The Precious Light

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། རཏྣ་པྲ་བྷ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རིན་པོ་ཆེའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ། རང་སྣང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གསུམ་གསལ་ཐུགས་རྗེ་རིག་པའི་དཔལ། ། སྐུ་གསུམ་རིག་པ་ཉིད་ལྡན་ལ། ། དང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདུད་ཕྱག་འཚལ། ། ཐུགས་རྗེ་བྱིན་ རླབས་རྣ་བརྒྱུད་ལ། ། འཕགས་པའི་གསུང་དང་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། རང་སྣང་ཉི་མ་ལྟ་བུར་གསལ། ། གསལ་བྱེད་རིན་ཆེན་སྣང་བ་འདི། ། མཐའ་ཡས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ། ། དབྱེར་མེད་ཚུལ་དུ་ལྡན་གྱིས་ཀྱང་། ། བདག་འཛིན་ལོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་དཀྲུགས། ། ས་འོག་ བུམ་པ་ཇི་བཞིན་པས། ། རིན་ཆེན་སྣང་བ་རང་འབར་ཡིན། ། འགྲོ་བའི་བླ་མ་འདས་གྱུར་ཀྱང་། ། འགྲོ་བ་མུན་པ་ལ་གནས་ནས། ། མོས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མིག་མེད་ལ། ། སྙིང་པོ་འོད་ཀྱི་དོན་དུ་བཤད། ། གཏིང་ལྟར་མི་གསལ་རིན་པོ་ཆེ། ། སྐལ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་མོས་འཇུག་གིས། ། རྟོག་ མེད་མཐོང་བའི་ལམ་རྟོགས་དང་། ། བགྲོད་མེད་འབྲས་བུ་རང་སྣང་ཡིན། ། པདྨ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ། བདེ་གཤེགས་གསུམ་གྱི་སྐུ་ལྡན་པ། ། རྣམ་གྲོལ་འབྲས་བུ་རང་གཞག་ཡིན། ། གཞི་ནས་མ་གཡོས་རང་བཞིན་འགྲུབ། ། ཆོས་ཉིད་སྐུ་ལ་འགྱུར་བ་མེད། ། རང་ རིག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད། ། རྒྱུ་ལ་མི་གནས་མཐར་ཐུག་པ། ། ཐེག་ཆེན་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན། ། རིན་ཆེན་གསུང་གིས་ཤེས་འགྱུར་ཏེ། ། བསམ་མེད་བརྗོད་བྱ་སྙིང་པོའི་དོན། ། ཀུན་གྱི་བརྗོད་པ་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས། ། རང་རང་མོས་པའི་ཤེས་པ་རྟོགས། ། ལམ་གྱི་རྩོལ་བས་འབྲས་བུ་ཚོལ། ། རང་མོས་བསམ་པའི་ས་ལ་གནས། ། སྨན་པའི་འདོད་པས་རེ་བ་འཇོག།

In the language of India: Ratnaprabhā-nāma. In the language of Tibet: Rin po che’i ’od ces bya ba. Homage to the self-manifest Vajrasattva. The glory of compassionate awareness, clear in the three [bodies], possessing the awareness of the three kāyas—to you I bow with a mind of pure devotion. Through the compassionate blessings of the oral lineage, and by the speech and blessings of the Noble Ones, self-manifestation shines like the sun. Although this illuminating jewel-light is present in an inseparable manner within all infinite beings, it is disturbed by the deluded mind of self-grasping. Just like a treasure vase buried beneath the earth, the jewel-light is self-blazing. Even though the Guru of beings has passed away, while beings remain in darkness, I shall explain the meaning of the light of the essence for those yogis who lack the eye of devotion. The jewel is not clear to the depths [of the uninitiated], but through the devoted engagement of fortunate yogis, the path of non-conceptual vision is realized. The result, which is not to be traversed, is self-manifestation. From the maṇḍala of the three lotuses, the bodies of the three Sugatas are present; the result of liberation is to rest in oneself. Unmoved from the ground, the nature is spontaneously accomplished. In the kāya of the nature of phenomena (dharmatā), there is no change. Self-awareness is great bliss itself; not abiding in causes, it is the ultimate. This is the result of the perfected Mahāyāna. It is known through the jewel-like speech; the essence-meaning is beyond thought and expression. The expression of all is the expanse of the mind; each realizes the awareness of their own devotion. Seeking the result through the exertion of a path, one remains on the level of one’s own devotional thoughts, placing hope in the desires of a physician.

སྙིང་པོ་ལམ་ལ་འདོད་པ་བྲལ། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་རང་བཞིན་གནས། ། རིག་པའི་གཟེར་གྱིས་འདའ་བ་མེད། ། སྒོམ་པ་མེད་ལ་བྱ་བ་བྲལ། ། ལྟ་བ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ནི། ། རང་གཞག་སེམས་ཀྱི་རིག་པས་ཤེས། ། ཆར་ ཡང་དང་ནི་ཐིག་ལེ་ཚུལ། ། ཚུལ་ཙམ་མཆོག་དང་གཞན་མཆོག་དོན། ། ཤེས་རབ་གསང་བས་ན་རོ་ལ། ། སྙན་ཁུང་བརྒྱུད་པ་བཞི་ཡི་གནས། ། རྡོ་རྗེ་བཀའ་ནི་རྟོགས་པའི་ལམ། ། བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་གཉེར་བའི་སེམས། ། ཚུལ་བཟང་རྩོལ་ལ་གང་གནས་པ། ། བྱེད་པའི་དོན་དང་ཕྲད་གྱུར་ ནས། ། བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་རིག་པ་ཉིད། ། གསུམ་གྱི་བྱེད་པའི་འོད་ཀྱིས་མཐོང་། ། གསུམ་གྱི་འོད་གསལ་གཞི་ཡི་ལམ། ། བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ལ་གནས། ། ལམ་གྱིས་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་མཐོང་། ། འབྲས་བུ་དགོངས་པ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས། ། བསམ་མེད་རང་གཞག་རིག་པའི་ངང་། ། བདེ་ཆེན་མི་རྟོག་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་སྣང་བ་དག། རིམ་པ་མ་འགགས་ཡེ་ཤེས་གསལ། ། དབང་པོ་པདྨ་རྒྱས་པའི་སེམས། ། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་རང་བཞིན་གནས། ། མཐོང་བ་ལོག་པ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་། ། སྤྲུལ་སྐུ་དང་པོ་གཞན་ལས་ མིན། ། ཀུན་བཟང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཉིད། ། སྣང་བའི་དུས་མ་བཟུང་བྱས་ལ། ། དྲན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་བླངས། ། འཕེན་པ་དང་པོའི་དུས་ནའོ། ། རིན་ཆེན་གསུང་གིས་བརྟགས་པ་ལས། ། ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་འགྱུར་ན། ། ཐོག་མ་པདྨ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ ལྔ་ཡི་ཡེ་ཤེས་འཕྲོ། ། དེ་ལྡན་རྒྱལ་བའི་གྲལ་དུ་གནས། ། ཐུགས་རྗེས་ཀུན་ལྡན་རྙོག་པས་བསླད། ། དངས་མ་དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད། །

The essence is the path, free from desire; Abiding in the nature of non-mental engagement. By the stake of awareness, there is no passing beyond; In non-meditation, there is freedom from activity. The essence that is without a view Is known by the awareness of the mind left as it is. In the manner of the rain and the bindu, The meaning of the supreme and the other supreme modes, Through the secret of insight, in the nāro, Is the locus of the four lineages of oral transmission. The vajra word is the path of realization; The mind that strives for the sound of activity, Whatever abides in the excellent mode of effort, Having encountered the meaning of activity, One should understand the nature of what is to be done. The enlightened intent of the Victors is awareness itself; It is seen by the light of the activity of the three. The path of the ground is the luminosity of the three; It abides in the very state of being free from activity. By the path, the fruit of the path is seen; The fruit is the intent, the heart of the Victors. In the state of awareness, beyond thought and left as it is, Great bliss is non-conceptual and free from movement. Non-mental engagement is the purity of appearance; The stages are unceasing, and primordial wisdom is clear. The mind of the blossoming lotus of the senses Abides as the nature of all beings. Though there are others with perverted views, The first nirmāṇakāya is not from another. The very intent of the Victorious Samantabhadra, Without grasping at the time of appearance, Is practiced in the manner of mindfulness; This is at the time of the first projection. From the examination of the precious speech, If the distinctions of method are understood, It is just like the original lotus. The wisdom of the five maṇḍalas radiates; Possessing that, one abides in the rank of the Victors. Though endowed with compassion, one is defiled by turbidity; The pure essence is unchanging throughout the three times.

གསང་བའི་པདྨ་སྔགས་ཀྱི་སེམས། ། སྤྱོད་པ་བྲལ་བའི་དུས་ན་ཤེས། ། བཏང་གཞག་རང་བཞིན་མ་ཚ་བྲལ། ། འཁོར་བ་རྣམ་པར་མི་སེམས་ཏེ། ། མྱ་ ངན་འདས་པའི་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། རྫོགས་པའི་དགོངས་པ་བྱ་བ་མེད། ། དུས་གསུམ་མ་ཡེངས་སྲོག་ཏུ་སེམས། ། བླང་དོར་མི་མངའ་ལྟ་བ་མེད། ། རང་བཞིན་རྒྱལ་བའི་ལྟ་བ་ཡིན། ། མི་རྩོལ་དབུ་མ་དང་པོ་ལམ། ། གང་གིས་མ་བཅོས་ཐུགས་ཀྱི་ལམ། ། སྙིང་ག་པདྨ་རིན་ཆེན་འོད། ། འོད་ གསལ་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ། ། ཆགས་པ་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་ལྔ། ། མཐར་ཐུག་ཐ་མ་དུས་ན་མཐོང་། ། གང་སྐྱེས་དུས་ན་ཡུལ་མི་དཔྱད། ། མི་འགག་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གཞག། གསང་བའི་པདྨ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། མ་བཅོས་རང་གསལ་གཟུང་འཛིན་བྲལ། ། རྫོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ བདེ་བའི་སྐུ། ། སྤྲུལ་སྐུ་གང་ལ་ངོས་གཟུང་མེད། ། དབྱེར་མེད་རིག་པ་གཅིག་ལ་གནས། ། འཛིན་དང་བྲལ་བའི་མངོན་སུམ་པ། ། ཆགས་དང་བྲལ་བའི་བདེ་བ་ཆེ། ། ཐ་སྙད་བྲལ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་མཚོན། ། རྩོད་དང་བྲལ་བའི་སྤྱོད་པས་བླང་། ། སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པའི་དགོངས་པར་གནས། ། སྣང་ བ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་བཞིན། ། རང་བཞིན་རིག་པ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། དུས་གསུམ་འགྱུར་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་མེད། ། འཁོར་བ་ཉིད་ན་རང་བཞིན་དག། རིན་ཆེན་དག་པ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་བཅོས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ མེད། ། རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ལ། ། སྒྲོ་སྐུར་སྤྲོས་པ་དང་གིས་མེད། ། འཛིན་པའི་སྤྱོད་པ་ལོག་པས་བསླད། ། རང་འབྱུང་རིག་པའི་དོན་མ་རྟོགས། ། རང་འབྱུང་ཀུན་མཁྱེན་རིག་པའི་ཐུགས། །

The secret lotus, the mind of mantra, is known at the time of being free from conduct. Free from the nature of accepting and rejecting, one does not conceptualize saṃsāra; free from the movement of nirvāṇa, the realization of perfection is without activity. The mind is the life-force, undistracted throughout the three times. Without accepting or rejecting, there is no view; this is the view of the Victorious Ones, the nature itself. The first path is the non-striving Middle Way; the path of the uncontrived heart-mind. At the heart, the lotus and precious light—the five maṇḍalas of luminous awareness. The five afflictions, such as attachment and so forth, are seen at the ultimate final time. At the moment anything arises, do not analyze the object; rest in the unceasing essence itself. The secret lotus is the dharmakāya, uncontrived, self-luminous, and free from subject and object. The perfect saṃbhogakāya is the body of bliss; the nirmāṇakāya is that which cannot be identified. Abiding in the single awareness that is indivisible, it is the direct perception free from grasping. The great bliss free from attachment is indicated by the method that is free from conventions; it is taken up by conduct free from dispute. Abiding in the realization without expansion or contraction, appearances are like a great ocean; the nature of awareness is just like that. Qualities are diverse like the sky; Samantabhadra is unchanging throughout the three times. Buddhas and sentient beings are non-dual; saṃsāra itself is pure by nature, just like a pure jewel. No matter how it is contrived, there is no change. In the essence of the nature of phenomena, there is naturally no superimposition or denial, no conceptual elaboration. It is corrupted by the perverted conduct of grasping; the meaning of self-arising awareness is not realized. The heart-mind of self-arising omniscient awareness—

འགྱུར་མེད་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་གནས། ། མཁའ་འདྲ་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། སྒྲུབ་ མེད་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ལ། ། བསྲུང་མེད་དམ་ཚིག་རང་གཞག་སྟེ། ། མཐའ་མེད་དབུས་མེད་རིག་པར་གསལ། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་རིག་པ་རྟོགས་གྱུར་ནས། ། ཐུགས་རྗེ་མཛད་པའི་ལམ་ཡང་སྟོན། ། སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རང་ གཞག་ལ། ། འདོད་པའི་རྩོལ་བས་སྒྲུབ་མི་བྱེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཆེན་ནི། ། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་དགོངས་པའི་ལམ། ། ཐུན་མོང་འགྲོ་བ་ཡོངས་ལ་གནས། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ལས་བྱུང་བ། ། བགྲོད་མེད་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ལམ། ། རང་འདོད་བལྟས་ པས་གྲུབ་པ་མེད། ། རྫོགས་པའི་ལམ་ལ་གང་གནས་པ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་རང་གཞག་ལ། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཡེངས་པ་མེད། ། རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པ་བཅོས་མེད་ལ། ། འདོད་རྩོལ་ཐིག་ལེ་སྤྲོ་བསྡུ་མེད། ། ཡེ་ནས་རྫོགས་པའི་རྣམ་དག་ལ། ། བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ཀུན་ དང་ལྡན། ། རླུང་གི་འཇུག་པ་རང་བཞིན་ཞི། ། ཡེ་ཤེས་བརྩལ་མེད་བདེ་བ་ལ། ། དགའ་བ་བཞི་ཡི་བདེ་བ་གནས། ། གང་སྤྱོད་ཐབས་ལ་མ་བརྟེན་ཡང་། ། རིན་ཆེན་སྣང་བའི་ཐབས་ཀྱིས་ཤེས། ། བརྡ་སྤྲོད་ཚིག་ལ་གནས་འགྱུར་ཡང་། ། ཐིག་ལེ་རང་བྱུང་ཉིད་ལ་འཆང་། ། རྟོག་དཔྱོད་ཡན་ ལག་ཐེ་ཚོམ་བྲལ། ། སེམས་ཀྱི་དགའ་བདེ་རྩོལ་བ་མེད། ། གནས་པ་རྩེ་གཅིག་ཡེངས་པ་མེད། ། བདེ་བ་མཚན་ཉིད་ཆོས་སྐུར་གནས། ། ཡེ་ཤེས་གསང་བ་ཐབས་ཆེན་གྱིས། ། སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཐབས་ཆེན་གྱི། ། གྱུར་པ་གསུམ་ལ་དེ་བཞིན་འགྱུར། ། སེམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཏེར་ ཁ་དབྱེ། །

Unchanging, it abides in all beings; like space, primordial wisdom is spontaneously present. In the great accomplishment that is without striving, the samaya is self-abiding without need for guarding. Boundless and centerless, it is luminous as awareness. The essence of all Victorious Ones, it is the nature of all sentient beings. Once primordial wisdom and awareness are realized, the path of compassionate activity is also shown. In the self-abiding fruit of the mind, one does not strive to achieve it through desire. The great path of bodhicitta is the path of the pure wisdom-intent. It abides in all common beings; it arises from the Buddhas of the three times. The path of self-knowing primordial wisdom is without travel. By looking with self-interest, it is not achieved. For those who abide on the path of perfection, in the inconceivable state of self-abiding, there is no mental engagement and no distraction. In the uncontrived perfection of yoga, there is no emission or withdrawal of the drops through desire or striving. In the primordially perfect purity, all branches of meditative concentration are complete. The movement of the winds is naturally stilled. In the effortless bliss of primordial wisdom, the bliss of the four joys abides. Even without relying on methods of conduct, it is known through the method of precious appearance. Although one may abide in the words of explanation, one holds to the self-arisen bindu itself. Free from the branches of conceptual analysis and doubt, the joy and bliss of the mind are effortless. Abiding one-pointedly without distraction, bliss abides as the dharmakāya in its defining characteristic. Through the great method of secret primordial wisdom, the habitual tendencies of the mind are transformed by the great method; thus it is transformed in the three ways. The treasury of the mind’s primordial wisdom is opened.

རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ལ། ། རྒྱུ་མེད་རིག་པ་གདོད་ནས་གནས། ། ཡེ་ཤེས་རང་གནས་བདེ་བ་ཆེ། ། ཀུན་མཁྱེན་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ཉིད། ། མ་ལུས་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དག། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེ་བ་ཤེས། ། ཀུན་བཟང་ཉམས་ཅིག་ཅིར་མ་མཐོང་། ། མཐོང་མེད་གསལ་བའི་ མེ་ལོང་ཉིད། ། དངོས་པོ་མེད་པའི་རིག་པ་ཡིན། ། འདྲའམ་མི་འདྲ་རྒྱུ་གང་ཉིད། ། བདག་གམ་གཞན་ནམ་དེ་ཉིད་གང་། ། གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད། ། དེ་ལྟར་གྲུབ་ན་ཐུག་པ་མེད། ། དེ་ལྟར་མིན་ན་གང་ཞིག་ནི། ། གཉིས་ཀ་དེ་མེད་རི་བོང་རྭ། ། གང་གཞན་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པ་ནི། ། གཅིག་དང་དུ་ མ་གང་དུ་འགྲུབ། ། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་བཞིན་ན། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་རྫུན་ནམ་ཅི། ། དེ་ལྟར་བདག་ལྟ་ལོག་པ་བཞིན། ། སྤང་བྱ་ཉིད་འགྱུར་ཡང་དག་མིན། ། མི་མཐུན་གནས་པའི་ཆོས་ཡིན་ན། ། ཞེན་པ་ཉིད་འགྱུར་དེ་ཉིད་རིག། དེ་ལྟ་མིན་ན་གང་ཞིག་འཐད། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་གང་ གནས་པར། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་གང་འཇུག་པ། ། གང་གིས་གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་གནས། ། རྩོལ་བའི་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་དམ། ། ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་དོན་ལ་འཇུག། དེ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་མོད། ། དེ་ལྟ་མིན་ན་གང་ཞིག་འཐད། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའམ། ། མ་ཡིན་དེ་ལ་འཐད་པ་གང་། ། རྗེས་ མཐུན་རྒྱུ་ཡིས་མི་གནས་ན། ། དེ་བཞིན་རྗེས་མཐུན་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེས་ན་སེང་གེ་ཕྲུ་གུ་བཞིན། ། སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་བདེ་བའི་ལམ། ། རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱུང་ནས། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྦྱང་བྱ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ན། ། ཁྱོད་ལ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་། །

In the self-arisen wisdom of clear light, Causal awareness has resided from the beginning. Self-abiding wisdom is great bliss, The omniscient mirror itself. The nature of all appearances without exception Is known as the bliss of the mind’s dharmatā. In the single experience of Samantabhadra, nothing is seen; This non-seeing clarity is the mirror itself. It is awareness that is devoid of substantiality. Whether it is similar or dissimilar, what is the cause? Is it self, other, or that very thing? Is it established or unestablished, and how is it produced? If it were established in that way, there would be no end. If it were not so, then what is it? If both are absent, it is like a rabbit’s horn. If it were established from some other cause, In what way would it be established—as one or many? If it were like the worldly phenomena of cause and effect, Would authentic wisdom be false? In that case, like the wrong view of a self, It would become something to be abandoned and not authentic. If it were a phenomenon that abides in discordance, It would become attachment itself; that is the realization of reality. If it were not so, what would be tenable? Regarding the generation stage that abides, And the completion stage that enters: By what, what, and how does it abide? Is it the generation through effort itself, Or does it enter the meaning of the awareness of wisdom? If it is that very thing, then so be it; If it is not so, what would be tenable? Is everything established as everything, Or is it not? What is tenable in that regard? If it does not abide through a concordant cause, Then it would likewise become merely concordant. Therefore, like a lion’s cub, The path of bliss is the spontaneous presence of the three kāyas. Having brought the fruit of effort to its conclusion, It is the same even for worldly phenomena. If that which is to be purified is the fruit, What pure wisdom do you have?

དེ་ལྟ་ཉིད་ན་ རྟག་པར་འགྱུར། ། དེས་ན་རང་འབྱུང་རྫོགས་པའི་ལམ། ། རྒྱུ་ལ་མི་གནས་རྩོལ་བ་མེད། ། རང་གནས་ཡེ་ཤེས་གདོད་ནས་གྲུབ། ། གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་བསྐྱེད་མི་དགོས། ། ཡེ་གསལ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་པས། ། གསལ་བྱེད་རྣམ་པ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ཟླ་བ་གཟུགས་འདྲ་གང་གིས་འབྱུང་། ། དབྱིངས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། མི་རྟོག་འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ། ཆེ་བའི་སྐུ་གསུམ་མུ་མཐའ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་རིག་པ་ཐུག་ཕྲད་དུ། ། རིན་ཆེན་སྣང་བས་གཞག་པར་བྱ། ། བརྗོད་བྲལ་རིག་པ་ཐོག་བབས་ཉིད། ། མ་བརྩལ་རང་འབྱུང་བདེ་བ་ཉིད། ། ཡི་གེ་མེད་པའི་གསུམ་མཆོག་ སྟེ། ། ཀུན་བཟང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་སྟོན། ། མི་རྟོག་དོན་མཇལ་གོམས་ཤིང་རྟོགས། ། ཡི་གེ་མེད་དང་རིག་པའི་གསུང་། ། དོན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མཇལ་བར་སྟོན། ། གསང་སྔགས་གཏེར་གྱི་མཛོད་འཛིན་ཅིང་། ། རྒྱལ་བའི་གྲག་སྔགས་ཐ་སྙད་བྲལ། ། སྔགས་ཚིག་བྲལ་བའི་ནུས་མཐུ་ལྡན། ། ལས་གཞི་མེད་པའི་དོན་གྱིས་འགྲུབ། ། རྒྱུ་མེད་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་ཡིན། ། རིག་པ་མཐའ་བྲལ་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། ། ཞེན་མེད་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་ན་བདེ། ། དང་པོ་རང་སེམས་ཚུལ་ལ་བརྟག། རིག་པ་བླ་མའི་གདམས་པ་བཞིན། ། དྲོད་དང་ལྡན་ན་བརྡ་དོན་སྤྲད། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་ གི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། སྒྲ་ཡིས་མཐའ་ལ་གཞག་པར་བྱ། ། མྱོང་བ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན། ། ཚོར་བ་བྲལ་བའི་རེག་བྱས་གོ། ། ཕྱི་རོལ་ཚུལ་བཞིན་ངེས་པར་འགྱུར། ། ཐ་མར་དྲན་བསམས་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། དཔའ་རྟུལ་ཟ་བྱེད་སེམས་ལྟ་བུ། ། ཤེས་པ་དང་བཞག་མ་བརྟུལ་བ། ། སྟག་མོ་ ལྟ་བུ་སེམས་ལ་ནི། །

In that very state, it is eternal. Therefore, the path of self-arisen perfection does not abide in causes and is without effort. Self-abiding primordial wisdom is established from the beginning; its perfected nature requires no generation. Because it is primordially luminous, the nature of space, it is just like the forms that make it clear. Like the moon and its reflection, how could it arise? The fruit of the expanse is inconceivable. From the blazing maṇḍala of non-conceptuality, the three great kāyas are limitless. In the direct encounter of primordial wisdom and awareness, one should rest in the appearance of the jewel. Inexpressible awareness is the sudden descent itself; uncontrived, self-arisen bliss itself. It is the supreme three without syllables, revealing the realization of the Victorious Samantabhadra. Meeting and becoming familiar with the non-conceptual meaning, one realizes it. The syllable-less and the speech of awareness reveal the meeting with the ultimate nature of phenomena (dharmatā). Holding the treasury of the secret mantra, it is the Victor’s renowned mantra free from conventions. Possessing the power of being free from mantra words, it is accomplished through the meaning of having no basis for action. Without cause, it is the ultimate fruit. In this maṇḍala of awareness free from extremes, it is blissful to enter in a manner free from clinging. First, examine the way of your own mind. According to the guru’s instructions on awareness, if you possess the "heat," the symbols and meaning are imparted. Regarding the primordial wisdom of the six maṇḍalas, one should be established in the limits through sound. It is a mode without experience; it is understood through a touch free from feeling. It becomes certain in the manner of the external. Finally, it is free from the movement of recollection and thought. Like a fierce, devouring mind, it is consciousness that does not suppress or settle. Like a tigress, regarding the mind:

ཡེ་ཤེས་རོལ་པ་མི་འགག་པས། ། རྩོལ་མེད་ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་ངང་། ། དེས་ན་རང་བཞིན་ཅོག་འཇོག་གོ། ། དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་། ། རང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་མ་ལུས་པའི། ། ཐུགས་ལ་འཇོག་པའི་མན་ངག་ བཅུད། ། རིན་ཆེན་ཤར་བས་རང་ལ་རྫོགས། ། རྩོལ་བྲལ་རིག་པ་མི་རྟོག་པ། ། མ་བཅོས་རང་སྣང་བདེ་བའི་ཀློང་། ། ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྲུབ་ཀློང་དུ་ཤར། ། རང་འབྱུང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཁྱབ། ། རང་གསལ་རིག་པའི་དང་ལ་གནས། ། སྤྲོས་བྲལ་ཡེ་ཤེས་ཐིག་ལེ་ཆེ། ། རྣམ་རྟོག་བྲལ་བའི་ རིག་པ་གསལ། ། རང་གི་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ། ། ཡེ་ཤེས་རང་གནས་སེམས་སུ་གསལ། ། ཅི་ཡང་མི་རྟོག་སེམས་སུ་སྨིན། ། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་དམིགས་སུ་མེད། ། རྣམ་རྟོག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཛིན་པ་བྲལ། ། རང་སྣང་རོལ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སྒྱུ་མའི་ ཡེ་ཤེས་བདེ་བའི་ཀློང་། ། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་འཛིན་པ་ཡིན། ། རང་འབྱུང་སྒྱུ་མར་མངོན་སུམ་གསལ། ། ལྷུན་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་མ་བཅོས་པ། ། བདེ་བའི་སྒྱུ་མ་རང་རིག་ཉིད། ། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་སེམས་སུ་འཆར། ། རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་གསལ་བ། ། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ དུ་མཐོང་། ། ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་གང་ཡང་མེད། ། ཁམས་གསུམ་དངས་མ་ཡེ་ཤེས་ཉིད། ། ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ཤེས། ། འཁྲུལ་པའི་ས་ནས་བརྡ་བཀྲོལ་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་བའི་གྲལ་དུ་གཞག། མ་བཅོས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་གནས། ། རང་རིག་སེམས་ཀྱི་འབར་བ་ ཉིད། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱི་ཕུར་པ་ཐེབས། ། རྣམ་རྟོག་བཞོན་པ་རླུང་དང་བྲལ། ། དངོས་གྲུབ་བདེ་བའི་རང་བྱུང་ཉིད། །

Because the play of primordial wisdom is unceasing, within the state of effortless, knowing awareness, there is the natural state of "leaving things as they are." Whatever entities appear, they are seen as one's own cognition itself. This is the quintessential instruction for resting within the minds of all the Buddhas of the three times without exception. The essence is perfected within oneself through the arising of the jewel. Effortless, non-conceptual awareness is the expanse of uncontrived, self-manifesting bliss. It arises within the expanse of spontaneously present primordial wisdom. Self-arising, it pervades like space; it abides in the state of self-luminous awareness. Free from elaboration, it is the great drop of primordial wisdom. Awareness is clear, free from discursive thought. Not conceptualizing anything at all, primordial wisdom is clear as the mind's own abiding state. Ripening into the mind that does not conceptualize anything, it is nothing whatsoever and beyond objective reference. Free from the movement of the conceptual mind, the primordial wisdom of awareness is free from grasping. Self-manifesting play is bodhicitta; the illusory primordial wisdom is the expanse of bliss. Self-knowing awareness is the grasping of primordial wisdom. Self-arising, it is clearly manifest as an illusion. Uncontrived, spontaneously present primordial wisdom is the self-knowing illusion of bliss. Everything arises as the mind of primordial wisdom. The meaning of the primordial wisdom of awareness is clear; everything is seen as primordial wisdom itself. There is nothing that is not primordial wisdom. The essence of the three realms is primordial wisdom itself, known through the method of the awareness of primordial wisdom. Having decoded the signs from the level of delusion, one is established in the rank of the Victorious Ones of primordial wisdom. Abiding as the uncontrived body, speech, and mind, it is the very blazing of the mind of self-knowing awareness. The kīla of the mind of primordial wisdom is struck; the mount of discursive thought is separated from the winds. The accomplishment is the self-arising nature of bliss.

ཐར་པའི་ལམ་མཆོག་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་རིག་པ་ཉིད། ། རང་བྱུང་སེམས་ཀྱི་ཇི་བཞིན་ལ། ། རྣམ་པའི་རིག་པ་ཐབས་ཀྱིས་གནས། ། བཅོས་ མེད་དགོངས་པ་བདེ་ཆེན་འདི། ། མངོན་སུམ་མཐོང་ལ་ངོས་གཟུང་མེད། ། རང་ཤར་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་མེད། ། བདེ་ཆེན་རིག་པ་མ་མཐོང་སྟེ། ། འདི་དང་བྲལ་ན་རྟོག་པ་ཉིད། ། བཀའ་ཡི་དམ་དང་དེ་མི་ལྡན། ། དམུས་ལོང་མདུན་དུ་གཟུགས་སྣང་བཞིན། ། འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་ཡོད་ མ་ཡིན། ། ཀུན་བཟང་རྒྱལ་བའི་དོན་དང་འགལ། ། རང་གསལ་དགོངས་པའི་ཐུགས་མ་རིག། འཛིན་པའི་ཆ་ལ་གང་གནས་ཀྱང་། ། འཁོར་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། རང་འདོད་དོན་གྱི་མཐར་མ་ཕྱིན། ། ཡེ་ཤེས་གསང་བ་བདེ་བའི་ས། ། འདོད་པས་མི་འགྲུབ་ཐོབ་པ་མེད། ། འདོད་མེད་རང་ བཞིན་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། ཤེས་པ་རང་ལུགས་སོ་མ་ཉིད། ། ཀུན་བཟང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པའོ། ། ཐ་མལ་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་ལ། ། བསམས་པའི་སེམས་མེད་རང་གཞག་ཡིན། ། ངེས་པའི་གཞི་ནི་དོན་ལ་གནས། ། ཡིད་ཆེས་བླ་མ་ཉིད་ལ་གུས། ། རིན་ཆེན་གདམས་ངག་གཏེར་དུ་འཆང་། ། ལུང་གི་ དགོངས་པའི་དོན་གསལ་ཏེ། ། རིག་པ་རང་གསལ་གཏན་ལ་ཕེབས། ། མི་འགྱུར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འཆང་། ། སྟོན་པ་རང་རིག་ཉིད་ཡིན་པས། ། དྲང་བའི་དོན་ལ་སེམས་མི་འཇུག། ཕྱི་རོལ་འདོད་རྩོལ་སེམས་དང་བྲལ། ། རྫོགས་པའི་བཀའ་ལ་ཡིད་མི་འགྱུར། ། བླ་མ་རིན་ཆེན་སྲོག་ཏུ་ འཛིན། ། མོས་པ་རང་གི་འདོད་པ་གཏོང་། ། རིན་ཆེན་གཏེར་གྱི་ངོ་བོ་འདི། ། སྲོག་དང་བྲལ་བའི་ཁ་བཞིན་བསྡམ། ། རང་སེམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ལ། ། ཡེ་ཤེས་མ་རིག་ཐ་དད་མེད། །

The supreme path to liberation is bodhicitta; the ultimate fruit is awareness itself. In the natural state of the self-arisen mind, the awareness of aspects abides through skillful means. This uncontrived realization of great bliss is beyond identification when seen directly. It does not exist as a self-arisen entity. If this great bliss of awareness is not seen, one remains in mere conceptualization. Without this, one lacks the yidam of the Word; it is like forms appearing before a person born blind. The ultimate fruit does not exist [in that state], and it contradicts the meaning of the Victorious Samantabhadra. If one is ignorant of the mind of self-luminous realization, whatever one abides in the aspect of grasping will become the very fruit of saṃsāra. If one does not reach the end of one’s own intended goal, the secret wisdom of the ground of bliss will not be accomplished through desire, nor will it be attained. It arises from the very nature of desirelessness. Awareness in its own natural, fresh state is the realization of the Victorious Samantabhadra. In this very ordinary awareness, there is no mind of thought; it is simply resting in itself. The certain ground abides in the ultimate meaning. Have conviction and devotion toward the guru. Hold the precious pith instructions as a treasure. The meaning of the scriptures’ realization is clarified, and self-luminous awareness is established. One holds the unchanging Vajrasattva. Since the Teacher is self-awareness itself, do not engage the mind in provisional meanings. Be free from the mind of external striving and effort. Do not waver in the mind from the perfect Word. Hold the precious guru as your life-force. Abandon your own desires through devotion. This essence of the precious treasure should be sealed like a mouth deprived of life. In this bodhicitta of one’s own mind, wisdom and ignorance are not distinct.

འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་རིག་པར་གཅིག། ཞེན་རྟོག་བརྟགས་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ གསལ་ངོ་བོ་ཉིད། ། འོད་གསལ་རང་འབྱུང་སེམས་སུ་གཅིག། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ངོ་བོ་བྲལ། ། དོན་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་མཐོང་། ། བསམ་པས་བརྟགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ། ། བག་ཆགས་ལོག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མཐོང་། ། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་འཇུག་པ་དང་། ། རྟོག་པའི་བག་ཆགས་དང་པོ་ ནི། ། སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་བཞིན་གྲུབ་ཅིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ། ། ཐོག་མ་དང་བྲལ་ཐ་མ་མེད། ། ཐོག་མེད་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་འདི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཡེ་ནས་དག། སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། ། བློ་བུར་གཟུགས་བརྙན་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། ། ངོ་བོ་མ་ཡིན་རྐྱེན་གྱིས་ སྣང་། ། མེ་དང་ལྕགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདྲ། ། རང་བཞིན་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དུས་གསུམ་མ་ཡིན་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། ཆོས་སྐུ་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་དག། ལོངས་སྤྱོད་རང་གི་བདེ་བ་ཉིད། ། སྤྲུལ་པ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་སྣང་། ། དབྱེར་མེད་རིག་པ་གཅིག་གི་དང་། བླང་དོར་གཉིས་བྲལ་མཉམ་པ་ ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། སྙིང་པོ་མཉམ་ཉིད་ཡེ་སངས་རྒྱས། ། སྙིང་པོ་དོན་ལ་རྩོལ་བ་མེད། ། དོན་གྱི་རང་འབྱུང་གཉིས་སུ་མེད། ། སེམས་ཀྱི་རང་རིག་རྟོག་པ་ཉིད། ། རྣམ་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འབར། ། བརྩལ་མེད་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་ཉིད། ། བཀའ་ ཡི་བཅུད་འདུས་སྙིང་པོ་འདི། ། རྒྱ་མཚོ་བཞིན་དུ་བདུད་རྩི་འདུས། ། སྙིང་པོའི་དོན་འདི་གསང་བའི་བཅུད། ། གསལ་བའི་སྒྲོན་མ་སྙིང་པོ་འདི། ། མ་ལུས་འདུས་པའི་འཁོར་ལོ་ཡིན། ། སྙིང་པོ་གསུང་གིས་རྟོགས་བྱ་བ། །

Delusion and non-delusion are one in awareness. The various conceptualizations of clinging and imputation, and the essence of the luminous wisdom, are one in the self-arisen mind of luminosity. The bodhicitta is devoid of essence; it is seen as the very wisdom that possesses the ultimate meaning. The various things imputed by thought are seen through the conditions of mistaken habitual tendencies. The engagement of self-knowing wisdom and the initial habitual tendencies of conceptualization are established as the entirety of the obscurations. Regarding the characteristic of the bodhicitta, it is without beginning and without end. This nature of beginningless saṃsāra is primordially pure within the bodhicitta. The nature of mind is like the sky, obscured by the adventitious reflections of clouds. These are not the essence, but appear through conditions, like the nature of fire and iron. It is not that the nature is absent; it is not of the three times, but like space. The dharmakāya is primordially pure by nature; the saṃbhogakāya is one's own bliss; the nirmāṇakāya appears like the moon in water. In the indivisibility of the single awareness, there is the equality of the freedom from acceptance and rejection. In the wisdom of the bodhicitta, the essence is the primordially awakened equality. In the meaning of the essence, there is no effort. The self-arisen ultimate meaning is non-dual. The conceptualization of the mind's own awareness blazes as wisdom itself. This is the ultimate fruit without seeking. This essence, the condensed nectar of the Word, is like an ocean where the amṛta is gathered. This essence of the ultimate meaning is the secret nectar; this essence, the lamp of clarity, is the wheel that gathers everything without exception. This is to be realized through the speech of the essence.

སེམས་ཉིད་རང་འབྱུང་སྙིང་པོ་ཉིད། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ དཀྱིལ་འཁོར་འདུས། ། འབྱུང་འཇུག་མི་མངའ་སྙིང་པོར་གསལ། ། རང་འབྱུང་རྫོགས་པའི་དགོངས་པར་གནས། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་མཁའ་འདྲ་བ། ། མཐའ་དབུས་མི་མངའ་བླང་དོར་མེད། ། མི་ལེན་སྙིང་པོ་བདག་མེད་གསལ། ། བཀའ་ཡི་བཅུད་འདུས་སྙིང་པོ་འདི། ། རང་བཞིན་སྙིང་ པོ་སྨན་ཆེན་རྟོགས། ། འཁོར་བའི་ཟུག་རྔུ་འབྱིན་པའི་མཆོག། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྨན་མེད་ན། ། རྩོལ་བའི་འཇུག་པ་མཐོ་རིས་རྒྱུ། ། སྨན་ཆེན་རང་ལ་གནས་བཞིན་དུ། ། མི་རྟོག་གཞན་ནས་ཚོལ་བར་བྱེད། ། རྙེད་པས་རང་སེམས་སྨན་དུ་མཐོང་། ། རྟོགས་པས་གཞན་ནས་མ་འོངས་ཏེ། ། རང་ འབྱུང་སྙིང་པོ་ཐོག་མ་མེད། ། སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་གནས། ། རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་རང་བཞིན་ལྡན། ། གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་ངང་ལ་བཞུགས། ། བདེ་བའི་དོན་ལ་མ་ཆགས་རོལ། ། སྣང་བ་ཡེ་ཤེས་རིག་པར་གནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྨན་ཆེན་འདི། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་ པ་སྟེ། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ལམ་དུ་བདེ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དགོངས་པ་ནི། ། ཤེས་པ་རང་གཞག་སོ་མ་ཉིད། ། སྙིང་པོ་དོན་རྟོགས་བྱ་བ་བྲལ། ། རང་གསལ་རིག་པའི་ངང་ལ་བཞུགས། ། བཅོས་མེད་འཛིན་བྲལ་འཕྲོ་འདུ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་བ་སྙིང་པོ་བྲལ། ། ཀུན་འབྱུང་རིག་པ་ འཕོ་འགྱུར་མེད། ། ཐུགས་རྗེ་རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད། ། རྩོལ་བྲལ་རང་སྣང་བྱིན་རླབས་འབྱུང་། ། ཕྱོགས་རིས་མི་མངའ་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། སྙིང་པོ་ཉིད་དུ་ཀུན་སྒྲོལ་མཛད། ། བྱམས་པ་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་སྐྱབས། ། དགའ་བ་རང་རིག་མི་འབྲལ་བ། །

The nature of mind, the self-arisen heart mantra, Is the convergence of the outer, inner, and secret maṇḍalas. Without coming or going, it is luminous as the heart essence; It abides in the realization of self-arisen perfection. The heart essence of wisdom is like space; Without center or periphery, it is free of acceptance and rejection. The heart essence of non-acceptance is luminous selflessness; This heart essence, the condensed quintessence of the teachings, Is the realization of the great medicine of the natural heart essence. It is the supreme extractor of the thorns of saṃsāra. Without the medicine of bodhicitta, The engagement of effort is merely a cause for the higher realms. While the great medicine abides within oneself, One seeks it elsewhere in non-conceptuality. Through finding it, one sees one’s own mind as the medicine; Through realization, it does not come from elsewhere. The self-arisen heart essence is beginningless; It abides like space, free from conceptual elaboration. It possesses the nature of the Victorious Ones’ bodies; It dwells in the state free from subject and object. It enjoys the meaning of bliss without attachment; Appearances abide as the awareness of wisdom. This great medicine of bodhicitta Is the realization of the Victorious Ones’ wisdom; It is the blissful path of the Buddhas of the three times. The inconceivable realization Is the very freshness of awareness left in its own state. Realizing the meaning of the heart essence is free from activity; One dwells in the state of self-luminous awareness. Uncontrived, free of grasping, without radiating or absorbing, The movement of awakening is free from a heart essence. The source of all is awareness, without transition or change; Compassion is self-arisen wisdom itself. Free of effort, the blessing of self-appearance arises; Without partiality, it pervades all. As the heart essence itself, it liberates all. In the state of the nature of phenomena, one takes refuge in love; In self-knowing awareness, one is never parted from joy.

བླང་དོར་གཉིས་མེད་བཏོང་སྙོམས་ཆེ། ། རང་འབྱུང་སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་ལ། ། རྟོགས་བྲལ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་དག། ཐུགས་རྗེས་སེམས་ཅན་དོན་མི་མཛད། ། དངོས་པོ་མི་མངའ་རང་འབྱུང་སེམས། ། འོད་གསལ་སྙིང་པོ་རྫོགས་པ་འདི། ། རིན་ཆེན་གསུང་གིས་བརྟགས་པས་ཤེས། ། འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། ། རང་ གནས་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལྡན་པ། ། བརྟག་པ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར། ། མིང་དང་སེམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཚོལ། ། དངོས་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ། ། བརྟགས་པས་རང་ལོག་ཤེས་པར་འབྱུང་། ། ཡིད་བཞིན་རིན་ཆེན་ནོར་བུ་བཞིན། ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་དང་། ། ཐུན་མོང་དམ་ ཚིག་གསུམ་ལྡན་པའོ། ། ལྕེ་མནན་ནང་ཡིག་སྒྲ་ལ་སོགས། ། དེ་བཞིན་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་། ། སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་གཟུང་བར་བྱ། ། སྙིང་པོ་གསུང་འདི་དོན་དང་འབྲེལ། ། སྐལ་ལྡན་རིན་ཆེན་ལྟ་བུ་ཡིས། ། གྲུབ་མཐའ་ངན་ལ་གནས་དུས་སུ། ། འདི་ཡིས་དོན་ཀུན་རིག་པར་ གྱིས། ། འདི་ཡིས་རང་སེམས་མ་རིག་ན། ། སྒྲའམ་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་། ། རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྙེད་མི་འགྱུར། ། གཞི་ཉིད་རང་འབྱུང་འགྱུར་པ་མེད། ། རྟོག་པ་རང་འབྱུང་སེམས་ཀྱི་ལམ། ། མ་ཡེངས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་གསལ། ། རང་འབྱུང་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པ། ། འགྲོ་དོན་མཛད་ ལ་རྟོག་པ་གྲོལ། ། འོད་གསལ་དབྱེར་མེད་གཅིག་གི་ངང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་རིག་འདི། ། བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་ན། ། བརྟགས་པས་སྣ་ཚོགས་མེད་བཞིན་གྲུབ། ། སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཕྱིར་སྣང་ཡང་། ། རིག་པ་འོད་གསལ་འགྱུར་བ་མེད། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་ བའི་རང་བཞིན་འདི། ། སྙིང་པོ་གསུང་གིས་བརྗོད་བྱ་སྟེ།

Great equanimity, free from acceptance and rejection, Is the self-arisen heart-mantra wheel. Free from conceptualization, saṃsāra is pure by nature. Compassion does not act for the sake of sentient beings. Without substantiality, the self-arisen mind, This perfection of the luminous heart-mantra, Is known by examining the precious speech. All sentient beings of the six realms Possess the very wisdom that abides within themselves. It will be known through the three examinations: Seek wisdom in names and in the mind. By examining any given entity, Self-reversal will arise as knowledge. Like a wish-fulfilling precious gem, The unchanging natural state Possesses the three common commitments. Pressing the tongue, the inner syllables, sounds, and so forth— Likewise, in other circumstances as well, One should grasp the heart-mantra wisdom. This heart-mantra speech is connected to the meaning. When those of fortunate lot, like jewels, Abide in inferior tenets, Through this, may they realize all meanings. If one does not know one's own mind through this, Then by any sound or valid cognition, The wisdom of awareness will not be found. The ground itself is self-arisen and unchanging. Conceptualization is the path of the self-arisen mind; Without distraction, it is clear as bodhicitta. The self-arisen fruit is the ultimate, Acting for the benefit of beings, conceptualization is liberated. In the state of the single, inseparable luminosity, This self-knowing of bodhicitta, Due to the power of habitual delusions, Is imputed as various things though they do not exist. Although the mind’s habitual tendencies appear externally, Awareness is luminous and unchanging. This nature of diverse appearances Is the subject expressed by the heart-mantra speech.

། འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ལོག་སྣང་བས། ། རང་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བརྗོད། ། རྟོག་པའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རང་རིག་སེམས་ལ་རྟོག་པར་འཁྲུལ། ། ཐོག་མ་མེད་དུས་བག་ཆགས་དང་། ། རིན་ཆེན་གདམས་ངག་རྐྱེན་མེད་པས། ། རྟོག་ མེད་སྙིང་པོ་སེམས་མ་གོམས། ། ཐག་པ་སྦྲུལ་མིན་སྣང་བ་བཞིན། ། ལུས་ངག་སེམས་དབྱེན་སྒྱུ་མའི་ལུས། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་རང་བཞིན་འདི། ། ཆོས་ཉིད་ཡིན་པར་དབྱེར་མེད་པས། ། ཟུང་དུ་འཇུག་པ་གང་དགོངས་པ། ། གསལ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་ནི། ། ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་བག་མི་ སྣང་། ། ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་ངོ་བོ་འདི། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཉིད་དུ་མཐོང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྗོད་པ་བྲལ། ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་རིག་པ་ལ། ། བརྗོད་མེད་དོན་དུ་མ་བརྗོད་ན། ། རིག་པའི་དོན་ལ་མཇལ་བ་མེད། ། བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལ་སེམས་དྲངས་པས། ། མ་བཅོས་རང་འབྱུང་ཆོས་ ཉིད་མཐོང་། ། རང་རིག་སེམས་ལ་དོན་རྟོགས་ནས། ། འཇུག་ཐབས་མི་གཉིས་ཚུལ་གྱིས་གནས། ། ཅིག་ཅར་རྫོགས་པ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་གཟུང་བའི་སེམས། ། རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ལ། ། རིམ་པའི་ལམ་མེད་མཐར་ཕྱིན་ས། ། རང་འབྱུང་རྟོགས་པའི་འཇུག་པ་ལ། ། དེ་ཉིད་སྙིང་པོ་དོན་ལྡན་པས། ། འདོད་པའི་ཚོགས་ལ་ཡིད་མི་འཇུག། དེ་བཞིན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག། རང་འབྱུང་རྫོགས་པའི་སེམས་ལ་གནས། ། བསམ་བྲལ་མི་རྟོག་དགོངས་པ་ལ། ། དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན། ། མི་རྟོག་འཛིན་མེད་ཚུལ་ལ་གནས། ། མ་ཡེངས་རིག་པ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། དམིགས་མེད་ཤེས་པ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། སེམས་ཉིད་སྟོང་པའི་དངོས་མེད་ལ། ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་མི་གནས་པས།

Because it is not delusion but a mistaken appearance, self-knowing awareness is called bodhicitta. The root of conceptual thought is bodhicitta; it is the self-knowing mind that is deluded into conceptualizing. Due to habitual tendencies from beginningless time and the absence of the conditions of the precious instructions, one has not familiarized oneself with the non-conceptual heart essence. Just as a rope is not a snake yet appears as one, this nature of diverse appearances—the illusory body of body, speech, and mind—is inseparable from the dharmatā. Therefore, whatever is intended as their union, in that very luminous mind, there is no appearance of anything that is not dharmatā. This essence of all appearances is seen as the heart essence of jñāna. The essence itself is beyond expression. If the inexpressible meaning of the naturally pure awareness is not expressed, the meaning of awareness will not be encountered. By drawing the mind toward the sounds of expression, one sees the uncontrived, self-arisen dharmatā. Having realized the meaning within the self-knowing mind, one abides in the manner of the non-dual method of engagement. This is the great bliss of simultaneous perfection. The mind that does not fall into partiality is the heart essence of perfect jñāna. In this, there is no gradual path, but the stage of final consummation. In the engagement of self-arisen realization, because it possesses the meaningful heart essence, the mind does not engage with the collection of desires. Likewise, the six pāramitās abide in the self-arisen, perfect mind. In the realization beyond thought and non-conceptualization, that itself possesses the six pāramitās. Abiding in the manner of non-conceptual non-grasping, undistracted awareness is uninterrupted. Non-referential cognition is the pāramitā. In the non-substantiality of the emptiness of mind itself, phenomena and the substratum of phenomena do not abide.

། དབྱེར་མེད་བདེན་པ་བཞི་པོ་དོན། ། དངོས་པོ་ཡེ་ཤེས་འགགས་མ་ཡིན། ། བདེན་རྫུན་ཉིད་ཀྱི་མཐར་མི་འཛིན། ། སྙིང་པོའི་དོན་ལ་འདོད་པ་བྲལ། ། ཀུན་བཟང་ཡེ་ཤེས་ འོད་གསལ་ལ། ། བསམ་བྲལ་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་འདྲ། ། རྫོགས་པ་ཡེ་ཤེས་མ་བཅོས་པ། ། མི་འགྱུར་ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་ཐུགས། ། མི་འགག་ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་གསུང་། ། དབྱེར་མེད་ཆོས་སྐུ་གཟུང་འཛིན་བྲལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྲལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། ཕྱི་ནང་མི་མངའ་ རང་གསལ་ཉིད། ། འབྱུང་འཇུག་མི་མངའ་རང་བཞིན་གནས། ། དབང་པོ་ངོ་ལ་སྣང་བའི་རྣམས། ། ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་མཐོང་། ། ཉོན་མོངས་ལྔ་པོ་ཡེ་ཤེས་ལམ། ། ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གཞི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན། ། དག་པའི་སེམས་ལ་བརྩལ་ མེད་དེ། ། བརྩལ་བའི་ཀུན་རྫོབ་གྲུབ་མ་ཡིན། ། དམ་པའི་དོན་ལ་གང་འཇུག་པས། ། གསང་བ་རྫོགས་པའི་དོན་ཉིད་ལ། ། ཆོས་ཉིད་གསང་བ་འདི་དམིགས་ན། ། ངེས་པའི་གདམས་ངག་ཟབ་མོ་ཡིས། ། བརྩལ་མེད་རང་གཞག་བརྩལ་བ་དང་། ། མི་བསྒོམ་རང་ལུགས་བསྒོམ་པ་ དང་། ། མི་གནས་ཚུལ་ལ་འདུག་པ་དང་། ། གཞག་མེད་མཉམ་གཞག་རང་འབྱུང་བདེ། ། མི་རྟོག་དོན་ལ་གྱི་ན་བ། ། དགེ་མི་དགེ་ཡི་རྣམ་རྟོག་བྲལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། རང་འབྱུང་བྱང་ཆུབ་བརྩལ་བ་མིན། ། བྱང་ཆུབ་འདོད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཡང་དག་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ འདི། ། བཙལ་བས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེན་སེམས་ཉིད་ལ་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། ཉལ་བའི་བསམ་གཏན་འཁོར་ལོ་བདེ། ། མ་ལུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངང་། ། ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་མཉམ་གཞག་ན། །

The meaning of the four inseparable truths is not a cessation of entities or primordial wisdom. One does not grasp at the extremes of truth or falsehood; regarding the essential meaning, one is free from desire. In the luminosity of Samantabhadra’s primordial wisdom, the primordial wisdom beyond thought is like space. The perfection of primordial wisdom is uncontrived; it is the unchanging heart of the expanse of the nature of phenomena (dharmatā). The speech of unceasing primordial wisdom is awareness; the inseparable Dharmakāya is free from subject and object. Body, speech, and mind are free from body, speech, and mind; without outer or inner, it is self-luminosity itself. Without coming or going, it abides in its own nature. Those appearances that manifest to the sense faculties are seen as the nature of phenomena, the awakened mind (bodhicitta). The five afflictions are the path of primordial wisdom; everything is the ground of bodhicitta. It is none other than Buddhahood itself. In the pure mind, there is no seeking; the conventional is not established through seeking. Whoever enters into the ultimate meaning, regarding the secret, perfected meaning itself—if one perceives this secret nature of phenomena through the profound, definitive instructions: resting without seeking is the seeking; not meditating is the meditation of the natural state; abiding in the manner of non-abiding is the self-arisen bliss of non-abiding meditative equipoise. It is the indifference to the non-conceptual meaning, free from the conceptualizations of virtue and non-virtue; this is the characteristic of bodhicitta. Self-arisen awakening is not something to be sought. For one who desires awakening, there is bodhicitta; this heart-essence of the authentic meaning will not be found by seeking, nor will it arise from the mind of attachment. The wheel of bliss is the meditative concentration of lying down; it is the state of bodhicitta without exception. When one is in equipoise in the awakening of the nature of phenomena,

དངོས་མེད་བྱང་ཆུབ་རང་འབྱུང་དང་། ། འདུས་མ་བྱས་པས་བདེ་བའི་ཀློང་། ། སེམས་ཉིད་བསམ་མེད་བརྗོད་ལས་འདས། ། ཡེ་ནས་རྣམ་དག་བསམ་དུ་མེད། ། རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རིག་པ་ཡིས། ། དེ་ལ་མ་བརྩལ་གནས་ན་བསྒོམས། ། རིག་པ་དབྱིངས་ལ་ཡན་བཞག་ན། ། བརྩལ་བའི་ནད་བྲལ་བསྒོམ་པ་ཡིན། ། བདེ་བས་སྙིང་པོ་དྲི་མ་མེད། ། རིག་པ་ འོད་གསལ་ཉིད་དུ་བསྒོམ། ། འོད་གསལ་སེམས་ལ་གནས་གྱུར་ན། ། རྣམ་རྟོག་མཚན་མ་རང་བཞིན་ཞི། ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། རང་སྣང་ཀུན་བཟང་རོལ་པ་འགྲུབ། ། དངོས་མེད་དངོས་ལ་མི་དམིགས་ཤིང་། ། དབུ་མའི་སེམས་བྲལ་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་མེད་པས་ ན། ། ཐམས་ཅད་རང་འབྱུང་སྟོང་པ་ཉིད། ། སེམས་ཉིད་རིག་པ་རང་འབྱུང་བ། ། འགྱུར་མེད་སྐྱོད་མེད་གསལ་བས་ན། ། ཡི་གེ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་གསུང་། ། དམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གནས། ། རྒྱལ་པོའི་དམ་ཚིག་མ་བཅོས་པ། ། བསྲུང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྲུང་། ། འགྱུར་བ་ མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་འདེབས། ། མཐའ་དབུས་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཡེ་ཤེས་འཕྲོ་འདུ་མེད་པར་གསལ། ། བསམ་བྲལ་རང་བཞིན་རྒྱལ་བའི་ཐུགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་འདའ་བ་མེད། ། ས་འཛིན་རྣམ་པའི་སེམས་བཞིན་དུ། ། གཞན་ ནས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། བརྟགས་ན་རང་སེམས་ཉིད་ལ་ཐུག། གཞི་ལ་རང་གཞག་གཞན་འདོད་བྲལ། ། རང་སེམས་རིག་པ་འགྱུར་བ་མེད། ། ཇི་བཞིན་མི་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། བྱ་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་ཇི་བཞིན་གནས། ། རང་འབྱུང་འོད་གསལ་ཡེ་ནས་དག། ཅིར་ཡང་མི་དགོངས་ བསམ་མི་ཁྱབ། །

Non-existent awakening is self-arisen; The unconditioned is the expanse of bliss. The nature of mind is inconceivable and beyond expression; Primordially pure and beyond thought. Through the awareness of the yoga of perfection, If one abides therein without seeking, that is meditation. If awareness is left to rest freely in the expanse, Free from the sickness of seeking, that is meditation. The essence of bliss is stainless; Meditate on awareness as luminosity itself. When luminosity abides in the mind, Conceptual signs are naturally pacified. Through the mudrā of non-arising, The display of Samantabhadra’s self-appearance is accomplished. Not perceiving non-existence as an entity, Free from the movement of a Middle Way mind, Since there is no movement of the mind, Everything is self-arisen emptiness. The nature of mind is self-arisen awareness; Unchanging and unmoving, it is luminous. Thus, the heart mantra is the wordless speech. Abiding in the supreme bodhicitta, The king’s samaya is uncontrived; It is guarded in the manner of being without guarding. Upon the unchanging mudrā, One seals with the meaning of the unchanging. In the maṇḍala without center or edge, Wisdom is luminous without radiating or absorbing. The nature beyond thought is the Victor’s mind; It never transcends bodhicitta. Like the mind that holds the earth, It cannot be found elsewhere; Upon investigation, it is found to be one’s own mind. Left as it is in the ground, free from other desires, One’s own mind is unchanging awareness. Just as it is, non-conceptual, the dharmakāya, Free from activity, spontaneously present, abiding just as it is. Self-arisen luminosity is primordially pure; Not thinking of anything, it is inconceivable.

ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་འགྲུབ། ། སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་རང་བཞིན་ལ། ། བསམ་མེད་རང་གཞག་ཐུགས་སུ་བདེ། ། འཁོར་ལོའམ་རིག་པ་བདེ་བ་ཡིས། ། རང་གནས་རིག་པ་ཚོལ་བ་ཉིད། ། རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཏེ་དོན་ལ་མེད། ། བློན་རིགས་གསུམ་ལས་ དམངས་ཀྱི་ཡང་། ། ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་དྲང་བའི་དོན། ། ངེས་པར་སྤྲོས་བྲལ་རང་འབྱུང་སེམས། ། ཆགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཤེས་མི་འགྱུར། ། བླང་དོར་མེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱང་། ། ངེས་པར་བརྟགས་ན་བླང་དོར་ཉིད། ། རང་རིག་བསམ་བྲལ་གཞག་པ་སྟེ། ། དོན་དངོས་འཛིན་པ་ ཞེན་པར་གནས། ། རང་འབྱུང་འོད་གསལ་སྙིང་པོ་འདི། ། མཚན་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་པས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཆགས་པ་བྲལ། ། ཐིག་ལེ་འདོད་རྩོལ་སྤྲོ་བསྡུ་མེད། ། རང་རིག་རྩོལ་བྲལ་བདེ་བའི་གནས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ལ་སྙོམས་འཇུག་པས། ། བདེ་བའི་བསམ་གཏན་ཆེན་པོ་ཡིན། ། སྒྱུ་མའི་རོ་ལ་མ་ཆགས་པས། ། ཆགས་མེད་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པའི་ལམ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་གསལ་འདི། ། དངོས་མེད་ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་འགྲུབ། ། སྣང་གསལ་འཁོར་ལོ་རིག་པ་འདི། ། ངོ་བོ་མ་གྲུབ་མེ་ཤེལ་འདྲ། ། དངོས་མེད་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་གྲོལ། ། གཟུགས་སོགས་ སྣང་བ་བརྟགས་པ་ཡིན། ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་ནི། ། སྙིང་པོ་རིག་པ་ཉིད་ཤར་བས། ། མཐའ་ཡི་མུན་པ་ངང་གིས་དག། སྒྲུབ་མེད་རང་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་འདིས། ། ཁམས་གསུམ་འོད་གསལ་ཐུགས་སུ་སྒྲུབ། ། རང་ སེམས་རིག་པའི་སྤྱོད་པ་བདེ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རང་གཞག་ཉིད། ། བསལ་ནས་འདོད་པའི་མཐའ་མི་འགེགས། །

Accomplishment is achieved through insight and compassion. Within the essence of awakening, which is the natural state, there is the bliss of the mind resting in non-conceptual self-settling. Through the bliss of the wheel or awareness, one seeks the awareness that abides in itself. This is conceptualization; in reality, it does not exist. From the three classes of ministers, even among the commoners, the perception of attachment is of provisional meaning. The mind that is naturally arisen and free from elaboration is the definitive meaning. It will not be known through the path of attachment. Even the ascetic conduct of neither accepting nor rejecting, when definitively examined, is itself acceptance and rejection. Resting in self-awareness beyond thought is the state; grasping at the actual object remains as attachment. This essence of naturally arisen luminosity, being of a signless nature, is free from the attachment of insight and method. There is no radiating or absorbing of drops through the effort of desire. The state of bliss is self-awareness free from effort. By entering into the meditative equipoise of insight and method, it is the great concentration of bliss. By not being attached to the taste of illusion, it is the path of the perfection of non-attached primordial wisdom. This self-clarity of bodhicitta is accomplished through the method of non-substantial insight. This awareness of the wheel of luminous appearance is like a fire-crystal, its essence unestablished. Seeing the non-substantial primordial wisdom is liberation. Appearances such as form are merely imputed. All things and their natures are the drop of the expanse of the nature of phenomena. As the method for accomplishing that very reality, the essence of awareness itself arises, and the darkness of extremes is naturally purified. Through this self-arisen accomplishment that is without accomplishment, the three realms are accomplished as the luminous mind. The conduct of the awareness of one’s own mind is blissful; the conduct of primordial wisdom is self-settling itself. Without removing it, one does not block the extremes of desire.

ཐུགས་རྗེ་ཚོགས་ཀྱི་བསོད་ནམས་འདིར། ། རང་འབྱུང་རིག་པ་རྟོགས་གྱུར་ནས། ། འགྲོ་བ་དྲང་ཕྱིར་རྒྱུན་མི་བཅད། ། སྙིང་པོ་སེམས་ཀྱི་དོན་རིག་ན། ། ཡེ་ཤེས་མཐར་ཕྱིན་ འབྲས་བུར་གནས། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རང་བཞིན་གྲུབ། ། སྤྲུལ་པ་རང་འདོད་ཅིར་ཡང་འབྱུང་། ། ཆུ་གསལ་རི་བོང་ཅན་བཞིན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། མེ་ཤེལ་གཟུགས་ལྟར་འགྲོ་བ་སྒྲོལ། ། ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཡན་ལག་མི་མདའ་རྩིས་ལས་ འདས། ། མཐར་ཕྱིན་དགའ་བ་རིག་པར་གསལ། ། དགོངས་པ་རང་གཞག་ཡེ་སངས་རྒྱས། ། རིག་པ་རང་གསལ་ཆོས་རྣམས་ལ། ། གང་ཡང་བསམ་དུ་མེད་པར་གནས། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ལ། ། མ་རིག་མེད་པས་འཁོར་བ་མེད། ། སེམས་ཅན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་གནས། ། རང་འབྱུང་ སེམས་ལ་རྟག་པར་གཞུག། སྲིད་པའི་ཆོས་ལ་རྒྱུ་མེད་པས། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་ལམ་དང་བྲལ། ། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། ནམ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རང་བཞིན་གཅིག། སེམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་འདི། ། སྙིང་པོ་དོན་ལས་རྨད་དུ་བྱུང་། ། རང་ འབྱུང་ཆེ་བ་བདག་ཉིད་སྐུ། ། རང་རིག་བདེ་བ་རྫོགས་པ་ཆེ། ། ཐུགས་རྗེ་སྣང་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། ངོ་བོ་མ་གྲུབ་གསང་བའི་སེམས། ། སྣང་དང་མི་སྣང་དབྱེར་མེད་དོ། ། ཡོད་དང་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སྣང་བ་རང་རིག་ཐ་དད་པ། ། དོན་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམས། ། རྣམ་པ་ ཐ་དད་བག་ཆགས་སྣང་། ། ཡང་དག་མ་ཡིན་འཁྲུལ་བའི་སེམས། ། བསམ་པའི་དབང་གིས་དེར་འགྱུར་རོ། ། བདེ་གཤེགས་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་དེ། ། མ་མཐོང་རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་འཆལ་པས། །

Through this merit of the accumulation of compassion, once self-arising awareness is realized, the stream shall not be interrupted in order to lead wandering beings. If the meaning of the heart-mind is known, one abides in the fruit of perfected wisdom. The major and minor marks are naturally established; emanations arise as whatever is desired, like the moon in clear water. The Tathāgata, possessing the body of wisdom, liberates beings like the form of a sun-crystal. The Tathāgata, self-arising wisdom, is beyond calculation and lacks limbs. The joy of perfection is clear in awareness; the enlightened intent of resting in oneself is primordial buddhahood. In the phenomena of self-luminous awareness, one abides without any thought whatsoever. Thus, in the nature of bodhicitta itself, since ignorance does not exist, saṃsāra does not exist. The cause for the birth of sentient beings does not abide. One should always enter the self-arising mind. Since the phenomena of existence have no cause, they are devoid of the path to nirvāṇa. In phenomena that are unborn, there is never any arising. Buddhas and sentient beings are of one nature. This secret wisdom of the mind is a marvel arising from the essential meaning. The self-nature of the great self-arising body, the great perfection of the bliss of self-knowing awareness, the nirmāṇakāya of compassionate appearance, and the secret mind whose essence is unestablished—these are inseparable from appearance and non-appearance. Existence and non-existence are bodhicitta. Appearances and self-knowing awareness are distinct; the various aspects such as the meaning and its signs appear as habitual tendencies. The mind of unreal delusion becomes such through the power of conceptual thought. That secret wisdom of the Sugatas, when not seen, is a chaotic proliferation of discursive thoughts.

སྟོང་ཉིད་རིག་པའི་མན་ངག་ཡིན། ། དྲན་རྟོག་རླུང་གི་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། མཐའ་རུ་མ་སྐྱེས་ བསམ་གཏན་བྱ། ། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་གང་ཡང་མིན། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་བདག་མེད་པ། ། ཡེ་ཤེས་སྟོང་པའི་ངོ་བོའོ། ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་མཚན་མ་མེད། ། རྣམ་ཐར་གསུམ་ལྡན་བདེ་བ་ཆེ། ། ཆགས་མེད་གཞི་ཡི་ལམ་ནས་འཇུག། མཚན་མེད་ངང་ལ་གནས་པ་ན། ། རང་ འབྱུང་འབྲས་བུ་ངང་གིས་འཆར། ། ཡོན་ཏན་ནམ་མཁའ་མཐའ་དང་མཉམ། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལ། ། འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་བཞིན་གསལ། ། རྒྱུན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྐུ་ཡི་དང་། ། ཆགས་བྲལ་དག་པ་རིག་པའི་རྒྱན། ། རང་རིག་གསལ་བ་ཏིང་འཛིན་ཉིད། ། མི་ཟད་ འཁོར་ལོ་བསམ་དུ་མེད། ། སྒྲོ་བྲལ་སྟོང་ཉིད་ཞི་གནས་ལ། ། འདུ་ཤེས་འཇུག་མེད་མཉམ་གཞག་ལ། ། མཚན་མེད་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་འབྲེལ། ། མོས་འཇུག་ལམ་ལ་གང་གནས་ནས། ། མི་རྟོག་གསལ་བའི་དོན་གྱིས་གོ། ། བསམ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། སྙིང་པོ་དོན་ལ་ རྟོག་པས་འཇུག། ཐབས་བྲལ་རིག་པ་རྩོལ་བས་ཚོལ། ། ར་གན་གསེར་འདོད་དེ་བཞིན་ནོ། ། འདོད་པའི་སེམས་དང་མ་བྲལ་ན། ། སྙིང་པོ་དོན་ལ་བདག་འཛིན་བྱེད། ། བདེ་བའི་སེམས་ལ་རེ་བ་ན། ། རྟོག་པའི་རྗེས་འཇུག་ཞི་གནས་ཡིན། ། རང་ལུས་སེམས་སུ་མ་ རྟོགས་པར། ། འདྲ་འབག་ལྷ་ཡི་རྣམ་པ་གཟུང་། ། ལུས་ཀྱི་དབེན་པས་ཆོས་ཉིད་ཚོལ། ། རང་ལུས་སེམས་སུ་ཤེས་པས་ན། ། གང་ན་གནས་ཀྱང་སེམས་ཉིད་དབེན། ། སྣང་སྲིད་སེམས་སུ་ཤེས་པས་ན། ། དབང་པོ་ཡན་ལག་ཡེ་ཤེས་གསལ། ། སྙིང་པོ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ལ། ། ཅི་ཡང་ མི་བསྒོམ་གང་ཡང་མིན། ། ཁྱུ་མཆོག་སེམས་ལྟར་མ་བཅོས་པ། །

This is the pith instruction on the awareness of emptiness. Free from the movement of the winds of discursive thought, one should practice concentration that is unborn at its limits. It is neither phenomena nor the nature of phenomena; it is selfless like space, the essence of empty primordial wisdom. Its nature is empty and signless; possessing the three doors of liberation, it is great bliss. Entering through the path of the ground of non-attachment, when one abides in the state of signlessness, the self-arisen fruit dawns naturally. Its qualities are equal to the limits of space. Within the appearance of one’s own primordial wisdom, the blazing maṇḍala is naturally luminous. The continuous wheel of the kāya and the ornament of pure, detached awareness—the clarity of self-knowing awareness is itself meditative absorption. The inexhaustible wheel is inconceivable. In the calm abiding of emptiness free from superimposition, there is no engagement of perception in meditative equipoise. The signless calm abiding is conjoined with special insight. Abiding on the path of devoted engagement, one understands through the meaning of non-conceptual clarity. Primordial wisdom free from thought enters into the essential meaning through conceptualization. Seeking awareness through effort when devoid of skillful means is like desiring brass to be gold. If one is not free from the desiring mind, one grasps at a self in the essential meaning. If one hopes for a blissful mind, it is a calm abiding that follows after conceptualization. Without realizing one’s own body as mind, one grasps at the form of a deity in a mask. Seeking the nature of phenomena through physical isolation, when one knows one’s own body as mind, then wherever one dwells, the nature of mind is isolated. When one knows appearance and existence as mind, the senses and limbs are the clarity of primordial wisdom. In the nature of the essential meaning, there is nothing to meditate upon and nothing that is not. Like the mind of a bull, it is uncontrived.

རང་གཞག་རིག་པའི་འཁོར་ལོ་ཉིད། ། དུས་གསུམ་དུ་ཡང་བཏང་གཞག་མེད། ། གང་ཡང་མི་འཛིན་དགག་པ་མེད། ། སྙིང་པོ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ལ། ། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་མེད་པས། ། རྫོགས་པའི་ལྟ་བ་ བླང་དོར་མེད། ། འཇུག་མེད་ཏིང་འཛིན་མ་ཡེངས་པ། ། འོད་གསལ་རྒྱལ་བའི་སེམས་ཉིད་ཡིན། ། རང་འབྱུང་ཐུགས་ཀྱིས་མ་བཅོས་པ། ། རྣམ་དག་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། བརྩལ་མེད་སྙིང་པོ་དོན་ལས་འབྱུང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ཉིད་ལ། ། ངེས་པའི་ཐེག་གཅིག་ སྙིང་པོའི་དོན། ། ཕྱག་རྒྱ་རིམ་བཞི་སྦྱོར་བ་དྲུག། བསམ་པའི་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པ། ། དྲང་བ་ཉིད་འགྱུར་ངེས་པ་མིན། ། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མཐོན་དམན་མེད། ། མོས་འཇུག་བསམ་པའི་རྟོག་པར་ཟད། ། སེམས་ཉིད་ཉག་གཅིག་ཕྱོགས་བྲལ་བ། ། དུ་མའི་འབྲས་མེད་ལམ་དུ་མིན། ། མ་བཅོས་ རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པའི་ལམ། ། མི་གནས་རང་བཞིན་སེམས་སུ་གཅིག། མ་བགྲོད་མཐར་ཕྱིན་འབྲས་བུའམ། ། རྒྱུ་རྐྱེན་བྲལ་བ་སྐྱེ་འཇིག་མེད། ། གདོད་ནས་རང་འབྱུང་སྙིང་པོར་གསལ། ། རིག་དྲུག་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དང་། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་རང་བཞིན་ལ། ། དབྱེར་མེད་ རང་འབྱུང་སེམས་སུ་གཅིག། རིས་དྲུག་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་རིག་པ་ཉིད། ། ཁྱད་པར་མེད་དེ་སྙིང་པོར་གཅིག། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་སྣང་བ་དང་། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད། ། རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་བྱུང་། ། རྟོགས་པས་ རང་སེམས་ཉིད་ལ་ཐུགས། ། གཞན་འདོད་རེ་བ་རྩོལ་བ་བྲལ། ། རང་སེམས་རྣམ་དག་ཡེ་སངས་རྒྱས། ། ཀུན་བཟང་རྒྱལ་བའི་སེམས་ཉིད་བདེ། ། མཐའ་ཡས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ། །

The very wheel of self-abiding awareness Is without accepting or rejecting throughout the three times. Without grasping at anything, there is no negation. In the nature of the essential meaning, Since faults and virtues are non-dual, The view of perfection is without adoption or rejection. Non-engaging meditative absorption, undistracted, Is the luminous nature of the Victorious Ones' mind. Uncontrived by the self-arisen enlightened mind, It is the pure body, speech, and mind of the Victorious Ones. The essence meaning arises without effort. Within the very meaning of bodhicitta, Is the definitive single vehicle, the essential meaning. The four mudrās and the six applications, And the various vehicles of conceptual thought, Are merely provisional and not definitive. In the essential nature, there is no high or low; They are exhausted as the conceptual thoughts of aspirational engagement. The single nature of mind is free from partiality; It is not a path of multiplicity or manifold results. The path of the perfected yoga is uncontrived; Non-abiding, it is one within the nature of mind. Without traversing, it is the ultimate fruition; Free from causes and conditions, it is without arising or ceasing. It is luminous as the self-arisen essence from the beginning. However the six classes of beings appear, And the nature of nirvāṇa, They are indivisible, one within the self-arisen mind. The conceptual thoughts of the six classes of beings And the self-luminous awareness of primordial wisdom Are without distinction, one within the essence. The appearances of the three realms of saṃsāra And the primordial wisdom of nirvāṇa Arise as two through realization or non-realization. Through realization, one reaches one's own mind itself; Free from the effort of hoping for something else, One's own mind is pure, primordially enlightened. The nature of mind of the Victorious Samantabhadra is blissful. For all infinite wandering beings,

རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་རང་ཆས་ལྡན། ། བསམ་བྲལ་རང་ལུགས་ཅིར་མི་དགོངས། ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའི་ མཁའ་དང་མཉམ། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་བྱ་བ་བཏང་། ། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། ། རྣམ་པ་ཕྲ་རགས་ཅིར་སྣང་ཡང་། ། རང་གཞག་བསམ་བྲལ་ཉིད་དུ་བདེ། ། ཆུ་ཡི་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཕྲ་རགས་རྣམ་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཉིད། ། རང་རིག་གཉུག་མ་པདྨ་ལྟར། ། འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་གདོད་ ནས་དག། མཚན་མའི་རྣམ་པ་ཅི་འབྱུང་ཡང་། ། ཆུ་ཤིང་ལྟ་བུར་སྙིང་པོ་མེད། ། མ་རིག་འཐིབས་པའི་འཁོར་བ་ན། ། རིག་པ་མར་མེ་ལྟ་བུར་གསལ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅིར་འགྱུར་ཡང་། ། རང་རིག་གཉུག་མའི་རྒྱུན་མི་བཅད། ། ནམ་ལངས་སེམས་དང་ནུབ་ཁ་བཞིན། ། ཡེ་ཤེས་དོན་ གསལ་དེ་བཞིན་ནོ། ། མ་བསྒྲུབས་རང་གསལ་ངང་གིས་འབྱུང་། ། སྐལ་ལྡན་མ་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སེམས་ཉིད་སྟེང་ཁ་ལྟར་གནས་ན། ། ལུས་ངག་རྩོལ་བ་ངང་གིས་ཞི། ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་པ། ། ཤེས་རབ་གསལ་བའི་སྙིང་པོར་ཕྱིན། ། མཐར་ཕྱིན་རང་འབྱུང་མི་རྟོག་པ། ། དྲི་མེད་རྒྱལ་ བའི་ཡེ་ཤེས་གསལ། ། རང་གནས་འགྲོ་བ་ཡོངས་ལ་ཁྱབ། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དབྱེར་མེད་པ། ། འགྲོ་བའི་སེམས་ལས་གཞན་ལ་མེད། ། རྟོག་མེད་ངང་ལ་རང་ཤར་བའི། ། རིག་པ་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན། ། འཛིན་པ་དག་བྱེད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། མ་བཅོས་ངང་གིས་རང་རིག་གསལ། ། ཡེ་ཤེས་ ཐིག་ལེའི་དོན་འདི་ནི། ། ཤེས་རབ་གསལ་བས་བདག་ལ་བསྟན། ། བདེ་བའི་རང་རིག་རྟོག་པ་བྲལ། ། རང་གནས་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་སེམས། ། མཐོང་བས་ཐེ་ཚོམ་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། ཡེ་ཤེས་ངང་གནས་སྒྲིབ་པ་མེད། ། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་གསལ་མཐོང་བས། །

The Victorious One’s wisdom is spontaneously present; Beyond thought, in its natural state, it intends nothing. Wisdom is equal to the expanse of space; Without mental engagement, all activity is relinquished. Whether the subtle or coarse aspects of Saṃsāra or nirvāṇa appear in any way, Resting in itself, beyond thought, is bliss. Just like the appearance of water, Subtle and coarse conceptual thoughts are wisdom itself. Like the innate lotus of self-knowing awareness, Though dwelling in saṃsāra, it is primordially pure. Whatever signs may arise, Like a plantain tree, they lack any core. In the darkness of ignorance and saṃsāra, Awareness is clear like a lamp. Whatever conceptual thoughts arise, Do not interrupt the flow of innate self-knowing awareness. Like the mind at dawn or at sunset, So too is the meaning of wisdom clear. Unaccomplished, it arises naturally as self-clarity. When the fortunate, uncontrived yogi Abides in the nature of mind like the sky, Effort of body and speech naturally subsides. The non-conceptual wisdom of bliss Reaches the core of luminous insight. The ultimate, self-arisen non-conceptuality Is the clear, stainless wisdom of the Victorious One. Abiding in itself, it pervades all beings; Like space, it is indivisible. There is nothing other than the minds of beings. Self-arising within the non-conceptual state, Awareness has the characteristic of bliss. The wisdom that purifies grasping Is self-knowing clarity in an uncontrived state. This meaning of the wisdom-essence (bindu) Was shown to me by the clarity of insight. Blissful self-knowing awareness is free from thought; The mind of self-abiding wisdom is luminosity. By seeing this, one is free from the movement of doubt. Abiding in the state of wisdom, there are no obscurations. By seeing everything clearly as wisdom,

སྙིང་པོ་དོན་ལ་གོས་པ་མེད། ། རྣམ་ དག་རིག་པའི་འཁོར་ལོ་འདི། ། རྩོལ་བྲལ་རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། ། རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་བདག། ལུས་དང་བྲལ་བ་ཡན་ལག་མེད། ། སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་བའི་དངོས་གཞི་ཅན། ། སྙིང་པོ་ཀུན་བྲལ་ཀུན་གྱི་བདག། མ་བཅོས་རིག་པའི་ཏིང་འཛིན་གསལ། ། བྱ་བ་མེད་བཞིན་དོན་ཀུན་རྫོགས། ། རང་འབྱུང་གཉུག་མ་ཀུན་གྱི་གཞི། ། བགྲོད་མེད་རྣལ་འབྱོར་ལྷུན་གྲུབ་ལམ། ། ཇི་བཞིན་ཀུན་རྫོགས་འབྲས་བུ་ཉིད། ། ཐིག་ལེ་དབྱེར་མེད་གཅིག་གི་ངང་། ། སེམས་ཉིད་བྱ་བྲལ་རྫོགས་པའི་གཏེར། ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་ཐུགས། ། སྐལ་ལྡན་དང་པོ་ཉིད་ནས་རྫོགས། ། འགྲོ་དྲུག་ འཁོར་བའི་རྟོག་པ་དང་། ། རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མྱ་ངན་འདས། ། བདེ་ཆེན་རིག་པ་གཅིག་གི་ངང་། ། རང་འབྱུང་ཇི་བཞིན་མ་བཅོས་པ། ། ལྷུན་རྫོགས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ངང་། ། བསམ་དུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་བ་བྲལ། ། དུས་གསུམ་མི་མངའ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། སེམས་ ཉིད་གྲུབ་པའི་ལམ་མཆོག་འདི། ། དབྱེར་མེད་ཀུན་ལ་ལྡན་བཞིན་དུ། ། སྣང་བའི་ལམ་མེད་འཁོར་བར་འཁྱམ། ། སྡུག་བསྔལ་རྩོལ་བའི་ནད་ཀྱིས་གདུངས། ། དེས་ན་སྙིང་པོ་སྒྲོན་མ་འདི། ། ཕྱི་རབས་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་དོན་དུ། ། བླ་མ་འཕགས་པའི་བྱིན་རླབས་དང་། ། མོས་པའི་མཐུ་ལྡན་ བདག་གིས་རྟོགས། ། སྙིང་རྗེས་ཀུན་བསླང་ཡོངས་ལ་བསྔོ། ། སྙིང་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས། ཡང་དག་པའི་ས་ལ་གནས་པ། སློབ་དཔོན་ན་རོ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

The essence is unstained by conceptual objects; this wheel of pure awareness is self-arisen wisdom free from effort. Self-arisen wisdom is the master of all; it is devoid of body and lacks limbs. It is the fundamental reality free from superimposition and denial, the essence that transcends all yet is the master of all. The samādhi of uncontrived awareness is luminous; though without activity, all purposes are perfected. The self-arisen, innate ground of all is the spontaneously present path of yoga where there is no traversing. It is the fruition itself, in which everything is complete just as it is, within the state of the single, indivisible drop. The nature of mind is a treasury of perfection, free from activity; the non-conceptual heart of blissful wisdom is complete from the very beginning for the fortunate. The conceptual thoughts of the six classes of beings in saṃsāra and the wisdom of the Victors in nirvāṇa are within the single state of great bliss awareness. Self-arisen, just as it is, uncontrived, spontaneously complete, and free from elaboration—this inconceivable wisdom is devoid of the movement of discursive thought. It is without the three times and is an uninterrupted continuity. Although this supreme path of the established nature of mind is indivisibly present in all, beings wander in saṃsāra without seeing the path of appearance, tormented by the disease of striving and suffering. Therefore, for the sake of future yogis, I have realized this lamp of the essence through the blessings of the noble Guru and the power of devotion. Motivated by compassion, I dedicate this to all. The Sādhana of the Essence of Suchness, composed by the master Nāropa, who dwells on the level of the authentic, is hereby complete.

རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་བཛྲ་གུ་ན་བྷ་དྲ་དང་ལོ་ཙཱ་བ་རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་རོ། ། ། །

Translated by the Indian paṇḍita Vajraguṇabhadra and the translator Rinchen Gyaltsen.