The Ultimate Approach Practice

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་པ་ར་མཱརྠ་སེ་བཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དོན་དམ་པའི་བསྙེན་པ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཁམས་གསུམ་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཉིན་མོར་ བྱེད་པ་ཡི། ། དཔལ་ལྡན་ཤཱཀྱའི་སེང་གེ་བྱམས་པའི་མགོན་པོ་དང་། ། འཇམ་དབྱངས་བཅས་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་དང་གྲགས་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ལྟ་བ་དྲུག་གི་ གཞུང་མང་རྟོག་གེ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། བློ་དམན་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཞིག་བརྟག་པར་དཀའ་བས་ཏེ། ། མདོར་བསྡུས་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལུགས་ནི་སྤངས་ནས་སུ། ། དོན་དམ་བསྙེན་པ་དེ་ནི་བདག་གིས་བཤད་ པར་བྱ། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སློབ་དཔོན་ཞལ་གྱི་རྗེས་འབྲང་བར། ། མ་ལུས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས། ། དེ་ཕྱིར་སློབ་མ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མ་གསེར་བཞིན་དུ། ། ཡོངས་ སུ་བརྟགས་ན་སྡིག་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། ། གང་ལས་ཁྱབ་འཇུག་བདེ་འབྱུང་དྲག་པོ་ཟླ་བ་དང་། ། ཉི་མ་རྒྱུ་སྐར་སྒྲ་གཅན་གཟའ་སོགས་གྱུར་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡབ་དེ་དག་ནི་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། རྨོངས་པས་འཇིག་རྟེན་མེས་པོའི་ལམ་ལ་ལེན་པར་བྱེད། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་ངེས་པ་ཚད་མས་དམན་པ་སྟེ། ། ལྟ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དག་གི་རྣམ་པ་མང་། ། རིག་བྱེད་རྟོགས་པར་དཀའ་ཞིང་དྲན་པ་ཐ་དད་ པས། ། འཇིག་རྟེན་འདིར་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཞིག་འཛིན། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིས་ནི་གསུངས་པའི་དོན་གཞན་ལ། ། ལུས་མང་པོ་ཡིས་དེ་ནི་གཞན་དུ་འཆད་པར་བྱེད། ། ལྟ་བ་དྲུག་ཏུ་གནས་པ་བླ་མར་རབ་གྲགས་ པ། ། ཁམས་ནི་རབ་ཏུ་རྒྱས་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ལོག་ཁམས། །

In the language of India: Śrīparamārthasevā. In the language of Tibet: dPal don dam pa’i bsnyen pa (The Glorious Ultimate Service). Homage to the glorious Kālacakra! To the glorious Lion of the Śākyas, who makes the three realms bright with the sun of primordial wisdom, to the protector Maitreya, Mañjughoṣa, the Wish-Fulfilling Jewel, Yaśas, and the Vajra-Holders—to all of them I pay homage with my crown. Since the many treatises of the six philosophical systems, logic, and so forth, are difficult for those of inferior intellect to investigate, I shall explain this Ultimate Service in a concise manner, having abandoned the worldly conventions. The omniscient one has taught in the Vajrayāna without exception that the desired accomplishments follow the instructions of the master’s mouth. Therefore, noble disciples should examine the guru as thoroughly as gold; if they do so, not even the slightest fault will be found. Those who, having abandoned the Father Vajrasattva—from whom Viṣṇu, Śiva, Rudra, Candra, Āditya, the constellations, Rāhu, the planets, and so forth arise—out of delusion take up the path of the worldly ancestors. The certainties of the world are inferior to valid cognition, and the classifications of the dharma of philosophical views are manifold. Since the Vedas are difficult to comprehend and the Smṛtis are diverse, what is it that the wise in this world uphold? Regarding the other meanings spoken by the Omniscient One, they explain them otherwise through many bodies. Those renowned as gurus who abide in the six philosophical systems [teach] the elements as being either fully expanded or the equality of the perverted elements.

བླ་མའི་ཞལ་གྱིས་དམན་པ་དག་གིས་རྒྱུད་ཐོས་ཟེར། ། མངོན་པར་དབང་བསྐུར་མི་འགྱུར་ལམ་ནི་མ་ཐོབ་པར། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གོ་འཕང་ཆེན་པོ་འདིར་བྱེད་དེ། ། སྐྱེ་ བོ་རྨོངས་པ་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་སྤྱད་པའོ། ། ནོར་འདོད་བརྐམ་པས་མངོན་པར་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱེད། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡུལ་ཚོན་དག་གིས་བྲི་བྱེད་དེ། ། རྡོ་ཡི་རང་བཞིན་འདོད་པའི་རྟགས་ལ་མཆོད་པར་བྱེད། ། འབར་བའི་ཐབ་ཁུང་ དུ་ནི་མར་ལ་སོགས་པ་སྲེག། ཨོཾ་ཡིག་ཧཱུཾ་ཡིག་ཅེས་ནི་འདོད་པའི་སྔགས་ཡིན་ཏེ། ། གཞན་ལ་ཕན་པ་རུ་ནི་འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན། ། བློ་གྲོས་ཉམས་པ་ཡིས་ནི་འདི་དག་མི་ཤེས་ཏེ། ། གང་གིས་སྒྲ་ཙམ་དག་ནི་དེ་ཉིད་སྔགས་སུ་ འགྱུར། ། ངང་པའི་རྒྱལ་མེད་མཚོ་ཡི་པདྨའི་ལྟེ་བར་ནི། ། གཡོན་ཅན་བྱ་དཀར་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་འགྱུར། ། ཉ་ཡི་རིགས་ལ་དེ་ནི་གསོད་པས་གབ་པ་ལྟར། ། བླ་མ་ངན་པས་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ནོ། ། པདྨའི་སྙིང་པོ་ལྟར་ནི་མགྲིན་པ་བསྟུངས་ནས་སུ། ། གཡོན་ཅན་ རྐང་པ་ཡ་གཅིག་གིས་ནི་གནས་པ་སྟེ། ། ཆུ་སྐྱར་འདིས་ནི་ཉ་རྣམས་འཁྲུལ་པ་བྱེད་པ་ལྟར། ། བླ་མ་ངན་པས་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་བྱ་དཀར་བཞིན། ། ཇི་ལྟར་ཟློས་གར་མཁན་གྱིས་གར་གྱི་ངོ་བོ་བསྒྱུར། ། འཁོར་བ་ལྷ་ཡི་དབང་པོའི་གཟུགས་སུ་བྱེད་པ་ལྟར། ། ལམ་དག་མེད་དང་ནོར་ལ་འདོད་ཅིང་ བརྐམ་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་དབང་ལ་རྒྱལ་བའི་ཅོད་པན་འཆིང་བར་བྱེད། ། འདོད་ལ་ལྷག་ཞེན་ཆང་གི་དབང་གིས་བག་མེད་ཅིང་། ། ཁྲོ་བའི་སེམས་དང་བཅས་ཤིང་རྫས་ལ་མང་དུ་ཞེན། ། བདེན་པ་མ་ཡིན་སྨྲ་ཞིང་བུ་རྣམས་སླུ་འདོད་པ། །

The guru’s mouth proclaims that those of inferior capacity have heard the tantras. Without having received the manifest empowerment and without having attained the path, they assume the great status of a vajra master. What is the use of such deluded people? Driven by the greed for wealth, they confer empowerments. They draw their own maṇḍalas with colored powders and offer worship to stone images of the desired deities. In blazing hearths, they burn butter and other substances. The syllables OṂ and HŪṂ are the mantras of desire; they are spoken to others for the sake of benefit. Those with impaired intelligence do not understand this; for them, mere sounds become the reality of mantra. Just as a white bird appears exceedingly beautiful at the center of a lotus in a lake devoid of the king of swans, yet it hides itself by killing the species of fish, so too do corrupt gurus behave toward living beings. Contracting its neck like the heart of a lotus, the deceitful crane stands on one leg; just as this crane causes the fish to be deluded, so do corrupt gurus act toward beings like the white bird. Just as a dancer transforms the essence of a dance, making the cycle of existence (saṃsāra) appear in the form of a lord of gods, so too do those who lack the path and are greedy for wealth bind the crown of the Victorious One during an empowerment. Excessively attached to desire, they are heedless under the influence of alcohol; with minds full of anger, they are deeply attached to material things. Speaking what is untrue, they wish to deceive their disciples.

བླ་མ་དེ་ཡིས་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བ་ངོ་མཚར་མེད། ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མེ་དག་གིས་ནི་གདུངས་པ་ཡིས། ། རབ་རིབ་མིག་གིས་བླ་མ་དག་གིས་གཟུང་བྱས་པ། ། ཤིན་ཏུ་གདུང་བ་གཞོམ་ཕྱིར་ལམ་ཆེན་གནས་པ་ཡི། ། གཉིད་ལོག་སྦྲུལ་གྱི་དུག་གིས་འཁྲུལ་པ་བཞིན་དུའོ། ། ཆོས་ལ་ཞེན་དང་མྱ་ངན་འདས་པའི་བདེ་བ་ལ། ། རབ་ཞེན་སེམས་ ལྡན་རྨོངས་པའི་སྐྱེ་བོ་དུ་མ་ལ། ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་དམྱལ་བའི་མེ་ནི་སྟེར་བ་པོ། ། བླ་མ་ངན་པ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་སྟེན་པར་བྱེད། ། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས་པའི་དངོས་ཉམས་པ། ། ཤེས་དང་ངེས་ཞུགས་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་ཐ་མི་དད། ། དབང་པོ་བྲལ་ཞིང་རྟོག་པ་བརྟག་པ་རུ་ནི་དང་། ། གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་ཀུན་འགྲོ་ངེས་པར་ཞི་བ་ཉིད། ། དེ་ཡང་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ། ། དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་མགོན་དང་དཔལ་ལྡན་འཇམ་པའི་དབྱངས། ། དེ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དཔལ། ། དེ་ནི་མི་འགྱུར་འགྱུར་མེད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ནི་བགྲོད། ། དེ་ནི་དབང་ ཕྱུག་ཁྱབ་འཇུག་དག་དང་མེས་པོ་སྟེ། ། བདུད་སོགས་འཇོམས་མེད་བདེ་གཤེགས་རྒྱལ་དབང་པོ། ། གྲགས་པ་དེ་ནི་ཐུབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་དཔལ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དཔལ་ལྡན་དུས་འཁོར་ལོ། ། སྤྲུལ་པ་འདི་ལྟར་ཞི་བ་དེ་ནི་བླ་མ་དཔལ། ། རབ་ཏུ་སྦས་པའི་སངས་རྒྱས་བདེ་ སྟེར་ས་གཞི་ལ། ། བདུད་ཀྱི་དགྲ་གཅིག་སྐྱེ་འགྲོ་ཡི་ནི་རྩ་ལག་གཅིག། བླ་མ་དམ་པ་བསྟེན་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་བཞིན་ནོར། ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་བསམ་གཏན་ཆགས་མཉམ་སྒོམ་པ་པོ། ། ཆགས་ཆེ་ན་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལ་ནི་ཐུགས་བཅིངས་པ། །

It is no wonder that such a guru bestows suffering; for those tormented by the fires of the suffering of saṃsāra, the guru is perceived through eyes clouded by cataracts. Just as one who is deluded by the venom of a sleeping snake, they seek to destroy their intense torment by following the great path. To the many deluded beings whose minds are intensely attached to dharma and the bliss of nirvāṇa, when thoroughly examined, such a person bestows the fires of hell. Why, then, would one rely upon a bad guru? The nature of saṃsāra and nirvāṇa is the same; knowledge, certainty, compassion, and so forth are inseparable. Free from the senses, beyond conceptualization, non-dual, all-pervading, and truly peaceful—that is the Primordial Buddha, the glorious Vajrasattva. He is the Protector of the World and the glorious Mañjughoṣa. He is the Vajra Mind and the glorious Vajraḍāka. He is traversed by the yoga of the unchanging and immutable. He is Maheśvara, Viṣṇu, and Brahmā; the Sugata, the King of Conquerors, who is invincible to Māra and the like. He is the renowned Sage, the glorious Śākyasiṃha. He is all the Buddhas, the glorious Kālacakra. Such a peaceful emanation is the glorious Guru, the hidden Buddha who bestows bliss upon the earth. He is the sole enemy of Māra and the sole kinsman of all living beings. For those who rely upon the sublime guru, he is a wish-fulfilling jewel. He is the meditator who is equal in attachment to the concentration of the three realms. With great passion, his mind is bound to great desire.

དབང་པོ་གཉིས་བདེ་ སྦྱོར་ཞིང་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོ་ཅན། ། ཕྱག་རྒྱ་དག་ལ་སྦྱོར་ཡང་ཆགས་པ་ཉམས་མི་མངའ། ། ཉི་ཟླ་དག་གི་ལམ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཉམས་པ་དང་། ། ཤེས་རབ་མེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྟོབས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། དཔག་མེད་བདེ་བའི་བདུད་རྩི་བཏུང་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ། སྡིག་འཕྲོག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ དེ་ནི་བླ་མ་དཔལ། ། བུ་བཟང་དག་ནི་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་ཚོལ་མི་བྱེད། ། བདེ་བར་འོངས་པ་སྦྱིན་པ་རུ་ནི་མི་གཏོང་བ། ། རྙེད་པའི་དོན་ལ་སོགས་པ་རུ་ནི་འདོད་མ་ཡིན། ། རྙེད་པའི་ནོར་ནི་ཉེ་བར་ལོངས་ནི་སྤྱོད་མཛད་པ། ། བླ་མེད་རྒྱུད་ཀྱི་གསུང་ནི་ཡང་དག་སྟོན་པའོ། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་ སྲས་རྣམས་ལ་ནི་འཁོར་བ་འཇོམས། ། རང་ལུས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ནས་ནི་ཀུན་དུ་སྟོན། ། དེ་ནི་བླ་མའི་དཔལ་ཏེ་བླ་མ་དཔལ་གཞན་མིན། ། དཔག་མེད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་ལ་མཆོད། ། ཕྱོགས་བཞུགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་དེ་ལ་འདུད། ། གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་ རྗེའི་གླུ་མང་དེ་ལ་ལེན། ། སྲིད་པའི་དགོན་པར་ལྷུང་ལ་ལམ་ནི་སྟོན་པའོ། ། འདོད་པ་ཕལ་པར་ཞེན་པ་བླ་མ་དཔལ་མ་ཡིན། ། ལེགས་འོངས་ནོར་ལ་ཞེན་པ་བླ་མ་དཔལ་མ་ཡིན། ། སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་སྨོད་བྱེད་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། སེམས་ཅན་སྙིང་བརྩེ་རྣམ་སྤངས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ མིན། ། དགེ་འདུན་དཀོར་ལ་རབ་སྤྱོད་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ནོར་མེད་སློབ་མ་འདོར་བ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། བསྒོམས་ཟིན་ལས་རྣམས་སྟེར་བ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། བུ་བཟང་ཁ་སྡོམ་བྱེད་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། བུ་བཟང་དེ་ཉིད་སྦེད་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། །

Joining the two organs in bliss, possessing great ascetic discipline, though engaging with mudrās, he is free from the decline of passion. Through the power of yoga, he enters the path of the sun and moon and the fire of insight. Drinking the amṛta of immeasurable bliss, he is free from attachment. That Vajradhara, the remover of sin, is the glorious guru. He does not seek out fine sons and abandon them; he does not withhold the gift of the well-arrived. He does not desire gain and the like, yet he makes use of the wealth he has acquired. He perfectly teaches the words of the Unsurpassed Tantra. To the sons endowed with qualities, he destroys saṃsāra. He reveals his own body from the Brahmā world. That is the glory of the guru; the glorious guru is none other. The immeasurable Buddhas always make offerings to him; the Bodhisattvas dwelling in the ten directions always bow to him. The accomplished ones sing many vajra songs to him. He shows the path to those fallen into the wilderness of existence. One who is attached to ordinary desires is not the glorious guru. One who is attached to well-arrived wealth is not the glorious guru. One who reviles wise men is not the glorious guru. One who has abandoned compassion for sentient beings is not the glorious guru. One who makes use of the property of the Saṅgha is not the glorious guru. One who abandons destitute disciples is not the glorious guru. One who bestows the fruits of meditation is not the glorious guru. One who restrains fine sons is not the glorious guru. One who hides the reality from fine sons is not the glorious guru.

བུ་བཟང་སླུ་ བར་འདོད་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། བུ་བཟང་ཡུན་རིང་ཁྲོ་བ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། བུ་བཟང་སྤོང་བར་འདོད་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཡེ་ཤེས་དབང་གིས་ཁེངས་བཅས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། རྫས་ཀྱི་དབང་གིས་རབ་དགའ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཕྲན་ཚེགས་ཁྱིམ་དུ་བསྟི་ འདོད་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། རྒྱལ་སྲིད་སྡེ་ལ་རབ་ཞུགས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། རང་གི་མགྲིན་པར་སྐད་འཆང་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཁྱབ་འཇུག་དབྱུ་གུ་འཆང་བ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཐལ་བས་ལུས་ལ་བྱུགས་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། རལ་པ་འཆང་དང་སྐྲ་བྲེགས་དཔལ་ ལྡན་བླ་མ་མིན། ། མགོ་བོའི་ཐོད་པ་འཆང་བ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། གཅེར་བུ་དང་ནི་སྐྲ་འབལ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། དབེན་པའི་དབང་གིས་རབ་དགའ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ལུས་ལ་དམར་པོའི་གོས་གྱོན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། པུས་འཁྱུད་རབ་ཏུ་འཆིང་བ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ མིན། ། སྔགས་ཟློས་བགྲང་ཕྲེང་ཅན་ནི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཆང་གི་དབང་གིས་བག་མེད་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་སེམས་སྡང་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། བདེ་བའི་དབང་གིས་རབ་དགའ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། འགྱུར་བའི་བདེ་ལ་ཆགས་པ་དཔལ་ ལྡན་བླ་མ་མིན། ། སྡུག་བསྔལ་དབང་གིས་གདུངས་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཐར་པའི་ལམ་ལ་བག་མེད་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ལམ་ལས་ཉམས་པའི་སེམས་ལྡན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཀུན་འགྲོ་ཆོས་ནི་ཉམས་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། རང་དབང་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་པ་ དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། འཁར་གསིལ་ལྷུང་བཟེད་ལག་འཆང་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། །

One who wishes to deceive a good son is not a glorious guru. One who remains angry for a long time is not a glorious guru. One who wishes to abandon a good son is not a glorious guru. One who is arrogant due to the power of primordial wisdom is not a glorious guru. One who is delighted by the power of material wealth is not a glorious guru. One who desires to dwell in a minor household is not a glorious guru. One who has entered the ranks of a kingdom is not a glorious guru. One who holds a voice only in his own throat is not a glorious guru. One who holds the staff of Viṣṇu is not a glorious guru. One who smears his body with ashes is not a glorious guru. One who wears matted locks or has a shaven head is not a glorious guru. One who wears a skull on his head is not a glorious guru. One who is naked or plucks out his hair is not a glorious guru. One who is delighted by the power of solitude is not a glorious guru. One who wears red garments on his body is not a glorious guru. One who tightly binds his knees with a cloth is not a glorious guru. One who recites mantras with a rosary is not a glorious guru. One who is heedless under the influence of alcohol is not a glorious guru. One who harbors hatred toward living beings is not a glorious guru. One who is delighted by the power of pleasure is not a glorious guru. One who is attached to changing pleasure is not a glorious guru. One who is tormented by the power of suffering is not a glorious guru. One who is heedless regarding the path to liberation is not a glorious guru. One whose mind has strayed from the path is not a glorious guru. One who has degenerated in the all-pervading Dharma is not a glorious guru. One who inflicts suffering upon himself is not a glorious guru. One who holds a mendicant’s staff and alms bowl in his hand is not a glorious guru.

བླ་གབ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། ཤིང་གི་དྲུང་ན་གནས་པ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བའི་ཕྱག་དར་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། དུས་སུ་ཟ་བའི་དགེ་སློང་ དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། སྐྱེ་བོ་མེད་པའི་རྫོང་གནས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། བྲག་ཕུག་རྣམས་སུ་རབ་ཞུགས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མིན། ། གང་ཞིག་ཡོན་ཏན་རིང་ཕུང་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་སྲིད་པའི་སྐྱོན་འཇོམས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་སྙན་པའི་ངག་སྨྲ་དཔལ་ལྡན་ བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་ལམ་བཟང་སྟོན་པའི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་དམྱལ་བའི་མེ་འཇོམས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་སྲིད་པའི་ཕར་སྒྲོལ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་འགྲོ་བའི་གཉེན་གཅིག་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་འགྲོ་བའི་མིག་གཅིག་དཔལ་ལྡན་ བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་འགྲོ་བའི་རྗེ་གཅིག་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་འགྲོ་བའི་ཟླ་གཅིག་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་སྐྱེ་འགྲོའི་ཉི་གཅིག་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་བདེ་གཤེགས་རྗེ་རིགས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་མི་ཟད་ལམ་སྟོན་དཔལ་ལྡན་ བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་མགྲིན་པར་ཐོས་འཛིན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་མི་འགྱུར་དབུས་འཛིན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་ཡོན་ཏན་རྡུལ་ལུས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་རྒྱལ་པོའི་སྤྱོད་འཆིང་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་ལུས་ཀྱི་མགོ་འཛིན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་སྐྲ་འབལ་བ་ཡི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་སྲིད་གདུག་གཅེར་བུ་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་དུས་གོས་འཛིན་པའི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། །

The glorious guru is not one who dwells without shelter; the glorious guru is not one who dwells at the foot of a tree; the glorious guru is not one who wears rags that bring suffering; the glorious guru is not a monk who eats only at appointed times; the glorious guru is not one who dwells in a fortress devoid of people; the glorious guru is not one who has merely entered into mountain caves. The glorious guru is one who is a vast heap of qualities; the glorious guru is one who destroys the faults of cyclic existence; the glorious guru is one who speaks with melodious words; the glorious guru is one who shows the excellent path; the glorious guru is one who extinguishes the fires of hell; the glorious guru is one who ferries beings across cyclic existence; the glorious guru is the sole kinsman of wandering beings; the glorious guru is the sole eye of wandering beings; the glorious guru is the sole lord of wandering beings; the glorious guru is the sole moon of wandering beings; the glorious guru is the sole sun of all living creatures; the glorious guru is the noble family of the Sugatas; the glorious guru is one who shows the inexhaustible path; the glorious guru is one who holds the ear in the throat; the glorious guru is one who holds the center in the unchanging; the glorious guru is one whose body is the dust of qualities; the glorious guru is one who binds the conduct of kings; the glorious guru is one who holds the head of the body; the glorious guru is one who plucks out the hair; the glorious guru is the naked one who subdues cyclic existence; the glorious guru is one who wears the robes of time.

གང་ཞིག་བདུད་རྩིའི་འཐུང་ཆགས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་དམ་ཚིག་ལ་ཞུགས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་ ལུས་སྲུང་འདོད་པའི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་རླུང་གི་ཕྲེང་ལྡན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་ཤིང་དྲུང་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་བརྟུལ་ཞུགས་སྣོད་འཛིན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཁྲོད་འཛིན་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་མི་ཟད་ དུས་ཟའི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་ནམ་མཁའི་གནས་ཞུགས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་ནམ་མཁའི་ཕུག་ཞུགས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། གང་ཞིག་སེམས་ཅན་མཉམ་སེམས་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། འཇིགས་མེད་དག་གསུམ་སྟེར་བ་བླ་མ་དཔལ་གང་དེ། ། དཔལ་ ལྡན་བླ་མ་དེ་ནི་ཅི་ཕྱིར་བསྟེན་མི་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ་ནི་ཅི་ཕྱིར་ཚིམ་མི་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ་ནི་ཅི་ཕྱིར་མཆོད་མི་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ་ལ་ཅི་ཕྱིར་ཕྱག་མི་བྱ། ། མལ་སྟན་བཞོན་པ་བྲན་ཁོལ་ཞོ་ཤས་འཚོ་རྣམས་དང་། ། ཡན་ལག་བཟང་པོ་བུ་མོ་མཛེས་མ་རྣམས་དང་ནི། ། ཆུང་ མ་སྙིང་སྡུག་བུ་དང་རྩ་ལག་བཅས་པ་དང་། ། མ་ལུས་པ་ཡིས་ཀྱང་ནི་བདེ་བ་སྟེར་བ་ལའོ། ། སཱ་ལུའི་ཟན་དང་ཤ་དང་དྲི་ཞིམ་མར་དག་དང་། ། བཟའ་དང་བཅའ་བ་སྦྱིན་པ་ཡིད་འོང་མང་པོ་དང་། ། ཏམ་པོ་ལ་དང་ག་བུར་ཁ་བཤལ་བཟང་པོ་དང་། ། གླ་རྩི་ལ་སོགས་པ་ཡིས་བདུད་མང་ དགྲ་ལའོ། ། རབ་ཏུ་འཆང་བའི་དོ་ཤལ་ནོར་བུ་རྣ་ཆ་དང་། ། སྐེ་རགས་དང་བཅས་རྐང་གདུབ་ཡན་ལག་སྲུང་དང་ནི། ། ཅོད་པན་དང་བཅས་དཔུང་རྒྱན་རྐེ་ནོར་བཟང་སོགས་དང་། ། སྣ་ཚོགས་ན་བཟའ་ཡིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་མང་འཇོམས་ལའོ། །

That glorious guru who drinks the nectar, that glorious guru who has entered the samaya, that glorious guru who desires to protect the body, that glorious guru who possesses the garland of winds, that glorious guru who dwells at the foot of the Victor’s tree, that glorious guru who holds the vessel of ascetic conduct, that glorious guru who holds the midst of bliss, that glorious guru who is the consumer of inexhaustible time, that glorious guru who has entered the abode of space, that glorious guru who has entered the cave of space, that glorious guru who has an equal mind toward sentient beings—why should one not rely upon that glorious guru who bestows the three fearlessnesses? Why should one not satisfy that glorious guru? Why should one not worship that glorious guru? Why should one not prostrate to that glorious guru? With beds, vehicles, servants, laborers, and those who live by their wages; with beautiful girls of excellent limbs; with beloved wives, children, and kinsmen—all these together grant happiness. With rice porridge, meat, fragrant butter, and many delightful foods and snacks to be eaten or chewed; with tāmbūla, camphor, excellent mouthwash, musk, and so forth, [one should serve] the many Māras and enemies. With finely worn necklaces, jewels, earrings, waistbands, anklets, limb-protectors, crowns, armlets, excellent neck-ornaments, and various garments, one should overcome the many sufferings.

བྱུག་པ་དང་ནི་གུར་གུམ་ཙནྡན་ལ་སོགས་པ། ། ཨ་ ག་རུ་ནག་སིཧླ་ལ་སོགས་སྤོས་དང་ནི། ། ཙམ་པ་ཀ་མཆོག་ལ་སོགས་དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་དང་། ། རིན་ཆེན་མར་མེས་ལམ་ནི་མི་ཉམས་ལའོ། ། རྩོད་ལྡན་དབང་གིས་བླ་མ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་འདྲེས། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སྡིག་པ་མེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། གང་ཞིག་ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་ཡང་ནི་ལེགས་ དཔྱད་ནས། ། བུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་དང་ཤིང་གི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། སྐྱེ་བ་འབུམ་ཕྲག་གིས་ནི་ཐར་པ་མི་སྟེར་རོ། ། སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་གང་ཞིག་བརྟག་པ་ནི། ། བླ་མ་བསྟེན་པ་ཡིས་ནི་བདེ་བ་སྟེར་བར་མཛད། ། སྤུན་དང་ཆུང་མ་སྙིང་ སྡུག་གྲོགས་པོ་མགོན་པོ་དང་། ། བླ་མ་དག་དང་མཚུངས་པའི་ཕ་མ་ཡོད་མ་ཡིན། ། སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དཔལ་བཟང་དག་གིས་སྟེར་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་ཡིས་བསྟེན་བྱ་ཡི། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་དུས་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བར་མིན་ པའོ། ། མ་དག་སེམས་ཀྱིས་བསྟན་པས་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དཔེར་ན་རིམས་ནད་རྒྱས་པ་ལ་ནི་མར་གྱི་བཏུང་བ་བཞིན། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བའི་དོན་དུ་བླ་མས་མ་བྱས་པས། ། ཉམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་མང་དུ་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཤིང་ལས་རིང་དུ་ལྷུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་མཆོག་མིན་ པས། ། འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྔོན་དུ་བོར་བ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ལྟོས་འགྲོའི་དུག་ནི་མྱུར་དུ་ཁྱབ་པ་དག་དང་ནི། ། གདོང་ལྔ་པ་དང་ངེས་པར་གླང་པོ་ཆེ་དང་ནི། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་གཤིན་རྗེ་ཁ་ནི་མཆོག་ཡིན་གྱི། །

With ointments such as saffron and sandalwood, With incense such as black agalloch and sihlaka, With supreme campaka flowers and other fragrant blossoms, And with precious lamps, the path shall not be lost. Due to the influence of the Age of Conflict, gurus are a mixture of faults and virtues; There is none who is entirely without sin in every respect. Having carefully examined who possesses a preponderance of virtues, Disciples should rely upon such a one. Buddhas made of stone or wood Will not grant liberation even in hundreds of thousands of lifetimes. But in this very life, whoever relies upon a guru Will be granted the bliss of investigation. There are no brothers, wives, beloved friends, protectors, Or parents equal to the gurus. In this very life, the glorious Vajradhara Grants the destruction of suffering. One should rely [on the guru] with a perfectly pure mind, So that in the future one is not granted suffering. Relying with an impure mind leads to suffering, Just as drinking ghee is for one with a spreading fever. If the guru does not act for the sake of one's happiness, A corrupted mind will grant much suffering. The suffering of falling from a tree is not the worst; To abandon the desired fruit beforehand is the worst. The poison of a serpent spreads quickly, And the lion, the elephant, and the great wrathful Yama— Of these, the mouth of Yama is the most supreme.

གདུག་པའི་སློབ་མས་བླ་མ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་མིན། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཞབས་ལ་བརྟེན་ པར་འདོད་པ་དེ། ། རབ་ཏུ་ཁྲོས་པས་སྐྱེ་བ་བརྒྱ་རུ་མི་འདོད་པའོ། ། དེ་ཕྱིར་རང་གི་བློ་ཡིས་དཔྱད་ནས་ནི། ། བསྟེན་པར་བྱ་ཡི་ཁྲོ་བ་རུ་ནི་མི་བྱའོ། ། རྡོ་བ་དང་ནི་ཤིང་གི་རང་བཞིན་གཟུགས་བརྙན་གྱི། ། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཞེན་པས་འདིར་ནི་མཆོག་བྱེད་ཅིང་། ། གང་ཞིག་སེམས་དང་བཅས་པས་ཡོན་ ཏན་རྒྱ་མཚོ་ཡི། ། བླ་མ་ཆེན་པོ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་སུན་འདོན་ཏེ། ། དུ་མའི་བདུད་དང་དམྱལ་བའི་མེ་ནི་བསྐྱོད་པ་དང་། ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་དེ་བཟུང་སྟེ། ། སེམས་བཅས་གསལ་བ་རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་སྤངས་ནས་ནི། ། གང་ཞིག་སེམས་མེད་པ་ ལ་རབ་ཏུ་མཆོད་བྱེད་དོ། ། འཇམ་པའི་དཔལ་ནི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་ལ། ། སྟོན་པ་གཞན་དག་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་མཛད་པ་ནི། ། ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་དོན་ཡིན་གྱི། ། གཞན་དུ་ཐར་པ་ལ་ནི་འདོད་ཅིང་ཆགས་པས་མིན། ། དེ་བཞིན་བླ་མས་འདོད་པའི་རྟགས་ནི་བཀོད་ ནས་སུ། ། མི་ཤེས་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་རྒྱུ་རུ་ནི། ། ཕྱག་མང་བ་དང་མཆོད་པ་དག་ཀྱང་མཛད་པ་སྟེ། ། འོན་ཀྱང་མྱ་ངན་འདས་པའི་ལམ་ལ་ཆགས་པ་མིན། ། ཆུང་མ་བུ་དང་རྩ་ལག་མང་པོའི་སྡེ་རྣམས་དང་། ། སོ་བ་ནོར་དང་རྒྱལ་སྲིད་དགྲ་མེད་ཕྱོགས་དང་ནི། ། གྲུབ་པ་ཉིད་ དང་དབང་པོ་དྲང་སྲོང་དང་བཅས་པ། ། རེ་ཞིག་ལུས་པོ་འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པ་བརྟན་པ་དག་དང་གཡོ་བ་ནི། ། ཅུང་ཞིག་མི་བཟད་པ་ནི་གལ་ཏེ་འདིར་མཐོང་དང་། །

A malicious disciple does not rely upon the guru. One who desires to rely upon the feet of the glorious guru, yet acts with extreme anger, will not find what is desired for a hundred births. Therefore, having investigated with one's own intellect, one should rely [on the guru] and not be angry. Regarding an image made of stone or wood, people here perform supreme acts out of attachment to it as the "other" [the guru]. But he who, with a mind possessed of qualities, utterly disparages the great guru who is an ocean of virtues, will be seized by many Māras, the fires of hell, and by vighnas and vināyakas. Having abandoned the conscious, luminous Lord of Victors, he instead offers worship to that which is insentient. Mañjuśrī is the Primordial Buddha; as for his making offerings to other teachers, why is that? It is for the sake of training sentient beings, and not out of desire or attachment for liberation. Likewise, the guru, having displayed the signs of desire, performs many prostrations and offerings as a cause for the merit of ignorant worldly beings; yet he is not attached to the path of nirvāṇa. Wives, sons, many kinsmen and classes, grain, wealth, kingdoms, and directions free of enemies, as well as accomplishments, the senses, and sages—even this body is for a time impermanent. If one sees even the slightest thing here that is not terrible, whether it be the stable or the moving within the three realms, [it is not to be clung to].

གང་ཞིག་དངོས་པོའི་གཟུགས་ནི་མི་ཤིགས་ཡོད་འགྱུར་ན། ། འདི་རྣམས་དག་ལ་གཏི་མུག་ཆེད་དུ་ ཆགས་པར་གྱིས། ། ཇི་སྲིད་འཆི་བདག་རབ་ཏུ་མ་སང་བར་དུ་ནི། ། དེ་སྲིད་དུ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ལུས་འདི་བསྲུང་བར་གྱིས། ། འདི་ནི་རབ་ཏུ་སད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུངས་ན་ཡང་། ། ལུས་ནི་ངེས་པ་རུ་ནི་ཅེ་སྤྱང་རྣམས་ལ་སྟེར། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཆུང་མ་དང་ནི་བུ་དང་རྩ་ལག་དང་། ། གྲོགས་དང་མགོན་པོ་ དག་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ན་ཡང་། ། འབར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དུས་ཀྱིས་བྱིན་པས་ན། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་བསྲུང་བར་ནུས་མ་ཡིན། ། གྲུབ་པ་དང་ནི་དྲང་སྲོང་ལྷ་ཡི་དབང་པོ་དང་། ། དཔག་མེད་བགྲང་དུ་མེད་པ་དེ་ཡིས་ཟད་པར་ཁྲིད། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་ཇི་སྲིད་མཐོང་བར་མ་གྱུར་པར། ། རང་ གི་ལས་དག་སུ་ཞིག་གིས་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་བླ་མའི་ཞལ་ནི་འདོད་པའོ། ། གཉིས་པོ་འདི་ལས་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་སྐྱེད། ། ངེས་པར་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་ཅི་ཞིག་ལ་ནི་ལེན། ། འཁོར་བའི་རྫོང་དག་ཏུ་ནི་ འཁྱམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཇི་སྲིད་རང་གི་ལུས་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་བས། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་བདེ་བ་མ་ལུས་སྟེར་མཛད་པ། ། དེ་སྲིད་དེ་ནི་བླ་མར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་བྱེད། ། རང་གིས་བསགས་པའི་ནོར་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་བྱིན་ནས་ནི། ། དམྱལ་བའི་མེ་སྟེར་བུད་མེད་དག་ནི་ལེན་ པར་བྱེད། ། སངས་རྒྱས་ཡན་ལག་བཟང་མོ་འཁྱུད་པ་སྟེར་མཛད་གང་། ། ཅི་ཕྱིར་བཟང་མོ་དེ་ནི་བླ་མ་ལ་མི་འབུལ། ། སོ་བ་དང་ནི་ནོར་རྣམས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། །

If the form of things were indestructible and permanent, One might intentionally feel attachment toward these. But as long as the Lord of Death has not yet arrived, You should protect this body for that long. Yet once he has awakened, even if you protect it, The body will certainly be given to jackals. Likewise, even if you take refuge in your wife, Children, kinsmen, friends, and protectors, When the time comes and you are cast into the blazing fires and so forth, Indra and the others will not be able to protect you. Even the Siddhas, the Ṛṣis, and the Lord of Gods, Countless and immeasurable as they may be, will lead you to exhaustion. As long as the fire of primordial wisdom is not seen, Who can ever turn back one’s own karma? All these things are impermanent and not desired; The nectar of primordial wisdom from the Guru’s mouth is what is desired. From these two, happiness and suffering are produced. When one examines them well, which of these should one take? For those whose nature is to wander in the fortresses of saṃsāra, Rather than merely making offerings to your own body, Why do you not make the Guru your refuge— He who bestows the entirety of the bliss of nirvāṇa? Having given away all the wealth you have accumulated, You take a woman who will only provide the fires of hell. Why do you not offer that beautiful woman to the Guru, Who bestows the embrace of the Buddha’s excellent consort? Why do you not offer your barley, wealth, and charming things?

ཡན་ལག་བཟང་མོ་དག་ནི་བསོད་ནམས་སྟོབས་ལས་འགྱུར། ། སྡིག་པ་དག་གི་དབང་གིས་ཡུན་རིང་བསགས་ པ་ཡི། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་བསྲུང་བར་བྱས་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཡི། ། སྐྱེ་བ་དུ་མ་རུ་ནི་བདེ་བ་སྟེར་བྱེད་པ། ། གང་ལ་ངེས་པར་ཕུལ་བས་རབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡི། ། ནོར་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བླ་མའི་ཞལ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། བྱིན་ པའི་ནོར་རྣམས་འབྲས་བུ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ས་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་བཞིན། ། དེ་རྣམས་རབ་ཏུ་མ་བྱིན་འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི། ། དཔེར་ན་ས་བཟང་དག་ལ་ས་བོན་མ་བཏབ་པར། ། ས་བོན་མ་བཏབ་ཞིང་ལ་འབྲུ་ཡི་ཆེད་དུ་ནི། ། རྨོངས་པ་ཤིན་ཏུ་ཉོན་མོངས་པར་ནི་ བྱེད་པ་ལྟར། ། བླ་མ་ལ་ནི་ནོར་མ་ཕུལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ། འཛིན་པར་འདོད་པ་དག་ནི་ས་ལ་འཁྱམ་པར་བྱེད། ། ནོར་ལ་འདོད་ཅིང་བརྐམ་པས་ཞིང་གི་ལས་ལ་ནི། ། རྟེན་དང་ཚོང་དང་རིག་པ་དག་ནི་འཛིན་པར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་བཀྲེན་པའི་དུས་ནི་དུ་མ་རུ། ། མྱུར་བ་དག་ཏུ་འོངས་ནས་ སྡིག་ཅན་ལ་ནི་གནས། ། ཉོན་མོངས་མ་གཏོགས་འབྲུ་དང་གསེར་དང་ཆུང་མ་དང་། ། བསོད་ནམས་མང་བྱེད་པ་ལ་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འགྱུར། ། གྲུབ་པ་ཉིད་དང་དབང་པོ་དྲང་སྲོང་མཆོག་རྣམས་དང་། ། དགྲ་མེད་རྒྱལ་སྲིད་ས་བཞིའི་བདེ་བ་སྟེར་བའོ། ། ཁམས་གསུམ་དག་ན་གང་དག་ བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ནི། ། མ་ལུས་དེ་ནི་བླ་མ་དགྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། ། བཀྲེས་དང་ནད་དང་དམྱལ་བའི་མེ་ཡི་སྡུག་བསྔལ་ནི། ། མི་བཟད་དེ་ནི་མི་དགྱེས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར་བ་ནི། །

Excellent limbs arise from the power of merit. Through the force of negative actions accumulated over a long time, even if one strives and guards them with great effort, they will be ruined. Therefore, with all one's wealth, one should offer to the face of the guru that which is exceptionally sublime, pleasing, and which bestows happiness throughout many births, for by offering it with certainty, it will be fully realized. Wealth that is given becomes a fruit, just like a seed sown in a perfectly pure field. If those are not given, there is no fruit; for example, if a seed is not sown in a good field, it is like a fool who, for the sake of grain, undergoes extreme affliction by tilling a field where no seed was sown. Likewise, those who wish to possess wealth but do not offer it to the guru wander the earth. Craving and being greedy for wealth, they rely on agriculture, trade, and the acquisition of knowledge. Even so, in many times of poverty, they quickly return and dwell in sin. Apart from afflictions, grain, gold, a wife, and the inconceivable performance of great merit, there is the attainment of siddhis, the supreme sages and Indras, and the sovereignty of the four continents that bestows happiness. Whatever slight happiness exists within the three realms, all of it without exception arises through the power of pleasing the guru. The unbearable sufferings of hunger, disease, and the fires of hell arise from displeasing him. Through the kindness of the guru, the desired accomplishments are attained.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མེད་རྒྱུད་གསུངས་ པ། ། དེ་ནི་མ་དགྱེས་པ་ཡིས་དམྱལ་བར་འཇུག་པ་ཡི། ། ཚིག་འདི་ཉིད་ནི་དེ་དང་དེ་ཡི་རྒྱུད་ལ་གནས། ། ཡོན་ཏན་དམ་པས་གང་བར་བླ་མའི་ཐུགས་ཤེས་ནས། ། འཁོར་བའི་རྒྱུ་རུ་གང་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དོར་བར་བྱེད། ། གྲངས་མེད་བསྐལ་པར་བདེ་བ་ཉམས་པ་དེ་རྣམས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཡིས་སྨིན་པའི་དམྱལ་བ་དག་ཏུ་འཚེད། ། བླ་མ་དམ་པ་སླུ་བར་བྱེད་དང་སྡིག་སོགས་གང་། ། སློབ་མ་འབའ་ཞིག་རྣམས་ནི་དེ་རུ་མི་འཚེད་ཀྱི། ། དེ་བཞིན་བླ་མ་ཡང་ནི་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ཉམས། ། ཆགས་པ་ལ་སོགས་འབར་བའི་མེ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག། བླ་མ་དང་ནི་སློབ་མ་ངེས་པར་རྣམ་ པར་ཉམས། ། རང་རང་སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་ངོ་། ། དེ་བས་བླ་མ་སློབ་མ་འདི་རུ་ཉམས་པ་ནི། ། རང་གི་བློ་ཡིས་རིང་དུ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ། ། སྨྱོན་པ་རྡོ་རྗེའི་སེན་མོ་གདོང་པ་ལྔ་པ་དང་། ། རྐང་བརྒྱད་ཁྲོ་བོའི་གདོང་ལ་མཆེ་བ་དང་ལྡན་དང་། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བའི་གདེངས་ཀ་ འཛིན་པ་མཆོག་ཡིན་གྱི། ། ལམ་ཉམས་བླ་མ་སློབ་མ་དག་ནི་འདི་ལྟར་མིན། ། བླ་མ་ལྟུང་བ་ལས་ནི་སློབ་མ་མི་ལྟུང་བ། ། སློབ་མ་ལྟུང་བ་ཡིས་ནི་བླ་མ་ཡང་མི་ཉམས། ། ཤིང་གི་ཡལ་ག་མཐོན་པོར་འཛེག་པ་དག་ལས་ནི། ། གང་ཞིག་ལྟུང་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། ། བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ ལས་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞིས་ནི། ། རྩ་བ་དང་བཅས་དངོས་གྲུབ་དག་ནི་འཕྲོག་པར་བྱེད། ། དཔག་མེད་བསྐལ་པ་རུ་ནི་བདེ་བ་རྣམ་པར་ཉམས། ། ལས་ངན་ལ་གནས་དབང་བསྐུར་སློབ་མ་རྣམས་ལ་གསུང་། །

The Tathāgatas taught the Unsurpassed Tantras. Those who, out of displeasure, utter these very words that cause one to enter hell—these words abide in their respective tantras. Having understood the guru’s mind to be filled with sublime qualities, those who cast them aside as causes of saṃsāra will, for immeasurable eons, lose their happiness and be cooked in the hells ripened by vajra fire. Those who deceive the sublime guru and those who accumulate sins—the disciples alone are not the only ones cooked there. Likewise, the guru also falls through the power of attachment and enters the blazing fire of passion and the like. Both guru and disciple are certainly ruined; this suffering is common to both. Therefore, the ruin of the guru and the disciple in this regard should be completely abandoned from afar by one’s own intellect. The madman, the five-faced one with vajra claws, the eight-legged one with the faces of wrathful deities and fangs, and the supreme one who holds the crest of extreme wrath—these are not like the guru and disciple who have strayed from the path. The disciple does not fall because of the guru’s downfall, nor does the guru fall because of the disciple’s downfall. From climbing high upon the branches of a tree, whoever falls will die. Through the fourteen downfalls in the Unsurpassed Tantra, the accomplishments, along with their roots, are snatched away. For immeasurable eons, happiness is utterly ruined; thus he spoke to the disciples regarding those who abide in evil actions and have received empowerment.

བླ་མའི་སེམས་སུན་པ་ཡིས་ལྟུང་བ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ། བཀའ་ནི་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་དབང་ལས་ གཉིས་པའོ། ། སྤུན་ལ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་ནས་སྨྲ་བ་གསུམ་པ་སྟེ། ། བྱམས་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་དབང་གིས་བཞི་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤངས་དབང་གིས་མདའ་ཞེས་བྱ། ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་སྐྱོན་བཟུང་བས་ནི་དྲུག་པ་སྟེ། ། སྔགས་པ་མིན་ལ་ཕེབས་པར་སྨྲ་བས་རི་ཞེས་བྱ། ། ཕུང་པོ་སོ་སོར་ཉོན་མོངས་བྱེད་པ་བརྒྱད་པ་ཡིན། ། དག་པའི་ཆོས་ལ་མ་དད་པས་ནི་གཟའ་ཞེས་བྱ། ། གདུག་པ་དང་བཅས་བྱམས་པ་བཟུང་བས་ཕྱོགས་ཞེས་སོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཀུན་རྟོག་དབང་གིས་དྲག་པོ་ཞེས། ། དག་པའི་སེམས་ཅན་སུན་འབྱིན་པ་ཡིས་ཉི་མ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་བསྟེན་ པར་མ་བྱས་པ་ཡིས་ཡན་ལག་མེད། ། བུད་མེད་རྣམས་ལ་བཤུང་བ་ཡིས་ནི་བཅུ་བཞི་ཡིན། ། འདི་རྣམས་དག་ནི་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་བྱས་ནས་ནི། ། འདོད་པའི་བློ་ཡིས་བླ་མ་ལ་ནི་བསྟེན་པར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་མི་ཤེས་དབང་གིས་ནི། ། བག་མེད་སློབ་མ་རྣམས་ ནི་གལ་ཏེ་ལྟུང་འགྱུར་ན། ། སླར་ཡང་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་ཕྱིར་དབང་ཉིད་ནི། ། ཕྱིར་བཟློག་པ་ལ་འདི་ནི་ངེས་པར་བྱ་བའོ། ། དབང་བདུན་བསྐུར་བ་རྣམས་ལ་ཟློག་པ་ཡོད་པ་སྟེ། ། མི་ཤེས་དབང་གིས་གསང་བ་ལ་ནི་བརྒྱ་ལམ་ན། ། ཤེས་རབ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ལྡོག་མེད་ དེ། ། དཔེར་ན་མི་ཡི་བདག་པོ་གཡུལ་དུ་ཤི་བཞིན་ནོ། ། ལྷ་མོ་རེ་རེའི་རྒྱལ་བའི་སྔགས་ནི་བརྗོད་པ་ལས། ། སྟོང་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པོ་ནི་ངེས་བྱ་ཞིང་། ། བཟླས་པ་དག་གི་མཐའ་རུ་ཚོགས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱ། །

Causing the guru’s mind to be distressed is one downfall; abandoning his commands is the second. Speaking with intense anger toward one’s spiritual brothers is the third; abandoning loving-kindness is the fourth. Abandoning the glorious bodhicitta is called the "arrow"; finding fault with the established tenets is the sixth. Speaking to those who are not mantra practitioners is called the "mountain"; causing affliction to the individual aggregates is the eighth. Lack of faith in the pure Dharma is called the "planet"; maintaining a loving attitude toward the malicious is the "direction." Due to conceptualizing the sublime Dharma, it is called the "fierce one"; disparaging pure sentient beings is the "sun." Not adhering to the samaya is the "limbless one"; reviling women is the fourteenth. Having completely abandoned these, one should rely upon the guru with a devoted mind. If disciples, through the power of desire and so forth or through ignorance, should fall into heedlessness, then in order to restore them, the empowerment itself must certainly be performed as a reversal. For those who have received the seven empowerments, there is a reversal; however, if through ignorance one should ever transgress the secret [empowerment], there is no reversal for the wisdom empowerment, just as a lord of men who dies in battle. By reciting the mantra of each goddess thirty-six thousand times, and at the conclusion of the recitation, one should satisfy them with the feast offering.

ཐུན་མོང་སྐྱོན་གྱིས་ཀྱང་ནི་ཆད་པ་འདི་ཉིད་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་རང་གི་ནུས་པས་ བླ་མ་ལ་ནི་ཡོན། ། ཕུལ་ནས་རང་གི་རིགས་སུ་ཐུན་མོང་པ་རུ་འགྱུར། ། དེ་ཡི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་དག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ནི། ། ལྷག་པའམ་ནི་ཉུང་བར་བླ་མས་ངེས་པར་སྦྱིན། ། ཚོགས་དང་བཟླས་པའམ་ནི་མཆོད་པ་དག་གིས་ཏེ། ། དེ་རྣམས་ལ་ནི་བླ་མ་དག་པར་རབ་སྦྱིན་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་རིང་ བའི་ཤིང་ལས་རིང་པོར་ལྷུང་གྱུར་པའི། ། ལུས་པོ་ལ་ནི་རྐང་པས་བརྡེག་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ལ་སྐྱོན་ནི་རྗེས་གནས་པ། ། འདི་རྣམས་འཆད་པ་ཅི་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཁྱེན་ཏེ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྨོངས་པས་རབ་སད་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཆད་པ་སྦྱིན་གྱི་འདི་ནི་ཆད་པ་མ་ཡིན་ ནོ། ། གང་ཞིག་སེམས་ལ་གནས་པའི་མ་ལུས་མཁྱེན་པ་ཡི། ། རྗེ་མོ་དང་བཅས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་འཆད་པ་སོལ། ། དགེ་དང་མི་དགེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དེ་རྣམས་ལ། ། ཆད་པ་གང་སྟེར་བླ་མ་འདིར་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། ། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོའི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ལ་ནི། ། དཔལ་ལྡན་ དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ནི་ལེགས་པར་བྲིས་ནས་སུ། ། བླ་མས་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་རྣམ་བདུན་སྦྱིན་བྱ་ཞིང་། ། དཔལ་ལྡན་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་མེད་པས་ངེས་པར་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི། ། བསྟན་པ་དག་ནི་དག་པའི་ལོ་འདི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་གང་ཞིག་སྐལ་ ལྡན་ཐོས་འདོད་སློབ་མ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་མཆོད་པ་བཅུ་གཉིས་དག་ནི་དེ་ཡིས་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བུ་བཟང་གིས་ནི་བག་མ་བླང་བའི་རྒྱུར། ། རང་གི་ཕ་ལ་ནམ་ཡང་གསོལ་བ་མི་འདེབས་ཏེ། །

This very punishment is also for common faults. Just as, by one's own power, having offered a gift to the guru, one becomes a common member of the guru's family, so too, having understood the supports of their minds, the guru should certainly grant [the punishment], whether more or less. Through the gathering, recitation, or offerings, the guru should bestow purity upon them. One should not strike with the foot the body of one who has fallen from a very tall tree. The Buddha knows what faults reside in their minds; why then is this punishment explained? Nevertheless, in order to awaken the deluded, the punishment is given, yet this is not [a true] punishment. The Sugata, together with the Queen, who knows everything residing in the mind, removes the punishment. Regarding the results of virtuous and non-virtuous actions, what punishment is there for the guru here? In the bright fortnight of the middle month of spring, having properly drawn that glorious maṇḍala, the guru should bestow the seven empowerments and worship the cakra for the sake of the glorious teaching. Without offerings, this is certainly not the year of the pure teaching of Kālacakra. If there is a fortunate disciple who desires to hear, they should perform the twelve offerings of the cakra. Just as a good son never asks his own father for the sake of taking a bride, [so too should the disciple act].

ཡོན་ཏན་དང་བཅས་དུས་ལ་བབ་པའི་བུ་ལ་ནི། ། ཕ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བག་མའི་བྱ་ བ་ཤེས་པར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མེད་དབང་གི་ཕྱིར། ། བླ་མ་ལ་ནི་ནན་གྱིས་གསོལ་བ་མི་གདབ་བོ། ། བདག་གི་སློབ་མ་སྐལ་བ་ལྡན་ནམ་མི་ལྡན་པའི། ། རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་ཉིད་དེ་ལ་དེ་ཡིས་ཤེས། ། རྣམ་པར་དག་པའི་སློབ་མ་ནོར་ནི་མེད་པ་ལ། ། རྫོགས་པའི་ བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་རུ་དབང་བསྐུར་རིན་པོ་ཆེ། ། རང་གི་ངག་གིས་ཀུན་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་འདི། ། མཆོད་པ་མེད་ནའང་བླ་མ་ཡིས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཆགས་པས་མངོན་པར་ཁེངས་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དང་ནི། ། ཆགས་པས་བག་མེད་གཡོ་ཅན་གྱི་ནི་མི་ལ་ནི། ། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཡིས་ ཐར་པའི་འབྲས་བུ་སྟེར། ། བླ་མའི་ཞལ་གྱིས་དེ་ཉིད་བྱིན་ལ་མ་བྱིན་པའོ། ། གང་གི་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་གིས་ཤེས་ན་ནི། ། སྟོན་པ་དེ་ཡིས་དེ་ལ་རང་གི་ཞལ་སྦྱིན་ནོ། ། གང་ཞིག་དག་པའི་སློབ་མའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡི། ། མངོན་ཤེས་དང་ལྡན་བླ་མ་གང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ། མ་དག་ པ་ཡི་སེམས་ལ་བླ་མའི་འདོད་པའི་ཞལ། ། རིམས་ནད་རབ་རྒྱས་རྣམས་ལ་མར་གྱི་བཏུང་བ་བཞིན། ། བྱིན་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་འཆི་བ་ཆེན་པོར་བྱེད། ། བདེ་བས་འཁྲུལ་པ་བཞིན་དུ་བློ་གྲོས་ཉམས་པ་ལ། ། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་གཟུགས་བརྙན་མཉམ་པའི་བདེ་བའི་རྒྱུར། ། རང་གི་ སེམས་ནི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་བསྒོམ། ། དམྱལ་བ་ཆེན་པོའི་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བ་དེ་ཉིད་ནི། ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་བདུད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་དག་གིས་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་རྣམས་དུ་མ་ནི། །

To a son who possesses qualities and for whom the time has come, the father himself teaches the duties of the bride. Likewise, disciples should not insistently entreat the guru for the sake of the unsurpassed empowerment. Whether my disciple is fortunate or not, the guru knows that pure reality for him. To a pure disciple who has no wealth, the precious empowerment—the cause of perfect awakening—should be bestowed by the guru through his own speech, which is entirely pure, even if there is no external offering. To those who are arrogant, filled with attachment, or to those who are deceitful and heedless due to attachment, that which bestows the fruit of liberation through the Victor’s word is not bestowed by the guru’s own mouth. If one knows the nature of another’s mind, the Teacher bestows his own mouth upon them. There is no guru whatsoever who possesses the clairvoyance to know the nature of a pure disciple. To an impure mind, the guru’s desired mouth is like drinking ghee for those with a severe fever; having given it, it causes great death to one’s own body. To those whose intellect is impaired by the delusion of pleasure, one should meditate on one’s own mind as a mere individual appearance, the cause of bliss equal to the form of a Buddha. That very thing which bestows the suffering of the great hells becomes a Māra through the defects of one’s own mind. The many forms emanated by the vajras—

སྡིག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྒུད་པ་སྟེ། ། གཤིན་རྗེའི་གནས་ནི་གདུག་ པའི་འཁོར་གྱིས་ཡོངས་གང་བ། ། གཤིན་རྗེ་ཁྲོས་པས་རྡོ་རྗེའི་མེ་ནི་སྦྱིན་པའོ། ། དེ་ཕྱིར་བླ་མ་དང་ནི་རྒྱལ་བའི་དབང་པོའི་གཟུགས། ། རྣམ་པར་མ་དག་བློ་ཡིས་བསྟེན་པར་མི་བྱའོ། ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་དབྱུག་པ་འཛིན་པའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས། ། དགའ་དང་ཁྲོ་བས་བདེ་དང་སྡུག་ བསྔལ་སྟེར་བ་བཞིན། ། མ་དག་སེམས་ཀྱིས་འདི་ནི་ཤི་བར་གྱུར་པ་ན། ། གཤིན་རྗེའི་ཁྲོ་བོའི་གདོང་པ་རབ་ཏུ་གཏུམ་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ནི་སྨིན་པ་མི་བཟད་མཐོང་ནས་ནི། ། ཉོན་མོངས་ཁ་ཡིས་ཧ་ཧའི་སྒྲ་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད། ། སྔོན་དུ་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་རྒྱས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ འདིར་ནི་ངེས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་རུ་གྱིས། ། བླ་མ་ལ་སོགས་འགྱོད་པར་བྱས་དང་བག་མེད་དང་། ། སྡང་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ཡི་བཀའ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱེད། ། འདོད་པའི་བློ་གྲོས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་ནི། ། མི་བཟད་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལུང་ལས་མ་གསུངས་སམ། ། སྡིག་པའི་སྟོབས་ ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཁྱབ་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། ། སྡང་བ་ཁྱོད་ནི་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་སྡིག་པ་བྱེད། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་དམན་སློབ་མ་རྣམ་དག་པ། ། གང་གི་བཀའ་ཡིས་ཐར་པའི་གོ་འཕང་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། རབ་ཞི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དེ། ། འཁོར་བའི་རྒྱུ་རུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་འདོར་བྱེད་ དམ། ། གཤིན་རྗེའི་བཀའ་ཡིས་ཁྲོ་བོའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང་སྟེ། ། རབ་ཏུ་འདར་ཞིང་གཤིན་རྗེ་མེ་རབ་གཏུམ་པ་ཡི། ། སྨིན་པར་ཞུགས་ཤིང་སོག་ལེ་དང་ནི་རྩེ་གསུམ་གྱིས། །

Through the power of sin, one especially suffers decline; the abode of Yama is entirely filled with a fierce retinue. The wrathful Yama bestows vajra fire. Therefore, with an impure mind, one should not rely upon the form of the guru or the Lord of Victors. For example, just as the retinue of a king who wields the scepter bestows happiness or suffering through joy or anger, so too, when one dies with an impure mind, one sees the extremely fierce face of the wrathful Yama and the unbearable ripening of vajra fire. Then, with a mouth of afflictions, he utters the sound "Ha Ha": "The fruit of the actions accumulated previously has fully ripened! You must certainly experience this here. You have felt regret toward the guru and others, yet through heedlessness and malice, what have you done with my command? Has the glorious Vajra-holder, with his wisdom of desire, not spoken of the unbearable sufferings of hell in the scriptures? You will be completely overwhelmed by the power of sin. Why, you malicious one, do you commit sin? You, a disciple purified of the sufferings of existence, by whose command will you go to the state of liberation? Do you even cast aside that glorious guru, the peaceful Vajra-holder, as the cause of cyclic existence?" Seized by the wrathful retinue by Yama’s command, trembling violently, one enters the ripening of Yama’s fierce fire, where one is cut by saws and tridents.

བློ་གྲོས་རྣམ་པར་ཉམས་ལ་གཅོད་དང་འབིགས་པར་བྱེད། ། སློབ་མ་དམུས་ལོང་དེ་ནི་འདི་རུ་ངོ་ མཚར་མེད། ། མིག་དང་བཅས་པའི་བླ་མ་ལོང་བ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། རྒྱུད་རྣམས་ཐོས་ནས་ནོར་དང་འདོད་ཆགས་ལ་ཞེན་པ། ། དེ་ལ་ཡང་ནི་ངེས་པར་སྟོན་པའི་ཞལ་མེད་དོ། ། རྒྱལ་སྲིད་དཔལ་ནི་མ་ལུས་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་སུ། ། དཔག་མེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཡང་ དག་བསྟེན། ། སྐལ་ལྡན་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ནི་ངེས་པར་ལྷག། དེ་བས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མི་འདོར་རོ། ། བདེ་བ་རྣམ་པར་མ་ཉམས་ཐར་པའི་དཔལ་དེ་ནི། ། བོར་ནས་ཡན་ལག་བཟང་པོའི་ན་ཆུང་དག་ལ་མོས། ། སྔོན་དུ་བསགས་པའི་ལས་ནི་ངེས་པར་དྲག་པོ་ སྟེ། ། གང་གིས་བདུད་རྩི་བོར་ནས་དུག་ནི་འཐུང་བར་བྱེད། ། གཞན་དག་རྣམས་ནི་བུད་མེད་ལུས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཞེན། ། ལུས་པོ་སྦྱིན་པར་བྱས་ནས་ནོར་ནི་འཛིན་པར་བྱེད། ། ཤིན་ཏུ་བསོད་པའི་ཟས་ལ་ཞེན་པའི་ཉ་བཞིན་དུ། ། སྐད་ཅིག་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིས་རབ་ཏུ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། བྲམ་ ཟེ་གང་གིས་རང་གཟུགས་པགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི། ། དགའ་མ་ལ་ནི་སོ་སོར་བརྟེན་པའི་དོན་དག་ཏུ། ། འཇུག་ངོགས་དག་ཏུ་སོང་ནས་སླར་ཡང་འོངས་ནས་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་འདོད་མ་དེ་ནི་མཛེས་མ་མོས་པ་མེད། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྒྱལ་བའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དག་ལ། ། འཇུག་ ངོགས་ལ་བརྟེན་རང་གི་དོན་འདོད་དུ་མ་དང་། ། འཁོར་བའི་བདེ་བ་སོ་སོར་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་ཅན། ། བསྟན་པའི་རྟགས་ལ་གུས་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་མི་བྱེད། ། གཞན་དག་ཀྱང་ནི་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་དག་ལ་ཞེན། ། པྲི་ཡ་གང་དང་ནྱ་གྲོ་དྷ་འོག་གངས་ཀྱི་གནས། །

It cuts and pierces those whose intellects have utterly declined. For a blind disciple, there is nothing surprising here; but a blind guru who possesses eyes is truly a marvel. Having heard the tantras, those who are attached to wealth and desire lack the face of the Teacher who provides certain instruction. Having completely renounced the glory of a kingdom, the immeasurable Buddhas perfectly relied upon awakening. Those fortunate ones are surely superior in their qualities; therefore, the Victorious Ones never abandon them. Having cast aside the glory of liberation, where bliss is never impaired, they are instead infatuated with young women of beautiful limbs. The karma accumulated in the past is surely fierce, by which they cast aside the nectar and drink poison. Others are attached to the desire for a woman’s body; having given away their own bodies, they grasp at wealth. Like a fish greedy for very delicious food, they are utterly ruined by the cause of momentary pleasure. The Brahmin, for the sake of his own purpose, relied upon his beloved who was of the nature of his own form. Having gone to the bathing ghats and returned, he had no interest in that beautiful woman who was merely a reflection. Likewise, those who rely on the bathing ghats of the Victorious One’s nirmāṇakāyas, desiring their own benefit, are attached to and crave the various pleasures of saṃsāra. Those who merely show respect for the signs of the teaching do not make offerings. Others are also attached to the accomplishments of desire. [They go to] Pṛiyā, Nyagrodha, and the place beneath the snows.

འཇིགས་བྱེད་རི་དང་ འཇུག་ངོགས་དང་ནི་གཞན་དག་ལ། ། ལམ་ལས་རྣམ་པར་ཉམས་པ་རྣམས་ནི་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་རང་ནོར་མ་ལུས་བྱིན་ནས་ནི། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་གཟའ་ཡིས་ཟིན་པ་ལྷུང་བར་བྱེད། ། ཐུབ་པར་དཀའ་བའི་བདུད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྨོངས། ། འཁོར་བའི་འབྲོག་ ཏུ་ལམ་ནི་རྣམ་པར་ཉམས་པ་ཡིན། ། མི་རྣམས་གང་ཞིག་བླ་མ་དམ་པའི་ཞལ་དམན་པས། ། མི་བཟད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པར་བརྣག་བཟོད་ཅིང་། ། ལམ་ངན་ཡང་དག་འདྲེས་པའི་དབང་གིས་རྣམ་ཉམས་ཏེ། ། དཔེར་ན་དགོན་པར་ཞུགས་པའི་དེད་དཔོན་དང་མཚུངས་ སོ། ། དེས་ན་བླ་མ་ཐར་པའི་ལམ་ནི་སྟེར་བ་པོ། ། སློབ་མ་ཡིས་ནི་ཤིན་ཏུ་གུས་པས་བསྟེན་བྱ་སྟེ། ། ཆུང་མ་དང་ནི་བུ་དང་གཡོ་བ་མ་ལུས་དང་། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ནི་གཡོ་བ་མེད་པས་སོ། ། ཐུན་མཚམས་གསུམ་དུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིས། ། ཁ་དང་ལག་པ་རྐང་པ་དག་ ནི་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ། མེ་ཏོག་ཡང་དག་བླངས་ནས་བླ་མའི་སྤྱན་སྔར་ནི། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤིན་ཏུ་ཟླུམ་པོར་བྱ། ། བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་ཅིང་། ། ཤིན་ཏུ་གུས་པས་སྤྱི་བོ་ལག་པས་ཕྱག་བྱའོ། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་བཀའ་ནི་རབ་ཏུ་ཐོས་ནས་སུ། ། ས་ལ་འཁོད་ དེ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ་བར་བྱ། ། བླ་མ་དག་གི་སྤྱན་སྔར་རྐང་པ་བརྐྱང་བ་དང་། ། གདུག་པའི་ཁ་ཡིས་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་དག་དང་ནི། ། གཡན་པ་འཕྲུག་དང་ཙུག་ཙུག་དང་ནི་བཞད་གད་དང་། ། སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་སྐྱོན་བརྗོད་གཏམ་ནི་མི་བྱའོ། ། ལམ་བཟང་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་མི་བྱ་ སྟེ། །

On mountains, at river fords, and in other places, those who have strayed from the path will fall. Having given away all their own wealth to the brahmins, the sun and moon fall when seized by the planets. Bewildered by the hosts of Māra, who are difficult to subdue, they are lost on the path in the wilderness of saṃsāra. Those people who, due to the low status of the sublime guru, endure the unbearable sufferings of saṃsāra, are ruined by the power of mixing with evil paths; they are like a caravan leader who has entered a desert. Therefore, the disciple should serve the guru, the bestower of the path to liberation, with the utmost devotion, with body, speech, and mind, without wavering, and with wife, children, and all possessions. At the three junctions of the day, having washed the mouth, hands, and feet with great purity, and having taken up flowers, one should draw the perfectly circular maṇḍala of the Victorious Ones before the guru. Having worshipped the lotus feet of the guru with flowers, one should prostrate with the head and hands with great devotion. Having heard the command from the mouth of the guru, one should sit on the ground and return to one’s own home. In the presence of the gurus, one should not stretch out one’s feet, nor speak with a harsh mouth, nor scratch an itch, nor make snorting sounds or laughter, nor speak of the faults of other men. One should not walk ahead of those who know the excellent path.

གནང་བ་བླངས་ནས་མི་ཤེས་པ་ལ་འགྲོ་བར་བྱ། ། བླ་མས་བྱིན་པ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བླང་བྱ་ཞིང་། ། རང་གིས་འབུལ་ན་སྤྱི་བོ་ཡིས་ནི་ཕྱག་བྱའོ། ། བླ་མ་མགྲོན་ནས་བྱོན་འདིར་ཤིན་ཏུ་གུས་པ་ཡིས། ། ཕྲག་དོག་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་རྒྱུ་རུ་སྡུག་མ་ནི། ། བདེ་བ་སྟེར་བའི་དོན་དུ་དགའ་ བར་བྱས་ནས་ནི། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་སྦྱངས་ཏེ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་རང་གི་སེམས་ནི་སྐྱོ་བར་མི་འགྱུར་བར། ། མ་འོངས་པ་རུ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། ། སེམས་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱོ་བས་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་ཉིད། ། ཉམས་པའི་དབང་གིས་དམྱལ་བ་དག་ཏུ་རབ་ཏུ་འཇུག། དེ་བཞིན་བུ་ཡི་ ཆུང་མ་བུ་མོ་སྲིང་མོ་དང་། ། སྒྱུག་མོ་ལ་སོགས་དང་ནི་རིགས་ལྡན་ཁྱོ་མེད་མ། ། མཉམ་པའི་བདེ་བའི་དོན་དུ་བློ་རྒྱས་སློབ་མ་ཡིས། ། རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དག་ཅིང་བཞིན་ལྡན་ཁྱོ་མེད་རྣམས་དང་རིགས་ལྡན་མ། ། བླ་མའི་ཞབས་གཉིས་ལ་ནི་མ་ལུས་ དབུལ་བྱ་ཞིང་། ། དབང་བདུན་གྱིས་ནི་མངོན་པར་དབང་ནི་བསྐུར་རྣམས་ལ། ། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་མཐུན་ལ་ཆགས་པའི་དོན་དུའོ། ། དེ་བཞིན་འདིར་ནི་རིགས་ལྡན་ཁྱོ་མེད་བསྟེན་བྱ་བ། ། ཇི་ལྟར་ཆགས་པས་མངལ་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བྱ། ། མངལ་ནས་འདོད་མིན་སྐྱེ་བོའི་ཁ་ན་མ་ ཐོ་བ། ། སྐྱེ་བོའི་ཁ་ན་མ་ཐོས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཉམས། ། ཆགས་པ་འདོད་ཅིང་གཏི་མུག་དབང་དུ་གྱུར་པ་ལ། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱོ་མེད་རིགས་ལྡན་དག་ནི་སྦྱིན་མི་བྱ། ། ཁྲོ་བའི་སེམས་དང་བཅས་ཤིང་ཆང་མི་འཐུང་བ་དང་། ། ངང་ཚུལ་མི་ཤེས་པ་དང་ནོར་ནི་མེད་པ་ལ། །

Having received permission, one should go to those who are ignorant. What is given by the guru should be received with both hands; if one offers it oneself, one should prostrate with the crown of the head. When the guru arrives as a guest, with the utmost respect, one should act with joy for the sake of bestowing bliss, having completely abandoned envy as the cause of suffering. Having thoroughly purified one’s own mudrā, one should offer it. Just as one’s own mind does not become weary, one should bring that to full maturity in the future. A mind that is utterly weary is the very degeneration of the samaya; by the power of that degeneration, one enters the hells. Likewise, the son’s wife, daughter, sister, mother-in-law, and so forth, as well as noble women without husbands, should be gradually and sequentially offered by the disciple whose intellect has expanded for the sake of equal bliss. Pure, beautiful, husbandless women and noble women should be offered without exception at the two feet of the guru, for the sake of passion in accordance with the seven empowerments. Likewise, in this context, one should rely on a noble woman without a husband so that, through passion, conception does not occur. Conception is undesirable; it is a fault of people, and through the fault of people, one’s future life is ruined. Therefore, one should not give noble women without husbands to those who desire passion and are under the power of delusion. To those with angry minds, those who do not drink alcohol, those of unknown character, and those who have no wealth—[to these, one should not give].

ནོར་གྱིས་རྙེད་སླ་ འགག་པ་མེད་པའི་སྨད་འཚོང་མ། ། བསོད་ནམས་མང་པོའི་རྒྱུ་རུ་དེ་རྣམས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་རྒྱུ་རུ་ཡང་དག་གསང་བ་ནི། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་གནས་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། བཟའ་བཅའ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་འགྱུར་མར་མེས་འབྲས་བུ་སྟེར། ། མར་མེ་བརྒྱད་འགྱུར་ ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆང་། ། ཆང་གི་བརྒྱད་འགྱུར་ན་ཆུང་མ་ལ་རབ་སྦྱོར་ཏེ། ། དེ་ཕྱིར་འདོད་པའི་སྦྱིན་པ་ངེས་པར་ཁྱད་པར་འཕགས། ། བཟའ་བཅའ་ཤ་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཟང་མོ་དང་། ། དཀོན་པ་རྙེད་པ་རྟག་པར་བླ་མ་ལ་དབུལ་བྱ། ། མལ་སྟན་དག་དང་ན་བཟའ་དང་ནི་བྱུག་པ་ དང་། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པ་རང་གི་རྗེ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་དག་ལ་ཆགས་པས་བླ་མའི་སྤྱན་སྔ་རུ། ། བློ་གྲོས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངན་པ་རང་གིས་བླང་། ། རང་གི་ཁྱིམ་ན་བཞུགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མེད་པ་ན། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་མི་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་དབང་གིས་མངོན་པར་དབང་ནི་བསྐུར་རྣམས་ལ། ། དཔལ་ལྡན་སྟོན་པ་རུ་ནི་ཡང་དག་གནས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཆང་རྣམས་ངེས་པར་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན། ། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དམན་པས་འདིར་ནི་བཏུང་མི་བྱ། ། བཏུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་དོན་དུ་དག་རུང་མ་དག་ རུང་། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཟུང་བར་འགྱུར། ། རྒྱལ་བ་མཆོག་གིས་དབང་བསྐུར་ཏིང་འཛིན་དོན་དག་ལས། ། དབང་གི་དོན་དུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས། ། ཡན་ལག་དཀར་ཞིང་བཅུ་གཉིས་ལོ་ལོན་གཞོན་ནུ་མ། ། དེ་བཞིན་གཞན་དག་སྐྱེ་བོའི་ལོ་ནི་ཉི་ཤུ་མ། ། དམ་ཚིག་ལྡན་ཞིང་བུ་མ་བཙས་པ་གཟུང་བྱ་སྟེ། །

Easily obtained through wealth, The unobstructed courtesan should be given as a cause for great merit. As a cause for the accomplishment of permanence, the authentic secret Should be offered to the station of the great master. Food and drink, eightfold in quality, bestow the fruit of the lamp; The lamp, eightfold, Is the utterly pure liquor. The liquor, eightfold, is applied to the young woman. Therefore, the gift of desire is certainly sublime. Food and drink accompanied by meat and an excellent mudrā, Rare and found, should always be offered to the guru. Beds, garments, and ointments— These especially sublime things should be offered to one’s own lord. Out of attachment to accomplishments, in the presence of the guru, Those of expanded intelligence should take what is base for themselves. If there is no mudrā residing in one’s own home, One should not rely upon one’s own mudrā. For those who have been empowered by the wisdom empowerment, Those who truly abide as the glorious Teacher, Since liquors are certainly of the nature of wisdom, Those with deficient wisdom should not drink them here. For the sake of the vow of drinking, whether pure or impure, One should take hold of a mudrā for one’s own cakra. From the meaning of the samādhi of the empowerment conferred by the Supreme Victor, For the sake of empowerment, a mind that is utterly pure, A young girl with white limbs and twelve years of age, Or likewise others, a person of twenty years, Endowed with samaya and not having given birth to a child, should be taken.

དབང་གི་དོན་དུ་བླ་མ་དག་གིས་བཀའ་སྩལ་པ། ། སྡང་དང་ནད་པ་སྐལ་བ་ངན་དང་མ་དུལ་དང་། ། ཁེངས་ཤིང་རྫས་ལ་བརྐམ་པ་དང་ནི་རྩོད་འདོད་དང་། ། བླ་མར་མི་གུས་གཞན་དག་ལ་ནི་སུན་འདོན་མ། ། འཇིགས་པ་སྟེར་བ་མོ་དེ་ སྦྲུལ་བཞིན་སྤང་བར་བྱ། ། ཏིང་འཛིན་རྒྱུ་རུ་མཉམ་པའི་བདེ་བ་སྟེར་མཛད་མ། ། དམ་ཚིག་ལ་ཞུགས་རྒན་པའི་བུད་མེད་མཆོག་ཡིན་གྱི། ། གང་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་ཞིང་མཉམ་པའི་བདེ་འཇོམས་མ། ། དམ་ཚིག་རབ་དམན་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ། མཁྲིས་པའི་རིམས་ལ་ མཁྲིས་པས་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། ། རྒུན་འབྲུམ་ལ་སོགས་མེད་པའི་སྔོན་དུ་མཆོག་ཡིན་གྱི། ། རབ་ཏུ་ཞི་བའི་མཁྲིས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། སྨིན་པ་མངར་བ་དྲི་ཞིམ་ཏ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་མས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བླ་མར་ཕུལ་བ་ནི། ། དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་སུ་ཆགས་བྱས་ལ། ། སླར་ཡང་བླ་མས་ སློབ་མ་ལ་ནི་དེ་སྦྱིན་བྱ། ། གཞན་དག་ཏུ་ནི་སློབ་མའི་སྐྱེ་བོས་བསྟེན་བྱ་མིན། ། གང་ཡང་སློབ་མའི་ཡན་ལག་བླ་མས་མ་གནང་བ། ། རྟག་པར་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱི་བོས་དེ་ལ་འདུད། ། རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་བླ་མའི་བཀའ་ཡིས་ནི། ། མཉམ་པའི་བདེ་བ་སྟེར་མཛད་བསྟེན་བྱ་ བསྟེན་མི་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ལ་རྣམ་དག་བདེ་བས་ནི། ། དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། སྐྱེ་བ་འདི་རུ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་བདུད་འཇོམས་པར། ། འགྱུར་བ་དེ་ནི་འདི་རུ་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། གང་རྣམས་དྲིན་གྱིས་དངོས་གྲུབ་བཟང་པོར་འགྱུར་བ་དང་། ། གང་ རྣམས་དྲིན་གྱིས་ཡང་དག་རྫུ་འཕྲུལ་འགྱུར་བ་དང་། །

Regarding the purpose of empowerment, the gurus have declared: One should avoid like a snake a woman who is hostile, diseased, ill-fated, or undisciplined; one who is arrogant, greedy for material things, quarrelsome, disrespectful to the guru, or one who disparages others and brings them fear. An elderly woman who has entered the samaya and bestows the bliss of equanimity as the cause of meditative absorption is supreme. A young girl who bestows suffering and destroys the bliss of equanimity is not [supreme], for she is one whose samaya is utterly inferior. Just as bile is pacified by bile, and grapes and the like are supreme before [other fruits], they produce a state of perfect tranquility. It is not the case that the ripe, sweet, and fragrant palm fruit is [the only one]. When the disciple offers his own mudrā to the guru, the guru should subsequently arouse passion for her in the meditative absorption and then bestow her upon the disciple. She must not be relied upon by others; the disciple should always bow his head to her, as she is not permitted by the guru for anyone else. Those who desire the permanent accomplishment should rely on her who bestows the bliss of equanimity by the guru’s command, and not rely on others. Through the pure bliss of the union with the mudrā, one will attain the destruction of the sufferings of hell. That one should destroy the Māra of one’s own body in this very life is truly a great wonder. Through whose kindness the excellent accomplishment is attained, and through whose kindness the authentic miraculous powers are realized—[it is through the guru’s grace].

གང་རྣམས་དྲིན་གྱིས་བདེ་བ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། ། གང་རྣམས་དྲིན་གྱིས་སྲིད་པའི་མེ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་མང་དུ་མཆོད། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་མང་དུ་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ལ་མང་ དུ་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ལ་མང་དུ་ཕྱག་བྱ་ཞིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ཡིན་ཏེ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་ཐུབ་པའི་ལྕམ་མོ་ཡིན། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་རྒྱལ་བའི་སྲས་མོ་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་རྒྱལ་བའི་ཚ་མོའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ ནི་བདེ་གཤེགས་ཐུགས་སྡུད་མ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་བུ་རྣམས་བདེ་སྟེར་མ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་དགྲ་རྣམས་འཇིགས་སྟེར་མ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ནི་རྒྱལ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཁྱིམ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀུན་ལ་རང་གི་བླ་མ་བས། ། ལྷག་པར་མཆོད་ཅིང་སྤྱི་བོ་ཡིས་ནི་ཕྱག་བྱ་ཞིང་། ། ཇི་ལྟར་རང་གི་ནུས་པས་འདོད་པ་གནས་པས་ན། ། བུ་བཟང་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་གང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་ལྟུང་བྱེད་པའི། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཕ་རོལ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་དུག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་འཆི་བྱེད་དེ། ། དུག་སྔགས་ ཤེས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ནད་འཇོམས་བྱེད། ། དཔལ་ལྡན་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བུད་མེད་ལ་སྦྱོར་བ། ། བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ལས་དོར་བར་མ་གསུངས་སོ། ། དུག་གི་དེ་ཉིད་སྨྲ་བས་དུག་གིས་དབང་པོ་ཟོས། ། འོན་ཏེ་མ་ཟོས་ན་ནི་གྲགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །

Those by whose kindness bliss is fully born, and those by whose kindness one is liberated from the fire of existence—worship all those mudrās extensively; rely upon all those mudrās extensively; satisfy all those mudrās extensively; and prostrate to all those mudrās extensively. All those mudrās are the mothers of the Victors; all those mudrās are the sisters of the Munis. All those mudrās are the daughters of the Victors; all those mudrās are the granddaughters of the Victors. All those mudrās are the gatherers of the Sugatas' hearts; all those mudrās are the givers of bliss to their sons; all those mudrās are the givers of fear to their enemies. All those mudrās are the vajra-home of the Victors. Worship all those mudrās even more than one's own guru, and prostrate to them with the crown of the head. As long as one abides in desire according to one's own capacity, good sons should never abandon them. That very desire by which sentient beings fall, by that very same [desire] the yogi reaches the further shore. That very poison by which sentient beings die, by that very same poison, one who knows the mantra of poison overcomes disease. The glorious holy life (brahmacarya) involving union with women is not taught to be abandoned in the Unsurpassed Tantra. By speaking the reality of poison, the senses are consumed by poison; however, if they are not consumed, one will not become renowned.

གཉིད་ལོག་པ་དང་སངས་པ་དུག་ནི་མི་ ཤེས་པ། ། དཔེར་ན་བུ་ཡི་ལུས་ལ་སྦྲུལ་གྱི་མཆེ་བས་བཏབ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དེ་ཉིད་མེད་ལ་བུད་མེད་བྷ་གའི་སྦྲུལ་གྱིས་བཏབ། ། སྔགས་པ་རྣམས་ལ་འཕོ་བའི་སྐད་ཅིག་ཞི་བྱེད་མིན། ། སྐྱེ་བ་དུ་མའི་མཐའ་རུ་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བའོ། ། འཆི་མེད་གདེངས་ ཀའི་དུག་གི་མཆེ་བ་ལངས་པ་ན། ། རབ་ཏུ་ཁྲོས་པས་ཇི་ལྟ་བུར་ན་ཞི་བར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་རྡོ་ཡི་གོས་ནི་མེ་ཡིས་གདུངས་པ་ན། ། ཞུ་བར་འགྱུར་གྱི་ཐལ་བ་རུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་ཆུ་སྐྱེས་སྦྱོར་བས་མཆོག་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རྩོལ་ལྡན་རྣམས་ལ་འདི་ནི་ རང་བཞིན་གྱིས་དག་འགྱུར། ། མེ་དང་དངུལ་ཆུ་དག་ནི་རྟག་པར་དགྲ་ཉིད་དོ། ། མེ་མེད་པ་ཡིས་ཀྱང་ནི་དངུལ་ཆུ་མི་འཆིང་སྟེ། ། དངུལ་ཆུ་མ་བཅིངས་པ་ཡིས་ཁམས་རྣམས་འབིགས་མི་འགྱུར། ། ཁམས་རྣམས་མ་ཕུག་པ་ཡིས་གསེར་དུ་འགྱུར་བ་མིན། ། གསེར་དུ་མ་གྱུར་པ་ལས་རྫས་ནི་ མི་འཕེལ་ལོ། ། ནོར་གྱིས་རྣམ་པར་དམན་པས་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་མེད། ། ལོངས་སྤྱོད་མ་རྟོགས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་རུ། ། བཅུད་ལེན་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ལ་འགྱུར་བའོ། ། བུད་མེད་སྐྱེ་གནས་དང་སྦྱོར་འཕོ་བ་མེད་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཉིས་པོ་ཡང་ནི་དགྲ་ཆེན་ཉིད་ཡིན་ ནོ། ། སྦྱོར་བ་མ་རྟོགས་གཡོ་བའི་སེམས་ནི་མི་འཆིང་སྟེ། ། སེམས་མ་བཅིངས་པ་ཡིས་ནི་ལུས་ལ་འབིགས་པ་མེད། ། མ་ཕུག་པ་ཡིས་ལུས་ལ་དག་པའི་སྤྱོད་པ་མེད། ། མ་དག་སྤྱོད་པ་ཡིས་ནི་བདེ་བ་མི་སྟེར་རོ། ། བདེ་བ་མ་རྟོགས་འགྲོ་དྲུག་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པར།

Poison is not known by one who is asleep or awake; for example, a child’s body may be bitten by a snake’s fang. Likewise, the wish-fulfilling jewel of bodhicitta, in its absence, is bitten by the snake of the woman’s bhaga. For practitioners of mantra, the moment of transference is not pacified; it bestows suffering at the end of many births. When the fangs of the poison of the immortal hooded serpent are raised, how can it be pacified by great wrath? Just as a stone garment, when heated by fire, melts but does not turn to ash, so too, through the union with the lotus, the supreme bodhicitta becomes naturally pure for those who possess effort. Fire and mercury are eternal enemies; without fire, mercury is not bound. Without mercury being bound, the elements are not pierced. Without the elements being pierced, they do not turn into gold. Without turning into gold, the substance does not increase. Lacking wealth, there are no enjoyments of the realm. Without realizing enjoyments, the stream of suffering is uninterrupted; this is what happens to the bodies of those who speak of alchemy. Through the non-transference of union with the woman’s birth-place, these two are likewise great enemies. Without realizing the union, the moving mind is not bound. Without the mind being bound, the body is not pierced. Without piercing, there is no pure conduct in the body. Without pure conduct, bliss is not bestowed. Without realizing bliss, the unbearable suffering of the six realms persists.

། བག་ མེད་པ་ཡིས་སྔགས་པ་ངན་པ་རྣམས་ལ་འགྱུར་བའོ། ། བུད་མེད་སྦྱོར་བ་དམན་པས་ཐར་པའི་བདེ་བ་མེད། ། བུད་མེད་སྦྱོར་བ་དམན་ཀྱང་སྲིད་མེའི་སྡུག་བསྔལ་མེད། ། དེ་བས་རང་གི་བློ་ཡིས་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་གང་ལ་མོས་པ་ཡང་ནི་བླང་བར་བགྱིས། ། ཤིང་ལས་མེ་དང་ཆུ་ཡང་ཆུ་ཤེལ་དག་ལས་སོ། ། ཞོ་ལས་མར་དང་རྡོ་བ་ལས་ནི་ལྕགས་ཀྱི་རིགས། ། བུད་མེད་སྐྱེ་གནས་སྦྱོར་ལས་བདེ་བ་མ་ཉམས་པར། ། སྐལ་ལྡན་ཐབས་ཀྱིས་སྦྱོར་བས་དེ་ནི་བླང་བར་གྱིས། ། རྒྱུད་ཀྱི་ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་ལ་གནས་འདོད་པ་ནི། ། དགེ་བར་ གསུངས་པ་བྱ་མི་ཡི་ནི་ཞལ་ཉིད་དོ། ། སྦས་པའི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བརྟག་པར་དཀའ་བ་ནི། ། བླ་མ་དམ་པ་སླུ་བ་པོ་ཡིས་ཟིན་མི་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་བསླང་བ་དག་ནི་དང་པོར་གསུངས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ལ་སྲོག་ཞུགས་པས་ནི་གཉིས་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་མི་འགྱུར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གསུམ་པ་ ཡིན། ། འདི་དག་ཉིད་ནི་དགེ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའོ། ། འདི་ལྟར་ཉམས་པའི་བདེ་བ་དགེ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། ། འདི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ཚིག་ནི་དགེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལྟར་གཙུག་ལག་ཁང་གནས་དགེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ལྟར་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་དགེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། མྱ་ངན་ འདས་པའི་བདེ་ལ་རབ་ཏུ་ཆགས་པ་རྣམས། ། གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་འདིར་ནི་ཆགས་པར་འགྱུར། ། འདོད་ཆགས་རབ་ཏུ་སྤངས་པས་དེ་ནས་ངེས་པར་ནི། ། ཆགས་པ་དང་བྲལ་སྦྱོར་བ་ཡང་ནི་རིང་དུ་འགྱུར། ། ཐབས་ཀྱི་ལག་ཏུ་ཡང་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་འདི་ཞེ་ན། །

Through negligence, it becomes a downfall for base practitioners of mantra. There is no bliss of liberation through inferior union with women; yet, even through inferior union with women, there is no suffering of the fire of existence. Therefore, having analyzed well with one’s own intellect, the practitioner of mantra should adopt whatever they are devoted to. Fire comes from wood, and water from the water-crystal; butter from curd, and the family of iron from stone. Without the bliss of the union of the woman’s birthplace being impaired, the fortunate one should adopt that through skillful means. Those who desire to abide in the beginning, middle, and end of the tantra are said to be virtuous, for it is the very face of the human [teacher]. The hidden wish-fulfilling jewel, difficult to examine, will not be seized by a deceitful, base guru. The raising of the vajra is taught as the first; the entry of the vital breath into the vajra-fire is the second; the glorious, immutable bodhicitta is the third. These very things are the great virtuous observances. Thus, the bliss of degeneration is not virtuous, nor are the words of such treatises virtuous. Thus, dwelling in a temple is not virtuous, nor is physical suffering virtuous. Those who are intensely attached to the bliss of nirvāṇa—how could they be attached here to that which is free from desire? By completely abandoning desire, one then certainly becomes free from attachment, and even the union of those free from attachment is far removed. Why is the vajra in the hand of the skillful means, and why is this vajra in the hand of insight?

བདུད་རྣམས་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དང་བདེ་བ་བསྟེན་ཕྱིར་ཏེ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་འཛིན་པས་མཚན་མ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྒྱལ་པོ་བཅུ་བས་ལྷག་པའི་ཡོན་ཏན་དགེ་སློང་སྟེ། ། དགེ་སློང་བཅུ་བས་ལྷག་པའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་བཟང་། ། དཔལ་ལྡན་ཚངས་ པར་སྤྱོད་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ནི། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་དང་ནི་དེ་ཉིད་ངེས་པས་སོ། ། དཔག་མེད་བསྐལ་པར་ཐེག་པ་ངན་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་བྱིན་ཞིང་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་ན་ཡང་། ། བདེ་གཤེགས་རབ་འཁྲུངས་ས་འདིར་རྒྱལ་པོ་དགེ་སློང་དག། གནས་འདི་ལ་ ནི་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་མ་ཞུགས་སོ། ། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་ཉིད་ནི་ཐེག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། རང་རྒྱལ་འདི་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ས་ནི་མིན་པར་གསུངས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་རྒྱལ་བའི་ཐེག་པ་ཉིད། ། དེ་ཡང་གཉིས་ལས་ཐེག་པ་བར་དང་ཐ་མར་བྱེད། ། དེ་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་བོར་ ནས་ནི། ། འདོད་པའི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དཔེར་ན་བུག་བཅས་གྲུ་ཡིས་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ། ། རིན་ཐང་མེད་པའི་ནོར་བུའི་ཕྱིར་ནི་མི་བགྲོད་དོ། ། རང་དོན་ལ་ཞུགས་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ནི་བག་མེད་པ། ། སློབ་མས་རང་གི་ཆུང་མ་ཇི་སྲིད་མ་ཕུལ་བ། ། དེ་སྲིད་ རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བླ་མས་སྩོལ་ལམ་ཅི། ། རྣམ་པར་ཉམས་པའི་བློ་ཡིས་འདི་དག་མི་ཤེས་སོ། ། རྣོན་པོ་ཡིས་ནི་གསེར་དང་ཤེལ་གྱི་རིན་པོ་ཆེ། ། སྨྱུག་མ་ཡིས་ནི་གོ་ཤིཪྵ་ཡི་ཙནྡན་ཏེ། ། ཕྲན་ཚེགས་རང་གི་ཆུང་མ་ཡིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཡུམ། ། དེ་ཡིས་རབ་ཏུ་རྙེད་ན་འདི་རུ་ཅི་ཞིག་སྐྱོན། ། ལམ་བཟང་བཏང་ནས་དགོན་པ་དག་ཏུ་འཇུག་བྱེད་ཅིང་། །

To conquer the Māras and to rely upon bliss, By upholding discipline, one will not perceive signs. A monk possesses qualities ten times greater than a king; The qualities of a monk are praised as ten times greater than those of a king. Through glorious celibacy, meditative absorption, Loving-kindness and the like, and the certainty of suchness, Even if one practices generosity and vows With an inferior vehicle’s mindset for immeasurable eons, On this earth where the Sugatas are born, kings and monks Have not entered into this state in such a way. The Hearer Vehicle itself is not the [true] vehicle; It is taught that the Pratyekabuddha is likewise not the ground of the Victor. The glorious Vajrayāna is the very vehicle of the Victor; That too is divided into the middle and the final vehicles. Therefore, if one abandons the unsurpassed vehicle, One will not attain the desired, unsurpassed awakening. For example, one would not cross to the other side of the ocean In a leaky boat for the sake of a priceless jewel. For a disciple who is heedless due to desire and intent only on their own self-interest, As long as they have not offered their own wife, How could the Guru bestow the mudrā of the Victor? Those with impaired intellects do not understand this. Just as a sharp tool [is used for] gold and crystal jewels, Or bamboo for Gośīrṣa sandalwood, Or a lowly wife for the Mother of the Buddha— If she is found through that, what fault is there in this? Abandoning the excellent path, they enter into the wilderness, and...

བདེ་བ་བཟང་པོ་བཏང་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལེན་པར་བྱེད། ། ཨེ་མ་བློ་གྲོས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྟེན་པར་མི་ནུས་པ། ། དཔག་མེད་བསྐལ་པའི་བར་དུ་མི་འགྱུར་ བདེ་བ་ནི། ། བླ་མ་དམ་པ་བསྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་ཐོབ་ནས་འདི་ལྟར་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ངེས་པར་མ་བསྟེན་ལྷག་མ་དང་བཅས་རྣམ་པར་ཉམས། ། སེམས་ཀྱི་བག་མེད་དབང་གིས་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ། སེམས་ཀྱི་དྲིན་གྱིས་ཀྱང་ནི་ཐར་པ་བདེ་ བའོ། ། རྨི་ལམ་གཟུགས་བརྙན་དེ་ནི་སུ་ཞིག་གིས་བྱས་ཏེ། ། བདེ་བ་དང་ནི་སྡུག་བསྔལ་གང་གི་དྲིན་གྱིས་ཐོབ། ། བདུད་ནི་རང་གི་སེམས་ཏེ་བདུད་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཡང་བདེ་གཤེགས་གཞན་ན་མེད། ། བདུད་རྣམས་བཅོམ་ཞིང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཐུབ་ པ་ནི། ། སེམས་ཀྱིས་སེམས་དག་སོ་སོ་རུ་ནི་སད་པ་ཉིད། ། སེམས་ལ་ཅུང་ཟད་སྲིད་པ་གང་ཞིག་ལེན་པ་མིན། ། དོར་བ་མ་ཡིན་འཕེལ་ཞིང་འགྲིབ་པ་ཡང་མ་ཡིན། ། སེམས་ལ་སེམས་ཉིད་སོ་སོར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ནི། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་དངོས་པོ་སྟོང་པས་གནས་པར་འགྱུར། ། ངོ་ བོ་མེད་པས་སྟོང་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། ། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པའི་གནས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཤེས་རབ་ལུས་ལྡན་སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ཐ་མི་དད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་བྲལ་ཞིང་སྙིང་རྗེས་ཐ་དད་ན། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་གནས་ལ་ནམ་ ཡང་འགྲོ་བ་མིན། ། ཤེས་རབ་ལ་ཞུགས་སྙིང་རྗེ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ནི། ། རིན་ཆེན་སེམས་ནི་རྟག་པ་ལ་ནི་རབ་མི་གནས། །

Abandoning excellent happiness, they take up suffering. Alas, those beings of perverted intellect! Even Indra and the others are unable to rely upon that which remains unchanging for immeasurable eons. That happiness is attained by those who rely upon the sublime guru. Alternatively, once attained, it will not decline in this way; if one certainly does not rely [on the guru], it will be impaired along with its remainder. Through the power of mental heedlessness, there is the suffering of hell; through the kindness of the mind, there is the happiness of liberation. Who created those dream-like reflections? By whose kindness are happiness and suffering obtained? Māra is one's own mind; there is no other Māra. Likewise, the Tathāgata is not found elsewhere than in the Sugata. The Sage who has conquered and completely triumphed over the Māras is the mind awakening to the purity of mind within itself. The mind does not take up even the slightest existence; it is not something to be discarded, nor does it increase or decrease. In the mind, the nature of mind appears only as individual manifestations; the three realms abide as empty entities. Being without essence, they are empty by their very nature. One thoroughly enters the state of saṃsāra and nirvāṇa. Possessing the body of insight, inseparable from compassion, one should fully cultivate that very bodhicitta. If one is devoid of the branches of insight and separated from compassion, one will never go to the state of nirvāṇa. Entering into insight while completely abandoning compassion, the precious mind will not abide in permanence.

ཤེས་རབ་རྣམ་ཐར་ཡིན་ལ་ཐབས་ནི་སྙིང་རྗེའོ། ། དེ་གཉིས་དབུས་སུ་གཉིས་སུ་མེད་པ་གསུངས་པ་སྟེ། ། རྒྱལ་བའི་བཞུགས་གནས་བདེ་བ་དམ་པ་དཔག་ མེད་པ། ། འཁོར་བ་ལས་ནི་གྲོལ་འགྱུར་སྨོན་ལམ་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། འཇུག་པའི་སེམས་དང་སྨོན་པ་ཡི་ནི་སེམས་ཉིད་དག། དབྱེ་བ་ཅུང་ཞིག་དག་ནི་དེ་གཉིས་དག་ལ་ཡོད། ། འགྲོ་བར་གནས་པ་དང་ནི་འགྲོ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། གང་ཡང་བྱེ་བྲག་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་དབང་ཉིད་དོ། ། འཁོར་བའི་བདེ་བ་ སྨོན་པ་ཡི་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ། ། དཔག་མེད་བསྐལ་པ་རུ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། མ་ཉམས་བདེ་བ་འཇུག་པ་ཡི་ནི་སེམས་ཡིན་ལ། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་མཐར་ཐུག་དེ་བཞིན་བདག་གི་དོན། ། དཔག་མེད་རྒྱུ་རུ་དགེ་སློང་གིས་ནི་གང་ཞིག་བསྲུང་། ། བདེ་བ་འདོད་པ་བདེ་ཕྱིར་གང་ཞིག་ ཚོལ་བར་བྱེད། ། དེ་གཉིས་དབུས་སུ་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་རིན་པོ་ཆེ། ། གང་ཞིག་ལེན་པ་དེ་ནི་མི་ཟད་ཡང་དག་ཞུགས། ། སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་བསྡུས་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་མི་བྱ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། དེ་ཉིད་མྱང་འདས་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྟེར་མཛད་ མ། ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་རྒྱུད་ལས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། འདོད་ལུས་མ་ལ་ཆགས་པར་ཞེན་པ་འདོད་ཅན་དང་། ། དགེ་སློང་སྒྱིད་ལུག་ཅན་ནི་གཙུག་ལག་ཁང་གནས་པ། ། བདེ་བ་ཡི་ནི་དོན་དུ་གང་ཞིག་ལས་བྱེད་པ། ། དེ་ལ་རིགས་པས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག། སྐྱོན་དང་ བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ནི་ཡོངས་སྤངས་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཟང་མོ་བདེ་བའི་དོན་དུ་གཟུང་བར་བྱ། ། དེ་མེད་ན་ནི་ལག་པའི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། །

Insight is liberation and method is compassion. Between these two, the non-dual is taught. It is the Victorious One’s abode, the immeasurable, supreme bliss. It is merely the aspiration to be liberated from saṃsāra. There is a slight distinction between the mind of engagement and the mind of aspiration. Abiding in the world and the act of going itself—whatever the differences, they are under the power of the mind. The mind of aspiration is for the sake of the bliss of saṃsāra; for the sake of others, throughout immeasurable eons. The mind of engagement is for unimpaired bliss, and likewise for one’s own ultimate nirvāṇa. Whatever a monk protects as the immeasurable cause, whoever seeks it for the sake of desiring bliss—between these two, the non-dual union is the precious jewel. Whoever takes it up has entered the inexhaustible reality. According to the Condensed Tantra, spoken according to the inclinations of sentient beings, it is renowned that one should not bind the mudrā with the hands. That very [mudrā] bestows the fruit of nirvāṇa; thus the Victorious Ones have taught in the tantras of insight and so forth. Those who are lustful and attached to the body of desire, and monks who are indolent and dwell in monasteries, whatever actions they perform for the sake of pleasure—for them, the Victorious Ones have spoken these vajra words: abandon that mudrā which is accompanied by faults, and take a noble mudrā for the sake of bliss. If that is not available, then the mudrā of the hand-union.

སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་རང་དབང་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་མཚུངས། ། གང་ཞིག་སེམས་ལ་རྗེས་གནས་མཉམ་པའི་བདེ་སྟེར་དང་། ། ཉེས་སྐྱོན་དང་བྲལ་ སྲིད་པ་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་བྱེད་མ། ། དུ་མའི་རྣམ་པའི་ཡུལ་གྱི་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། ། དེ་འདིར་སྐྱེ་བོ་མཁས་པས་ཅི་ཕྱིར་འདོར་བར་བྱེད། ། གང་དག་སུ་ཞིག་འདོད་པའི་ན་ཆུང་བཟང་མོ་ནི། ། དགའ་བས་རྒྱལ་བའི་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པར་སྟེར་བྱེད་མ། ། བདེ་བ་མ་ཉམས་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ བར་དུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དུ་མ་ཡང་དག་མཆོད་པར་བྱ། ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ནི་དམ་ཚིག་དག་ལ་རབ་ཞུགས་མ། ། སྐལ་ལྡན་བདག་གོ་ཞེས་ནི་སྐུལ་ཞིང་སྨྲ་བྱེད་དེ། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་རྒྱུ་རུ་རྡོ་རྗེ་མཆོད་མི་བྱེད། ། ཉམས་པའི་སེམས་དེ་དམྱལ་བ་རུ་ནི་རབ་ཏུ་འགྲོ། ། ལོ་ནི་བཅུ་གཉིས་ ལོན་པའི་བུ་མོ་དཀར་མོ་ཉིད། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་སེམས་ལྡན་སློབ་མས་རྙེད་ནས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་གུས་པས་ལེགས་པར་མཆོད་པ་ཉིད་བྱས་ལ། ། བླ་མེད་དབང་ཕྱིར་བླ་མ་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། སྟོན་པ་དེ་ཡིས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དབང་སྟེར་ཏེ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་རུ་དེ། ། ཤེས་རབ་ དབང་བསྐུར་བླ་མའི་ཞལ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། བཞི་པ་གཞན་ཡང་དེ་དགྱེས་པ་ཡིས་སྟེར་བ་མཛད། ། བླ་མའི་དྲིན་དག་གིས་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཡན་ལག་དྲུག་གི་སྦྱོར་བས་རྒྱལ་དབང་གཟུགས་ བརྙན་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་རྣམ་དག་བདེ་བ་ལ། ། ཡན་ལག་བཟང་མོ་ཆགས་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་ཞེན། ། གཙོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཕྱིར་དེ་ནི་བཙལ་བར་བྱ། །

To beings, she is like a wish-fulfilling jewel of sovereign power; she bestows the bliss of meditative equipoise that abides within the mind, is free from faults, and destroys the suffering of existence. Why would the wise here reject her, who is not distinct from the various forms of objects? Any beautiful young woman who, out of joy, offers the vajra of the Victor as an offering, and through whom unimpaired bliss arises—until awakening, one should perfectly worship her as the manifold Vajra Holder. On one side, she who has entered the pure samayas says, "I am your fortunate one," yet does not offer the vajra as the cause for the siddhi of desire; that impaired mind will surely go to hell. Having found a twelve-year-old white girl with an utterly pure mind, the disciple should worship her with great devotion and offer her to the Guru for the sake of the unsurpassed empowerment. The Teacher, together with her, bestows the empowerment upon the disciple as the cause for unsurpassed awakening. The wisdom empowerment, possessed of the Guru’s oral instructions, and the fourth empowerment are also bestowed by him with joy. Through the Guru’s kindness, one enters the sublime path of the mirage-like [visions] and so forth. Through the application of the six limbs, the form of the Lord of Victors, and the union with the mudrā, one becomes intensely attached to the passion for the beautiful-limbed one; she should be sought in order to accomplish the primary goal.

ཕྱོགས་གཅིག་གནས་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དུ་མ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་སྟེར་མ་དེ་ནི་མང་དུ་མཆོད་པར་བྱ། ། གཙང་ལ་རྣམ་པར་ དབེན་པའི་ས་ཡི་ཕྱོགས་དག་དང་། ། རྒྱལ་བའམ་ནི་ཞི་བའི་བདེ་འབྱུང་གནས་དག་ཏུ། ། རྟག་པར་རྒྱལ་བ་མཆོད་ཕྱིར་དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་དང་། ། ཆུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱུག་པ་བྱས་ནས་ནི། ། སྙིང་ག་ལྟེ་མགྲིན་དཔྲལ་བ་སྤྱི་གཙུག་གསང་བ་ལ། ། རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་མིག་ལ་སོགས་པ་རིགས་ནི་དྲུག་པ་སྟེ། ། སྟོང་པ་ལ་སོགས་ས་བོན་སྣ་ཚོགས་རིམ་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་མཆོད་པ་ལྔ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་ཆུ་སྐྱེས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གཞུག། ཡན་ལག་དྲུག་གི་སྦྱོར་བས་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ། ། ཡེ་ཤེས་དག་གི་མེ་ནི་རབ་ཏུ་ བཞེངས་པར་བྱ། ། རིམ་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡི། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ནི་ཤེས་རབ་མེ་ཡིས་རབ་ཏུ་བསྲེག། དེ་རྣམས་རབ་བསྲེགས་ཟླ་བའི་གཟུགས་ནི་བཞུ་བ་ལས། ། བདུད་རྩི་བཟང་པོ་གང་འཛག་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་ནི་དབང་གི་དུས་སུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་བློས། ། ཐིག་ལེ་གསུམ་གྱི་མཐའ་རུ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཉིད། ། ཤེས་རབ་མེད་ཀྱང་འདི་ལྟར་རི་བོང་ཅན་བཞུ་ལས། ། གསུམ་པ་ཁྱད་པར་དགའ་བའི་མཐའ་རུ་ཀུན་ནས་བཙལ་བར་བྱ། ། འགྲོ་བའི་མགོན་གཅིག་སྟོན་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཁམས་གསུམ་དག་ན་བདེ་བ་ཁྱད་འཕགས་ གཞན་ནི་མེད། ། བདེ་བ་མཉམ་སྟེར་དངོས་གྲུབ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། ལུས་བསྲུང་དོན་དུ་སྲུང་བ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། འདིར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་དང་སྐུ་གཟུགས་ཏིང་འཛིན་མེད། །

In a single location, with many various forms, one should make abundant offerings to her who bestows accomplishments. In a pure and secluded area of the earth, or in the abodes of the Victorious Ones or the source of peace, one should always smear the ground with feces, urine, water, and so forth, for the sake of offering to the Victorious Ones. One should then place the goddesses of the families at the heart, navel, throat, forehead, crown, and secret place. Likewise, the six families of the eyes and so forth are placed in sequence with the various seed syllables of emptiness and so on. Having made offerings with the five offerings and so forth, one should then insert the vajra into the lotus. Through the application of the six limbs, the fire of wisdom, such as the mirage and so forth, should be fully ignited. Gradually, by the power of yoga, the Victorious Ones are thoroughly consumed by the fire of insight. From the melting of the lunar form of those who have been thoroughly consumed, the excellent nectar that drips is the Vajra-holder. At the time of empowerment, with a perfectly pure mind, at the end of the three drops, in a single instant, even without insight, from the melting of the moon, one should thoroughly seek the third, the end of special joy. There is no other teacher, the sole protector of beings. In the three realms, there is no other superior bliss. There is no other accomplishment that bestows equal bliss. For the sake of protecting the body, there is no other protection. Here, there is no maṇḍala, no physical image, and no meditative absorption.

ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བྱ་བ་དང་ནི་གདན་རྣམས་མེད། ། སྔགས་དང་གཏོར་མ་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་རབ་ གནས་དང་། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ལ་མེད། ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་འགྲོ་བ་ཡི་ནི་རྗེ་དཔོན་གཅིག། ཤེས་རབ་མེ་ཡིས་གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བསླངས་པས་ན། ། དེ་ཡི་ཕྱི་ནས་རང་གི་ལུས་པོ་ལ་ནི་བདུད་སྟོབས་བཞི། ། དེ་ཉིད་གཅིག་པུ་ཡིས་ནི་ཉམས་པར་མཛད་པ་ཡིན། ། ཇི་སྲིད་དེ་མ་བཞེངས་པར་བདེ་བ་སྟེར་བ་མེད། ། རབ་ཏུ་བཞེངས་པས་འདོད་ཆགས་བྲལ་ཉིད་འགྱུར་བ་ཡིན། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལམ་གཅིག་འདི་ནི་དཀའ་བ་སྟེ། ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ལམ་གཉིས་དག་པས་འགྲོ། ། མ་བསྡམས་དབང་གིས་བརྒྱ་ལ་ཟིན་པར་མ་གྱུར་ན། ། ཆུ་སྐྱེས་ སྙིང་པོར་དཔལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལྷུང་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ཤེས་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་ཆུ་སྐྱེས་ཕྱི་རོལ་རང་གི་ཁས་གཟུང་བྱ། ། མ་དག་ཕྱག་རྒྱའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་གནས་རང་གི་སེམས། ། མ་ཉམས་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཚོར་མིང་མེད་ཀྱིས་གཟུང་བྱ། ། མྱང་བའི་དོན་དུ་ རྣམ་པར་ཉམས་པའི་བདུད་རྩི་གང་། ། དཔལ་ལྡན་སྔགས་པ་རྣམས་ལ་འཆི་བ་ཉམས་པར་བྱེད། ། བུད་མེད་སྐྱེ་གནས་སྦྱོར་བའི་དབང་གིས་རང་གི་སེམས། ། གང་ཞིག་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་འགྱུར་བ་མི་འགྱུར་ལ། ། རྒྱལ་བས་མཆོད་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ལྡན་དེ་རྣམས་ཀྱི། ། ཞབས་གཉིས་དག་ལ་ མགོ་བོ་ཡིས་ནི་ཕྱག་བགྱིའོ། ། ན་ཆུང་མ་ལ་སྦྱོར་བས་དཔལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྲུང་མཛད་ཅིང་། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པའི། །

There are no hand mudrās and no seats; there are no mantras, offering cakes, or fire rituals. In the utterly pure dharma, there is no ritual of requesting the deities to depart. The single sovereign of beings is naturally pure. If it is thoroughly aroused by the fire of insight, then the four powers of Māra within one’s own body are subsequently destroyed by that very [insight] alone. As long as it has not arisen, it does not bestow bliss; once it has arisen, one becomes free from desire. This single path of non-duality is difficult; all sentient beings without exception travel by means of the two paths. If, by the power of non-restraint, one is not seized a hundred times, the glorious bodhicitta will fall into the heart of the lotus. Having recognized the mind of the mudrā as utterly pure, one should then hold the lotus outside with one’s own mouth. One’s own mind, residing in the lotus of the impure mudrā, should be held by the Nameless One without being noticed by those who are not undecayed. For the sake of tasting, whatever amṛta has been lost destroys death for the glorious mantrins. By the power of union with the woman’s birth-place, the mind of those men becomes immutable. To the two feet of those Victors who possess great compassion and are worshipped by the Victors, I prostrate with my head. Through union with the young maiden, the glorious bodhicitta protects the welfare of both self and others; day and night, it accomplishes the welfare of self and others.

དེ་རྣམས་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ་ནི་ཕྱག་བགྱིའོ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་དཔག་མེད་ ཐོབ་ན་ཡང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཕྱིར་འདོར་བར་མཛད་གྱུར་ཅིང་། ། འཁོར་བའི་ནང་དུ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་དཔའ་བོ་སྟེ། ། དེ་རྣམས་ཞབས་ཀྱི་པད་མར་སྤྱི་བོས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་བསམ་གཏན་སྟོབས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིས། ། གང་རྣམས་རང་གི་སེམས་ནི་རྩ་དབུས་ གནས་པར་འགྱུར། ། མཐའ་ཡས་གཟུགས་ལས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ། ། དེ་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའོ། ། ཐར་པའི་བདེ་རྒྱུ་དང་པོ་ཡིས་ནི་སངས་རྒྱས་ལ། ། གཉིས་མེད་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཞལ་ཉིད་དོ། ། མངའ་བདག་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཁམས་གསུམ་ལ་གནས་ པ། ། མི་འགྱུར་ཐིག་ལེ་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་གཞོན་ནུ་མ་ཡི་མེ་ལོང་ནང་དུ་ནི། ། མ་མཐོང་མཐོང་ལྟའི་བྲ་ཏི་སེ་ནའི་དོན་ལྟ་བྱེད། ། དེ་བཞིན་འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི། ། དེ་ཉིད་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ནམ་མཁར་མཐོང་། ། མངོན་ སུམ་དག་ཏུ་གཟུགས་ནི་དངོས་པོ་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ། དངོས་པོ་དང་ནི་དངོས་མེད་དེ་རུ་མེད་པ་ཡིན། ། སྒྱུ་མ་དང་ནི་རྨི་ལམ་རྫུ་འཕྲུལ་མཚུངས་པ་ནི། ། དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པའོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་མཚུངས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ། མ་སྐྱེས་ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་སྐྱེས་པ་མཐོང་བར་ འགྱུར། ། རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ཀུན་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། དབང་པོ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཀུན་གྱི་སྙིང་གར་གནས། ། ཇི་ལྟར་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔག་བསམ་ཤིང་དག་གིས། །

I prostrate at the lotus feet of those [Buddhas]. Although they have attained the immeasurable bliss of buddhahood itself, they renounce it for the sake of sentient beings; to those heroes who enter fully into saṃsāra, I prostrate with my head at their lotus feet. By the stages of the power of concentration day and night, those whose own minds abide in the central channel attain a body utterly pure of infinite forms; that is the single-pointed vajra of the Victorious Ones. The first cause of the bliss of liberation is the Buddha; that non-duality is the very face of the glorious Guru. The Sovereign Kālacakra, who dwells in the three realms, will truly attain [realization] through the union with the immutable drop. Just as a young girl sees the reflection of what was not seen before in a mirror, observing the meaning of the pratibimba (reflected image), so too the yogi who knows reality sees the past, future, and present in the sky. Because form is an entity that is empty in direct perception, neither entity nor non-entity exists there. Like an illusion, a dream, or a miraculous power, it has a result but no [substantial] entity. The result that corresponds to the cause and effect is seen as the arising of unarisen phenomena. Possessing all aspects and completely pure, endowed with all faculties, it dwells in the heart of all. Just as by the wish-fulfilling jewel and the wish-granting tree, [all desires are fulfilled].

སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཀུན་ནས་འདོད་རྫོགས་བྱེད། ། དེ་བཞིན་བསམ་པའི་དབང་གིས་རྫོགས་ པ་དེ་ཉིད་ནི། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། སྟོང་པ་ཡིས་ནི་རྒྱུ་ལ་གསལ་བར་རྒྱུ་ཡིས་ནི། ། རང་གི་སྟོང་པ་ལ་ནི་ངེས་པར་རྒྱས་གདབ་སྟེ། ། ཕྱི་དང་ལུས་པོ་དག་དང་གཞན་རྣམས་གཅིག་ཏུ་སྟེ། ། ལྟ་བ་དྲུག་ལ་གནས་དང་གཞན་རྣམས་སླུ་བར་བྱེད། ། མི་འགྱུར་ ལམ་ཉམས་རང་གི་དོན་ལ་གནས་པ་ཡི། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་དུ་མའི་གཞུང་གིས་བརྟགས། ། ཚངས་པའམ་ནི་སེང་གེ་མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་གམ། ། དེ་བཞིན་བྱེད་པོ་ཡིས་ནི་ཆོས་ནི་གང་སྨྲས་པ། ། རིག་བྱེད་མཐའ་དག་གྲུབ་མཐའི་གཞུང་དང་ངེས་ཚིག་གིས། ། མདོར་བསྡུས་ དེ་ཉིད་འདི་རུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བགྱི། ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་སྐྱེད་བྱེད་གཅིག་ཉིད་འདིར། ། ཇི་ལྟར་རིགས་དག་འདི་ནི་རྣམ་པ་བཞི་རུ་འགྱུར། ། ཚད་མ་དང་ནི་དཔེ་དང་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་རྣམ་པར་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཕ་གཅིག་དག་ལ་ངེས་པར་བུ་ནི་བཞིར་ གྱུར་ན། ། བུ་དེ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་རིགས་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་མཆོག་ཏུ་འདོད་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་རྣམས་ཀྱི། ། རིགས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཞི་རུ་རིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་ཨུ་དུམ་ཝཱ་རའི་ཤིང་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ། རྩ་བ་དབུས་དང་རྩེ་མོ་ལས་བྱུང་གང་ཞིག་རྣམས། ། གཟུགས་ དང་རྣམ་པར་རེག་བྱ་རོ་རྣམས་འདྲ་བ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ཁ་ཉིད་ལ་སོགས་གནས་ནི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། ། ཁ་ལས་སྐྱེས་པ་རི་བོང་འོད་ཟེར་དཀར་མ་ཡིན། །

Through the power of the intentions of sentient beings, all desires are fulfilled. Likewise, through the power of intention, that very perfection arises from the utterly pure Dharma. By means of emptiness, the cause is clearly illuminated; by means of the cause, one’s own emptiness is definitively sealed. The external, the body, and others are unified; those who abide in the six views deceive others. The wise, who abide in their own purpose on the unchanging path, have analyzed that very reality through many source texts. Whatever Dharma was spoken by Brahmā, or the supreme Lord Śiva, or likewise by the Creator, through the Vedas, all philosophical systems, and etymologies—here, that reality shall be briefly analyzed. If there were only a single progenitor for all beings here, how could these families become fourfold? When thoroughly examined through the distinctions of valid cognition, examples, and methods, they would not be consistent. If there were four sons from a single father, those sons would certainly share a single family. Thus, for humans born from the supreme desire, it is not logical for there to be four types of families. Just as the fruits produced from an Udumbara tree—whether they arise from the root, the middle, or the tip—are identical in form, texture, and taste, so too would the mouth and other locations become one. That which is born from the mouth is not the white light of the rabbit (the moon).

དཔུང་པ་ལས་སྐྱེས་ཉིན་བྱེད་ཤར་དང་འདྲ་བ་མིན། ། བརླ་ནས་སྐྱེས་པ་ལྡོང་རོས་ཁ་དོག་དང་འདྲ་མིན། ། རྐང་པ་ལས་སྐྱེས་མིག་སྨན་ཆེན་ པོ་གནག་འདྲ་མིན། ། གཉིས་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་རིགས་མིན་རྒྱལ་རིགས་ནི། ། རྒྱལ་པོའི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པས་དཔའ་བོ་རྣམས་མ་ཡིན། ། རྗེའུ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་ཡིན། ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་དམངས་རིགས་ལས་ཆེན་མི་བྱེད་དོ། ། ཁམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དངོས་པོ་དང་། ། ལུང་དང་རིགས་པས་བསོད་ནམས་ཚོགས་དང་སྡིག་པ་དང་། ། སྐྱེ་དང་འཇིག་རྟེན་མཉམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། ། མི་རིགས་རྣམ་པ་བཞི་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའོ། ། རྫོགས་ལྡན་དུས་སུ་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ། གསུམ་ལྡན་འཇུག་པ་གཙོ་ བོ་དང་ནི་འཁོར་འགྱུར་རོ། ། དུས་གཉིས་ལ་ནི་དངོས་པོ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། གང་ཞིག་གཉིས་ལྡན་དུས་སུ་རིགས་དང་རིགས་མིན་ཉིད། ། དེ་དང་སེར་སྣ་རྒྱུ་དང་དྲེགས་པ་ང་རྒྱལ་དང་། ། ཆགས་པ་ཞེ་སྡང་གིས་ནི་རིགས་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། ། རིགས་རྣམས་བྱས་ནས་རྣམ་པ་སྣ་ ཚོགས་འགྱུར་བ་སྟེ། ། གཞན་ན་རིགས་དང་རིགས་མིན་སྡེ་འབྱུང་ཁ་དོག་མེད། ། བྱེད་པ་པོ་ཡི་རང་ལུས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ། ། ཁ་ཉིད་དང་ནི་དཔུང་པ་བརླ་དང་རྐང་པ་ལས། ། བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་རིགས་རྗེའུ་དང་དམངས་རིགས་སྐྱེས་གྱུར་ན། ། ཕྱུགས་དང་ཐ་མ་ལས་སྐྱེས་དེ་ཡི་གང་ནས་བྱུང་། ། ཚངས་པའི་ཁ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་བྲམ་ཟེ་གྲགས་པ་ན། ། བྲམ་ཟེ་མོ་ཡང་གནས་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནམ་ཅི། ། གལ་ཏེ་འདི་དག་སྐྱེ་གནས་གཅིག་ལས་སྐྱེས་གྱུར་ན། །

It is not as if those born from the arms are like the rising sun; nor are those born from the thighs like the color of realgar; nor are those born from the feet like the blackness of great collyrium. Not all twice-born are of the wisdom family; the kṣatriya is not a hero simply because he is born from the royal lineage. All vaiśyas possess excellence, yet in the world, the śūdra class performs no great deeds. Through the divisions of the elements, there are the entities of pleasure and suffering; through scripture and reasoning, there is the accumulation of merit and sin; and there is the experience of birth and the world’s equality—thus do the four classes of humanity come to be. In the Kṛtayuga, there were no divisions of caste. In the Tretāyuga, the primary and the subordinate became distinct. In the two [subsequent] ages, the nature of things did not decline; however, in the Dvāparayuga, caste and non-caste arose. Through stinginess, the cause of pride, arrogance, attachment, and hatred, the castes were overturned. Having established the castes, they became diverse. Otherwise, there would be no classes of caste and non-caste, nor any color. According to the sequence of the Creator’s own body—from the mouth, the arms, the thighs, and the feet—the brahmin, kṣatriya, vaiśya, and śūdra were born. If that is so, from where did those born from the cattle and the lowest [parts] arise? If the brahmin is renowned as being born from the mouth of Brahmā, is the brahmin woman also from that very same place? If these were all born from a single place of birth, [how could there be such distinctions]?

མིང་པོ་དང་ནི་སྲིང་མོ་བག་མར་རིགས་མ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཀླ་ཀློའི་སྐྱེ་བོ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཀླ་ཀློ་འཇུག་པར་གྱུར་ན་ རིགས་ནི་ཉམས་པས་ཏེ། ། རིགས་ཟད་ན་ནི་དམྱལ་བར་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ། ། རང་གི་རིགས་ནི་འཛིན་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་དཔུང་བརླ་རྐང་པ་ལས་བྱུང་རྣམས་ལ་ནི། ། གང་ཞིག་རང་གི་རིགས་ནི་འཛིན་ཕྱིར་ལྡོག་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དྲང་སྲོང་རིགས་ནི་བག་མའི་དུས་དག་ཏུ། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འཇིགས་པས་བརྟག་པར་བྱེད་པའོ། ། དུ་མ་སྣ་ཚོགས་རིགས་དང་རྣམ་པ་སྟོང་ཕྲག་པ། ། བག་མ་ལེན་པའི་དུས་སུ་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱེད། ། གང་ཕྱིར་དྲང་སྲོང་རིགས་ནི་བརྟག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་མཆོད་འདོད་ལུས་ལས་རིགས་ནི་མ་ ཡིན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་རིགས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དངོས་གྲུབ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཁྱད་པར་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཆེ་འདི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན། ། གཞན་དུ་ན་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱིས་རིགས་འགྱུར་མིན། ། ཚངས་མིན་སྐྱེ་བའི་གནས་ནི་དྲང་སྲོང་རྒྱས་སོགས་པ། ། སྐྱེ་གནས་ ཚངས་པའི་གོ་འཕང་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དཀའ་ཐུབ་བཟང་པོ་དོར་ནས་རིགས་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་ནི་སྟེར་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། པདྨ་དང་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་མུ་ཏིག་དང་། ། འདམ་དང་རི་བོ་དང་ནི་ཐོད་པའི་སྦྱོར་ལས་འབྱུང་། ། དེ་ཉིད་རྣམས་ནི་མ་ལུས་འཇིག་རྟེན་ མཆོད་གནས་འགྱུར། ། དེ་རྣམས་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་གནས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ལས་ཆོས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་སྒྲོགས་བྱེད་པས། །

It is not proper for a brother and sister to marry; if they were to do so, the barbarians would enter [the land]. If the barbarians enter, the family lineage will be corrupted. When the lineage is exhausted, there is the unbearable suffering of hell; therefore, these [rules] exist to preserve one’s own family. Thus, among those born from the shoulders, thighs, and feet, who would turn away from preserving their own family? For that reason, the sages, out of fear of the next world, examine the family lineage at the time of marriage. At the time of taking a bride, they examine the many various lineages in their thousands of forms. Because the sages examine the family lineage, the body of one who desires offerings is not the lineage. Through wisdom, one attains lineage, miraculous power, accomplishments, and likewise the distinction of lordship itself. Therefore, this great wisdom is pure; otherwise, one’s lineage does not become a lineage through one’s own birth. Even those born in non-Brahminic places, such as the sages Vyāsa and others, enter the state of Brahmā through their place of birth. Therefore, having abandoned excellent asceticism, lineage alone will not bestow the pure path. From lotuses, jewels, pearls, mud, mountains, and the union of skulls, those very things become objects of worship for the entire world; they do not [derive their status] from their former place of birth. By teaching and proclaiming the Dharma from their mouths, [they are honored].

དེ་ཕྱིར་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ནི་ཁ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། རྒྱལ་རིགས་རྣམས་ནི་དཔུང་པས་འཁྲུགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ། དཔུང་པ་དེ་དག་ལས་ནི་དེ་རྣམས་སྐྱེ་བར་ འགྱུར། ། བརླ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་རྗེ་རིགས་སྐྱེ་བོ་འགྲོན་པོར་བྱེད། ། དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་དེ་ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའོ། ། རྐང་པའི་རྩ་བར་བརྟེན་པར་བྱེད་པར་གྲགས་པ་ཡིས། ། དེ་ཕྱིར་རྐང་པ་ལས་ནི་དམངས་རིགས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་གཞན་རྣམས་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ཡིན། ། རང་གི་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་ལས་ཀྱི་མཐུ་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན། ། གང་ཕྱིར་བྲམ་ཟེ་ཡང་ནི་དམངས་རིགས་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། སྒོག་སྐྱ་དག་དང་བཙོང་དང་བཟའ་མིན་ཟོས་པ་དང་། ། ཆང་འཐུངས་ནས་ནི་དམངས་རིགས་གནས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དཀའ་ཐུབ་བྱས་ནས་སླར་ཡང་བྲམ་ཟེ་དེ་ཉིད་དུ། ། འགྱུར་དེ་དེ་ཕྱིར་དཀའ་ཐུབ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། ། གྲོག་མ་དང་ནི་ར་རི་དག་དང་སྣ་མཚན་དང་། ། རྒྱས་པ་ལ་སོགས་དྲང་སྲོང་གཞན་རྣམས་རབ་གྲགས་པ། ། ཚངས་པའི་སྐྱེ་གནས་མིན་ལས་ཀྱང་ནི་དེ་རྣམས་སྐྱེས། ། དཀའ་ཐུབ་ཁྱད་པར་ དག་གི་དྲང་སྲོང་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དག་དང་མ་དག་པ། ། དོན་དམ་པ་ཡི་རྒྱུ་ཡིས་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། ། ཞེ་སྡང་དབང་གིས་རིགས་འདི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་སྟེ། ། རང་དོན་འདོད་པའི་བྲམ་ཟེས་ནོར་གྱི་དོན་དུ་བྱས། ། དག་པའི་བྲམ་ཟེ་མོ་གང་བདག་པོའི་བརྟུལ་ ཞུགས་ཅན། ། སྐྱེས་བུ་གཞན་མ་ལ་ནི་དེ་ཡིས་རྟེན་པར་བྱེད། ། དེ་ཡི་བུ་ནི་འདི་རུ་བྲམ་ཟེར་གྱུར་པ་སྟེ། །

Therefore, the brahmins are born from the mouth; the kṣatriyas are those who stir with the arms, and from those arms they are born. By the strength of the thighs, the vaiśya people are made to travel; therefore, they are born from that. Because they are known to rely upon the base of the feet, the śūdras are born from the feet. Thus, there are eighteen other divisions of caste, born from the nature of their own actions and the essence of their karma. In the three worlds, the power of karma is mighty; for even a brahmin may become a śūdra. By eating garlic, onions, and forbidden food, and by drinking alcohol, one becomes a śūdra. By performing austerities, one becomes a brahmin once again; therefore, austerity is the distinguishing factor. The ants, the rāri, the snātakas, Vyāsa, and other renowned sages were born not from the womb of Brahmā, yet through the excellence of their austerities they became sages. Therefore, the purity or impurity of one's own caste is not established by any ultimate cause. This caste system arose through the power of hatred, created for the sake of wealth by brahmins who desire their own self-interest. A pure brahmin woman who observes the vows of her husband may rely upon another man; the son born of her becomes a brahmin in this world.

དེ་ཕྱིར་རིགས་ནི་ཇི་ལྟར་རིམ་པས་མ་ཡིན་ནོ། ༈། ལུས་འདིའི་སྔ་མའི་རིགས་ཀྱི་ཐལ་བ་གཞན་ཡིན་ལ། ། ལས་ཀྱི་དབང་ལས་ཕ་ཡི་སྲོག་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ཏེ། ། གཞན་དུ་ལུས་ དང་སྲོག་དག་གི་ནི་རིགས་དག་ཀྱང་། ། བུ་དང་བཅས་པ་སུ་ཞིག་གིས་ནི་འབྱིན་པར་བྱེད། ། གཞན་དུ་རིགས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཕ་ཡི་ཡིན་ན་ནི། ། ཕ་ཡི་ཕ་གང་དེ་ནི་མེས་པོའི་ཡིན་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རང་གི་རིགས། ། གཉིས་སྐྱེས་རྣམས་ལ་དྲང་སྲོང་རིགས་གཞན་ ཡོད་མ་ཡིན། ། རྔོན་པ་བདུན་ཡང་རི་དྭགས་དག་དང་ངུར་པ་དང་། ། ངང་པ་དེ་རྣམས་གཉིས་སྐྱེས་སུ་ཡང་སླར་བྱུང་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སྲོག་ནི་ལས་དབང་གིས། ། ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་ནང་ན་དྲང་སྲོང་རིགས་མེད་དོ། ། གཉིས་སྐྱེས་ཚིམ་ནས་ནམ་མཁའ་དང་ནི་ས་ཡི་གནས། ། གང་ ཡིན་དེར་ནི་ཤི་བ་ཚིམ་པར་མངོན་པར་འདོད། ། ཟོས་པ་དག་ཀྱང་མ་ཞུའི་དབང་ལས་བག་མེད་པ། ། ཕ་ཡི་བག་མེད་དུ་འགྱུར་འདི་ནི་ངོ་མཚར་རོ། ། ཤློ་ཀ་བཞི་པོ་འདི་(ལྔ་,སྔ་)འགྱུར་ལ་མེད་པ། ཆོས་རྗེ་ཡིད་བཟང་རྩེ་པས་པན་ཆེན་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་དཔེ་གཉིས་གཏུགས་ནས་འགྱུར་བཅོས་མཛད་པ་ན་ཡོད་པས་བར་འདིར་འཇུག་གོ། ༈། གལ་ཏེ་གཉིས་སྐྱེས་དང་ནི་ཕོ་རོག་གིས་ཟན་ཟོས། ། ཤི་བའི་ཕ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་ཚིམ་པར་བྱེད། ། དགེ་བ་དང་ནི་མི་དགེ་བ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་དེས། ། ཕ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་དུ་བསགས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། རང་གིས་བྱིན་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། གཞན་མ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བསྔོས་པའི་བློ་ཡིས་ མིན། ། བདེ་བར་གཤེགས་པས་རང་གི་དོན་དུ་རང་ཤ་ནི། །

Therefore, the family is not [determined] by such a sequence. The ash of this body’s previous family is one thing, and the life-force of the father is another, due to the power of karma. Otherwise, who—along with their own son—could produce the families of the body and the life-force? If the family belonged to the father, then the father’s father would belong to the grandfather. In that way, all these beings are their own family; for the twice-born, there is no other lineage of sages. Even the seven hunters, the deer, the cranes, and the swans will again become twice-born. Because the life-force in another birth is due to the power of karma, there is no lineage of sages within. When the twice-born are satisfied, they desire to satisfy the deceased in whatever place exists in the sky or on the earth. That what is eaten becomes indigestible through the power of carelessness, and thus becomes the father’s own carelessness—this is a wonder! [These four verses (five in the earlier translation) are not in the earlier translation, but were added here when the Lord of Dharma, Yizang Tsepa, revised the translation by comparing two volumes of the Panchen Rinpoche’s manuscripts.] If the twice-born and the crows eat the food, they satisfy the deceased father in the next world. By that cause of virtue and non-virtue, the father’s previously accumulated merit will be exhausted. What one has given oneself, one will receive oneself; it is not through the intention of others’ dedications of generosity. The Sugata [offered] his own flesh for his own sake.

སྦྱིན་མིན་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་རྣམས་ངེས་གྲོལ་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞུང་ཀུན་རྣམས་ལས་ནི། ། སྲོག་གཅོད་ཀྱིས་ནི་གྲོལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་སྦྱིན་ལ་ནི་སྲོག་གཅོད་དེ་བཞིན་སྨྲ་བྱེད་པ། ། ཨེ་མ་གཉིས་ སྐྱེས་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་གནས་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་སྦྱིན་ལ་ནི་གསད་ཅིང་གསོད་པ་གང་ཡང་མེད། ། འཇིག་རྟེན་གསད་བྱ་ལྷ་རུ་ངེས་པར་འགྲོ་མེད་དེ། ། སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ངེས་པར་ཞི་བ་དང་བྲལ་བའི། ། གཉིས་སྐྱེས་སྐྱོན་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་འདི་ཡིན་པར་འགྱུར། ། དབུལ་པོའི་ སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་འདོད་པ་དང་བྲལ་ནས། ། རང་གི་རྩ་ལག་གྲོགས་པོ་ཡིད་འོང་བུ་དང་ཚ། ། དེ་རྣམས་བདེ་བར་འདོད་དང་བདེ་འགྲོ་འདོད་པ་ན། ། གལ་ཏེ་ཚིག་འདི་བདེན་ཡིན་དེ་རྣམས་སྲེག་པར་བྱེད། ། བུ་དང་རྩ་ལག་སྟོབས་མེད་ལ་སོགས་ཤི་གྱུར་ན། ། ངུ་འབོད་ནས་ནི་དུར་ཁྲོད་དག་ཏུ་ཕྱིན་པ་ དང་། ། ཤི་བ་རྣམས་ལ་གང་གིས་ཆུ་དང་ཟན་སྦྱིན་ན། ། རྨོངས་པ་དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་མ་སྐྱེས་ལ་སོགས་གསོད། ། ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་བརྟེན་དང་ཏིལ་སྣོད་སྦྱིན་པ་དང་། ། བ་ལ་རེག་པ་དང་ནི་བྲམ་ཟེ་ཚིམ་པ་དང་། ། གངྒཱའི་ཆུ་དང་བྷ་ར་ཏ་ནི་ཐོས་པ་སྟེ། ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གལ་ཏེ་སྡིག་ཉམས་བྱེད་འགྱུར་ ན། ། མཁའ་འགྲོ་ཡིས་ནི་ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་བརྟེན་པར་བྱེད། ། ཏིལ་མཁན་གྱིས་ནི་ཏིལ་གྱི་སྣོད་ནི་སྦྱིན་པ་སྟེ། ། བ་སྐྱོབ་ཀེའུ་ཡིས་བ་ལ་རེག་པར་བྱེད་པ་དང་། ། མཁས་མིན་དག་ཀྱང་གཉིས་སྐྱེས་རྣམས་ལ་སྟོན་མོ་སྟེར། ། གངྒཱའི་ཆུ་ནི་རུས་སྦལ་དང་ནི་ཉ་ཡིས་འཐུངས། ། མ་སྐྱེས་པ་ཡིས་ བྷ་ར་ཏ་ཡི་གྲགས་པ་ཐོས། །

Likewise, for the sake of their certain liberation, those who are omniscient have stated in all their treatises that there is no liberation through the taking of life. To claim that there is the taking of life in sacrifice is, alas, a state of ignorance on the part of the twice-born. In sacrifice, there is no killing, nor is there anyone to be killed. There is no certainty that those to be killed in the world will go to the gods; these are the words of the flawed twice-born, who are devoid of compassion and definitive peace. When the poor are separated from their suffering and their desires, and when they wish for the well-being and a happy rebirth of their own kinsmen, friends, beloved sons, and daughters—if these words were true, they would burn them. If sons, kinsmen, the weak, and others should die, and one goes from wailing to the charnel grounds, if one gives water and food to the deceased, how could that deluded person kill the unborn and so forth? If relying on the aśvattha tree, giving sesame vessels, touching a cow, satisfying brahmins, the water of the Ganges, and hearing the Bhārata were to destroy sin, then the sky-goer relies on the aśvattha, the sesame-presser gives the sesame vessel, the cow-protector touches the cow, and even the unlearned give feasts to the twice-born. The water of the Ganges is drunk by turtles and fish, and the unborn heard the fame of the Bhārata.

དེ་རྣམས་ལ་ནི་སྔོན་བསགས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མེད། ། དྲན་པའི་ཚད་མ་ཡིས་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཉམས་འགྱུར་མིན། ། ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་བརྟེན་དང་ཏིལ་སྣོད་སྦྱིན་པ་གང་། ། བ་ལ་རེག་དང་གཉིས་སྐྱེས་ཚིམ་པ་ཅི་ཡིན་དང་། ། གངྒཱའི་ཆུ་དང་བྷ་ར་ཏ་ནི་ཐོས་པ་ཅི། ། ལམ་ནི་ཉམས་པར་གྱུར་པས་འདི་ཉིད་མི་ཤེས་སོ། ། ཡོན་ཏན་འཕེལ་བ་ཡུལ་གྱིས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡི། ། གང་ལ་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ལྕུག་མ་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། མི་ཡི་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ལས་ཀྱིས་བཅིངས་པ་ཡི། ། འོག་ཏུ་རྩ་བ་རྣམས་ནི་ཚུགས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་ མེད་གང་ལ་ཉེ་བར་ཐོབ་པ་མེད། ། ཐོག་མ་མེད་ལ་ཐ་མ་མེད་ཅིང་རབ་གནས་མེད། ། ཨ་ཤྭཏྠ་ཤིང་དེ་ལ་ངེས་པར་བརྟེན་པ་ནི། ། ཀླུ་དོན་འབྲས་བུ་ལས་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ཏིལ་ནི་སེམས་ཅན་ཡིན་ཞིང་སྣོད་ཉིད་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། ཤིང་རྣམས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ཏིལ་སྣོད་སྦྱིན་པའོ། ། བ་ནི་ ལྷ་ཡི་མིག་ཡིན་རེག་པ་སྣང་བ་སྟེ། ། བ་ལ་རེག་པ་འདི་ཉིད་ངེས་པར་བརྗོད་པར་འགྱུར། ། གཉིས་སྐྱེས་མེ་སྟེ་སྲོག་ཆགས་ཚོགས་ཀྱི་ལུས་ལ་ནི། ། ཚིམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་གཉིས་སྐྱེས་ཚིམ་པའོ། ། གངྒཱའི་ཆུ་ཉིད་ཟླ་བའི་བདུད་རྩི་བཏུང་བ་སྟེ། ། སེར་སྣ་ཟད་པ་བྷ་ར་ཏ་ནི་ཐོས་པའོ། ། ཕྱི་མའི་ཚེ་ཡི་རྒྱུ་ རུ་སྒྲ་མཁན་གྱིས་ཀྱང་ནི། ། རིག་བྱེད་མ་ལུས་ཡི་གེ་ཁ་ཏོན་བྱེད་པར་འགྱུར། ། དྲན་པ་དང་ནི་རིག་བྱེད་གཞུང་གི་སྣ་ཚོགས་པ། ། མི་ཤེས་དབང་གིས་འབྲས་མེད་མགྲིན་པ་སྐམས་པར་བྱེད། ། རིག་བྱེད་ཚད་མ་དང་ནི་དྲན་པ་ཚད་མ་སྟེ། ། འདི་ཉིད་ཚིག་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །

For them, there is no fruit of previously accumulated actions. Their asceticism is not impaired by the authority of memory. What is the reliance on the aśvattha tree, the gift of the sesame vessel, the touching of the cow, the satisfaction of the twice-born, the water of the Gaṅgā, or the hearing of the Bhārata? Because the path has been lost, they do not know this. That in which the increase of qualities expands through the objects, and in which the shoots flourish above and below—in the world of humans, those bound by karma take root below. Likewise, for that which is formless, there is no attainment. Without beginning and without end, it is without a fixed location. Relying firmly upon that aśvattha tree is explained as the flourishing of the fruit of the nāga’s purpose. Sesame is the sentient being and the vessel is the vessel itself; the thorough giving of trees is the gift of the sesame vessel. The cow is the divine eye, and the touch is the light; this is definitively called the touching of the cow. The twice-born is fire, and that which satisfies the bodies of the hosts of living beings is the satisfaction of the twice-born. The water of the Gaṅgā is the drinking of the moon’s amṛta; the exhaustion of stinginess is the hearing of the Bhārata. As a cause for future lives, even the grammarians will recite the entirety of the Vedas. Through the power of ignorance, they dry up their throats with the fruitless variety of memory and the source texts of the Vedas. The authority of the Vedas and the authority of memory—this very statement is a position of extreme contradiction.

དམ་ པའི་ཆོས་ལས་གསུངས་པའི་ཚིག་ནི་ཚད་མ་སྟེ། ། རྒྱལ་བའི་གསུང་ནི་འདི་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སིནྡྷུའི་ཡུལ་དུ་གཉིས་སྐྱེས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཐོད་པ་ཅན་དང་དམངས་རིགས་དག་གི་ཟན་ཟ་རུ། ། རི་བཅས་ཡུལ་དུ་བ་ལང་ཤ་དང་མ་ཧེ་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཆང་ནི་གཙང་མར་བསྟེན་ པ་ཡིན། ། གཽ་ཏ་མ་ལ་སོགས་ཡུལ་དུ་མ་ཧེའི་ཤ་གཙང་བར། ། མ་ག་ལ་སོགས་ཡུལ་དུ་རྟ་ཤ་ལ་སོགས་བསྟེན། ། ཨིནྡྲ་ལ་སོགས་དང་ནི་མ་ག་སོག་ཡུལ་དུ། ། མ་ཧེའི་ཤ་དང་ཕག་ཤ་བཟའ་བར་མི་རུང་ངོ་། ། མགུལ་ཁ་ལ་སོགས་ཡུལ་དུ་མ་སོགས་བཟུང་བ་ནི། ། བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ གཙང་མར་བཤད་པ་ཡིན། ། གང་གི་ཡུལ་དེ་དག་ཏུ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། དེ་ཉིད་བྱས་ན་མི་རྣམས་ལ་ནི་སྐྱོན་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་གཉིས་སྐྱེས་རྣམས་ནི་དྲན་པའི་ཚིག་དག་གིས། ། ལྟུང་འགྱུར་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་རྣམས་རང་ཡུལ་དུ། ། དྲན་ཚིག་སྐྱོན་གྱིས་ཆར་ཐན་དུ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ དེ་རུ་གཉིས་སྐྱེས་ཚེ་ལ་དྲན་པ་ནི། ། ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལོ་རྒྱུས་ཚོགས་ཀྱང་གང་བསྟན་པ། ། དེ་ནི་བདེན་ནམ་རྫུན་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བགྱི། ། རབ་བརྟན་དག་དང་ས་སྲུང་དང་ནི་གཡུང་དྲུང་དང་། ། མེ་ཏོག་སོགས་དང་ལྷ་མོ་དང་ནི་དཔལ་མོ་དང་། ། ཟླ་བ་ བདུད་རྩི་འོ་མའི་རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པ་ལས། ། འདི་རྣམས་འབྱུང་ཞེས་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་ནི་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་སྟོབས་ལྡན་རྒྱལ་སྲིད་དུ་ནི་ཟླ་བ་འདི། ། བྱུང་ན་ལོང་བའི་འཐབ་མོའི་དུས་སུ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཟླ་བ་མེད་ན་ས་གཞི་ལ་ནི་ཟླ་ཚེས་དང་། །

The words spoken in the sublime Dharma are authoritative; the speech of the Victor is itself utterly pure. In the western land of Sindhu, the twice-born consume the food of those with skulls and the commoners. In the mountainous regions, beef and buffalo are eaten, and likewise, liquor is relied upon as pure. In the lands of Gautama and others, buffalo meat is considered pure; in Magadha and other lands, horse meat and the like are consumed. In the lands of Indra and others, as well as in Magadha and so forth, it is improper to eat buffalo or pig meat. In the lands of Gurla and others, the consumption of meat and so forth is explained as pure for the sons and others. In those respective lands, if one practices what is desired for the sake of accomplishment, there is no fault for those people. If the twice-born were to fall [from their status] due to the words of their own traditions, then how could those very traditions cause drought and famine within their own lands? Thus, the traditions of the twice-born regarding life in those places are not authoritative by virtue of local custom. Whatever histories the Sages have taught, one should examine whether they are true or false. The histories state that from the churning of the ocean of milk, the very stable ones, Airavata, the eternal ones, the flowers and so forth, the goddesses, and Lakshmi, as well as the moon and amṛta, emerged. If this moon had appeared during the reign of Balin, it would not have existed at the time of the battle of the blind. If the moon did not exist, there would be no lunar phases upon the earth.

ཚེས་ལ་ཟླ་བའི་ཆ་ལྔ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་འདིར། ། སྔོན་དུ་ཟླ་དང་ རལ་པ་འཛིན་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། ། ཟླ་བ་ལ་ནི་ཞེན་པས་ལོང་བ་གསད་པ་ཡིན། ། ཕྱི་ནས་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་སྟོབས་ལྡན་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ། དེ་ནས་ལྷ་དབང་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་རྫུན་གྱི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་ནི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས། ། ཆོས་ སྒྱུར་དེ་ལྟ་ན་ནི་བདེན་ཚིག་ཅི་ཞིག་བྱ། ། སྲོག་གཅོད་མཐུ་ཡིས་གལ་ཏེ་མཐོ་རིས་འགྱུར་ན་ནི། ། གཞན་ལ་ཕན་པས་དེ་ལྟར་དམྱལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ལོ་རྒྱུས་ཆོས་རྣམས་དང་ནི་དྲན་པ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། ། རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱས་ནས་རྫུན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་ཆོས་དེ་མི་ ཤེས་བྱིས་པ་བྲམ་ཟེས་བྱས། ། རང་གི་ཕྱི་ས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་མི་དཔྱད་དོ། ། གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་འདི་ནི་མཁའ་བཞིན་མ་བྱས་པ། ། ཇི་ལྟར་འདི་ནི་ཁ་ལས་འདོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ནོར་དང་ཆགས་པ་ཞེན་པའི་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། མགྲིན་པ་མཆུ་དང་རྐན་སོགས་ཀྱིས་ནི་ནན་ཏན་བྱེད། ། གལ་ ཏེ་རིག་བྱེད་སྔ་མ་ཡིན་ན་ཡུལ་སྐད་མེད། ། སྔོན་དུ་ཡུལ་སྐད་ཡིན་ན་རིག་བྱེད་ཐོག་མར་མེད། ། གལ་ཏེ་རང་བྱུང་ཡིན་ན་ཁ་ལས་མ་སྐྱེས་ཏེ། ། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་ན་ཀུན་གྱིས་འདོན་པར་འགྱུར། ། ཨནྡྷའི་ཤིང་དང་སྣ་ཚོགས་འབྲུ་དང་མར་དང་ཟན། ། བདེ་བའི་དོན་དུ་འབར་བའི་ཐབ་ཏུ་སྲེག་ པར་བྱེད། ། ཤ་ཟ་བ་ཡི་མི་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྲག་པར་བྱེད། ། མེ་ལྷ་འདི་དག་ལ་སོགས་མི་འདོད་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། བུད་མེད་པས་ནི་མཐོ་རིས་གནས་སུ་མི་འགྲོ་ན། ། འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ཚད་མ་གལ་ཏེ་འདིར་འགྱུར་ཏེ། །

Regarding the five phases of the moon during the lunar days, here it is said: "Previously, the moon and the matted-hair Īśvara, out of attachment to the moon, killed the blind one. Later, by the power of time, Balarāma was produced; then the lords of the gods churned the ocean." If the words of such false histories were to transform the Dharma, then what use would there be for truthful words? If one could attain the higher realms through the power of taking life, then by benefiting others, one would likewise fall into hell. Having analyzed the histories and the Dharma with the wisdom of the learned, they are found to be false. Therefore, that Dharma was composed by ignorant, childish brahmins; they do not examine it, just as one does not examine one's own excrement. If this Veda is uncreated like space, how is it that it is recited from the mouth? Brahmins attached to wealth and desire exert themselves with their throats, lips, palates, and teeth. If the Veda is ancient, there is no regional dialect; if it were a regional dialect in the past, the Veda would not have existed from the beginning. If it is self-arisen, it was not born from the mouth; if it is all-pervading, everyone would recite it. People burn aṇḍa wood, various grains, butter, and rice in the blazing hearth for the sake of pleasure. This terrifies those who eat meat; these words about the god of fire and so forth are undesirable. If women do not go to the abode of the higher realms, then if worldly renown were the valid authority here—

ནེ་ཙོ་ལ་སོགས་གཞན་ཡང་གཞོན་ནུའི་དུས་སུ་ནི། ། དཀའ་ཐུབ་བྱས་ ནས་ཚངས་པའི་གནས་སུ་ཞུགས་པར་གྱུར། ། རིག་བྱེད་ལས་ནི་གཞན་བཤད་དྲན་པའི་ཚིག་ནི་གཞན། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པ་ཡིས་ནི་གཅིག་ཉིད་མི་འགྱུར་རོ། ། རིག་བྱེད་ཚོག་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྟེན་ཐར་པ་སྟེ། ། འཁོར་བའི་འབྲས་བུ་ངེས་པར་དྲན་པས་སྟེར་བ་ནི། ། འཁོར་བས་བཅིངས་ པའི་འཁྱམ་པ་འཇུག་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་དྲན་པའི་སེམས་ནི་འདི་ཉིད་འདོད་མ་ཡིན། ། སྡུག་བསྔལ་འཕྲོག་བྱེད་ཐར་པའི་གོ་འཕང་ཞུགས་པར་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཞལ་འདོད་དོ། ། དེ་ལྟར་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཞལ་དམན་བློ་ངན་ནི། ། གཉིས་སྐྱེས་རྣམས་ལ་ཀུན་ ནས་ལམ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། ། མི་ཤེས་པ་ཡི་དབང་གིས་སྲོག་གཅོད་བྱས་ནས་ནི། ། རང་རིག་ང་རྒྱལ་དབང་གིས་དམྱལ་བར་ཞུགས་པར་འགྱུར། ། ཚངས་པ་དང་ནི་དབང་ཕྱུག་ཁྱབ་འཇུག་གཟུགས་གཅིག་འདིར། ། དྲག་པོས་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་གཅོད། ། གལ་ཏེ་དྲག་པོ་ སྡིག་མེད་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པས་ན། ། ཅི་ཕྱིར་ཐོད་པ་བོར་ནས་དེ་ནི་དག་པར་འགྱུར། ། དྲག་པོ་ཕྱག་དར་འདི་ནི་གཙང་མ་མ་ཡིན་ལ། ། གལ་ཏེ་བསོད་ནམས་རྒྱུ་རུ་རིག་པར་མི་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ཉིད་སྤྱི་བོ་ནས་ནི་ལྷུང་འགྱུར་གཙང་བ་ན། ། གངྒཱའི་ཆུ་ཡིས་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ཁྲུས་འདི་བྱེད། ། ཡན་ལག་ སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཁྲུས་ལ་སྦྱར་བ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་ལས་ནི་འགྲོ་བ་ས་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། འདོད་པའི་རྒྱུ་རུ་གངྒཱའི་ཆུ་ལ་གང་ཞུགས་པ། ། (རྨངས་,རྨོངས་)པ་དེ་ནི་དེ་རུ་འགྲོ་བ་གང་ན་རིགས། །

Parrots and others likewise, in their youth, performed austerities and entered the abodes of Brahmā. The Vedic scriptures explain one thing, while the words of the Smṛtis explain another; through the knowledge of Yoga, they are not one and the same. Liberation is attained by relying on the Vedic rituals through Yoga, whereas the Smṛtis, which certainly grant the fruits of saṃsāra, cause those bound by saṃsāra to wander. Therefore, the mind of the Smṛtis is not what is desired here. One enters the state of liberation that robs away suffering; one desires the face of the glorious Guru, the nectar of primordial wisdom. Thus, those of inferior intellect and poor minds who disregard the face of the glorious Guru will completely lose their way, even for the twice-born. Under the power of ignorance, they take life, and through the power of pride in their own self-awareness, they enter hell. Why did Rudra cut off the head of Brahmā here, if Brahmā, Īśvara, and Viṣṇu are one in form? If Rudra is renowned in the world as sinless, why did he become pure only after discarding the skull? This skull of Rudra is not clean; if it is not understood to be a cause of merit, and if it were pure simply by falling from the crown of the head, why then perform this bathing with the waters of the Gaṅgā? By applying various limbs to the bath, beings fall from the sky to the earth. For what purpose is the water of the Gaṅgā entered as a cause of desire? Where is it appropriate for that fool to go?

ཁྱབ་འཇུག་ལུས་ལ་དཔལ་མོ་རང་དབང་གལ་ཏེ་འགྱུར། ། རཱ་མས་ཅི་ཕྱིར་དེ་རུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་པར་ འགྱུར། ། ཀུན་མཁྱེན་ཁྱབ་འཇུག་གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་ན། ། བུད་མེད་བྲལ་བའི་དབང་གིས་ཅི་ཕྱིར་ཕྱུགས་རྣམས་འགྲོ། ། གང་གིས་ས་ལ་རྐང་པ་གསུམ་དུ་བྱས་པ་ན། ། ཆུ་ལ་དེ་ཡིས་ཅི་ཕྱིར་ཟམ་པ་བཅིང་བར་བྱེད། ། གང་གི་ལྟོ་བ་ན་གནས་མ་ལུས་སྲིད་གསུམ་ན། ། དེ་ཡི་ རང་གི་ཆུང་མ་ཅི་ཕྱིར་འཕྲོག་པར་འགྱུར། ། འདི་དག་ལ་སོགས་དུ་མ་རྣམ་པ་སྟོང་ཕྲག་གིས། ། ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བར་བྱེད། ། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་དོན་ཀུན་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། གཉིས་སྐྱེས་རིགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དབང་གིས་ཡང་དག་བསྟན། ། དང་པོ་ཕས་ནི་རབ་ཏུ་ སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་དང་། ། ཕྱི་ནས་མས་ནི་མངལ་གྱི་དབང་གིས་གྲགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་མངལ་ནས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པས་གཉིས་སྐྱེས་འགྱུར། ། གཞན་དུ་ན་ནི་དམངས་རིགས་དབང་གིས་མི་མ་ཡིན། ། མངལ་ནས་སྐྱེས་པས་བྱིས་པ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། མངལ་གྱི་ནང་ནས་ཚངས་པའི་སྐུད་ པ་བྱུང་བ་མིན། ། དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་བྱས་ནས་སུ། ། གཉིས་སྐྱེས་མིང་གི་རྒྱུ་རུ་མགྲིན་པར་རབ་ཏུ་མིན། ། གཉིས་སྐྱེས་ཉིན་གཅིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཆོ་ག་བྱས་པའི་སྐུད་པས་གཞན་མར་གྱུར་པ་ནི། ། གཉིས་སྐྱེས་མ་ལུས་རྣམས་ལ་ཅོ་འདྲིའི་དོན་དུ་སྟེ། ། རྨོངས་པའི་ བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཨེ་མ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། ཁྱབ་འཇུག་དེ་ཉིད་བློ་ཡིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་གཞན། ། ཤིང་ལས་སྐྱེས་པའི་དབྱུག་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིས། །

If Viṣṇu possesses sovereignty over Śrī within his own body, why did Rāma suffer there? If the omniscient Viṣṇu is renowned in the world, why did he wander as a beast due to separation from a woman? When he made the earth into three steps, why did he build a bridge over the water? Since the three worlds without exception reside within his belly, why would he abduct his own wife? Through thousands of such and other ways, these words inflict suffering upon men. Upon analysis, all these points are found to be without substance; they are taught only through the power of the pride of the twice-born caste. First, the father brings about birth, and subsequently, the mother becomes renowned through the power of the womb. Thus, by the certainty of being born from a womb, one becomes "twice-born." Otherwise, by the power of the śūdra caste, one is not a human. Since the child is born from the womb, the sacred thread (brahmasūtra) does not emerge from within the womb along with the infant. Having performed this very ritual for them, the sacred thread is not placed around the neck as a cause for the name "twice-born." That the twice-born are by nature born together with the thread on a single day, and that the thread becomes something else through the performance of the ritual, is for the sake of mocking all twice-born people without exception. Alas, how wonderful are the various thoughts of the deluded! Viṣṇu himself, through another mental engagement, acts as one who holds a staff born of wood.

དགུན་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་མཚན་མོའི་མཐའ་རུ་ནི། ། འདར་བ་དང་ལྡན་ཆུ་ཡིས་ཁྲུས་ནི་བྱེད་པ་སྟེ། ། གྲང་བས་འཛིན་དང་རབ་ ཏུ་འདར་བའི་ལུས་ལ་ནི། ། བསམ་གཏན་དང་ནི་སྔགས་བཟླས་བཟང་པོ་དེ་རུ་གང་། ། དཔེར་ན་གདུག་པའི་སྦྲུལ་ནི་ཁྱིམ་དུ་ཞུགས་པ་ཡི། ། མུན་པས་བཀབ་པ་དེ་རུ་བསམ་པ་མེད་པ་ལྟར། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ནི་དབྱུག་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། ། སེམས་ནི་འདུས་པར་བྱ་བ་དབྱུག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་ ལྡན་ཚངས་པའི་གཟུགས་ནི་མཐའ་མེད་གཅིག་པུ་སྟེ། ། ཆུ་ལ་ཞུགས་པའི་དབྱུག་པ་ཅན་གྱིས་མི་འཛིན་ནོ། ། ཞི་བ་བས་ཀྱང་ཐལ་བས་ལུས་པོ་བྱུག་པར་བྱེད། ། ཁྲུས་ཀྱི་མཐའ་རུ་སོ་གཉིས་དབང་པོ་བློ་ཡིན་ཏེ། ། བདེ་བའི་དོན་དུ་རལ་པའི་ཁུ་ཚུར་རྟག་ཏུ་འཛིན། ། འདོད་པའི་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་ཉིད་མཆོད་ པར་བྱེད། ། གཞན་མ་ཐོད་པ་རྣམས་དང་མགོ་བོ་འཛིན་པ་དང་། ། ལུས་ལ་མི་ཡི་རུས་པས་རྒྱན་རྣམས་བྱེད་པ་སྟེ། ། དཔལ་ལྡན་དངོས་གྲུབ་རྒྱུ་རུ་དུར་ཁྲོད་འཁོར་བར་བྱེད། ། མི་ཤེས་དབང་གིས་བློ་ངན་ལ་ནི་དངོས་གྲུབ་གང་། ། གདོང་ནག་དང་ནི་དེ་བཞིན་ཕྱུགས་བདག་གཞན་མ་ཡིན། ། གཅེར་བུ་དང་ནི་ རལ་པ་རིང་པོ་སྐྲ་བྲེགས་པ། ། སློབ་པ་འཁོར་ནས་ཞི་བར་རབ་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད། ། ཐར་པའི་གོ་འཕང་གྲུབ་ནས་འགྲོ་བར་འགྱུར་མིན་ནོ། ། གཞན་མ་རྣམས་ཀྱང་གཅེར་བུ་དང་ནི་སྐྲ་ཕྱུང་དང་། ། སོ་དང་བཅས་པ་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དྲི་མས་བྱུགས། ། བཀྲེས་དང་སྐོམ་པས་འཛིན་པས་བློ་ངན་འཆིང་ བར་འགྱུར། ། ཐར་པའི་ལམ་ལས་ནམ་ཡང་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། གཞན་མ་རྣམས་ཀྱིས་དབྱར་གྱི་དུས་སུ་ཤིང་དྲུང་པ།

At the end of the night during the winter season and so forth, one performs ablutions with trembling water. Upon a body seized by cold and intensely shaking, what excellence is there in concentration and mantra recitation? For example, just as a venomous snake that has entered a house remains without thought when covered by darkness, so too are body, speech, and mind the three staffs; the mind, when gathered, is the single staff. The glorious form of Brahmā is the one without end; it is not grasped by the staff-bearer who has entered the water. Even more peaceful than peace, one anoints the body with ashes. At the conclusion of the ablution, the thirty-two faculties are the intellect; for the sake of bliss, one always holds the fist of matted hair. With the flowers of desire, one worships the stone itself. Others hold skulls and heads, and adorn their bodies with human bones; they wander the charnel grounds for the sake of glorious accomplishment. What accomplishment is there for those of evil intellect through the power of ignorance? It is not the dark-faced one, nor the Lord of Cattle, nor any other. Naked, with long matted hair or shaven heads, they wander as students, desiring to go to peace. Having not achieved the state of liberation, they will not go. Others are also naked and hair-pulled, with teeth and all limbs smeared with filth. Bound by the grip of hunger and thirst, those of evil intellect will never go upon the path of liberation. Others, during the summer season, dwell at the foot of trees.

། སོས་ཀ་དང་ནི་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་ཚང་པ་ཅན། ། དགུན་གྱི་དུས་སུ་བླ་གབ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། དོན་དམ་པ་ཡི་རྒྱུ་རུ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་བྱེད། ། གཅེར་བུ་པ་ལ་ཀུན་ནས་སེང་ གེའི་ཁྲི་དང་ནི། ། མགོ་བོའི་སྐྲ་རྣམས་ཕྱུང་བ་ལ་ནི་གདུགས་གསུམ་དང་། ། དྲི་མས་བྱུགས་ལ་སྔོན་དུ་མྱ་ངན་མེད་ཤིང་ལས། ། ལྷ་ཡི་མེ་ཏོག་འབབ་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་མ་ཡང་ནི་མགོ་སྤུ་བྲེགས་པའི་དགེ་སློང་ཉིད། ། ངུར་སྨྲིག་འཛིན་ཅིང་འདོད་པའི་ལྷ་གང་གནས་པར་བྱེད། ། ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱིས་དམན་པ་ནོར་ནི་སོགས་པར་འདོད། ། ཏ་ལ་སྟེང་ནས་བཅད་བཞིན་ཟད་པར་འགྱུར་བའོ། ། གཞན་མ་རྣམས་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་གནས་སུ་རབ་ཞུགས་ནས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཟ་བར་བྱེད། ། སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་མཉམ་པའི་བདེ་བས་དམན་པ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་འགལ་བ་ རྣམས་ལ་ཡང་དག་སྤྱོད་པར་བྱེད། ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་མི་ནི་ངེས་པར་ཕྱུགས་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ཡི་བདུད་རྩིས་མི་ལ་དངོས་གྲུབ་མྱུར་བར་སྟེར། ། རིགས་ཀྱི་ལུང་ལས་རུལ་པའི་དྲི་ནི་གཙང་བ་སྟེ། ། འཇིགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ཞི་བའི་རྒྱུ་རུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས། ། དགོད་པ་དང་བཅས་རྣལ་འབྱོར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ། རབ་མཆོག་ཡན་ལག་དང་ལྡན་རྣམས་ལ་ཞེ་སྡང་དང་། ། ཆགས་པ་དང་ལྡན་རྒྱུ་རུ་དཔལ་ལྡན་ཚངས་སྤྱོད་བྱེད། ། རྨི་ལམ་དུ་ཡང་གང་ཞིག་བུད་མེད་སྦྱོར་ལ་ཞེན། ། དཔལ་ལྡན་ཚངས་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་ཇི་ལྟར་ན། ། དཔེར་ན་མར་ གྱི་གོང་བུ་འབར་བའི་མེ་ཡིས་ནི། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ཞུ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བཞིན་ནོ། །

In the summer and spring seasons, those who dwell in huts, and in the winter season, yogis who remain without shelter, inflict great suffering upon themselves for the sake of the ultimate. For the naked ones, it is not logical that a lion throne, three parasols over their shorn hair, and divine flowers falling from an Ashoka tree after they have been anointed with scents should occur. Furthermore, how can a monk who has shaved his head, wears saffron robes, and dwells among the gods of desire, yet lacks meditative concentration, desire to accumulate wealth and the like? He will be exhausted like a palm tree cut down from the top. Others, having entered the abodes of their families, consume many things such as the five nectars. Lacking compassion and devoid of equal bliss, they engage in conduct that contradicts the world. A person born seven times as a human is certainly a beast; the nectar of that [beast] bestows accomplishment quickly upon humans. According to the scriptures of their families, the stench of rot is pure; it should not be shown to those who are fearful. Moreover, for the sake of pacification, they maintain the yoga with various forms of laughter. Toward those with the most excellent limbs, they harbor hatred; for the sake of passion, they practice the glorious celibacy. If one is attached to union with women even in dreams, how can that glorious one be a practitioner of the asceticism of Brahmā? For example, just as a lump of butter is melted in a single instant by a blazing fire.

དེ་ལྟར་བླ་མ་དམ་པའི་ཞལ་དམན་གླེན་པ་ཡིས། ། སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་སྟེར་བའི་ལམ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད། ། བདེ་བའི་རྒྱུ་རུ་ཡང་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་དམན་པ། ། དམྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་མེ་ལ་ཉལ་ས་ཚོལ་བར་བྱེད། ། རང་གི་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་འཕེལ་འགྱུར་ན། ། སྐྱེ་བ་དུ་མ་བརྒྱ་ཡིས་བདེ་བ་སྟེར་མི་འགྱུར། ། ཞིང་རྣམས་ལ་ནི་ཅི་ཚེའི་ས་བོན་བཏབ་པ་ལས། ། སཱ་ལུའི་ས་བོན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། ཚངས་པའི་ཤིང་ལས་ཆུ་ཤིང་འབྲས་བུ་འགྱུར་བ་མིན། ། སྨྱུག་མ་བུ་རམ་ཤིང་དང་ཆུ་ལས་མར་ ཉིད་མིན། ། དུག་ལས་བཅུད་ལེན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མེད། ། རང་གི་སེམས་ལས་སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་བདེ་འགྱུར་མིན། ། སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ས་བོན་ཡང་དག་བཏབ་པ་ན། ། སྐྱེ་བ་དུ་མ་རྣམས་ལ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིས། ། དེ་ཕྱིར་རྣམ་དག་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་ནི། ། མཉམ་ པའི་བདེ་བ་ཉམས་པ་ཡོངས་སུ་དོན་བྱ་ཞིང་། ། སྲོག་ཉིད་ཤི་ནས་ཕྱི་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི། ། རིགས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཉམས་པར་གྱུར་པས་སྟོན་བྱེད་ཅིང་། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཅི་ཕྱིར་དྲག་པོ་ཡིས། ། འཆི་བར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞི་གནས་འཇུག་པར་བྱེད། ། གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཐོ་ རིས་བདེ་བའི་རྒྱུ་རུ་ནི། ། རང་གི་ལིངྒཱའི་རྩེ་མོའི་པགས་པ་གཅོད་པར་བྱེད། ། ཉིན་མོའི་མཐའ་དང་མཚན་མོའི་སྟེང་དུ་བཟའ་བ་ནི། ། ངེས་པར་སྟག་གཟིག་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། རང་གི་ལས་ཀྱིས་ཤི་བར་གྱུར་པའི་ཕྱུགས་རྣམས་ཀྱིས། ། དེ་ཡི་ཤ་ནི་ཉེ་བར་སྤྱོད་ པར་མི་བྱེད་དོ། ། སྲོག་བཅད་རབ་ཏུ་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་ཟ་བྱེད་དེ། །

Thus, those of inferior intellect and folly, following the instructions of a base guru, take up a path that bestows manifold suffering. Lacking merit, which is the cause of happiness, they seek a place to sleep in the fires of the hells. If this suffering increases within one’s own mind, happiness will not be granted even through hundreds of successive births. Just as whatever seeds are sown in the fields, the seed of rice will not become something else; a plantain tree will not produce the fruit of a brahma tree; bamboo, sugarcane, or water will not become butter; and from poison, a potent elixir will never arise. From one’s own mind, happiness will never arise from suffering. When the seed of suffering is truly sown in the mind, it will increase throughout many births. Therefore, those who are pure, having investigated thoroughly, should strive to completely eliminate the loss of equal bliss. If it were as others claim—that after death there is no further birth—then why would those of noble lineage, having perished, teach the practice of śamatha (calm abiding) to those who are dying violently? If that were so, why would others, for the sake of the happiness of higher realms, cut the skin from the tip of their own liṅga? Why would tigers and leopards certainly consume their food at the end of the day and during the night? Why would they not consume the flesh of livestock that have died through their own karma? Having performed the act of killing, they then eat that very thing.

གཞན་དུ་ན་ནི་མི་རྣམས་མཐོ་རིས་འགྲོ་བ་མེད། ། འདི་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་དུ་མ་མུ་སྟེགས་པ། ། ངན་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཤིང་རྣམས་ཀྱི། ། རྩ་བ་བསྐལ་པ་དུ་མ་རྣམས་སུ་བཅིངས་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ དབྱུང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཐོག་མེད་གཙོ་བོ་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་དང་། ། ང་རྒྱལ་དང་ནི་བློ་གྲོས་ཡིད་བཅས་འབྱུང་བ་དང་། ། ལས་ཀྱི་དབང་ཡོད་ན་ནི་དཔལ་ལྡན་ཡུལ་དབང་པོ། ། འདི་དག་གཞན་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱེད། ། ལྟ་བ་རྣམས་ལ་བརྟེན་པའི་དུ་མའི་ གཞུང་རྣམས་དང་། ། མིང་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་མཁས་པ་མང་རྣམས་ཀྱིས། ། གང་ཞིག་རིག་བྱེད་མཐའ་དང་གྲུབ་མཐའ་གཞན་རྣམས་ནི། ། ནོར་འདོད་རྒྱུ་རུ་དེ་ཉིད་རྣམས་ནི་རྗོད་པར་བྱེད། ། ཨོཾ་བྷུར་བྷུཿསྭ་ནི་འདི་རུ་གང་ཡིན་དང་། ། ས་ཝེ་ཏོར་ཝ་རེ་ཎྱེ་དང་བྷ་ར་གོ་དེ་བ་དང་། ། སྭ་དྷི་མ་ཧི་གང་ཡིན་ དྷེ་ཡ་ཡོ་ན་དང་། ། པྲ་ཙོ་ཏ་ཡ་གང་ཡིན་ངེས་པར་རིག་བྱེད་ཚིག། ཨོཾ་ཡིག་སྔགས་ནི་མཆོག་ཏུ་ལྷོ་ཡི་མེ་ཡིན་ཏེ། ། བྷུ་ནི་ངེས་པར་ས་ཡིག་བྷ་ཝ་འཇིག་རྟེན་གསུམ། ། ས་ཡིག་ཐར་པ་ཡིན་ཏེ་ས་ནི་དྲག་པོ་ཡིན། ། ཝེ་ཏེ་ཞེས་ནི་ཚངས་པ་ཝ་རེ་ཎྱ་ནི་ལྷ་མིན་དགྲ། ། བྷར་གོ་ཞེས་ནི་ཆུ་ཡིན་དེ་བ་འདིར་ ནི་དབང་པོར་བརྗོད། ། སྭ་དྷི་ཞེས་ནི་བདག་ཡིན་མ་ཧི་སྲོག་གི་རླུང་། ། དྷེ་ཡ་ཞེས་ནི་དེ་བཞིན་བདག་གི་གོ་འཕང་བརྗོད། ། ཡོ་ན་ཞེས་ནི་རྟག་པར་རྒྱུ་བ་ཆེན་པོའོ། ། པྲ་ཙོ་ཏ་ཡ་ཞེས་ནི་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྐུལ། ། ས་བེ་ཏྲི་ནི་ཉམས་པས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྱུར། །

Otherwise, humans would not go to the higher realms. Such and other numerous contradictions of the non-Buddhists are the roots of suffering in the minds of the wicked, bound for many eons; even a Buddha would not be able to extract them. The primordial Primal Matter (Prakṛti), whose nature is the qualities (guṇas), the ego (ahaṃkāra), the intellect (buddhi), the mind (manas), and the elements, as well as the power of action (karma) and the glorious Indra—the objects of the senses—these are thoroughly conceptualized by others. Relying on various views, many scholars, through the distinctions of terminology, proclaim those very principles as the cause for the desire for wealth, whether in the Vedānta or other philosophical systems. "Oṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ" is what is here: "Sveta" is the sun, "Varaṇī" is the enemy of the asuras, "Bhārgava" is the deity, "Svādhi" is the self, "Mahi" is the wind of life, "Dheya" is the state of the self, "Yona" is the great constant movement, and "Pracodayāt" is the thorough impelling of that very reality. "Savitra" is the world beyond through its transformation. The mantra "Oṃ" is the supreme fire of the south. "Bhū" is certainly the letter "Bha," and "Va" is the three worlds. "Sva" is liberation, and "Sa" is Rudra. "Vete" is Brahmā, and "Varaṇī" is the enemy of the asuras. "Bhārgava" is water, and "Deva" here is said to be Indra. "Svādhi" is the self, and "Mahi" is the wind of life. "Dheya" likewise expresses the state of the self. "Yona" is the great constant movement. "Pracodayāt" is the thorough impelling of that very reality. "Savitra" is the world beyond through its transformation.

ག་ཡ་ཏྲི་ནི་མ་ཉམས་སྲིད་པ་འབྱུང་བར་ འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཕྱིར་གྱུར་ནང་གི་གནས་སུ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཨ་པོ་འདོད་པ་ཆེན་པོ་སྲིད་ལས་འབྱུང་གནས་སྟོན། ། འདི་དག་ལ་སོགས་པ་ཡིས་ནང་གི་ཐུན་མཚམས་འགྱུར། ། ཟླ་དང་ཉི་མའི་དབུས་སུ་ཉིན་དང་མཚན་མོ་ནི། ། སྲོག་དང་ཐུར་སེལ་ལ་གནས་དབུས་སུ་ཡིན་པ་སྟེ། ། འཁོར་བའི་ སྡུག་བསྔལ་འཕྲོག་བྱེད་དག་པའི་ཐུན་མཚམས་ཏེ། ། ཉི་མ་ནུབ་དང་དེ་བཞིན་ཤར་ལས་གཞན་མ་ཡིན། ། ཕྱི་རོལ་གླེན་པ་རྣམས་ལ་གསང་བའི་དོན་དུ་ནི། ། སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་མེས་པོས་བཤད་པའོ། ། ཨོཾ་ཡིག་ས་བོན་ཞེས་ནི་ངེས་པར་སྐུ་རྡོ་རྗེ། ། བྷུ་ནི་གསུང་གི་རང་བཞིན་བྷ་བ་ ཐུགས་ཉིད་དོ། ། དོན་དམ་པ་ཡི་རྒྱུ་ཕྱིར་སྭ་ཡིག་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་ཐུབ་པ་བཟང་པོའི་གཞུང་། ། དྲག་པོ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་མེས་པོ་གང་ཞིག་ནི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་ཡིས་ཁྱབ་འཇུག་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཆུ་ཞེས་པ་ནི་རིན་ཆེན་འཛིན་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། དབང་པོ་རྣམས་ དག་རལ་གྲི་ཆེན་པོ་འཛིན་པའོ། ། སྭ་དྷི་ཞེས་ནི་གོས་དཀར་མོ་ནི་ཆེན་མོ་སྟེ། ། མ་ཧཱི་ཞེས་ནི་རྒྱལ་བའི་སྤྱན་མར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དེ་བཞིན་དྷེ་ཡ་ཞེས་ནི་མཆོག་ཏུ་མཱ་མ་ཀཱི། ། ཡོ་ན་ཞེས་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲོལ་མར་གསུངས། ། པྲ་ཙོ་ད་ཡ་ཞེས་ནི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་གྲགས། ། ཨ་པོ་འདོད་ཆེན་ ཞེས་ནི་འགྲོ་བའི་ཐབས་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཐུན་མཚམས་ཐ་དད་མིན། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་དབུས་སུ་སོ་སོར་ཕྱག་འཚལ་འགྱུར། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཞེས་ནི་འོ་མའི་རྒྱ་མཚོར་གསུངས། །

Gayatri is the source from which becoming arises without decay; likewise, it is so in the internal state. Apo, the great desire, is shown to be the source of becoming. Through these and others, the internal junctions are formed. Between the moon and the sun, day and night reside in the center of the life-force and downward-clearing winds. This is the pure junction that robs one of the suffering of cyclic existence; it is none other than the setting and rising of the sun. For the sake of the secret meaning for the foolish outside, the Grandfather explained this according to the inclinations of sentient beings. The seed-syllable OṂ is the Vajra Body; Bhu is the nature of the Vajra Speech; Bha is the Vajra Mind itself. Because it is the ultimate cause, the syllable Svā is Wisdom. This is the source text of the Sage, the reality of the three worlds. The fierce one is Amitābha; the Grandfather is Vairocana, who pervades Viṣṇu, the Vajra-holder. "Water" is the Buddha Ratnadhara; the pure senses are the one who holds the great sword. Svādhi is the great Pāṇḍaravāsinī; Mahī is renowned as the Victorious One’s Locanā. Likewise, Dheyā is the supreme Māmakī; Yoṇa is said to be the Tārā of the Victorious Ones. Pracodaya is renowned as the Perfection; Apo, the great desire, is the means for beings. Their entering into union is not a distinct junction; they are individually honored in the center of the vajra and lotus. The Source of Phenomena (dharmodaya) is said to be the Ocean of Milk.

དེ་ཡི་དབུས་སུ་པདྨ་ཆུ་སྐྱེས་དེ་ཉིད་དོ། ། གང་ཞིག་ཟླ་བའི་གདན་ནི་གནམ་ལྡིང་དེ་ཉིད་ དོ། ། གང་ཞིག་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁྱབ་འཇུག་དེ་ཉིད་དོ། ། ཡང་དག་དགུག་པ་རྒྱལ་ཀ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། སོ་སོར་སྣང་བ་དག་པ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའོ། ། གང་ཞིག་མི་འདུས་ཞེས་ནི་ང་རྒྱལ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། མི་འགག་ཆེན་པོ་ཞེས་ནི་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའོ། ། གྲགས་མ་ཞེས་ནི་རླུང་ཡིན་འབར་མ་དཔལ་མོ་སྟེ། ། རྒྱལ་མ་ཆུ་ཡིན་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་འཛིན་པའོ། ། མཐའ་མེད་དཔལ་མོ་ཞེས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་མཆོག་ཡིན། ། ཡན་ལག་དྲུག་པོ་འདིར་ནི་དབང་པོ་རྣམས་ལ་དགོད། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལ་གནས་པདྨའི་དབུས་སུ་སྟེ། ། གང་ཞིག་ཟླ་བའི་གདན་ནི་ཁྱུ་མཆོག་དེ་ཉིད་དོ། ། དབང་ཕྱུག་གདོང་པ་ལྔ་ནི་ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། ཆུ་སྐྱེས་ལྟེ་བ་ལ་ནི་གཞན་དག་གནས་པའོ། ། ཆོས་དང་དེ་བཞིན་འདོད་མ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པ་སྟེ། ། ཆགས་པ་དང་བྲལ་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ནི་འདི་ལྟར་ལྔ། ། དབུས་དང་མཚམས་རྣམས་དག་ལ་སྟོང་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། གཞན་དག་གནས་ཤིང་གེ་སར་རྩེ་མོ་གཞན་མའོ། ། གཡོ་བ་མོ་དང་ཕྲ་མོ་གཞན་ཡང་དྲག་མོ་དང་། ། དགེ་མ་ལ་སོགས་གཞན་མ་བདེ་འབྱུང་ནུས་པ་གང་། ། དུ་བ་ལ་སོགས་མ་ལུས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཞན་ནི་པདྨའི་འདབ་དང་དབུས་སུའོ། ། དབུས་སུ་དབང་ཕྱུག་ཆེ་དང་ཤར་དུ་སྐྱེས་བུ་སྟེ། ། གཡས་སུ་ ཟད་མིན་མེ་དང་གནོད་སྦྱིན་ཉིད་ནི་གཡོན་དུའོ། ། ནུབ་ཏུ་དེ་མ་ཐག་སྟེ་ཕུང་ལྔ་(རྣམས་,རྣམ་)དག་ཡིན། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མངོན་དུ་ངེས་པར་རིག་པར་བྱ། །

In its center is that very water-born lotus. That which is the moon seat is the sky-flying one. That which is the Vajra of Mind is Viṣṇu. The perfect summoning is the King, the Vajra of Delusion. The pure individual appearance is the Vajra of Desire. That which is called "the unaggregated" is the Vajra of Pride. That which is called "the great unceasing" is the Vajra of Jealousy. "The Renowned" is Wind; "The Blazing" is Śrī. "The Victorious" is Water; "The Completely Victorious" is the Holder. "The Boundless Śrī" is the Supreme Vajradhātvīśvarī. These six limbs are to be arranged upon the sense faculties. Residing in the source of phenomena (dharmodaya), in the center of the lotus, that which is the moon seat is the Bull. The five faces of Īśvara are Vajrasattva; others reside upon the navel of the lotus. Dharma, likewise Kāma, and Wisdom as the third—these five, including Īśvara himself who is free from attachment, are thus arranged. In the center and the intermediate directions, others reside in the manner of emptiness, and others are at the tips of the filaments. Caṇḍī, Sūkṣmā, and furthermore Raudrī, Śivā, and the others—whatever powers of Śambhu there are, such as Dhūmā and the rest, are the perfections without exception. Likewise, others are on the petals and the center of the lotus. In the center is Mahādeva, and in the east is Puruṣa. In the south is the inexhaustible Fire, and the Yakṣa is in the north. In the west is the Immediate One; these are the five purified aggregates. Consciousness is to be understood as the manifest certainty.

ས་ནི་ལྡོག་མ་ཡིན་ཏེ་ཆུ་ནི་རབ་གནས་མ། ། མེ་ནི་རིག་མ་ཡིན་ཏེ་རླུང་ནི་ཞི་མ་སྟེ། ། མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་ངེས་པར་བདེ་བར་གནས་མའོ། ། དེ་ལྟར་གཞན་མ་རྣམས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པ་ཡིས། ། ལུས་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་གཞན་དག་མཆོད་པར་འགྱུར། ། མིང་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་མང་། ། ཕྱི་དང་ལུས་པོ་དང་ནི་གང་ཞིག་གཞན་དུ་གནས། ། ཁམས་ སོགས་དེ་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་མཆོད་པར་བྱ། ། ཚངས་པ་མོ་ནི་ས་ཡིན་ཆུ་ནི་དྲག་མོ་སྟེ། ། མེ་ནི་གཞོན་ནུ་མར་འགྱུར་རླུང་ནི་ནག་མོའོ། ། སྟོང་པ་ཕག་མོ་ཡིན་ཞིང་ཟླ་དང་ཉི་མ་མེ། ། དབང་པོ་ལྷ་མིན་པདྨ་འཛིན་དང་པདྨའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཞི་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་ཤེས་སྤྱན་ནི་ འཇིགས་བྱེད་མ་སྟེ་ངེས་པར་ཡིན། ། འབར་བ་དང་ནི་ཕྲ་མོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་དང་། ། བཟང་དང་ཕུན་སུམ་དྲི་མེད་གཞན་དང་དོན་ཡོད་མ། ། གློག་གི་འོད་ཟེར་དང་ནི་བདེ་ཀུན་ཉི་མ་ནི། ། སྔོན་དུ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིས་ཀྱང་རིག་པར་བྱ། ། དབང་པོ་རྣམས་ལ་དབང་པོ་དྲུག་པོ་དགོད་པ་འདིར། ། དོན་དམ་པ་ཡི་ རྒྱུ་ཡིས་མཆོད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ས་དང་ཆུ་མེ་རླུང་དང་སྟོང་པ་ཟླ་བ་དང་། ། ཉི་མ་དང་ནི་བདག་ཉིད་ཞི་བའི་རྣམ་བརྒྱད་ཡིན། ། རྣམ་པ་དུ་མ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པ་བརྒྱད་པོ་ནི། ། མི་ཤེས་དབང་གིས་གླེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྟགས། ། འདི་དག་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ གོ་འཕང་མི་ཤེས་པ་ཡིས་བྱས་པའོ། ། དེ་ཤེས་གང་གིས་ནུས་པའི་བྷ་ག་ཞེས་བྱར་བསྟན། །

Earth is not the Reverser; Water is the Abiding One. Fire is not the Knowledge-Holder; Wind is the Peaceful One. These are to be worshipped on the petals of the intermediate directions. The space element is certainly the Blissfully Abiding One. In this way, the others as well, in their various forms—the body, the sense faculties, and so forth—are to be worshipped. Through the differentiation of names, the reality of these entities is manifold: those that exist externally, within the body, and those that abide elsewhere. One should worship each of these realities individually through the elements and so forth. Brahmāṇī is Earth; Caṇḍī is Water. Agni becomes Kumārī; Vāyu is Kālī. Śūnyā is Vārāhī; the Moon and Sun are Agni. Indra, Asura, Padmadhara, and Padmā; Jñānā is Bhairavī and Śāntā herself. Vijñāna is Locanā and is certainly Bhairavī. Jvālā, Sūkṣmā, Vijayā, Bhadra, Sampūrṇā, Vimalā, and Aparā Amoghā; Vidyutprabhā and Sarvasukhā—these should be known through their prior differentiation. Here, in the arrangement of the six sense faculties among the faculties, they are to be worshipped by means of the ultimate cause. Earth, Water, Fire, Wind, Space, Moon, Sun, and the Self are the eight peaceful ones. Although there are many aspects, these eight have been conceptualized by the foolish through the power of ignorance. All these various forms and so forth were created by those who do not know the state of yoga. Whoever knows this is taught as the one possessing the bhaga of power.

རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད་ཅིང་ཡིག་གསུམ་རྩ་གསུམ་ལ། ། ཨ་ཛ་པུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་དེ། ། དེ་ལྟར་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐིམ་པའི་ཡུལ་གཅིག་གོ། ། དེ་དབུས་ལིངྒ་གནས་ཤིང་ཐོག་མའི་གཟུགས་ཡིན་ཏེ། ། ཐིག་ལེ་ནཱ་ ད་དེ་ཡི་སྙིང་དབུས་ཡང་དག་གནས། ། དགའ་བའི་ཚུལ་དུ་དྲི་མེད་ཤིན་ཏུ་ཞི་བ་སྟེ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཐོག་མ་འཁྲིག་པ་དང་པོའོ། ། ཡང་དག་ལྷུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་བྱེད། ། སྐལ་ལྡན་བྷ་ག་ཞེས་བྱ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ལ་བཞི་པོ་དག་དང་གཞན་ཡང་ལྔ་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་དྲུག་དང་ བཞི་དང་ལྔ་པོ་དང་། ། གསུམ་པོ་ཕྱི་རོལ་དང་ནི་ལུས་ཀྱི་དབུས་སུ་སྟེ། ། རིགས་ཀྱི་རྫོགས་པ་མ་ལུས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཕྱི་རོལ་རིགས་ཀྱི་ཚད་དུ་བཞི་པོ་དུས་ཀྱི་མེ། ། ཉི་མ་དག་དང་སྒྲ་གཅན་དང་ནི་ཟླ་བར་བཤད། ། ས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་ཡིན་ཏེ་དྲུག་པོ་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་ལ་སོགས་ཡིན་ཏེ་དེ་བཞིན་བཞི་པོ་ནི། ། ས་ལ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་བཞི་པོ་བཤད་པའོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན། ། བར་དུ་གསུམ་པོ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཡིན་ཏེ། ། བྷ་གའི་དཀྱིལ་དུ་ཕྱི་མོ་མ་ལུས་དོན་ཡིན་ནོ། ། རིགས་ནི་ཡང་དག་སྐྱེ་ཕྱིར་ཐོག་མར་བཞི་པོ་ནི། ། དགའ་བ་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་རྡུལ་དང་ས་བོན་ནོ། ། རུས་ པ་ལ་སོགས་འབྱུང་བ་ལས་སྐྱེས་ལྔ་པོ་ཡིན། ། དྲུག་པོ་མིག་ལ་སོགས་ཏེ་དེ་ནས་བཞི་པོ་ནི། ། ལག་པ་དང་ནི་རྐང་པ་བཟུང་སྟེ་ལྔ་པོ་ནི། ། སོར་མོ་ལྔ་ཉིད་རྣམས་ཏེ་གསུམ་པོ་གང་ཞིག་ནི། ། རྐང་པ་དང་ནི་ལག་པའི་སོར་མོའི་ཚིགས་གསུམ་མོ། །

It is asserted as threefold, and the three syllables, the three channels, and the four known as A, Ja, Pu, and Ka are that very reality. Thus, it is the single object of ultimate dissolution. In its center resides the liṅga, which is the primordial form; the drop (bindu) and the nāda are perfectly situated in the center of its heart. In the manner of joy, it is stainless and utterly peaceful. Above that is the first union, the primordial. Through the manner of perfect descent, it also effects all desires. Homage to that which is called the fortunate bhaga. Regarding that, there are four, and furthermore five, and likewise six, four, and five; the three are in the exterior and in the center of the body. This is the complete perfection of the families without exception. The four in the measure of the external families are explained as the fire of time, the sun, Rāhu, and the moon. The five are earth and so forth; the six are the planets beginning with the auspicious ones (the Sun); and likewise the four are explained as the divisions of earth. These very five are said to be form and so forth. The three in the middle are the three qualities (guṇas). In the center of the bhaga, it is the meaning of all the mātṛkās without exception. Because the families truly arise, the four at the beginning are joy, consciousness, dust (rajas), and the seed (bīja). The five born from the elements are bone and so forth. The six are the eye and so forth; then the four are the hands and feet; the five are the five fingers and toes; and the three are the three joints of the fingers and toes of the hands and feet.

རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འདི་ནི་རིགས་ཀྱི་སྐྱེ་མདོ་ལས། ། བཞི་ པོ་དབྱེ་བ་འདི་རུ་བརྒྱད་པོ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ། ལྔ་པོ་མཆོག་གི་དེ་རྣམས་ཉི་ཤུ་ལྔ་ཡིན་ནོ། ། དྲུག་པོ་ལ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཞེས་སུ་གྲགས། ། གཞན་ཡང་བཅུ་གཉིས་དེ་རྣམས་བཞི་པོའི་དབྱེ་བས་སོ། ། ལྔ་པོ་དབྱེ་བ་འདི་རུ་ཉི་ཤུ་ཡིན་པ་སྟེ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་དབྱེ་བ་དྲུག་ཅུར་བཤད་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་རིམ་ པ་གཅིག་གིས་ཉུང་བ་བདུན་ཅུ་བརྒྱད། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་རུ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ཏེ། ། ཕྱི་དང་ལུས་པོ་ལས་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་ནི། ། རིགས་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་རིགས་ནི་བླང་བར་གྱིས། ། འདི་དག་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་གོ་འཕང་མི་ཤེས་རྟག་པར་གནས་པ་དང་། ། ལོངས་སྤྱོད་དུ་མ་ལ་ནི་འདོད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས། ། བསོད་ནམས་རྒྱུ་རུ་ཡང་ནི་ཡང་དག་སྟོན་པར་བྱེད། ། བསོད་ནམས་མཐའ་རུ་སླར་ཡང་སྡིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། སྡིག་པའི་མཐའ་རུ་ཡང་ནི་བསོད་ནམས་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཐ་མ་པ་ཡིས་དུས་སུ་འཁོར་ལོ་འདིར་བསྐོར་ཏེ། ། ས་ལ་ཉིན་མོ་དང་ནི་མཚན་མོ་བཞིན་དུའོ། ། ཡུལ་ལས་བྱུང་བའི་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་གང་ཞིག་ནི། ། གང་གིས་རབ་ཏུ་སྤངས་ན་སྐད་ཅིག་གིས་སྲེག་བྱེད། ། དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་མེ་ནི་མ་ཉམས་པ། ། མཉམ་པའི་བདེ་བའི་རྒྱུ་རུ་བསྟེན་པར་བྱ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཅིག་ཡིན་བླ་མ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་ ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཡིན་སྲིད་དང་ཐར་པ་གཅིག། གཅིག་མིན་རྒྱུ་རུ་ཡང་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཉམས་པ་ཡིས། ། རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཉམས་བྱེད་པའམ་འཁྲུག་པར་བྱེད། །

This classification is from the Kulodaya-sūtra: The fourfold division here is eightfold and twofold; The fivefold supreme ones are twenty-five; The sixfold are renowned as thirty-six. Furthermore, those twelve are by way of the fourfold division. The fivefold division here is twenty; The third is explained as having sixty divisions. By a single sequence of families, there are seventy-eight less [one]; In the Tattvasaṃgraha, there are twenty-seven. Having analyzed the external and the body, One should adopt the family that abides on the path of the family. All these and other various types Are taught as the causes of merit By those who do not know the state of yoga, Who always abide [in error] and desire many enjoyments. At the end of merit, there is again sin itself; At the end of sin, there is again merit itself. The lowest [beings] revolve this wheel in time, Like day and night upon the earth. Whatever sin and merit arise from objects, Whoever thoroughly abandons them, they are burned in an instant. Therefore, the unimpaired fire of great primordial wisdom Should be relied upon as the cause of equal bliss. The Omniscient One is one, the Guru is one; Likewise, primordial wisdom is one, and existence and liberation are one. By the impairment of yoga, which is the cause of non-oneness, One's own and others' welfare are impaired or disturbed.

ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་མཐུ་ཡིས་བདག་གི་ལྟ་བ་ནི། ། ཞི་འགྱུར་དེ་བཞིན་མི་རྣམས་ལ་ནི་འགྱུར་བར་ཤོག། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དུ་མའི་ ལམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡི། ། སེམས་ནི་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བར་ཤོག། དཔལ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་པདྨ་དཀར་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་ཟླ་བའི་མགོན་པོས་བསྒྱུར་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Just as my own view has been pacified through the power of the Buddha, may it likewise come to pass for all people. May the mind that relies upon the various paths in all respects be transformed into the great compassion of the Victorious One. This concludes the work composed by the glorious Nirmāṇakāya of Lokeśvara, Pema Karpo. It was translated and finalized by the Kashmiri Paṇḍita Candranātha.