A Running Commentary on the Empowerment Chapter of the Glorious Kālacakra, King of Tantras, called “Exposing the Vajra Words”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཀཱ་ལ་ཙཀྲ་ཏནྟྲ་རཱ་ཛ་སྱ་ཤེ་ཀ་པྲ་ཀྲི་ཡ་བྲྀཏྟི། བཛྲ་བཱ་དོངྒྷ་ཏི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འགྲེལ་པ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་ཤེས་ རབ་མེ་ཡིས་འཛག་པའི་རྒྱ་མཚོ་དུག་ཆུ་སྐེམས་པ་ཡི། ། བདེ་ཆེན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནས་འབྲུག་སྒྲ་རབ་བསྒྲགས་ཆར་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འབེབས། ། དཔག་མེད་བསྐལ་པར་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་གར་ཐབས་རྣམ་མང་སྟོན་མཛད་པ། ། གར་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གྱུར་དང་པོའི་སངས་ རྒྱས་དེ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གང་དག་རྡོ་རྗེའི་མཚན་ལྡན་པ། ། མཁའ་ལ་གཤེགས་པ་རྣམ་གཉིས་དང་། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱིས། ། བགེགས་མེད་གཞུང་འདི་བསྒྲུབ་པའི་རིགས། ། སྲིད་གསུམ་མུན་ནག་སྨག་ཏུ་གྱུར་ལ་སྣང་བ་མཛད་པའི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་ རྗེས་གཟུ་བོར་གྱུར་པའི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་ད་ལྟ་འདི་ན་རབ་མི་བཞུགས། ། གང་ཡང་གཉིས་གཉིས་བདེ་བ་ལྷུར་ལེན་ལོག་པའི་ལམ་སྟོན་འགྲོ་རྣམས་ཕུང་བ་སྐྱེད་པ་འདི། ། རྟོག་གེ་འདོད་རྒྱལ་དེ་རྣམས་གོ་བྱའི་ཕྱིར་དང་བདག་ཉིད་དྲན་ཕྱིར་འགྲེལ་འདི་བྲི་བར་བྱ། ། གཞན་ཡང་འདི་སྐད་དུ། མཆོག་གི་གསང་ཆེན་འདིར་ཞུགས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཟེར་ཞིང་། ། བྱ་བ་མ་ཡིན་ཀུན་ལ་འཇུག། འཇིག་རྟེན་སུན་བྱེད་རྐུན་པོ་འབྱུང་། ། འཇིག་རྟེན་དབུགས་ནི་འབྱུང་ངོ་ཞེས། ། མགོ་ལ་ཆུ་རྒྱུན་ལྡུགས་པར་བྱེད། ། ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སོགས། །

In the language of India: Śrī-kālacakra-tantra-rājasya-seka-prakriyā-vṛtti-vajrapadodghāṭī-nāma. In the language of Tibet: rGyud kyi rgyal po dpal dus kyi 'khor lo'i dbang gi rab tu byed pa'i 'grel pa, rdo rje'i tshig 'byed pa zhes bya ba. Homage to the glorious Kālacakra! I prostrate to that Primordial Buddha, the supreme of all dance-movements, who, with the fire of wisdom, dries up the ocean of leaking poisonous waters; who, from the expanse of the sky of great bliss, lets fall a continuous rain like the roar of thunder; and who, throughout immeasurable eons, displays manifold dance-movements for the sake of wandering beings. Those who possess the vajra marks, the two who travel through the sky, and the gurus who hold the vajra—by their power, it is right that this source text be accomplished without obstacles. The Buddha, the sole one who brought light to the pitch-black darkness of the three realms, has passed into nirvāṇa. Following him, the impartial Ārya Nāgārjuna and others no longer remain here. Furthermore, those who are intent on the pleasure of the two-in-two, who show a perverted path and bring ruin to beings, and those logicians who follow their own whims—so that they may understand and so that I may remember myself, I shall write this commentary. Moreover, it is said: "Having entered this supreme great secret, they claim to be practitioners of yoga, yet they engage in all that is improper. These thieves who disparage the world appear; they say, 'The breath of the world is emerging,' and they pour streams of water over their heads. They [wear] the crown, the vajra, the bell, and so forth..."

མགོ་དང་ལག་པས་རབ་ཏུ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་དེས་ནི་འཚོ་བ་བསྒྲུབ། ། ཁ་ཅིག་སློབ་མའི་ཚོགས་སྡུད་ཅིང་། ། ང་ཡི་ཚིག་ནི་འདི་ཉིད་དག། ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཞིང་བྱིས་པ་འདྲིད། ། གསང་བ་ལོག་པར་རབ་ཏུ་སྟོན། ། ཁ་ཅིག་བས་མཐར་རབ་འཁོད་ཅིང་། ། བདག་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པར། ། འཇིག་རྟེན་ སྔགས་སོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། ཁ་ཅིག་སློང་མོས་རྒྱུ་བྱེད་ཅིང་། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་ཞིང་གྱ་ཚོམ་སྨྲ། ། མི་མོ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་ཆགས། ། སངས་རྒྱས་དམ་ཚིག་རབ་ཏུ་འཇིག། ཁ་ཅིག་གྲོང་དུ་འཁོད་བྱེད་ཅིང་། ། བཟའ་དང་བཏུང་ལ་རབ་ཏུ་ཆགས། ། ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་ཕལ་མང་དང་། ། དགོད་ཅིང་རབ་ ཏུ་རྩེ་བར་བྱེད། ། ཁ་ཅིག་རོལ་མོ་ཟློས་གར་དང་། ། གླུ་དང་རྒྱན་པོ་འགྱེད་བྱེད་དང་། ། འདུས་པའི་ཚོགས་ལ་ལྟ་བྱེད་ཅིང་། ། བཟོ་ཡི་གནས་རྣམས་རབ་ཏུ་སློབ། ། ཁ་ཅིག་ཚོང་དང་ཞིང་ལས་དང་། ། གླང་པོ་བ་ལང་གསོད་བྱེད་དང་། ། ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་འདྲེན་པ་དང་། ། ཉེས་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་བྱེད། ། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་སྦྱོང་མ། ། དགེ་བསྙེན་མ་དང་དགེ་བསྙེན་དང་། ། ཕན་ཚུན་མཚོན་གྱིས་རབ་ཏུ་འདེབས། ། ལེགས་པར་གསུངས་པའི་འདུལ་བ་ལ། ། རབ་ཏུ་མི་གནས་སྲུང་མི་བྱེད། ། སངས་རྒྱས་རྒྱལ་མཚན་སུན་འབྱིན་ཅིང་། ། ཕས་ཕམ་ལ་སོགས་ རབ་ཏུ་བྱེད། ། གང་གིས་བཏུང་བའི་མཆོག་མི་ཤེས། ། སཱ་ལུ་ལ་སོགས་བཅོས་སྦྱར་བའི། ། མྱོས་པའི་ཁུ་བ་འཐུང་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ཡིས་ཕུང་ཁྲོལ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། ཅེས་རྒྱལ་པོ་ཟླ་བ་བཟང་པོས་གསུངས་སོ། །

Holding [the vajra] with their heads and hands, they will make their living with that vajra. Some will gather crowds of disciples and deceive the foolish, saying, "These very words of mine are [the Buddha's]," while teaching the secret in a perverted way. Some will dwell in remote borderlands and, without remaining even for a moment in the wisdom of selflessness and the Perfection of Insight, will practice worldly mantras and the like. Some will wander about begging for alms, roaming everywhere and speaking recklessly; they will be intensely attached to women and utterly destroy the samaya of the Buddha. Some will settle in villages and be intensely attached to food and drink; they will laugh and play excessively with many boys and girls. Some will engage in music, dance, song, and gambling, watching assemblies of crowds and learning the various arts and crafts. Some will engage in trade, agriculture, the killing of elephants and cattle, and the driving of chariots and the like, committing many misdeeds. Furthermore, practitioners of yoga will strike one another with weapons—nuns, female renunciants, laywomen, and laymen alike. They will not abide by or guard the well-spoken Vinaya, but will disparage the banner of the Buddha and commit defeats and other downfalls. Not knowing the supreme drink, they will drink intoxicating liquors made from rice and other ingredients, which will bring about their ruin. Thus spoke King Sucandra.

དེ་བས་ན་གང་དག་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་མ་ཤེས་པས་ལོག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་དེ་རྣམས། ལོག་པའི་ལམ་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྒྱུད་དེ་དང་དེའི་ངེས་པ་དང་དྲང་བའི་དོན་བདག་གིས་བླ་མ་དམ་པའི་ཞལ་ལས་ཐོས་ཤིང་ལེགས་པར་བསམས་པ་དང་། གཞན་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྤྱད་ཅིང་བསླབ་པར་བྱ་བའི་ལུང་དང་རིགས་ པས། ། དབང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་བརྟག་པ་ལྔའི་དོན་གསུངས་པ། འདིའི་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། མི་དབང་པད་དཀར་ཕྱག་ན་པདྨོ་འཛིན་པ་གང་། ། དེ་ཡིས་བསྡུས་ལེགས་རབ་ཏུ་བཀྲལ་གྱུར་མོད། ། འོན་ཀྱང་ཕྱ་མཁན་ མཁས་པའི་རྗེས་ནས་མཆན་བུ་རྣམས། ། གཟོང་དང་སྟ་རེ་ཐོགས་ནས་རྗེས་བཞིན་ལེགས་འབྲང་དང་། ། མཆན་བུ་བདག་ཀྱང་མི་དབང་ཕྱ་མཁན་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། ཤེས་རབ་གཟོང་དང་སྟ་རེ་ལེགས་པར་རབ་བཟུང་སྟེ། ། ལུང་རིགས་བླ་མའི་གདམས་ངག་བཟོ་བོའི་ཐིག་བཏབ་ནས། ། ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ བརྩིགས་ཤིང་སྒྲ་ཡི་འགྲེལ་པ་བྱེད། ། འགྲེལ་འདི་མ་གཏོགས་རིན་པོ་ཆེའི། ། རྣམ་གཉིས་དབང་གི་དེ་ཉིད་ནི། ། གསལ་ཞིང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་དག། མཁས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྙེད་མི་འགྱུར། ། དབབ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་གང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་མངོན་པར་བསྐུར་བར་འདོད་པ་དེ་ལ། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་བྱིས་པ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་བྲིད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་ལེགས་པར་བབས་པར་མ་གྱུར་ན།

Therefore, in order to turn back those who, through not understanding the vajra words, have entered upon mistaken paths, I shall explain the definitive and provisional meanings of those various tantras exactly as I have heard them from the lips of the sublime guru and reflected upon them well. Furthermore, by means of scripture and reasoning regarding how the bodhisattvas who practice the gateway of Secret Mantra should conduct themselves and train, I shall explain the meaning of the Compendium of the Five Sections of the Condensed Tantra, which teaches the two types of empowerment. I shall unravel its provisional and definitive meanings just as they are. Although the sovereign Pundarika, the Holder of the Lotus, has indeed well explained the condensed [tantra], nevertheless, following the example of the skilled master-carpenter, I shall follow the annotations. Just as one follows the master-carpenter with an axe and a hatchet, I, the annotator, following the sovereign master-carpenter, shall firmly grasp the axe and hatchet of insight. Having laid the master’s lines of scripture, reasoning, and the guru’s oral instructions, I shall build the city of liberation and compose this commentary on the words. Apart from this commentary, the wise will not find the reality of the two types of precious empowerment, which is clear and free from doubt. Regarding the phrase "for the sake of abandoning the descent" and so forth: "descent" refers to when a person desires to be conferred the mundane and supramundane empowerments, but for the sake of deceiving childish ordinary beings regarding the common accomplishments, the descent does not properly occur within a single maṇḍala.

དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་ བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་ལེགས་པར་བབས་པར་མ་གྱུར་པ། གཞན་དུ་འབབ་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མངའ་བ་དང་། གཞན་ཡང་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་མངའ་བར་ཡང་ འགྱུར་བས། དེ་ལྟ་བས་ན། དབབ་པར་བྱ་བ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་བྲིད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། (དེན་,དོན་)དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྔགས་ དང་། སྨན་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། སློབ་དཔོན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་འབའ་ཞིག་གིས་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། བཟླས་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་ཀྱང་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་གཉིས་ཀ་དང་ལྡན་པས་ ཀྱང་འབེབས་པར་བྱེད་ལ། སྨན་འབའ་ཞིག་གིས་འབེབས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་དེ། དེ་ནི་མཆོག་མ་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ། རྣམ་གྲངས་དེ་ལྟ་བུ་བབས་པ་ན། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་དྲིས་ལ། དགེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ལེགས་ཏེ། ཆོ་ག་ལ་འཇུག་པར་བྱ་ལ། མི་དགེ་བར་ གྱུར་ན་ནི་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་མཚན་མ་ངན་པ་ཞི་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བྱས་ལ། ཕྱི་ནས་ཆོ་ག་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །

It is for the purpose of emanating other maṇḍalas, but not for the sake of the supreme accomplishment, because that would be contradictory. For instance, regarding the supreme accomplishment, if it were the case that the descent [of the deity] into one maṇḍala is not properly accomplished, but is instead accomplished in another, then even the Sugatas would possess subject and object, and furthermore, they would possess varying degrees of power. Therefore, one should understand that the descent is merely conventional, intended only to entice ordinary childish beings, but not in the ultimate sense. In that regard, that which is the common accomplishment to be realized by childish beings on the mere conventional level is as follows: it is brought about by the three—absorption, mantra, and medicine. Those ācāryas who are supremely devoted to absorption and have attained the power of absorption cause the descent through absorption alone. It is also brought about by recitation performed according to the ritual. It is also brought about by possessing both of those. There are also those who cause the descent by medicine alone, but that is not supreme. When those who are entering the maṇḍala experience such a descent, one should ask about all their virtues and non-virtues. If it is virtuous, that is excellent, and one should proceed with the ritual. If it is non-virtuous, then in order to pacify it, one should perform pacifying and enriching homa and so forth until the bad signs are pacified; thereafter, one should proceed with the ritual.

དེ་ལ་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདིར་འཇུག་པའི་སློབ་མ་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་ནི་མི་འཆི་ལྔ་དང་མར་མེ་ལྔའི་སྤོས་སྔོན་དུ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ། དེས་སློབ་མ་ལ་བདུག་པར་བྱ་ཞིང་། ཨོཾ་ཨཱཿར་ར་ར་ར། ལ་ལ་ལ་ལ། བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བཅས་པས་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་རྐང་པ་འདི་རྣམས་སྔོན་དུ་བྱེ་བ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་ཤིང་སྦྱིན་སྲེག་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་ཡིས་བསྙེན་པ་བྱས་ནས། གདོད་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་འབེབས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་རྫས་ འབའ་ཞིག་གིས་འབེབས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡི་དྭགས་ཁར་ནི་གུ་གུལ་བདུག། མར་ངོའི་ཡི་དྭགས་ཉིན་ཞག་ལ། ། ཡི་དྭགས་མེས་བསྲེགས་བདུག་པས་ནི། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་འབེབས་པར་བྱེད། ། གཞན་ཡང་། ཐོད་པ་དེ་དང་གསེར་ཤིང་གི། འབྲས་བུ་མ་དུ་ལུང་ག་དང་། ། ཨ་ལ་ཙིཀྲ་ཤུ་དག་དང་། ། ཁྱིམ་བྱའི་སྒོ་ངས་བདུགས་ན་འབེབས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་ མཆོག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་བབས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་མཚན་ཉིད་འདིར་འགྱུར་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་བབ་ན་ནི། ། མཚོན་ཆ་དང་བཅས་ལག་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་རྣམས་ལ་ཁྲོ་འཛུམ་བྱེད། ། ཆོས་ལ་འཚེ་བའི་བརྟན་གཡོ་འཇོམས། ། གཡས་བརྐྱང་ལ་སོགས་རྐང་པ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་ རྡོ་རྗེའི་གར་ཡང་བྱེད། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་ཡིས་ནི། ། བདུད་དཔུང་སྲེག་བྱེད་སྒྲ་ཡང་འབྱིན། ། དང་པོའི་ལས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། གྲངས་མེད་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ཡིས། ། མི་རྣམས་ལ་ནི་གླུ་གར་སྟོན། ། ཁྲོ་བོའི་ཡོན་ཏན་དབང་གིས་ནི། །

In this regard, for the disciple to be introduced to this glorious Kālacakra, one should first perform the ritual of the five amṛtas and the five lamps according to the procedure. With that, one should fumigate the disciple and invoke the King of Wrathful Deities (krodharāja) with the mantra: oṃ āḥ ra ra ra ra la la la la vajrāveśaya hūṃ. Furthermore, if one first performs the approach (sevā) by reciting these mantra lines ten million times and performing one million homa offerings, then the descent will occur merely by thinking of it; otherwise, it will not. Moreover, regarding the descent through substances alone, it is said: "By fumigating with guggulu at the mouth of a preta, On the day of the preta during the waning moon, Fumigating with the fire of the preta, One causes all beings without exception to descend." Furthermore: "If one fumigates with a skull, the fruit of the suvarṇavṛkṣa, The madhūlaka fruit, alacakra, śuḍaka, And the egg of a domestic cock, one causes the descent." However, that is not the supreme method. In that regard, if the King of Wrathful Deities has descended, the characteristics will be as follows: "When the King of Wrathful Deities descends, With weapons in hand, he displays a wrathful smile Toward the hosts of māras. He destroys the stable and moving things That harm the dharma. With his legs extended to the right and so forth, He performs the various vajra dances. With the sound of the syllable hūṃ, He utters the sound that incinerates the hosts of māras. For the yoga of the initial activity, As taught in the countless tantras, He displays song and dance to human beings. By the power of the qualities of the Wrathful One..."

ངོ་ཚ་བྲལ་ཞིང་སོམ་ཉི་མེད། ། མཚན་མ་གང་དང་གང་སྟོན་པ། ། དེ་ཚེ་དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་ཤེས་བྱ། ལུས་དང་ངག་གི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ལུས་བབས་པས་ནི་མཁའ་ལ་འགྲོ། ། མ་མཐོང་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བ་དང་། ། རི་བོ་ལ་སོགས་འདེགས་པར་བྱེད། ། ངག་ནི་བབས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། སྲིད་གསུམ་ལ་གནས་ལྷ་ཀླུ་ལས། ། ངག་རྩོད་པ་ལས་རྒྱལ་འགྱུར་ཏེ། ། འཇམ་ པའི་དབྱངས་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། ། སེམས་བབས་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་ཤིང་། ། འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟར་གྱི། ། དུས་གསུམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་ཤེས། ། དང་པོའི་ལས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། ས་བབས་པས་ནི་རི་བོ་ ལྟར། ། གྲངས་མེད་སྐྱེས་བུས་མི་སྒུལ་ལ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ཡིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། ཆུ་བབས་པས་ནི་བསིལ་འགྱུར་ཞིང་། ། ཚ་བའི་རིམས་སོགས་ཟིན་པ་ལ། ། འཁྱུད་པ་ཙམ་གྱིས་བསིལ་བར་བྱེད། ། ན་བཟའ་དཀར་མོས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། མེ་བབས་པས་ནི་སྲེག་བྱེད་ཅིང་། ། གང་བསམ་དེ་ནི་ སྲེག་བྱེད་ལ། ། རི་བོའང་ཐལ་བ་ལྟ་བུར་བྱེད། ། སྒྲོལ་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གྱུར་པའི། ། རླུང་བབས་པས་ནི་སྐྱེས་བུ་དག། བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་སྒྲོལ་ཅིང་། ། དཔག་ཚད་བྱེ་བར་སྐྲོད་པར་བྱེད། ། སྟོང་པ་བབས་པས་མཐོང་མི་འགྱུར། ། མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། མིག་བབས་པས་ནི་ མཛེས་གཟུགས་དང་། ། མ་མཐོང་རྫས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ལྷ་ཡི་རྣ་བ་བབས་གྱུར་ན། ། འགྲོ་བས་མཐོས་སྒྲ་ཐོས་འགྱུར། ། ལྷ་ཡི་ཡིད་ནི་ཕེབས་གྱུར་ན། ། གཞན་སེམས་ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །

Free from shame and without doubt, whatever signs are displayed, at that time they should be known as the causes of accomplishment. Through the distinctions of body and speech: by the descent of the body, one travels through the sky; one draws maṇḍalas that were not seen before, and lifts up mountains and the like. By the mere descent of speech, one will be victorious in verbal debate against the gods and nāgas dwelling in the three realms of existence, and will become equal to Mañjughoṣa. By the descent of the mind, one knows the minds of others, and knows the three times—past, future, and present—without exception or remainder, even those things that are hidden. For the yogi of the beginner’s stage, through the blessing of Buddhalocanā, by the descent of the earth element, one becomes like a mountain, unmoved by countless beings. Through the blessing of Māmakī, by the descent of the water element, one becomes cool; for those seized by fever and the like, one brings coolness by the mere act of embracing. Through the blessing of Pāṇḍaravāsinī, by the descent of the fire element, one burns; whatever is intended is burned, and even mountains are reduced to ashes. Through the blessing of Tārā, by the descent of the wind element, beings are liberated by the mere thought of it, and are driven away for tens of millions of leagues. By the descent of emptiness, one becomes invisible and attains the state of a sky-farer. By the descent of the eye, one sees beautiful forms and even sees substances that were not seen before. If the divine ear descends, one hears sounds that are not heard by worldly beings. If the divine mind descends, the wisdom of knowing the minds of others arises.

ལྷ་ཡི་ལུས་དབང་བབས་གྱུར་ན། ། རེག་བྱ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འཛིན། ། ལྷ་ཡི་ལྗགས་ནི་ བབས་པ་ཡིས། ། རོ་མཆོག་བཟང་པོ་མྱང་བར་འགྱུར། ། ལྷ་ཡི་ཤངས་ནི་བབས་པ་ཡིས། ། དྲི་བཟང་སྣ་ཡིས་ཚོར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ལུང་ངོ་། ། བབས་པའི་མཚན་ཉིད་རྒྱས་པར་བསྟན་པའོ། ། ། ། སྤངས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབབ་ པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། འདིར་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བབས་པ་ལ་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དྲིས་ནས་སྤང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་མེ་ཏོག་གམ་ཡང་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་གོས་ཀྱི་ཐ་མ་ལ་བསྔགས་ཏེ། སྤྱི་བོར་བཞག་པའམ་བྱབས་པས་རང་རང་གི་གནས་སུ་ གཤེགས་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེས་ཀྱང་སྤངས་པར་མ་གྱུར་ན། དེའི་སྤྱི་བོར་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རི་རབ་ཀྱིས་མནན་པས་ནི་སྤངས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱི་ནས་མགོ་དང་སྙིང་ག་སྤྱི་གཙུག་ལྟེ་མགྲིན་དང་། གསང་བ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྤྱི་བོར་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་མོ། སྙིང་ གར་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ནི་ཧཾ་སྟེ་ཐབས་ཀྱི་ཆའོ། ། རང་རང་རིག་པར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སྤྱི་བོ་སྤྱི་གཙུག་སྙིང་ག་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ལྟེ་མགྲིན་གསང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ལ་དགོད་ པའི་ཡི་གེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ལྟེ་བར་ནི་ཧོ། མགྲིན་པར་ནི་ཨཱཿ། གསང་བ་ནི་ཀྵའོ། ། བསྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དྲུག་པོ་དེར་བསྲུང་བའོ། །

When the deity’s body descends, one perceives supreme tactile sensations. By the descent of the deity’s tongue, one will taste the finest of flavors. By the descent of the deity’s nose, one will smell fragrant scents. This is the certainty; it is the word of the Buddha. This concludes the detailed explanation of the characteristics of the descent. Regarding the term "abandoning," it is to be connected with the term "descending." Here, having been blessed by the wrathful kings and the deities, one should ask what is to be done and what is not to be done, and then abandon [the descent]. Furthermore, by reciting "OṂ ĀḤ HŪṂ" over a flower or the hem of one’s own garment, and then placing it on the crown of the head or waving it, they will depart to their respective abodes. If they are still not abandoned by that, they will be abandoned by pressing a maṇḍala of earth and Mount Meru upon the crown of the head; it is not done in the previous manner. Regarding the passage beginning "from the head, heart, crown, navel, throat, and secret place," the syllable OṂ is at the crown, the syllable HŪṂ is at the heart, and HAṂ—the aspect of method—is at the crown of the head. Regarding the phrase "abiding in their respective awareness," the crown, the crown of the head, and the heart are the locations of method, while the navel, throat, and secret place are the locations of insight. Regarding the "three vajras," they are the essence of the three syllables of body, speech, and mind. If one asks which syllables are to be placed in the aspect of insight: HO is at the navel, ĀḤ is at the throat, and KṢA is at the secret place. "Protect" means to protect those six locations.

གཞན་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་བདུད་ཀྱི་འཚེ་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ལུས་ལ་གོས་དམར་བསྐོན་ཞིང་མིག་དག་དགབ་པ་སྟེ། ། ཞེས་ བྱ་བ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། ། སློབ་མ་འདིར་ནི་གཞུག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་འདིར་རོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྟུལ་ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་དང་པོ་པའི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོས་འདི་ཁོ་ན་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡེ་ཤེས་ ཐོབ་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་འབད་པས་བསྲུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བརྟུལ་ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། མཆོག་གི་འགྲོ་བ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་གཟིགས་ནས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་ཐུག་པ་ཡང་བརྟུལ་ཞུགས་འདི་ལ་བརྟེན་ནས། མཆོག་གི་གནས་བརྙེས་ཞེས་བྱའོ། ། འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ ཚོགས་དེ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་འདི་དག་གིས་མཆོག་གི་གནས་སུ་འདོད་པའོ། ། དེ་ལ་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་སློབ་མ་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ལ། འབད་པས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མནར་སེམས་མི་ བདེན་གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྤངས་ཏེ་གཞན་གྱི་ནོར་དང་དེ་བཞིན་ཆང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མནར་སེམས་ཀྱི་སྒྲས་ནི་མིའི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གསོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཀྱི། སྲོག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ལ། སྐད་ཅིག་ཙམ་མནར་སེམས་བྱས་པས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལས་ཉམས་པར་རྟོགས་ པར་བྱའོ། ། མི་བདེན་ཞེས་པས་ནི།

Otherwise, because the afflictions of Māra arise for the childish who do not understand the vajra of the wisdom of suchness (tathatā-jñāna-vajra). Regarding the statement, "Clothing the body in red garments and covering the eyes," this is for the purpose of symbolizing wisdom. "The disciple is to be introduced here" refers to this wheel of the Kālacakra maṇḍala. "Conventional observance" (vrata) means that for the sake of the equipment of merit (puṇya-saṃbhāra), beginners and childish beings who have not seen this very [reality] must guard it with effort until wisdom is attained; this is to be connected with the term "observance." "Having gone to the supreme destination" means that from Vipaśyin down to Śākyamuni, by relying on this very observance, they attained the supreme state. "Destination" refers to the equipment of merit and the equipment of wisdom, through which one desires the supreme state. Regarding "bestowal" (dāna), it means that the masters must bestow it with effort upon their beginner disciples; this is the certainty of the Tathāgatas. If one asks what that observance is, it is said: "Abandoning malice, untruth, the wives of others, the wealth of others, and likewise alcohol," and so forth. By the word "malice," it should be understood that not only the killing of human beings and so on, but even a single moment of malice toward any living being causes one to fall from the conduct of awakening (bodhicaryā). By the word "untruth,"...

སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སླུ་བའི་ཐབས་ཡང་དག་པར་བཟུང་སྟེ། བདག་གིས་འདོད་པ་ལ་སེམས་གནས་ནས་རྫུན་དུ་སྨྲ་ན། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཏེ། ལས་དང་པོ་པའི་ལྟུང་བར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྤངས་ཏེ་ཞེས་པ་སྟེ། གསང་ སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཐའ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྒྱུད་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མི་མོ་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ནི་གནང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་འཛག་པའི་བདེ་བའི་ཕྱིར་ནི་གནང་བ་མེད་པ་ལ་མི་འགྱུར་ བའི་ཕྱིར་ནི་བསྟེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་འཛག་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་བཀག་པ་མེད་དོ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་གཉིས་ཀ་དག་གིས་ཀྱང་། ། གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་མི་མོ་ནི་བསྟེན་པར་མི་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་བསྟེན་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་སྡིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་སྟོབས་ ཀྱིས་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་གྱི་ནོར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུད་འགྲོ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་བདག་གིར་རྐུ་བའི་སེམས་ཀྱིས་མི་བྱ་སྟེ། བདེ་བར་གཤེགས་པས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་ཆང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བཏུང་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། གང་དེ་ནི་ཉེས་པ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མྱོས་པའི་བར་དུ་བཏུང་བར་མི་བྱའོ། ། མྱོས་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་བཀག་པ་མེད་དོ། ། དེ་བས་ན་མྱོས་པར་བཏུང་བར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ལྔ་པོ་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་ཞེ་ན།

Having correctly adopted the means of deceiving sentient beings, if one dwells in the mind of desire and speaks falsely, this should be understood as a downfall for beginners who engage in the conduct of the Secret Mantra gateway. Regarding the phrase "having abandoned the women of others": for those engaging in the conduct of Secret Mantra, in order to realize the limit of Mahāmudrā, it is strictly permitted to rely upon a woman of perfect characteristics as described in various tantras, provided she is not under the protection of another. Therefore, for those who have obtained the empowerment of non-retrogression, there is no permission for the sake of the bliss of emission; rather, for the sake of the unchanging, she is to be relied upon exclusively. For beginners, even if there is emission, there is no prohibition against it. Thus, both types of yogis should not rely upon a woman who is under the protection of another. If one does rely upon her, it becomes a sin through worldly transgression, and by the power of that, the samaya will be impaired. Regarding the phrase "the wealth of others": one should not, with a mind of theft, take what is owned by anyone from the animal realm upward as one's own, because it is prohibited by the Sugata. Likewise, regarding the phrase "alcohol," it should be connected with the instruction "one should not drink it," because it is the root of all faults; one should not drink it to the point of intoxication. There is no prohibition against drinking it when it is not intoxicating. Therefore, the meaning is that one should not drink it to the point of intoxication. If one asks, "Why should these five be abandoned?"

བདག་གི་དགེ་བ་འཇོམས་བྱེད་འཁོར་བའི་རྡོ་རྗེའི་སྡིག་པའི་ཞགས་པ་ལྔ་པོ་འདི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གིས་རང་བཞིན་ཡོངས་ སུ་མ་ཤེས་པས་དེ་བསྟེན་པ་ནི་ཕུང་ཁྲོལ་སྐྱེད་པས་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། གཞན་དེ་ཉིད་རིག་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཉེས་པར་མ་གསུངས་སོ། ། གང་ཞིག་གང་གི་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། ། གང་ གི་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདུལ་བའི་བསྟན་པ་ལའོ། ། ལྷ་དང་མིའི་བླ་མར་གྱུར་པ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་མཚན་གྱིས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ནས་སྨོས་ཏེ་སྦྱིན་པའོ། ། མཚན་ནས་སྨོས་ཏེ་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་སྙམ་པ་ལ། སྣ་ཚོགས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་ བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཀའ་འདིས་ཞེས་པ་ནི། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བཀའ་འདིས་ཞེས་སུ་སྦྱར་རོ། ། སྲིད་པའི་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བཀའ་འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་བསྲུངས་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྲུང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ རིགས་ཀྱི་བུ་ཕོ་དང་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐྱང་ཞིང་སྲུངས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ལ་དམ་ཚིག་དེ་དག་དོན་དང་ལྡན་པར་སྦྱིན་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གལ་ཏེ་སྤྲོ་བར་གྱུར་ན། ཆོ་ལོ་ཁ་ན་མ་ཐོའི་ཟས་དང་ཚིག་ངན་འབྱུང་(ཕོ་,པོ་)ལྷ་མིན་ དབང་པོའི་ཆོས། ། ཞེས་བྱ་བ། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་རིག་བྱེད་པས་བརྗོད་པའི།

"Regarding the five vajra nooses of sin in saṃsāra that destroy one's virtue," it is said. Since those who do not fully understand the nature [of these things] and rely upon them will produce ruin, they should be abandoned by beginners. For those who know reality, however, no fault is spoken of. Regarding the phrase "at whatever time" and so forth: "whatever" refers to the Sugata. "At whatever time" refers to the teaching that tames them. "The teacher of gods and humans" refers to Śākyamuni and others. "Given by his name" means that it is given by mentioning the name of Śākyamuni’s word and so forth. If one wonders how it is given by mentioning the name: "the Lord of the Multitude" refers to the Lord of all beings, such as Śākyamuni and others. "By this word" should be connected as "by this word of Śākyamuni." "Protecting from the fears of existence" means that by guarding [oneself] according to this word of Śākyamuni, one is protected from the suffering of saṃsāra. Therefore, the meaning is: "O sons and daughters of good family who practice the conduct of Secret Mantra, you too must maintain and protect [this]." The master bestows these samayas, endowed with their meaning, upon the beginner disciples. Following that, if they become enthusiastic, [the text says]: "The dice, the food of transgression, and the harsh words of the asura lord—these are the dharmas of the non-Buddhists," which refers to what is expressed by the Vedas of the non-Buddhist Tīrthikas.

ཕ་མེས་ལ་མཚུན་འཐོར་བ་ལ་སོགས་པས་སྤྱོད་པ་དང་གྲོལ་བར་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱན་པོ་འགྱེད་པ་དང་། སྲོག་བཅད་པའི་ཤ་ལ་ཟ་པ་དང་། སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དང་། རྒྱལ་པོ་དང་། རྐུན་པོ་དང་། དམག་ལ་སོགས་པའི་ གཏམ་བརྗོད་པ་དང་། སྲོག་ལས་གྱུར་པའི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ཡང་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བར་གྱུར་ན། བ་ལང་བྱིས་པ་བུད་མེད་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཏེ་ལྷ་མིའི་བླ་མ་གསོད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསོད་པ་ལྔ་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བར་གྱུར་ན། གྲོགས་ དང་མངའ་བདག་ལྷ་མིའི་བླ་མ་དགེ་འདུན་དང་ནི་དབུགས་འབྱིན་ལ་འཁུ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱང་མི་བྱ་ཞེས་པའི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་དབང་པོའི་ཡུལ་ཆགས་མི་བྱ་སྟེ། ། སྲིད་པའི་བདག་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཉི་ཤུ་ལྔ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཡུལ་རྣམས་ནི་ཕུང་ཁྲོལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཞེས་ བྱའོ། ། གཉིས་གཉིས་སྤྲོད་པ་སྲོག་གཅོད་དང་། ། མ་བྱིན་ལེན་དང་རྫུན་དུ་སྨྲ། ། འདི་དག་མ་སྤངས་བསྟེན་པ་ཡིས། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་མནར་སེམས་མི་བདེན་གཞན་གྱི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་སྤང་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཀྱང་འདོད་པའི་ ཡུལ་བསྟེན་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་དེ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་གྱི། ལས་དང་པོ་པར་གཏོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་ལ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།

The view of conduct and liberation includes such practices as scattering offerings to ancestors, as well as gambling, eating the meat of slaughtered animals, and engaging in talk concerning men, women, kings, thieves, and armies. Furthermore, the vow of non-action is granted regarding sacrifices involving the taking of life and so forth. Likewise, if they are inclined, the vow of non-action is granted regarding the "five killings," which are: killing a cow, a child, a woman, a man, or a guru of gods and men. Similarly, if they are inclined, the vow of non-action is granted regarding the following: "One should not harbor malice toward friends, sovereigns, gurus of gods and men, the Saṅgha, or those who provide refuge." Moreover, one should not be attached to the objects of the senses; the "twenty-five ascetic observances of the Lord of Existence" are also to be granted, for it is said that "objects are the cause of ruin." Is it not said: "By engaging in the two-in-two union, killing, taking what is not given, and speaking falsehoods—by not abandoning but practicing these, one will attain non-dual wisdom"? If so, why should malice, untruth, and the wives of others be abandoned? Although that is true, the statement that non-dual wisdom is attained by engaging with the objects of desire is intended for yogis who fully understand the nature of reality; it was not spoken for yogis who are beginners and possess a childish nature.

བྱིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ འཆིང་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བཏུལ་བ་མ་བྱས་པའི་དུག་དང་གསེར་དང་དངུལ་གྱི་བཟའ་བཏུང་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་བཀག་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཐོབ་པ། ཆོས་ཐམས་ ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་མཚུངས་པར་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་གནང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་བརྟུལ་ཞུགས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་བྱིན་པའི་(རྗས་,རྗེས་)ལ། བྱིན་པའི་རིགས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་དོན་དུ། དཔལ་ལྡན་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་པདྨའི་ནང་དུ་མེ་ཏོག་གཅིག་བྱིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བསྔགས་པའི་མེ་ཏོག་ལག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དང་པོར་ལན་གསུམ་བསྐོར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། ལག་པ་པདྨ་ནས་ནི་མེ་ཏོག་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དོར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་ འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་པའི་རྗེས་ལ། རིགས་ཀྱི་མེ་ཏོག་ཚོམ་བུ་འམ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དོར་བར་བྱའི། རྡུལ་ཚོན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་གནས་སུ་མེ་ཏོག་ལྷུང་གྱུར་དེ་ནི་དེ་ཡི་རིགས་ངེས་མི་ཡི་བདག་པོ་ཀྱེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱི་ནས་མེ་ཏོག་བབས་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་རྗེས་སུ་ མཐུན་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཟུང་ན་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

For childish yogins, that very thing acts as a complete fetter. For example, just as food and drink containing poison, gold, or silver that have not been thoroughly subdued by mantras and the like will produce a great mass of suffering, so it is. Therefore, it is prohibited for those of a childish nature, but it is strictly permitted for yogins who have attained the immutable and who perceive all phenomena as being equal to the center of space. Thus, after bestowing the twenty-five ascetic observances upon the beginners, in order to thoroughly examine the family to which they belong, a single flower is placed into a lotus consecrated by the glorious mantra. The ācārya then places into the disciple’s hand the flower consecrated by the body, speech, and mind. This is for the purpose of entering the maṇḍala and for nothing else. Regarding the phrase "first, circumambulate three times," this refers to the disciple who is equipped with the karmavajra. "The flower should be cast from the lotus-hand into the maṇḍala" means that after circumambulating the maṇḍala three times, the flower of the family should be cast upon the heap of offerings or the vases and so forth, but not upon the colored powders; that is the meaning. "O Lord of Men, whichever place the flower falls upon, that is the certain family of that person" means that subsequently, if one takes the karmamudrā that accords with the deity of the family into which the flower fell, one will attain the accomplishment of the karmamudrā. This is the meaning.

དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་དབང་བདུན་དང་ནི་རྣམ་གསུམ་བླ་མེད་ཆེན་པོ་འདིར་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་གོ་རིམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ ཤར་གྱི་སྒོར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། ལྷ་རྣམས་གཡས་བརྐྱང་བ་དང་། གཡོན་བསྐུམ་བཞུགས་པ་དང་། བཞེངས་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གནས་ཏེ། ཆུ་ལ་སོགས་པས་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་བདུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ བདུན་ཏེ། བྱིས་པ་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབང་གསུམ་མོ། ། བླ་མེད་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྦྱིན་གྱི་སྔོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ། ། ད་ནི་དབང་བདུན་གྱི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨན་དང་དྲིར་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྨན་ནི་སྔོན་དུ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་དྲིའི་མཆན་ཁུང་གི་ལེའུ་ཚེ་ལས་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཆས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ལེའུ་ཚེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་དབུས་ནས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ སྨན་ལྔ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལས། དྲི་མཆན་ལེའུ་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཀྱེ། ། རིམ་པས་སྨན་རྣམས་དགོད་བྱ་བ། ། མིག་དང་ཟླ་བ་མེ་སོགས་ཆས། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་ལྔ་ལྔ་ཡིས། ། ཚངས་པ་སྲེད་མེད་དྲག་པོ་དང་། ། དབང་ཕྱུག་མ་དང་མཆོག་དབང་མོ། ། བརྒྱ་བྱིན་མ་ དཔལ་ཕག་མོ་དང་།

Then, the deities of the families and so forth should also be shown. "Thereafter, the seven empowerments and the three [empowerments] of the great Unsurpassed [Tantra] are to be bestowed here" refers to the sequence of the master's activities. In that regard, the master, possessing the divine pride of the principal deity of the maṇḍala, should remain at the eastern gate of the maṇḍala in a posture corresponding to the deities—either with the right leg extended and the left drawn in, or standing—and then confer the empowerment upon the disciples with water and so forth. Regarding the "sevenfold," these are the seven [empowerments] beginning with water, which are for the entry of the childish. The "threefold" refers to the three mundane conventional empowerments: the vase, the secret, and the insight-wisdom (prajñājñāna). The "great Unsurpassed" refers to the supramundane empowerment; it is bestowed immediately after the mundane ones, but not before them. Now, in order to explain the ritual of the seven empowerments, regarding the phrase "possessing medicine and fragrance" and so forth: "medicine" should be understood as the substances for the eyes and so forth, as previously taught in the Root Tantra in the chapter on the "Fragrant Compartments." From the center of the twenty-five compartments, one should take the five medicines according to the ritual taught in the Tantra as they are found. As it is said in the Ādibuddha: "O King, in the Fragrant Compartments, The medicines are to be arranged in sequence: The substances of the eyes, the moon, fire, and so forth, By the five each of Brahmā and the others. Brahmā, Viṣṇu, Rudra, Īśvara, and Umā, Śakra, Śrī Vārāhī, and..."

། གཞོན་ནུ་ཙ་རྩི་ཀ་དེ་བཞིན། ། ས་བདག་མོ་དང་ཆུ་དང་འོད། ། རླུང་སྟེ་དེ་བཞིན་མཁའ་སྤྱོད་མ། ། མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་དང་། ། ཚ་མོ་དེ་བཞིན་སྒྱུག་མོ་དང་། ། བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་པོ་རྗེའུ་རིགས་དང་། ། དམངས་རིགས་རིགས་ངན་དེ་བཞིན་ཏེ། ། སྨན་འདི་རྣམས་ནི་རྟག་པར་ཡང་། ། གྲུབ་ཆེན་ བཟའ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སྟེར། ། ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་སྨན་དང་དྲི་དེ་རྣམས་ནི་བུམ་པའི་ནང་དུ་བླུགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱལ་དང་རྣམ་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཙོ་བོ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པའོ། ། ས་བུམ་རང་བཞིན་དག་གམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། སྤྱིར་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ རིན་པོ་ཆེ་དང་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་མ་འབྱོར་པས་ནི་སའི་རང་བཞིན་ལས་ཀྱང་བྱ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ནང་དུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། འབྲུ་དང་། སྨན་རྣམས་ཀྱང་བླུགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་ནི་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཅན་བཞི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་ རིགས་ནི། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་། པདྨ་རཱ་ག་དང་། ཆུ་ཤེལ་དང་། ཀརྐེ་ཏ་ཀ་དང་། མརྒད་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྕགས་གསུམ་སྟེ། ། གསེར་དངུལ་ཟངས་རྣམས་དང་། ལྕགས་བཟང་རྣོན་པོའི་ནི་གཞན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་འབྲིང་ནི། ། མུ་ཏིག་བྱུ་རུ་རྒྱལ་པོའི་ཆོས། ། ཤཱུ་ལ་ནོར་བུ་ཐིག་ལེ་ དང་། ། རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། རིན་པོ་ཆེ་ཐ་མའི་རིགས་ནི། ཤེལ་དང་སྲོག་ཅེས་བྱ་བའི་རིགས་དང་། འོང་ཧ་རི་དང་མཆིང་བུ་དང་། ། ནོར་བུ་ལྗང་གུའི་རིགས་རྣམས་ཏེ། །

Likewise, the youth Caṇḍikā, the Earth Mistress, Water, and Light, Wind, and likewise the Sky-Goer (Khecarī), the mother, sister, daughter, granddaughter, and likewise the mother-in-law; the brahmin, king, merchant, and commoner, as well as the low-caste—these medicinal substances always bestow the great siddhis of food and miraculous power. Thus the Tathāgata spoke. Therefore, those medicinal substances and fragrances are to be poured into the vase. Regarding the "Victorious" and "Completely Victorious" [vases]: these are the primary vase and the vase of all activities. Regarding the phrase "whether of the nature of earth or [other materials]": in general, all vases should be made from precious gems or the vajra family; if those are not available, they may be made from the nature of earth as well. However, the meaning is that precious gems, grains, and medicinal substances should also be placed inside. Furthermore, among the precious gems, the four castes beginning with the brahmin are primary. Likewise, for the vajra family, sapphire, ruby, crystal, karketaka, and emerald are primary. Similarly, the three metals are gold, silver, and copper, while the others are high-quality, sharp iron. Likewise, the intermediate precious gems are pearl, coral, the king of dharmas, the śūla-jewel, and the drop (tilaka); these are proclaimed as the six types. The types of inferior precious gems are the crystal and the so-called "life" (jīva) family, the onhari, the glass, and the types of green jewels.

དེ་ལྟར་རྙེད་པ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་མེད་པས་མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་པ་ཁ་དོག་ལྔས་ཀྱང་བླུགས་པར་བྱའོ། ། ཡང་རྣམ་པར་ རྒྱལ་བའི་སྟེང་གི་དུང་ཆོས་སུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྗང་གུ་བླུགས་པར་བྱའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་སྔོན་པོ་ནི་ཤར་ནུབ་ཀྱི་རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པར་བླུགས་སོ། ། ཤར་དང་མེའི་བུམ་པར་ནག་པོའོ། ། ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་གྱི་བུམ་པར་དམར་པོའོ། ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་གྱི་བུམ་པར་དཀར་པོའོ། ། ནུབ་དང་རླུང་གི་བུམ་པར་སེར་ པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྨན་རྣམས་ལས་ཆ་གཅིག་རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པར་རོ། ། ཤར་དང་མེ་རུ་ཆ་གཉིས་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་དང་ལྷ་མིན་དུ་ཆ་གསུམ་པའོ། ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་ཆ་བཞི་པའོ། ། ནུབ་དང་རླུང་དུ་ཆ་ལྔ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཉི་ཤུ་ལྔ་པོ་དེ་ཡང་ཐུམ་བུར་བཅིངས་པ་བུམ་པ་ལ་དགོད་པར་ བྱའོ། ། བཞི་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་བུམ་པའི་གྲངས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བྱ་བ་ལ་བུམ་པ་བཅུའོ། ། དགེ་ཚུལ་ལ་དྲུག་གོ། ། ཁྱིམ་པ་ལ་གཅིག་སྟེ། དེ་ཡང་བཞི་ནི་དགེ་ཚུལ་གྱི་ཡིན་པས། རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གཉིས་ཏེ་དྲུག་གོ། ། བརྒྱད་ནི་དགེ་སློང་ལ་སྟེ། རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་བཅུའོ། ། ཁྱིམ་པའི་དབང་ལ་རྒྱལ་བ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་གོ། ། དེ་དག་གིས་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ལྔ་སྟེ། གཙུག་ཏོར་དང་ཕྲག་པ་གཡས་གཡོན་དང་། གྲུ་མོ་གཡས་གཡོན་དང་། རྐུབ་ཚོས་དང་། ཆུ་སོ་རྣམས་ལའོ། ། དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་ལྷ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར།

Thus, it is said: "In that way, the [substances] should be taken." In the absence of those, one should also pour in fragrant flowers of five colors. Furthermore, one should pour green precious gems into the conch-vessel atop the Victory Vase (vijaya-kalaśa). Blue precious gems are poured into the Victory and Conqueror Vases of the east and west. Black [gems] are in the east and southeast vases. Red [gems] are in the south and southwest vases. White [gems] are in the north and northeast vases. Yellow [gems] are in the west and northwest vases. Likewise, one portion of the medicinal herbs is for the Victory and Conqueror Vases. Two portions are for the east and southeast. Three portions are for the south and southwest. Four portions are for the north and northeast. Five portions are for the west and northwest. In that way, those twenty-five [substances] should be tied in bundles and placed in the vases. Regarding the phrase "four and eight," this indicates the number of vases according to the specific basis [of the recipient]. For a monk who is a Vajra-holder, there are ten vases. For a novice (śrāmaṇera), there are six. For a householder, there is one. Since four belong to the novice, there are six: the two for the Victory and Conqueror [vases], and the four for the novice. For a monk, there are eight, making ten with the Victory and Conqueror [vases]. For the empowerment of a householder, there is either the Victory or the Conqueror vase, whichever is appropriate. The locations for the empowerment are five: the crown protuberance (uṣṇīṣa), the right and left shoulders, the right and left elbows, the buttocks, and the genitals. Then, in order to purify the deity of the family:

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀུ་ལ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མེ་ཏོག་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། ། སློབ་མས་དོར་དུ་གཞུག་གོ། ། དེའི་རྗེས་ལ། ཨོཾ་དི་བྱན་ས་མུངྒྷ་ཊ་ཡཱ་མི། ཞེས་བྱ་བས་མིག་ཕྱེ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་ལྷ་ངོ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཤར་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་ལག་པ་གཡོན་པས་སློབ་མ་བསྐུལ་ཏེ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྷན་ཅིག་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་བར་བྱ་སྟེ། བྱང་སྒོར་བཏང་ལ། ལུས་ཀྱི་དྲི་མ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། སྒྲོལ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་བུམ་པ་ཐམས་ ཅད་ནས་ཆུ་བླངས་ཏེ་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་དུང་ཆོས་སུ་བླུགས་ལ། ཡང་སྐྱེ་བའི་གནས་ལྔར་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཨི་རྀ་ཨུ་ལྀ་པཉྩ་དྷཱ་ཏུ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ཅོད་པན་གྱིས་ཀྱང་། སྐྱེ་བའི་གནས་ལྔར་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱ་ཨ་ཨཱི་རཱྀ་ཨཱུ་ལཱྀ་པཉྩ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པ་ རི་ཤུདྡྷེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་འམ་གསེར་རམ་གོས་ལས་བྱས་པ་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་གཉིས་ཀྱིས་ཁམས་དང་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ལུས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྐུའི་ཞལ་གྱི་ཤར་གནས་སུ་ལུས་སྦྱང་བར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་གཡས་སྐོར་གྱིས་ངག་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ལྷོའི་སྒོར་སོང་སྟེ་སྐྱེ་བའི་གནས་ལྔར་དར་དཔྱངས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿཧ་ཧཱ་ཧཾ་ཧཿ།

"Oṃ sarvatathāgatakulaviśodhani svāhā." With this, the vajrācārya consecrates the flower and causes the disciple to cast it. Following that, with "Oṃ divyāṃśumudghāṭayāmi," the eyes are opened. Preceded by the principal deity of the maṇḍala, the entire maṇḍala and the deities of the families should be shown. Now, starting from the eastern gate: then the ācārya, with his left hand, urges the disciple to circumambulate the maṇḍala together with the karmavajra. Having sent him to the northern gate, in order to purify the stains of the body on a merely conventional level, the goddesses such as Tārā take water from all the mantra vases and pour it into the victory conch. Then, the water empowerment is conferred upon the five places of birth with the mantra: "Oṃ a i ṛ u ḷ pañcadhātuviśodhani svāhā." Then, with the crown, the empowerment is also conferred upon the five places of birth with: "Oṃ ā a ī rī ū lī pañcatathāgatapariśuddhe svāhā." Then, a crown made of jewels, gold, or cloth should be bound upon the head. Thus, by completely purifying the elements and aggregates through these two empowerments, the body becomes pure on a merely conventional level. Then, the body should be purified at the eastern face of the [deity's] body. Then, again proceeding clockwise, in order to purify speech, one goes to the southern gate and the silk ribbon empowerment is conferred upon the five places of birth with: "Oṃ a ā aṃ aḥ ha hā haṃ haḥ."

ཧོ་ཕྲེཾ་ད་ཤ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པ་རི་པཱུ་ར་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ནི་རིན་པོ་ཆེའམ་གསེར་རམ། མ་འབྱོར་ན་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་ བ་ལ་སོགས་པའི་དར་དཔྱངས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྐྱེ་བའི་གནས་ལྔར་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུའི་སྔགས་འདིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཨོཾ་ཧུཾ་ཧོཿསཱུརྱ་ཙནྡྲ་བི་ཤོ་དྷ་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་དུང་ཆོས་ཀྱི་ཆུས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ལྟར་དབང་གཉིས་ཀྱིས་གསུང་རྡོ་རྗེ་དག་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་སོར་གདུབ་སྦྱིན་ཏེ། གཡས་ནས་བསྐོར་ལ་ཤར་གྱི་སྒོའི་ཞལ་དུ། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བའི་གནས་ལྔར་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་དབང་སྔགས་འདིས་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨ་ཨཱ། ཨེ་ཨཻ་ཨར་ཨཱར། ཨོ་ཨཽ། ཨལ་ཨཱལ་བི་ཥ་ཨེནྟི་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། དེ་ནས་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་ བ་བཏགས་ཏེ། ཡང་སྐྱེ་བའི་གནས་ལྔར་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྔགས་འདིས་སོ། ། ཨོཾ་ཧ་ཧཱ། ཡ་ཡཱ། ར་རཱ། ཝ་ཝཱ། ལ་ལཱ། ཙ་ཏུར་བྲཧྨ་བི་ཧཱ་ར་བི་ཤོ་དྷ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ལག་གདུབ་དང་། རྐང་གདུབ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ན། རྐང་ལག་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ ནས་ལུང་བསྟན་པའི་དབང་ནི། རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུའི་དབང་གཉིས་ཀྱིས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དག་པར་བྱས་ནས། ཡང་ཡེ་ཤེས་དག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། སླར་སློབ་མ་གཡས་ཕྱོགས་ནས་ནུབ་སྒོའི་ཞལ་དུ་རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་། སྔགས་འདིས་སྐྱེ་བའི་གནས་ལྔར་བསྐུར་ཏེ།

HO PHREṂ DAŚA PĀRAMITĀ PĀRIPŪRAṆE SVĀHĀ. With this mantra, one should tie a silk ribbon to a jewel, gold, or, if these are unavailable, a garland of flowers and so forth. Then, one confers the empowerment at the five places of birth using this mantra of the vajra and bell: OṂ HŪṂ HOḤ SŪRYA CANDRA VIŚODHAKA SVĀHĀ. Having placed the vajra and bell upon the crown of the head, one confers the empowerment with the water from the conch vessel. Having thus purified the Vajra Speech through these two empowerments, one gives the vajra ring. Circumambulating from the right, one confers the empowerment of the vow at the five places of birth using this mantra for the sake of purifying the Vajra Mind at the face of the eastern gate: OṂ A Ā E AI AR ĀR O AU AL ĀL VIṢAYA-INDRIYA-VIŚODHANI SVĀHĀ. Then, having attached a flower garland to the ears and so forth, one confers the name empowerment at the five places of birth using this mantra: OṂ HA HĀ YA YĀ RA RĀ VA VĀ LA LĀ CATUR-BRAHMA-VIHĀRA-VIŚODHA SVĀHĀ. If bracelets, anklets, and so forth are unavailable, one should bind the hands and feet with flower garlands. Then, as for the empowerment of the prophecy: "O Vajra [Name]!" Having thus purified the Vajra Mind through the two empowerments of the vajra and bell, and for the sake of purifying primordial wisdom, one again leads the disciple from the right to the face of the western gate and confers the empowerment of authorization at the five places of birth using this mantra:

ཨོཾ་ཧཾ་ཀྵ་དྷརྨྨ་ཙཀྲ་པྲ་བརྟ་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་དབང་བསྐུར་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རབ་སྦྱིན་སྙིང་རྗེ་མཆོག་གིས་དག་པའི་ཆོས་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བོས་ལ། ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་སྦྱིན་ པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ངེས་པར་སྲོག་བཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་ཡང་དག་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་དབང་བདུན་གྱི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ནས་ཕུ་ནུའི་རིམ་ པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསམ་ཞིང་། ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ལོ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། རིགས་ལྡན་རྒྱལ་པོ་ཆོས་སྟོན་པ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། ཟླ་བ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། ཉི་མ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། གཟའ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། ཚེས་ཆེ་གེ་མོ་དང་། སྐར་མ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། སྦྱོར་བ་ཆེ་གེ་མོ་དང་། བྱེད་པ་ཆེ་གེ་མོ་ལ། མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སམ། དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དུ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཆེ་གེ་མོས། སློབ་མ་ཆེ་གེ་མོ་ལ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འོག་མིན་གྱི་གནས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་བདག་གིས་ལུང་བསྟན་པ་དང་།

"Oṃ haṃ kṣa dharmacakra-pravartaka svāhā." Having conferred the empowerment with these words, one should purify the vajras of body, speech, mind, and wisdom. Then, it is said: "One should bestow the vajra and bell, and teach the pure Dharma with supreme compassion." Thus, the preceptor should call the disciple by name, such as "Vajra [Name]," and place the vajra and bell in their hands. Then, regarding the "pure Dharma," it should be taught with one and a half verses, beginning with "In the Vajra family, one must take life" and ending with "one should truly bestow [it] in the maṇḍala." This constitutes the complete ritual of the seven empowerments. Thereafter, in order to understand the sequence of the brothers, the Vajra Preceptor should visualize the disciples being blessed by the Buddhas and recite the words concerning the year and so forth: "In this year [Name], under the Dharma-teaching Kalki King [Name], in the month [Name], on the day [Name], under the planet [Name], on the lunar date [Name], under the constellation [Name], in the yoga [Name], and in the karaṇa [Name], the Vajra Preceptor [Name], for the sake of the disciple [Name], as the Principal, for the purpose of causing all sentient beings to attain the fruits of merit and wisdom, and for the sake of accomplishing worldly siddhis, grants this prophecy reaching to the limit of the realm of Akaniṣṭha."

རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བདུན་གྱི་ངེས་པའོ། ། གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་རྒྱུད་གཞན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རྣམ་པར་དག་པས་དབང་སྔར་གང་གསུངས་པ་དེ་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་ རྣམས་གཞུག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཆུའི་དབང་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དབུ་རྒྱན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མེ་ཏོག་བབས་པ་རིགས་ཀྱི་ལྷར་གསུངས་པ། དེ་བས་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འཐད་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་གང་ལ་བབས་པ་དེ་དང་། རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ དེས་དེ་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་མངའ་བདག་ཅོད་པན་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར། གང་ལ་མེ་ཏོག་ལྷུང་བ་དེ་ཅོད་པན་གྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་གྱི། ཐམས་ཅད་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནི་ མ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སྲོག་གཅད་བྱ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདིར་སྲོག་བཅད་པ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་ནི། དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་གྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཕྱི་དང་ནང་ངོ་། ། དེ་ལ་ཕྱི་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྲོག་གཅད་པར་བྱ་བ་གསུངས་ པ་དེ་ནི། མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དང་། དམ་ཚིག་དྲལ་བ་རྣམས་ལ་ངེས་པ་ཡིན་པས། དེ་བས་ན་གང་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱེད་པ་དེ་སྔ་ཕྱིར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་གང་གིས་དང་པོ་མཚམས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ལ་ཕྱིས་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྐད་ཅིག་ ཙམ་གསད་པར་བྱ་སྟེ།

The phrase "it is the authorization" refers to the certainty of the seven empowerments. Furthermore, in other tantras, the empowerments previously described through the purity of the five tathāgatas are for the purpose of introducing childish beings. For instance, if the water empowerment belongs to Vairocana and the crown empowerment belongs to Ratnasambhava, then how would it be consistent with the teaching in all tantras that the deity of the family is determined by the flower that falls upon the maṇḍala? Therefore, the deity of the family mudrā by which one achieves accomplishment is the certainty of the tathāgata. As it is said in the Mañjuśrī-nāma-saṃgīti: "The Lord of Buddhas, the one with the crown." For this reason, whichever deity the flower falls upon becomes the primary one for the crown, and it is not necessarily Ratnasambhava in all cases. Now, another purity shall be explained. Regarding the statement, "One should take the life of the vajra family," and so forth, the samayas of taking life and so on are of two types: the provisional and the definitive, which are the outer and the inner. Regarding the outer, that which the Blessed One taught as taking life is the certainty concerning those who commit the five acts with immediate retribution, those who harm the Buddha's teaching, and those who violate the samaya. Therefore, one should understand that those who commit the five acts with immediate retribution are to be killed. In this context, if someone first commits the acts with immediate retribution and so forth but later ceases to do so, then they are to be killed for a mere moment.

དཔེར་ན་ཆོས་རྒྱལ་མྱ་ངན་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསད་པའི་ལས་བྱས་ན་ངེས་པར་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་མངོན་པར་ཤེས་ པ་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྔགས་པས། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་། དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་མ་གཏོགས་པ་དྲག་པོའི་ལས་མི་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། གཞན་གྱི་བུད་མེད་འཕྲོག་པ་དང་། དམ་ཚིག་བསྟེན་པ་དང་། རིགས་དང་རིགས་མ་ཡིན་པ་བགྲོད་པ་ དང་། རང་གི་ལུས་ཀྱི་མཐར་གཏུགས་པ་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡིན་གྱི་བདག་གི་དོན་དུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ངེས་པའོ། ། གལ་ཏེ་འདི་ནི་འགའ་ཞིག་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་མཚམས་མེད་པ་ལྔའི་ལས་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རིག་སྔགས་བསྒྲུབས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་ བསྐྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིས་(གསང་,གསད་)པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ལམ་མ་ཡིན་པར་ལྷུང་བ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་རྫུན་དུ་སྨྲའི། རང་གི་དོན་དུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ངེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མ་བྱིན་པར་བླངས་པ་ཡང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་རང་གི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་བུད་མེད་ལ་བགྲོད་པ་ཡང་། དུད་འགྲོའི་གནས་ལས་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཡིན་གྱི། རང་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །

For example, it is like the Dharma King Aśoka. Therefore, if those other than him—who do not know the characteristics of virtue and non-virtue and have not attained clairvoyance—perform the act of killing, they will certainly go to hell. Consequently, as long as a yogi has not attained clairvoyance, the practitioner of mantra should not perform wrathful activities, with the exception of pacifying, enriching, magnetizing, summoning, and so forth. Likewise, lying, taking what is not given, seizing the wives of others, maintaining the samaya, and engaging with those of the [appropriate] family or those who are not, as well as giving away one's own body to the very end, must be done for the sake of others and not for one's own sake; this is certain. If someone were to commit the five crimes of immediate retribution for as long as they live, then one should first accomplish the vidyāmantra of the wrathful deity and, through this absorption of the Blessed One Akṣobhya, perform the [act of] killing; this is certain. Furthermore, one lies in order to lead those who have fallen onto wrong paths, but not for one's own sake; this is certain. Likewise, taking what is not given is for the purpose of turning others away from going to the realm of hungry ghosts, but not for one's own sake. Similarly, engaging with the wives of others is for the purpose of turning them away from the animal realm, but not for the sake of one's own desire.

བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་བསྟེན་པ་ཡང་རིགས་སུ་འཛིན་པ་འཇོམས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། གཞན་ཡང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རིགས་ངན་པ་ལ་སོགས་པའི་མི་མོ་རྣམས་ལ་བརྙས་པར་མི་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་སྦྱིན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡང་གཏང་བར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་རལ་གྲི་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། གྲི་གུག་གི་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་བསྒྲུབས་ཏེ། ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ རྣལ་འབྱོར་པས་ཐམས་ཅད་བྱ་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་པའི་བཞད་གད་དུ་མི་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ངེས་པའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ན་ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ལུས་ཀྱི་སྲོག་ལྟུང་བར་བྱས་པ་ནི་སྲོག་བཅད་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཞེས་པ་ནི། གཙུག་ཏོར་དུ་འགོག་པར་བྱ་བ་ སྟེ། སྲོག་བཅད་པ་དེས་རྣལ་འབྱོར་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟེང་དུ་བཏང་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། རལ་གྲི་ཡིས་ནི་རྫུན་གྱི་དག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་རྫུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲང་དོན་དུ་མི་གནས་པའི་ངག་ཡིན་ལ། ངེས་དོན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་སྒྲ་སྐད་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྙིང་གའི་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡིས་གཞན་གྱི་ནོར་འཕྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ལ། དེའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ནི། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་ཞིང་དེ་འཕྲོགས་པས་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཏེ་མགྲིན་པས་བརྒྱད་པའི་གནས་སུ་ངེས་པའོ། །

The practice of the samaya substances, such as the five nectars, is also for the purpose of destroying the grasping at families. Furthermore, in order to accomplish the karmamudrā, one should not treat women of low caste and so forth with contempt. Moreover, for the sake of the equipment of merit, one should also practice extensive generosity. In this way, having accomplished the mantras of the sword, jewel, lotus, wheel, and curved knife families, the powerful yogi should perform all these actions so as not to become an object of worldly ridicule; this is the interpretable meaning. Now, the definitive meaning shall be explained. Here, the "taking of life" by embodied beings refers to the falling of the life-force of one's own body. Regarding the "Vajra family," this refers to the cessation [of the winds] at the uṣṇīṣa; the definitive meaning is that by taking that life, the yogi's bodhicitta is sent upward. Regarding "the sword [is for] the purification of lies," here "lies" refers to speech that does not abide in the interpretable meaning; in the definitive meaning, it is the teaching of the Dharma to all sentient beings simultaneously through the sounds of their own languages. That very sound of the indestructible at the heart is the definitive meaning. Regarding "the jewel [is for] seizing the wealth of others," here "others" refers to Vajrasattva; his "jewel" is the wish-fulfilling jewel, and seizing that is the Jewel family, which is the definitive location at the throat, the eighth place.

རིགས་མཆོག་པདྨ་ཡིས་ཀྱང་ཕ་རོལ་བུད་མེད་འཕྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཕ་རོལ་གྱི་བུད་མེད་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ཡིན་ལ། དེ་འཕྲོགས་པས་ནི་ཕ་རོལ་བུད་མེད་འཕྲོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་འཕྲོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་དབྲལ་བ་པདྨའི་རིགས་ས་བཅུའི་གནས་སུ་སླེབས་པ་ནི་ངེས་པའོ། ། ཆང་དང་མར་མེ་སངས་རྒྱས་ ཡུལ་རྣམས་བཟང་པོ་མ་ལུས་འཁོར་ལོར་བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་འདིར་ཆང་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཡིན་ཞིང་། མར་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླང་དང་ཁྱི་ལ་སོགས་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་ལྔ་པོ་ནང་དུ་བསྡུ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ནི་བདེ་བའི་པདྨའོ། ། བསྟེན་པར་བྱ་བ་ནི་ བཟའ་བ་ཡིན་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས། བཤང་གཅི་དང་ཁུ་བ་ཕྱིར་མི་འཛག་པར་བྱེད་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིགས་ངན་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིགས་བཞིའི་བུད་མེད་ཡིན་ལ། གྲི་གུག་ཅེས་བྱ་བ་གསང་བའི་པདྨའོ། ། ནམ་མཁའི་པདྨོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྱིས་སོ། ། བརྙས་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་ལ་བསྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་དབང་གིས་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་གཏོང་བ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རང་ལུས་ནོར་བཅས་སེམས་ཅན་དོན་དུ་སྦྱིན་གྱི་འདིར་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་རང་གི་ལུས་པོ་བུ་སྨད་དང་བཅས་ཤིང་། བདོག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དབུལ་བའོ། །

Regarding the statement, "Even the supreme lotus family seizes the woman of the other," here the "woman of the other" is the Great Seal (mahāmudrā). To "seize" her means to seize the woman of the other; to seize her is the certain arrival of the bodhicitta at the ten stages of the lotus family. Regarding the statement, "Wine, lamps, and buddhas—all excellent objects should be shown in the wheel": here, "wine" is coemergent joy; "lamps" refers to the internal gathering of the five discordant substances, such as the elephant and the dog; "buddhas" are the five nectars; and the "wheel" is the lotus of bliss. "To be relied upon" means to be consumed; by the power of meditative absorption (samādhi), ensuring that feces, urine, and semen do not leak outward is the definitive meaning. Regarding the phrase "outcastes and so forth," these are the women of the four castes. The "curved knife" is the secret lotus. "The lotus of space" is through the absorption of non-attachment. "One should not despise" means that at the time of churning the birth-place, by the power of celibacy, one does not emit the bodhicitta externally; this is the definitive meaning. Regarding the statement, "One's own body and wealth should be given for the sake of sentient beings; here, you must not guard them": this means that for the sake of the equipment of merit (puṇyasaṃbhāra), disciples should offer their own bodies, including wives and children, as well as their excellent possessions, to the Vajra Master (ācārya).

དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བསོད་ནམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཚོགས་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། ཚོགས་གསུམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཀྱེ་ རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ལས། གཞན་དུ་དཔག་མེད་བསྐལ་པ་ཡིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མིན་པར་རྒྱལ་བས་གསུངས་སོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་སྟེ། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ན་དབང་གི་རྣམ་པར་དག་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཆུ་ནི་ སྒྲོལ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་འདིར་ཆུའི་དབང་སྟེ། དེས་ནི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་སྐུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཅོད་པན་གྱི་དབང་གིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དཔའ་བོའི་དར་དཔྱངས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ རྣམས་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནུས་མ་བཅུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུའི་དབང་གིས་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་དབང་ནི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་ སྟེ། ལྷའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། མིང་གི་དབང་ནི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ལ་གནས་ནས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ དཔལ་ཏེ།

Furthermore, in this way, these two accumulations of merit and discipline bring the accumulation of wisdom to full completion; through these three accumulations, one becomes a perfectly awakened buddha. O sons of good family! Thus it is taught. Otherwise, the Victorious One has stated that even in immeasurable eons, one will not become a buddha. This is the meaning of "sons of good family." It is the teaching of the pure dharma, the definitive meaning of all tantras. Now, in order to describe the purification of the empowerments: the water [empowerment] is Tārā and so forth. Here, the water empowerment is the purification of the five elements, such as wind and so on, which is the unobscured body. Likewise, by the crown empowerment, the five aggregates, such as consciousness and so on, are purified. By the empowerment of the hero’s silk ribbon, for the sake of purifying the ten perfections, the ten powers such as generosity and so on are purified. By the vajra and bell empowerments, the lalanā and rasanā channels are purified, which are the unobscured sun and moon. The vow empowerment is the purification of the five sense objects, such as form, and the five sense faculties, such as the eyes, which is the engagement of the divine eye and so forth. The name empowerment is the yoga of engaging in loving-kindness and so on; by abiding in the four immeasurables, one is purified of all obscurations such as attachment and aversion at all times. The permission empowerment is the glorious perfectly awakened enlightenment.

ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཞིང་ཆོས་སྟོན་པའོ། ། དེ་ཡང་སྲིད་པའི་འཇིགས་པ་འཇོམས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་འཕོ་བའི་བདེ་བ་རྗེས་སུ་རིག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པ་དེ་ངེས་པའོ། ། སྡིག་པའི་དྲི་མ་འཇོམས་པའི་དབང་བདུན་འདི་ནི་དཀྱིལ་ འཁོར་དུ་ནི་ཡང་དག་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་མ་རྣམས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བདུན་སྦྱིན་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་དབང་གི་འབྲས་བུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དབང་བདུན་བསྐུར་བའི་དགེ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་གལ་ཏེ་དཀྱིལ་ འཁོར་ཆེན་པོ་འདིར་དབང་བསྐུར་ཏེ། དམ་ཚིག་མ་ཉམས་ན་ས་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མངོན་དུ་བྱས་ན་ནི། ལུས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ས་བདུན་ཐོབ་ཅིང་། གཞན་དུ་ན་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས་ཤིང་། དགེ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་ས་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྲོ་བར་ངེས་པའོ། ། བུམ་ པ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་ངེས་པར་རབ་ཏུ་འཇུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་བུམ་པ་དང་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྟོབས་ཡིན་ལ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ནི་མི་གཡོ་བ་སྟེ། གང་མི་གཡོ་བའི་སྒྲ་དེ་ནི་པདྨ་བསྲུབས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ཞིང་། ལེགས་པའི་བློ་ གྲོས་ནི་རྒྱུ་དེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཏེ་འཕོ་བ་མེད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མངོན་དབང་བསྐུར་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་སྟོབས་ཡིན་ལ།

He turns the wheel of Dharma and teaches the Dharma. This is also called "conquering the fears of existence," because it is for the sake of benefiting others. Regarding the "family of the Kālacakra," it is the certainty of the teaching on emptiness that realizes unchanging bliss. "The seven empowerments that destroy the stains of negativity are perfectly bestowed in the maṇḍala," means that the Vajra Ācāryas bestow them upon the disciples. The bestowing of the seven empowerments by the Vajra Ācāryas is the certainty of the Tathāgatas. Now, the result of the empowerments will be explained. Regarding the phrase "by the force of the virtue of having received the seven empowerments," if one is empowered in this great maṇḍala and the samaya is not impaired, one will become a lord of the seven bhūmis. Furthermore, if the maṇḍala-cakra is actualized, one attains the seven bhūmis in this very body. Otherwise, by abandoning the ten non-virtues and through the force of virtue, it is certain that one will go to the state of a lord of the seven bhūmis. "The vase and secret empowerments also definitely cause one to enter the irreversible [bhūmi] and so forth," means that here, the vase and secret empowerments are the power of the accumulation of discipline. The "irreversible" is the "Immovable" (Acalā); the term "Immovable" refers to the bodhicitta that does not move from the churning of the lotus. "Sudhīmati" is the mind of great bliss that is without transference, caused by that. "By the empowerment of the wisdom-gnosis," means that it is the power of the accumulation of discipline.

འཇམ་དབྱངས་ཉིད་དུ་ཞེས་པ་ནི་སྲིད་པ་འཇིགས་པའོ། ། འགྱུར་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་འདིར་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཡང་བདག་དང་གཞན་གྱི་ དོན་བྱེད་ནུས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བབས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བསོད་ནམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ལ། དེའི་དབང་གིས་ས་བཅུ་གཉིས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འགྱུར་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ གཡོ་བའི་དབང་གིས་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བརྒྱ་ལ་བྱུང་ན་ཞེས་པ་ནི། དབང་ལ་གནས་ཀྱི་རྗེས་ལ་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་དབང་གིས་སོ། ། འདི་ནི་ཞེས་པ་ནི་དབང་འདི་ཉིད་དེ་སླར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ་སྤྱད་པའི་དབང་གིས་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། དབང་བདུན་ལ་གནས་ཡོན་ཏན་ལྡན་ ན་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་སྟོན་ཏེ། འདི་ལྟར་དབང་བདུན་ལ་གནས་པ་ལ་གལ་ཏེ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་སྦྱར་བར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། དང་པོར་ངག་གི་བཟླས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་གྲངས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ལ། སྟོང་ཕྲག་སུམ་ ཅུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་ཞེས་པ་ནི། ཕྱིས་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ནའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ངེས་སྟོབས་བུམ་པ་གསང་བ་བརྒྱ་ལམ་ན་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་བུམ་པ་དང་གསང་བ་ལ་གནས་པ་ལ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དེ་ལྟ་ན་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདག་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ངེས་སྟོབས་ཞེས་པ་ནི།

"Into Mañjughoṣa himself" means the terrifying of becoming. "Will become" means that one proceeds to the Cloud of Dharma (dharmameghā); here, the Cloud of Dharma is the descent of great bliss capable of accomplishing the welfare of oneself and others, which is the certainty of the Tathāgata. Therefore, the two accumulations of merit and discipline that precede this are the accumulation of wisdom, and by the power of that, the transformation of yogins into the twelve grounds is the certainty of the Tathāgata. Furthermore, regarding the statement, "If one hundred root downfalls occur through the power of wavering," this is due to engaging in the paths of the ten non-virtuous actions after abiding in the empowerment. "This" refers to this very empowerment; it is certain that through the power of subsequently practicing it in a perverted manner, it will turn into the suffering of the hells. "Abiding in the seven empowerments, if one possesses the qualities, the root downfalls will be purified" indicates the cause for the occurrence of root downfalls. Thus, if one who abides in the seven empowerments wishes to apply a remedy for a root downfall that has occurred, first, the verbal recitation should be performed as many times as there are deities in the maṇḍala, which amounts to thirty-six thousand. "Possessing the qualities" means abiding in the vow of not committing them again. Regarding the phrase, "By the power of the ascetic observances, in the hundredfold vase and secret [empowerments]": if a root downfall occurs for one abiding in the vase or secret empowerments, it is not otherwise than through merit and discipline. "By the power of the ascetic observances" means:

སླར་བདག་དང་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ལ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཆད་པའི་ལས་སྦྱིན་ཞིང་། དེས་ཀྱང་ཆད་པ་དང་དུ་བླངས་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། གོང་མ་ལ་ནི་དག་པ་མེད། ། ཅེས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ལ་གལ་ཏེ་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་ གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། གཞན་གྱིས་རྐྱེན་བྱས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་པས་ཆད་པ་བྱིན་པས་འདག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདིར་ནི་རང་གི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཙམ་གྱིས་འདག་ལ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བསོད་ནམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་དབང་གིས་རང་ལ་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་ སོགས་པ་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནས་སུ་སོང་སྟེ། བདག་རང་གིས་འདག་པར་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་གང་སྔོན་མ་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདག་ལ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཅིའི་ཕྱིར་ལ་ལ་གཞན་གྱི་ སྟོབས་ཀྱིས་མི་འདག་ཅིང་བདག་རང་གི་སྦྱང་བས་འདག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་བྱིས་པ་ཆུང་དུས་ཉེས་པ་བྱས་པ་ནི་མི་ཤེས་པས་བྱས་པ་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆུང་བ་ཡིན་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆེར་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེན་ པོ་ཡིན་པ་ལྟར། དབང་བདུན་པ་དང་། བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ནི། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་དང་། དར་ལ་བབ་པ་དང་། རྒན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་གོང་མ་གོང་མ་ནི། བྱིས་པ་དང་། མི་ཤེས་པ་དང་། མི་གསལ་བ་དང་། མི་མཁས་པ་ཡིན་ལ།

Furthermore, for those who are the self and those who are the objects of desire, the vajra master should inflict the disciplinary action, and they too should accept and undergo that discipline. Regarding the statement, "For the higher, there is no purification": if a root downfall occurs for those who have received the wisdom-gnosis empowerment, it is not purified by the disciplinary action inflicted by others, such as the vajra master and so forth. Here, purification occurs through the mere complete purity of one's own mind. Moreover, by the power of the strength of merit and discipline, one takes mastery over oneself; to perform the confession of misdeeds and so forth by going to a place blessed by the buddhas and bodhisattvas, and to purify it by oneself, is the tradition of the Buddhists. Furthermore, if one asks: "While the former [empowerments] are purified by the power of others' conditions, why is it that the wisdom-gnosis [empowerment] is not purified by the power of others, but is purified by one's own purification?" It is like this: in the world, a misdeed committed by a small child is committed out of ignorance, and is thus a minor transgression in the world. However, that committed by those who have grown into adults is committed with full awareness, and is therefore a great transgression. Likewise, the seven empowerments, the vase, the secret, and the wisdom-gnosis empowerments possess the distinctions of being like a child, a youth, and an elder, respectively. Therefore, the higher and higher [empowerments] are like a child, ignorant, unclear, and unskilled.

ཕྱི་མ་ཕྱི་ མ་ནི་ཤེས་པ་དང་། དར་ལ་བབ་པ་དང་། གསལ་བ་དང་། རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་རྩ་བའི་ལྟུང་བྱུང་སྦྱང་བའི་དོན་དུ་ཡང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་གཞུག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྦྱང་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཆད་པའི་ལས་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་ཕྱིས་མི་བྱེད་པའི་དམ་འཆའ་བ་རྣམས་ལ་ཡིན་གྱི། ཕྱིས་སྡོམ་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་དུག་གིས་ཟིན་ན་སྨན་པ་འགས་དེ་བཟློག་ པའི་ཕྱིར། སྨན་གྱི་བཏུང་བ་བླུད་ནས་ཡང་སྔར་བཞིན་དུག་ཟ་བ་དང་མཚུངས་སོ། ། སླར་ཡང་རྗེས་གནང་ཐོབ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་ཐུ་བོའི་མིང་ནི་གཞོན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒན་རབས་གང་ཞིག་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་གྱུར་པ་སླར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་པ་དེ་སླར་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཐུ་པེར་འགྱུར་ བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་སེམས་དཀྲུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ནི་བཅུ་བཞིར་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་སོ་སོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། བུ་རྣམས་ རྩ་བའི་ལྟུང་བ་རི་བོང་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤྱིར་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། བཅུ་བཞི་པོ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་མ་བསྐྱངས་ན། ཤིང་ཏ་ལའི་མགོ་བཅད་ནས་སླར་སྐྱེ་བའི་སྐལ་བ་མེད་དེ།

The latter is consciousness, in its prime, luminous, and of the nature of awareness. Regarding the statement, "In order to purify any root downfall that has occurred, one should also be initiated into this maṇḍala," this teaches the method for purifying root downfalls. First, the punitive rites previously explained must be performed, and subsequently, one must enter the maṇḍala. It is taught that there is no other way to purify them besides this. Furthermore, this applies to those who vow not to commit them again, but not to those who lack the intention to maintain the vows in the future. This is like a person who, having been bitten by a snake, is given a medicinal drink by a physician to counteract the poison, yet continues to eat poison as before. Having again received permission, one who was previously the eldest in the assembly becomes the youngest. This means that any elder who has committed a root downfall and is re-initiated into the maṇḍala becomes the youngest in the maṇḍala once more; this is the certainty of the Tathāgatas. Now, in order to state the root downfalls, the text says, "The glorious guru whose mind is disturbed," and so forth. Here, in all tantras, the root downfalls are fixed at fourteen, and these shall be explained individually as they are. Regarding the statement, "O children, the root downfalls are like the moon," this is a general rule: if the fourteen taught in the tantras are not maintained, they are like a palmyra tree whose head has been cut off, which has no chance of growing back.

ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གནས་ལས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ སེམས་དཀྲུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བླ་མ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དམ་པ་དང་། དམ་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་ལ་དམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་སེམས་འཁྲུགས་པའོ། ། དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བདག་གི་བསྙེན་བཀུར་གྱི་ཕྱིར་སེམས་དཀྲུགས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་བླ་མའི་སེམས་དཀྲུགས་པ་ནི་མི་ དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་ཅིང་བླ་མ་གང་དེའི་མི་དགེ་བའི་རྣམ་གྲངས་བྱེད་པ་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་གྱི་རང་གི་དོན་ལྷུར་ལེན་ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱང་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་འཇུག་པའི་བླ་མ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པར་ངེས་པའོ། ། དེ་ཡང་བླ་མ་དམ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་དང་། དེ་མི་དགྱེས་པར་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་ བསླངས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་དང་། གཞན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་དང་། རང་གི་དོན་ལྷུར་བླང་བའི་བསམ་པ་དང་། སླར་སྦྱང་བའི་བསམ་པ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་དྲུག་གིས་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་བཀའ་འགོངས་ཞེས་པ་ནི་བླ་མ་དེའི་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། བཀའ་འགོངས་པ་ནི་བླ་མ་དམ་ པས་བསྒོ་བ་མི་ཉན་པའོ། ། དེ་ཡང་ཆོས་དྲུག་དང་ལྡན་པས་སོ། ། གཞན་དུ་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྤུན་ལ་ཁྲོས་པ་ཡང་ནི་གསུམ་པར་ངེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤུན་ནི་བླ་མ་གཅིག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་སྤུན་ལ་ཁྲོ་བ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆུང་བར་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡིས་བསྒོ་ཞིང་བསྟན་པ་ལ་གུས་པར་མི་འཛིན་ཅིང་ཁྲོ་ན་གསུམ་པ་སྟེ། རྩ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །

The meaning is that one falls from the state of Vajradhara just as one falls into a transgression. Regarding the phrase "disturbing the mind of the glorious guru," there are two types of gurus: the sublime and the non-sublime. In that regard, disturbing the mind of the sublime guru is doing so for the sake of the welfare of all sentient beings. Disturbing the mind of the non-sublime guru is doing so for the sake of one's own honor; therefore, it is certain that disturbing the mind of a guru who is non-sublime and who engages in the ten non-virtues and so forth constitutes a root downfall, whereas it is not so for a guru who is intent on their own welfare and engages in the ten non-virtues themselves. Furthermore, a downfall occurs through six factors: knowing the guru to be sublime, knowing that they are displeased, being motivated by the afflictions, the action of body or speech, the action not being for the sake of others, the intention being intent on one's own welfare, and the absence of any intention to purify it later. Regarding the phrase "disobeying his command," this is to be connected with "that guru's." Disobeying the command means not listening to the instructions of the sublime guru. That also occurs through the possession of those six factors. Regarding the phrase "otherwise it becomes the second," it means it becomes the second [root downfall]. Regarding the phrase "anger toward a sibling is also certain to be the third," a "sibling" is one who is gathered under the same guru. It is taught that anger toward a sibling of another is a minor fault. If one does not respect the instructions and teachings given by that [guru] and becomes angry, it is the third; it becomes a root downfall.

དེ་ཡང་གོང་གི་ཆོས་དྲུག་ལས་རང་རང་གི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དང་། ཆོས་བདུན་དང་ལྡན་པའོ། ། བྱམས་པ་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་བྱམས་པ་སྤོང་བ་ལ་ཆོས་བཞི་སྟེ། ཐ་མ་དང་། འབྲིང་ དང་། རབ་དང་། རབ་ཀྱི་རབ་བོ། ། དེ་ལ་ཐ་མ་ནི་ཆུར་དབྱུག་པས་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟར། སྐད་ཅིག་གཅིག་ཙམ་བྱམས་པ་དང་བྲལ་ཡང་སླར་འཇུག་པའོ། ། འབྲིང་ནི་བྱེ་མ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་རླུང་གིས་འཕྲལ་ལ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། དུས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱམས་པར་འཇུག་པའོ། ། རབ་ནི་དཔེར་ན་སའི་སེར་ཀ་ཅན་གྱི་ ཆར་གྱི་རྒྱུན་གྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ལྟར་བྱམས་པ་ཅུང་ཟད་ན་དྲན་པའོ། ། རབ་ཀྱི་རབ་ནི་དཔེར་ན་བྲག་ལ་སོགས་པ་མཁྲེགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་ལ་གས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ན་ནམ་དུ་ཡང་མཉམ་པར་འགྱུར་བའི་སྐལ་བ་མེད་པ་ལྟར་རམ་ཤིང་ཐོག་སྨིན་ཅིང་ས་ལ་ལྷུང་བ་རྣམས་ཕྱིར་ཞིང་ཤིང་རྣམས་ལ་འབྱར་ བའི་སྐལ་བ་མེད་ཅིང་མི་གནས་པ་ལྟར། བྱམས་པ་ལྟར་སྤངས་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆུ་ཚོད་དྲུག་ཅུའི་བར་གྱིས་སོ། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཞི་པར་འགྱུར་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན་ལ་གང་ཡང་དེ་ཉམས་ན་བདེ་བར་མི་འགྱུར་ ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་མ་ཐོབ་ཅིང་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བས་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ལ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་མདའ་ཞེས་བྱ་བ་ལྔ་པར་དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་དང་། འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཙམ་དུ་བླང་བའི་བསམ་པ་དང་། དེ་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་པ་དང་། གསང་བ་དང་།

Furthermore, among the six dharmas mentioned above, these are distinguished by one's own vajra siblings and possess seven qualities. Regarding what is called "abandoning loving-kindness," there are four levels of abandoning loving-kindness here: the inferior, the middling, the superior, and the supreme of the superior. Among these, the inferior is like drawing a line in water with a stick; even if one is separated from loving-kindness for a single moment, one returns to it again. The middling is like a drawing on sand that is immediately destroyed by the wind; one returns to loving-kindness at that very moment. The superior is like a crack in the earth that is destroyed by a continuous stream of rain; one remembers loving-kindness only slightly. The supreme of the superior is like hard substances such as rock, which, once cracked, have no chance of ever becoming level again; or like ripe fruit that has fallen to the ground, which has no chance of reattaching to the tree and remains there. Abandoning loving-kindness in this way becomes a root downfall, occurring within sixty water-clocks (ghatikas). It is certain that this constitutes the fourth root downfall. Regarding what is called "abandoning the bodhicitta," this is the seed of the bodhicitta here; if that is impaired, one will not find happiness. Therefore, for those who have not attained that very [bodhicitta] and who desire to become buddhas through the pleasure of the two organs, the fifth root downfall is called "the arrow." This involves the intention to take as mere changing pleasure that which is of an unchanging nature through great insight, and to hold it as excellent, as secret, and so forth.

གཞན་གྱི་བདེ་ བའི་དོན་དང་། རི་ལུ་ལ་སོགས་པའི་ཆེད་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་མདའ་ཞེས་བྱ་བ་ལྔ་པར་འགྱུར་རོ། ། གྲུབ་མཐའ་ལ་སྨོད་ཅེས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཐེག་པ་ལ་སྨད་ བས་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ཀྱང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ལས་འཕྲོག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ཀྱང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། དབྱེར་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ལ་ཞེ་སྡང་ལ་གནས་པས་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་ལ་མ་ཡིན་པ་དང་། ལེགས་པར་འཛིན་པ་དང་། འགྱོད་པ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་ ལྔ་དང་ལྡན་པས་དྲུག་པར་འགྱུར་རོ། ། མ་སྨིན་སེམས་ཅན་ལ་ནི་གསང་བ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མ་སྨིན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་མནན་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ལ། དེ་གང་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་གསང་བ་བསྒྲགས་ན་སྐྲག་ཅིང་སྨོད་པ་ལ་བརྗོད་པས་ལྟུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་མོས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དད་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྐལ་བ་ཡོད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་གསང་བ་བསྒྲགས་ནས་མོས་པ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་གང་ཟག་དང་། གདུལ་བའི་དོན་མ་ཡིན་པ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གསང་བ་བསྟན་པ་སྟེ། ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་ན་ནི་རི་ཞེས་བདུན་པར་འགྱུར་རོ། ། བདེ་ བ་ཆེན་པོའི་གསང་བ་ལས་གཞན་པ་བསྟན་པའི་ལྟུང་བས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཉམས་པར་བྱེད་དོ། ། ལུས་ཉོན་མོངས་པ་ཀླུ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། །

For the sake of the happiness of others, and not for the sake of [substances] such as medicinal pills; if one possesses these four qualities, it becomes the fifth, called "the arrow." Regarding "deriding the philosophical systems": the Vehicle of the Perfection of Insight is [the first system], and to hold that it and the way of Secret Mantra are distinct is a root downfall. However, deriding other vehicles is not a root downfall. Nevertheless, it robs one of common accomplishments. Furthermore, if one speaks out of abiding in hatred toward the Vehicle of Secret Mantra and the inseparable Vehicle of the Perfection of Insight, and if it is not for the sake of others, and if one holds [the view] firmly and feels no regret—possessing these five qualities—it becomes the sixth. Regarding "giving secrets to immature beings": "immature" refers to a person who is overwhelmed by the path of afflictions. If one proclaims the secrets of Secret Mantra to such a person, it is a downfall because they will become terrified and deride it. It is taught that there is no fault if [the person] is one who will develop interest, or if they possess the fortune of faith and liberation. Furthermore, if one proclaims the secrets to a person who will develop a lack of interest, if it is not for the purpose of training them, and if one reveals the secrets of Great Bliss—possessing these three qualities—it becomes the seventh, called "the mountain." A downfall from revealing anything other than the secrets of Great Bliss causes the degeneration of worldly accomplishments. Regarding "the body is the nāga of afflictions": the body, consisting of the five aggregates and so forth, is the nature of the five families of Victorious Ones.

ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ནི་ལྷ་མོ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ནི་ རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལུས་ལ་ཚ་གྲང་དང་བཟའ་བཏུང་གིས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དང་། གསོད་པའི་བརྩོན་པས་ཉོན་མོངས་པར་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཡིན་སྙམ་པ་ལ། ཕུང་པོ་གཟིར་བས་བདེ་བ་མི་སྐྱེ་ལ། བདེ་བ་མ་སྐྱེས་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། གསོད་བ་ ལ་བརྩོན་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་གསུངས་ལ། དེ་བས་དེའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་བ་དང་། ལྷ་མོ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་དང་། དེ་མནར་བས་བདེ་བ་ལས་ཉམས་པར་ཤེས་པ་དང་། གཞན་གདུལ་བའི་དོན་དུ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་གསུམ་ དང་ལྡན་ན་ལྟུང་བ་བརྒྱད་པར་འགྱུར་རོ། ། དག་པའི་ཆོས་ལ་མ་དད་པའང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དག་པའི་ཆོས་ནི་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཟབ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་ལ་མ་དད་ཅིང་སུན་འབྱིན་པ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་གདུལ་བའི་དོན་མ་ཡིན་པ་དང་། སྟོང་པ་ ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤངས་ཏེ་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དང་དུ་བླང་བའི་ཆོས་གཉིས་ཀྱིས་ལྟུང་བ་དགུ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱུའི་བྱམས་པ་ཞེས་པ་ལ་རྒྱུའི་བྱམས་པ་ནི་ཚུལ་འཆོས་ཏེ། དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ལ་དད་པའི་སྒོ་ནས་སྲུང་བར་མི་བྱེད་ཅིང་རྙེད་པ་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྷུར་བླང་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྲུང་བ་སྟེ། ལྐོག་ཏུ་མི་དགེ་བ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་གཡོ་ཉིད་དབང་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟུང་བ་བཅུ་པར་འགྱུར་རོ། །

The elements and sense bases are the goddesses and bodhisattvas. There are two ways in which one causes affliction: afflicting the body with heat and cold or with food and drink, and generating affliction through the exertion of killing. If one wonders why these are root downfalls: because the aggregates are oppressed, bliss does not arise; and because bliss does not arise, one’s non-dual wisdom degenerates. Regarding the exertion in killing, it is taught that this becomes a downfall through the generation of the [bodhi] mind. Therefore, it is a root downfall. Furthermore, if one possesses three factors—knowing that the aggregates and so forth are the Victorious Ones, the goddesses, and the bodhisattvas; knowing that by harming them, one’s bliss degenerates; and that it is not for the sake of training others—then it becomes the eighth downfall. Regarding the phrase "lack of faith in the pure dharma": the pure dharma is the profound emptiness that completely abandons all grasping. To lack faith in and to disparage that is a root downfall. Furthermore, if one abandons that which is emptiness and accepts the dharma of conceptual elaboration, it becomes the ninth downfall through these two factors, provided it is not for the sake of training others. Regarding "causal love": causal love is hypocrisy. It is to not guard the samaya and so forth through the door of faith, but to guard them in a manner that prioritizes gain and praise, while performing non-virtuous acts in secret. In that way, it is the mastery of deceit itself; through the first factor, it becomes the tenth downfall.

མིང་སོགས་བྲལ་བའི་བདེ་བ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་བྱང་ཆུབ་ སེམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་བདེ་བ་འགྱུར་བ་མེད་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དཔེར་བྱ་བ་དང་བྲལ་ཞིང་བྱིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་དབང་གིས། དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དཔེར་བྱས་པ་ལས་འདས་པ་དང་། གདུལ་བའི་དོན་མ་ཡིན་པ་ སྟེ། ཆོས་གསུམ་པ་དེས་ལྟུང་བ་དྲག་པོ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། དག་པའི་སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ངང་ཚུལ་དང་ལྡན་པའོ། ། སྐྱོན་བརྗོད་ཅེས་པ་ནི། ཀུན་ནས་ཕྲག་དོག་གིས་ཏེ། དེས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ་དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ངང་ཚུལ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་དང་། བདག་ཕྲག་དོག་ གིས་སྨྲས་པ་དང་། གཞན་གདུལ་བའི་དོན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པས་བརྗོད་ན་ལྟུང་བ་བཅུ་གཉིས་པར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཐོབ་དབང་ཞེས་པ་ནི། དམ་ཚིག་གི་བསྲུང་བ་དང་། བཟའ་བའི་བྱེ་བྲག་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བསྲུང་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཐིག་ལེ་བཞི་བསྲུང་ བ་སྟེ་སྔོན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་དང་། དཔའ་བོའི་བཟའ་བའི་དུས་སུ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྙེད་ཅིང་དུས་ལ་བབ་པའི་བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་བུད་མེད་ལ་མེ་ཐུན་བྱ་བ་དང་དུ་མི་ལེན་ན་ལྟུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་དུས་ལ་བབ་པ་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བསྲུང་བ་མ་ཡིན་པ་ དང་། གཞན་གདུལ་བ་མ་གཏོགས་པ་སྟེ།

"Bestowing the bliss free from names and so forth" refers to the following: If one does not accept and fails to realize the unchanging bliss of the moon of bodhicitta—the nature of the suchness of the body, speech, and mind of the Tathāgatas according to the way of Secret Mantra—which is beyond worldly examples, then by the power of doubt and hesitation, it is a downfall. Furthermore, if one fails to accept it because it is not a bliss of transformation, because it transcends being illustrated by examples, and because it is not for the sake of those to be trained, then by these three factors, it is the eleventh, a severe downfall. "Pure sentient beings" refers to yogins who possess the nature of yoga. "Speaking of faults" means doing so out of total envy; by that, a downfall occurs. If one speaks out of envy while possessing the nature of yoga, and if it is not for the sake of training others, then by possessing these three factors, it becomes the twelfth downfall. "Having received the samaya empowerment" refers to the two aspects of guarding the samaya and the specific substances to be consumed. Regarding those, guarding refers to protecting the four drops, which are the specific wisdoms of body, speech, and mind, as previously explained. Here, "having received" refers to obtaining the feast gathering of substances to be consumed and so forth, and the food and drink obtained at the time of the heroes' feast when the time has come. If one does not accept the practice of the "fire-union" with women, it is a downfall. Furthermore, this applies when the time for the samaya has come, and it is not for the sake of saving face for others, nor for the purpose of training others.

ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་ན་ལྟུང་བ་བཅུ་གསུམ་པར་འགྱུར་རོ། ། བུད་མེད་རྣམས་ལ་བཤུང་བ་ནི། ། ཡིད་དང་ངག་གིས་སྨོད་པ་ནི། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྟེ། གང་འདུ་ཤེས་དེ་དང་ལྡན་པས་སྨད་ན་སྟེ། ངག་(གས་,གིས་) སྨོད་པ་ཡང་གཞན་འདུལ་བའི་དོན་མ་ཡིན་པས་སྨད་ན་བཅུ་བཞི་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་བསྟན་ནས་དབང་གི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་སར་ཁྲུ་བཞིའི་ རྒྱར་རེ་ཁཱ་ལྔ་པ་བྱས་ཏེ། དབུས་སུ་ཤིང་སྟན་ལ་ཁྲུ་དོ་བའི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྱས་ལ། དེ་ཡང་ཁ་དོག་ལྔ་བར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་སྤངས་པ། དེར་དགེ་སློང་དགོད་ཅིང་དེའི་རྗེས་ལ། གཞོན་ནུ་མ་རྡོ་རྗེའི་མཚོན་གྱིས་མ་སྨད་པ་གཟུགས་མཛེས་པ་དཀར་ འཛིན་ལེགས་པར་བརྒྱན་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ལ་གཞོན་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཆུ་དང་ཅོན་པན་དང་དར་དཔྱངས་ལ་སོགས་པ་བཅིང་བ་གཏད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་ནི། དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བྱས་ན། ། གང་དེ་སུ་ལ་སྡིག་ཡོད་མཆོག། ཆོས་གོས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། ལྷ་མིན་ལ་ སོགས་ས་འོག་འབྲོས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་། དགེ་ཚུལ་དབང་ནི་བསྐུར་བ་ནི། རེ་ཁཱ་ལྔ་ལས་གཉིས་གསུམ་ཙམ་དང་། ཤིང་སྟན་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ། གཞོན་ནུ་མ་བཞིས་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་གང་ཞིག།

If one possesses three factors, it becomes the thirteenth downfall. Regarding the disparagement of women: to revile them with mind and speech is a root downfall. Furthermore, this refers to a yogin who abides in the Vajrayāna; if one disparages them while possessing that perception, it is a downfall. If one disparages them with speech for any reason other than for the sake of taming others, it becomes the fourteenth. Thus, after the Vajrācārya has taught the root downfalls to the disciples, he should confer the various empowerments. Furthermore, in order to make a monk a Vajradhara, one should construct a five-lined mandala on the ground outside the maṇḍala, measuring four cubits in width. In the center, upon a wooden seat, one should fashion an eight-petaled lotus measuring two cubits, and it should be made of five colors. One should omit the symbolic mudrās of the Tathāgatas. There, the monk should be seated, and following that, he should be surrounded by eight young maidens who are not disparaged by the vajra-mark, who are beautiful in form, and who wear white and are well-adorned. Two of the young maidens should act as if they are handing over the water, the crown, the silk streamers, and so forth. The benefit of this is stated: "If a monk is made a Vajradhara, whoever possesses sin, even by merely seeing his dharma robes, the asuras and others will flee to the subterranean realms." Furthermore, regarding the conferring of empowerment upon a śrāmaṇera, it is taught that one should use two or three of the five lines, place him upon the wooden seat, and have four young maidens perform the rites with water and so forth. Moreover, whoever...

བསླབ་པ་བཅུ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ འཛིན་པ་དགེ་ཚུལ་ནི། ། དེ་ནི་སློབ་དཔོན་འབྲིང་པོ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ལ་ནི་རེ་ཁཱ་གཅིག་ཁྲུ་གང་བའི་ཚད་དུ་བྱས་ལ་ཤིང་སྟན་ལ་བཞག་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། གོས་དཀར་ཅན་གྱི་ཁྱིམ་པ་གང་། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་བྱ་བ་སྟེ། ། དགེ་ སློང་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྣམས་ནི། ། ཚུལ་མཐུན་བསྙེན་བཀུར་བྱ་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཐ་མའོ། ། གནང་བ་བྱིན་ནས་རྒྱུད་ཀུན་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། གཞན་ཡང་དག་པའི་ཚུལ་ནི་དབང་བདུན་པ་དང་། བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ས་བདུན་པ་དང་ བརྒྱད་པ་དང་། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཏེ། དགེ་བསྙེན་དང་། དགེ་ཚུལ་དང་། དགེ་སློང་རྣམས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་གནས་བརྟན་རྒན་པོ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དུ་ལུང་བསྟན་པས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་ལུང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་ བརྗོད་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གཞོན་ལུས་གཅིག། ཅེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་གྲོལ་ཞི་བ་ཞི་བ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་དོན་དེ་བསྟན་པར་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་སྦྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཚངས་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་ ཆེན་པོ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་གི་མིང་དུ་ཡང་བཏགས་ཏེ། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་གཞུག་པའི་དོན་དུའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། ཚངས་པ་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་གང་། །

"A śrāmaṇera who possesses the ten trainings is a vajradhara; Vajradhara has declared him to be a middling ācārya." Thus it is said. For householders, a single line [of the mandala] should be made one cubit in measure and placed upon a wooden seat; this is the ācārya empowerment. Furthermore: "Any householder wearing white robes should be treated as a vajradhara, so that the bhikṣu-vajradharas may be properly venerated." This refers to the lowest ācārya. Having granted permission, the teaching of all the tantras is the certainty of the Tathāgatas. Moreover, the authentic method consists of the seven empowerments, the vase, the secret, and the insight-wisdom (prajñājñāna), which correspond to the seventh, eighth, and ninth stages—Sudurjayā and Sādhumatī—applied respectively to the upāsaka, the śrāmaṇera, and the bhikṣu. Through the insight-wisdom empowerment, the elder elder is prophesied to the stage of Dharmameghā; thus, the prophecy is given to the disciples. Likewise, from the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti: "The single youthful body in the three worlds," up to "Liberation, peace, the very peace," it is taught that this meaning is shown. Furthermore, the vase, secret, and insight-wisdom empowerments purify body, speech, and mind; they are also designated by the names Brahmā, Maheśvara, and Viṣṇu for the purpose of leading the non-Buddhists (tīrthika) into the path. Accordingly: "Brahmā is the vajradhara of body; Maheśvara is the vajra of speech; and the King who holds the vajra of mind..."

དེ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ངོ་། ། དེ་ བཞིན་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས། གཙུག་ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། ཟུར་ཕུད་ལྔ་བ་མེ་ཏོག་ཐོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བསྟན་པར་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངེས་དོན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདིར་དབང་དེ་རྣམས་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་དང་། དགེ་ཚུལ་དང་། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཞིང་ལས་དང་མཚོན་ཆ་འཚོང་བ་དང་། སྣག་ཚ་འཚོང་བ་དང་། ཚོང་བསྒྱུར་གཞན་ཐམས་ཅད་མི་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་བསླུས་པས་མནར་མེད་པའི་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བླ་མའི་དབང་གསུམ་ གྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཅིག་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་ལོ་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལམ་གྱི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་དང་པོར་བྱས་ནས། ལོ་བཅུ་ལོན་པ་དེ་སྲིད་པ་ལ་ལྟ་བ་དང་རེག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱིས། བྱ་བ་གཞན་གྱི་ནུས་པ་མི་བསྐྱེད་དེ། ནུ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ཡང་ལོ་བཅུ་ལོན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་དག་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཇི་སྲིད་དུ་སོ་ལྷུང་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་མི་ཟད་པའོ། ། དེ་རྗེས་སོ་ལྷུང་བ་དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཁམས་གཉིས་བོས་གཞོན་ནུ་མ་སྐྱེ་གནས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ དང་། རེག་པར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པར་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་འཁྱུད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

"It is Viṣṇu of great miraculous power," it is said; this refers to the empowerment of the Vajra Master. Likewise, it is taught in the Mañjuśrī-nāma-saṃgīti from the words "He who is called the Topknot" up to "The Five-crested One with a Flower on His Head." Now, as the definitive meaning of all tantras, the Blessed One has spoken thus. Accordingly, monks, novices, and householders who have obtained these empowerments must not rely on others, nor engage in agriculture, the selling of weapons, the selling of ink, or any other forms of trade. If they should do so, they will deceive the word of the Buddha and go to the Avīci hell. Now, in order to explain in detail the ritual for the three empowerments of the Guru, such as the Vase empowerment and so forth, it says: "From one until the age of ten." Starting from the first year of the path, until the age of ten, one may look at and touch [the consort], but one does not develop the capacity for other activities because the breasts have not yet developed. Furthermore, one who has reached ten years of age is merely pure in the ten perfections, such as generosity and so forth. In this way, as long as the teeth have not fallen out, the element of wisdom is inexhaustible. After that, when the teeth fall out, it is the element of space. Therefore, by these two elements, the maiden’s birth-place is not impaired. For that reason, one should merely look at her, touch her, and make offerings. Then, "one should embrace her" means:

ལོ་བཅུ་གཅིག་པ་དང་པོར་བྱས་ནས་ཉི་ཤུ་ལ་ཐུག་པར་འཁྱུད་པའི་སྦྱོར་བ་བྱའོ། ། རྒྱ་མཚོ་རོར་བཅས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་དང་བཅས་པའི་བཞི་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། གཡོ་བ་ལ་སོགས་བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ལོ་བཅུ་ གཅིག་པ་ལ་རླུང་ངོ་། ། བཅུ་གཉིས་པ་ལ་མེའོ། ། བཅུ་གསུམ་པ་ལ་ཆུའོ། ། བཅུ་བཞི་པ་ལས་སྟེ་བཞིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོ་ལྔ་པ་ལ་སྒྲའོ། ། བཅུ་དྲུག་པ་ལ་རེག་གོ། ། བཅུ་བདུན་པ་ལ་རོའོ། ། བཅོ་བརྒྱད་པ་ལ་གཟུགས་སོ། ། བཅུ་དགུ་པ་ལ་དྲིའོ། ། ཉི་ཤུ་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། ཉི་ཤུ་ལོ་འདས་ཕྱག་རྒྱ་ཁྲོ་བོ་ འབྱུང་བོ་ལྷ་མིན་རིགས་ཏེ་མཆོག་ཏུ་འཇིགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ནས་བརྩམས་ནས་ལོ་སོ་སོ་ལ་གྲངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། སྔོན་མོ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ལྡན་མ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་མཐའ་ཡས་མ་དང་། ཡཾ་བྷྱི་དང་། ང་རྒྱལ་མ་དང་། རེངས་བྱེད་མ་དང་། འོད་ཟེར་ཅན་མ་དང་། སྐུལ་ བྱེད་མ་དང་། ཁྲོ་གཉེར་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་མ་དང་། དྲག་ཅན་མ་སྟེ། ཁྲོ་བོའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཅུ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ལོ་སུམ་ཅུ་སོ་གཅིག་ནས་འབྱུང་པོའི་རིགས་བརྒྱད་དེ། རྒན་བྱེད་མ་དང་། ཕག་མོ་དང་། དྲག་མོ་དང་། དབང་མོ་དང་། ཚངས་མ་དང་། དཔལ་ཆེན་མོ་དང་། གཞོན་ནུ་མ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་ མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལོ་སུམ་ཅུ་སོ་དགུ་ནས་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་རིགས་བརྒྱད་ནི། ཁྱི་གདོང་མ་དང་། ཕག་གདོང་མ་དང་། སྟག་གདོང་མ་དང་། སྤྱང་གདོང་མ་དང་། མཁའ་ལྡིང་གདོང་མ་དང་། འུག་གདོང་མ་དང་། བྱ་རྒོད་གདོང་མ་དང་། ཕོ་རོག་གདོང་ངོ་། །

Starting from the eleventh year and continuing until the twentieth, one should perform the practice of embracing. Regarding the phrase "with the ocean and its flavors," this refers to the tenth, which consists of four plus six. "The moving and so forth shall be taught" means that in the eleventh year is wind; in the twelfth, fire; in the thirteenth, water; and in the fourteenth, action—these are the four. Likewise, in the fifteenth is sound; in the sixteenth, touch; in the seventeenth, taste; in the eighteenth, form; in the nineteenth, smell; and in the twentieth, the dharmadhātu. When the twentieth year has passed, the mudrās of the wrathful ones, the bhūtas, and the asura families arise, which are supremely terrifying. This means that here, starting from the twenty-first year, in each successive year, there are ten goddesses of the wrathful family: Śyāmā, Atibalā, Anantavīryā, Yamī, Māninī, Stambhinī, Mārīcī, Cundā, Bhṛkuṭī, Vajraśṛṅkhalā, and Caṇḍā. Furthermore, from the thirty-first year, there are the eight bhūta families: Jaraṇī, Vārāhī, Caṇḍī, Indrāṇī, Brahmāṇī, Mahālakṣmī, Kumārī, and Vaiṣṇavī. Likewise, from the thirty-ninth year, there are the eight asura families: Śvānāsyā, Sūkarāsyā, Vyāghrāsyā, Śṛgālāsyā, Garuḍāsyā, Ulūkāsyā, Gṛdhrāsyā, and Kākāsyā.

དེ་ལྟར་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཆོག་ཏུ་འཇིགས་པ་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཡིན་པས། དབང་གི་སྐབས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དབང་གི་དོན་དྲུག་དང་བཞི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མེའི་ཁམས་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བར་དུ་སྟེ་བཅུའོ། ། རླུང་གི་ཁམས་ལ་ནི་རྡུལ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་བཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ་ངེས་པའོ། ། བསྒོམ་དོན་གཞན་ཞེས་པ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་ གཅིག་ནས་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་གི་བར་ལ་བདེ་བ་བསྟན་པའི་དོན་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་དབང་གོང་མ་གསུམ་ལ་དགོས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་དོན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་གཞུག་ཅིང་། རྒྱུད་ཉེན་པ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དང་། གཞན་འཆད་པ་པོ་བྱེད་ཅིང་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོའི་གནས་ སྦྱིན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དང་པོར་དབང་རྣམས་ལ། རྣམ་པར་འཁྲུལ་བའི་སྐྱོན་སྤངས་ལ། སློབ་མ་ལ་དབང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་གང་ཞིག་དཔལ་ལྡན་ཤེས་རབ་ནུ་མར་དང་པོ་རེག་པ་དེ་འདིར་བུམ་པའི་དབང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐོག་མར་གང་ཞིག་གིས་གཞོན་ནུ་མ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ ལོན་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་ནས། བླ་མ་ལ་དབུལ་བར་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྗེས་ལ་བླ་མ་མཉེས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀར་འཛིན་ལ་རེག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་བུམ་པའི་དབང་ངོ་། ། རི་བོང་འཛིན་པ་མྱང་དང་ལྟ་བ་དག་ནི་གསང་ལས་ གསང་བའི་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་གསང་བ་མ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་ལ་བདུད་རྩི་སྦྱིན་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱའི་བྷ་ག་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་གསང་བའི་དབང་ངོ་། །

Thus, because these are goddesses who produce supreme terror, they are to be avoided during the occasion of the empowerment. Regarding the statement, "the six and four meanings of empowerment," these are the ten, from the fire element up to the dharmadhātu element. Since dust does not arise in the wind element, it is certain that it should not be included. As for the "other meaning of meditation," it is merely for the purpose of demonstrating bliss from the twenty-first to the forty-sixth. Here, there are two purposes for the three higher empowerments: to lead sentient beings into the path so that they may fully understand it, and to empower those who are to be the lineage holders; furthermore, it is for the purpose of granting the status of a great master to one who acts as an expounder. In that regard, first, having abandoned the fault of confusion concerning the empowerments, the empowerment should be bestowed upon the disciple. Regarding the statement, "The glorious insight first touching the breast is here the vase empowerment," first, a twelve-year-old girl who has been fully matured is to be offered to the guru. Then, having made a supplication to the guru, the guru, being pleased, should touch the "white-holder" (breast) of his own mudrā according to worldly convention; that is the vase empowerment. Regarding the statement, "Tasting and looking at the moon-holder (the vulva) become the secret empowerment from the secret," then, having made offerings to the secret mother, the nectar should be given to the disciple and the bhaga of the mudrā should be shown; that is the secret empowerment.

ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་ལ་རྒྱལ་བའི་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡན་ལག་གདོང་རྣམས་སྦྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་ཀྱི་ ཕྱག་རྒྱའི་གདོང་རྣམས་སུ་ནི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་གྱིས་རིགས་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་རྒྱལ་བ་དག་ལ་དབང་དུ་གསོལ་ཏེ། བླ་མས་སློབ་མ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། ལག་བཅངས་དང་གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ། བླ་མས་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ པ་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་གདུལ་བར་དཀའ་བ་འདི་ལ། སྒོམ་པ་དང་རྒྱུད་ཀུན་མཉན་པ་དང་། རང་གི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་རྒྱུད་ཀུན་བསྟན་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་བ་ཙམ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསོལ་ ཞིང་ཡིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱའོ། ། དང་པོར་སློབ་མ་གཞུག་པའི་དབང་གི་ངེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་གཉིས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་བདེ་བ་ནི། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དགོད་པ་དག་པས་སློབ་དཔོན་ནོ། ། གསང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། ། ལྟ་བ་དག་པ་ཡིན་པས་སོ། ། ལག་བཅངས་ནི་ཡོན་ཏན་བཞིའི་བདག་ ཉིད་དག་པ་ཡིས་སོ། ། གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ས་བོན་གྱི་བདེ་བ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིས་སོ། ། དེ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་རྣམས་གཞུག་པའི་དོན་དུ། དབང་རྣམ་པ་བཞིར་ངེས་སོ། །

Regarding the statement, "In the wisdom-knowledge empowerment, the Victorious Ones purify the faces of the limbs," this means that the faces of the action mudrā are endowed with the five families by means of seed-syllables such as Oṃ. Then, having requested the Victorious Ones to grant the empowerment, the guru bestows the mudrā upon the disciple. This is for the purpose of holding hands, the two-by-two embrace, and so forth. The guru’s subduing of the Victorious Ones, such as Vajrasattva and the rest, is for the sake of training sentient beings who are difficult to tame, for the purpose of meditation, listening to all the tantras, teaching all the tantras to one's own disciples, and drawing the maṇḍala; it is not for the sake of experiencing mere worldly pleasure. Thus one should request and bring them under mental control. This is the certainty of the empowerment for the initial entry of the disciple. Likewise, the bliss of the seed-syllable of the self through the two qualities is the master, due to the purity of the arrangement of the deities. The secret is the self of the three qualities, due to the purity of the view. Holding hands is the purity of the self of the four qualities. The two-by-two embrace is the purity of the seed-syllable bliss through the self of the five qualities of the deities. Therefore, for the purpose of introducing sentient beings to the worldly conventional, the empowerments are determined to be fourfold.

དེ་ནས་རྒྱུད་རྣམས་ཀྱི་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ བདག་པོ་ཆེན་པོར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སློབ་མས་རིག་མ་བཅུ་བླ་མ་ལ་དབུལ་བར་བྱ་ཞིང་རིག་མ་དེ་དག་ཀྱང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ། ཚ་མོ་དང་ནི་བུ་མོ་དང་། ། སྲིང་མོ་དེ་བཞིན་མ་དང་ནི། ། ཆུང་མའི་མ་ནི་གང་ཡིན་དང་། ། དེ་བཞིན་ཞོང་པོའི་ཆུང་མ་དང་། ། ཁུ་བོའི་ཆུང་མ་ དག་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་ཕ་ཡི་སྲིང་མོ་དང་། ། རང་གི་མ་ཡི་ནུ་མོ་དང་། ། རང་གི་ཆུང་མ་མཆོག་གཟུགས་ཅན། ། སྒྲོལ་མ་དང་པོ་ཆོས་དབྱིངས་མཐའ། ། རང་རིགས་ལས་སྐྱེས་རིག་མ་བཅུ། ། ཐར་པ་འདོད་པའི་ཁྱིམ་པ་ཡིས། དབང་གི་དུས་སུ་བླ་མར་འབུལ། ། གལ་ཏེ་འདི་རྣམས་རིགས་བསྲུང་ཕྱིར། ། རིག་མ་ བླ་མར་མི་འབུལ་ན། ། དེ་ཕྱིར་དབང་ནི་སྦྱིན་མི་བྱ། ། དགེ་སློང་དང་ནི་དགེ་ཚུལ་ལ། ། དམངས་རིགས་ལ་སོགས་གཞན་རྣམས་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་དབང་བསྐུར་ཕྱིར། ། བླ་མས་སྦྱིན་ནོ་མི་དབང་ཀྱེ། ། རླུང་སོགས་རིམ་པས་དམངས་རིགས་ལ། ། རྒྱལ་རིགས་དེ་བཞིན་བྲམ་ཟེ་མོ། ། རྗེའུ་རིགས་རིགས་ངན་ ཉ་བ་དང་། ། གར་མཁན་དེ་བཞིན་ཚོས་མ་དང་། ། ཀོ་ལྤགས་མ་དང་གཏུམ་མོ་སྟེ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མཁའ་སྐྱེས་བཅུ། ། སྤྱོད་དང་གྲོལ་བའི་འབྲས་སྟེར་མ། ། རིག་མ་ཆེན་མོས་ཡང་དག་བརྗོད། ། འདི་རྣམས་སྤྱོད་དང་གྲོལ་འབྲས་སྟེར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ལྟར་གསུངས་པའི་རིམ་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ བཅུ་དང་། དབང་བཅུ་དང་། ས་བཅུ་དང་། སྟོབས་བཅུ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའོ། །

Then, having understood the provisional and definitive meanings of the tantras, in order to act as a great master, the disciple should offer ten consorts to the guru in the proper sequence. Regarding those consorts, the Blessed One stated in the Root Tantra: "Daughter, granddaughter, sister, and likewise mother; the mother of the wife, and likewise the wife of the maternal uncle; the wife of the paternal uncle, and likewise the father’s sister; one’s own mother’s younger sister, and one’s own wife of supreme form; Tārā, and first, the limit of the dharmadhātu—these ten consorts born of their own families should be offered to the guru by a householder desiring liberation at the time of empowerment. If, for the sake of protecting their families, these consorts are not offered to the guru, then the empowerment should not be granted. For monks and novices, O Lord of Men, the guru grants [the empowerment] by means of others such as those of the śūdra caste for the sake of initiation into the maṇḍala. In the sequence of wind and so forth, for the śūdra caste, the kṣatriya, and likewise the brahminī; the vaiśya, the low-caste, the fisherwoman, the dancer, and likewise the dyer; the leather-worker and the fierce woman—these ten born of the space of the dharmadhātu are correctly described as the great consorts who bestow the fruits of conduct and liberation." Thus it was said. According to the sequence thus spoken, these are the ten perfections, the ten masteries, the ten grounds, and the ten powers; they are the purities of those.

དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནས། རྣམ་བཅུ་དབང་ལྡན་ཆེ་བ་པོ། ། ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་རང་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ སློབ་དཔོན་དུ་ལྷག་པར་འདོད་པས། ཕྱག་རྒྱ་བཅུ་དབུལ་བར་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བླ་མ་ལ་སློབ་མས་ཕྱག་རྒྱ་བཅུ་ཕུལ་ཏེ། དེ་ནས་གནང་བ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཀྱེ་མ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པས་བདག་གིས་ད་ཅི་ ཞིག་བགྱི་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་ཆུང་མ་འདི་བཅུའི་ནང་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་དང་པོར་དེ་དང་གསོལ་བ་ཐོབ་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆེ་བའི་དགེ་ཚུལ་ལམ། དགེ་སློང་ལ་ནི་གཏུམ་མོས་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་དེ་དག་བཟུང་ནས་གསེར་ལ་སོགས་པའི་མཎྜལ་ བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤང་བའི། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བདེས་གང་བའི། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་སྟེ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། ། གང་ཡང་མི་འགྱུར་ བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མགོན་པོ་བདག་ལ་དབང་དེ་ནི། ། དེ་རིང་བཀའ་དྲིན་གནང་བའི་རིགས། ། བུ་དང་ཆུང་མ་སོགས་བཅས་པ། ། ཁྱོད་ལ་ཀུན་དུ་བདག་བྲན་མཆི། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ་ནི། ། བདག་ལ་སློབ་མ་གཞན་མ་མཆིས། ། ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་སློབ་མ་མཐོང་བ་དང་། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་ རྒྱན་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་ཏེ།

Likewise, it is taught in the Chanting of the Names (Nāmasaṃgīti): "The great Buddha Vairocana," and so forth, up to "the great possessor of the ten powers." Therefore, for one who especially desires to be the master of the great maṇḍala, it is the certainty of the Tathāgatas that the ten mudrās must be offered. In that way, once the disciple has offered the ten mudrās to the guru, they should make this request: "Please grant your permission." Then, [the disciple] should say: "Alas, Blessed One, having attained all the perfections, what should I do now?" The master should then command: "First, make a request with whichever one among these ten is your own wife." For a novice (śrāmaṇera) or a monk (bhikṣu) who has great conceptualization, it is explained that the practice should be done with the caṇḍālī. Then, the guru takes hold of them and has them prepare a maṇḍala of gold and so forth. Both of them should then make this request: "Homage to you, Kālacakra, who has completely abandoned all obscurations. Homage to you, the wisdom body, filled with supreme unchanging bliss. Homage to the unchanging bodhicitta, the inseparability of emptiness and compassion. O Protector, it is right that you grant me that empowerment today. Together with my children, wife, and so forth, I am your servant in every way. Until the essence of enlightenment, I have no other disciples." Upon seeing the disciple who has made this request, [the master] should adorn Śabdavajrā with all the ornaments.

གཅེར་བུར་བྱས་ཏེ་འཁྱུད་པར་བྱས་ལ་ཁྱིམ་པ་ལ་རང་གི་སྒྱུག་མོས་བྱའོ། ། དེ་བས་རྣལ་འབྱོར་མ་དགུ་པོ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ལག་ན་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་ཐོགས་པར་བྱས་ལ། ཤར་དུ་སྒྲོལ་མ། ལྷོར་གོས་དཀར་མོ། ནུབ་ཏུ་སྤྱན་མ། བྱང་དུ་མཱ་མ་ཀཱི། མེར་རེག་རྡོ་རྗེ་མ། བདེན་བྲལ་དུ་ རོ་རྡོ་རྗེ་མ། རླུང་དུ་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ། དབང་ལྡན་དུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ། དབུས་སུ་མེ་ཐུན་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་དབང་སྔོན་མ་རྣམས་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ཡིན་ལ། དེ་ལས་བླང་བར་གྱུར་པའི་དབང་ནི། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐུན་མོང་བ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་གིས་བྱའོ། ། བླ་མའི་ཡང་བླ་མའི་དབང་ནི། སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་ དམངས་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅུས་བྱའོ། ། དེར་ཡང་། དགེ་སློང་དང་ནི་དགེ་ཚུལ་དང་། ། ཁྱིམ་པ་ཡིན་ཏེ་གསུམ་རྣམས་ལ། ། རིམ་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་བཅུ་དང་དྲུག། གཅིག་སྟེ་ཁྱིམ་པ་རྣམས་ལའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བུམ་པའི་དབང་གི་དོན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། ཞུན་མ་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲ་རྒྱན་རྣམས་དང་ལྡན་བཅུ་གཉིས་ལོ་ལོན་བུ་མོ་བཟང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ནས་བཟུང་ནས་ཉི་ཤུའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། འཆད་བཞིན་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུས་ཞེས་པ་ནི་གསང་བའི་ རྡོ་རྗེས་སོ། ། ཆགས་བཅས་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་སྔོན་དུ་རྡུལ་དང་ལྡན་པ་ལས། གང་གི་ནུབ་མོ་རྡུལ་ལངས་པའི་ནུ་མོ་དེ་ལ་བརྩམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་མ་དག་པར་ཤེས་བྱས་ཞེས་པ་ནི།

Having made her naked, one should embrace her; for a householder, his own mother-in-law should be used. Therefore, the nine yoginīs should be visualized naked with loose hair, holding curved knives and skull-cups: Tārā in the east, Pāṇḍaravāsinī in the south, Locanā in the west, Māmakī in the north, Sparśavajrā in the southeast, Rasavajrā in the southwest, Gandhavajrā in the northwest, Rūpavajrā in the northeast, and in the center, the Fire Consort. Thus, the previous empowerments are the seven, such as the water and so forth; the empowerment to be received from those is performed with any one of the common action mudrās. The empowerment of the Guru of Gurus is performed with the ten mudrās of the śūdra class and so forth, as previously described. Regarding that, it is said: "For the three—monks, novices, and householders—there are respectively ten, six, and one mudrās for the householders." Then, for the sake of the vase empowerment, a mudrā should be offered. As it is said: "An excellent girl of twelve years, with the color of molten gold and adorned with ornaments," this indicates that the action king [the consort] should be from twelve to twenty years of age. "The nature of wisdom and method" refers to the deity yoga to be explained. "With one's own vajra-jewel" refers to the secret vajra. "Passionate desire" means that from among the mudrās who previously possessed menses, one should begin with that girl whose menses have arisen on that very night. "Having known the disciple to be pure" means:

བླ་མའི་ཡང་བླ་མར་གྱུར་པའི་དབང་ལའོ། ། རང་གི་ས་བོན་རྡོ་རྗེ་ཡིས་ནི་ཁ་རུ་འཕང་། ། ཞེས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ སེམས་མྱང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། ། ཕྱི་ནས་ཡང་ནི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱིན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་བླ་མས་བདག་ཏུ་བྱས་པའམ། སློབ་མ་རང་གི་གང་ཡིན་པ་དེ་གཏད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་འདིར་བུམ་པའི་དབང་གི་སྐབས་སུ་སློབ་མའི་ཤེས་རབ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བླ་མས་ནུ་མ་ལ་རེག་པར་བྱའོ། ། གསང་བའི་དབང་ ལ་ཡང་སློབ་མས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁ་རུ་སློབ་དཔོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སློབ་མ་དང་གསང་བ་གཉིས་ཀའི་གདོང་གཡོགས་པར་བྱས་ལ། བླ་མས་ཤེས་རབ་མའི་སྣ་གཞིབ་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་རྗེས་ལ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལ་སློབ་མ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་སློབ་མ་ལ་བླ་ མས་གཏད་ཅིང་། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཅུའི་ནང་ན། གང་འདོད་པ་དེ་བྱིན་ལ། མཚན་མོ་ཕྱེད་ན་ཆུ་ཚོད་གཉིས་འདས་པ་དང་། ཉི་མ་ཤར་ཁའི་བར་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བྱ་བ་བརྟུལ་ལ། སློབ་མ་ལ་བླ་མས་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་གང་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བའི་ མཐར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གང་ངས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་དོན་དམ་པ་ནི་གང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལས་ ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་སྦྱོར་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་རྗེས་ཆགས་ལ། །

Regarding the empowerment that is the Guru of Gurus: "One should cast one's own seed with the vajra into the mouth" means for the purpose of tasting the bodhicitta. "Afterwards, one should also give one's own mudrā" means that the Guru should provide either one who has been taken as his own or whichever one the disciple possesses. Furthermore, in this context of the vase empowerment, the Guru should touch the breasts of whichever wisdom consort the disciple has. In the secret empowerment as well, the disciple should place the master's vajra into the mouth of the wisdom consort. Both the disciple and the secret [consort] should have their faces veiled; the Guru should then suck the nose of the wisdom consort. Following that, for the sake of the disciple attaining the state of a great master in the wisdom-gnosis empowerment, the Guru entrusts the disciple's own mudrā to the disciple. Among the ten mudrās, whichever is desired should be given. One should experience this from the passing of two hours at midnight until the time of sunrise. Then, having concluded the activities of the gaṇacakra, the Guru should bestow the vows upon the disciple. Here, what I have described as the arising of the moment of coemergence at the end of special joy is the conventional; the ultimate, which is the unchanging ultimate, is taught to yogins as that very unchanging bliss. Therefore, you must protect this great bliss. Likewise, as it is said in the Ādibuddha: "Through the union with the action mudrā, And through passion for the gnosis mudrā..."

ཤིན་ཏུ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པོ་ཡིས། ། བདེ་ཆེན་བྱང་སེམས་བསྲུང་བར་བྱ། ། བྷ་གར་མཚན་མ་རབ་བཀོད་དེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མི་སྤྲོ་བར། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་པར། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་ བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདི་ཉིད་བསྲུང་བར་བྱས་པ་ཡིས། ། སྐྱེ་བ་འདི་རུ་སངས་རྒྱས་འགྱུར། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་ཞིང་། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཚོགས་ནི་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཐོབ་ཅིང་། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་དུས་གསུམ་གཤེགས། ། འདི་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། ཆོས་ ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་། ། ཡེ་ཤེས་འདི་ལས་གཞན་ན་མེད། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། ། བདག་གཞན་དོན་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། གལ་ཏེ་བུ་ཀྱེ་སྐྱོང་བྱེད་ན། ། སྐྱོབ་པ་ཀུན་གྱིས་སྡོམ་པའི་བདག། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། དེ་ནས་ཡང་ དག་བྱང་ཆུབ་ཐོབ། ། འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཟད་བྱེད་ཅིང་། ། གཙོ་བོའི་མདུན་དུ་བླངས་པ་ཡི། ། སྡོམ་པ་སྐྱོང་བར་མི་བྱེད་ན། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་ངུ་འབོད་འགྲོ། ། དམན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སྐྱེ་གནས་སུ། ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཟག་ན། ། ཕྱག་རྒྱ་སེམས་ཤིང་རང་གི་ལྕེས། ། དེ་ཡི་ པདྨའི་ཕྱི་རོལ་བླང་། ། ཞེས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་འདིས་སློབ་མ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་སྡོམ་པ་རྒྱས་པ་སྦྱིན་ནོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་བླ་མ་ལ་ཡོན་ཕུལ་ལ་བླ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབང་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་བཀའ་དྲིན་བདག་ལ་གནང་བར་མཛོད་ཅེས་ བྱ་བས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། །

With extremely firm ascetic conduct, one should guard the bodhicitta of great bliss. Having firmly placed the sign in the bhaga, without emitting the bodhicitta, one should meditate on the entire world-realm without exception as the form of the Buddha. By guarding this very [bodhicitta], one will become a Buddha in this very life. Endowed with merit and wisdom, the collection of discipline is perfectly complete. Having attained the ten perfections, one is a perfect Buddha who has gone through the three times. This very one is the perfect Buddha who turns the wheel of Dharma. Even the Lord of the Three Worlds has no wisdom other than this. The inseparability of emptiness and compassion, for the sake of perfectly accomplishing the welfare of self and others—if you, my son, protect this, you are the master of the vows of all protectors; all Buddhas will grant their blessings. Then, you will attain perfect awakening. However, if you exhaust desire and do not protect the vows taken in the presence of the Lord, you will therefore go to the Raurava hell. If the bodhicitta leaks from the birth-place with a base mind, one should contemplate the mudrā and, with one's own tongue, take it from the outside of her lotus. With these words spoken by the Sugata, the master bestows the extensive vows upon the disciple. The disciple also offers a gift to the guru, performs the guru-maṇḍala, and makes this request: "O Blessed One, please grant me the grace of the detailed explanation of the empowerment." Thus one should make the request.

དེ་ནས་བླ་མས་སློབ་མ་ལ་བོས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག། དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་ཐུན་མོང་བ་ཁྱོད་ལ་བསྟན་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། ། གཞན་ལས་མ་ཡིན་ནོ། ། མཚན་ ངན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི། དངང་དང་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཞེས་པ་ནི། བླ་མ་དངང་ཞིང་འཇིགས་པའོ། ། དོན་ལོག་པར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པའོ། ། གཡོན་ནི་གྱ་གྱུ་བྱེད་པའོ། ། གཞན་གྱི་དབང་བསྐུར་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་གཞན་ལ་ཆགས་པའོ། ། ནད་ཅན་ཞེས་པ་ནི་གཅོང་ཅན་ནོ། ། བུ་(བཅས་,བཙས་) ཞེས་པ་ནི་བུ་བཙས་པ་སྐྱེ་གནས་ཡངས་ཤིང་བདེ་བ་མི་འབྱུང་ལ་བདེ་བ་ཉམས་པའོ། ། ཁྲོ་བ་ནི་སྤྲོ་ཐུང་བའོ། ། ཁེངས་པ་ནི་རིགས་ལ་སོགས་པས་ང་རྒྱལ་བའོ། ། རྫས་ལ་ཞེན་པས་རྔན་པ་འདོད་པ་སྟེ་སྨད་འཚོང་མའོ། ། མི་བདེན་པ་ནི་རྫུན་དུ་སྨྲ་བའོ། ། རྩོད་སྨྲ་ནི་འཐབ་མོ་དུས་རྟག་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། མ་དག་པ་ ནི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའོ། ། ཡན་ལག་དམན་པ་ནི་རྐང་ལག་དང་མིག་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བའོ། ། སྐྱོན་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྤང་གི། གཞན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མི་སྤང་སྟེ། རྩ་བའི་ལྟུང་བར་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན། འདི་ནི་བླ་མ་དམ་པས་སྤང་བྱ་མི་དབང་ ཀྱེ། ། ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་བླ་མ་ལ་གུས་དམ་ཚིག་འཛིན་དང་སྔོན་དུ་ཇི་སྐད་གསུངས་བཞིན་མཆོད། ། ཅེས་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བའི་ལོ་ཉི་ཤུ་མན་ཆད་པ་རིགས་བཙུན་ལ་ཁོ་མེད་པ་ལ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་མང་པོས་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་དགོངས་སོ། །

Then the guru calls the disciple and says: "O person, listen! I shall teach you the common bliss of all sentient beings, which is the defining characteristic of the sixteen joys. Furthermore, this is realized through a mudrā endowed with the proper qualities, and not through any other. Regarding the mudrās to be avoided who possess negative characteristics: 'a mind of fear and delusion' means the guru is terrified or afraid. 'Misapprehending the meaning' is delusion. 'Devious' means acting with guile. 'Empowered by another' means being attached to another person. 'Sickly' means chronically ill. 'One who has given birth' means that because the birth canal is wide, bliss does not arise and pleasure is diminished. 'Angry' means short-tempered. 'Arrogant' means being conceited due to one's lineage and so forth. 'One who craves payment through attachment to material things' refers to a prostitute. 'Untruthful' means speaking lies. 'One who speaks in dispute' means constantly engaging in quarrels. 'Impure' means lacking the proper characteristics. 'Deficient in limbs' means being incomplete in terms of the hands, feet, eyes, and so forth. A mudrā possessing these defects is to be avoided during the stage of the wisdom-gnosis initiation, but is not to be avoided during other stages; otherwise, it is taught to be a root downfall. Therefore, it is said: 'O Lord of Men, this is what the sublime guru must avoid.' 'Respect the Buddha-guru, uphold the samaya, and make offerings as previously described' means that for a mudrā whose characteristics have arisen and who is under twenty years of age, of noble lineage, and free from defects, one should make offerings with many kinds of offerings—this is the intended meaning."

དེ་ལས་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་སྐྱེ་བའོ། ། འགྲོ་བ་བདག་གི་ཡིད་ལ་འདོད་ཆགས་འཁྲུག་པར་བྱེད་ཅིང་རྫོགས་པར་སོན་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་འགྲོ་བ་རྣམས་མིག་(གས་,གིས་)བལྟས་པས་འདོད་ཆགས་འཁྲུག་པ་ནི་དགའ་བ་དང་པོ་སྟེ། རྫོགས་པ་ཞེས་པ་ཚེས་ལྔའོ། ། དེ་ནས་བགད་པས་ཞུ་བའི་གནས་སྐབས་ནི། དཔྲལ་བ་ན་གནས་ པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞུ་བའི་གནས་སྐབས་ཏེ། ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་ཡན་ཆད་བསྡུ་ཞིང་ཚེས་ནི་བཅུ་ཡན་ཆད་ཡིན་ལ། དགའ་བ་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། རྫོགས་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། ། རི་བོང་འཛིན་ལས་ཞུ་སྟེ་ལུས་མཆོག་ལས་ནི་རྫོགས་འབར་ཐིག་ལེ་བཟང་པོ་འཛག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། རི་བོང་འཛིན་པ་ནི་བྱང་ ཆུབ་སེམས་ཡིན་ལ་ཞུ་བ་ནི་གཡོ་བའོ། ། གང་ནས་ཤེ་ན། ལུས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྤྱི་བོ་ལས་འཁྲིག་པའི་གནས་སྐབས་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དུས་སུ་འཛག་པ་ནི་དགའ་བ་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚེས་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། ཨོཾ་ཌས་སྤྱན་དྲངས་བྱས་ཏེ་ཟགས་པའི་ཐིག་ལེ་གསུམ་མཐར་མཆོག་གི་བདེ་བ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཐིག་ལེ་འཛག་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་འཛག་པའི་མཐར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་པ་ནི་དགའ་བ་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། ཆ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པ་ནས་ཚེས་ལྔ་ལྔའི་ བར་ནི། ནམ་མཁའ་དང་། རླུང་དང་། མེ་དང་། ཆུ་དང་། སའི་རང་བཞིན་ནི་དགའ་བ་དང་། བཟང་པོ་དང་། རྒྱལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། རྫོགས་པའི་མིང་གིས་ཨ་ཨི་རྀ་ཨུ་ལྀ། ཨ་ཨེ། ཨར་ཨོ་ཨལ།

From that, the characteristics of the sixteen joys arise exactly as they are. Regarding the statement, "The beings agitate the desire in my mind and reach completion": here, the agitation of desire when beings look with the eyes is the first joy; "completion" refers to the fifth lunar day. Then, the stage of melting through laughing is the stage of the melting bodhicitta residing in the forehead; this includes everything up to embracing the consort, and the lunar days are up to the tenth. This is the second joy, and it is the second completion. Regarding the statement, "Melted from the moon-holder, from the supreme body, the blazing, excellent drop descends": the "moon-holder" is the bodhicitta, and "melted" means moving. If one asks from where, it says "from the supreme body"; the descent at the time called "blazing" during the stage of union from the crown of the head is the third joy, the fifteenth lunar day. Regarding the statement, "Invited by Oṃ, the three dripping drops bestow supreme bliss at the end": thus, "Oṃ" is the stage of the dripping of the drop. Furthermore, at the end of the dripping of the drops of body, speech, and mind, the solitary innate bliss is the fourth joy; it should be understood as having the nature of the sixteenth part. In that way, from the first lunar day up to the fifth lunar days, the natures of space, wind, fire, water, and earth are designated by the names joy, excellence, victory, emptiness, and completion, and are the vowels A, I, Ṛ, U, Ḷ, A, E, AR, O, AL.

ཧ་ཡ་ར་ཝ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དབྱངས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལྔ་པའི་རྫོགས་པ་ནི་དགའ་ བའོ། ། བཅུ་པའི་རྫོགས་པ་ནི་མཆོག་དགའོ། ། ཉའི་རྫོགས་པ་ནི་དགའ་བྲལ་ལོ། ། ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྟེ། རྫོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁམས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་ཚོགས་པ་དང་། མཉམ་པ་དང་། འདུས་པ་དང་། བསྡོམ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་ཆགས་པ་ནི་དཀར་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། ཆགས་བྲལ་ནི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་། ཆགས་བྲལ་དང་པོ་ཆགས་པ་ཆེ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འབར་བའི་འོད། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། སངས་རྒྱས་བརྗོད་པའི་ཆོས་འཛིན་པ། ། ཞེས་གསུངས་ལ། གཞན་ཡང་། རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་རྣམ་པ་མེད། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན། ། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྩིས་ལས་འདས། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཛིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་ལ་སྦྱོར་བ་བཞི་བཞི་བརྗོད་པར་བྱ་(སེ། ,སྟེ། ) འདོད་ དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། སད་པ་དང་། རྨི་ལམ་དང་། གཉིད་མཐུག་པོ་དང་། བཞི་པའི་དབྱེ་བས་ལུས་ངག་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དེ་ལ་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་དགའ་བའོ། ། དགའ་བ་ཞེས་པ་ནི་གསུང་ གི་དགའ་བའོ། ། འདར་བ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དགའ་བའོ། ། མི་འགྱུར་བ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགའ་བ་སྟེ།

The vowels ha ya ra wa la are the subjects. Thus, the completion of the fifth is joy; the completion of the tenth is supreme joy; the completion of the new moon is the joy of separation; and the sixteenth part is the coemergent joy. It is the perfect gathering, the perfect assembly, the equality, the union, and the summation of all elements. In this way, the attachment of the bodhicitta is the white fortnight, and the detachment is the black fortnight. Likewise, from the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti: "Detachment at first, great attachment, Blazing light of various colors, The Buddha in the vajra posture, The holder of the Dharma spoken by the Buddha." And furthermore: "Possessing all aspects yet aspectless, Having the drop of half of sixteen, Beyond the calculation of the limbless, Holding the peak of the fourth concentration." This is the certainty of the Blessed One. Now, the four applications for each of the sixteen joys will be explained, beginning with "desire" and so forth. Here, for all sentient beings, there are the applications of body, speech, mind, and wisdom through the divisions of the waking, dreaming, deep sleep, and fourth states. These also consist of the sixteen divisions beginning with joy. Among them, "desire" is the joy of the body; "joy" is the joy of speech; "trembling" is the joy of the mind; and "unchanging" is the joy of wisdom.

དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་བཞི་པོ་དེ་ནི་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་དགའ་བ་གཅིག་པ་སྟེ། དང་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་མཆོག་དགའོ། ། མཆོག་དགའ་ཞེས་པ་ནི་ངག་གི་མཆོག་དགའོ། ། སྐྱེ་བ་ ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་མཆོག་དགའོ། ། དགའ་བོ་ནུས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཆོག་དགའོ། ། གཉིས་པའི་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་དགའ་གཉིས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འབར་དང་ཞེས་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་དགའ་བྲལ་ལོ། ། དགའ་བྲལ་ཞེས་པ་ནི་ངག་གི་དགའ་བྲལ་ལོ། ། རྒྱལ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་དགའ་བྲལ་ལོ། ། ཐིག་ལེ་ ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགའ་བྲལ་ཏེ། དགའ་བ་གསུམ་བ་ཡིན་པར་སྦྱོར་བ་གསུམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཌ་ཞེས་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཞེས་པ་ནི་ངག་གི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའོ། ། གཉིས་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའོ། ། ནཱ་ད་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའོ། ། དེ་ལྟར་ ན་སྤྲུལ་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། ཆོས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་དབྱེ་བས། ལུས་ངག་ཡིད་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལའང་བཞི་བཞིར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་མཐར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྐྱེ་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ དག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་འདིར་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཐུན་མོང་དུ་གསུངས་ལ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་གྱི།

Therefore, those four applications are called "one," which is the single joy; this is the first. Likewise, "perfection" is the supreme joy of the body. "Supreme joy" is the supreme joy of speech. "Birth" is the supreme joy of the mind. "Nanda’s power" is the supreme joy of wisdom. This is the second, because it is the second supreme joy. "Blazing" is the joy-free joy of the body. "Joy-free joy" is the joy-free joy of speech. "Victory" is the joy-free joy of the mind. "Drop" is the joy-free joy of wisdom; this is the third application, as it is the third joy. "Oṃ ḍa" is the coemergent joy of the body. "Coemergent joy" is the coemergent joy of speech. "Two" is the coemergent joy of the mind. "Nāda" is the coemergent joy of wisdom. Thus, through the divisions of the nirmāṇakāya, saṃbhogakāya, dharmakāya, and svabhāvikakāya, each of the four—body, speech, mind, and wisdom—should be understood as having four aspects each. In that way, there are sixteen joys. It is certain that at the end of the sixteen joys, the coemergent joy arises. Now, in order to explain the purity of the action mudrā, the words "Mother" and so forth are mentioned; here, in all the tantras, the mudrās such as the Mother are commonly taught for the purpose of inspiring passion in yogins, and this is for those who have stabilized the bodhicitta.

གཞན་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དག་ ལས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བུད་མེད་རྣམས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་མ་ལ་སོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདིར་གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་པོའི་སེམས་ཀྱིས་བསམས་པས་མར་འགྱུར་རོ། ། རེག་པའི་དུས་ན་སྲིང་མོར་བསམས་ཏེ། ཆ་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞུགས་པའི་དུས་ན་བུ་མོར་བསམས་ཏེ་ཡོན་ཏན་འཇོ་ བས་སོ། ། སྙིང་རྗེ་དང་བཅས་དགའ་བ་སྟེ། བདེ་བ་འཛག་པས་ན་ཚ་མོར་བསམས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐིག་ལེ་ལྷུང་བ་ན་ཆུང་མར་བསམས་ཏེ། བདེ་བ་རང་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཆགས་བྲལ་གཞན་གྱི་རིགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛག་ན་དེ་ནས་ བྱང་ཆུབ་སེམས་ཆགས་པ་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ཁ་གཞན་དུ་ལྟ་ཞིང་རེག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་གདོལ་པ་མོའི་རིགས་སུ་བསམ་མོ། ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་སྟེ་ཆད་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་གཡོ་བ་ན། ། དང་པོ་སའི་ཁམས་འཁྲུག་གོ། ། དེ་ནས་ཆུ་ འཁྲུག་གོ། ། དེ་ནས་མེ་འཁྲུག་གོ། ། དེ་ནས་རླུང་འཁྲུག་གོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཁམས་འཁྲུག་གོ། ། དེ་ནས་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དྲུག་རྣལ་འབྱོར་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་གཡས་གཡོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ལྔར་མཛད་པ་སྟེ། འཕོ་བའི་དུས་སུ་ནི་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་ཤེས་ པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ཉིད་འཁོར་ལོ་དང་། རྣ་ཆ་དང་། ནོར་བུ་དང་། ལག་གདུབ་དང་། སྐ་རགས་དང་། ཐལ་བ་སྟེ། རིགས་དྲུག་དག་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལ་མཚན་མར་བརྒྱན་པར་བྱས་སོ། །

It is not so for others. As for others, in terms of worldly convention, women are to be regarded as mothers and so forth according to their temporary states. Furthermore, in this context, if a yogi perceives her with an initial thought, she becomes a mother. At the time of touch, she is perceived as a sister, because she bestows a portion. At the time of the entry of the vajra, she is perceived as a daughter, because she yields qualities. With compassion and joy, because the bliss flows, she is perceived as a niece, because great compassion is stirred. When the drop falls, she is perceived as a wife, because the bliss arises from oneself. Regarding the line, "The yoginī is of a different family, free from attachment": when the bodhicitta flows, the bodhicitta is then free from attachment, and thus one looks elsewhere and does not touch. One should perceive others as being of the outcaste (caṇḍālī) family. Regarding the phrase "earth, water, fire, wind, and space, the entities of cessation": here, when the bodhicitta moves within the continuum of all embodied beings, first the earth element is disturbed. Then water is disturbed. Then fire is disturbed. Then wind is disturbed. Then the space element is disturbed. After that, the transference occurs. These six are the mudrās of yoga. This means that the five maṇḍalas are thus established on the right and left; at the time of transference, one should understand the purification of the mother and so forth. These very [elements] are the wheel, the earrings, the jewel, the bracelets, the belt, and the ash; by the purification of these six families, the yoginīs are adorned with these signs.

དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་པར་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ གསུམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། པདྨོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་(སགས་,སོགས་)པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་དྲང་བའི་ཕྱིར། དཔྲལ་བ་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མགྲིན་པ་གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྙིང་ག་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ངེས་དོན་དུ་པདྨར་རྡོ་རྗེ་ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྟག་པར་རྡོ་རྗེ་ལས་སུ་རུང་བ་སྟེ། སྐུའི་ཕྱག་ རྒྱའོ། ། མེ་ལ་རླུང་ཞེས་པ་ནི་རྩ་དབུ་མར་སྲོག་རླུང་ཞུགས་པ་གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཐིག་ལེ་མ་ལྷུང་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ནི་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གསུམ་པོ་འདི་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་དེ་དག་དབུ་མར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུས་པའོ། ། བསྟན་པ་ཞེས་པ་ནི་སློབ་མ་རྣམས་ལའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཆགས་དང་ཆགས་མེད་ཐོག་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཆགས་པ་ནི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཏེ་དེའི་མཐར་གྱུར་པའོ། ། ཆགས་བྲལ་ནི་ནག་པོ་སྟེ། དེའི་ཐོག་མར་རོ། ། གང་དེ་དག་གི་མཐར་ཆ་བཅུ་དྲུག་པའི་གནས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ཡང་མི་ འཛག་པ་དེ་སྲིད་དུ་བརྗོད་དོ། ། དེར་ནི་མཆོག་གི་དགའ་སྟེར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྟེར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་བགྲོད་པ་བཞི་པ་ནི་ཞེས་པ་སྟེ། གང་ཡང་བཞི་པ་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་གིས་བགྲོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Likewise, the six perfections, such as generosity and the rest, are also ascertained as being completely pure. Now, in order to explain the three mudrās of the body and so forth, the text says "in the lotus" and so on. Here, in all the tantras, for the sake of leading others, the forehead is the mudrā of the body, the throat is the mudrā of speech, and the heart is the mudrā of mind. In the definitive sense, "the vajra enters the lotus" means that the vajra is made serviceable as an action, which is the mudrā of the body. "Wind in the fire" means that the life-wind has entered the central channel, which is the mudrā of speech. The non-falling of the drop is the mudrā of mind. "The mudrās of body, speech, and mind" refers to those teachings. "These three yogas" means that those three mudrās taught in that way are gathered exactly as they are in the central channel. "The teaching" refers to the disciples. Following that, it says "the beginning and end of passion and non-passion." Passion is the white side, and [the mudrā] is at its end. Non-passion is the black side, and [the mudrā] is at its beginning. One should understand that at the end of those two is the state of the sixteenth part; as long as that does not leak, it is so described. "There, it bestows supreme joy" means that it bestows all perfections. "The yogi’s fourth traversal" means that this fourth [state] is to be traversed by yogis through the six branches of the completion stage, and not otherwise. This is the meaning.

ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ནི། རྒྱུད་སྔ་ཕྱི་ཀུན་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡན་ལག་དྲུག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡུམ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་བཅུར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་དུ་བ་ལ་ སོགས་པའི་དབྱེ་བས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའོ། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་བཞི་པའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཞལ་ནས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་བཞི་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་མ་ལ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་ མ་ལ་དབང་དང་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་བསྟན་ནས། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གྱིས་ཤིག་པའི་ངེས་པ་བྱིན་ལ། རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉིན་པར་གཞོན་ནུ་མ་རྡོ་རྗེའི་མདས་མ་སྨས་པ་བཅུ་ལ། འོ་ཐུག་དང་ཟས་མངར་བ་ལ་སོགས་པས་ཚིམ་པར་བྱས་ལ་ཡོན་ ཕུལ་ཏེ་བཏང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཆུ་ཚོད་བདུན་ལ་བབ་པ་ན། སངས་རྒྱས་གཙོར་བྱས་པའི་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་སྡེ་གཉིས་སྤྱན་དྲངས་ལ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་མངར་བའི་གསོལ་ཟས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ལ། ཡོན་ཕུལ་ཏེ་སླར་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ ནས་སྐྱེ་བོ་མེད་ཅིང་བུག་པ་མེད་པའི་ཁྱིམ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་ལ། དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱི་གནས་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ།

Regarding the term mudrā: in all the earlier and later tantras, it means that which is to be realized through the six branches of the supramundane mudrā. Regarding the term "Supreme Mother": it is because she brings all embodied beings to the realization of non-dual jñāna. Regarding the phrase "becomes tenfold": through the divisions of smoke and so forth, it refers to the ten pāramitās, such as generosity and the rest. Regarding "of the glorious guru": this should be realized from the mouth of the guru Vajrasattva, the source of all qualities of the fourth [empowerment]. Furthermore, that which is the fourth is called the "mother who possesses the nature of the essence"; this is the definitive meaning. Having thus properly taught the disciple the characteristics of the empowerment and the mudrā, and having given the instruction to perform the gaṇacakra, one should invite the thirty-six goddesses of the families. On that very day, ten young maidens who have not been pierced by the vajra-arrow should be satisfied with milk porridge, sweet foods, and so forth, and then dismissed after the offering has been presented. Then, when seven ghaṭikās have passed, one should invite the two classes of the monastic saṅgha, headed by the Buddha. Having pleased them with faultless, sweet food, and having presented the offering, one should request the noble saṅgha to return to the temple. Then, in a house that is secluded and without openings, one should establish the abodes of the heroes (vīra) and the powerful goddesses (vīreśvarī) for the ritual of the gaṇacakra.

འདིར་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བླ་མ་གཙོ་བོའི་དབུས་སུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚམས་བཞི་ལ་རྣལ་ འབྱོར་མ་བཞི་པོ་དབུས་སུ་གདོལ་པ་མོའོ། ། ཤར་དུ་དམངས་རིགས་མའོ། ། ལྷོར་རྒྱལ་རིགས་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་རྗེའུ་རིགས་མའོ། ། བྱང་དུ་བྲམ་ཟེ་མའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་གདན་ནི་མིའི་པགས་པ་དང་། ཁྱིའི་པགས་པ་དང་། རྟའི་པགས་པ་དང་། བ་ལང་གི་པགས་པ་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ལ་གཉིས་ནི་དབང་ལྡན་དུ་དྲི་ཆུའི་སྣོད། རླུང་དུ་དྲི་ཆེན་གྱི་སྣོད། བདེན་བྲལ་དུ་ཁྲག་གི་སྣོད། མེར་ཀླད་པའི་སྣོད་དོ། ། དེ་ནས་གཉིས་པ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གནས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཤར་དུ་འཁར་བ་མཁན་མ། ལྷོར་ཤིང་འཛེག་མ། བྱང་དུ་ནོར་བུ་མཁན་མ། ནུབ་ཏུ་ དྲག་སྤྱན་མ། མེར་ཕྲེང་མཁན་མ། བདེན་བྲལ་དུ་ཆང་འཚོང་མ། དབང་ལྡན་དུ་གསེར་མཁན་མ། རླུང་དུ་ཕྲེང་རྒྱུད་མ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད་དོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་གདན་ནི་གྲངས་ཇི་ལྟ་བས། ལུག་གི་པགས་པ་དང་། འབྲོག་གི་ཁྱིའི་པགས་པ་དང་། རྔ་མོའི་པགས་པ་དང་། སེང་གེའི་པགས་པ་དང་། རའི་ པགས་པ་དང་། རི་དྭགས་ཀྱི་པགས་པ་དང་། བོང་བུའི་པགས་པ་དང་། ཕག་གི་པགས་པའོ། ། དེ་ནས་གསུམ་པ་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ཀུན་ནས་བསྐོར་བ་ལ་ཤར་དུ་ཤ་འཚོང་མ། མེར་རྫ་མཁན་མ། ལྷོར་གཡོས་མཁན་མ། བདེན་བྲལ་དུ་སྨད་འཚོང་མ། ནུབ་ཏུ་བསྲུབ་མཁན་མ། རླུང་དུ་ཉ་བ་མ། བྱང་ དུ་སྐར་རྩིས་མཁན་མ། དབང་ལྡན་དུ་ཚོས་མཁན་མ་སྟེ།

Here, as far as possible and in accordance with the tradition, the Guru, who is the embodiment of insight and method, is invited to sit in the center. In the four intermediate directions are the four Yoginīs, with Caṇḍālī in the center. In the east is the Vaiśyā, in the south the Kṣatriyā, in the west the Rājanyā, and in the north the Brāhmaṇī. These are the five who constitute the nature of the assembly leader. Their seats are a human skin, a dog skin, a horse skin, a cow skin, and an elephant skin. Then, in the non-cardinal directions, there are two: in the northeast is a vessel of urine, in the northwest a vessel of feces, in the southwest a vessel of blood, and in the southeast a vessel of brain matter. Next, the second is the location of the Mind Wheel (cittacakra), which is completely surrounded. In its east is the Metal-worker, in the south the Tree-climber, in the north the Jewel-worker, in the west the Fierce-eyed One, in the southeast the Garland-maker, in the southwest the Wine-seller, in the northeast the Goldsmith, and in the northwest the Garland-weaver; these are the eight Yoginīs. Their seats, in order, are a sheep skin, a wild dog skin, a camel skin, a lion skin, a goat skin, a deer skin, a donkey skin, and a pig skin. Then, the third is the surrounding Speech Wheel (vākcakra). In the east is the Meat-seller, in the southeast the Potter, in the south the Cook, in the southwest the Prostitute, in the west the Weaver, in the northwest the Fisherman, in the north the Astrologer, and in the northeast the Dyer.

རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད་དོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་གདན་ནི་ཆུ་སྲིན་གྱི་པགས་པ་དང་། འགྲོན་བུའི་གཞུག་མ་དང་། སྦལ་པའི་གཞུག་མ་དང་། ཉ་ལྤགས་དང་། ཆུ་སྲིན་བྱིས་པ་གསོད་ཀྱི་པགས་པ་དང་། སྦལ་པའི་པགས་པ་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་ཁོག་པ་དང་། དུང་སྟེ་ གྲངས་ཇི་ལྟ་བས་སོ། ། དེ་ནས་བཞི་པ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་དུ་ལྕགས་མཁན་མ། ལྷོར་རྒྱ་སྐེགས་བྱེད་མ། ནུབ་ཏུ་སྲིན་བལ་མཁན་མ། བྱང་དུ་ཏིལ་མཁན་མ། མེར་སྨྱུག་མ་མཁན་མ། བདེན་བྲལ་དུ་ཤིང་མཁན་མ། རླུང་དུ་ཀོ་ལྤགས་མཁན་མ། དབང་ལྡན་དུ་འབྲེག་མཁན་མ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད་ དོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་གདན་ནི། བསེའི་པགས་པ་དང་། སྟག་ལྤགས་དང་། དོམ་ལྤགས་དང་། ནེའུ་ལེའི་པགས་པ་དང་། གཡག་གི་པགས་པ་དང་། ཅེ་སྤྱང་གི་པགས་པ་དང་། སྲམ་ལྤགས་དང་། བྱི་ལའི་པགས་པའོ། ། དེ་ནས་ལྔ་པོ་དུར་ཁྲོད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་འཁོར་བའི་ཤར་དུ་ཀླ་ཀློ་མ། ལྷོར་ལྷག་ཟན་མ། ནུབ་ཏུ་གཏུམ་མོ། ། བྱང་དུ་སྟག་གཟིག་མ། མེ་རུ་སྨྱོན་ཐབས་མ། བདེན་བྲལ་དུ་རོ་སྲེག་མ། རླུང་དུ་བ་ལང་རྫི་མ། དབང་ལྡན་དུ་རི་ཁྲོད་མ་སྟེ་བརྒྱད་དོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་གདན་ནི། (སྤྲུལ་,སྦྲུལ་)གྱི་པགས་པ་དང་། བྱི་ལའི་པགས་པ་དང་། མགོ་དཀར་གྱི་པགས་པ་དང་། སྤྲེའུའི་པགས་པ་དང་། རི་བོང་གི་པགས་པ་དང་། ཤ་ཁྱིའི་པགས་པ་དང་། ཨེ་ཤུ་ཀའི་པགས་པ་དང་། རྩངས་པའི་པགས་པའོ། ། པགས་པ་འདི་རྣམས་མེད་ན། ཤར་ནས་མེར་ཁྱི་ལྤགས། ལྷོ་ནས་བདེན་བྲལ་དུ་རྟ་ལྤགས། ནུབ་ནས་རླུང་དུ་གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་བ་ལང་གི་པགས་པ་དང་། དབུས་སུ་མིའི་ པགས་པའོ། །

These are the eight yoginīs. Their seats are, in order: the skin of a makara, the skin of a cowrie shell, the skin of a frog, the skin of a fish, the skin of a śiśumāra (crocodile), the skin of a frog, the shell of a tortoise, and a conch shell. Then, in the fourth [section], the maṇḍala of the body: in the east is the ironworker; in the south, the lac-maker; in the west, the cotton-carder; in the north, the sesame-presser; in the southeast, the bamboo-worker; in the southwest, the carpenter; in the northwest, the leather-worker; and in the northeast, the barber. These are the eight yoginīs. Their seats are: the skin of a rhinoceros, the skin of a tiger, the skin of a bear, the skin of a mongoose, the skin of a yak, the skin of a jackal, the skin of a otter, and the skin of a cat. Then, in the fifth [section], surrounded by the charnel grounds: in the east is the barbarian woman; in the south, the food-remnant eater; in the west, the fierce woman; in the north, the tiger-leopard woman; in the southeast, the madwoman; in the southwest, the corpse-burner; in the northwest, the cowherd woman; and in the northeast, the mountain-dweller. These are the eight. Their seats are: the skin of a snake, the skin of a cat, the skin of a white-headed [animal], the skin of a monkey, the skin of a rabbit, the skin of a hunting dog, the skin of an eṣuka [animal], and the skin of a lizard. If these skins are not available, then from the east to the southeast: the skin of a dog; from the south to the southwest: the skin of a horse; from the west to the northwest: the skin of an elephant; in the north and northeast: the skin of an ox; and in the center: the skin of a human.

དེ་ལྟར་གདན་རྣམས་ཕུལ་ནས་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་བཞུགས་སུ་གསོལ། པགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱང་དབུལ་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྡེར་རྣམས་ནི་ཤར་དང་མེར་ཉ་ཕྱིས་སོ། ། ལྷོ་དང་བདེན་བྲལ་དུ་ན་ལི་ཀེ་རའོ། ། ནུབ་དང་རླུང་དུ་ཁམ་ཕོར་རོ། ། བྱང་དང་དབང་ལྡན་དུ་མི་ཐོད་དོ། ། དབུས་སུ་ཤིང་གི་ སྣོད་དོ། ། དེ་ནས་ཆང་ལ་སོགས་པ་དང་། བཟའ་བཅའ་དང་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་འཆད་བཞིན་པ་རྣམ་པ་བཅུ་ཕུལ་ལ། དེ་ནས་མཎྜལ་བྱས་ལ་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་ཏེ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་སློབ་མས་དེ་ལྟར་མཆོད་རྫས་རྣམས་བསོགས་ཏེ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གནས་དང་རིགས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཐུ་ནའི་སྦྱོར་ཐབས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབང་བདུན་པ་དང་ཞེས་པ་ནི། ཆུ་ནས་རྗེས་སུ་གནང་བའོ། ། གསུམ་པ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། བུམ་པ་དང་གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བས་ན་བཅུ་པའོ། ། བཞི་པ་ནི་བཞི་པ་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་ བུམ་པ་དང་གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། དེའི་རྗེས་སུ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་བཞི་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་བཞི་པ་ཞེས་བྱའོ། ། བཞི་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གསུམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསུམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བཞི་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། བཞི་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པ་ནུ་མ་དང་སྐྲར་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་པ་བཞིན་དུ།

Having thus offered the seats, the yoginīs are requested to be seated. These skins are also offered. Likewise, the bowls are as follows: in the east and southeast are mother-of-pearl; in the south and southwest are nālikera [coconuts]; in the west and northwest are clay bowls; in the north and northeast are human skulls; and in the center is a wooden vessel. Then, having offered the ten types of substances being explained, such as wine and so forth, as well as food, drink, lamps, and the rest, and then having performed the maṇḍala and offered the water for the feet and so forth, the disciples together with the karmavajra gather the offering materials. This is the determination of the place and the families for the gaṇacakra. Then, the method for the application of the hutāśana [fire] is the determination of the Tathāgatas. Regarding the phrase "the seven worldly conventional empowerments," these are from the water empowerment up to the permission (anujñā). "The third" refers to the vase, the secret, and the wisdom-knowledge (prajñājñāna) empowerments. Therefore, it is the tenth. Regarding "the fourth is the fourth again, likewise," this means that because it is to be bestowed after the vase, secret, and wisdom-knowledge empowerments, it is the fourth; therefore, it is called the "fourth supramundane empowerment." As for the statement "the fourth does not become the third wisdom-knowledge empowerment," if one asks why, it is because the fourth is taught to be distinct from the third. Regarding "the fourth is the wisdom-knowledge," this means it is the "great wisdom-knowledge." This is because of the statement "likewise again," just as the third depends upon [the consort] possessing breasts and hair.

བཞི་པ་འདི་ཡང་སླར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ལ་བརྟེན་པའམ། ཡང་ན་གསུམ་པ་ཡོངས་ སུ་རྫོགས་ནས། བཞི་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། སྔོན་གྱི་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སླར་བཟླ་སྟེ། དེའི་རྗེས་ལ་གནང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་གསུམ་པ་ཉིད་ནི་བཞི་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་ པའི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། གཞན་ཡང་བདུད་རྩི་མྱང་དང་རྣམ་པར་ལྟ་བ་གང་། ཤེས་རབ་སྦྱར་ལས་སྐད་ཅིག་བཞི་པར་བདུད་རྩི་འཕོ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞུ་གང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་བལྟ་བ་དང་། དགོད་པ་དང་། ལག་བཅངས་དང་གཉིས་གཉིས་ འཁྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དབང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། སློབ་དཔོན་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། བཞི་པ་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་སློབ་དཔོན་དུ་གསུངས་པ་དེ་ནི། ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། དབང་བསྐུར་ནས་ནི་དེ་ཉིད་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཡང་། དགོད་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་། ལག་བཅངས་དང་། གཉིས་གཉིས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་བཞི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱུས་འབྱུང་བ་ནི་ གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་ནུ་མ་གང་ལ་རེག་པ་དེ་ནི་བུམ་པའི་དབང་ངོ་། །

Regarding this fourth [empowerment], if one wishes to complete the fourth after having relied upon the Mahāmudrā or, alternatively, after the third has been fully perfected, one must repeat the previous third and so forth. This is because the permission must be granted following that; such is the meaning of the statement "because it was so taught." Therefore, the third itself is not the fourth. Furthermore, the Blessed One stated in this very Abridged Tantra: "Moreover, the tasting of nectar and the various gazes, through the application of insight, the nectar is transferred in the fourth moment, whereby the bodhicitta melts." Here, regarding the phrase "insight" and so forth, there are the four types of empowerment: the master, the secret, the insight-wisdom, and the fourth, which is likewise. As it is taught in the Guhyasamāja and other tantras, the empowerments such as the vase and so forth taught as the master empowerment are conventional and are not suchness. Furthermore, because it is said, "Having conferred the empowerment, one explains suchness," the four modes of laughing, gazing, holding hands, and the union of the two do not become non-dual. Here, suchness is non-duality; that which arises through the cause of the action-mudrā does not become non-dual wisdom. Therefore, the touching of the breasts of the insight [consort] is the vase empowerment.

གཞན་ཡང་བདུད་རྩི་མྱོང་བ་དང་རྣམ་པར་བལྟ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་ངོ་། ། སྐད་ཅིག་བཞི་པར་བདུད་རྩི་འཕོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞུ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སུ་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ གཞུག་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན། དེ་དག་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་པར་ངེས་ཐུགས་རྗེ་མཆོག་གི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་རུ་བསྟན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་ནི། རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཟང་ལ་སྦྱར་བ་གང་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་དབང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་བ་མཆོག་ནི་མི་ བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཟང་མོ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་མཛད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སེམས་ནི་དྲི་མ་དང་བཅས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བརྟགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟན་པ་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྤངས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་རུ་ཞེས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བའི་བྱང་ཆུབ་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་ བ་ཆེན་པོས་བརྒྱན་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སྐུའི་ཆེད་དུའོ། ། མཆོག་གི་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་ལས་གཞན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེད་མ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་བཟང་ མོ་སྟེ།

Furthermore, the tasting and the visualization of the nectar (amṛta) is the secret empowerment. At the fourth moment, the nectar is transferred; that which is described as the melting of the bodhicitta is the wisdom-gnosis (prajñājñāna) empowerment, which is taught for the sake of introducing the immature. Therefore, it is said: "All of these are definitely mundane; they are taught as the causes for the path of supreme compassion." Furthermore, regarding the supramundane empowerment, it is said: "The union with the excellent mudrā of the supreme Victorious One is the supramundane empowerment." Here, the "supreme Victorious One" refers to Akṣobhya and the others, and their lord is Vajrasattva. His "excellent mudrā" is the Perfection of Wisdom (Prajñāpāramitā) endowed with the excellence of all aspects, who gives birth to all the Buddhas of the three times. To enter into meditative equipoise (samāpatti) with her is called the supramundane empowerment. It is said that this supramundane empowerment is "abandoned" [from the mundane] because the mind, while still possessing stains, does not achieve stability in the action mudrā (karmamudrā) or the imputed wisdom mudrā (jñānamudrā). Regarding the phrase "as the cause for perfect awakening," this refers to the Vajra-like Body adorned with the non-dual great bliss, and not to the awakening of the Hearers (śrāvaka) or Solitary Realizers (pratyekabuddha). The "supreme Victorious One" is that which is other than the Hearers and Solitary Realizers, and is the very essence of Akṣobhya and the others. The term "giver of birth" refers to her who gives birth to Akṣobhya and the others. She herself is the excellent mudrā.

རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་རུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་རྩད་ནས་འདོན་ཞིང་གཡོ་བ་མེད་པར་མཛད་པ་དང་། འགྱུར་བ་མེད་པར་མཛད་པ་དང་། མ་རིག་པའི་མུན་པའི་མུན་ནག་སྨག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ཤིང་། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ ཀུན་དུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རང་དབང་དུ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟར་གོས་པ་མི་མངའ་བའི་ཚུལ་དུ་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་གནས་པས་མཁའ་མཉམ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ནི་བགྲོད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། གཞན་ཡང་ལུས་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་བཞི་ལ་སོགས་པར་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་གྱི་ལུས་ལ་གནས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་གཟི་བརྗིད་ཅེས་པ་ན་དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཐིག་ལེ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཡང་། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བའི་མེས་བཞུ་ཞིང་བསྲེགས་ན། སྲིད་པའི་སྡིག་ འཕྲོག་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྲིད་པའི་སྡིག་པ་ནི་ཐིག་ལེ་བཞི་ཕྱིར་འཕོ་བ་ཡིན་ལ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་མེས། ཕྱིས་འཕོ་བ་རྒྱུན་བཅད་པ་ནི་སྡིག་པ་འཕྲོག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་རིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་རྣལ་འབྱོར་རྗེས་སུ་རིག་པས་སོ། ། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི། གང་གི་དུས་སུ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་མཐོང་བ་དེ་དག་སེམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྣང་བར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་རང་གི་ཡིད་ལས་སྐྱེས་ཤེས་ཀྱང་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དམ། བཅུ་གཉིས་ལྟར་རྟོགས་ཤིང་། ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ།

This is the meaning of the statement, "one should meditate on it as the cause of perfect awakening." It uproots all afflictions and renders them immovable and unchanging; it destroys all the dense darkness of the gloom of ignorance. Furthermore, it is all-pervasive like space and is said to abide independently within beings. Alternatively, because it dwells within all migratory beings in a manner unstained like space, it is called "equal to space." Since that alone is what those seeking liberation must strive for, it is called "traversed by yoga." Furthermore, "abiding in the body" means that it dwells within the bodies of all embodied beings in the four drops and so forth. Regarding "the splendor of wisdom," when the four drops and so forth abiding in that way are melted and incinerated by the fire described as "arisen from space, self-arisen," the "sins of existence are stolen away." The sins of existence are the emission of the four drops; when the emission is subsequently severed by the fire "arisen from space, self-arisen," it is called "stealing away the sins." "Known by Kālacakra" means it is known through the yoga of Kālacakra. "Merely the appearance of the mind" means that at the time when things are seen like smoke and so forth, they should be understood as the appearances of the mind’s total transformation. Therefore, it is also called "born from one's own mind." Furthermore, all phenomena should be realized and understood according to the eight or twelve examples of illusion.

སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ སོ། ། གཞན་དུ་ནི་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་དང་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བརྟེན་རྣལ་འབྱོར་དབང་པོས་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེར་བྱ་བ་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཏེ་དུས་གསུམ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་ཅིང་རིམ་གྲོ་མཛད་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་(དབད་,དབང་)པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། འབད་པ་ཀུན་གྱིས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྟེན་ཅིག་ཅེས་གདམས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་རབ་ཏུ་རྒྱས་ནའོ། ། བདུད་ དཔུང་ཡུལ་བཅས་མ་ལུས་ཞེས་པ་ནི། ལྷའི་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ངེས་པའི་དོན་དུ་ཐིག་ལེ་བཞི་ཕྱིར་དོར་བ་བདུད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་བདུད་དེ་དག་སྲེག་པ་ནི། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བའི་ཚངས་པའི་མེས་སྲེག་པར་སྤྱོད་ལ། བརྟགས་པ་དང་བཅས་པའི་མེས་སྲེག་པར་ནུས་པར་མ་ གསུངས་སོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་མཉམ་པ་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་འགྱུར་བའི་ཐིག་ལེ་བདེ་བ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་དམན་པའི་བདེ་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལའོ། ། སྟེར་བ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར་ བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ལོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལོ་གསུམ་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱིས་རླུང་གི་རྒྱུ་བ་རྒྱུན་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་མི་འགྱུར་བ་སྟེར་ཞེས་བྱའོ། །

Regarding the time of daily activities and so forth: the meaning is that it should be understood in other ways at other times. As for the statement, "The sons of the Victors and the Buddhas should rely upon it, and the lords of yoga should rely upon it," this means that the perfection of wisdom—which transcends worldly examples—is relied upon and honored by the sons of the Victors, the bodhisattvas of the three times, and by the Buddhas of the three times. The instruction is: "You, the lord of yoga, should also rely upon it with all effort at all times." Regarding the phrase "by the full expansion of the light of primordial wisdom," it means when the fire of primordial wisdom is fully expanded. Regarding "the hosts of Māra and their domains without exception," these are the four, such as the son of the gods and so forth. Furthermore, in the definitive sense, the emission of the four drops is to be understood as Māra; and as for the burning of those Māras, it is said that they are burned by the Brahma-fire that arises spontaneously from space, and not that they can be burned by a fire involving conceptualization. Regarding the phrase "that which is equal to desire and so forth," this refers to the bliss of the immutable drop, as opposed to the inferior bliss of the action mudrā and the wisdom mudrā. Regarding "for the yogi," it refers to the yogi who has entered into union with great insight. "Bestows" means that it will be attained. Regarding "in three years," it means that by three years and one and a half months, the flow of the winds is severed and the immutable is bestowed.

ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་སྙམ་པ་ལ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྣམ་བཅུར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཏེ་དེ་ནི་སྣང་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ནི་འཛིན་པའི་སེམས་ཡིན་ལ། རྣམ་བཅུར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་གཟུང་བྱ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྣང་བ་ནི་འཛིན་པའི་སེམས་ལ་དུ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའོ། ། དྲི་བྲལ་ཟླ་འོད་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི། སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་བྱས་ནས། ནམ་མཁའ་ལྟར་གནས་ན་ཟླ་བ་དང་འོད་ལྟར་དབྱེར་ མེད་པའི་རྟགས་མཁའ་སྣང་ལ་སོགས་པའམ། ཡང་ན་ཟླ་བ་དང་འོད་ལྟར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་བདེ་བ་ཡིན་ལ། དབང་འདིར་གང་ཞིག་ཞུགས་པ་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་འདྲ་བར་རྟོགས་ཤིང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་དབང་འདིར་ཞུགས་པ་སྟེ། གཟུང་བྱའི་ཡུལ་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ། ཡན་ལག་དྲུག་གི་སྦྱོར་བ་སྟེ། སོ་སོར་ སྡུད་དང་བསམ་གཏན་དང་། ། སྲོག་རྩོལ་དེ་བཞིན་འཛིན་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་འཛིན་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བར་ཞུགས་པའོ། ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ནས་མི་འཛག་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་བདེ་བ་འཛག་པ་མི་མངའ་བའི་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འབྱུང་ལ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ལ་མི་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞི་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་བྱིས་པ་དང་དར་མ་དང་རྒན་པོར་གྱུར་པ་ནི། འགྱུར་བ་དང་བར་ཆད་ཅན་གྱི་བདེ་བ་དཔེར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བཞི་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དཔེར་བྱ་བ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the thought, "What is that very wisdom-gnosis (prajñājñāna) like?" it is stated: "That wisdom-gnosis is the mind that transforms into ten aspects; that is the appearance." Here, wisdom-gnosis is the apprehending mind, and "transforming into ten aspects" refers to the apprehended objects such as smoke and so forth. "Appearance" means that smoke and so forth appear to the apprehending mind. "Like moonlight free from stains" means that once the mind is cleared of the stains of conceptualization and abides like space, the signs such as the sky-light and so forth are inseparable from the moon and its light; or alternatively, it is the bliss that is as inseparable as the moon and its light. "Whoever enters this empowerment" means entering this empowerment in which such realization arises; it is the application of the six branches that turns one away from apprehended objects: withdrawal, meditative concentration, breath control, retention, recollection, and meditative absorption. By the power of that, there then arises the coemergent (sahaja) that does not leak—the unchanging bliss of the inseparability of emptiness and compassion, which is without leakage. That which does not abide in emptiness or compassion is also called the "fourth." Furthermore, the states of childhood, youth, and old age are examples of bliss that is changing and interrupted; whereas that which is the fourth transcends being an example for the three worlds. That very state is liberated from the conceptual elaborations of the three realms.

གང་ལ་སངས་རྒྱས་ཞལ་འདི་ཁ་དང་སྙིང་ག་ལ་གནས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་སྟེ། གསུང་གི་ཡེ་ཤེས་འདི་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཐུགས་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམས་ཤིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། གསུང་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་དཔོན་དེས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་ལེགས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་དུས་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་གང་ཡིན་དེ་ལ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རང་གི་སེམས་སྣང་བ་ལ་འཇུག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ནམ་ མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལ་སྤྱིར་སྦྱོར་བ་གོམས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའོ། ། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པའི་སྦྱོར་བ་གོམས་པ་ནི་བླ་གབ་མེད་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་གང་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ནམ་ མཁའ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཅིང་། ནམ་མཁར་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལ་བལྟའོ། ། (མིས་,མིག་)མི་འཛུམས་པར་རྡོ་རྗེ་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མིག་མི་འཛུམས་པའི་ལྷའི་སྤྱན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་ལམ་ནི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་སྲོག་འཇུག་པའོ། ། དེ་བས་ནམ་མཁའ་ ཀུན་ཞེས་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཞེས་བྱའོ། ། སྟོང་ལ་དུ་བ་སྨིག་རྒྱུ་གསལ་བ་དྲི་མ་མེད་པའི་མེ་ཁྱེར་མར་མེ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་སྤྲིན་དང་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཐོང་ངོ་། ། ནམ་མཁའ་དེ་ལས། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བ། །

Regarding the phrase, "In whom this face of the Buddha abides in the mouth and the heart," this refers to the speech of the Buddha; it is called "this wisdom of speech." "Abiding in the mind" means meditating upon and experiencing it. "Abiding in the speech" means that the master teaches it well to the disciples. Furthermore, one who experiences and teaches this at all times is called the "Glorious Guru," the meaning of which is that he is equal to Vajrasattva. Now, in order to describe the engagement with the appearances of one's own mind, regarding the passage beginning with "space" and so forth: in general, there are two ways of training in the application, namely the Vehicle of the Perfections and the Mantra Vehicle. Among these, training in the application of the Vehicle of the Perfections is "unsheltered." The Mantra Vehicle is that which practices the yoga of space; this is taught by the passage beginning with "all space," and one should observe the signs such as smoke and so forth in the sky. "Without blinking, enter the vajra path," means that not blinking is the sign of the divine eye, and the "vajra path" is the entry of the vital wind into the avadhūtī. Therefore, it is said: "All space, the vajra of the mind, enter the path." "In the empty, smoke, mirage, clear, stainless fireflies, and the lamp itself," refers to what the yogi will see. Then, one sees like a cloudless sky. From that sky: "Arising from space, self-arisen..."

ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་དེ་ཉིད་ལ་འབར་བ་ལྟ་བུར་མཐོང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། འོད་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་བར་བྱེད། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལམ་མེ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཟླ་བའི་སྣང་བ་དང་། འགྲོ་བའི་མར་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ཉི་མའི་སྣང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་ གཅན་གྱི་སྣང་བ་དང་། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གློག་གི་སྣང་བ་དང་། སྔགས་མཆོག་སྔགས་བདག་རིག་སྔགས་རྒྱལ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐིག་ལེར་སྣང་བ་སྟེ་མཚན་མ་བཅུའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་གསང་བ་འདུས་པ་དང་། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། དེའི་ རྗེས་ལ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དོན་ཆེན་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་དེའི་དབུས་སོ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་བརྙན་ཤིན་ཏུ་ཡུལ་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་བརྟགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་མི་སྨོན་པའོ། ། དེ་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དེས་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་གང་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་ནི་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྲ་གཞོམ་དུ་མེད་པར་སྣང་བ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ སྐུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིས་ནམ་མཁའི་སྤྲིན་བྲལ་ལ་མི་ཁེབས་པས་བལྟ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། རྟགས་མཐོང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔ་དྲོའམ་ཕྱི་དྲོ་རྒྱབ་ཉི་མ་ལ་བསྟན་ཅིང་།

Regarding the phrase, "The great fire of insight-wisdom (prajñājñāna)," it is seen as if blazing in that very cloudless sky. Likewise, "The great light that illuminates," "The radiance of wisdom, vividly clear," refers to the appearance of the moon; "The lamp of beings," refers to the appearance of the sun; "The lamp of wisdom," refers to the appearance of Rāhu; and "The great majesty, the luminous clarity," refers to the appearance of lightning. "The supreme mantra, the lord of mantras, the king of vidyā-mantras" refers to the appearance of the bindu (drop); these are the ten signs. These are also taught in the Guhyasamāja and the Mañjuśrīnāmasaṃgīti. Following that, "The king of secret mantras, performing the great purpose" is like the supreme of all aspects, such as a vase or a cloth. "In its center" refers to the center of that bindu. "The reflection of the Buddha, utterly beyond objects" means that because the essence of a material substance is not imputed, that itself is the saṃbhogakāya which does not long for the five sensory qualities. Thus, through that application of form, whatever is the indestructible sound is also present. Seeing those forms is the nirmāṇakāya because it appears as form. The appearance of the indestructible sound is the meaning of the saṃbhogakāya. Furthermore, it is said: "With one-pointed yoga, one should look at the cloudless sky without obstruction." Those who wish to see the signs should, in the morning or afternoon, turn their backs to the sun.

གང་གིས་མིག་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་མི་བྱའོ། ། ནང་དུ་ཕྱོགས་པ་ རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཇི་སྲིད་ངེས་པར་རི་མོ་ནག་པོ་དྲི་མེད་གསལ་བ་དུས་ཀྱི་རྩ་རུ་མཐོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་དུས་ཀྱི་རྩ་ནི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཡིན་ལ། དེའི་དབུས་སུ་རི་མོ་ནག་པོ་སྐྲའི་ཉག་མའི་ཚད་ཙམ་དྲི་མ་གཞན་གྱིས་མ་འདྲེས་པ། འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བའོ། ། ཆུ་ནང་ཉི་མ་རྙོག་བྲལ་ཞེས་པ་ནི། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྣ་ཚོགས་མདོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ སྟོབས་ཀྱིས་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་སྣ་ཚོགས་པ་མཐོང་བའོ། ། རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ཡུལ་བྲལ་བདག་གི་སེམས་ཏེ་གཞན་གྱི་སེམས་ནི་མིན་པ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་བུམ་པ་དང་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཀུན་དང་ལྡན་པ་མཐོང་(བདེ་,བ་དེ་) ཡང་། གང་དང་གང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དེ་དང་ལྡན་པས་མཐོང་གི། རྣལ་འབྱོར་དང་བྲལ་བ་གཞན་གྱིས་ནི་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་གནས་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དེ་ནི་གཞན་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་མཐའ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་སྣང་ བ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡང་ན་གཞན་མ་མཐོང་སྟེ། རང་གིས་རང་གི་སེམས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

One should not act in such a way that it harms the eyes. For those who are inwardly directed: "As long as one sees the stainless, clear black line at the channel of time," the channel of time is the avadhūtī. In its center, one sees a black line the thickness of a single hair, unmixed with any other impurities, and endowed with five-colored rays of light, because it is the nature of the five sugatas. Regarding the phrase "the form of the Omniscient One," this refers to the form of the Buddha of the three realms without exception, seen as the form of great bliss. "The sun in water, free from turbidity" means that because it is the body of great bliss, all afflictions have been abandoned. "Various colors" means that by its power, one sees various colors such as smoke and so forth. "Endowed with all aspects, yet devoid of objects, it is my own mind and not the mind of another" means that one sees all aspects, such as vases and chariots, as being endowed with what is called the body of the Buddha. Furthermore, it means that whatever the practitioner practices, they see it as such, whereas others who lack yoga do not see it. Alternatively, it means that by abiding in the absorption of emptiness, one sees forms and so forth; this is "other," in the sense that seeing things such as a self is the limit, whereas seeing the manifestation of oneself is what is meant. Or, it means that nothing else is seen, but rather the realization of one's own mind.

དེ་ཡང་འདིར་དང་པོར་ཤའི་མིག་གིས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ནས་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་མིག་གིས་བདག་གི་སེམས་ཤེས་པའམ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མིག་ལྔར་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་པས་ཤའི་མིག་དང་། ལྷའི་མིག་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་རྗེས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་རང་བཞིན་གྱིས་མི་ཤེས་པ་དང་མི་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་བསྟན་པ་ནི། གཟུགས་མཐོང་ནས་ནི་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་དུས་སུ་སྲོག་གི་རླུང་ན་དགག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏོ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ཡང་བླ་མའི་མན་ ངག་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་རླུང་དགག་པ་བསྟན་ཏོ། ། ཚད་གསུངས་པ། ཇི་སྲིད་ངེས་པར་བདག་གི་ལུས་ལ་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོས་ཡོངས་བསྐོར་ཡིད་མཐོང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་བདག་གི་ཤེས་པ་ལ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་ན་སྤང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་ན་དུས་མ་ཡིན་ པར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བའི་དུས་སུ་བདེ་བ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། ཛཱ་གཱ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ། རྒྱལ་མཚན་རབ་ཏུ་བཀོད་བྱས་ལ། ། ཡིད་འོང་ལྷ་མོ་རབ་གསལ་ཞིང་། ། དེ་ལ་ཀུན་དུ་སྙོམས་འཇུག་བྱ། ། ངེས་པར་བདེ་ཆེན་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། སོ་སོར་སྡུད་པ་གོམས་ཡིན་ན། ། དེ་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ ཏེ། །

Furthermore, in this context, first one sees the appearances of one’s own mind, such as the Tathāgata, with the fleshly eye. Then, one is said to know or see one’s own mind with the eyes of the gods and so forth. Therefore, in the Dharmasaṃgīti, the Blessed One explained the five eyes. Thus, in sequence, there are the fleshly eye, the divine eye, the Buddha-eye, the insight-eye, and the wisdom-eye. These arise through the power of meditative absorption (samādhi), and thereafter, by the nature of omniscience, there is not even a particle of an object that is unknown or unseen. To expand great bliss, the instruction on prāṇāyāma (vitality and effort) is taught: "Having seen the form, one should daily at the proper time restrain the vital wind (prāṇa)." This is what is taught. Prāṇāyāma should also be understood from the oral instructions of the Guru; by that, the restraint of the winds is shown. Regarding the measure, it is said: "As long as one definitely sees one’s own body completely encircled by a wheel of light." This means that when one sees one’s own consciousness like a whirling firebrand, it should be abandoned; otherwise, one will die prematurely. To increase bliss during the time of prāṇāyāma, up to the point called jāgana, it is said: "Having firmly established the banner, with a beautiful goddess clearly manifest, one should enter into union with her; thus great bliss will certainly expand." If one is already practiced in pratyāhāra (withdrawal), this [practice] should not be performed.

ཉམས་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཞེས་གསུངས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་གདམས་ངག་དེ་ནི་བླ་མ་དམ་པ་ལས། དཔའ་བོའི་སྟོན་མོའམ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་ཞིང་། གསང་བ་མ་ལོ་ཉི་ཤུ་མ་སྔོན་དུ་སྨིན་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ལ་ཕུལ་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་དུ་ཚིག་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའི་སློབ་མ་ཉམས་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཞིང་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདུད་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བར་དུ་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྩོལ་ལྡན་རྣམས་ལ་ཟླ་བ་དྲུག་གིས་རེག་ པ་དང་བྲལ་བ། ཞེས་བྱ་བ། ལོ་ཕྱེད་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་གནས་ན་རེག་པ་དང་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། མི་དགོས་ཞེས་བྱའོ། ། བདེ་མཉམ་ཞེས་པ་ནི། མི་འགྱུར་བར་ཡང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡིས་ལམ་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྩོལ་ལྡན་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་དང་པོ་པའི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་མཐའ་ སོགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཆགས་པ་ནི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ་དེའི་མཐའ་ནི་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆགས་བྲལ་ནི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཏེ། དེའི་ཐོག་མར་གནས་པ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་པ་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་དུས་ལ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་།

"It will become a state of degeneration," so it is said. This means that the instruction must be preceded by a feast of heroes or a great gaṇacakra offering from a sublime guru. The secret must first be ripened for twenty years and then offered to the ācārya so that it may be realized; this is the certainty of the Tathāgatas. Otherwise, any disciple who attempts to realize it through mere words will fall into a state of degeneration, will not attain siddhi, and will be obstructed by māras and the like. "For those who possess diligence, in six months, free from contact," it is said. If one remains for half a year without interruption, it is called "free from contact," meaning free from the union of the two organs; it is said that this is not necessary. "Equal bliss" means abiding in the unchanging; by that, it is said to "become the path," meaning that through the absorption (samādhi) thus described, it becomes the path of non-dual wisdom (jñāna). "For those who possess diligence" refers to those beginners who practice the holy life (brahmacarya). Following that, the characteristic of manifest complete awakening in a single instant is stated as: "The extremes of passion and the absence of passion," and so forth. In that context, "passion" is the white side, and its "extreme" is the sixteenth phase. "Absence of passion" is the black side; the very moment of entering the black side at its beginning is the characteristic of the time of manifest awakening.

དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་དབུགས་ ཡིན་ལ་གྲངས་སྤེལ་ཞེས་པ་ནི། བདེ་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་སུམ་སྟོང་དྲུག་བརྒྱར་གནས་སུ་བཀག་པའི་གྲངས་སྤེལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རྩེ་མོ་ནས་གསང་བའི་བར་དུ་སུམ་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་དང་། དེ་ནས་སྤྲུལ་པ་དང་། ཆོས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། གཙུག་ཏོར་དུ་སྟེ་ ས་བཞི་དང་། དྲུག་དང་། བརྒྱད་དང་། ས་བཅུར་འགྱུར་ཞིང་། གཙུག་ཏོར་དུ་ས་བཅུ་གཉིས་ཏེ་སྲོག་མ་ལུས་པར་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཨོཌྜ་འབར་བའི་དབུས་ཞེས་པ་ནི། གསང་བར་གནས་པའོ། ། དགའ་བྲལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྟེ་བར་རོ། ། གཉིད་དང་རྒྱལ་བའི་དབུས་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་གར་རོ། ། ཤེས་ དང་རྣམ་ཤེས་དབུས་ཞེས་པ་ནི་མགྲིན་པར་རོ། ། དེ་བས་ན་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱི་འོང་བ་ནི། གང་ཡང་གཉིས་སྤྲོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དཔྲལ་བ་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་བདེ་བ་ནོར་བུར་འོངས་པ་འཕེལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། སྟེང་དུ་གཏང་བར་བྱ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བླ་མའི་ངེས་པའི་དབང་གིས་ཞེས་པ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྲོག་འགོག་པས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། བླ་མའི་དབང་གིས་སོ། ། འཕེལ་བ་ནི་དཔྲལ་བའི་བར་དུའོ། ། ཉོན་མོངས་བདུད་ནི་བཅོམ་ནས་རྒྱལ་བའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཡས་པ་དང་གཡོན་གྱི་རྒྱུ་བ་བདུད་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ བ་དེ་བཀག་པ་ལ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རྒྱལ་བའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་ནའོ། ། ལོས་ཞེས་པ་ནི་ལོ་གསུམ་དང་།

Furthermore, "moment" refers to the breath, and "increasing the count" means increasing the count by stopping the breath for three thousand six hundred moments of bliss. Specifically, from the tip of the vajra-jewel to the secret place is three thousand six hundred; then to the nirmāṇa, dharmakāya, saṃbhogakāya, mahāsukha, and uṣṇīṣa, which become the four grounds, the six, the eight, and the ten grounds, and at the uṣṇīṣa, the twelve grounds, because the vital breath is exhausted without remainder. Therefore, "in the center of the blazing oḍḍiyāna" refers to the secret place. "Joy-free coemergent" refers to the navel. "In the center of sleep and victory" refers to the heart. "In the center of consciousness and cognition" refers to the throat. Therefore, the arrival of the form of the wisdom-bindu of body, speech, and mind is as follows: during sexual union and so forth, from the forehead, the bliss of the bodhicitta-bindu that has arrived at the jewel is to be increased; this is the meaning of "it should be sent upward." "By the power of the guru's certainty" means that it will increase through the previously mentioned stopping of the vital breath, by the power of the guru. "Increase" refers to [the bindu] reaching the forehead. "Having conquered the māra of afflictions, one abides in the state of a Victor" means that the movement of the right and left [channels] is the māra, and stopping that movement is called "conquering." "Abiding in the state of a Victor" means abiding in emptiness. "Lo" refers to three years.

ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། བྱེ་བ་ཕྲག་བཞི་དང་སུམ་འབུམ་གྱིས་ལྷག་པའི་ས་ཡ་ཕྲག་གཉིས་སྐྱེས་བུ་ཚེ་ལོ་བརྒྱ་པའི་རྩ་དབུ་མའི་དབུགས་སུ་ཤེས་པར་ བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་ལོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་བུམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐད་ཅིག་བསྐྱེད་ཅིང་འཕེལ་བར་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ནི། རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སའི་རྣམ་པར་སྣང་ ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་བཅུ་ལ་སོགས་པའམ། ཡང་ན་གང་ཅུང་ཟད་སྣང་བ་དེས་ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་དངོས་པོ་གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་དགོངས་སོ། ། དེ་བས་ན་རླན་པའི་ཆུའི་གཟུགས་ནི་སྨིག་རྒྱུ་སྟེ་ཆུ་མ་ཡིན་ནོ། ། མེའི་རྣམ་པར་སྣང་ཡང་ཞེས་པ་ནི་ཉི་མའི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མེ་ལ་སོགས་པ་མ་ ཡིན་ནོ། ། གཡོ་བ་རླུང་གི་སྐུ་ཡང་ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་གཡོ་བར་མཐོང་ཡང་གཡོ་བ་རླུང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་སྟོང་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཡིན་ཡང་མཐོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ། སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མའམ། རྨི་ལམ་མམ། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟར་མཐོང་གི། དངོས་པོ་རྣམས་སྙིང་པོ་དང་ལྡན་པར་ནི་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་ངོ་། ། དེ་བས་ན་དཀར་སྔོ་སྣ་ཚོགས་པར་ཡང་སྣང་། རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁ་དོག་མ་ཡིན་ནོ། །

This is the yoga of one and a half months. One should understand that two million, four hundred and thirty thousand breaths of a person with a hundred-year lifespan constitute a year. Therefore, it is called a "year." Consequently, it is certain that the practice of the vase-breath generates and increases the moments of great bliss. Now, in order to describe the characteristics of form, the words "earth" and so forth are mentioned. Here, that which appears as emptiness is so because it lacks substantial existence. As for the phrase "even though it appears as earth," the intention is that whether it be the ten forms of earth and so on, or whatever else appears, there is no separate entity of earth, water, fire, or wind. Therefore, the appearance of moist water is a mirage and is not water. As for "even though it appears as fire," this refers to the light of the sun and so forth, and is not fire and so on. As for "even though the body of moving wind appears," although things are seen to move, that movement is not wind. Why? Because it is not established as a substantial entity. If one asks, "If the appearing entities are empty, how are they seen?" it is said: "Even though they are empty, they are seen." The appearing entities are seen like an illusion, a dream, or a city of gandharvas; not a single entity is seen to possess any core essence. Therefore, although various colors such as white and blue appear, they are not colors because they lack substantial existence.

དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་གཟོད་མ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྙིང་པོ་དང་བྲལ་བའི་སྙིང་པོ་ཅན་རྣམ་པ་ ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཡང་། ཐམས་ཅད་དུ་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་སེམས་དྲི་མ་ཉོན་མོངས་བདུད་ཀྱི་སྟོབས། ། ཞེས་བྱ་བ། གཡས་གཡོན་གྱི་རྩ་ནས་སྲོག་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་མ་འགགས་པའི་བདུད་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་མཐོང་བ་ནི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་སྲོག་ལ་ སོགས་པ་འགྲོ་བའི་རྩའི་གནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་སྒྲ་ཞེས་པ་ནི། སྙིང་གའི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་གཉིད་མཐུག་པོ་བསྐྱེད་པའི་ངོ་བོའོ། ། ཐིག་ལེ་ཞེས་པ་ནི་དཔྲལ་བར་ལུས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་སད་པའི་གནས་སྐབས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཆ་ཞེས་པ་ནི་མགྲིན་པར་ངག་གི་ཐིག་ལེ་རྨི་ ལམ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་ལྟེ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་བཞི་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། བདུད་རྩི་གོ་འཕང་ལ་གནས་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་རྩ། ། ཞེས་པ་ནི། བདུད་རྩི་གོ་འཕང་ནི་དཔྲལ་བ་ཡིན་ལ། གནས་ཞེས་པ་ནི་ལ་ལ་ནཱ་དང་། ར་ས་ནཱ་དང་། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའོ། ། ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་ཞེས་པ་ནི་རྩ་གསུམ་ པོ་དེ་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ལན་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་ཏེ། སླར་ཡང་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པའི་ཟེ་འབྲུའི་གནས་ཕུག་ནས་འགྲོ་ལ། ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་ནི་གཡས་གཡོན་གྱི་པདྨའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་དབང་གིས་འགྲོའོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པའི་དབུས་ནས་ལམ་གསུམ་ནས་འགྲོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཔྲལ་བ་དང་། མགྲིན་པའི་དབུས་དང་། གཙུག་ཏོར་དང་།

In that way, although all things are from the very beginning devoid of essence and possess the essence of being empty of intrinsic nature, endowed with the supreme of all aspects, they are not seen by childish beings in any way. Why is that? It is said: "The power of the Māra of the afflictions, the stains of one's own mind." By the power of that Māra, which is the unceasing movement of the vital breath through the right and left channels, it is certain that they do not see it. Now, the locations of the channels through which the vital breath and so forth travel will be explained. Regarding the words "sound" and so forth: here, "sound" refers to the essence of the mental drop at the heart, which generates the state of deep sleep. "Drop" refers to the physical drop at the forehead, which generates the waking state. "Part" refers to the speech drop at the throat, which generates the dream state. "Wisdom" refers to the wisdom drop at the navel, which generates the fourth state. Regarding the line: "The channel of the linked chain, abiding in the state of nectar": the "state of nectar" is the forehead. "Abiding" refers to the lalanā, rasanā, and avadhūtī. "Linked chain" means that those three channels wind three times around the center of the navel and heart; then, having pierced the anthers of the heart and other locations, they proceed. The lalanā and rasanā proceed by way of the movement through the right and left lotuses. Then, they proceed again through the three paths from the center of the heart and throat. Likewise, from the center of the forehead, throat, and uṣṇīṣa...

དཔྲལ་བའི་དབུས་སུ་ལམ་གསུམ་དུ་བྱས་ནས། ལ་ལ་ནཱ་ནི་གཡོན་པའི་སྣ་བུག་ནས་འགྲོ་ལ། ར་ས་ནཱ་ནི་གཡས་པ་ནས་འགྲོ་ཞིང་། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ནི་ཅིག་ཅར་སྣ་བུག་གཉིས་ཀ་ནས་འབྱུང་བར་བྱེད་དོ། ། ཐུར་སེལ་ཞེས་པ་ནི་ལྟེ་བའི་ འོག་ཏུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྲོག་དང་ཐུར་སེལ་ལམ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི། སྟེང་དུ་གཡས་གཡོན་དབུས་དང་གསུམ་ཡིན་ལ། འོག་ཏུ་དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ས་བོན་གྱི་ལམ་གསུམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨར་བཅས་ཞེས་པ་ནི། བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་དང་། རྒྱུ་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། ། པདྨ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། རླུང་གཉིས་འདོམ་པ་དག་གི་དབུས་ཞེས་པ་ནི་ལྟེ་བར་སྲོག་དང་ཐུར་སེལ་འདོམ་པའི་དབུས་སུའོ། ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རྣམས་ཞེས་པ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པ་རྩ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་འཇུག་སྟེ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ། ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ མཚན་མ་འཛིན་པ་ཡང་ནི་ཞེས་པ་ནི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཡང་གི་སྒྲ་དེ་ཉིད་ལྟེ་བར་རོ། ། ཐམས་ཅད་གསང་ཆེན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་གསང་བར་ངེས་པའོ། ། དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དབུས་སུ་སྲོག་ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་ དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་པས་དབུས་ཏེ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་སྲོག་བཅུག་པར་བྱས་ནས། མཚན་མ་གང་ཞིག་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་གཅིག་པུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཉི་མར་བཅས་པ་ལ་གནས་པ། ། ཞེས་པ་ནི།

Having established three paths in the center of the forehead, the lalanā proceeds from the left nostril, the rasanā proceeds from the right, and the avadhūtī emerges simultaneously from both nostrils. The term "downward-clearing wind" (apāna) means that it likewise proceeds below the navel. The phrase "the three paths of the life-force and downward-clearing winds" refers to the three—right, left, and center—above, and the three paths of feces, urine, and semen below. The phrase "together with the vajra and lotus" is because it is the nature of the female birth canal and its corresponding [male] organ. "The lotus itself possesses the vajra" is because of their inherent nature. "In the center of the meeting of the two winds" means in the center where the life-force and downward-clearing winds meet at the navel. "Objects and subjects" refers to the entry and exit of the channels such as the eyes, which has already been explained previously. "Also grasping the signs such as smoke" occurs by way of the avadhūtī. The word "also" (yang) refers to the navel itself. "All is the great secret" means it is certain to be secret from childish beings. To state the yogi’s summary: regarding the phrase "the life-force enters the center" and so forth, here the yogi first causes the life-force to enter the center, the avadhūtī, and then whatever signs will be seen. "The glorious guru" means the singular vajra of the body, which is the nature of the Buddha. "Abiding together with the sun" means:

གཡས་པའི་བགྲོད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། རི་བོང་ལ་གནས་པ་ཞེས་པ་ནི། གཡོན་པའི་རྩར་གཡས་པའི་རླུང་སྟེ། སྲོག་དེ་བཅིང་བར་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་སྲོག་ཞུགས་ཞེས་པ་ནི། གཉིས་པ་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་བརྗོད་དོ། ། སེམས་ནི་ཕྱག་རྒྱས་རབ་སྦྱར་ཞེས་པ་ནི། གཟུགས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བཞུ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུམ་པ་ ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། མཆོག་གི་བདེ་གནས་རྡོ་རྗེ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ནི། པདྨར་རྡོ་རྗེའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཅིག་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཉུག་མར་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་མ་རྙེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། ཆུ་སྐྱེས་རང་ ལག་གིས་གསོར་བདེ་དོན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལག་པ་དངོས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་ཛཱ་གཱ་ན་ཡིས་སོ། ། དེ་ཡང་མི་འཛག་པའི་བདེ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་གྱི། འཛག་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་དེའི་ཕྱིར། ས་བོན་མི་གཏོང་བ་ཡི་བདེ་དེས་འཆི་བའི་འཇིགས་འཇོམས་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཞལ། ། ཞེས་ པ་ནི། དེ་ཉིད་བཞི་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དེ་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མངའ་མཛད་ཅིང་ཐིམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་གཡས་པའམ་གཡོན་པ་ལ་རྒྱུ་བའི་དུས་སུ་སྟོང་པ་ལ་སེམས་གཞག་པར་གྱུར་ན་སྟེ། དེ་ཡང་ས་ཞེས་བྱ་བ་གཡས་པ་རྒྱུ་བའི་དུས་སུ་སེམས་སྟོང་པ་ལ་གཞག་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་ཀྱི། གཡོན་གྱི་རྩ་རྒྱུ་བའི་དུས་ནི་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །

It is accompanied by the movement of the right. Regarding "abiding in the rabbit" (the moon): this refers to the wind of the right [channel] within the left channel; it is the certainty that the vital breath (prāṇa) is to be bound. Therefore, "the entry of the vital breath" expresses the second, the Vajra of Speech. Regarding "the mind thoroughly joined with the mudrā": this is the third, the Vajra of Mind, which is the bodhicitta melted by passion for form. Regarding "in order to join the vajra to the abode of supreme bliss": if joy should arise through the power of passion for form, then the sound of the vajra in the lotus is to be made for a mere moment, but not as a permanent state. If a wisdom consort (prajñā) is not found, then for the sake of the bliss of the water-born [lotus] being stirred by one's own hand—it is not the actual hand, but by the previously mentioned jāgana—and that is for the sake of non-leaking bliss, not for the sake of leaking. Therefore, for that reason: "By that bliss of not emitting the seed, the fear of death is destroyed; the face of the glorious Guru." This is the fourth, the Vajra of Wisdom itself; this is the certainty for those who have practiced yoga. Now, in order to describe the mastery and dissolution of the maṇḍala, the words "earth" and so forth are spoken. If the yogi, with a wrathful gaze, places the mind in emptiness at the time when [the wind] flows through the right or the left, then—specifically, "earth" is taught for those who place the mind in emptiness at the time of flow through the right; it is not taught for the time of flow through the left channel.

དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གཡོན་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱུ་བ་དེའི་ཕྱིར་ས་ནི་ཆུར་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། གང་ཡང་ཚིག་དེ་ནི་གཡས་ ཀྱི་སྲོག་རྒྱུ་བ་ན། དང་པོ་ས་ནས་རྒྱུ་སྟེ། དེ་ཡང་ས་ནི་ཆུར་འཇུག་ཆུ་ཡང་མེ་སྟེ། མེ་ནི་རླུང་རྣམས་ལ་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་གཅིག་ལ་གཅིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བར་དུ་འཇུག་གོ། ། གཞན་ཡང་གཡོན་གྱི་རྩ་ལ་ནི། ནམ་མཁའ་ལ་ སོགས་པ་ལས་རྒྱུ་བའི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཡས་པ་ནས་ཐ་མ་སྟོང་པ་ལ་འཇུག་ཅིང་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྟོང་པ་མཚན་མ་རྣམ་པ་བཅུ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་དབང་གིས་དུ་བ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཟུགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། གཟུགས་ལས་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་འགྱུར་ ཞིང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་འཇུག་གོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ལས་རྫུ་འཕྲུལ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལས་ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཏེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཀྱེ་མིའི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལམ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ ངེས་པའོ། ། ད་ནི་སྐུ་བཞིའི་དབྱེ་བ་བཅུ་དྲུག་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདོད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་གིས་གང་ཡང་སྐུ་གཅིག་ལས་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་དང་བཞི་བཞིར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན། འདོད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བས་ནི། སྐུའི་དགའ་བ་འགགས་ནས་ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་འགྱུར་རོ། །

Why is that? Because when the maṇḍalas of space and so forth flow from the left, it is not the case that "earth enters into water." Rather, when the vital breath flows from the right, it first flows from earth; thus it is said: "Earth enters into water, water also into fire, and fire likewise enters into the winds," and so forth. In that way, they enter into one another up to the wisdom element. Furthermore, the left channel is not the locus for the flow of space and so forth; rather, from the right, it finally enters and proceeds into emptiness. This is what is meant by "the ten aspects of emptiness." By the power of that, the forms of all aspects, such as smoke and so forth, will arise. From form, unchanging bliss arises, and the wisdom of the prajñāpāramitā enters. From that wisdom, "miraculous power" refers to the miraculous powers such as traveling through space, and even the sovereignty over the three realms will be accomplished in this very life. This is the certainty for entering the path, O Lord of Men. Now, in order to explain the sixteen divisions of the four bodies, the text says "from desire" and so forth. Here, by the power of the truth of the origin of suffering, each body becomes fourfold—body, speech, mind, and wisdom. Therefore, regarding "from desire": once the joy of the body has ceased, one becomes the nirmāṇakāya (emanation body) of the Buddhas.

དེ་ནས་རྫོགས་པ་ངག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྐུའི་མཆོག་གི་དགའ་བ་འགགས་པ་ལས་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་གསུང་དུ་འགྱུར་རོ། ། འབར་བའི་དྲི་མེད་སེམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུའི་དགའ་བྲལ་འགགས་པ་ལས་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཐུགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། མཆོག་གི་བདེ་ བ་ཡེ་ཤེས་ལས་ཀྱང་ཨོཾ་ཌ་ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་འགགས་ནས་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ལ་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་བཞི་ནི། དགའ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་སྐུ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུང་གི་དགའ་བ་འགགས་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལོངས་ སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་འགྱུར་རོ། ། མཆོག་དགའ་དགའ་བྲལ་བཅས་པ་འདི་རིམ་བཞིན། ། ཞེས་པ་ནི། གསུང་གི་མཆོག་དགའ་འགགས་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་གསུང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དགའ་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་ངག་གི་དགའ་བྲལ་འགགས་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ཐུགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ ཞེས་པ་ནི་གསུང་གི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འགགས་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་གཞི་ནི། འདར་དང་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་ཀྱི་དགའ་བ་འགགས་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་གང་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ ཀྱི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འགགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་གསུང་དུ་འགྱུར་རོ། ། བརྒྱལ་ལས་ངེས་པར་ཆོས་ཀྱི་སེམས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དགའ་བྲལ་འགགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཐུགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་ལ་ཡེ་ཤེས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Then, regarding "the perfection of speech": from the cessation of the supreme joy of the body, it becomes the speech of the nirmāṇakāya. Regarding "the blazing, stainless mind": from the cessation of the joy-withdrawal of the body, it becomes the mind of the nirmāṇakāya. Regarding "from the wisdom of supreme bliss, Oṃ Ḍa": from the cessation of the coemergent joy of the body, it becomes the wisdom of the nirmāṇakāya; thus, that nirmāṇakāya has four aspects. Likewise, regarding the four saṃbhogakāyas: "from joy, the saṃbhogakāya" means that through the cessation of the joy of speech, it becomes the saṃbhogakāya of the Buddhas. "Supreme joy together with joy-withdrawal, in sequence" means that through the cessation of the supreme joy of speech, it becomes the speech of the saṃbhogakāya. "Joy-withdrawal" means that through the cessation of the joy-withdrawal of speech, it becomes the mind of the saṃbhogakāya. "Coemergent" means that through the cessation of the coemergent [joy] of speech, it becomes the wisdom of the saṃbhogakāya. Then, regarding the basis of the dharma: "trembling" means that through the cessation of the joy of the mind, it becomes the dharmakāya of the Buddhas. "That from which birth arises" means that from the cessation of the supreme joy of the mind, it becomes the speech of the dharmakāya. "From fainting, the mind of the dharma" means that through the cessation of the joy-withdrawal of the mind, it becomes the mind of the dharmakāya. "This wisdom in the two" means:

ཐུགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འགགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡེ་ ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ངེས་པར་ཁ་དོག་དག་པའི་སྐུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུའོ། ། མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགའ་བ་འགགས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་དབྱིངས་དང་བྲལ་བ་སྟེ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དབྱིངས་བྲལ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། ཆ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་ཚེས་ལྟ་བུ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཆོག་དགའ་འགགས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གསུང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ནུས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ་གཞན་དག་གི་སྐད་དོ། ། ཐིག་ལེ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགའ་བྲལ་འགགས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ནཱ་ད་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྒྲ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འགགས་ པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་སྲིད་གསུམ་ལ་གནས་ངག་སེམས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བདེ་འབྱུང་དག་པའི་སྐུ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་དབྱེ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་རིག། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ནི་མི་ འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ལུགས་ལས་བྱུང་བའི་བདེན་དོན་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དབང་གིས། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་འཛག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་འཕོ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རླུང་ལུགས་ལས་བཟློག་པས་སྲོག་ཟད་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྣང་བ་ ཆེ། ། བདེན་དོན་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

From the cessation of the coemergent mind, it becomes the wisdom of the dharmakāya. Regarding the phrase "the body of pure color," this refers to the coemergent body. "Unchanging" means that through the cessation of the joy of wisdom, it becomes the coemergent body. That itself is free from the expanse; it is also called "the inexpressible, free from the expanse." "The part" is like the crescent moon; through the cessation of the supreme joy of wisdom, it becomes the coemergent speech. That itself is also called "potency," which is the terminology of others. "The drop" means that through the cessation of the joy-withdrawal of wisdom, it becomes the coemergent wisdom. "Nāda" means sound; through the cessation of the coemergent wisdom of wisdom, it becomes the coemergent wisdom. Therefore, regarding the phrase "the pure body of the vajra of speech and mind abiding in the three realms, the source of bliss," this is the division of the sixteen joys of Vajrasattva, for it is said: "He who knows the sixteen aspects." This suchness of the sixteen aspects is the ultimate, unchanging great bliss. Conventionally, however, by the power of the twelve aspects of the truth of the forward order, that very suchness has the nature of the sixteen aspects of emission. For the Buddhas, because the twelve winds of emission are reversed and the vital breath is exhausted, it is said: "The vajra sun, the great light, possessing the twelve aspects of truth."

འཕོ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཉི་མ་སྟེ། རྡུལ་ལམ་ཁྲག་འགགས་པ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆ་བཅུ་དྲུག་པ་ཟླ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡང་འགགས་པས། རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དྲི་མེད་འོད། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་རིག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་དུས་ཀྱི་ འཁོར་ལོར་གྲུབ་པའོ། ། ད་ནི་སད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་བཞི་འགགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་སད་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་པ་ནི། ལུས་གནས་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱི་བོ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སད་པ་སྐྱེད་པ་སྐུའི་ཐིག་ལེའོ། ། རྨི་ལམ་ཞེས་པ་ནི་ འཁོར་བའི་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི། དབུགས་ཐིམ་ཞེས་བྱ་བ་མགྲིན་པ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་རྨི་ལམ་སྐྱེད་པ་ནི་གསུང་གི་ཐིག་ལེའོ། ། རང་བཞིན་གཞན་ཡང་འདི་དག་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཁོར་བའི་གཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་གཡོ་བའི་ སེམས་ནི་ཐིམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གནས་སྐབས་གཉིས་ཀའི་ཡུལ་ལ་མི་སྤྱོད་ཅིང་། སེམས་ཐིམ་པ་ཡིན་པས། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཉིད་མཐུག་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ། སྙིང་ག་ན་གནས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལས་ བྱུང་བའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བུད་མེད་སྦྱར་ལས་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། འཁོར་བ་པའི་ས་བོན་གྱི་བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ནི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱའོ། ། སྐད་ཅིག་ཀྱང་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞུར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

The sun, which possesses the nature of the twelve transits, is the cessation of the rajas or blood; and since the sixteen-part bodhicitta possessing the nature of the moon also ceases, it is said: "The stainless light of the vajra moon knows the sixteen aspects." This is established in the Kālacakra. Now, the cessation of the four states, such as waking and so forth, will be explained. Regarding "waking": here, that which generates the waking state of transmigrating beings is the bodhicitta residing at the crown of the head; this is the kāya-bindu (body drop) that generates waking. "Dream" refers to that which generates the dream state of saṃsāra; this is the bodhicitta-bindu residing at the throat, which generates dreams and is the vāg-bindu (speech drop). "Furthermore, the nature of these very [states]" refers to that which generates the state of sleep in saṃsāra; this is the "immovable mind" which has dissolved. Because the mind does not engage with the objects of either of the two [previous] states and has dissolved, it generates the deep sleep of embodied beings. Residing at the heart, it is called the citta-bindu (mind drop). "Abiding in wisdom" refers here to that which generates the bliss arising from the conduct of transmigrating beings, to be understood through union with a woman. The bodhicitta-bindu that generates the bliss of the seed of transmigrating beings and resides in the nirmāṇa-cakra (emanation wheel) is called the jñāna-bindu (wisdom drop). "Even for a moment, the bodhicitta becomes melted" means:

དེ་ལྟར་བུད་མེད་རྣམས་དང་སྐད་ ཅིག་ཙམ་གྱི་སྦྱར་བ་ལས་ཀྱང་། ཐིག་ལེ་བཞི་རྣམས་འབོད་ཅིང་། འཁོར་བ་པའི་གནས་སྐབས་བཞི་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་འགགས་ན་སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། ངེས་པར་རིམ་བྱུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་བཞི། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལའོ། ། དེ་ལྟར་སྲིད་གསུམ་ལ་གནས་ཞེས་ པ་ནི། སད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་བཞི་སྐྱེད་པ་པོའི་སེམས་བཞི་ནི། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་དབུས་ན་བརྟེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདེ་སྙམ་འབྲས་སྟེར་ཁྱབ་བྱེད་ཐར་པའི་རྒྱུ་རུ་རྣལ་འབྱོར་དབང་པོ་ཡིས་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ བསྲུངས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐར་པའི་འབྲས་བུ་སྟེར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གོ་འཕང་མཆོག་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གནས་ཡིན་ལ། དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་བསམ་གཏན་བཞིའི་རྩེ་མོ་བཟུང་ནའོ། ། རྣལ་འབྱོར་སྐྱེ་བའི་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་ཅན་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྐྱེད་པར་མཛད་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། ཐིག་ལེ་བོར་ནས་ཐར་པ་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་ས་བོན་ཟག་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ལ་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེ་བའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་བདེ་བ་སྐད་ ཅིག་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་འདིར་ནི་རྣམ་སྤང་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འགྱུར་ཞིང་འགྱུར་ཏེ་དེ་ནས་མཐུན། ། ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་།

Thus, even from a momentary union with women, the four drops are summoned and the four states of cyclic existence (saṃsāra) are produced. When these cease, there are the emanation and so forth; these are called the "four aspects of the Vajra Mind that arise in definite succession," which refers to the Buddhas. Thus, "abiding in the three realms" means that the four minds that produce the four states, such as waking and so forth, are supported within the drops of embodied beings. "Yogis should protect the pervasive cause of liberation that bestows the fruit of bliss" means that if the four types of bodhicitta drops are protected, they themselves bestow the fruit of liberation. "The supreme state of bliss" is the abode of Vajradhara, which is attained by holding the pinnacle of the four concentrations. "The seed for the birth of yoga" is so called because it causes embodied beings to be generated into non-dual awakening. "If the drop is lost, what liberation?" means that if the seed of the bodhicitta drop leaks, how can non-dual wisdom be found? Why is that? It is because it is the support of bliss; therefore, it is said so. For that reason, "yogis should here completely abandon the momentary bliss of cyclic existence." This means that those things which are of a nature that changes and then changes again should be abandoned.

རྒྱུ་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྟེང་དུ་བཏང་ཞིང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་མ་མེད་པའི་བར་དུ་གཏང་ བར་བྱ་བ་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པའི་ཚིག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བྱོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་སྤྱོད་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་། བཏུང་བ་དང་། བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་ པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོ། རིམ་བཞིན་དང་པོ་འདིར་ནི་རྟག་ཏུ་སྦྱང་ཞིང་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ལ་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཆང་གི་བཏུང་བ་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོའམ། དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་ བཏུང་བ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེའི་ཚེ། ཆང་ནི་འབར་བར་བྱས་ནས་ཟླ་བ་ཞུ་བ་ལྟ་བུར་རིམ་པར་བསྐོར་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཆང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ན། དང་པོ་བཏུང་བའི་སྣོད་ཐོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གཟུང་ཞིང་དེ་མེད་ན་ན་ལི་ཀེ་ལར་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ཡང་མེད་ན་ཅི་ཡང་རུང་བའི་སྣོད་ཐོད་པར་བསྐྱེད་ལ་ དེའི་ནང་དུ་ཆང་བཟུང་སྟེ། རླུང་མེས་སྦར་ལ་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་གནས་སའམ་ནམ་མཁའ་ལ་བྲིས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ལ། དེ་ལ་ཚིམ་པར་བྱ་བ་དང་། ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཚིམ་པར་བྱས་ནས་བཏུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་བཏུང་ བར་བྱ་བར་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི།

By the nature of what is called "concordant cause," one should place the bodhicitta above and cause the yogis to offer it until it is stainless; this is the certainty of the tathāgata. Therefore, the etymological definition of "Tathāgata" is also as follows: because he has come (āgata) in the same way (tathā) as he departed, he is called the "Tathāgata." In order to teach the yoga of the conduct appropriate to the occasion, as well as the yoga of drinking, eating, and so forth, it is said: "Oṃ Āḥ Hūṃ Hoḥ. First, here, one should always purify and realize [the nature]." This means that one should apply this to all things, such as food and snacks. Furthermore, regarding the drinking of alcohol, whether it be during a great gaṇacakra offering or a feast for the vīras and so on, when a yogi partakes in the drink: "Having ignited the alcohol, one should rotate it gradually like the melting of the moon." This means that when yogis enjoy alcohol, first they should hold a special skull-cup (kapāla) for the drink; if that is not available, they should hold a nālikera (coconut) cup. If even that is not available, they should visualize any suitable vessel as a skull-cup. Within that, they should take the alcohol and, having ignited it with wind and fire, transform it into the nature of nectar (amṛta). Having written [the syllables] in the sky—the locus of emptiness and compassion—they should invite the wisdom-being (jñānasattva) and satisfy them. Having also satisfied whatever insight (prajñā) there may be, they should then drink. It is not taught that one should drink otherwise. To explain this in detail:

དེ་ཡི་སྣོད་ལས་ཐིགས་པ་ཡིས་ཀྱང་ཟླ་བའི་ལག་པར་མིང་མེད་དག་གིས་ས་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལག་པ་གཡོན་པ་ཟླ་བ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་ཟུར་གསུམ་སྟོང་བ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཨེའོ། ། ཉིན་མོ་བྱེད་པ་དང་ འདྲ་དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཟླུམ་པོ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོང་པ་དེའི་དབུས་སུ་སྙིང་རྗེ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཐིག་ལེ་ཟླུམ་པོར་བྱ་བ་སྟེ། ཨེ་ཝཾ་གྱི་དངོས་པོའོ། ། དེ་ནི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར། འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དབུས་སྲིད་གསུམ་ལ་གནས་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨེ་ཝཾ་གང་ཡིན་པ་ དེའི་བར་ན་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྲིད་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེར་སྤྱན་དྲངས་པའོ། ། མཐེ་བོང་དང་མིང་མེད་གཉིས་ཀྱིས་ཉིན་བཞིན་དུས་སུ་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་དེ་ལ་མཐེ་བོང་དང་མིང་མེད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། ཡུལ་ དང་གྲོང་ཁྱེར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་རིགས་དྲུག་གི་སྔགས་ཡན་ཆད་ནི་གོ་སླ་བས་འདིར་མ་བཀྲོལ་ལོ། ། ད་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་ཟས་དང་སྤྱོད་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་ནི། ཀུན་རྫོབ་པའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་དང་ འགལ་ཞིང་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པ་དོན་དམ་པ་སྟེ། བཞི་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་གང་བཞི་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རྒྱུད་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པའི་སྙིང་པོའམ། འབྲས་བུ་ལྟ་བུར་གསུངས་པ་ཡང་ཡིན་ལ།

Regarding the phrase, "By the drops from that vessel, on the earth with the nameless fingers of the moon's hand," the left hand is the moon because it is a portion of bodhicitta. The outer triangle represents the void, which is E. "In the center of that, like the maker of day, one should make a circle" means that in the center of that void, one should make a circular bindu representing compassion; this is the reality of Evaṃ. This is taught at the beginning of all tantras by the words "Thus have I heard" and so forth. "In its center, the wheel of wisdom abiding in the three realms" refers to the wheel of wisdom, the nature of which is the total transformation of the three realms, abiding within that Evaṃ. "One should satisfy it daily with the thumb and the nameless finger" means that the wheel of wisdom should be satisfied by the thumb and the nameless finger, which are the nature of method and insight. From the words "The lord of the land and the city" up to the mantras of the six families is easy to understand, so it is not explained here. Now, regarding the phrase "in the ultimate truth," the yogis of food and conduct described by the aforementioned sequence are the very teaching of conventional conduct; that which is contradictory and discordant with that is the ultimate, which is the fourth. Therefore, that which is the fourth is also taught as the essence or the fruit of all the tantras spoken by Vajradhara.

དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚིག་དང་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྒྱུའམ་ཐབས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་གཞན་དང་ལས་ཡོངས་སུ་བརྐྱང་བ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱང་། བརྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་བཞི་པ་ཉིད་ལེགས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གསུངས་པར་ཟད་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་པའི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བསྟན་པ་མེད་དོ། ། དེ་བས་ན་བདག་གིས་ཀྱང་བཞི་པ་ཉིད་ཅི་ནུས་ཀྱིས་བསྟན་ པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གང་རྒྱུད་དེ་དང་དེ་ཐམས་ཅད་དུ། བཞི་པ་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ལ་བཞི་པ་སླར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། བཞི་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་ནི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་བདེ་བ་བཞི་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་མཐུན་པ་སྨོས་པས། འགྱུར་དང་འགྱུར་བའི་བར་ཆད་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལས་དཀར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འགྱུར་བ་ནི་འཛག་པ་སྟེ། བུམ་པའོ། ། ཡང་འགྱུར་བ་ནི་འཛག་པ་སྟེ་གསང་བའོ། ། བར་ཆད་ཅན་ཞེས་ བྱ་བ་ཡང་འཛག་པ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྒྱུ་མཐུན་པའི་སྒྲ་ནི་མི་འཛག་པའོ། ། དེ་བས་ན་བྱིས་པ་རྨོངས་པ་མི་མཁས་པ་མི་གསལ་བ་གང་དག་འཇིག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེར་བྱ་བ་ལས་འདས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ། ལས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་དམན་ པ་རྣམ་པའི་མཆོག་མ་ལུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་དམིགས་པ།

Other words and letters besides these are taught as the causes or means for realizing that very reality. Furthermore, whatever other worldly accomplishments and fully expanded activities there may be, they are taught solely for the purpose of indirectly and correctly realizing the fourth [empowerment] itself; they are not taught for any other purpose whatsoever. Therefore, I too shall explain the fourth itself to the best of my ability. Regarding that, in all those various tantras, the Blessed One said: "The fourth is again just like that." In this context, the vajra words are of two types: worldly and transcendent. Among these, the phrase "the fourth is again" should be understood as the transcendent vajra word. By the word "fourth," it refers to the fourth [empowerment] as the "resultant concordant bliss." By mentioning "resultant concordant," it is distinguished from the "change and the change-interrupted," as stated in the [Hevajra Tantra]: "Change is the vase; again, change is the secret; the interrupted is the wisdom-gnosis." Here, "change" refers to the leaking [of vital essence], which is the vase [empowerment]. Again, "change" refers to the leaking, which is the secret [empowerment]. The "interrupted" also refers to the leaking, which is the wisdom-gnosis [empowerment]. The term "resultant concordant" refers to the non-leaking. Therefore, those who are childish, deluded, unskilled, and lacking clarity—those who take the example of worldly, imperishable bliss as being transcendent, faultless, and yet inferior to the Mother, the Perfection of Wisdom, who possesses all supreme aspects without exception through the action and wisdom mudrās—[are mistaken].

འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཁུ་བ་ཐུར་དུ་འཛག་པ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་ སོགས་པ་མ་རུངས་པར་བྱེད་པ་འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་བ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ། ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པས་གང་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནུ་མ་དང་སྐྲར་ལྡན་པ་ལ་དམིགས་པ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་དང་། དབྱེ་ བ་དང་། རང་བཞིན་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པར་གསུངས་ཀྱང་བྱིས་པ་དེ་དག་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་ཆགས་ཤིང་། མ་རིག་པའི་ལིང་ཐོག་གིས་གཡོགས་པས། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ལོག་པར་སྟོན་ཅིང་། གསུམ་པ་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ལས་བཞི་པ་འབྱུང་བར་འདོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཙམ་ཡང་ མི་ཤེས་ཤིང་མ་ཐོས་པ་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འབའ་ཞིག་ཉམས་སུ་བླངས་ནས། ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་མནར་མེད་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་དག་ཡོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བཞི་པ་སུན་འདོན་ཅིང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་སླར་ཞིང་བསྐྱར་བ་ཉིད་བཞི་པར་འདོད་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མི་མོ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་བཞི་པར་འདོད་པ་དག་ཡོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གནས་ལ་འདོད་པ་དག་ཡོད་དེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བྱིས་པ་རྨོངས་པ་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བཙན་ཐབས་སུ་བཞག་པར་ཟད་དོ། །

Whatever mundane and supramundane excellences there may be, that which is called "mundane wisdom-wisdom" is the downward emission of the bodhicitta fluid. It corrupts the aggregates, elements, and so forth, and is common to all mundane beings. It is accompanied by faults, filled with all afflictions without exception, and involves apprehending a karmamudrā endowed with breasts and hair. It destroys all mundane and supramundane excellences. Although their specific characteristics, classifications, and natures are taught to be utterly distinct, those fools are attached to the view of a self and, being shrouded by the cataracts of ignorance, teach the meaning of the tantras erroneously. They claim that the fourth arises from the third, which is flawed. Some do not even know or hear the mere name of the "fourth," yet practice only the karmamudrā; having passed away, they will go to the Avīci hell. Some disparage the fourth and assert that the fourth is simply the repeated application of the vase empowerment and so forth. Some ask, "What is wisdom?" and say it is a woman, asserting that the bliss arising from her is the fourth. Some assert that the "fourth" is the result, the state of Vajradhara. All of these are merely the arbitrary fabrications of ignorant fools who lack both scripture and reasoning.

དེ་བས་ན་རྟོགས་པར་ དཀའ་ཞིང་རྙེད་པ་རབ་ཏུ་དཀའ་བས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འགལ་བའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བས་གསུངས་པ་ནི། སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། སླར་ཡང་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གསུམ་པ་ལ་སྙེག་པ་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པར་ན་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། གསུམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་བྱིས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་འཁྲུལ་ནས་དོན་དུ་མ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དེ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། འོག་ནས་ ཀྱང་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་གསུམ་པ་དང་བཞི་པར་འགྱུར་བ་དང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བདག་ནི་ཀ་བ་དང་བུམ་པ་ཙམ་གྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། རྒྱུ་མཐུན་པ་བདེ་བ་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་དང་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཐུན་པའི་རང་ བཞིན་གྱི་བདེ་བ་ནི་འཛག་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འཛག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་གང་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དེ་ནི་འཛག་པ་ མེད་པའོ། ། དེ་བས་ན་གང་འཛག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་དེ་ནི། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་དང་། །

Therefore, because it is difficult to realize and extremely difficult to find, it is called "vajra words." Furthermore, that which is taught through the application of contradictory terms is expressed as "once again, it is just so." The expression "once again" is said to refer back to the third [empowerment], but in reality, "once again, it is just so" refers to the mere arising of the bliss of the awakening mind (bodhicitta); it does not refer to the third. Thus, because it is said "once again, it is just so," the childish, having become deluded, fail to realize the actual meaning. The phrase "that very wisdom-gnosis (prajñājñāna)" should be connected with "that great insight." If one asks how this is evident, it is because it is stated below that "it is free from the action-mudrā (karmamudrā) and the gnosis-mudrā (jñānamudrā)." Therefore, one should understand that there is not even a relationship like that between a pillar and a vase between the bliss of the third and fourth [empowerments], which are changeable and unchangeable, respectively. If one asks how this is evident, it is because it is stated: "because it is the nature of bliss that is the natural outflow (niṣyanda)." The bliss that is the nature of the natural outflow is without emission, whereas the nature of the gnosis of the action-mudrā is emission. The statement "because whatever is wisdom-gnosis arises perfectly from the gnosis of the great mudrā (mahāmudrā)" means that the bliss arising from that non-conceptual absorption (samādhi) is without emission. Therefore, that bliss which is without emission is not the gnosis of the action-mudrā.

ཞེས་བྱ་བ་མི་མོ་དང་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་འཛག་པའི་བདེ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བསྐྱེད་པའི་བདེ་བ་འཛག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་ འཛག་པའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འཛག་པ་མེད་པ་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་། རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་རྣམ་པ་མེད། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཛིན། ། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྩིས་ལས་འདས། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཛིན། ། ཅེས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་གསུངས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེར་བྱ་བའི་བྱིས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྩིས་ལས་འདས་ནས། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ལ་ཡན་ལག་དྲུག་གིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཡན་ལག་དྲུག་གི་དང་པོ་སོ་སོར་སྡུད་པ་ནི་ཕྱིའི་དོན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་ཡང་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རོ་གཅིག་ པར་རྟོགས་ལ། དུས་དེར་ཡང་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། རྟགས་དེ་དག་ཀྱང་རྫས་ལོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མེད་དོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ནི་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བས། བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཞགས་པ་དམ་ པོས་འཛིན་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཡན་ལག་མེད་པར་རྩིས་ལས་འདས་པ་ནི། ཡར་ངོ་དང་མར་ངོ་ལ་མི་གནས་པའོ། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཛིན་པ་ནི། དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་ཐིག་ལེ་བཞི་པའི་མཐར་འཛིན་པ་ལ་རྩེ་མོ་འཛིན་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།

This refers to the bliss of emission arising from meeting a human woman. Regarding the term "wisdom of the wisdom mudrā," it refers to a bliss produced by conceptual thought that is of the nature of emission; the meaning is that this is not the wisdom of the non-emission bliss of Mahāmudrā. If one asks how it is evident that there is no emission, it is as stated in the Mañjuśrīnāmasaṃgīti: "Possessing all aspects, yet aspectless; Holding the drop of half of sixteen; Beyond the calculation of the limbless; Holding the peak of the fourth concentration." This means that having transcended the calculations of worldly examples such as those of children and so forth, it is to be produced by the six limbs of great insight. Regarding the first of the six limbs, withdrawal (pratyāhāra): one realizes that all aspects of external objects, such as vases and so forth, are of one taste with emptiness, which is endowed with the supreme of all. At that time, the aspects of the signs, such as smoke and so forth, also arise; because those signs are not false substances, they are "aspectless." The "drop of half of sixteen" refers to the sixteen joys, which are divided into sixteen through the distinctions of body, speech, mind, and wisdom. Holding that very [drop] with the firm noose of emptiness is what is meant by that term. "Beyond the calculation of the limbless" means not abiding in the waxing or waning [phases of the moon]. "Holding the peak of the fourth concentration" is said to be holding the peak at the end of the fourth drop, which completely subsumes the sixteen joys. Therefore, that which is Mahāmudrā is...

སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཉིད་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཕལ་པ་གཞན་ནི་ཐིག་ལེ་འཕོ་བ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་མི་འཕོ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་བཤད་ཅིང་བཞི་པ་ཡིན་ལ། དེ་བས་མི་མཐུན་ཅིང་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ སེམས་ཅན་ཕལ་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་དབང་བསྐུར་བ་འཛག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བར་ཐོབ་པ་ནི། ཐིག་ལེ་འཕོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལ་ཐུག་པར་བཅིངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། ། དགའ་བ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་དགའ་བ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་འཛིན་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དེ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་འཇིག་རྟེན་པའི་འཛག་པ་ལས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་མི་འཛག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གོ་ འཕང་སྟེར་བའི་ལུང་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ནོར་བུའི་ནང་དུ་གནས་པར་བལྟ། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་བདེས་གང་བ། ། དེ་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་རུ། ། ལྟ་བ་རྒྱུ་མཐུན་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྙིང་གར་དྲན། ། མགྲིན་པར་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་ཉིད། ། གཙོ་བོ་དྲི་མེད་སྤྱི་བོར་ཡིན། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི་གནས་སོ། ། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། སེམས་དེའི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ནོར་བུ་ཆུད་པར་བལྟའི་ཕྱིར་བྲལ་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །

One should grasp without error the very unchanging bliss born from emptiness. As for the statement, "Just as other ordinary sentient beings [experience] the emission of the drop," non-emission is explained as supreme and is the fourth [joy]. Therefore, it is contrary and inconsistent with ordinary sentient beings, for the worldly empowerment is characterized by emission. Likewise, regarding the phrase "this Blessed One," one who has obtained the supramundane empowerment does not emit the drop. Why is that? Because one is bound by the culmination of great desire. One holds the peak of the four concentrations: joy, supreme joy, special joy, and coemergent joy. Because one is not separated from that untainted great desire, one is distinct from worldly emission; this is the state of non-emission, the great bliss that bestows the rank of the Great Vajradhara. The scriptural authority for this is as follows: "By means of the vajra posture and the mind, One should view [the drop] abiding within the jewel. Filled with the bliss of the concordant cause and so forth, That is described as the stainless concordant cause. The ripening is remembered at the heart; The human effort is at the throat; The stainless principal is at the crown," so the Blessed One said. In this context, "vajra" refers to the action-vajra, and "posture" refers to the position. "Mind" refers to the bodhicitta. One should view that mind as entering the jewel of the action-vajra, and not through separation.

དེ་ཉིད་ཁོ་ན་རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་བདེ་གང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ ནས་ལྟེ་བ་མན་ཆད་དུ་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ། མི་འཛག་པའི་གཙོ་བོར་བྱའི་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་བརྩམས་ནས། གཙོ་བོ་དྲི་མེད་སྤྱི་བོར་ཡིན། ། ཞེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལ་གནས་པ་ཡང་སྤྱི་བོར་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉོན་མོངས་པ་རྩད་ནས་འདོན་པར་མ་གསུངས་ན། འཛག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཡིན་ པ་དེ་ལ་ཐར་པའི་གོ་འཕང་མེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན། ཕྱི་ཡི་དགའ་བྲལ་འཕོ་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་སྟེར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཏེ། ཕྱིའི་དགའ་བྲལ་ཆེན་པོས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་དེ་བས་ནའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འཁྲུག་ཅེ་ན། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འཁྲུག་ཅིང་འཁོར་བར་བྱེད་ལ། ཕུང་ཁྲོལ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་སོ། ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འཕོ་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཛག་པ་ལས་གོ་བཟློག་པ་འཛག་པ་མེད་པའི་ བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མངའ་བརྙེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

"That very [state] is the bliss of the concordant cause and so forth," it is said. From the vajra-jewel up to the navel is called the "concordant cause"; this should be understood as the primary [state] of non-leakage, and not otherwise. Regarding that, it says: "The primary [state] is the stainless [bliss] at the crown." This means that as long as that which resides in the vajra-jewel has not reached the crown, it is not said to uproot the afflictions. What need is there to mention that a person who possesses leakage has no possibility of the state of liberation? This is the meaning of the Blessed One’s statement, "Thus it was said." Therefore, "External separation through emission does not bestow Buddhahood," means that it is according to the manner described above; for the great external separation agitates the three worlds. Why does it agitate? It is stated: "Because it abides in both becoming and nirvāṇa." This means that those two—becoming and nirvāṇa—cause agitation and saṃsāra, and because they produce great ruin. The Blessed One is said to be "one who does not abide in becoming and nirvāṇa," meaning he does not abide in the becoming that produces saṃsāra or in [a limited] nirvāṇa. If one asks what it is then, it is stated: "The non-emitting wisdom." This is the sense of having attained mastery over the wisdom of bliss that is the reverse of leakage, being without emission.

དེ་ལ་སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། སྲིད་པ་ནི་དཔྲལ་བ་སྟེ་སྐྱེ་བའི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཔྲལ་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ནས་སྤྲུལ་པའི་མིང་ཅན་གྱི་བར་དུ་སྐྱེས་བུ་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བའི་ རྒྱུན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་མྱོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་པའམ། ཐབས་སམ་སྙིང་རྗེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་མགྲིན་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའི་མགྲིན་པ་ལས་སོ། ། ཐིག་ལེ་བཞི་རྣམས་འཕོ་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ རྒྱུན་འབྱུང་བའི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེར་གནས་ཤིང་ཟག་པར་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཞེས་པ་ནི། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོས་གཉིས་ལ་མི་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དཔྲལ་བར་མི་གནས་པ་ནི་འཁོར་བའི་སྐྱོན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ནས་ གང་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཕྱིར་མི་འཕོ་བ་སྟེ། སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་གབ་ཙེ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་ལ། གང་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱིས། འཁོར་བའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ཤིང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་ཡིན་ནོ། །

Regarding that, what are the conventions of "becoming" (bhava) and "nirvāṇa"? "Becoming" refers to the forehead, the place of birth. It is said that from the place of great bliss at the forehead down to the one named "Emanation," the lack of experience of wisdom by ordinary beings through the flow of the moon is called "becoming," or "method," or "compassion." "Nirvāṇa" is so called because it accords with nirvāṇa; it is from the "throat of the vajra-jewel," meaning from the throat of the secret vajra. "The transference of the four drops" means that it abides in and is emitted from the place where the flow of the moon arises. "Non-abiding" means not abiding in the two phenomena just explained—saṃsāra and nirvāṇa. Furthermore, not abiding at the forehead is for the sake of fully understanding the defects of saṃsāra. Then, the bodhicitta that reaches the limit of the vajra-jewel does not transfer outward, for the sake of fully understanding nirvāṇa that is accompanied by defects. Therefore, the "Blessed One" (bhagavān) is the seat of awakening (bodhimaṇḍa) residing within the casket of the precious Buddha. And by such a Blessed One, all the defects of saṃsāra are destroyed and great bliss is generated; that itself is the supramundane empowerment.

དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་འཇུག་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བའི་སྐྱོན་འཇོམས་ཤིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གོ། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་ཞི་བ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཐོག་མ་ནི་དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐ་མ་ནི་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཟད་ཅེས་པ་ནི། གོང་དུ་བརྗོད་པ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་རྟོགས་པ་སྟེ་ཟད་པའོ། ། དེ་གང་ གིས་ཟད་པ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་མངའ་བདག་གོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། གོང་དུ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཀ་ལའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། ། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དག་གཉིས་ ཀ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དེ་བས་ན་ཞེས་བྱའོ། ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དགྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐོག་མ་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའོ། ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ་ཐ་མ་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལ་བྲལ་ཞིང་མི་མངའ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཞི་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་ཐ་མའི་མིང་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་བའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ་དབང་པོ་འགྱུར་བ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

Likewise, other tantras also state that by being free from arising and entering, the defects of saṃsāra are destroyed and the fruit of great bliss is bestowed. Regarding the phrase "likewise also": the word "also" indicates that other tantras are being shown. "Peaceful at the beginning and the end" means that the beginning refers to the forehead and so forth, and the end refers to the crown and so forth. "Exhausted of entity and non-entity" means either what was just mentioned above, or the exhaustion of the conceptualization of beginning and end. That by which it is exhausted is the Principal One, the sovereign of the three realms. That very thing is also called the inseparability of emptiness and compassion, according to both of the two modes mentioned above. "It is called bodhicitta" means that one should understand it as the bodhicitta of the inseparability of both the conventional bodhicitta and the ultimate bodhicitta; this is what the Blessed One taught. The phrase "as the Blessed One taught" refers to what the Blessed One taught in the Śrī Guhyasamāja. In order to explain the meaning of that very tantra: "beginning and end" has been explained above. "Free from birth and destruction" means that birth is the beginning and destruction is the end; the meaning is that the Blessed One is free from and does not possess these. "Peaceful" means that whatever is designated as the beginning and the end is peaceful. If one asks what that is, it is explained as being free from the transformation of the sense faculties.

ཐོག་མ་ཐ་མ་ཞི་བ་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཡུལ་ལས་མི་འབྲོས་པའམ། ཡང་ན་དབང་པོའི་འགྱུར་བའི་རླུང་ངམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བྱ་ན། དེའི་ཕྱིར་མི་རྒྱུ་ཞིང་འཛག་པ་མེད་པ་ལ་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཟད་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོར་རྟོག་པ་དང་དངོས་པོ་ མེད་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཟད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གང་རྟག་ཆད་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཉིད་དེའི་དངོས་པོ་ནི། རྟག་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ཞིང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་དེས་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་དང་པོ་སོ་སོར་སྡུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། གང་ སོ་སོར་སྡུད་པ་དེ་ཡང་རྟོག་པའི་དྲ་བས་དབེན་པ་ཉིད་ལ་འདོད་དོ། ། གང་ལ་རྟོག་པའི་དྲ་བ་མི་མངའ་བ་དེ་ལ། གཙོ་བོ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་མངའ་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པ་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་ནི་གཤེགས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཞེས་པ་ནི། གོང་ གི་སོ་སོར་སྡུད་པའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སོ་སོར་སྡུད་པ་ཆེན་པོས་བསྡུས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ནོར་བུའི་མགྲིན་པ་ལ་གནས་པ་མ་ཟག་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དགོངས་སོ། ། དཔྲལ་བ་སྲིད་པའི་གནས་ནི་སྙིང་རྗེའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔྲལ་བ་ན་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ ཀྱི་ཟླ་བ་ཆ་ཤས་བཅུ་དྲུག་པའི་གནས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི་དཔྲལ་བ་དང་ནོར་བུའི་དབུས་སུའོ། ། གང་ཞིག་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་ཞེས་པ་ནི།

By the power of that which is peaceful from the beginning and the end, the sense faculties, such as the eyes and so forth, do not flee from their objects; or, if one refers to the winds of the fluctuating faculties or the bodhicitta, then because they do not move and do not leak, it is called "separation." Regarding the phrase "the exhaustion of existence and non-existence," this refers to the exhaustion of being free from the conceptualization of existence and the conceptualization of non-existence. Regarding the phrase "that which is free from the extremes of permanence and nihilism," the nature of that very thing is the view of permanence, and non-existence is the view of nihilism; it is free from those. By stating it in that way, the first of the six branches, called "withdrawal" (pratyāhāra), is shown. Furthermore, that withdrawal is asserted to be the very state of being secluded from the web of conceptualization. That which is devoid of the web of conceptualization is the "Lord," the sovereign of the three realms; this means it has transcended the conduct of the three realms. Regarding the phrase "the inseparability of emptiness and compassion, whether it has gone or not," this shows the result of the aforementioned withdrawal. Moreover, from the inclusion of the great withdrawal, the bodhicitta that has arisen is the vajra abiding at the throat of the jewel (maṇi); its non-leaking is intended to be emptiness. "The forehead is the abode of existence, which is compassion" means that the forehead is the abode of the sixteen-part moon of the bodhicitta of compassion. "In the center of this very [place]" means in the center of the forehead and the jewel. "That which abides" means:

སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་ཞིག་རྣམ་པར་གནས་པའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ བཞིན་ཉིད་གཟོད་མ་ནས་གནས་པ། དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱོན་ཡང་རུང་། གཤེགས་ཀྱང་རུང་། མི་འགྱུར་བ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ན་བདེ་བ་མི་འཛག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འདིས་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ དུ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འབྲས་བུའི་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛག་པ་མེད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། འཛག་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཞི་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ པའི་དབང་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་བུམ་པ་དང་གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐར་སྦྱིན་པར་བྱས་ལ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ལ་བཞི་པར་མ་གསུངས་ཀྱི། བཞི་པ་ནི་གྲངས་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ། དེ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་ཞེས་བྱ་བ་ སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཞི་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གུར་ཞེས་པ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་གནས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་གནས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲ་བ་ཐམས་ཅད་བསལ་བ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཧེ་བཛྲའི་བཤད་པའི་རྒྱུད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དང་པོ་ལ་ནི་ བུམ་པའི་དབང་། ། གཉིས་པ་གསང་བ་ཞེས་སུ་བརྗོད། །

The bodhicitta generated by emptiness is that which abides. Regarding the term "coemergent" (sahaja): it refers to the suchness of phenomena that has abided from the very beginning. Whether the Tathāgatas of the three times appear or depart, that which remains unchanging is the coemergent of worldly convention. It is through this great wisdom of non-leaking bliss that these are realized and understood, and not otherwise; this is the meaning. The name of the result is applied to the cause. The great coemergent bliss explained above is to be accomplished by means of the non-leaking worldly conventional bodhicitta. That which is non-leaking is the fourth, which is also called the supramundane empowerment. Having bestowed that very [empowerment] at the conclusion of the vase, secret, and wisdom-knowledge empowerments, and because the fourth is not mentioned in the context of the third wisdom-knowledge empowerment and so forth, but is to be indicated as being merely the number four, it is stated in the Ḍākinīvajrapañjara: "That" refers to the fourth. "Ḍākinī" indicates the space-like absorption. "Vajrapañjara" refers to the indestructible state, the vajra state in which the entire web of conceptualization is cleared away. This is taught in the explanatory tantra of the Hevajra. Regarding the first: "The first is the vase empowerment; The second is called the secret."

ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དབང་བསྟན་ལ། དེ་ཡང་གསུམ་པ་མན་ཆད་འཇིག་རྟེན་པར་ངེས་ཤིང་། དེ་ལས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་ནི། ཇི་བཞིན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་མིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པའི་ངེས་པ་ཡང་། ཇི་ལྟར་བྱོན་པ་དེ་ལྟར་གཤེགས་པའམ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་མཛད་པ་སྟེ། ། བདེན་པར་སྨྲ་ཞིང་ཚིག་མི་འགྱུར། ། ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། སྐབས་འདིར་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་ལྟར་ནང་། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་གསུམ་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་པ་ཡིན་པར་མ་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་བཞི་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཇི་ལྟར་འོངས་པ་དེ་ལྟར་འགྲོ་ སྟེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གང་ཡང་དེ་ནི། ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་བྱེད། ། ཅེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། བླ་མས་ལུང་ཕོག་པའི་དུས་སུ་ཇི་སྐད་དུ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་ལ་ཆགས་བྲལ་བར། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་གཞན་མེད། ། ཅེས་བསྒོ་བ་ནི། ཤུགས་ཀྱིས་དང་དུ་བླངས་པ་ཡིན་པས། ཇི་སྐད་དུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྗེས་སུ་གསུངས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཇི་ལྟར་འཛག་པ་དེ་ལྟར་གྱེན་དུ་གཏོང་བས་ན་དེ་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་གསུམ་པ་ལ་མི་འཛག་པའི་བདེ་བ་མེད་པར་ངེས་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

"The third is the wisdom of insight" refers to the mundane empowerments. It is certain that the third empowerment and those below it are mundane. As for the supramundane empowerment, which is distinct from those, it is said: "It is not like the Tathāgata." The certainty of the term "Tathāgata" is that he comes just as he goes, or acts just as he speaks; he speaks the truth and his words do not change; he does exactly as he has said. In this context, the term "Tathāgata" refers to the bodhicitta. Furthermore, it is said: "As it is externally, so it is internally." This is not present in the third empowerment; therefore, the third is not said to be the Tathāgata. Moreover, in the fourth, the bodhicitta goes just as it came, and thus it is called the Tathāgata. It is also said of him: "He does exactly as he has said." When the guru gives the instruction: "You must never be free from desire; there is no other sin in the three realms like being free from desire," this is what is meant by "as he has said," because it is accepted by implication. Because he acts in accordance with what was taught by reversing the flow of the bodhicitta as it descends, he is "one who acts accordingly." Thus, it is said that by the sequence of what was described, it is certain that there is no non-leaking bliss in the third. This is the meaning.

དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་། དེ་སྐད་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཞེས་པ་ནི། གཞན་ཡང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁུངས་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་གི་དང་པོའི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་སོ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་ཤེ་ན། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དག་དང་ནི། ། བརྟགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡེ་ཤེས་སྤངས། ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ངེས་བསྟན་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འཕོ་བ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཀུན་དུ་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་ཀུན་དུ་རྟོགས་པ་ ཡིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རེག་པ་མེད་དོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་སྤང་བར་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ལས་དང་། ཡེ་ཤེས་ལས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ནི། ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ལ། གང་ཡང་དེ་མི་ འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་ལ་རབ་ཏུ་རྒྱུག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟ་རླུང་རབ་ཏུ་གཟུང་བར་བསྟན་ཏོ། ། རླུང་གང་ཡིན་པ་དེ་འཛིན་པ་ལ། ཇི་ལྟ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་གཞན་པ་གཟུང་བར་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཇི་ལྟ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། མི་འགྱུར་ བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་གདོང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་བདེ་བ། འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེར་བྱ་བ་ལས་འདས་པ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ།

Furthermore, it is because it is stated in other tantras of the Tathāgatas. The phrase "likewise also" indicates other scriptural sources of the tantra. If one asks what those are, it says "from the Root Tantra," meaning from the Root Tantra of the Supreme Primordial One. If one asks how it is stated, it says: "By means of the action mudrā and the conceptual mudrā, having abandoned wisdom, Through the yoga of supreme immutability, The Mahāmudrā should be definitively taught." Regarding this, the action mudrā is so called because it leads to the emission [of the vital essence]. The wisdom mudrā is of the nature of conceptualization, and because it is conceptualization, it does not touch suchness. Therefore, it is taught that these should be abandoned. Consequently, the Mahāmudrā, which is distinct from both action and wisdom, is taught as: "Through the yoga of supreme immutability." "Supreme immutability" refers to the bodhicitta. That which makes it immutable is taught as the thorough seizing of the wind-horse of consciousness that otherwise rushes toward objects. Regarding the seizing of that wind, no other means of seizing is taught than the absorption of the way-it-is (yathābhūta). Therefore, the absorption of the way-it-is is taught as the "yoga of supreme immutability," because it makes [the bodhicitta] immutable. In that context, the so-called "face Mahāmudrā" is the bliss endowed with the excellence of all aspects, which transcends worldly examples and is irreproachable.

རྨད་དུ་བྱུང་བའི་བདེ་བ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ངེས་བསྟན་བྱ། ། ཞེས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་འདི་ནི། ། ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་དགེ་བ། ། འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། མ་འོངས་རྣམས་ཀྱང་གསུང་འགྱུར་ལ། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཡང་དང་ ཡང་དུ་གསུངས་པ་གང་། ། ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པས་དེ་བས་ན། ཕྱུགས་བདག་ཚངས་པ་དང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བསྟན་པ་ནི། འདས་པ་དང་། མ་བྱོན་པ་དང་། ད་ལྟར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས། ། གང་ཞིག་ཐོག་མ་དང་། བར་ དང་། ཐ་མར་དགེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་པ་དེ་བས་ན་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་བསད་པས་གྲོལ་བར་སྟོན་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མཆོག་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སངས་རྒྱས་པའི་མིང་གིས་ བསྡུས་པ་གང་དག་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་སྟོན་པ་དང་། མི་མོ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིང་དུ་བཏགས་ནས་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་སྟོན་པ་དེ་དག་ནི་ཡང་དག་པའི་ལམ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པས་མི་ཐོབ་པ་དེ་བས། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ། ཡིད་ནང་དུ་ཆུད་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ངེས་པའོ། །

Regarding that marvelous bliss which serves as the cause for the welfare of both self and others, it is said: "The Mahāmudrā shall be definitively taught." This should be connected with the statement, "Thus spoke the Tathāgata." According to the sequence of that explanation: "This word of the Buddhas is virtuous in the beginning, middle, and end. It was spoken by the Buddhas of the past, will be spoken by those of the future, and is spoken again and again by the perfect Buddhas of the present." Since the Tathāgata spoke thus, it is shown to be superior to the teachings of the Lord of Cattle (Paśupati), Brahmā, Śiva, and others. One should understand that whatever is virtuous in the beginning, middle, and end was spoken by the Buddhas of the past, those yet to come, and those currently residing. Therefore, one should know that the teaching that liberation is attained through the killing of Īśvara and others is not at all supreme. Furthermore, those other practitioners who are subsumed under the name of "Buddhists" but who do not themselves become Vajrasattva, yet teach that one becomes of that nature by cultivating the pride of being him, or who teach that liberation is attained merely by entering into union with a woman designated by the name of "insight" (prajñā)—these are not teachers of the authentic path. As for Mahāmudrā, since it cannot be attained by those with worldly defilements (āsrava), it is certain that it must be meditated upon by withdrawing the mind within and abandoning all conceptual constructions.

འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་བཅུ་གཅིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་བདེ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ སྟོན་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་དབང་བཅུའི་རྗེས་ལ་སྟོན་པས་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་ལེགས་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཟས་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་སྦྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པ་ཟླ་བའི་ཆ་ཡིན་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་ཨོཾ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ་ བསམས་ལ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་བྱུང་ནས་གཙང་མའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྐུའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཆ་ལུགས་འཛིན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅིང་མི་གཙང་བའི་སྐྱོན་གྱི་དྲི་མ་བསལ་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་མཛད་ པར་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་ཨཱཿས་སྤེལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། ལག་པ་གཡས་པ་ཉི་མའི་ཆ་ཡིན་པས། རྣལ་འབྱོར་པའི་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་ཨཱཿདམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱཿདེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསམས་ ལ།

Regarding the phrase "the eleventh, the supramundane empowerment": it is called "supramundane" because it demonstrates bliss and conduct that are inconsistent with the mundane world. It is the eleventh because it is taught by the Teacher immediately following the ten mundane empowerments. Having thus properly explained the mundane and supramundane empowerments, this section is now intended to elaborate upon the yogic practices of conduct, such as eating and drinking, as previously taught. Regarding the instruction "one should purify with the syllable OṂ" and so forth: since the left hand represents the lunar portion, one should visualize a white OṂ in the palm of the yogi’s left hand. From the total transformation of that OṂ, a lunar maṇḍala arises, and upon it, from the total transformation of that very OṂ, an eight-spoked white wheel is visualized. From that, light rays emanate, and from the so-called "Pure Abodes," one should invite immeasurable forms of the Body Vajra Vairocana. One should imagine that these deities bless the food and so forth, clearing away the stains of impure defects and transforming them into the nature of the nectar of bodhicitta. Regarding the instruction "one should multiply with the syllable ĀḤ": since the right hand represents the solar portion, one should visualize a red ĀḤ in the palm of the yogi’s right hand. From the total transformation of that red ĀḤ, a solar maṇḍala arises, and upon it, from the total transformation of that very ĀḤ, a red eight-petaled lotus is visualized.

དེ་ལས་འོད་ཟེར་བྱུང་བས་སྔོན་བཞིན་དུ་གཙང་མའི་གནས་ནས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཆ་ལུགས་འཛིན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མང་བར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་ཅིང་། བདུད་རྩི་ཆགས་པའི་རོ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ མཛད་པར་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གིས་སྦར་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཐལ་མོ་གཉིས་ཁ་སྦུབ་པ་སྒྲ་གཅན་གྱི་ཆ་ཡིན་པས། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐིལ་དུ་ཧཱུཾ་ནག་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། སྒྲ་གཅན་གྱི་འཁོར་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམས་ལ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་བྱུང་བས། ཡང་གཙང་མའི་གནས་ནས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཆ་ལུགས་འཛིན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབར་ཞིང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་ཧོས་བདུད་རྩིར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་ བཞིན་ཡིན་པས། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཧོ་ལྗང་གུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཁ་དོག་ཐམས་ཅད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་ཧོ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསམས་ལ། དེ་ལས་འོད་བྱུང་བས་ཡང་གཙང་མའི་གནས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའི་ཆ་ལུགས་འཛིན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་པར་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་ཧཾ་གིས་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི།

From that, light rays emanate, inviting from the Pure Abodes as before an immeasurable number of Speech Vajras in the form of Amitābha. One should visualize that they bless the food and so forth, making them abundant, and perceive and realize them as possessing the flavor of amṛta. Regarding the instruction to "ignite with the syllable HŪṂ": since the two palms joined face down is the portion of Rāhu, one should visualize a black HŪṂ in the palms of both hands, which completely transforms into the retinue of Rāhu. Above that, the HŪṂ itself completely transforms into a black five-pronged vajra. From that, light rays emanate, inviting from the Pure Abodes an immeasurable number of Mind Vajras in the form of Akṣobhya. One should visualize that they also bless the food and so forth, making them blaze and merge into one. Regarding the instruction to "make into amṛta with the syllable HOḤ": since the Garuḍa mudrā is the nature of Vajrasattva, one should visualize a green HOḤ in the Garuḍa mudrā, which completely transforms into a circular maṇḍala of all colors. Above that, the HOḤ itself completely transforms into a vajra and bell. From that, light emanates, inviting from the Pure Abodes an immeasurable number of Wisdom Vajras in the form of Vajrasattva. One should visualize that they also bless the food and so forth, making them the nature of amṛta. Regarding the instruction to "invite with the syllable HAṂ":

མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་མདུད་པར་བྱས་པ་འགུགས་པའི་ཆ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་ རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ཧཾ་བསམ་ཞིང་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། ཡི་གེ་ཧཾ་ངམ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ལས། འོད་ཟེར་བྱུང་བས་མགྲོན་གང་ཡིན་པ་སྤྱན་དྲང་བར་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་ཀྵས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀྵ་ནི་ཟད་ཅིང་ མཐར་གཏུགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་པས། ལག་པ་གཡོན་གྱི་རྒྱབ་ཀྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་བརྡ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་གཡོན་གྱིས་སྦྱང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལག་པ་གཡོན་གྱིས་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། ། ཆང་ལ་ཟླ་བ་ཞུ་བ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སུ་ བསྒོམས་ལ་ཞེས་པ་ལ་ཆང་གིས་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གང་དང་གང་བཟའ་ཞིང་འཐུང་བ་དེ་དང་དེའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདུད་རྩིར་བསམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་གྱི་མིང་མེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་གྱི་སྲིན་ལག་གིས་སོ། ། ཆང་གི་ཐིགས་པ་བླངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་མོ། ། གང་དང་གང་ཟ་ཞིང་འཐུང་བ་དེ་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་གྲུ་གསུམ་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་ལ་མངོན་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཟླུམ་པོ་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་རིམ་པས་དུས་གསུམ་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྣམས་སྟོང་པ་ དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ལ་བཞུགས་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ལ།

The two little fingers are tied in a knot, which is the aspect of summoning; thus, in the mudrā of Victory over the Three Worlds, one should visualize the syllable Haṃ. From the complete transformation of that, upon a lotus and sun maṇḍala, the syllable Haṃ or Hūṃ completely transforms into a black five-pronged vajra. One should imagine that light rays emanate from it and invite whichever guests are present. Regarding the statement, "The syllable Kṣa requests them to depart": Kṣa means "exhausted" or "brought to an end." Therefore, the meaning is that the back of the left hand is the sign for requesting them to depart. Thus, the passage from "one should purify with the left" up to "one requests them to depart with the left hand" conveys this meaning. Regarding the instruction to "meditate on the liquor in the form of molten moon," the liquor is merely an illustration; the meaning is that whatever is eaten or drunk should be visualized as the nectar of bodhicitta. Then, regarding "with the ring finger of the left hand," this refers to the left ring finger. "Taking a drop of liquor" is also merely an illustration; whatever is eaten or drunk should be mentally visualized and realized as a triangle symbolizing the insight of emptiness. In the center of that, one should make a circular drop; this is a symbolic representation. By the sequence thus shown, it demonstrates that the Vajradharas dwelling in the three times abide in the indivisibility of emptiness and compassion.

དེ་ཡང་ཕྱི་དང་ནང་དང་གཞན་ཀུན་ལས་གྲུབ་པར་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཡང་རུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ རྣམས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཨེ་དང་ཝཾ་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པར་བསམས་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་ཞིང་དབེན་པས་ན་ཝཾ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཚིམ་པར་བྱ་བ་ནི་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་གིས་ རྟོགས་པས་རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ་རྣམས་ཚིམ་ཞིང་དགྱེས་པ་ལྟ་བུར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཚིམ་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་རྣམས་བསྟན་པ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རིག་སྔགས་ཡིན་པས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་ རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། རྀ་རཱྀ། ཨུ་ཨཱུ། ལྀ་ལཱྀ། ཞེས་པའི་སྔགས་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རླུང་དང་མེ་དང་། ཆུ་དང་ས་ཡིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ། ཕུང་པོ་ལྔའི་ཆོས་ཅན་དང་། ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ལྔ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་། ཨ་ཨཱ། ཨེ་ཨཻ། ཨར་ཨཱར། ཨོ་ཨཽ། ཨལ་ཨཱལ། ཨཾ་ཨཱ། ཞེས་པའི་འཕེལ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་ མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དྲུག་དང་།

Furthermore, it is also said that [the maṇḍala] abides as being established from the outer, the inner, and the other. Regarding the phrase "one should contemplate the maṇḍala-cakra as being like a reflection in a mirror," the meaning is that one should contemplate the deities of whichever maṇḍala is appropriate as being of a nature free from subject and object, having abandoned all stains of conceptual construction. Furthermore, one should contemplate them as residing in the center of E and Vaṃ; because they are by their very essence free from the stains of saṃsāra and are secluded, they are designated as "Vaṃ." Regarding the phrase "to satisfy," it means that the yogin, through realization, should contemplate those Vajradharas as being satisfied and pleased. The mantras for satisfying are taught as: Oṃ Āḥ Hūṃ Hoḥ. Since these are the vidyā-mantras of the vajras of body, speech, mind, and wisdom, they are the mantra words for making offerings to the deities of body, speech, mind, and wisdom. Then, following that, in order to recite the mantras "A Ā, I Ī, Ṛ Ṝ, U Ū, Ḷ Ḹ" until they are equal to space, the meaning is that these are the mantra words for making offerings to the phenomena comprised by wind, fire, water, and earth—namely, the consciousness of the space-element family and so forth, as well as the phenomena of the five aggregates and the five elements such as the space-element. Furthermore, by means of the "vṛddhi" vowels—A Ā, E Ai, Ar Ār, O Au, Al Āl, Aṃ Āḥ—one [makes offerings] to the six sense faculties, such as the eye, and so forth.

གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དྲུག་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་། ཧ་ཧཱ། ཡ་ཡཱ། ར་རཱ། ཝ་ཝཱ། ལ་ལཱ། ཞེས་པ་རྣམས་ཡང་ན་ནའི་རྐྱེན་བསྒྱུར་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ ཀྱིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་ཅན་གྱི་སྐུ་ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་མོ་བཅུའོ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་ལས་ཀྱི་དབང་པོའི་བྱ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་མཆོད་པའི་སྔགས་སོ། ། གཞན་ཡང་། ཀ་ཀཱ། ཁ་ཁཱ། ག་གཱ། གྷ་གྷཱ། ང་ངཱ། ཙ་ཙཱ། ཚ་ཚཱ། ཛ་ཛཱ། ཛྷ་ཛྷཱ། ཉ་ཉཱ། ཊ་ཊཱ། ཋ་ཋཱ། ཌ་ཌཱ། ཌྷ་ཌྷཱ། ཎ་ཎཱ། ཏ་ཏཱ། ཐ་ཐཱ། ད་དཱ། དྷ་དྷཱ། ན་ནཱ། པ་པཱ། ཕ་ཕཱ། བ་བཱ། བྷ་བྷཱ། མ་མཱ། ས་སཱ། ཧ་ཧཱ། ཥ་ཥཱ། ཤ་ཤཱ། ྈྐ་ྈྐཱ། ཧ་ཧཱ། ཡ་ཡཱ། ར་རཱ། ཝ་ཝཱ། ལ་ལཱ། ཀྵ་ཀྵཱ། ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་ ཀྱི་ཚིག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ། རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷའི་རིགས་མཆོད་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཚིག་གི་ཆོ་གའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གསལ་བྱེད་གཅིག་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐབས་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། གོང་དུ་ གསལ་བྱེད་ཉིད་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུང་ངུ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐབས་ཡིན་ལ། རིང་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨཱ་ལི་ནི་ཐབས་ཀཱ་ལི་ནི་ཤེས་རབ། ཐིག་ལེ་ནི་ཐབས། ཚེག་དྲག་ན་ཤེས་རབ།

The six objects, such as form and so forth, are the mantra words that perform the offering of the entities of method and insight. Furthermore, the syllables ha hā, ya yā, ra rā, va vā, and la lā—or alternatively, the syllables modified by the na-suffix—represent the thirty-six deities of the families of method and insight, namely the ten male and female wrathful deities. These are the offering mantras for the male and female sense organs and their activities, which are the nature of Vajra Hatred and the others. Furthermore, the thirty-six mantra words—ka kā, kha khā, ga gā, gha ghā, ṅa ṅā, ca cā, cha chā, ja jā, jha jhā, ña ñā, ṭa ṭā, ṭha ṭhā, ḍa ḍā, ḍha ḍhā, ṇa ṇā, ta tā, tha thā, da dā, dha dhā, na nā, pa pā, pha phā, ba bā, bha bhā, ma mā, sa sā, ha hā, ṣa ṣā, śa śā, kṣa kṣā, ha hā, ya yā, ra rā, va vā, la lā, and kṣa kṣā—are the expressive mantras that reveal the Vajra-ka and other tantras. This is the meaning of the ritual of mantra words that offer to all the deity families belonging to the Yoga and Yoginī tantras, known as the thirty-six families of method and insight. In that regard, a consonant joined with a single vowel represents method, while a consonant joined with a vowel as described above represents insight. Likewise, all short vowels are method, and all long vowels are insight. Similarly, the āli (vowels) are method and the kāli (consonants) are insight; the bindu (drop) is method and the visarga (aspirated stop) is insight.

ཅེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་ ལ། གཞན་དུ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། ། རྐང་གཉིས་གཙོ་བོས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུད་ཆེན་གསུངས། ། གནོད་སྦྱིན་སྡེ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ཡི་འགྲེལ་པ་མཛད་པར་གྱུར། ། ཐུགས་རྗེ་མངའ་བའི་རྐང་གཉིས་གཙོ་བོས་ལུང་བསྟན་པས། ། དེ་རྗེས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདི་བསྟན། ། འགྲོ་རྣམས་ ངོ་མཚར་བསྐྱེད་ཕྱིར་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་གིས། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་སྒྲོལ་མའི་སྲས་སུ་འགྱུར་ཞེས་བསྒྲགས། ། དེས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་དམ་བཅས་བཤོལ་བ་མི་མངའ་བས། ། བསྡུས་རྒྱུད་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འགྲེལ་དྲི་མ་མེད་འདི་མཛད། ། རབ་འབྱེད་དབང་གི་འགྲེལ་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག། ལེགས་པར་འབྱེད་བྱེད་ བདག་བརྩམས་དགེ་བ་གང་། ། ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟར་རབ་འབབ་དགེ་བ་དེས། ། ཆོས་འབྱུང་དྲི་མེད་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཐོབ་ཤོག། ། ། དབང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འགྲེལ་པ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དགེ་སློང་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཱ་རི་ཀ་པས་མཛད་པ། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤེས་རབ་གྲགས་ པས་བླ་མ་ལས་མཉན་ནས་བསྒྱུར་བ་རྫོགས་སོ། །

Thus it was spoken in the Great Root Tantra, and it should be applied accordingly in other contexts as well. The Chief of Bipeds, the Primordial Buddha, spoke the Great Tantra; the Yakṣa General also composed a commentary upon it. Prophesied by the Chief of Bipeds who possesses compassion, Mañjughoṣa subsequently taught this Condensed Tantra. To inspire wonder in wandering beings, the Lord Avalokiteśvara proclaimed, "He shall become the son of Mañjughoṣa and Tārā." Since he did not waver from his former vow, he composed this stainless commentary on the Condensed Tantra, the Flower Garland. Whatever virtue I have gained by composing this Vajra Word Commentary, which thoroughly elucidates the chapter on Empowerment, may that virtue flow like a continuous river, and through it, may all beings attain the supreme city of the stainless source of phenomena. The Commentary on the Chapter on Empowerment, titled The Elucidation of Vajra Words, composed by the great learned monk Dārikapa, and translated by the Tibetan translator, the monk Sherab Drakpa, after hearing it from his guru. This is complete.