ཚུ་ཚླྀ་ཚཾ། ཙ་ཅི་ཙྼྀ་ཙུ་ཙླྀ་ཙཾ། རྣམས་དང་རལ་གྲི་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས། ། མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས་པ་དཔལ་ གྱི་དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་གཏུམ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་ཉིད་དོ། ། འདི་རྣམས་དང་བཅས་ཤར་སྒོའི་གཡས་སུ་ཡི་དྭགས་དང་ནི་ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོའི་སྟེང་གནས་པ། ། ཙཾ་དང་རལ་གྲི་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྲིན་པོ་དམར་མོ་དབང་མོ་དང་བཅས་རལ་གྲི་གྲི་གུག་དང་། ། ཕུབ་དང་ཐོད་པ་ཕྱག་ གིས་འཛིན་པ་གང་ཡིན་དེ་ལ་བདག་ཉིད་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཎ་ཎི་ཎྼྀ་ཎུ་ཎླྀ་ཎཾ། ཌྷ་ཌྷི་ཌྼྀ་ཌྷུ་ཌྷླྀ་ཌྷཾ། ཌ་ཌི་ཌྼྀ་ཌུ་ཌླྀ་ཌཾ། ཋ་ཋི་ཋྼྀ་ཋུ་ཋླྀ་ཋཾ། ཊ་ཊི་ཊྼྀ་ཊུ་ཊླྀ་ཊཾ། རྣམས་དང་ཤཀྟི་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དཔལ་གྱི་དབྱར་ཟླ་ར་བའི་ཚེས་རྣམས་ དང་ནི་ལག་མགོའི་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དེ། ། འདི་རྣམས་དང་བཅས་གཤིན་རྗེ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ཡི་གཡས་སུ་ལུག་དང་པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་། ། གནས་པ་ཊྭཱཾ་དང་ཤཀྟི་ལས་བྱུང་སྲེག་ཟ་ཁ་དོག་དམར་པོ་ཤཀྟི་དབྱུག་པ་དང་། །

On the lunar days of the glorious final month of winter, those whose nature is the joints of the shoulders, together with these, are to the left of the eastern gate, seated upon a red lotus and a garuḍa, arising from the syllable kaṃ and a wheel. To the green-bodied Viṣṇu, who is embraced by Śrī, who is identical to the Yakṣa, and who holds a wheel, a staff, a lotus, and a conch, I prostrate. ña ñi ñṛ ñu ñlṛ ñaṃ; jha jhi jhṛ jhu jhlṛ jhaṃ; ja ji jṛ ju jlṛ jaṃ; ca ci cṛ cu clṛ caṃ. Those arising from a sword and seated in the lap, who dwell in a playful manner identical to the Sovereign, are the lunar days of the glorious middle month of spring, and they are of the nature of the caṇḍālī group. Together with these, to the right of the eastern gate, seated upon a red lotus and a preta, is the red Rākṣasa arising from caṃ and a sword, together with Īśānī; to her who holds a sword, a curved knife, a shield, and a skull-cup in her hands, I prostrate with devotion. ṇa ṇi ṇṛ ṇu ṇlṛ ṇaṃ; ḍha ḍhi ḍhṛ ḍhu ḍhlṛ ḍhaṃ; ḍa ḍi ḍṛ ḍu ḍlṛ ḍaṃ; ṭha ṭhi ṭhṛ ṭhu ṭhlṛ ṭhaṃ; ṭa ṭi ṭṛ ṭu ṭlṛ ṭaṃ. Those arising from a śakti and seated in the lap dwell in a playful manner identical to the Sovereign. On the lunar days of the glorious first month of summer, those whose nature is the single joint of the wrist, together with these, are to the right of the gate in the direction of Yama, seated upon a ram and a red lotus. Arising from ṭvāṃ and a śakti, the fire-god is red in color, holding a śakti and a staff.

ཆུ་སྐྱེས་སྤྱི་བླུགས་དུས་ཀྱི་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་དྲག་མོས་འཁྱུད་པ་དེ་ལ་ ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མ་མི་མྼྀ་མུ་མླྀ་མཾ། བྷ་བྷི་བྷྼྀ་བྷུ་བྷླྀ་བྷཾ། བ་བི་བྼྀ་བུ་བླྀ་བཾ། ཕ་ཕི་ཕྼྀ་ཕུ་ཕླྀ་ཕཾ། པ་པི་པྼྀ་པུ་པླྀ་པཾ། རྣམས་དང་ཞགས་པ་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དཔལ་གྱི་དབྱར་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་དཔྱིད་མགོའི་ཚེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ ཉིད་དོ། ། འདི་རྣམས་དང་བཅས་བྱང་སྒོའི་གཡས་སུ་ཆུ་སྲིན་དང་ནི་པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་ན་གནས། ། པཾ་ཡིག་དང་ནི་ཞགས་པ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཆུ་བདག་ཞགས་པ་རིན་ཆེན་(སྤྲུལ་,སྦྲུལ་)ཉིད་དང་། ། ནོར་བུ་རྣམས་ནི་རིག་བྱེད་ཕྱག་ན་འཛིན་ཅིང་ཕག་མོ་དང་བཅས་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ན་ནི་ནྼྀ་ནུ་ནླྀ་ནཾ། དྷ་ དྷི་དྷྼྀ་དྷུ་དྷླྀ་དྷཾ། ད་དི་དྼྀ་དུ་དླྀ་དཾ། ཐ་ཐི་ཐྼྀ་ཐུ་ཐླྀ་ཐཾ། ཏ་ཏི་ཏྼྀ་ཏུ་ཏླྀ་ཏཾ། རྣམས་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དེ་ལྟར་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་གཡོན་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ། འདི་རྣམས་དང་བཅས་ ནུབ་སྒོའི་གཡས་སུ་སྣ་ཐག་ཅན་དང་ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོའི་སྟེང་གནས་པ། ། ཏཾ་ཡིག་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་དབང་པོ་སེར་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། མདའ་དང་དྲིལ་བུ་གཞུ་རྣམས་འཛིན་པ་ཙ་རྩི་ཀཱ་དང་བཅས་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ྈྐ་ྈྐི་ྈྐྲྀ་ྈྐུ་ྈྐླྀ་ྈྐཾ། ཤི་ཤི་ཤྼྀ་ཤུ་ཤླྀ་ཤཾ། ཥ་ཥི་ཥྼྀ་ཥུ་ཥླྀ་ཥཾ། ྉྤ་ ྉྤི་ྉྤྼྀ་ྉྤུ་ྉྤླྀ་ྉྤཾ། ས་སི་སྼྀ་སུ་སླྀ་སཾ། རྣམས་དང་རྩེ་གསུམ་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས།

Homage to the one embraced by the Fierce Lady, who holds in her hands a lotus and a water-pot. Ma mi mṛ mi mu mlṛ maṃ; bha bhi bhrṛ bhu blṛ bhaṃ; ba bi bṛ bu blṛ baṃ; pha phi phṛ phu phlṛ phaṃ; pa pi pṛ pu plṛ paṃ. Those born from the noose, seated in the lap, abide in a playful manner similar to the Sovereign. They are of the nature of the lunar days of the final month of the glorious summer and the beginning of spring. Together with these, they reside to the right of the northern gate upon a makara and a red lotus. Homage to the one together with Vārāhī, the Lord of Waters (Varuṇa) born from the syllable Paṃ and a noose, who holds a noose, jewels, and snakes, and in whose hands are the Vedas and gems. Na ni nṛ nu nlṛ naṃ; dha dhi dhṛ dhu dhḷ dhaṃ; da di dṛ du dlṛ daṃ; tha thi thṛ thu thlṛ thaṃ; ta ti tṛ tu tlṛ taṃ. Those born from the vajra, seated in the lap, abide in a playful manner similar to the Sovereign. Thus, they are of the nature of the lunar days of the middle month of autumn and are pure on the left. Together with these, they reside to the right of the western gate upon a tortoise and a red lotus. Homage to the one together with Cāmuṇḍā, the yellow Indra born from the syllable Taṃ and a vajra, who holds a vajra, an arrow, a bell, and a bow. Kha khi khṛ khu khḷ khaṃ; śi śi śṛ śu ślṛ śaṃ; ṣa ṣi ṣṛ ṣu ṣlṛ ṣaṃ; ṅpa ṅpi ṅpṛ ṅpu ṅplṛ ṅpaṃ; sa si sṛ su slṛ saṃ. Those born from the trident, seated in the lap, abide in a playful manner similar to the Sovereign.

། དགུན་ཟླ་ར་བའི་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་ལོང་བུའི་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་འདི་རྣམས་དང་། ། བཅས་པས་བྱང་སྒོའི་གཡོན་དུ་ཁྱུ་མཆོག་དང་ནི་ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོའི་སྟེང་ དུ་ཡང་དག་གནས། ། སཾ་ཡིག་དང་ནི་རྩེ་གསུམ་ལས་བྱུང་འཕྲོག་བྱེད་སྔོན་པོ་རྩེ་གསུམ་མདའ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། གཞུ་རྣམས་ཕྱག་གིས་འཛིན་དང་གཤིན་རྗེ་དང་མཚུངས་རི་ཡི་བུ་མོ་པང་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། སཱ་སཱི་སྼཱྀ་སཱུ་སླཱྀ་སཱཿ། ྉྤཱ་ྉྤཱི་ྉྤྼཱྀ་ྉྤཱུ་ྉྤླཱྀ་ྉྤཱཿ། ཥཱ་ཥཱི་ཥྼཱྀ་ཥཱུ་ཥླཱྀ་ཥཱཿ། ཤཱ་ཤཱི་ཤྼཱྀ་ ཤཱུ་ཤླཱྀ་ཤཱཿ། ྈྐཱ་ྈྐཱི་ྈྐྼཱྀ་ྈྐཱུ་ྈྐླཱྀ་ྈྐཱཿ། རྣམས་དང་དབྱུག་པ་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དེ་ལྟར་དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་རྐང་གཡས་ལོང་མོའི་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་རྣམས་དང་བཅས་ནུབ་སྒོའི་གཡོན་ དུ་མིང་དང་ཉི་མའི་མདོག་ལྡན་སྟེང་གནས་པ། ། ྈྐཱཿཡིག་དཔལ་གྱི་དབྱུག་པ་དག་ལས་བྱུང་བའི་གནོད་སྦྱིན་ནོར་བུ་དབྱུག་པ་སྲེ་མོ་དང་། ། པདྨ་རྣམས་ནི་ཕྱག་ན་འཛིན་པའི་ཁྱབ་འཇུག་དང་མཚུངས་ནོར་དབང་པང་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཏཱ་ཏཱི་ཏྼཱྀ་ཏཱུ་ཏླཱྀ་ཏཱཿ། ཐཱ་ཐཱི་ཐྼཱྀ་ཐཱུ་ཐླཱྀ་ ཐཱཿ། དཱ་དཱི་དྼཱྀ་དཱུ་དླཱྀ་དཱཿ། དྷཱ་དྷཱི་དྷྼཱྀ་བྷཱུ་ཧླཱྀ་དྷཱཿ། ནཱ་ནཱི་ནྼཱྀ་ནཱུ་ནླཱྀ་ནཱཿ། རྣམས་དང་དུང་ལས་བྱུང་བ་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དེ་ལྟར་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་པུས་མོའི་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་དེ། ། ངང་པ་ཆུ་སྐྱེས་དཀར་པོ་ ལ་གནས་ནཱཿཡིག་དང་ནི་དུང་ལས་བྱུང་བའི་ཚངས་པ་ཉིད། །

Together with the dates of the first month of winter and the nature of the ankle joint, these reside upon a bull and a red lotus to the left of the northern gate. I prostrate to the blue Hara, born from the syllable Saṃ and a trident, who holds a trident, arrow, khaṭvāṅga, and bow in his hands, and who rests upon the lap of the Daughter of the Mountain, who is like Yama. Sā sī sṛ sū slṛ sāḥ; ṇḍā ṇḍī ṇḍṛ ṇḍū ṇḍlṛ ṇḍāḥ; ṣā ṣī ṣṛ ṣū ṣlṛ ṣāḥ; śā śī śṛ śū ślṛ śāḥ; kṣā kṣī kṣṛ kṣū kṣlṛ kṣāḥ. Those born from the staff and resting on the laps, who are like the Sovereign, abide in a playful manner. Likewise, together with the dates of the middle month of winter and the nature of the right ankle joint, they reside upon the names and the color of the sun to the left of the western gate. I prostrate to the Yakṣa Manibhadra, born from the syllable Kṣāḥ and a glorious staff, who holds a jewel, a staff, a mongoose, and a lotus in his hands, and who rests upon the lap of Vasudhārā, who is like Viṣṇu. Tā tī tṛ tū tlṛ tāḥ; thā thī thṛ thū thlṛ thāḥ; dā dī dṛ dū dlṛ dāḥ; dhā dhī dhṛ dhū dhlṛ dhāḥ; nā nī nṛ nū nlṛ nāḥ. Those born from the conch and resting on the laps, who are like the Sovereign, abide in a playful manner. Likewise, together with the dates of the last month of autumn and the nature of the knee joint, they reside upon a swan and a white lotus. Brahmā himself, born from the syllable Nāḥ and a conch, [is present].

སེར་པོ་དུང་དང་ཕྲེང་བ་ཆུ་སྐྱེས་སྤྱི་བླུགས་རིག་བྱེད་ཕྱག་གིས་འཛིན་ལ་ཁྱབ་འཇུག་མས། ། འཁྱུད་པའི་ཞལ་བཞི་སེར་དང་དཀར་དང་དམར་བ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། པཱ་པཱི་པྼཱྀ་པཱུ་པླཱྀ་པཱཿ། ཕཱ་ཕཱི་ཕྼཱྀ་ཕཱུ་ཕླཱྀ་ཕཱཿ། བཱ་བཱི་བྼཱྀ་བཱུ་བླཱྀ་བཱཿ། བྷཱ་བྷཱི་བྷྼཱྀ་བྷཱུ་བྷླཱྀ་བྷཱཿ། མཱ་མི་མྼཱྀ་མཱུ་མླཱི་མཱཿ། རྣམས་དང་སྟ་རེ་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། སྟོན་ཟླ་ར་བའི་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་གཡས་ཀྱི་དཔྱི་མགོའི་ཚིགས་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡི། ། རང་བཞིན་དེ་རྣམས་དང་བཅས་དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་ བྱི་བ་ཆུ་སྐྱེས་དཀར་པོའི་སྟེང་གནས་པ། ། མཱཿཡིག་སྟ་རེ་ལས་བྱུང་ཚོགས་བདག་དཀར་པོ་སྟེང་གནས་སྟ་རེ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ནོར་བུ་རྣམས། ། ཕྱག་གིས་རིམ་བཞིན་བསྣམས་ལ་གདོང་དྲུག་མས་འཁྱུད་དེ་ཡི་ཞབས་ལ་རྒྱུན་དུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཊཱ་ཊཱི་ཊྼཱྀ་ཊཱུ་ཊླཱྀ་ཊཱཿ། ཋཱ་ཋཱི་ཋྼཱྀ་ཋཱུ་ཋླཱྀ་ཋཱཿ། ཌཱ་ཌཱི་ཌྼཱྀ་ཌཱུ་ཌླཱྀ་ཌཱཿ། ཌྷཱ་ཌྷཱི་ཌྷྼཱྀ་ཌྷཱུ་ཌྷླཱྀ་ཌྷཱཿ། ཎཱ་ཎཱི་ཎྼཱྀ་ཎཱུ་ཎླཱྀ་ཎཱཿ། རྣམས་དང་དུང་ལས་བྱུང་བ་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་ལག་མགོའི་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་རྣམས་དང་བཅས་པ། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་སུ་རྨ་བྱ་ཆུ་སྐྱེས་ དཀར་པོ་ལ་གནས་ཎཱཿཡིག་དང་ནི་མདུང་དག་ལས། ། བྱུང་བའི་རོ་ཡི་གདོང་ཅན་དམར་པོ་ཤཀྟི་དང་ནི་མདུང་དང་ནོར་བུ་མེ་ལོང་རྣམས། ། གང་གི་ཕྱག་ན་གནས་པ་དང་ནི་དཔའ་མོ་དང་བཅས་དེ་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཙཱ་ཙཱ་ཙྼཱྀ་ཙཱུ་ཙླཱྀ་ཙཱཿ།

Homage to him who is yellow, holding a conch, a rosary, a lotus, and a water-pot in his four hands, and who is embraced by Lakṣmī; his four faces are yellow, white, and red. Pā pī pṛ pū plṝ pāḥ. Phā phī phṛ phū phlṝ phāḥ. Bā bī bṛ bū blṝ bāḥ. Bhā bhī bhṛ bhū bhlṝ bhāḥ. Mā mī mṛ mū mlṝ māḥ. These, arising from the axe and seated upon the lap, abide in a playful manner like the Lord. They are the nature of the lunar days of the first month of autumn and the joints of the right hip. Together with these natures, in the northeast corner, upon a white lotus and a mouse, is the white Gaṇeśa, arising from the syllable Māḥ and the axe. He holds an axe, a vajra, a noose, and a jewel in his hands in sequence, and is embraced by Ṣaṇmukhī; I perpetually prostrate at his feet. Ṭā ṭī ṭṛ ṭū ṭlṝ ṭāḥ. Ṭhā ṭhī ṭhṛ ṭhū ṭhlṝ ṭhāḥ. Ḍā ḍī ḍṛ ḍū ḍlṝ ḍāḥ. Ḍhā ḍhī ḍhṛ ḍhū ḍhlṝ ḍhāḥ. Ṇā ṇī ṇṛ ṇū ṇlṝ ṇāḥ. These, arising from the conch and seated upon the lap, abide in a playful manner like the Lord. They are the nature of the lunar days of the middle month of summer and the joints of the wrists. In the southwest corner, upon a peacock and a white lotus, arising from the syllable Ṇāḥ and a spear, is the red Ṣaṇmukha. He holds a spear, a lance, a jewel, and a mirror in his hands, and is accompanied by Śaktī; I prostrate with devotion to him. Cā cī cṛ cū clṝ cāḥ.

ཚཱ་ཚཱི་ཚྼཱྀ་ཚཱུ་ཚླཱྀ་ཚཱཿ ཛཱ་ཛཱི་ཛྼཱྀ་ཛཱུ་ ཛླཱྀ་ཛཱཿ། ཛྷཱ་ཛྷཱི་ཛྷྼཱྀ་ཛྷཱུ་ཛྷླཱྀ་ཛྷཱཿ། ཉཱ་ཉི་ཉྼཱྀ་ཉཱུ་ཉླཱྀ་ཉཱཿ། རྣམས་དང་ལྗོན་ཤིང་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་གྲུ་མོའི་ཚིགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་རྣམས་དང་བཅས་མེ་ཡི་མཚམས་སུ་རི་དྭགས་ཆུ་ སྐྱེས་དཀར་པོ་ལ་གནས་ཉཱཿཡིག་དང་། ། ལྗོན་ཤིང་དག་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་ལྷ་ནག་པོ་ཕྱག་ན་ལྗོན་ཤིང་ལྷ་ཤིང་མེ་ཏོག་དང་། ། ནོར་བུ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་རྣམས་འཛིན་རྒྱ་མཚོའི་ཞལ་མ་པང་གནས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀཱ་ཀཱི་ཀྼཱྀ་ཀཱུ་ཀླཱྀ་ཀཱཿ། ཁཱ་ཁཱི་ཁྼཱྀ་ཁཱུ་ཁླཱྀ་ཁཱཿ། གཱ་གཱི་གྼཱྀ་གཱུ་ གླཱྀ་གཱཿ། གྷྲཱ་གྷཱི་གྷྼཱྀ་གྷཱུ་གྷླཱྀ་གྷཱཿ། ངཱ་ངཱི་ངྼཱྀ་དཱུ་ངླཱྀ་ངཱཿ། རྣམས་དང་དབྱུག་པ་ལས་བྱུང་པང་གནས་རྣམས་ནི་མངའ་བདག་དང་མཚུངས་རོལ་པས་གནས། ། དེ་ལྟར་དཔྱིད་ཟླ་ར་བའི་ཚེས་རྣམས་དང་ནི་དཔུང་པའི་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་དེ། ། དེ་རྣམས་དང་བཅས་ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་ གྱི་ཕྱོགས་སུ་མ་ཧེ་ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོའི་སྟེང་གནས་པ། ། ངཱཿཡིག་དབྱུག་པ་ལས་བྱུང་ཤིན་ཏུ་སྔོ་བ་དབྱུག་པ་རལ་གྲི་ལྕགས་སྒྲོག་ཞགས་པ་རྣམས། ། དུས་ཀྱི་ཕྱག་གིས་འཛིན་ལ་འཕྲོག་བྱེད་དང་མཚུངས་གཤིན་རྗེ་མ་ཉིད་པང་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཁྲོ་རྒྱལ་རྣམས་ནི་གཡས་པ་བརྐྱང་། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་གཡོན་བརྐྱང་གནས། ། ཞལ་གཅིག་རྒྱ་མཚོ་ཕྱག་ལྡན་ཞིང་། ། སྤྱན་གསུམ་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་ཅན། །

ca cī cṛ cū clū caḥ | jā jī jṛ jū jlū jaḥ | jhā jhī jhṛ jhū jhlū jhaḥ | ñā ñī ñṛ ñū ñlū ñaḥ | Those born from the tree, seated in the lap, dwell in a playful manner like the Sovereign. They are the nature of the lunar days of the final month of spring and the joints of the elbows. Together with them, in the southeast, upon a white lotus, is the syllable ñaḥ. To the black Wind God born from the tree, who holds a tree, a celestial flower, a jewel, and a blue utpala lotus in his hands, and who is seated in the lap of the Ocean-faced goddess, I pay homage. kā kī kṛ kū klū kaḥ | khā khī khṛ khū khlū khaḥ | gā gī gṛ gū glū gaḥ | ghā ghī ghṛ ghū ghlū ghaḥ | ṅā ṅī ṅṛ ṅū ṅlū ṅaḥ | Those born from the staff, seated in the lap, dwell in a playful manner like the Sovereign. Thus, they are the nature of the lunar days of the first month of spring and the joints of the upper arms. Together with them, to the left of the southern gate, upon a buffalo and a red lotus, is the syllable ṅaḥ. To the extremely dark Yama born from the staff, who holds a staff, a sword, an iron chain, and a noose in his time-hands, and who is seated in the lap of Kālarātri who is like Hara, I pay homage. The wrathful kings stand with the right leg extended; the goddesses stand with the left leg extended. They have one face, four arms, and three eyes, and they wear jeweled crowns.

ཧཾ་ཡིག་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་དག་ལས་ལྷ་དབང་ལུས་ལྡན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་གཙུག་ཏོར་ཅན། ། དེ་ཉིད་པང་གནས་ཧཱཿཡིག་དང་ནི་གྲི་གུག་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཤིན་ཏུ་སྔོན་མོ་དུས་ ཀྱི་ཕྱག། གྲི་གུག་རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་དག་ནི་སྟེང་དུ་མཁའ་ལྡིང་རླུང་གི་ཤིང་རྟ་ལ། ། ཡང་དག་གནས་པའི་ཁུ་བ་འཛག་པའི་རང་བཞིན་དེ་དག་ཞབས་ལ་རབ་ཏུ་དང་བས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡཾ་ཡིག་དབྱུག་པ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་དབྱུག་སྔོན་ཅན་དེ་གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ཡི་ཡུམ་མཚུངས་དང་། ། ལཱཿཡིག་དང་ནི་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་འོད་ཟེར་ཅན་མ་གསེར་མཚུངས་འཁོར་ལོ་དབྱུག་པ་དུང་དང་ནི། ། རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ཕྱག་གིས་པདྨས་འཛིན་པ་དང་བཅས་ཤར་སྒོའི་དབུས་སུ་ཕག་པ་བདུན་གྱིས་དྲངས། ། ཤིང་རྟ་ལ་གནས་དྲི་ཆུ་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་དག་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ ལོ། ། རྨོངས་བྱེད་མ་མཚུངས་རཱཾ་ཡིག་མདའ་དག་ལས་ནི་ཊཀྐི་རཱ་ཛ། ། ཝཱཿཡིག་ཐོ་བ་ལས་བྱུང་ཙུནྡ་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་ལེན་པའི། ། རང་བཞིན་ཐོ་བ་མདུང་དང་པདྨ་མེ་ལོང་རྣམས་འཛིན་གཤིན་རྗེར། ། རྟས་དྲངས་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་དེ་དག་ལ་ནི་རབ་ཏུ་ཕྱག་འཚལ། ། ང་རྒྱལ་ཅན་ མཚུངས་ཝཱཾ་ཡིག་གཏུན་ཤིང་ལས་བྱུང་མི་གཡོ་བ་སྟེ། ། རཱཿཡིག་མདའ་དག་ལས་བྱུང་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་མ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན། ། མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་གཞུ་དང་ཞགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱག་ལྡན་དམར་མོ། ། བྱང་དུ་སེང་གེའི་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་དེ་དག་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ། ། རེངས་བྱེད་མ་ མཚུངས་ལཾ་ཡིག་དབྱུག་ཏོ་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྟོབས་ཆེན། ། ཡཱཿཡིག་གཏུན་ཤིང་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་མ་ཉིད་ནག་མོ། །

From the syllable Haṃ and a vajra arises the deity Vajrapāṇi, possessing a body like Indra and bearing an uṣṇīṣa. From the syllable Hāḥ and a curved knife (kartṛkā) in his lap arises Kālī, who is intensely blue. Holding a curved knife, a vajra, a skull-cup, and a bell, they are situated above on a chariot drawn by a garuḍa and wind. I prostrate with great devotion at the feet of those whose nature is the dripping of semen. From the syllable Yaṃ and a staff arises the wrathful Nīladaṇḍa, who is like the consort of Yamāntaka. From the syllable Lāḥ and a wheel arises Mārīcī, golden in color, holding a wheel, a staff, a conch, and jewels in her hands, together with a lotus. Drawn by seven boars, she is situated on a chariot in the center of the eastern gate. I prostrate at the lotus feet of those whose nature is the purification of urine. From the syllable Rāṃ and arrows arises Ṭakkirāja, who is like Mohanī. From the syllable Vāḥ and a hammer arises Cundā, white in color, whose nature is the act of taking. Holding a hammer, a spear, a lotus, and a mirror, they are situated on a chariot drawn by horses toward the direction of Yama. I prostrate deeply to them. From the syllable Vāṃ and a pestle arises Acala, who is like Māninī. From the syllable Rāḥ and arrows arises Bhṛkuṭī, whose nature is the movement of beings. Red in color and holding arrows, an iron hook, a bow, and a noose in her hands, they are situated on a lion-drawn chariot in the north. I prostrate to them. From the syllable Laṃ and a club arises Mahābala, who is like Stambhanī. From the syllable Yāḥ and a pestle arises Vajraśṛṅkhalā, who is black.

རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་དུང་དང་དྲིལ་བུ་རྣམས་འཛིན་བཤད་པའི་རང་བཞིན། ། ཆུ་ལྷར་གླང་ཆེན་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་དེ་དག་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ། ། ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་ མཚུངས་ཏཱཾ་ཡིག་དང་ནི་དཔལ་གྱི་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་གནོད་མཛེས་དང་། ། ཧཱཿཡིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་དྲག་མིག་མ་ཉིད་ལྗང་གུ་ཕྱག་གིས་སྟ་རེ་རྩེ་གསུམ་དང་། ། སྦྲུལ་ཞགས་སྙིང་གར་འཛིན་ཅིང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བཅས་ཀྱིས་འཁྱུད་འོག་ཏུ་ཀླུ་ཡི་ལག་ལྡན་པའི། ། ཤིང་རྟ་ལ་གནས་བྷ་ག་དྲི་ཆུའི་རང་ བཞིན་རྣམ་དག་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་དང་མཚུངས་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས། ། དབུ་ལ་གདེངས་ཀ་ལྔ་རུ་འདོད། ། འོན་ཀྱང་རྒྱལ་བ་རྣམ་རྒྱལ་ནི། ། དབུ་ལ་གདེངས་ཀ་བདུན་དུ་འདོད། ། ཧུྃ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བྱུང་བའི་རྒྱལ་བ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ། ། བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་རིན་ ཆེན་ཕྱག་རྣམས་ཀུན་གྱིས། ། བཟུང་བ་རྐང་གཡོན་མཐེ་ཆུང་རྣམ་པར་དག་པ་སྔོན་མོ་དང་བཅས། ། སྟེང་དུ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་དེ་དག་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ། ། སྒོ་འགྲམ་རྣམས་སུ་གཡོ་བའི་རྩེ་མོ་ཅན་དང་ཆུ་དང་ས་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་ཁ་དོག་གིས། ། ཤར་ལ་སོགས་ པའི་གཡོན་དུ་དགོད་པ་ཧྱ་ཡིག་རྒྱལ་མཚན་ལས་བྱུང་ཀརྐོ་ཊ་ཉིད་ནག་པོ་ནི། ། མིང་མེད་རྣམ་པར་དག་པ་ཅེ་སྤྱང་གདོང་མས་འཁྱུད་དང་ཧྲཾ་ཡིག་བཀྲ་ཤིས་ལས་བྱུང་ཆུ་བདག་ཉིད། ། ཉི་མ་དང་མཚུངས་གུང་མོ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟག་གདོང་མ་དང་བཅས་ལ་རིམ་བཞིན་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཧྭ་ཡིག་ཆུ་སྐྱེས་ལས་བྱུང་དགའ་བོ་དཀར་པོ་ཉིད། ། མཛུབ་མོ་རྣམ་པར་དག་པ་ཕག་གདོང་མས་འཁྱུད་དང་། །

Homage to those who hold the sword, vajra, conch, and bell, whose nature is as explained; to Varuṇa, who dwells upon an elephant chariot, I pay homage. To the one arisen from the syllable Tāṃ, identical to Samantabhadrī, and from the glorious curved knife, the one who subdues the malevolent; and to the fierce-eyed one herself, green in color, arisen from the syllable Hāḥ and the vajra, who holds an axe and a trident at her heart, and embraces with a khaṭvāṅga, while below her is a chariot drawn by nāgas, whose nature is the pure bhaga and urine—homage to them. The nāgas, who resemble the guardians of the directions, are held to have five hoods upon their heads; however, the Victorious One Vijaya is held to have seven hoods upon his head. To the Victorious One, green in color, arisen from the syllable Hūṃ and the vajra, who holds with all his hands a vase of nectar, a vajra, a water-born lotus, and a jewel—homage to him who dwells above in the maṇḍala of space, together with the blue one, the purification of the little toe of the left foot. At the doorways are the moving-peaked ones, and the water and earth [elements] in the colors of their respective maṇḍalas. To the left of the east and so forth, Karṇikāra himself, black, arisen from the syllable Hyā and a victory banner, is embraced by the jackal-faced one, the purification of the ring finger; and to the Lord of Waters himself, arisen from the syllable Hrāṃ and the auspicious [sign], who is like the sun, together with the tiger-faced one, the purification of the middle finger—homage to them in succession. To Nanda himself, white, arisen from the syllable Hvā and the water-born lotus, who is embraced by the pig-faced one, the purification of the index finger—homage to him.

ཧླ་ཡིག་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་འཇོག་པོ་སེར་པོ་ཉིད། ། མཐེ་བོ་རྣམ་དག་ཁྱི་གདོང་དང་བཅས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ནུབ་སོགས་གཡས་སུ་ཧླཱ་ཡིག་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་པདྨ་ཆེན་ པོ་སེར་པོ་ཁྭ་གདོང་བཅས། ། ཧཱ་ཡིག་དག་ནི་པདྨ་དག་ལས་བྱུང་བའི་རིགས་ལྡན་དཀར་པོ་བྱ་རྒོད་གདོང་བཅས་དང་། ། ཧྲཱ་ཡིག་བཀྲ་ཤིས་ལས་བྱུང་ལྟོས་འགྲོ་དུང་སྐྱོང་དམར་པོ་འུག་གདོང་མ་དང་བཅས་པ་དང་། ། ཧྱཱ་ཡིག་རྒྱལ་མཚན་ལས་བྱུང་པདྨ་དཀར་མིན་བྱ་ཁྱུང་གདོང་བཅས་རྣམས་ ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀྵུཾ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་རྣམ་རྒྱལ་སྔོན་པོ་ཉིད། ། རྐང་པ་གཡས་པའི་མཐེ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི། ། རྣམ་པར་དག་པ་རྡོ་རྗེ་མིག་མ་དང་བཅས་པ། ། འོག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་གྱི་འདོད་ཡོན་ལ་ནི་ ངེས་པར་གསལ་བྱེད་ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་རྣམས་ཐིག་ལེ་དང་། ། བཅས་པའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་མི་འདོད་མ་རྣམས་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ་སྟེ་མདའ་ཡི་གྲངས་རྣམས་སོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་གཡས་ཀྱི་འདོད་ཡོན་རྣམས་ལ་ཙ་ཊ་པ་ཏའི་སྡེ་ཚན་རྣམས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་། ། དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་སོ་སོའི་ ཕྱོགས་ལ་ལྔ་ཡི་གྲངས་ཀྱི་ས་བོན་དང་བཅས་སོ་སོའི་ཕྱག་མཚན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ས་སྡེའི་ཤར་གྱི་གཡོན། ། འདོད་ཡོན་ལ་སྟེ་ཧ་སྟེ་བྱང་། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཀྵ་ཡིག་ལས། ། བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཁོར་ལོ་ལ་གནས་ལྷ་ཉིད་དེ་རྣམས་མ་ལུས་པ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་ གཉིས་མ་སྟེ་སྤྱན་གསུམ་དང་ལྡན་མ། ། ཕྱག་རྒྱས་སྤྲས་ཤིང་སྐྲ་གྲོལ་ན་བཟའ་རྣམས་དང་བྲལ། ། དཔལ་གྱི་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའི་གྲི་གུག་ཐོད་པའི་ཕྱག།

Homage to the yellow Takṣaka, arisen from the cakra of the syllable HLA, who is the purity of the big toe and possesses a dog face. To the west and so forth, to the right, homage to the yellow Mahāpadma, arisen from the cakra of the syllable HLĀ, together with a crow face. To the white Kulika, arisen from the lotus of the syllable HĀ, together with a vulture face; to the red Śaṅkhapāla, arisen from the auspicious syllable HRĀ, together with an owl face; and to the non-white Padma, arisen from the victory banner of the syllable HYĀ, together with a garuḍa face—homage to them all. Homage to the blue Vijaya, arisen from the vajra of the syllable KṢŪṂ, who is the purity of the right big toe and so forth, together with the Vajralocanā who abides in the wisdom of the lower [direction]. To the left of the southern gate, at the sense-pleasures, are the unattractive goddesses, each with one face and two arms, numbering five, arisen from the seed-syllables of the consonants ka, kha, ga, gha, ṅa together with the bindu. To the right of the eastern [gate] and so forth, at the sense-pleasures, they arise from the classes of the consonants ca, ṭa, pa, and ta. Thus, in each respective direction, they are accompanied by five seed-syllables and their respective hand-symbols. Likewise, to the left of the eastern [gate] at the sense-pleasures is the syllable HA, which is the north. To those others arisen from the syllable KṢA, I prostrate. All those deities residing in the cakra, without exception, have one face and two arms, possess three eyes, are adorned with mudrās, have loose hair, and are devoid of clothing. Their hands hold a curved knife and a skull-cup, and they wear garlands of glorious heads.

ཧཱ་ཡིག་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སྤྱན་མ་ཉིད། ། ལྗང་གུ་རྒྱན་དང་བཅས་པ་གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གི། རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ་མངའ་ སྟེང་གི་ཕྱོགས་ཉིད་དུ། ། རྐང་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་ལྗང་གུ་ལ་ནི་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གི་མེ་དང་རླུང་དཀྱིལ་འཁོར་ལོ་དག་གི་དབུས་ཀྱི་ཆ། ། ཀ་སྡེ་བརྩེགས་པ་དང་ནི་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་ཁྱི་གདོང་མ། ། ནག་མོ་འཇོག་པོ་དང་ནི་བཅས་པ་ལྷ་ཡི་དབང་པོའི་ཕྱོགས་སུ། ། རལ་གྲི་ཅན་དང་འཁོར་ ལོ་དམར་པོ་ལ་ནི་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དེ་བཞིན་ཀྵ་ཡ་རཱ་ཝ་ལ་དང་། ། གྲི་གུག་ལས་བྱུང་ཕག་གདོང་དམར་མོ། ། དགའ་བོ་དང་བཅས་ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ། ། དོམ་དང་འཁོར་ལོ་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དེ་བཞིན་ཧ་ཡ་ར་ཝ་ལ་དང་། ། གྲི་གུག་ལས་བྱུང་སྟག་གདོང་དཀར་མོ། ། ཆུ་བདག་དང་ བཅས་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ། ། གཡག་དང་འཁོར་ལོར་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དེ་བཞིན་ྈྐ་ཤ་ཥ་ྉྤ་ས་དང་། ། གྲི་གུག་ལས་བྱུང་ཅེ་སྤྱང་གདོང་མ། ། སེར་མོ་ཀརྐོ་ཊ་བཅས་ནུབ་ཏུ། ། སེང་གེ་འཁོར་ལོར་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཏུ་པུ་ཊུ་ཙུ་རྣམས་དང་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་བྱ་ཡི་དབང་པོ་འུག་པ་ བྱ་རྒོད་ཁྭ་རྣམས་དང་། ། མཚུངས་པའི་གདོང་ཅན་སེར་མོ་དཀར་མོ་དམར་མོ་ནག་མོ་རྣམས་ནི་པདྨ་དུང་སྐྱོང་དགའ་བོ་དང་། ། པདྨ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་རླུང་དང་འཕྲོག་བྱེད་སྟེར་བྱེད་མེ་མཚམས་རྣམས་སུ་ཤིང་རྟའི་ཚོགས་བཅོམ་ནས། ། ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡི་བཞོན་པ་མིག་སྔོན་བྱ་ལོང་བྷེ་རུཎྜ་དང་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་གནས་ ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཧཿཡིག་གྲི་གུག་ལས་བྱུང་སྔོན་མོ་ཁ་དོག་སྔོ། ། རྒྱལ་བ་དང་བཅས་འོག་ཏུ་རླུང་དང་འཁོར་ལོ་ཉིད། །

From the syllable HĀ and a curved knife arises Vajralocanā herself, green in color and adorned with ornaments, possessing a body purified as the little finger of the left hand. I prostrate to her who dwells upon a green eight-spoked wheel in the zenith. In the center of the maṇḍalas of fire and wind, from the stacked ka-class and a curved knife, arises Śvānāsyā, black in color, together with Takṣaka, in the direction of Indra. I prostrate to her who dwells upon a sword and a red wheel. Likewise, from KṢA, YA, RĀ, VĀ, and LA, and a curved knife, arises Sūkarāsyā, red in color, together with Nanda, in the southern direction. I prostrate to her who dwells upon a bear and a wheel. Likewise, from HA, YA, RA, VĀ, and LA, and a curved knife, arises Vyāghrāsyā, white in color, together with Varuṇa, in the northern direction. I prostrate to her who dwells upon a yak and a wheel. Likewise, from the ḥka, ŚA, ṢA, ṬA, and SA, and a curved knife, arises Śrgālāsyā, yellow in color, together with Karkoṭaka, in the west. I prostrate to her who dwells upon a lion and a wheel. From TU, PU, ṬU, and CU, and a curved knife, arise the faces of the lords of birds: the owl, vulture, crow, and hawk. Yellow, white, red, and black, they dwell upon a lotus, Śaṅkhapāla, Nanda, Mahāpadma, Vāyu, Hara, and Dāhaka in the intermediate directions of the wind, north, south, and fire. Having destroyed the chariots, I prostrate to those who dwell upon the vehicles of the enjoyers—the blue-eyed one, the blind bird, Bheruṇḍa, and a white wheel. From the syllable HAḤ and a curved knife arises the blue one, blue in color, together with the Victorious One, below, upon the wind and the wheel itself.

སྔོན་པོ་ལ་གནས་ཕྱག་འཚལ་སྔོན་ལྟར་དགུ་པོ་ཡང་། ། ལག་པ་གཡས་གཡོན་སོར་མོ་རྣམ་དག་ལྷ་མོ། ། ཨ་ཡིག་ལས་བྱུང་ཟླ་བ་དབང་པོའི་ཕྱོགས་གནས། ། ཨཿལས་ བྱུང་བའི་སྣང་བྱེད་བདེན་བྲལ་ལ་གནས། ། དེ་དག་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཧཱུྃ་ཡིག་དང་ནི་ཨཾ་ཡིག་ཨོཾ་ཡིག་ཧོཿརྣམས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དཔལ་གྱི་བུམ་པ་བཟང་པོ་མཆོག་གི་རྔ་དང་། ། དཔག་བསམ་ཤིང་རྣམས་དཀར་མིན་དམར་པོ་དཀར་པོ་སེར་པོ་ རྣམས་ནི། ། རིམ་བཞིན་ཤར་ལ་སོགས་པའི་རྟ་བབས་ལ་གནས་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རྒྱལ་བ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་དཔལ་ལྡན་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱས་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནི་རྒྱལ་བ་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་དོན་གྲུབ་རྒྱལ་བ་ནོར་བུའི་ཕྱག་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། ཆུ་སྐྱེས་ཕྱག་ལྡན་དེ་ཉིད་འཁོར་ལོ་ཅན་ ནོ་ཡང་ནི་དེ་ཡི་རྒྱལ་བ་རྣམ་པར་ཤེས། ། སྤྱི་བོ་ལ་གནས་སྒྲིབ་པ་བྲལ་བ་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་མཛད་ལ་དང་བས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་རླུང་དང་སྲེག་བྱེད་ཆུ་དང་ས་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཁམས་རྣམས་ལས་བྱུང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ། ། དེ་བཞིན་ འཁོར་ལོ་འདི་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་རྣམས་མ་ལུས་པ་ཉིད་ཀྱི། ། ཅོན་པན་མཆོག་ལས་ཡང་དག་གནས་པ་དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་བཙལ་ནས་མཆོད་པ་བྱ་བ་ནི། དེ་ཡང་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གིས་འདོད་པའི་དྲི་མ་མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟར། ། དེ་ལས་ རྒྱལ་བ་མ་ལུས་མཆོད་པའི་དོན་དུ་སྤྲོས་པའི་འོད་ཟེར་དེ་རྣམས་སླར་བཀུག་སྟེ་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

Homage to the nine blue ones abiding [there], just as before. The fingers of the right and left hands are the pure goddesses. From the syllable A arises the moon, abiding in the direction of Indra. From Aḥ arises the sun, abiding in the direction of the Nairṛta. Homage to those abiding in the maṇḍala of the earth. From the syllables Hūṃ, Aṃ, Oṃ, and Hoḥ arise the wheel of Dharma, the glorious excellent vase, the supreme drum, and the wish-fulfilling trees—black, red, white, and yellow. Homage to those abiding in the archways of the east and so forth, in their respective order. The Victorious One Akṣobhya is to be sealed by the glorious Victorious Vajrasattva. That is the Victorious Akṣobhya; the Victorious Amoghasiddhi, who holds the jewel in his hand, is that very one. The one holding the lotus is the wheel-bearer, and he is also known as the Victorious One of Consciousness. Homage with devotion to those who abide at the crown of the head, free from obscuration, and who perform their respective mudrās. Just as the Sugatas arise from the elements previously mentioned—the nature of space, wind, fire, water, and earth—likewise, homage to all the deities without exception other than those in this wheel, who are perfectly situated upon the supreme diadems. Having thus paid homage, the offerings should be made. As the noble Avalokiteśvara has taught in the Vimalaprabhā, one should imagine that the rays of light emanated for the purpose of making offerings to all the Victorious Ones without exception are drawn back and enter the vajra at the moon in one's own heart.

དེ་ནས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་བསམས་ལ། དེ་ནས་སོ་སོའི་ས་བོན་ལས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སྤྲོས་པ་ནི། ཨོཾ་ ཙྪྫྫྷྙཱ་བཛྲ་གནྡྷེ་གནྡྷ་ཨརྩ་ནཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཙྪྫྫྷྙཱ་བཛྲ་མཱ་ལེ་མཱ་ལ་ཨརྩ་ནཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཊྴྜྷྣ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་དྷཱུ་པ་ཨརྩ་ནཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཊྵྜྜྷྞཱ་བཛྲ་པྲ་དཱི་པེ་པྲ་དཱི་པ་ཨརྩ་ནཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་[པྥྤྦྷྨ་]བཛྲ་ཨ་མྲྀ་ཏེ་ནཻ་བེ་དྱ་པཱུ་ཛཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པྥྦྦྷྨཱ་བཛྲ་ཨཀྵ་ཏེ་ཨཀྵ་ཏ་ཕ་ལ་ཨརྩ་ནཾ་ ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏྠྡྡྷྣ་བཛྲ་ལཱ་སྱེ་བསྟྲ་ཨཱ་བྷ་ར་ཎ་པཱུ་ཛཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏྠྡྡྷྣཱ་བཛྲ་ཧཱ་སྱེ་གྷཎྚཱ་ད་ཪྴ་པཱུ་ཛཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀྑྒྒྷྡ་བཛྲ་ཝཱ་དྱེ་པཱུ་ཛཱ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀྑྒྒྷྔཱ་བཛྲ་ནྲྀ་ཏྱཾ་ནྲྀ་ཏྱ་པཱུ་ཛཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་[སླྵྴྠྐ་]བཛྲ་གཱི་ཏི་གཱི་ཏ་པཱུ་ཛཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་[སླྤྵྴྈྐཱ་]བཛྲ་ཀཱ་མེ་སརྦ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་སཏྭ་ནཱཾ་ཀྲོ་དྷཱ་ཨ་དྷི་ནཱཾ་ཙ་བ་བཛྲ་སུ་ར་ཏ་པཱུ་ཛཱཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་རྐང་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ནི་སྡིག་པ་ དཔག་མེད་བྱས་པ་རྣམས། ། སོ་སོ་ཉིད་དུ་བཤགས་པར་བགྱི། ། བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ནི། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བ་དཔག་མེད་གང་བྱས་པ། །

Then, visualize the seed syllables of the twelve offering goddesses upon the moon maṇḍala. From their respective seed syllables, the offering goddesses are emanated as follows: OṂ CCHJJHÑĀ VAJRA-GANDHE GANDHA-ARCANAṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ CCHJJHÑĀ VAJRA-MĀLE MĀLĀ-ARCANAṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ ṬṬHḌHṆA VAJRA-DHŪPE DHŪPA-ARCANAṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ ṬṬHḌHṆĀ VAJRA-PRADĪPE PRADĪPA-ARCANAṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ [PṬḌḌHṂ] VAJRA-AMṚTE NAIVEDYA-PŪJĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ PṬḌḌHṂĀ VAJRA-AKṢATE AKṢATA-PHALA-ARCANAṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ TṬDḌHṆA VAJRA-LĀSYE VASTRA-ĀBHARAṆA-PŪJĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ TṬDḌHṆĀ VAJRA-HĀSYE GHAṆṬĀ-DARŚA-PŪJĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ KKGHDA VAJRA-VĀDYE PŪJĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ KKGHDA VAJRA-NṚTYE NṚTYA-PŪJĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ [SLSṬK] VAJRA-GĪTI GĪTA-PŪJĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ [SLPṢṬHKĀ] VAJRA-KĀME SARVA-BUDDHA-BODHISATTVĀNĀṂ KRODHĀDHIṆĀṂ CA VAJRA-SURATA-PŪJĀṂ KURU KURU SVĀHĀ. In this way, one should mentally make offerings to the Buddhas and others using these mantra lines. Then, the confession of misdeeds is: "Whatever immeasurable misdeeds I have committed, I confess each and every one." Regarding the rejoicing in merit: "Whatever immeasurable virtue has been performed by the Perfect Buddhas, the Bodhisattvas, and the Noble Saṅgha..."

དེ་རྣམས་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་སྡིག་བྲལ་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་ལ་ རྗེས་སུ་བཞུགས་པར་ཞུ། ། དེ་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་སྲིད་པའི་འཇིགས་པ་འཇོམས་པ་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་དབུལ་བ་དང་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི། བདག་ གི་ཇི་སྲིད་ལེན་གྱུར་ལུས་འབུལ་སེམས་ཅན་མ་ལུས་དོན་ཕྱིར་བདག་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཤོག། དེ་ལྟར་བདུན་རྣམ་པར་དག་པའི་མཆོད་པ་བྱས་ནས། དེ་ནས་རྩ་བ་གསུམ་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་ པར་བྱའོ། ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མི་དགེ་བ་བཅུ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྒྲིབ་པ་ལྔ་སྤོང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་བཞི་སྤོང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཟག་པ་བཞི་སྤང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་ཐར་བ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ལ་ཁམས་གསུམ་གཡོ་བ་དང་བརྟན་པར་བཅས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ། དངོས་མེད་དངོས་པོར་མེད་པ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོའང་དངོས་པོར་མེད། ། དེས་ན་དངོས་པོ་དངོས་མེད་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་དམིགས་སུ་མེད། ། ཅེས་པའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་བའི་ཕུང་ པོ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་དང་པོར་འདིར་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ལྡན་པས་ལུས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཆུ་ཡིས་མེ་རྣམས་བཤིག་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་མེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་སའི་སྲ་བ་སྤངས་ནས་ཚྭ་བཞིན་དུ་ཞུ་སྟེ། ཆུའི་དབུས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །

I rejoice in all of these and request that you abide in the conduct of awakening, free from negativity. Then, regarding taking refuge in the Three Jewels: I take refuge until awakening in the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, who destroy the fears of cyclic existence. Then, regarding the offering of oneself and the complete dedication of merit: I offer my body as long as it is taken up, for the sake of all sentient beings without exception; may I become a perfect Buddha. Having thus performed the offering of the sevenfold purity, one should then recollect the Three Roots. One should meditate on the ten perfections. One should meditate on the four brahmā abodes. One should meditate on the four means of gathering disciples. One should meditate on the complete abandonment of the ten non-virtues. One should meditate on the abandonment of the five obscurations. One should meditate on the abandonment of the four afflictions. One should meditate on the abandonment of the four defilements. One should meditate on the four liberations. In meditating in that way, one should analyze all that is moving and stable within the three realms: "That which is non-existent is not a thing; likewise, a thing is also not a thing. Therefore, a thing becomes non-existent; thus, a thing is not to be perceived." Then, one should completely abandon the aggregates of saṃsāra. As it is taught in that very [text], first, one endowed with the ascetic observances should dissolve the fires within the center of the body with water. Then, from the non-existence of the entity of fire, the solidity of earth is abandoned and dissolves like salt, entering into the midst of the water.

དེ་ནས་ཡང་ཆུ་ རྣམས་རླུང་གིས་བསྐམས་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་ཐིམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་མྱུར་བར་རྣམ་པར་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས། སེམས་དང་མེ་ཉིད་མུན་པའི་མཐའ། ། ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་ཀྱི་གནས་སོ། ། ཡུལ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་ པར་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤཱུནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨ་ནི་མིཏྟ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཎི་ཧི་ཏ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨ་ནཱ་བྷི་སཾ་སྐཱ་ར་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ཁམས་གསུམ་པོ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་འདས་པའི་སྟོང་ པའི་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བའི་དོན་དུ་མངལ་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི། ནམ་མཁའི་ཁམས་དཔག་པ་ལས་འདས་པ་བལྟས་ལ་སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ལ་སོགས་པ་བསམ་མོ། ། ཧྐྵྨླྭྼྻཾ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིའི་དབུས་སུ་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམ་པ་ནི། བྷྲཱུཾ་ཡིག་གམ་ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་གྲུ་བཞི་པའི་རྟེན་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ར་བ་ནག་པོ་དང་དམར་པོ་དང་དཀར་པོ་གསུམ་གྱིས་བསྐོར་ (བསྒོ་,བ་སྒོ་)བཞི་པ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་རྟ་བབས་བཞིས་བརྒྱན་པ། ཕྱི་རོལ་དུ་འདོད་ཡོན་དང་།

Then, the waters are dried up by the wind and dissolve into space; in this way, the collection of elements is swiftly destroyed. Then, regarding the phrase "mind and fire at the limit of darkness," this is the central location of the space element. "Free from objects" means that the ālayavijñāna should be understood as the reflection of all aspects. Then, one should recite this mantra: Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Oṃ animittajñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Oṃ apraṇihitajñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Oṃ anabhisaṃskārajñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Having recited this, one should contemplate the three realms as empty, transcending the nature of subtle particles. Then, the Blessed One, having fulfilled his previous aspirations, enters the womb in the manner of generation for the sake of turning the wheel of Dharma. One should visualize the space element as immeasurable and contemplate the four maṇḍalas of wind and so forth as previously described. HṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢṬṢ

རིན་ཆེན་ཕ་གུ་དང་། དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། བ་ཀུ་ལི་དང་། ཀྲ་མ་ཤིཪྵས་སྤྲས་པ། ཟླ་བ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། མེ་ལོང་དང་། རྔ་ཡབ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། དེའི་ ནང་གི་ཕྱེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་ཀ་བ་བཅུ་དྲུག་གིས་སྤྲས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱེད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གནས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཉིས་འགྱུར་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ར་བ་ལྔ་ཡིས་བསྐོར་ བའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིས་འགྱུར་གྱི་སྒོ་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྔ་ཡབ་ཀྱི་བར་གྱིས་མཛེས་པར་བྱས་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་དེ་ཉིད་ཉིས་འགྱུར་གྱི་ཚད་ཀྱིས་ཏེ། ར་བ་ལྔ་དང་སྒོ་བཞི་ལ་སོགས་པས་མཛེས་པར་བྱས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤར་དང་མེ་མཚམས་ཀྱི་ས་གཞི་ནག་པོའོ། ། ལྷོ་དང་བདེན་ བྲལ་གྱི་ས་གཞི་དམར་པོའོ། ། ནུབ་དང་རླུང་མཚམས་ཀྱི་ས་གཞི་སེར་པོའོ། ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་གྱི་ས་གཞི་དཀར་པོའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་མེ་རི་དང་། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཕྱག་བཙལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པར་བཤད་པའི་བཞུགས་གནས་རྣམས་སུ་གདན་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལྷ་རྣམས་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

It is adorned with precious friezes, lattices, half-lattices, vākuli creepers, and kramashiṛṣa cornices. It is beautifully embellished with moons, victory banners, bells, mirrors, fly-whisks, and so forth. The inner half is the wheel of wisdom (jñānacakra), encircled by a vajra garland and adorned with sixteen pillars. The other half is the abode of the Blessed One, also encircled by a vajra garland. In this way, one should visualize the wheel of mind (cittacakra). Twice that size is the wheel of speech (vākcakra), encircled by five walls. Likewise, twice that size are the four gates and so forth, beautified by everything up to the fly-whisks. Outside of that is the wheel of body (kāyacakra), which is twice the measurement of the former, beautified by five walls, four gates, and so forth. The ground in the east and the southeast is black. The ground in the south and the southwest is red. The ground in the west and the northwest is yellow. The ground in the north and the northeast is white. On the outside are the maṇḍalas of earth, water, fire, and wind. There is a vajra garland, a vajra mountain of fire, and the great charnel grounds situated within the wind maṇḍala. Having thus meditated upon the wheels of the maṇḍala, one should visualize the deities in their respective seats, exactly as described in the verses of prostration.

དེ་རྣམས་ལས་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་བཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་ མ་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། པདྨ་རེ་རེ་ལ་རྩ་བ་དང་། ར་བ་དང་། འདབ་མ་དང་། ཟེ་འབྲུ་དང་། ལྟེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་རྣམས་གཞུང་ཆེས་ཀྱིས་དོགས་ནས་མ་བྲིས་ཏེ། དེ་ཡང་གཞན་ཅུང་ཟད་ཙམ་བརྗོད་པ་ནི། པདྨའི་རྩ་བ་དང་ར་བ་དག་ལས་ཨ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའོ། ། འདབ་མ་དང་གེ་སར་དག་ཨུ་ ཡིག་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ལྟེ་བ་ལ་ཨ་ཡིག་ལས་ཟླ་བའི་གདན་ནོ། ། རཾ་ཡིག་ལས་ཉི་མའི་གདན་ནོ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་པདྨ་ཉི་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཏེ། ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། སྒྲ་གཅན་དང་། དུས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་ ཤུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྫོགས་པ་དང་། ཕྱག་བཙལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སྣ་ཚོགས་ཡུམ་གྱིས་འཁྱུད་པར་བདག་ ཉིད་བསམས་ལ། ནག་མོ་འབར་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་བལྟ་བར་བྱས་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་སྦྱོར་བའི་སྒྲ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱས་ནས། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་ པའི་ཚོགས་སྐྱེས་བུ་དང་རིག་མ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་དོ། །

From among those, one should meditate on the mind wheel (citta-cakra), wherein from the complete transformation of the syllable vaṃ, there are twenty-four lotuses, each situated upon a moon and sun disk. Fearing that the source text would become too voluminous, I have not written the seed syllables for the roots, enclosures, petals, filaments, and centers of each individual lotus; however, to mention them briefly: the roots and enclosures of the lotuses arise from the syllable a; the petals and filaments arise from the syllable u. In their center, upon the hub, is a moon seat from the syllable a, and a sun seat from the syllable raṃ. Then, from the complete transformation of the syllable oṃ, the twenty-fifth lotus of the principal deity arises, together with the four maṇḍalas of the moon, sun, Rāhu, and Kālāgni. Having meditated thus, one should contemplate oneself as the Blessed One Kālacakra, endowed with the characteristics described in the context of the absorption of Vajravega, in whom the five wisdoms—mirror-like wisdom and the rest—are perfected, and who is embraced by Viśvamātā, who possesses the characteristics as taught in the verses of homage. One should then visualize the eight goddesses, such as Kṛṣṇadīptā, and the symbols, such as the jewels; this is the generation of Vajrasattva. Then, having caused the assembly of Victors, such as Akṣobhya and the others, to enter one’s own body through the sound of union, one generates the deities who are the nature of the assembly of space and so forth, the male and female consorts, the eyes and so forth, and the sense objects.

ཡང་དེ་རྣམས་རང་གི་ལུས་ལས་ཕྱུང་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེ་ལྟར་སྤྲོས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་ གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་སྤྲོས་ཏེ་རང་གི་རིག་མའི་པདྨའི་དབུས་སོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སྟེ། ལྷག་པའི་གཙོ་བོར་མི་བསྐྱོད་པ་བསམས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ལ་གཞུག་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་སྔར་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་ པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཨོཾ་སུ་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡེ་ ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཅོད་པན་ཅན། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་གནས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པར་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་རྣམས་དང་བཅས་པ་རྣམས་རང་གི་སྙིང་གར་ཞུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཞུ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ། རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ནས་སྤྲོས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ འོད་ཟེར་དེ་རྣམས་རེག་པས།

Furthermore, one should emanate those [deities] from one's own body and cause them to enter Viśvamātā exactly as before. Then, having emanated them in that manner, one should cause the Tathāgatas in the form of the maṇḍala-cakra to enter one's own body. Emanating them from one's own vajra, they enter the center of the lotus of one's consort. From the complete transformation of that, one should visualize the maṇḍala of the deities—the support and the supported—with Akṣobhya as the presiding principal, and cause them to enter the body of the Blessed One. Then, having established oneself in the identity of the maṇḍala possessing the previously described characteristics, one should cultivate the divine pride (ahaṃkāra) with the mantra: oṃ suviśuddhadharmadhātujñānavajrasvabhāvātmako ’ham. Then, one should confer empowerment upon all sentient beings through compassion. Regarding that, it is said in that very [text]: "One should visualize the Blessed One Kālacakra, who wears the crown of Vajrasattva—the nature of the five wisdoms—as being of the nature of the utterly pure dharmadhātu. Then, having summoned all sentient beings from the abodes of the six classes of transmigrating beings, one should visualize them entering the maṇḍala. Then, the elements of the Tathāgatas, such as Vairocana and the rest, together with their [consorts], melt into one's own heart and become the nature of melted bodhicitta. One should visualize that bodhicitta, emanated from one's own secret vajra, conferring empowerment upon all sentient beings. Then, by the touch of those light rays of bodhicitta..."

ཞལ་གསུམ་པ་དང་ཞལ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དགའ་བའི་བདེ་བས་གང་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་རང་རང་གི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་ བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ས་བོན་རྣམས་གསལ་བྱེད་སྣ་ཚོགས་འདུས་པ་དང་དབྱངས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ། འདིར་གསལ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཀྵ་ཡིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པས། གང་དང་གང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་དེ་གསལ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་གོ་ བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། ཀྵ་ཀྵི་ཀྵྼྀ་ཀྵུ་ཀྵླྀ། ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ། ། དེ་ལྟར་ཀྵཱ་ཀྵཱི་ཀྵྼཱྀ་ཀྴཱུ་ཀྵླཱྀ་ཀྵཱཾ། ཞེས་པ་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཀྵཱ་ཀྵཻ་ཀྵྼཱ་ཀྵཽ་ཀྵླཱ་ཀྵཱཿ། ཞེས་པ་ནི་ཡུལ་དྲུག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཀྵྷ་ཀྵྻ་ཀྵྼཱ་ཀྵྦ་ཀྵླ། ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཁྲོ་མོ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཀྵྷཱ་ཀྵྻཱ་ཀྵྼཱཀྵྦཱ་ཀྵླཱ། ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔའི་ཡུལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེས་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ལ་རང་རང་གི་ཞིང་ལ་གཤེགས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། སྐུ་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་དང་བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་གོ། །

One should meditate on the nature of the deities, who have three faces and various faces, and possess various colors, as the supreme embodiment of method and insight, filled with the bliss of joy. Then, one should view them instantaneously as the nature of the maṇḍala wheels of their respective bodies. Next, the mantra seeds are the various consonants combined with the vowels. Here, the letter kṣa is the assembly of all consonants. By means of that, others are also to be understood: the first letter of whatever name is the consonant. In this way, everything is to be understood. Furthermore, they are as follows: kṣa kṣi kṣṛ kṣu kṣlṛ are the five Tathāgatas, such as Consciousness and the rest. Likewise, kṣā kṣī kṣṝ kṣū kṣlṝ kṣāṃ are the six Bodhisattvas, such as the Ear and the rest. Likewise, kṣā kṣai kṣār kṣau kṣāl kṣāḥ are the six objects. Likewise, kṣḥa kṣḥi kṣḥṛ kṣḥu kṣḥlṛ are the five faculties of action; these are the wrathful goddesses. Likewise, kṣḥā kṣḥī kṣḥṝ kṣḥū kṣḥlṝ kṣḥā are the objects of the five faculties of action. In this way, all sentient beings are instantaneously perfected in the form of the maṇḍala wheel of the Great Being, endowed with the thirty-two excellent marks. Having bestowed the empowerment of compassion upon all sentient beings, they should depart to their respective realms. This is the supreme maṇḍala of the absorption of the perfected body, and the branch of approach.

དེ་ནས་ཞུ་བ་ལ་གནས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ལྟེ་བ་དང་གཙུག་ཏོར་དག་ལས་ཧོ་ཡིག་གོ། ། འདི་གཉིས་ཀ་དབུས་སུ་དགོད་པ་དཔྲལ་བར་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཨོཾ་ཡིག་གོ། ། མགྲིན་པར་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཨཱཿཡིག་གོ། ། སྙིང་གར་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཡིག་གོ། དེ་ལྟར་ཡི་གེ་གསུམ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ གཞན་ཡང་གསུངས་པ་ལྟེ་བའི་ཧོ་ཡིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཞུ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་མཉམ་པདྨར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆགས་པ་ཞུ་བའི་རི་བོང་ཅན་བཞིན་དུ་ཁྱབ་བདག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ཞུ་བར་གནས་པ་ལས། སྒྲོལ་མ་ལ་སོགས་པས་བསྐུལ་བས་ཏེ། དེ་ ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན། སྒྲོལ་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྤྱན་མ་སྟེ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཞེས་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་པ། སྤྱན་མ་བདག་ནི་འགྲོ་བའི་ ཡུམ། ། རྒྱུ་མཐུན་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ། ། བདག་ནི་རང་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ། དུས་འཁོར་བཞེངས་ལ་བདག་འདོད་མཛོད། ། མཱ་མ་ཀཱི་བདག་སྲིང་མོ་སྟེ། ། རྣམ་སྨིན་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་ལས། ། དུས་འཁོར་བཞེངས་ལ་བདག་འདོད་མཛོད། ། གོས་ དཀར་མོ་བདག་བུ་མོ་སྟེ། ། སྐྱེས་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་ལས། ། དུས་འཁོར་བཞེངས་ལ་བདག་འདོད་མཛོད། ། སྒྲོལ་མ་བདག་ནི་ཚ་མོ་སྟེ། །

Then, one should meditate on the state of melting. Regarding this, it is stated in that very [text] as follows: "The syllable HOḤ is at the navel and the uṣṇīṣa. These two are to be placed in the center. At the forehead is the body-vajra, the syllable OṂ. At the throat is the speech-vajra, the syllable ĀḤ. At the heart is the mind-vajra, the syllable HŪṂ. Thus, these three syllables are the nature of body, speech, and mind." Furthermore, it is stated: "The melting by the wisdom-light rays of the syllable HOḤ at the navel is as follows: through the vajras of body, speech, and mind, the melting of the passion of insight in the lotus of equal bliss is like the moon. The All-Pervading Lord, the Blessed One together with insight, abides in a state of melting. Then, he is exhorted by Tārā and the others." Regarding that, it is also stated in that very [text]: "The goddesses Tārā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Locanā, who are the nature of love, compassion, joy, and equanimity, are the ones who exhort." Furthermore, it is stated in the Root Tantra: "Locanā, I am the Mother of beings, abiding in the yoga of the concordant cause. From the nature of the maṇḍala, please arise as Kālacakra; I desire you! Māmakī, I am the Sister, abiding in the yoga of ripening. From the nature of the maṇḍala, please arise as Kālacakra; I desire you! Pāṇḍaravāsinī, I am the Daughter, abiding in the yoga of the person. From the nature of the maṇḍala, please arise as Kālacakra; I desire you! Tārā, I am the Niece..."

བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་པས། ། དུས་འཁོར་བཞེངས་ལ་བདག་འདོད་མཛོད། ། སྟོང་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ལ། ། འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་ཐུགས་དགོངས་ཀྱིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། འགྲོ་བའི་མགོན་པོས་སྤྲོ་བར་མཛོད། ། ཅེས་པས་སོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོང་པར་བཞུགས་པ་གླུས་རབ་ཏུ་སད་ནས། འགྲོ་བ་མ་ལུས་ པ་རྣམས་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་བལྟས་ཏེ། ཡང་སྐྱེད་པར་མཛད་ཅེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་རང་གི་ས་བོན་དང་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། རྫོགས་པའི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མི་བསྐྱོད་པས་རྒྱས་བཏབ་པ་བསམ་སྟེ། གླང་པོའི་པགས་པ་དང་། རྒྱས་གདབ་དང་། གླུ་རྣམས་དགོད་པའི་སྔགས་རྣམས་སྤངས་ནས། སྔར་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྐང་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པ་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནང་གི་རྒྱས་གདབ་པ་དགོད་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། འདིར་གཙུག་ཏོར་གྱི་འཁོར་ལོར་ཐིག་ལེ་ལ་ཨ་ཡིག་ལས་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྙིང་གར་སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨི་ཡིག་ ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དཔྲལ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨུ་ཡིག་ལས་འོད་དཔག་མེད་དོ་ཞེས་པ་སྟེ། མི་མཉམ་པའི་རིགས་རྣམས་མི་མཉམ་པའི་འཁོར་ལོར་རོ། ། དེ་ལྟར་ལྟེ་བར་དུས་མེ་ལ་ལྀ་ཡིག་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། མགྲིན་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྀ་ཡིག་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། གསང་ པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨཾ་ཡིག་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པའོ། །

Abiding in the yoga of freedom, since I am the nature of the maṇḍala, please arise as Kālacakra and fulfill my desire. Abiding in the maṇḍala of emptiness, with the intention to liberate wandering beings, please emanate the maṇḍalas of body, speech, and mind, O Protector of Beings. Thus it is said. Furthermore, it is stated in that very [text]: "Here, the Blessed One, having been awakened by the song while abiding in emptiness, beholds all wandering beings without exception as being like an illusion, and then brings them forth once again." Then, from the complete transformation of one's own seed-syllable and sign, one should visualize the perfected Kālacakra sealed by Akṣobhya. Having set aside the elephant hide, the seals, and the mantras for placing the songs, one should perform the sealing and placement using the previously mentioned mantra lines. Then, regarding the internal sealing and placement, it is stated in that very [text]: "Here, in the uṣṇīṣa-cakra, from the syllable A within the drop comes Akṣobhya. Likewise, in the heart, in the Rāhu-maṇḍala, from the syllable I comes Amoghasiddhi. In the forehead, in the moon-maṇḍala, from the syllable U comes Amitābha—these are the uneven families in the uneven cakras. Likewise, in the navel, in the Kālāgni, from the syllable Ḷ comes Vairocana. In the throat, in the sun-maṇḍala, from the syllable Ṛ comes Ratnasambhava. In the secret place, in the wisdom-maṇḍala, from the syllable Aṃ comes Vajrasattva."

དེ་ལྟར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱས་གདབ་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་རྒྱས་གདབ་པར་ངེས་པའོ། ། ཡང་ངག་གི་རྒྱས་གདབ་པ་ནི་ལྟེ་བར་ལཱྀ་ཡིག་གོ། ། སྙིང་གར་ཨཱུ་ཡིག་གོ། ། མགྲིན་པར་རཱྀ་ཡིག་གོ། ། དཔྲལ་བར་ཨཱི་ཡིག་གོ། ། གཙུག་ཏོར་དུ་ཨཱ་ཡིག་ སྟེ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེས་རྒྱས་གདབ་པ་ནི། དཔྲལ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨོཾ་ཡིག་གོ། ། མགྲིན་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཨཱཿཡིག་གོ། ། སྙིང་གར་སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུྃ་ཡིག་གོ། ། ལྟེ་བར་དུས་མེའི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧོཿཡིག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པ་ནི། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ཅན། ཐོག་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་བདག་ཉིད། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་ཨ་ཡིག་གྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སུ་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པ་བརྗོད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་དབྱུང་བའོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨར་སོ་ སོའི་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བལྟས་ལ། ། དེ་ནས་པདྨ་ནས་སྔ་མ་ལྟར་ཞལ་དང་། ཕྱག་དང་མཚན་མ་དང་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན། ཡེ་ཤེས་དང་། ཐུགས་དང་། གསུང་དང་། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དགོད་པར་བྱ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དབྱུང་བར་བྱའོ། །

Thus, the sealing of the deities is the sealing of the body. Furthermore, the sealing of speech is the syllable lṛ at the navel, the syllable ū at the heart, the syllable ṛ at the throat, the syllable ī at the forehead, and the syllable ā at the crown protuberance (uṣṇīṣa); one should visualize the maṇḍalas of earth and so forth. Likewise, the sealing by the drops of the mind is the syllable oṃ on a moon maṇḍala at the forehead, the syllable āḥ on a sun maṇḍala at the throat, the syllable hūṃ on a Rāhu maṇḍala at the heart, and the syllable hoḥ on a Kālāgni maṇḍala at the navel. The sealing by wisdom is as follows: all phenomena are characterized by being devoid of agency, having an essence that is primordially unborn, and are established as the syllable a at the vajra-jewel. Then, one should recite: oṃ suviśuddhadharmadhātujñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ, and emerge from the maṇḍala. Furthermore, it is said in that very [text]: "The nature of the aggregates, elements, and sense bases, which abide in the space of the absorption of the union of method and wisdom, is the nature of the maṇḍala of the five Buddhas for the sake of the samaya maṇḍala. Having inserted this into one’s own body, one should view it in the wisdom lotus as the nature of the respective mantras. Then, from the lotus, as before, one should arrange the faces, hands, symbols, and shapes, and place them upon the maṇḍalas of wisdom, mind, speech, and body." In this way, the maṇḍala should be brought forth.

དེ་ནས་སྙིང་གའི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་རི་བོང་ ཅན་དང་ཉི་མ་དང་། རྩེ་མོ་ཅན་རྣམས་ལས་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ནག་པོ་འོད་ཟེར་རྣམ་པ་ལྔ་འཕྲོ་བཞིན་པ་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཛཿཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དེ་ཉིད་ལས་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་པ་འོད་ཟེར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཡང་དག་པར་སྤྲོ་བར་བྱས་པས། སྔོན་དུ་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པའི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ནས། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་རང་གི་གནས་སུ་གཤེགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ ནས་རྨུགས་བྱེད་དང་། རེངས་བྱེད་དང་། ང་རྒྱལ་ཅན་དང་། ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཅན་ཏེ་ཁྲོ་བོ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་འགུགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔས་ཏེ། ཛཿཡིག་གིས་དགུག་པ་དང་། ཧཱུྃ་ཡིག་གིས་གཞུག་པ་དང་། བཾ་ཡིག་གིས་བཅིང་བ་དང་། ཧོཿཡིག་གིས་ དགྱེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཧི་ཡིག་གིས་རོ་མཉམ་པར་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། སྔོན་ལྟར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསྒོམ་ པར་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། ཕན་ཚུན་རྒྱས་གདབ་པ་ནི། ཕྱག་བཙལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པར་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ལྟར་སྒོམ་པ་སྟེ།

Then, at the center of the lotus in the heart, one should visualize a five-pronged vajra arising from the syllable HŪṂ, produced from the moon, the sun, and the fire, black in color and radiating five-colored light rays. In the very center of the hub of that vajra, one should visualize a vajra hook, which is the complete transformation of the syllable JAḤ. From that very vajra hook, one should emanate the Vajravega, who possesses the characteristics previously described and resides upon an eight-limbed chariot, appearing in the form of light rays and vajra hooks. By thus perfectly emanating the Vajravega, one invites the previously accomplished wisdom wheel of the purity of the three realms, and then the Vajravega should return to his own place. Next, one should perform the summoning and so forth of the four wrathful deities: Mūṣaka, Stambhaka, Mānaka, and Atibalī. Furthermore, as taught in that very source, one should act with the five consciousnesses: summoning with the syllable JAḤ, entering with the syllable HŪṂ, binding with the syllable BAṂ, pleasing with the syllable HOḤ, and making them of one taste with the syllable HI. This is done by means of the vajra hook, the vajra, the vajra noose, the vajra bell, and the vajra staff. Having thus perfectly worshipped the wisdom wheel, one should meditate on it becoming of one taste with the samaya mudrā as before; this is the certainty. As for the mutual sealing, one should meditate according to the sequence taught in the verses of prostration.

འདི་ནི་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་རྫོགས་པའོ། ། དེ་ནས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། དཔྲལ་བར་ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་ བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཞལ་གསུམ་པ། རྩ་བའི་ཞལ་དཀར་པོ་གཡོན་དམར་པོ་གཡས་ནག་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། གཡས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་དང་། པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣམས་འཛིན་པ། གཡོན་པ་རལ་ གྲི་དང་དྲིལ་བུ་དང་ནོར་བུ་རྣམས་འཛིན་པ། ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་དཔྲལ་བ་ནས་སྤྲོས་ཏེ། དེས་ནམ་མཁའི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། སྐུ་རྡོ་རྗེས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་བསྟན་པར་མཛད་པ་དང་། སླར་ལོག་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་དུ་བཞུགས་པ་ལ་ རང་དབང་དུ་བླང་བར་བྱ་བ་ནི། སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བདག་དབང་བསྐུར། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་སྐུའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་རྩིའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི། དཔྲལ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བཅུག་ནས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་ སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། བདག་ནི་བྱིན་རླབས་གནས་ཡིན་པས། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཐོབ་པར། ། མྱུར་བར་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མཛོད། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། བདག་ནི་བྱིན་རླབས་གནས་ཡིན་པས། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཐོབ་པར། ། མྱུར་བར་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མཛོད། ། ཅེས་པ་ནི་སྐུ་བྱིན་ གྱིས་བརླབས་པའོ། །

This is the completion of the deity’s body. Then, the body and so forth are to be blessed. Regarding that, it is stated in that very [text]: From the complete transformation of the syllable OṂ at the forehead, a moon maṇḍala arises. Upon that, from the complete transformation of the syllable OṂ, an eight-spoked wheel arises. From the complete transformation of that, Kāyavajra appears, white in color, with three faces: the central face white, the left red, and the right black; he has six arms. With the right hands, he holds a wheel, a lotus, and a vajra; with the left hands, he holds a sword, a bell, and a jewel. Together with his consort, he emanates from the forehead and is visualized as completely filling the entire expanse of space. Having taught the Dharma to those sentient beings to be tamed by Kāyavajra, he returns and remains in front of oneself. To take [the empowerment] into one's own power, it is said: "May the Holder of Kāyavajra empower me." Then, the goddesses of the Body family empower one with vases of nectar. Next, the blessing is performed: having placed Kāyavajra upon the moon maṇḍala at the forehead, one should recite as follows: "O glorious Kāyavajradhara, Since I am a locus for blessings, Grant me quickly the Body Vajra, So that I may attain the indivisible three vajras. O Buddhas residing in the ten directions, Since I am a locus for blessings, Grant me quickly the Body Vajra, So that I may attain the indivisible three vajras." This is the blessing of the body.

དེ་ལྟར་མགྲིན་པར་རྀ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གསུང་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ཞལ་དམར་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་ནག་པོ་རྣམས་སོ། ། གཡས་ ཀྱིས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་རྣམས་འཛིན་པ། གཡོན་གྱིས་རིན་པོ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་རལ་གྲི་རྣམས་འཛིན་པ་སྤྲོས་ལ། (མ་,ནམ་)མཁའི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་གང་བར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། གསུང་རྡོ་རྗེས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པ་དང་། སླར་ལོག་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་དུ་བཞུགས་པ་ལ་དབང་རབ་ཏུ་བླང་བར་བྱ་བ་ནི། གསུང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བདག་དབང་བསྐུར། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་གསུང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམས་ནས། གསུང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི། མགྲིན་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གསུང་ རྡོ་རྗེ་བཅུག་ནས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། བདག་ནི་བྱིན་རླབས་གནས་ཡིན་པས། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཐོབ་པར། ། མྱུར་བར་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་མཛོད། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། བདག་ནི་བྱིན་རླབས་གནས་ཡིན་པས། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ ཐོབ་པར། ། མྱུར་བར་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་མཛོད། ། ཅེས་པ་ནི་གསུང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྙིང་གར་ཐིག་ལེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པའོ། །

Thus, from the complete transformation of the syllable ṛ at the throat, there is a sun maṇḍala. Upon that, from the complete transformation of the syllable a, there is a red eight-petaled lotus. From its complete transformation, there is red Vāgvajra, together with Prajñā, with faces that are red, white, and black. He holds a lotus, a vajra, and a wheel in his right hands, and a jewel, a bell, and a sword in his left hands. Having emanated [these] and visualized them filling the entire expanse of space without exception, Vāgvajra teaches the Dharma to those sentient beings to be tamed. Then, returning and remaining in front of oneself, one should receive the empowerment, as it is said: "Empower me, the holder of Vāgvajra." Then, having visualized the goddesses of the speech family conferring empowerment upon oneself, the blessing of speech is performed as follows: having inserted Vāgvajra into the sun maṇḍala at the throat, one should recite: "Glorious Holder of Vāgvajra, since I am a locus of blessing, quickly grant me the speech vajra so that I may attain the indivisible three vajras. Buddhas residing in the ten directions, since I am a locus of blessing, quickly grant me the speech vajra so that I may attain the indivisible three vajras." This is the blessing of speech. Then, from the complete transformation of the drop at the heart, there is a Rāhu maṇḍala. Upon that, from the complete transformation of the syllable hūṃ, there is a five-pronged vajra.

དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ཤེས་རབ་དང་ བཅས་པ་སྟེ། ཞལ་ནག་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་རྣམས་སོ། ། གཡས་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་རྣམས་འཛིན་པ། གཡོན་རྣམས་ཀྱིས་དྲིལ་བུ་དང་ནོར་བུ་དང་རལ་གྲི་རྣམས་འཛིན་པ། དེ་སྤྲོས་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསྒོམས་ནས། ཐུགས་རྡོ་རྗེས་འདུལ་ བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པ་དང་། སླར་ལོག་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་དབང་བླང་བར་བྱ་བ་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བདག་དབང་བསྐུར། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ནས། ཐུགས་བྱིན་གྱིས་ བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི། ཐུགས་ཀར་སྒྲ་གཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བཅུག་ནས། འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། བདག་ནི་བྱིན་རླབས་གནས་ཡིན་པས། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཐོབ་པས། ། མྱུར་བར་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཛོད། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་ སངས་རྒྱས་རྣམས། ། བདག་ནི་བྱིན་རླབས་གནས་ཡིན་པས། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཐོབ་པར། ། མྱུར་བར་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཛོད། ། ཅེས་པས་དེ་ལྟར་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱས་ནས་འདིར་རོ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ པས་དེ་ལྟར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྟེ་བར་ཧོཿཡིག་གིས་སོ། ། གསང་བར་ཧཿཡིག་གིས་སོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ཧཾ་ཡིག་སྟེ།

From the complete transformation of that very [syllable], there arises the blue Mind-Vajra (Cittavajra) together with Wisdom. His faces are black, white, and red. With his right hands, he holds a vajra, a wheel, and a lotus; with his left hands, he holds a bell, a jewel, and a sword. Having emanated him and visualized him completely filling the entire expanse of space, he teaches the Dharma to those sentient beings to be tamed by the Mind-Vajra. Then, returning and entering into the front of oneself, one should receive the empowerment, as it is said: "Empower me, the holder of the Mind-Vajra." Then, having visualized the goddesses of the Mind family conferring empowerment upon oneself, the blessing of the Mind is to be performed. Having placed the Mind-Vajra upon the Rāhu-maṇḍala at the heart, one should recite as follows: "O glorious Holder of the Mind-Vajra, Since I am a locus of blessing, May I swiftly become the Mind-Vajra By attaining the indivisible three vajras. O Buddhas residing in the ten directions, Since I am a locus of blessing, May I swiftly become the Mind-Vajra By attaining the indivisible three vajras." Having thus blessed the Mind-Vajra, one should then perform the unification of taste with the pride of: oṃ sarvatathāgatakāyavākcittavajrasvabhāvātmako ’ham. In the same way, at the navel of Wisdom, there is the syllable hoḥ; at the secret place, the syllable haḥ; and at the crown of the head, the syllable haṃ.

ཐབས་ཀྱི་ཁུ་བའི་ཆོས་དང་རིགས་གསུམ་མོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་རྡུལ་གྱི་ཆོས་དང་རིགས་དྲུག་གོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་འདིར་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ དྲི་མ་མེད་པ་ལས་གསུངས་པ། ། འདིར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་རྫོགས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་གོ། ། ངག་རྫོགས་པ་ནི་ལས་རྒྱལ་མཆོག་སྟེ། ལས་ཀྱི་དབང་པོའི་བྱ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདེ་བ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། དེ་ཡང་མི་རྣམས་ཀྱི་ལོ་བཅུ་དྲུག་གི་མཐའ་རུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དོན་དུ་བག་མ་(ལན་,ལེན་)པའི་དུས་སུ་ལག་པ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་དང་། སློབ་མ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤེས་རབ་མ་གཏོད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། བྱིས་ པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་གསུངས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བར་མ་རྣམས་ལའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ནི་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། བཅུ་དྲུག་ལོ་སྟེ་རིགས་ཅན་མ། ། གཟུགས་དང་(ལོང་,ལང་)ཚོས་བརྒྱན་པ་ལ། ། དང་པོར་ཤིན་ཏུ་བསླབ་ བྱས་ནས། ། དབང་བསྐུར་བསྒྲུབ་པ་ནས་བརྩམས་ནས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་ཆགས་པ་དང་། ། དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་རྣམས་སུ་དགོད། ། སྭཱ་ཧཱ་གསང་བ་གཙུག་ཏོར་དུ། ། དེ་ནས་པདྨ་རྣམ་སྦྱང་བྱ། ། ཨ་ལས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པས། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པ། །

The qualities of the seminal fluid of method are three families; the qualities of the dust of wisdom are six families. Thus it is said. Now, here one should meditate on the yoga of caṇḍālī. Regarding that, it is stated in the Vimalaprabhā: "In all the stages of generation here, the perfection of the body is the maṇḍalarāja (supreme sovereign of the maṇḍala). The perfection of speech is the karmarāja (supreme sovereign of action), because it engages in the activities of the action faculties. The yoga of the drops of bodhicitta is for the sake of the descent of bodhicitta. The yoga of the subtle is the apprehension of bliss, which occurs at the end of the sixteenth year of humans. Therefore, for the sake of its enjoyment, at the time of taking a bride, the hand is extended; and the master bestows the wisdom consort upon the disciple. For that reason, the action seal (karmamudrā) is taught for the sake of accomplishing that for childish beings. The wisdom seal (jñānamudrā) is for the intermediate ones. The great seal (mahāmudrā) is for the supreme yogis." That very point was spoken by the Blessed One in the Root Tantra: "A sixteen-year-old of noble family, Adorned with beauty and youth, Having first been thoroughly trained, Beginning from the empowerment and accomplishment, One should place [the syllables] of attachment In the body, speech, and mind, And arrange them on the forehead and so forth. Svāhā is in the secret place and the uṣṇīṣa. Then, the lotus should be purified. From A comes an eight-petaled lotus, And from Hūṃ comes the vajra. Thus, together with the vajra..."

ཤེས་རབ་ཐབས་ ཀྱི་རྒྱུད་ཉིད་དོ། ། ཧཱུཾ་ལས་བདག་གི་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། རྩེ་མོ་ལྔ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་དབུས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། ཨ་ཡིག་ལས་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། དེ་ལྟར་པད་བཅས་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། པདྨ་ལ་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་བརྗོད་ཅིང་རྣལ་འབྱོར་པས། ། མངལ་དུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྒྱུ། ། བྷ་གར་ལིངྒ་རབ་གནས་ པས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྤྲོ་མི་བྱ། ། ཁམས་གསུམ་བ་ནི་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཏེ། ། མིག་དང་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ། ། བསྲེགས་ཏེ་རི་བོང་ཅན་ཧཾ་འཛག། ཞུ་ བའི་ཆོས་ཅན་བདུད་རྩི་ཉིད། ། ཐིག་ལེ་གཟུགས་ཀྱིས་འཛག་པས་ན། ། ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་སུ་བཤད། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཛིན། ། ཆ་མེད་ཆ་ལས་འདས་པ་ནི། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཛིན། ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་སུ་བཤད། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་སྟེང་དུ་འགྲོ། ། དུང་ཅན་མ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། དེ་ནི་གཏུམ་མོར་རབ་ཏུ་བསྟན། ། ལྟེ་བའི་སྟེང་དུ་གཡུང་མོ་སྟེ། ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་མི་སྣང་ལྡན། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་སྲོག། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ནི་རྒྱུད་ཕྱེད་པ། ། སྣ་རྩེར་ཡུངས་ཀར་ཙམ་དུ་བསྟན། ། དེ་ཡང་སྲོག་སྡུད་པ་རུ་བརྗོད། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་མ་ལུས་པའི། ། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས། ། སྲོག་ཉིད་འགགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། ། གཡོ་དང་མི་གཡོ་ཡུངས་ཀར་ཙམ། ། སོ་སོར་སྡུད་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ནམ་མཁའ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྣ་ལྡན་དེ་ནི་རབ་བསྟན་པ། ། གང་གིས་ཡིད་གཉིས་བརྟགས་པ་ཡིས། །

It is the tantra of insight and method. From the syllable HŪṂ, one should visualize one’s own vajra as having five prongs. In its center, an eight-petaled lotus should be thoroughly imagined from the syllable A. Thus, the vajra together with the lotus should be placed upon the lotus. Reciting HŪṂ PHAṬ, the yogi causes the Vajradhara to enter the womb. By firmly placing the liṅga in the bhaga, one should not emit the bodhicitta. One should meditate on the entirety of the three realms without exception as the form of the Buddha. By igniting the inner heat (caṇḍālī) at the navel, the five Tathāgatas are incinerated. Having incinerated the eyes, Locanā, and the others, the "hare-marked one" (the moon) drips the syllable HAṂ. Because the nectar, which is of the nature of the melted phenomena, drips in the form of a drop (bindu), it is explained as the "yoga of the drop." Holding the drop of the half of sixteen, which is partless and beyond parts, one holds the peak of the fourth concentration; this is explained as the "subtle yoga." The concordant cause and so forth move upward. The Śaṅkhinī is the Great Seal (mahāmudrā); she is taught as the inner heat. Above the navel is the Ḍombī, the Avadhūtī possessing invisibility. The life-force (prāṇa), whose nature is the five-colored light rays, causes the five maṇḍalas to flow. It is taught as being the size of a mustard seed at the tip of the nose; that is also called the gathering of the life-force. One thoroughly knows the three existences of the three realms without exception. That very cessation of the life-force itself is the mustard-seed-sized moving and non-moving. Through withdrawal (pratyāhāra), the Great Seal is the characteristic of the empty sky. That which possesses the nose is thoroughly taught; by means of which the two minds are examined.

དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། ། མཚན་ མའི་མཐའ་རུ་རི་མོ་གང་། ། དེ་ཡི་གཟུགས་ནི་གཡོ་མི་གཡོ། ། རྣལ་འབྱོར་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ། ། དེ་རྣམས་མ་ལུས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ཡང་འདིར་དྲང་བའི་དོན་དུ། གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་སྤྲོ་ཞིང་བསྒོམ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ ཉིད་ལས་གསུངས་པ། ཁམས་གསུམ་པོ་ལན་ཅིག་གིས་འགུགས་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་གིས་དུས་གསུམ་མཁྱེན་པ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ལྷའི་རྣམ་པར་སྤྲོ་བའོ། ། འཁོར་བ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་བུ་དང་བུ་མོ་སྤྲོ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལོ་བཅུ་དྲུག་ གི་མཐར་མངལ་ནས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་། ངག་དང་སེམས་རྣམས་རྫོགས་པའོ། ། ལྷ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བཞིའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཏེ། འདིར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་ལས་ཡང་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་སྣའི་རྩེ་མོ་ལུས་ཡུངས་ཀར་ལ་ སོགས་པའི་ངེས་པ་དང་། འདིར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མངལ་དུ་རྒྱུ་བ་སྟེ། དེའི་དབུས་སུ་ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་པཱུ་ཛ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། ལོ་བཅུ་དྲུག་གི་མཚམས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཆོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་དུས་ སུ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པར་ངེས་པའོ་ཞེས་པའོ། ། ངེས་པའི་དོན་དུ་སྔགས་བཟླས་པ་ནི་སྲོག་མཉམ་པར་གཞག་པ་སྟེ།

Furthermore, it is stated in that very same [text]: "Whatever lines are at the limit of the signs, Their forms, whether moving or unmoving, And the yogic concentrations and so forth— All of these should be meditated upon without exception." Thus, here, in the provisional sense, one should understand that the moving and unmoving are emanated and meditated upon in the form of the maṇḍala wheel. Furthermore, it is stated in that very same [text]: "Summoning the three realms in a single instant" refers to the deity yoga that knows the three times in a single moment; it is the emanation of the deities of the maṇḍala wheel. Even those in saṃsāra emanate sons and daughters from bodhicitta; in that way, at the end of sixteen years, the body, speech, and mind of those born from the womb are perfected. The deities are [produced] by the power of the four liberations; here, this is called the conventional and ultimate truths. From among those, in the provisional sense, there is the certainty of the body being the size of a mustard seed at the tip of the nose of the source of phenomena (dharmodaya) of insight, and here the Vajradhara moves within the womb. In its center, one should cultivate the divine pride of: oṃ jñānapūjā-anurāgaṇa-vajrasvabhāvātmako ’ham. Furthermore, it is stated in that very same [text]: "Just as there is passion for the offering of wisdom at the boundary of sixteen years, so too, at the time of the generation stage, the Blessed One has definitively taught that its nature is the self." In the definitive sense, the recitation of mantra is the equalizing of the vital winds.

དགང་བ་དང་དབྱུང་བ་དང་། བུམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྙེན་པར་བྱས་པས། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷའི་མཆོག་སྟེར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྲོག་མ་བསྡམས་པ་དང་། ངག་གི་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པས་ངེས་པའི་དོན་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་དྲུག་མདོར་བསྟན་པ་ཙམ་ལས་མ་བྲིས་པ་ནི་གཞུང་ཆེས་ཀྱིས་དོགས་པའོ། ། དྲང་དོན་ལྟར་ན་ཐུན་མོང་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཕྲེང་བ་དང་བཅས་པས་སྔགས་བཟླས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་ཕྱོགས་པས་མུ་ཏིག་གམ་ཤེལ་གྱི་ཕྲེང་བ་དང་བཅས་པས། སྔགས་བཟླས་པ་ནི། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་སྔགས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཱཾ་ཧྲཱྀཾ་ཧུཾ་ཧླཱྀཾ་ཧྲཱཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདིའི་མཐར་ན་མོ་བཅུག་པས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་པར་བྱ་ བ་ནི། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ལས་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་བསྒོམས་ནས་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། བསྟོད་པ་བྱ་བ་ནི། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་ནས། དེ་ནས་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ནི། གཙུག་ཏོར་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམས་པ་དང་། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དགུ་པ་བསྒོམས་པ་དང་། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་དུ་བ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཤེགས་སུ་ གསོལ་བར་བྱའོ། །

By practicing the applications of filling, exhaling, and the vase-breath at all times, the supreme deity will grant [attainments] through that very [practice]. Therefore, it is not the definitive meaning to [practice] without restraining the vital wind and with verbal recitation; thus, I have not written more than a brief presentation of the six branches of the application of the specific means of accomplishment, fearing the text would become too voluminous. According to the interpretable meaning, for the sake of accomplishing common [attainments], one recites the mantra with a rosary. Furthermore, for the pacifying and enriching rites, one recites the mantra with a rosary of pearls or crystal. Here, the mantra of the six branches of the Blessed One is as follows: OṂ HRĀṂ HRĪṂ HŪṂ HLĀṂ HRĀṂ SVĀHĀ. By adding "NAMO" at the end of this mantra, it becomes pacifying. In that way, as for the departure of the deities, it is also stated in that very [text]: "Here, having meditated upon the supreme maṇḍala of the king, the supreme maṇḍala of activity, the yoga of the drop, and the subtle yoga, one should make offerings. As for the praise, one praises with 'I bow to you, the supreme vajra, the bestower of the supreme,' and so forth. Then, as for requesting the deities of the maṇḍala to depart: one should meditate on a five-pronged vajra at the uṣṇīṣa and request the wheel of great bliss at its center to depart. Likewise, at the heart, the dharma wheel, one meditates on a nine-pronged vajra and requests the [goddesses] such as Dhūmā and the others at its center to depart."

དེ་ལྟར་དཔྲལ་བར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་བཅུ་བདུན་པ་བསྒོམས་པ་དང་། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་སུམ་ཅུ་སོ་གསུམ་པ་བསྒོམས་པ་དང་། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་ གཉིས་ཀྱི་ལྷ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལྟེ་བར་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་ལྔ་པ་བསྒོམས་པ་དང་། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཙ་མུཎྜ་ལ་སོགས་པ་དང་། འཇིགས་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གསང་བར་ རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་སུམ་ཅུ་སོ་གསུམ་པ་བསྒོམ་པ་དང་། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་འོད་ཟེར་ཅན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་སུམ་ཅུ་སོ་གཅིག་པ་རྣམས་བསྒོམ་པ་དང་། ཕྱག་བཙལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པར་གསུངས་པ་ལྟར་ཁྱབ་འཇུག་ལ་ སོགས་པའི་ལྷ་བཅུ་གཉིས་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྟེ་བ་རྣམས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་བདུན་པ་རྣམས་བསྒོམ་པ་དང་། ཀླུ་རྣམས་དང་ཁྱི་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་དེ་རྣམས་ལྟེ་བ་རྣམས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ ནས་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པའི་གང་ཟག་དབང་པོ་ཐ་མ་འགའ་ཞིག་གིས། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ།

Thus, one should meditate on a seventeen-point vajra at the forehead, the coemergent wheel (sahaja-cakra), and cause the deities of the aggregates and elements to depart into its hub. Likewise, one should meditate on a thirty-three-point vajra at the throat, the enjoyment wheel (saṃbhoga-cakra), and request the wrathful deities of the twelve sense bases (āyatana) to depart into its hub. Likewise, one should meditate on a sixty-five-point vajra at the navel, the emanation wheel (nirmāṇa-cakra), and request the deities such as Cāmuṇḍā and Bhairavī to depart into its hub. Likewise, one should meditate on a thirty-three-point vajra at the secret place, and request the goddesses such as Mārīcī to depart into its hub. Likewise, one should meditate on thirty-one-point vajras at the wheels of action (karma-cakra), and as stated in the verses of prostration, request the twelve deities such as Viṣṇu, together with their retinues, to depart into their respective hubs. Likewise, one should meditate on seven-point vajras at the wheels of action, and request those deities such as the nāgas and Śvānāsyā to depart into their hubs. Then, for certain individuals of inferior faculties who are unable to meditate on the maṇḍala wheel that is the nature of the wheels of mind, speech, and body, they should first meditate on the maṇḍala of mind as previously described. Regarding that, it is stated in that very [text]:

རྒྱལ་བའི་བདག་པོའི་པདྨའི་གདན་ལ་གནས་ པའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་དང་། བུམ་པ་བརྒྱད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དུང་ལ་སོགས་པ་བཞི་རྣམས་སྤངས་པ་ནི། དཔལ་ལྡན་སྙིང་པོའི་འཁོར་ལོ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ལྷ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། མིའི་བདག་པོ་ཀྱེ་ཞེས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ བཞུགས་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་དཔལ་འདུས་པ་བཞིན་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ངེས་པ་མེད་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་སེམས་ནུས་མ་དང་ལྡན་པ་འདིར་ཡང་ཤེས་པར་བྱས་ལ་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དབང་གི་དོན་དུ་རིགས་ཀྱི་དབང་ལས་ཕྱིའི་ དཀྱིལ་འཁོར་དང་བྲལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་འདིར་སྔོན་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་པའི་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་པའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པ་དང་། གཏོར་མ་ སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་མཚམས་གསུམ་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་དམ་ཚིག་གི་རྫས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱས་ལ། ལྷའི་ཚོགས་རྣམས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཏོར་མ་འབུལ་བ་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོཿ། རིམ་པར་གནས་པས་དང་ པོ་འདིར་ནི་རྟག་ཏུ་དག་བྱ་སེལ་བར་བྱ་བ་དང་། ། རབ་ཏུ་སྦར་བྱ་ཉིད་དང་རི་བོང་ཅན་ཞུ་ལྟ་བུ་མ་ལུས་རིམ་པས་ཆང་ལ་བསྒོམ་བྱས་ལ། །

The eight goddesses, such as Dhūmā and the others, who reside upon the lotus seats of the Lord of Victors, along with the eight vases and the four [objects] such as the Dharma conch, are excluded. Thus, the glorious essence-cakra becomes the nature of twenty-five deities in the center of the mind maṇḍala. "O Lord of Men" refers to the Blessed One Kālacakra residing there; if one asks, "At that time, would it be like the glorious Guhyasamāja?" there is no certainty here because there is no such correspondence. In this way, the Blessed One, possessing the powers of his own mind, should be understood here as well, and yogins—the practitioners—should meditate upon him. For the sake of empowerment, according to the family empowerment, it becomes a maṇḍala itself, free from an external maṇḍala. Furthermore, here, as previously stated, one should meditate from the purification of body, speech, and mind up until the departure of the deities. Having requested them to depart, one then assumes the divine pride of "Oṃ Hūṃ Phaṭ" and offers the torma. Regarding that, it is said in that very [text]: "One should offer the torma at the three junctions according to the previously stated ritual. Having purified the samaya substances according to the previously stated ritual, the offering of the torma for the purpose of pleasing the assembly of deities is: Oṃ Āḥ Hūṃ Hoḥ. Abiding in the sequence, first here one should always purify, remove [impurities], ignite, and meditate upon the entire [substance] in the sequence of the moon melting into the liquor."

སྣོད་དེ་ལས་ནི་ངེས་པར་རི་བོང་ཅན་གྱི་ལག་པའི་མིང་མེད་རྩེ་མོ་ས་ལ་ཐིག་ལེ་ཉིད། ། ཉིན་ཕྱེད་དང་ནི་མཚུངས་པའི་དབུས་སུ་ཟླུམ་པོ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡི་ཕྱི་རུ་གྲུ་གསུམ་བྱས་པ་ལ། ། དེ་ཡི་དབུས་ སུ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་སྲིད་གསུམ་ལ་གནས་པ་ཡང་སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདིར་བསྒོམས་ནས། ། མཐེ་བོང་དང་ནི་སྲིན་ལག་གིས་ནི་ཉི་མ་སོ་སོའི་དུས་སུ་ཚིམ་པ་ལ་སོགས་བྱ་བ་ནི། ། འདིར་ནི་སྔོན་དུ་ཡུལ་དང་གྲོང་གི་བདག་པོ་རྣམས་ལ་དང་པོ་དབུས་མཐའི་མིང་གིས་གཏོར་མ་དབུལ། ། འཕྲོག་མ་ལ་ཡང་ཆང་བུ་ གཉིས་དང་གཞན་ཡང་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོའི་ཆེད་དུ་སྔགས་པས་གཏོར་མའོ། ། ཕོ་ཉ་རྣམས་ལ་ཟས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ས་སྟེངས་རྣམས་སུ་བཞག་སྟེ་ཁྱབ་བདག་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན། ། ཟོས་པའི་ལྷག་མ་འབྱུང་པོ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་ཏེ་གཞན་ཡང་དགེ་བའི་དོན་དུ་སྦྱིན་པའི་ཚིགས་བཅད་བརྗོད། ། ཉལ་བའི་དུས་སུ་འཁྲིག་པའི་ མཆོད་པ་བྱས་ནས་ཡན་ལག་ཁ་དང་གཉིས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ཉིད་དང་ནི། ། རང་གི་མགོ་དང་མགྲིན་པ་སྙིང་ག་ལྟེ་གསང་སྤྱི་བོའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཡན་ལག་དགོད། ། ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཨ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་བུམ་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་ཐོད་པའོ། ། ནང་ན་གནས་ པ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཀྱི་ས་བོན་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འོག་ཏུ་གནས་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་རབ་ཏུ་སྦར་བའི་མེས་བཞུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེས་དཀྲུག་པར་བྱའོ། །

From that vessel, the tip of the ring finger of the "hare-holder" (moon) is certainly the drop upon the earth. In the center, equal to midday, is a circle; outside of that, a triangle is made. In its center, the practitioners of mantra should meditate upon the wisdom wheel (jñānacakra) that abides in the three worlds. With the thumb and the ring finger, at the time of each day, one should perform the satiation and so forth. Here, first, one should offer the torma (bali) to the lords of the region and the village by the names of the center and the boundaries. To Hārītī, two morsels of food; and furthermore, the practitioner should offer a torma for the sake of the King of Wrathful Deities. The messengers (dūtīs) should be given the tips of the food placed upon the ground by the all-pervading Vajra Lords. The leftovers from what has been eaten are given to the spirits (bhūtas), and furthermore, one should recite verses of giving for the sake of virtue. At the time of sleep, having performed the offering of union, one should place the vajra limbs upon the family members of the mouth and the two [nostrils], and upon the wheels (cakras) of one's own head, throat, heart, navel, secret place, and crown. Thus it is said. Then, there are three vases arisen from the syllable A. Above them is a skull-cup arisen from the syllable Oṃ. What resides within are the five nectars (amṛta) and the five lamps, arisen from the seed-syllables of the aggregates and elements. These should be melted by the fire ignited by the wind maṇḍala situated below them. That very [substance] should be stirred by a vajra arisen from the syllable Hūṃ.

དེ་དང་བཅས་པའི་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་ཟླ་བ་ཞུ་བའི་གཟུགས་སུ་ བལྟའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྐང་བ་བརྗོད་པ། ཨོཾ་ཨོཾ་བཛྲ་ཙནྡྲ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་སུ་བི་ཤུདྡྷཿ། སྭ་བྷཱ་བ་སརྦ་དྷརྨཱ་ན་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་སཱུརྱ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་པྲ་བོ་དྷ་ཀཱ་སརྦ་དྷརྨཱ་ན་པྲ་པོ་དྷ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧུྃ་བཛྲཱ་ན་ལ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་པྲ་དཱི་བ་ཀ་སརྦ་དྷརྨྨཱཾ་པྲ་དཱི་པ་ལ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧོ་སརྦ་ དྷརྨྨཱ་བཛྲཱ་མྲྀ་ཏ་ཀ་ར་སརྦ་དྷརྨཱ་ན་བཛྲཱ་མྲྀ་ཏཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལག་པ་གཡོན་པས་རྣམ་པར་དགབ་པར་བྱ་བ་དང་། ལག་པ་གཡས་པས་སྤེལ་བར་བྱ་བ་དང་། ཐལ་མོས་ཁ་བཅད་དེ་རེག་པས་རབ་ཏུ་སྦར་བར་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་བྱ་ཁྱུང་གི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ཡུལ་གྱི་བདག་པོ་སྤྱན་དྲང་བར་བྱ་བ་དང་། ཁྱིའི་ཕྱག་རྒྱས་གྲོང་གི་བདག་པོ་རྣམས་ལའོ། ། རྩེ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ལའོ། ། གྲི་གུག་གི་ཕྱག་རྒྱས་ཟད་པར་རྣམས་ལའོ། ། རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱས་ལྷ་རྣམས་ལའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ ཕྱག་རྒྱས་གཟའ་རྣམས་ལའོ། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱས་ཀླུ་རྣམས་ལའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱས་འབྱུང་པོ་རྣམས་ལའོ། ། དེ་ཡང་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཨ་མུ་ཀ་ཨཱ་གཙྪ་ཨཱ་གཙྪ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་གྲིཧྞ་བུ་ཀྟྭཱ་པཱི་ཏྭཱ་ཏྲྀ་པྟཾ་ཀྲྀ་ཏྭཱ་སརྦ་སཏྭ་ནཱཾ་ཤཱནྟི་ཙིཏྟཾ་ཀྲྀ་ཏྭཱ་ཨ་པ་རསྠཱ་ནཾ་གཙྪ་གཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་གཏོར་མའི་སྔགས་འདིས་ ཡུལ་གྱི་བདག་པོ་དང་།

One should visualize [the moon] as having become of a single taste with that, in the form of a melted moon. Then, recite the mantra lines for purification and so forth: OṂ OṂ VAJRA-CANDRA SARVA-DHARMĀḤ SUVIŚUDDHAḤ SVABHĀVA SARVA-DHARMĀN VIŚODHAYA SVĀHĀ. OṂ ĀḤ VAJRA-SŪRYA SARVA-DHARMĀḤ PRABODHAKA SARVA-DHARMĀN PRABODHAYA SVĀHĀ. OṂ HŪṂ VAJRĀNALA SARVA-DHARMĀḤ PRADĪPAKA SARVA-DHARMĀN PRADĪPAYA SVĀHĀ. OṂ HOḤ SARVA-DHARMĀ VAJRĀMṚTA-KARA SARVA-DHARMĀN VAJRĀMṚTAṂ KURU KURU SVĀHĀ. With these, one should cover [the vessel] with the left hand, increase [the offering] with the right hand, seal the mouth with the palms and touch it to ignite [the essence], and transform it into vajra nectar with the vajra garuḍa mudrā. Furthermore, one should invite the local lords with the mudrā of Trailokyavijaya, the village lords with the dog mudrā, the wrathful kings with the five-pronged mudrā, the kṣetrapālas with the curved knife mudrā, the gods with the sword mudrā, the planets with the jewel mudrā, the nāgas with the lotus mudrā, and the bhūtas with the wheel mudrā. Then, with this torma mantra: OṂ ĀḤ HŪṂ AMUKA ĀGACCHA ĀGACCHA ŚĪGHRAM IDAṂ BALIṂ GṚHṆA GṚHṆA PUKTVA PĪTVA TRIPTAṂ KṚTVĀ SARVA-SATTVĀNĀṂ ŚĀNTI-CITTAṂ KṚTVĀ APARASTHĀNAṂ GACCHA GACCHA SVĀHĀ. With this, [one offers to] the local lords and...

གྲོང་གི་བདག་པོའམ་དེ་ལྟར་ཡུལ་ལམ། གྲོང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་གང་ཡང་རུང་བ་གསུམ་དང་ལྔ་དང་བདུན་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་དང་། དབུས་དང་མཐའ་མ་རྣམས་བཅུག་སྟེ། གཏོར་མ་རྣམས་སྦྱིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་དང་བཞི་དང་། དྲུག་ལ་སོགས་པ་མཉམ་ པའི་མིང་གི་ཡི་གེ་ཡིན་ན། དང་པོ་དང་མཐའ་མ་བཅུག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔོན་དུ་སྤྲོས་པའི་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བལྟས་ལ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྔགས་ཀྱི་རྐང་པ་རྣམས་བརྗོད་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧུྃ་ཧོ་ཨུཥྞཱི་ཥ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་བིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀ་ནཱི་ལ་དཎྜ་པྲཛྙཱནྟ་ཀ། ཊཀྐི་རཱ་ཛཱ་པདྨཱནྟ་ཀ། ཨ་ཙ་ལ་ཡ་མཱནྟ་ཀ། མ་ཧཱ་བ་ལེ་བྷྱཿས་པ་རི་ཝཱ་རེ་བྷྱཿཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ་པུཥྤཾ་དྷཱུ་པཾ་དཱི་བཾ་ཨཱཀྵ་ཏཾ། ད་དཱ་མ་ཧེ། ཏེ་ཙ་ཨཱ་ག་ཏྱ་ས་པ་རི་ཝཱ་རེཿ། ཤཱི་གྷྲཾ་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞན་ཏུ། ཁཱ་དནྟུཿཔི་ཝནྟུ་ཛཿཧུྃ་བཾ་ཧོཿསཾ་ཏྲྀཔྟཱ་སརྦ་ས་ཏྭཱ་ནཱཾ་ཤཱནྟིཾ་པུཥྚིཾ་རཀྵ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་གུཔྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་ བོ་རྣམས་ཀྱི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཨོཾ་ཨཱཿཧུྃ་ཧོ་ཨཱ་ཀཱ་ཤ་བཱ་ཡུ་ཏེ་ཛོད་ཀ་པྲྀ་ཐི་བཱི་སཱ་དྷི་ཏེ་བྷྱཿས་པ་རི་ཝཱ་རེ་བྷྱཿཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ། པུཥྤ། དྷཱུ་པཾ། དཱི་པཾ། ཨཀྵཏཾ་ད་དཱ་མ་ཧེ། ཏེ་ཙ་ཨཱ་ག་ཏྱ་ས་པ་རི་ཝཱ་རཱ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲིཧྞནྟུ། ཁ་དནྟུ་པི་ཝནྟུ་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿསཾ་ཏྲྀབྷཱ། སརྦ་ས་ཏྭཱ་ནཱཾ་ཤཱནྟིཾ་པུཥྚཾ་རཀྵ་ཨཱ་ ཝ་ར་ཎ་གུཔྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་བཛྲ་དྷཱ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ།

If the name of the village lord, or the region, or the village consists of three, five, or seven syllables, one should offer the bali offerings by inserting the first, middle, and last syllables of the name. If the name consists of an even number of syllables, such as two, four, or six, one should offer by inserting the first and last syllables. Then, looking toward the wrathful deities and others previously emanated, one should recite the mantra lines exactly as they are: OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ UṢṆĪṢA-SUMBHANI-SUMBHA-VIGHNĀNTAKA-NĪLADAṆḌA-PRAJÑĀNTAKA-ṬAKKIRĀJA-PADMĀNTAKA-ACALA-YAMĀNTAKA-MAHĀBALABHYAḤ SAPARIVĀREBHYAḤ IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DADĀMAHE | TE CA ĀGATYA SAPARIVĀRĀḤ ŚĪGHRAM IDAṂ BALIṂ GṚHṆANTU KHĀDANTU PIBANTU JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ SAṂTṚPTĀḤ SARVASATTVĀNĀṂ ŚĀNTIṂ PUṢṬIṂ RAKṢĀṂ ĀVARAṆA-GUPTIṂ KURVANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ VAJRADHARA-ĀJÑĀPAYATI SVĀHĀ. This is the bali mantra of the wrathful kings. Likewise: OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ ĀKĀŚA-VĀYU-TEJO-UDAKA-PṚTHIVĪ-SĀDHITEBHYAḤ SAPARIVĀREBHYAḤ IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DADĀMAHE | TE CA ĀGATYA SAPARIVĀRĀḤ ŚĪGHRAM IDAṂ BALIṂ GṚHṆANTU KHĀDANTU PIBANTU JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ SAṂTṚPYANTU | SARVASATTVĀNĀṂ ŚĀNTIṂ PUṢṬIṂ RAKṢĀM ĀVARAṆA-GUPTIṂ KURVANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ VAJRADHARA-ĀJÑĀPAYATI SVĀHĀ.

ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཟད་པར་རྣམས་ཀྱི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཨོཾ་ཨཱཿཧུྃ་ཧོཿབྲཧྨ་བིཋྞུ་ནཻ་རྀ་ཏྱ་བཱ་ཡུ་ཡམ་ཨགྣེ་ས་མུ་དྲེ་ཤྭ་རེནྡྲ། ཡཀྵེ་བྷྱོཿས་པ་རི་ཝཱ་ར་བྷྱཿཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ་པུཥྤཾ། བྷཱུ་པཾ། དཱི་པཾ། ཨཀྵ་ཏཾ་ད་དཱ་མ་ཧེ། ཏེ་ཙ་ཨཱ་ག་ཏྱ་ས་པ་ རི་ཝཱ་རཱཿཤཱི་གྷྲཾ་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞནྟུ་ཁཱ་དནྟུ་པི་ཝནྟུ་ཛཿཧུཾ་བཾ་ཧོཿསཾ་ཏྲྀཔྟཱ། སརྦ་སཏྭ་ནཱཾ་ཤཱནྟིཾ་པུཥྚི་རཀྵ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་གུཔྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཨོཾ་ཨཱཿཧུཾ་ཧོཿརཱ་ཧུ་ཀཱ་ལ་ཨགྣེ་ཙནྡྲ་སཱུརྱ་བུདྡྷ་མཾ་ག་ལ་ཤུ་ཀྲ་བྲྀ་ཧ་སྤ་ཏི་ཀེ་ཏུ་ཤ་ནི་ བྷྱཿས་པ་རི་ཝཱ་རེ་བྷྱཿཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ། པུཥྤཾ། དྷཱུ་པཾ། དཱི་པཾ། ཨཀྵ་ཏཾ། ད་དཱ་མ་ཧེ། ཏེ་ཙ་ཨཱ་ག་ཏྱ་ས་པ་རི་ཝཱ་རཱཿཤཱི་གྷྲཾ། ཨི་དཱཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞནྟུ། ཁཱ་དནྟུ། པི་ཝནྟུ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿསཾ་ཏྲིཔྟཱ། སརྦ་ས་ཏྭ་ནཱཾ་ཤཱནྟིཾ་པུཥྟིཾ་རཀྵ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་གུཔྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བཛྲ་དྷཱ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་གཟའ་རྣམས་ ཀྱི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཨོཾ་ཨཱཿཧུྃ་ཧོཿཛ་ཡ་བི་ཛ་ཡ་པདྨ་ཀརྐོ་ཊ་ཀ་བཱ་སུ་ཀི་ཤཾ་ཁ་པཱ་ལ་ཀུ་ལི་ཀ་ཨ་ནནྟ་ཏཀྵ་ཀ་མ་ཧཱ་པདྨ་བྷྱཿས་པ་རི་ཝཱ་རེ་བྷྱཿཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ། པུཥྤཾ། དྷཱུ་པཾ། དཱི་པཾ། ཨཀྵ་ཏཾ། ད་དཱ་མ་ཧེ། ཏེ་ཙ་ཨཱ་ག་ཏྱ་ས་པ་རི་ཝཱ་རཱཿཤཱི་གྷྲཾ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞནྟུ། ཁཱ་དནྟུ། པི་ཝནྟུ། ཛཿ ཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿསཾ་ཏྲྀ་པྟཱ། སརྦ་ས་ཏྭཱ་ནཱཾ། ཤཱནྟིཾ། པིུཥྚིཾ།

This is the mantra for the torma offering to the spheres of totality, such as space and so forth. Thus: OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ BRAHMA VIṢṆU NĪRṚTI VĀYU YAMA AGNI SAMUDRA ĪŚVARA INDRA YAKṢEBHYAḤ SAPARIVĀREBHYAḤ IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DADĀMAHE | TE CA ĀGATYA SAPARIVĀRĀḤ ŚĪGHRAM IDAṂ BALIṂ GṚHṆANTU KHĀDANTU PIBANTU JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAṂTṚPTĀḤ SARVASATTVĀNĀṂ ŚĀNTIṂ PUṢṬIṂ RAKṢĀṂ ĀVARAṆAṂ GUPTIṂ KURVANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYATI SVĀHĀ. This is the mantra for the torma offering to the guardians of the directions. Thus: OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ RĀHU KĀLA AGNI CANDRA SŪRYA BUDDHA MAṄGALA ŚUKRA BṚHASPATI KETU ŚANIBHYAḤ SAPARIVĀREBHYAḤ IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DADĀMAHE | TE CA ĀGATYA SAPARIVĀRĀḤ ŚĪGHRAM IDAṂ BALIṂ GṚHṆANTU KHĀDANTU PIBANTU JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAṂTṚPTĀḤ SARVASATTVĀNĀṂ ŚĀNTIṂ PUṢṬIṂ RAKṢĀṂ ĀVARAṆAṂ GUPTIṂ KURVANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYATI SVĀHĀ. This is the mantra for the torma offering to the planets. Thus: OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ JAYA VIJAYA PADMA KARKOṬAKA VĀSUKI ŚAṄKHAPĀLA KULIKA ANANTA TAKṢAKA MAHĀPADMEBHYAḤ SAPARIVĀREBHYAḤ IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DADĀMAHE | TE CA ĀGATYA SAPARIVĀRĀḤ ŚĪGHRAM IDAṂ BALIṂ GṚHṆANTU KHĀDANTU PIBANTU JAḤ HŪṂ BA�

རཀྵ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་གུཔྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བཛྲ་དྷཱ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཨོཾ་ཨཱཿཧུྃ་ཧོཿབེ་ཏཱ་ཌ་བེ་ཀྲྀ་ཏ་མུ་ཁ་ཤྭ་ཀཱ་ཀཱ་སཱུ་ཀ་ར་གྲྀ་དྷྲ་བྱཱ་གྷྲོ་ལཱུ་ཀ་ཛཾ་བུཀ་ག་རུ་ཌ་མུ་ཁེ་བྷྱཿས་པ་རི་ཝཱ་རེ་བྷྱཿཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ་པུཥྤཾ་ དྷཱུ་པཾ། དཱཾ་པཾ། ཨཀྵ་ཏཾ། ད་དཱ་མ་ཧེ། དེ་ཙ་ཨ་ག་ཏྱ། ས་པ་རི་ཝཱ་རཱཿཤཱི་གྷྲཾ། ཨི་དཾ་བ་ལི་གྲྀཧྞནྟུ། ཁཱ་དནྟུ། པི་ཝནྟུ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿསཾ་ཏྲྀཔྟཱ། སརྦ་ས་ཏྭ་ནཱཾ། ཤཱནྟིཾ། པུཥྤིཾ། རཀྵ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་གུཔྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ནི། འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ནི། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་དུས་སུ། གསང་བའི་འཁོར་ལོ་ཧཾ་ཡིག་ལས། ཁྲོ་བོའི་འཁོར་ལོར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གཙུག་ཏོར་དུ་ཨཾ་ཡིག་ལས་ཟད་པར་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔྲལ་བར་ཨི་ཡིག་ལས། ཕྱོགས་སྐྱོང་གི་འཁོར་ ལོའོ། ། མགྲིན་པར་རྀ་ཡིག་ལས་གཟའི་འཁོར་ལོའོ། ། སྙིང་གར་ཨུ་ཡིག་ལས་ཀླུའི་འཁོར་ལོའོ། ། ལྟེ་བར་ལྀ་ཡིག་ལས་འབྱུང་པོའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་གཞུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། མགོན་པོ་བྱིས་པ་བློ་དམན་རྣམས་ཀྱིས་དྲན་ཕྱིར། ། དཔལ་ ལྡན་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས། ། ལས་ནི་ཕྱུང་བས་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཡབ་དང་། ། མཚུངས་པར་གང་ཞིག་མི་གཅིག་ཕལ་བཟོད་པ་ལྟར་དུ། ། བདག་ལ་རབ་ཏུ་བརྩེ་བས་ཐུགས་རྗེས་བརླན་པ་བཟོད་པར་མཛོད་ཅིག།

Rakṣāvaraṇaguptiṃ kurvantu hūṃ hūṃ phaṭ | Vajradhara ājñāpayati svāhā | This is the mantra for the torma offering to the nāgas. Likewise: Oṃ āḥ hūṃ hoḥ vetāḍa vekaṛitamukha śvākākāsūkaragṛdhra-vyāghra-lūka-jambūka-garuḍa-mukhebhyaḥ saparivārebhyaḥ idaṃ baliṃ gandhaṃ puṣpaṃ dhūpaṃ dīpaṃ akṣataṃ dadāmahe | Tac cāgatya saparivārāḥ śīghraṃ idaṃ baliṃ gṛhṇantu | Khādantu | Pibantu | Jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ saṃtṛptāḥ sarvasattvānāṃ śāntiṃ puṣṭiṃ rakṣāvaraṇaguptiṃ kurvantu hūṃ hūṃ phaṭ | Vajradhara ājñāpayati svāhā | This is the mantra for the torma offering to the bhūtas. Then, regarding the request to depart, it is stated in that very same source: At the time of requesting departure, from the syllable haṃ in the secret wheel, the wheel of wrathful deities should be dissolved. In the uṣṇīṣa, from the syllable aṃ, the [wheel of] the all-pervading emptiness and so forth. In the forehead, from the syllable i, the wheel of the directional guardians. In the throat, from the syllable ṛ, the wheel of the planets. In the heart, from the syllable u, the wheel of the nāgas. In the navel, from the syllable lṛ, the wheel of the bhūtas should be thoroughly dissolved. This is the ritual for requesting departure. O Protector, for the sake of the recollection of those with inferior intellect, I have extracted this sādhana of the glorious Lord of the World himself. Therefore, just as a father would tolerate his child, may you, who are moistened by compassion and possess great love for me, please grant your forbearance.

དེ་ལྟར་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྤྲུལ་པ། པདྨ་དཀར་ པོས་ཡང་དག་པར་མཛད་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལས་ཕྱུང་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་པ་ཆེན་པོ། པཎྜི་ཏ་སཱ་དྷུ་པུ་ཏྲས་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དྷརྨ་ཨཱ་ཀར་ཤཱནྟིའི་དོན་དུ་མཛད་པ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཝཱ་ གཱི་ཤྭ་ར་གུཔྟ་པ་དང་། སྒྲ་བསྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་རབ་བདག་གིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Thus is completed the section on the ritual stages of the sādhana of the Blessed One, the glorious Kālacakra, extracted from the Vimalaprabhā (Stainless Light) composed by the glorious emanation of Lokeśvara, Padmasambhava. This was composed by the great Kālacakra master, the Paṇḍita Sādhuputra, for the sake of the great Paṇḍita Dharmākaraśānti. It was translated, edited, and finalized by the great Indian Paṇḍita Vāgīśvaragupta and the translator-monk Chos rab.