The Light of the Elixir of Great Bliss

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ཨ་མྲྀ་ཏ་པྲ་བྷ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདུད་རྩིའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ། དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཁོར་ལོ་པདྨ་རྒྱས་གང་བ། ། རང་གི་གནས་ནི་ཉིད་དུ་འཁྱིལ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་བ་སྟེ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་རང་བཞིན་ གནས། ། ཡང་དག་པ་དེ་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཡང་དག་པ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི། ། དེ་ནི་ལུས་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། འདི་ལྟར་ཤེས་པའི་ལུས་ཉིད་ནི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཞེས་བྱ། ། ལྟེ་བ་གསང་བའི་དྲུག་ཅུ་བཞིའོ། ། སྤྲུལ་པའི་ཡིག་འབྲུ་དཀར་པོ་བཀོད། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་གཡས་དང་གཡོན། ། ཡེ་ཤེས་ བཞི་ཡི་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། དབུས་ཀྱི་རི་བོང་འཛིན་པར་རོ། ། སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་སུ་བཤད། ། སེམས་ཀྱི་གནས་སུ་སྐུ་སོགས་བརྒྱད། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཡི་གེ་དགུ། ཧཱུཾ་བྲཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲིཾ་ཁཾ་ཡིག་རྣམས། ། དབུས་ནས་བྱང་དུ་རིམ་བཞིན་དགོད། ། མཚམས་སུ་ལཾ་ལ་སོགས་པ་བཞི། ། མཚན་མ་མེད་པའི་ སྐུ་ཞེས་བཤད། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་བཅུ་དྲུག། མགྲིན་པའི་གནས་སུ་ཡང་དག་སྐྱེས། ། དེ་ཡི་རི་བོང་འཛིན་པར་ཨོཾ། ། ཡ་ཝ་ར་ལ་ཡི་གེ་རྣམས། ། ཤར་ནས་བྱང་དུ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། རྟོགས་ཡུལ་བཅུ་རླུང་གཉིས་ཀྱི་གནས། ། འབྱུང་བཞིའི་རྟགས་ནི་འཛིན་པར་བཤད། ། ས་བོན་ཟླ་བ་ རྒྱས་འདྲ་བ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་འཁྱིལ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རང་བཞིན་གནས། ། དེ་ཡི་གནས་ན་ཨཱ་ལི་གཉིས། ། གཡས་དང་གཡོན་གཉིས་མགོ་དང་མཇུག། གཅིག་ཏུ་ཕྲད་པས་བརྒྱན་པ་ཡིན། ། དེ་དབུས་ཧཾ་ལས་སྲ་མ་ན། །

In the language of India: Mahāsukhāmṛtaprabhā-nāma. In the language of Tibet: bDe ba chen po’i bdud rtsi’i ’od ces bya ba (The Light of the Nectar of Great Bliss). Homage to the glorious Hevajra! The wheel, filled with the blossoming lotus, swirls within its own abode. It is the secret of all Buddhas, abiding as the nature of all wandering beings. I shall now thoroughly explain that which is authentic. The authentic is of four types, and it abides perfectly within the body. The body itself, when understood in this way, is called the saṃbhogakāya (Enjoyment Body) of Great Bliss. At the navel, there are sixty-four [channels]; the white syllables of the nirmāṇakāya (Emanation Body) are arranged there. The āli and kāli are on the right and left, and the syllable Oṃ of the four wisdoms is in the center, where the moon resides. This is explained as the nirmāṇamaṇḍala (Emanation Maṇḍala). In the abode of the mind, there are the eight [deities] such as the [Buddha] Body, and nine white syllables: the syllables Hūṃ, Bhrūṃ, Trāṃ, Hrīṃ, and Khaṃ. These are to be arranged in order from the center to the north. In the intermediate directions are the four, Laṃ and so forth. This is explained as the animittakāya (Signless Body). The sixteen [deities] of the saṃbhogakāya are perfectly born in the abode of the throat. In its moon is the syllable Oṃ. The syllables Ya, Va, Ra, and La are from the east to the north in order. The ten objects of realization are the abodes of the two winds; they are explained as holding the signs of the four elements. The seed-syllable is like a full moon, swirling in the abode of Great Bliss. The thirty-two [channels] abide as the nature; in that abode are the two āli, their heads and tails meeting on the right and left, adorned by their union as one. In the center of that, from Haṃ, comes Sramaṇa.

ལོངས་སྤྱོད་མཁྱེན་ལ་བདེ་ཆེན་ཐུར། ། ཐབས་ དང་ཤེས་རབ་ཚུལ་དུ་གནས། ། ཆོས་དང་སྤྲུལ་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཀུན་གྱི་དབུས་ནས་རི་བོང་འཛིན། ། འཁོར་ལོ་ཡི་གེ་ཁ་དོག་དཀར། ། ཡཾ་ལས་འབྱུང་བ་རླུང་དཀྱིལ་འཁོར། ། ཧ་གཉིས་གནས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་སྟེང་རཾ་བྱུང་གྲུ་གསུམ་མེ། ། རང་གི་གནས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ ལྟར་རང་བཞིན་ཀུན་ཤེས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བྱིན་རླབས་ལས། ། རླུང་གིས་མེ་བུས་བཅུ་དྲུག་འབར། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མེ་ཞེས་བྱ། ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཏེ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲེགས་ནས། ། ཀུན་གྱི་ལུས་བསྲེགས་མགོ་ གཅིག་བསམས། ། ལོངས་སྤྱོད་གསུམ་སྐར་འབྱུང་བཞིའོ། ། བསྲེགས་ནས་གཡས་འབྱུང་སངས་རྒྱས་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་བསྲེགས་དབུ་མ་གཡོན། ། ཐིམ་སྟེ་བདེ་ཆེན་གཡོན་ནས་བསྐོར། ། བསྲེགས་ནས་རྣ་བ་གཡས་སུ་འདུ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་བསྲེགས་གཅིག་བྱེད། ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་གནས་ནས་བྱུང་། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་མེད་བསྲེགས། ། སྟེང་གི་ཞབས་སུ་སྲ་མ་ན། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལུས་ཀྱང་སྐྱེས། ། ཧཾ་དཀར་ལས་བྱུང་སེར་པོ་དཀར། ། ལུས་སྐྱེས་མི་ལ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད། ། དེ་རུ་མ་ནུས་ཆུ་ཡི་རྩ། ། གཡོན་གྱི་རྩ་ནས་སྤྲུལ་པ་རུ། ། དེར་ནི་ཡང་ དག་རབ་ཏུ་གཟུང་། ། དེ་རུ་མི་གནས་སམ་པོ་ཀ། རྩ་བའི་རྡོ་རྗེ་ལམ་ནས་འགྲོ། ། སམ་པོ་ཀ་ནས་ཆོས་སྐུའོ། ། ལུས་རྣམས་ཡང་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། སྐྱེས་ནས་བསྐལ་པའི་བར་དུ་གནས། ། ཆོས་ཀྱི་གནས་སུ་མ་སྐྱེས་ན། ། ནིར་མ་ཀ་ཡི་གནས་སུ་བསམ། །

The enjoyment [wheel] is the descent of great bliss; it abides in the manner of method and insight. The dharma and emanation [wheels] are likewise. In the center of all is the moon; the syllables of the wheel are white in color. From yaṃ arises the wind maṇḍala; one should visualize the two has in their place. Above that, from raṃ, arises the triangular fire; one should visualize it in its own place. Having thus understood all the natures, through the blessing of great primordial wisdom (jñāna), the wind fans the fire and it blazes sixteenfold. That itself is called the "fire of primordial wisdom." By igniting the inner heat (caṇḍālī) at the navel, the five Tathāgatas are burned, and after burning Locanā and the others, one visualizes the bodies of all as burned into a single head. The three enjoyments are the four elements. Having burned them, they emerge from the right and burn all Buddhas and sentient beings; they dissolve into the central [channel] and the left, circling from the left into great bliss. Having burned them, they gather in the right ear. All ḍākinīs are burned into one. Emerging from the place of the avadhūtī, Buddhas and sentient beings are burned into non-duality. At the upper foot is samanā; the body of great bliss is also born. From the white haṃ, yellow and white arise; wisdom is generated in the person born of the body. If one is unable to remain there, the water channel; from the left channel, into the emanation [wheel]. There, one should perfectly grasp it. If one does not remain there, sampanna; one goes by way of the root vajra. From sampanna is the dharmakāya. The bodies will be perfectly born. Having been born, they remain for an eon. If not born in the place of dharma, one should visualize it in the place of nirmāṇa.

ཡང་དང་ཡང་དུ་འདི་བཞིན་བྱ། ། རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྐྱེ། ། ཡར་གྱིས་བསྲེགས་ཤིང་མར་གྱིས་གསོ། ། རྣལ་འབྱོར་མིག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། རྟག་ཏུ་འདི་ལ་བལྟ་བར་བྱ། ། ནམ་ཞིག་འདི་ལ་བརྟེན་གྱུར་ན། ། མཚན་མ་ལྔ་འམ་ཡང་ན་གཡོ། ། འབར་ཞིང་གཡོ་ན་ཡིག་གོ་བཅད། ། བཅད་པས་བཞི་ པོ་ཡང་ཡང་ཞུ། ། རྩ་བའི་རྡོ་རྗེ་ལམ་ནས་ནི། ། ཏིལ་གྱི་འབྲུ་བཞིན་རྒྱས་པར་འབྱུང་། ། རྣལ་འབྱོར་མཐར་ཕྱིན་འབྲས་བུ་སྟེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཞེས་བྱ། ། གཞན་གྱི་དོན་སོགས་ཡོན་ཏན་རྣམས། ། འབད་པ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དགོངས་རྒྱུད་འདི། ། དཔལ་གྱི་ཞབས་ཀྱིས་ བདག་ལ་བསྟན། ། རྐྱེན་དང་རྣལ་འབྱོར་གཉིས་སུ་འགྱུར། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་སུ་བསྟན། ། སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ནི་ཐམས་ཅད་ལས། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྦས་བ་བཤད། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ལ་རབ་གནས་པའི། ། སྣོད་ལྡན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་གཟུང་། ། ལུས་སེམས་བདེ་བར་སྤྱད་ནས་ནི། ། ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་བསྟེན་པར་བྱ། ། བདག་གིས་བརྩམས་ཀྱི་བདུད་རྩི་འོད། ། འདི་ལྟར་ཁམས་གསུམ་ཀུན་ཀྱང་དེ། ། ཤིང་དང་འདྲ་བར་མཚུངས་པའོ། ། ཡང་དག་བདེ་བས་འཚོ་བར་ཤོག། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་ སོ། །

One should practice in this way again and again. The yoga free from conceptual thought will arise. Blazing upward and nourishing downward, one should constantly gaze upon this with the light-rays of the yogic eye. When one relies upon this, the five signs or the movement will occur. If it blazes and moves, the syllable is severed. By being severed, the four melt again and again. Through the path of the root vajra, they emerge and expand like sesame seeds. This is the fruit of the culmination of yoga, called the Body of Great Bliss. The qualities such as the welfare of others are spontaneously accomplished without effort. This unsurpassed intentional tantra was shown to me by the feet of the Glorious One. It becomes the two: the conditions and the yoga. It is taught as "Great Bliss." Among all the tantras of application, the Victorious Ones have explained what was hidden. A great being, a worthy vessel who abides in thorough refinement, should uphold it. Having experienced the bliss of body and mind, one should rely upon the linking of the rebirth. This "Light of Nectar," composed by me, is such that all three realms are equal to it, like wood. May they be sustained by authentic bliss. This concludes the work composed by the presence of the great lord of yogis, the glorious Jñānaratna.