Personal Instructions on the Elixir of Suchness

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཏཏྟྭ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཨུ་པ་དེ་ཤ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་མན་ངག། དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྤྲུལ་པའི་ཆུ་སྐྱེས་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ཉིད། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་འོད་དམར་འདབ་མ་གསུམ། ། ཆུ་ལས་བྱུང་ བའི་པདྨའི་མིག་སྙིང་འདྲ། ། རྩ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་ཡིན། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་བདེ་ཆེན་བདུད་རྩི་གྲུབ། ། ཚུལ་གྱི་ཚིག་གིས་བརྗོད་མི་རྙེད། ། ཉམས་མྱོང་རང་བཞིན་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་བདག་གིས་བཤད། ། གང་གི་དྲིན་གྱིས་དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་ནི། ། ངག་ཏུ་བརྗོད་ཕྱིར་འདི་ ལྟར་བདག་བློ་རྒྱས། ། དེ་ཞབས་པད་ལ་ཐལ་སྦྱར་མགོ་བོ་ཡིས། ། ས་ལ་དད་པས་ཡན་ལག་བརྒྱད་བཏུད་དེ། ། ཇི་ལྟར་དཔལ་ལྡན་བླ་མས་བདག་ལ་བྱིན། ། དེ་བཞིན་རང་གི་རིག་པས་མངོན་བྱུང་བ། ། གཞན་མིན་ནང་གི་རེག་བྱ་འཇམ་པ་སྦྱིན། ། སྔོན་མེད་འབྱུང་བའི་འབེལ་གཏམ་ བདག་གིས་བྱ། ། ཡང་དག་བློ་ཆེན་སྐལ་ལྡན་རྟོག་གེ་མིན། ། སེར་སྣ་མེད་ཅིང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་སྤངས། ། བླ་མའི་རིམ་གྲོ་ལྷུར་ལེན་དབང་བསྐུར་ལྡན། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་འཁོར་བའི་གཏི་མུག་སྤངས། ། སྙིང་པོ་མཐུན་པ་དགྱེས་པ་ཡིས། ། གསང་ཆེན་གནས་སུ་གང་ལ་ ལར། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་དོན་རིག། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་ལུས་མཆོག་གི་སྐུ། ། བདེ་བའི་སྙིང་པོ་དཔེ་མེད་པས། ། ཕྲ་མོ་རུ་ནི་ལྟ་བས་གཟིགས། ། དམ་པའི་དགའ་བས་མོས་པ་ལ། ། བཞག་སྟེ་རྣམ་པ་འདི་ལྟར་སྤྱོད། ། རེ་ཞིག་འདི་ཅི་བདག་གང་ཡིན། ། ཅི་བསྒོམ་གང་གིས་སྒོམ་པར་ བྱེད། ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་མིན། །

In the language of India: Śrī-tattva-amṛta-upadeśa. In the language of Tibet: dPal de kho na nyid kyi bdud rtsi’i man ngag (The Pith Instructions on the Nectar of Suchness). Homage to the glorious Great Bliss! At the center of the emanated lotus is the moon itself; upon it, three red-light petals. Like the eye of a lotus born from water, it is the very essence of the channels. In its center, the nectar of great bliss is accomplished; it cannot be expressed by the words of conventional methods. Having prostrated to the nature of experience, I shall explain that very nectar of suchness. Through whose kindness the nectar of suchness is expressed in speech, my intellect has thus expanded. With palms joined at his lotus feet and my head bowed to the ground in faith, I shall offer this unprecedented discourse on the arising of phenomena, just as the glorious Guru bestowed it upon me. Just as it has become manifest through my own awareness, I shall grant the inner, non-dual, soft touch. For those of great, authentic intellect and fortune who are not mere logicians, who are without stinginess and have abandoned manifest pride, who are devoted to the service of the Guru and possess empowerment, and who have abandoned the delusion of cyclic existence for the sake of sentient beings—whichever of them, in the great secret place, through the joy of the concordant essence, knows the meaning of existence and nirvana, and possesses the supreme body of the Sambhogakāya, shall behold the peerless essence of bliss with the subtle view. For those who are devoted with sublime joy, I shall establish them and act in this manner: "For a moment, what is this? Who am I? What is to be meditated upon? By whom is it meditated upon?" None of these are suchness.

རྣམ་པར་འཁྲུལ་པར་དངོས་འདུལ་བ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་འབྲས་བུའི་དུས། ། བཞི་པོའི་དོན་ནི་དེ་ཁོ་ན། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་བསྟན་པས་རྙེད། ། དེ་ནི་བདག་གིས་ཡང་དག་གཅེས། ། དེ་ཡི་ལུགས་ནི་ངེས་བཟུང་ནས། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཚོར་ བྱ་སྟེ། ། དམ་པའི་བདེ་བ་ལ་ཞེན་ཆགས། ། རང་གི་མཆོག་དགའ་བ་ལ་འབད། ། བདེ་བ་ཡི་ནི་བདུད་རྩི་སྟེར། ། ཚོར་བ་ཡིས་ནི་ངེས་པར་བཟུང་། ། རླུང་གི་ཡོན་ཏན་ཆོ་ག་ཡིས། ། ལྟེ་བ་ཡི་ནི་དབུས་ནས་བསྐྱོད། ། གདུ་བུ་ཨུཏྤལ་གྱི་ནང་དུ། ། བདེ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཁྱབ་པར་བྱེད། ། ཡང་དག་གཟུ་ ལུམས་ཅན་གླེང་གཞིས། ། རེག་བྱ་ཡི་ནི་གནས་སུ་འཇུག། བརྗོད་མེད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད། ། འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་གྲོལ། ། རང་དང་གཞན་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི། ། གང་ཡང་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་ནི་མྱ་ངན་འདས་ཡིད་ཀྱང་། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེའི་སེམས་བཟུང་ནས། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ ལས་ཉ་ནི་འཕྱོང་བ་བཞིན། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་བདག་དགའ་དེ་ལྟ་བུ། ། བདུད་རྩི་རི་བོང་ཅན་ཞུ་བས། ། ཆུ་སྐྱེས་རློན་པར་བྱུག་པ་ཡིན། ། དགའ་བའི་ལྟ་བས་གཟིགས་ནས་སུ། ། བདེ་བ་ཡི་ནི་རེག་བྱ་གསོལ། ། སྤྲོ་བ་ཡི་ནི་ཚད་དུས་སུ། ། འདི་ལྟར་ཐུག་པ་མེད་པ་སྐྱེ། ། འདར་བ་ལ་སོགས་ པས་སྤྲོ་བ། ། དྲུག་གིས་ལྷག་པའི་བཅུ་ཡི་གྲངས། ། དངོས་པོ་བྱེད་ལ་སོགས་པར་ལྡན། ། གཉིད་དང་འཁྲུལ་དང་བརྒྱལ་དང་སྐོམ་དང་འདར། ། སྒེག་དང་སྐྲག་དང་བྱ་རྨྱང་དང་། ། རྔམ་པ་བ་སྤུ་ལངས་དང་མཆི་མ་འབབ། ། དྲོད་དང་བདེ་བའི་གཞན་མིན་དངོས་པོ་དང་། ། རྟེན་དང་དེ་བཞིན་ རྣམ་པར་འབྱེད། །

Taming the truly deluded, the time of the fruit is through experience. The meaning of these four is suchness; it is found through the Guru’s oral instruction. That is what I hold most dear. Having grasped its system, one should experience authentic wisdom. Attached to sublime bliss, one should strive for one’s own supreme joy. It bestows the nectar of bliss; it is definitively grasped by feeling. Through the ritual of the qualities of the winds, it is stirred from the center of the navel. Within the bracelet and the utpala, the king of bliss pervades. Through the introduction of authentic clarity, it enters the locus of touch. One experiences the inexpressible and is liberated from all perceptions. One does not perceive any distinction between self and other. Then, although the mind is in nirvāṇa, having maintained a mind of compassion, just as a fish leaps from the water, for the sake of sentient beings, one’s joy is like that. By the melting of the moon-like nectar, the lotus is moistened. Having gazed with a joyful view, one partakes in the touch of bliss. At the time of the measure of arousal, thus an inexhaustible state arises. With trembling and so forth, the arousal consists of sixteen qualities: sleep, delusion, fainting, thirst, trembling, coquetry, fear, yawning, panting, horripilation, shedding tears, heat, and the non-other entity of bliss. The support and likewise the differentiation—

ཐོག་མ་ཐ་མ་རྒྱུ་སོགས་རྣམ་པར་འབྱེད། ། རྣམ་འབྱེད་བཟུང་ནས་རྣམ་པར་འབྱེད་མིན་ལམ། ། རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་འབྱེད་པ་རྟོག་མེད་པ། ། རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སྲིད་ལ་འབྱེད་བསྒོམ་ཅི། ། རྣམ་འབྱེད་གཞན་མིན་ཇི་ལྟར་གཞན་མ་ཕོད། ། སྲིད་པ་འབྱེད་ལས་མྱ་ངན་ འདས་གཞན་མེད། ། སྲིད་བདག་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་རབ་གྲགས། ། དེ་བས་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས། ། བྱེ་བྲག་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པར་མཐོང་ནས་སུ། ། གཉིས་མེད་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ། ། རྣམ་རྟོག་ཀུན་དང་བྲལ་བ་ཡི། ། གང་ཞིག་དགྱེས་པའི་གནས་སུ་ནི། ། ལྷུན་ གྱིས་གྲུབ་པས་མངོན་དགའ་བ། ། འོངས་ནས་ཆེ་བར་རབ་ཏུ་གསོལ། ། སྤྲིན་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཤེས་ནས། ། མངོན་པར་དགའ་བས་ལྟུང་མི་འགྱུར། ། ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རབ་སེམས་ཀྱིས། ། ཡང་དག་མཆོག་གིས་གྲོས་ཤིག་བྱ། ། རིན་ཆེན་པདྨའི་གསང་ཆེན་པོའི། ། མེ་ཡི་དཀྱིལ་གྱི་ དབུས་སུ་ནི། ། གསུམ་དུ་དགྱེས་པའི་དེ་ཉིད་ཤར། ། མེ་ཡི་གྲངས་ལ་གཅིག་ཅིག་བཙིར། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་དེ་ནི་འཛག། ཟླ་བ་བདེ་བའི་མཆོག་དགྱེས་པའོ། ། མཆོག་གི་གཟུ་ལུམས་ཅན་ཕྱག་རྒྱ། ། སྟེང་གི་ལམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིན། ། ནམ་མཁའ་དེ་ཡི་དབུས་སུ་རྒྱས། ། ཚད་མེད་ པ་ཡི་འོད་ཟེར་གཟུགས། ། རི་བོང་འཛིན་པ་དཀར་བའི་འོད། ། སྐུ་ནི་སྤྲུལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། སྲིད་པ་གསུམ་རིགས་དབུས་སུ་ནི། ། སྲོག་རྩ་ཡང་ན་སྒུར་མོ་ཡི། ། པདྨའི་ཡོན་ཏན་འདི་ནི་ཆར། ། ཐིག་ལེ་དེ་ནི་ཤུ་ཀྲའི་གཟུགས། ། མཆོག་གི་བདེ་བ་གྲུབ་པའི་ཚུལ། ། བདག་ཉིད་ དེ་ནི་ངོ་བོ་ཡིན། ། འདི་ནི་སྣ་ཚོགས་དོན་ཆེན་པོ། །

Distinguishing the beginning, the end, the cause, and so forth; having grasped the distinction, the path is non-distinction. The non-conceptual distinction of distinctions—what need is there to meditate on the distinction of becoming? How can one dare to make it otherwise than non-distinction? There is no nirvāṇa other than the distinction of becoming. That very self of becoming is renowned as the supreme nirvāṇa. Therefore, one should not meditate on the distinction between becoming and nirvāṇa. Having seen them as non-dual, even that non-duality should be abandoned. Free from all conceptual construction, in that state of joy, spontaneously accomplished and manifest delight, having arrived, I pray most fervently. Knowing the conditions such as the clouds, one does not fall through manifest delight. With a mind of supreme realization, one should consult with the supreme reality. In the center of the great secret of the precious lotus, within the midst of the fire, the reality of the three joys arises. One is squeezed into the number of fires; then that heart-mantra drips. The moon is the supreme joy of bliss. The mudrā of the supreme audacity is seen on the upper path. It expands in the center of that space, the form of immeasurable light rays. The white light of the moon-holder, the body by means of the emanation mudrā, in the center of the family of the three realms of becoming—whether in the life-channel or the hunched one, this quality of the lotus rains down. That drop is the form of the semen; the manner of accomplishing supreme bliss, that is the very essence of the self. This is the great purpose of manifoldness.

ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན། ། གནས་མེད་པ་ཡི་གནས་སུ་ནི། ། ཚུལ་ཅན་གྱི་ནི་གྲགས་པ་མཆོག། བདེ་བ་གྲུབ་པ་ཟླ་བའི་ལུས། ། དེ་བཞིན་དགྱེས་པ་གྲགས་པའོ། ། བསམ་དུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ། ། དེ་ནི་མཆོག་ཉིད་ནམ་ མཁའི་གཟུགས། ། མཆོག་གི་ནམ་མཁའི་འོད་ལ་ནི། ། སྐུ་མཐའ་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་མཆོག་ཡིན། ། སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་ནི། ། འདས་པ་དེ་ནི་རྫོགས་པའོ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མཆོག་གནས་སུ། ། དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་བདག་ཉིད་གསུམ། ། རྒྱལ་མཚན་ཁ་ནི་འཛིན་པར་གྲགས། ། སྒོ་ཡི་དབུས་སུ་ཆར་ཡང་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་གའི་དབུས། ། ཐིག་ལེ་གྲགས་པ་མེད་པའི་སྐུ། ། མཐེའུ་ཆུང་གདུ་བུ་གསང་བ་ཡི། ། སྐེ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཚུལ་ཡིན་ནོ། ། དྲུག་གིས་ལྷག་པའི་དྲུག་པ་བཅུ། ། འདབ་མ་གཉིས་ཆད་ལྟེ་བ་རུ། ། ཟླ་བ་བདེ་བ་མཆོག་གི་མཚན། ། ཡོན་ཏན་གཏེར་ནི་གྲགས་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པའི། ། རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་པད་གནས་སུ། ། སྙིང་གའི་ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་ནི། ། འོད་ཟེར་གཟུགས་ཅན་ཕྱག་རྒྱར་གྲགས། ། རོ་དྲུག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡི། ། གནས་སུ་དགྱེས་པའི་མཐའ་ཅན་ཡིན། ། བཅུ་གཉིས་ཕྱེད་ཀྱི་ ཕྱེད་འོད་ཟེར། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དཔེ་མེད་གྲགས། ། གང་དུ་སྐུ་གསུམ་རྣམ་པར་གཤེགས། ། ཐོད་པའི་མཚམས་ནི་གསང་བ་ཡི། ། པདྨ་ཡི་ནི་སྙིང་པོའི་ཚིགས། ། རྒྱས་པའི་བུ་ག་གསང་བ་ཡི། ། དྲི་མ་མེད་པ་ནམ་མཁའི་དབུས། ། མཚན་མའི་བདག་པོ་ཀུན་དུ་གང་། ། མུན་གནག་ཡར་ ངོ་ཡིས་ནི་དང་། ། རྟོག་པའི་སྤྲིན་གྱིས་གྲོལ་བ་ཤར། ། སྙིང་གའི་དབུས་སུ་རྒྱས་མོད་ཀྱི། །

It is the application that generates all. In the abode that is without abode, the supreme renown of the method is the body of the moon, the accomplishment of bliss; likewise, it is the renown of joy. The supreme mudrā is inconceivable; it is the supreme itself, the form of space. In the light of supreme space, the other supreme mudrā is the limit of the body. Through various modes of conduct, that which has transcended is the perfection. In the abode of supreme experience, that very reality is the threefold jewel-nature. It is renowned as holding the mouth of the victory banner. In the center of the gate, the rain is also supreme. In the center of the heart of Vajrasattva, the drop is the body without renown. The ring of the little finger is the secret; the manner is the wheel of the neck. The ten [petals] are the sixth plus six. With two petals severed at the navel, the moon is the name of supreme bliss. It is renowned as the treasury of qualities. In the eight-petaled variegated lotus, the abode of the lotus of the supreme Victorious One, in the center of the space of the heart, it is renowned as the mudrā with the form of light rays. In the abode of experiencing the six tastes, it is the end of joy. The light rays of half of half of twelve are renowned as naturally incomparable. Where the three bodies have departed, at the junction of the skull, the secret joint of the lotus’s essence, the secret opening of the expansion, in the center of the stainless space, the lord of signs is completely filled. By the dark fortnight of the waxing moon, liberated from the clouds of conceptualization, it expands in the center of the heart.

སྨྲ་བ་རུ་ནི་མི་ནུས་སོ། ། གལ་ཏེ་གསུང་གིས་རབ་བརྗོད་ན། ། དེ་ལྟ་མིན་པའི་དོན་བརྗོད་དོ། ། རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་བླ། ། གང་གིས་དེ་འདྲའི་ལམ་ བསྟན་པ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྙེད་པ་དཀའ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དག་སྐུ། ། མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་བླ་ཞལ་ནས། ། གང་གིས་དེ་ཡི་སྒྲ་ཉན་པ། ། མཆོག་གི་དམ་པ་དགེ་བ་ཅན། ། དེ་ནི་སྐྱེས་བུས་བལྟ་བཀུར་འོས། ། སྣ་ཚོགས་དུ་མར་རྣམ་པར་ རྟོག། གང་གིས་བོར་ཏེ་རྩེ་གཅིག་སེམས། ། རྒྱུད་མི་འཆད་པ་ཉེ་བར་བསྙེན། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་འཇུག། འཁོར་བའི་མུན་གནག་སྤྲིན་དང་བྲལ། ། དེ་ནི་སྐྱེས་བུས་རེག་བཀུར་འོས། ། སངས་རྒྱས་སྲས་ཀྱིས་རྙེད་དཀའ་བ། ། དྲུག་གིས་བྱེ་བྲག་རིན་པོ་ཆེ། ། བློ་གྲོས་ བརྟན་པས་བློ་འབྱེད་པའི། ། གང་ཞིག་རབ་ཏུ་བསམ་གཏན་བསྟིམས། ། ཐར་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་བྲལ་བ། ། དེ་ནི་སྐྱེས་བུས་མཆོད་བཀུར་འོས། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཕྱི་ཡིས་གཟུགས་ཅན་མཆོག་གིས་དགའ། ། སྐད་ཅིག་ཟིལ་བའི་བདེ་བ་ཅན། ། གང་གིས་བསམ་རབ་ སྤངས་པ་ནི། ། ཉམས་མྱོང་གི་ནི་གནས་སུ་བསྟན། ། དེ་ནི་སྐྱེས་བུས་ཕྱག་བཀུར་འོས། ། ནང་རེག་བདུད་རྩི་ལོངས་སྤྱོད་ནི། ། ཚིམ་པར་མྱོང་བ་གང་གི་ཚེ། ། དེ་ཚེ་རང་ཉམས་མྱོང་དགའ་ལས། ། དགའ་བའི་རྣམ་པ་ཡི་ནི་སེམས། ། བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ནང་གི་རེག། ནང་ནས་སྐྱེ་ བ་དངོས་ཅི་འདྲ། ། ཁོང་དུ་ཆུད་དབང་གྱུར་ལས་ནི། ། ནང་གི་རེག་བྱ་རྙེད་པ་ཡིན། ། ཚད་མེད་པ་ཡི་ཡོན་ཏན་གཏེར། །

It cannot be expressed in words. If it were to be expressed through speech, it would be an expression of something other than the truth. Because it is experienced by oneself, the nature alone is supreme. Those Victorious Ones who have shown such a path are difficult to find. May the Vajrasattva, the body of purity, the supreme Īśvara, be victorious! Whoever hears the sound of that from the mouth of the virtuous Guru, that person of supreme, holy goodness is worthy of being looked upon and honored by men. Having cast aside the various manifold conceptualizations, whoever possesses a one-pointed mind and practices without interruption, entering into yoga through concentration, free from the dark clouds of saṃsāra—that person is worthy of being touched and honored. That which is difficult for the Sons of the Buddha to find, the jewel of the six distinctions, which the firm-minded open their intellects to, whoever has thoroughly absorbed themselves in concentration, free from the conceptualizations of liberation—that person is worthy of being worshipped and honored. From the union of the Lotus and the Vajra, the supreme external form brings joy. Whoever has abandoned the thought of the momentary dew-like bliss of Sukhāvatī, and has been shown the state of experience—that person is worthy of being prostrated to and honored. When one experiences the satisfaction of enjoying the inner touch of amṛta, at that time, from the joy of one's own experience, the mind takes the form of joy. The inner touch born from the self, how is it that it arises from within? Through the mastery of realization, the inner touch is attained. It is a treasury of immeasurable qualities.

བརྗོད་དུ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། རང་གི་བདེ་བ་ཀུན་དུ་གསོལ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞུམ་པ་ཡི། ། དེ་ནི་བརླག་པར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཡི་རང་ངོ་བོ། ། དངོས་པོ་མིན་པ་ དེ་ལྟར་མིན། ། བསྒོམ་དང་བྲལ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན། ། དབང་པོ་བདེ་བའི་བྱེ་བྲག་ནི། ། གསོལ་བ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་ནི་གྲགས། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་ཡོངས་གསོལ། ། ལོངས་སྤྱོད་བདེ་བ་ཡིས་ནི་དབང་། ། དགའ་གསུམ་ཐ་དད་རབ་ཏུ་གཞི། ། གང་གི་ས་ལ་དེ་ནི་བརླག། དཔེ་མེད་ རང་བཞིན་དུ་ནི་གྲགས། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་རྙེད་པས་སོ། ། དེ་ནི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་རྩེར། ། གྱེན་གྱི་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་རུ། ། སྙིང་ག་ཡི་ནི་ཕྱོགས་སུ་ཉེ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ནི་སེམས་ལ་དབང་། ། རང་གི་འདུག་པ་ནང་དུ་ཡང་། ། ལོངས་སྤྱོད་བདེ་བ་གྱ་ནོམ་པ། ། འཛིན་པའི་གདུ་བུ་ཡིས་ནི་ས། ། སླེབས་པ་ཙམ་གྱིས་ནང་དུ་ནི། ། བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་། ། དེ་ནི་ནང་གི་རེག་བྱ་ཡིན། ། བདེ་ཆེན་གྲགས་པ་རང་བཞིན་བརྗོད་དུ་མེད། ། སྐྱེ་དང་གནས་དང་འགག་པ་རྣམ་པར་སྤངས། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་བློ་རྙེད་མིན། ། རྣམ་རྟོག་ཕྱི་དོན་བདེ་བ་མིན་ངོ་བོ། ། དེ་བས་ཅི་མིང་གང་ ལ་རག་ལས་བསྒོམ། ། བསྒོམ་པའི་དོན་གཞན་གྲུབ་པ་དེས་ལས་གཞན། ། སྐད་ཅིག་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས། ། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་རང་རིག། གལ་ཏེ་ཚོར་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རེག། རེག་ན་སྒྲ་ཡི་རྣམ་རྟོག་གཟུགས་སུ་འགྱུར། ། སྒྲ་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པས་ཀླགས་སྐབས་ མེད། ། དངོས་བྲལ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར། ། འདི་ལྟ་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱུར་ཀྱང་། །

That very [state] is inexpressible. It is the complete offering of one’s own bliss. The experience of that which is shrinking Is described as being utterly destroyed. The essential nature of the wisdom body Is not a [concrete] entity, nor is it otherwise. It is an entity free from meditation. The specific bliss of the senses Is renowned as the offering of enjoyment. Existence and nirvāṇa are completely offered; Through the bliss of enjoyment, one is empowered. The three joys are the distinct basis. On whichever level that is destroyed, It is renowned as the peerless nature, Because the yogi has attained wisdom. That [wisdom] at the tip of the precious vajra, As it travels along the upward path, Draws near to the region of the heart. One gains mastery over the bodhicitta. Even while remaining within oneself, The exquisite bliss of enjoyment Is the ground of the binding bracelet. By the mere arrival within, One experiences the essence of bliss. That is the internal tactile sensation. The renowned great bliss is an inexpressible nature. It is utterly free from arising, abiding, and ceasing. It is not found by the intellect through mere conceptualization. Conceptualization and external objects are not the essence of bliss. Therefore, what name depends upon what? Meditate on that which is dependent. The meaning of meditation is established as something other than that; Because it is free from all conceptualization in an instant, The non-conceptual essence is self-awareness. If it were a feeling, that would be a contact. If contacted, the conceptualization of sound would become form. Without sound, there is no opportunity for duality. That which is devoid of entities is the ultimate reality. Even if it were to become such a reality in this way,

དེ་བཞིན་དེ་ལ་བྱ་བ་ཡིན་པ་གཞུང་། ། དངོས་པོའི་བྱ་བས་ལྟ་བ་ལོག་མི་འགྱུར། ། ལྟ་བའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་རྙེད། ། ཇི་ལྟར་བུར་ཤིང་ས་ལ་ལུད་བཏབ་ན། ། དེ་ལས་ཁུ་མང་ཤིང་རབ་ཆེ་བ་སྐྱེས། ། དོན་གྱི་ཕྱིར་ རུ་ཐབས་ནི་ཐམས་ཅད་བཤད། ། ཇི་ལྟར་སྦྱིན་སོགས་རྒྱལ་བས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ། ། མཆོག་གི་བདུད་རྩི་ཡི་ནི་རྒྱུན། ། ཚིགས་ཀྱི་བུ་ག་ལས་ནི་མྱོང་། ། འཛིན་པའི་གདུ་བུ་ཡི་ནི་སྐེར། ། འབད་པས་དེ་ལ་གཞག་པར་བྱ། ། བསྲུབ་དང་བསྲུབས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ འབྲས་བུ་རྙེད། ། དྲི་མེད་ཀྱི་ནི་བདུད་རྩིའི་ཐིགས། ། ཚངས་པའི་བུ་ག་ལས་རྒྱལ་མཚན། ། རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཁ་ཉེ་ཙམ། ། དེ་ལས་རྣམ་པ་འཇོམས་པས་རྙེད། ། དེ་ཡང་སྙིང་གར་འགྲོ་བ་ན། ། ཡེ་ཤེས་རླུང་གིས་དགུག་པ་ཡིས། ། དཔེ་མེད་པ་ཡི་རང་བཞིན་གྲགས། ། མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་དེ་ནི་རྙེད། ། ཡང་ནི་ བདེ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མགོ་བོ་རུ་ནི་ཆབ་ཀྱི་རྒྱུན། ། མཚོག་མའི་སྤྱི་རྩེར་མཆོག་ཏུ་འབབ། ། དེ་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྙེད། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་རིགས་སུ་འགྱུར། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་གཞན་མ་ཡིན། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་རྙེད། ། སར་པ་གཟུ་ལུམས་ཅན་གྱིས་འདིར། ། དེ་ཀུན་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་མཐོང་། ། ཚོན་རྩི་ལྟ་བུ་སྦྱོར་བདེའི་ལམ། ། ཕྱི་ཡི་གཟུགས་ཅན་རྣམ་པར་དགོད། ། བདེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་དང་བྲལ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྟོག་མེད་པ། ། རང་གི་ངོ་བོ་རླབས་དང་བྲལ། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་དང་དམ་བཅས་སོགས། ། བསྙུང་བ་བྱེད་དང་གཙང་སྦྲ་མེད། །

In that regard, the source text is the activity to be performed; through the activity of the entity, the view does not become erroneous. Having found that very jewel of the stages of the view, just as when manure is applied to the ground of sugarcane, a great and abundant juice-bearing tree grows from it, for the sake of the ultimate meaning, all methods are explained. Just as the Victorious One [taught] generosity and so forth in the Mother of the Victors, the stream of the supreme nectar is experienced from the orifices of the joints. With effort, one should place it upon the neck of the grasping bracelet. Through the application of churning and being churned, the ripened fruit is found. The drops of stainless nectar, the victory banner from the Brahma-aperture, enter through the opening of the mouth; from that, the destroyer of aspects is found. Furthermore, when it goes to the heart, by being summoned by the wind of primordial wisdom, the nature of the peerless is renowned; that which is devoid of characteristics is found. Again, through the application of bliss, the stream of water at the head flows supremely to the crown of the head. From that, the various aspects are found; one becomes of the Vajra family. There is no other universal monarch. Through the application of the Lotus and Vajra, primordial wisdom is thoroughly found. Here, the rash and the inexperienced see all of this as being like a dream. The path of blissful application is like a pigment; the external forms are arrayed. Free from the conceptualization of bliss, non-conceptual like space, its own essence is free from waves; it abides in all things. In that regard, there is no fasting, no vows, and no ritual purity.

རིན་ཆེན་གསེར་དང་དངུལ་དག་གི། ལྷ་ལ་ནམ་ཡང་ཕྱག་མི་བགྱིད། ། མེ་ཏོག་རབ་དང་རྡུལ་ཚོན་གྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་ཡང་མཆོད་མི་བྱ། ། བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པའི་རྒན་པོ་ལའང་། ། དེ་ལ་ནམ་ཡང་ཕྱག་མི་བགྱིད། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རོ་ཡིས་ཚིམ། ། དེ་ལས་ཅི་ཞིག་གཞན་དགོས་མིན། ། ལྷག་པ་ཡི་ནི་འབྲས་བུ་འདོད། ། དེ་ལས་ནམ་ཡང་དགོས་སམ་ཅི། ། ཆོས་ཀུན་ལ་ནི་འབད་པ་ཡིས། ། གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་དེ་འཛིན་ན། ། ཤེལ་གྱི་རིན་ཆེན་རྡོ་བ་ལ། ། ཇི་ལྟར་ཚོན་རྩི་ཡི་ནི་རྫས། ། འདོད་པ་ཡིས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་བགྱིད། ། སྡིག་པ་ཡང་ནི་དེ་ བགྱིད་ན། ། དེས་ནི་གོས་པར་ཡོང་མི་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་པདྨ་འདབ་ཆུས་སོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ན། ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་དགོས་པ་ཡིན། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྡོམ་པ་བཟླས་པ་སོགས། ། བསམ་གཏན་ཚུལ་ཁྲིམས་བྱ་དོན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཀུན་ལ་དོན་དམ་པར། ། གང་དུ་ཡང་ནི་གསུང་ བ་མིན། ། ཡུལ་གྱི་བདེ་བ་བསྒྲགས་པ་ལས། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ནི་ལམ་རྙེད་པ། ། དབང་པོ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་སྦྱོར། ། དེ་ནི་གལ་ཏེ་ཚིག་རིགས་ན། ། རྟག་ཏུ་བྱོལ་སོང་ཐ་མལ་པ། ། འདོད་པ་ཡིས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཞེན། ། དེ་ཡིས་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། ། ད་དུང་ཡང་ནི་རྙེད་པ་མིན། ། དེ་བས་ ཀུན་ནས་འབད་པ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་དོན་དུ་སྤྱོད། ། སྐྱོན་མེད་ངོ་བོ་གྲགས་བདེ་ལས། ། རྟོག་པ་མེད་པར་རིམ་གྱིས་འབྱུང་། ། འཛིན་པ་ལ་སོགས་བསྒོམ་ལམ་གྱི། ། དྲི་མེད་སྙིང་གི་ནམ་མཁའ་ལ། ། རིག་པ་ཡིས་ནི་རང་བཞིན་དགའ། ། རྣལ་འབྱོར་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གིས་རྙེད། ། དེ་ལ་ བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། །

One should never prostrate to gods made of precious gold or silver. One should never worship maṇḍalas made of flowers or colored powders. One should never prostrate even to an elder who maintains ascetic vows. Satiated by the taste of direct experience, what else is needed? If one desires a superior fruit, what need is there for anything else? If, through striving in all dharmas, one clings to conventional designations, then just as one might use pigments and substances upon a precious crystal stone, one would enjoy them through desire. If one commits even a sin in that way, one will not be stained by it, just as a lotus leaf is not wetted by water. If the meaning of the words is not realized, then all of these are necessary: ascetic vows, recitations, and so forth, as well as the purpose of concentration and discipline. In the ultimate sense, nothing is ever spoken of in any yoga. By proclaiming the bliss of the sense objects, the path of awakening is found. If one engages in the union of the two organs and so forth, and if that is the nature of the words, then ordinary animals would always be attached to enjoying desires. By that, they still do not find nirvāṇa. Therefore, with total effort, always practice for the sake of the natural state. From the renowned bliss of the flawless essence, non-conceptuality gradually arises. In the stainless sky of the heart, through awareness, the nature is delighted. This is found by the supreme yogi. In that, there is nothing to be meditated upon.

དེ་ཉིད་རྙེད་པས་གཞན་ཅི་རྙེད། ། གང་ཚེ་མཐེའུ་ཆུང་སོགས་པར་ནི། ། གནས་ནི་བསླབ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཚེ་སྙིང་གའི་ནམ་མཁའ་ལ། ། རང་བཞིན་ནམ་ཡང་རྙེད་པ་ཡིན། ། དེ་བས་ཐམས་ཅད་འབད་པ་ཡིས། ། རྩ་བའི་གནས་ནི་རབ་གྲུབ་བྱ། ། གྲུབ་ནས་འབད་ མིན་རང་བཞིན་དགའ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་རྙེད་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟའི་གསང་བའི་བསྒོམ་པ་ཡིས། ། ཚེ་འདི་ཡིས་ནི་མང་རབ་ཏུ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དངོས་གྲུབ་མཆོག། བདག་གིས་མངོན་སུམ་བསྐྱེད་པའོ། ། དང་པོ་དཔལ་བདེ་ཞལ་སྔ་ནས། ། དེ་བཞིན་ཡང་ནི་ཚངས་པའི་ཞབས། ། བྲམ་ ཟེ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྡན། ། དེ་ནས་དཔལ་རྒྱལ་བཛྲ་བུད། ། སློབ་དཔོན་ཨུ་སམ་དེ་ནས་དེ། ། དཔེ་ཡི་སློབ་དཔོན་དེ་ཕྱི་མ། ། གོས་བྲལ་ཞལ་སྔ་དེ་བཞིན་ནོ། ། དཔལ་རྒྱལ་ཛྙཱ་ན་བོ་དྷི་དང་། ། དེ་བཞིན་ཤྲཱི་ཨོ་ག་བུདྡྷི། ། སློབ་དཔོན་པདྨ་བཛྲའི་ཞབས། ། ཌོ་མིའི་ཞལ་སྔ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡན་ལག་རབ་མ་ དཔལ་ལྷ་མོ། ། བུང་བའི་པདྨ་དེ་བཞིན་ནོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀི་ལ་རི་ཞལ་སྔ། ། ལྷ་ལྕམ་ལེགས་སྨིན་དེ་བཞིན་ནོ། ། བདག་ཀྱང་དང་པོར་གྲུབ་པ་ཡིན། ། འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་དོན་དུ་དགྱེས། ། དེ་བས་གྲུབ་མཆོག་དོན་དམ་པ། ། དེས་ན་འདི་ཡི་གཞུང་གཟུང་བྱ། ། མཆོག་ཏུ་ཡུལ་གྱི་དགའ་བ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ ནམ་མི་བྱ། ། གང་ཞིག་འདི་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་ཡོངས་སུ་གཟུང་། ། དེ་ནི་ཕུང་སོགས་བསྲུང་བའི་དོན། ། དོན་དམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མིན། ། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་མི་ནུས་ཕྱིར། ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་བྱས་དག་གསོལ། ། དག་ན་དེ་ཉིད་སྐྱོན་མི་བྱེད། །

What else is found by finding that very [reality]? When one does not train in the locations of the little finger and so forth, at that time, the nature is found within the space of the heart. Therefore, with all effort, one should thoroughly accomplish the fundamental location. Once accomplished, without effort, the natural joy is found without doubt. Through such secret meditation, in this very life, I have directly generated the supreme accomplishment of Mahāmudrā. First, from the presence of the glorious Śāntideva, and likewise from the feet of Brahmā, the Brahmin woman Vajriṇī, then the glorious King Vajrabuddhi, the master Usman, then that subsequent master of examples, the presence of Nirāmba, the glorious King Jñānabodhi, and likewise Śrī Ogabuddhi, the feet of the master Padmavajra, and likewise the presence of Ḍombī, the glorious goddess Aṅganā, Bhṛṅgapadma, and likewise the presence of Śmaśānakīlarī, the princess Lakṣmīṇkarā, and likewise myself, who was first accomplished. Nevertheless, I delight in the welfare of sentient beings. Therefore, for the sake of supreme accomplishment and the ultimate, one should uphold this source text. The wise should never engage in the joy of the supreme object. Even if it were so, one should fully embrace enjoyments and so forth; that is for the purpose of protecting the aggregates and so forth, but it is not the ultimate suchness. Because one is unable to practice concentration and so forth, one should offer enjoyments and so forth. If they are pure, that very [practice] will not cause a fault.

ཐ་མལ་ རབ་མཆོག་འབྲས་བུ་སྦྱིན། ། ཇི་ལྟར་དུག་ཤེས་པ་ཡིས་དུག་གསོལ་བ། ། དེ་ལ་ནམ་ཡང་སྐྱོན་ནི་བྱེད་མི་འབྱུང་། ། ཐ་མར་ཡང་ནི་རབ་མཆོག་འབྲས་བུ་སྦྱིན། ། མཛེ་ནད་ཚབས་པོ་ཆེ་ཡང་མེད་པར་བྱེད། ། དེ་ལྟའི་འགྲོས་སུ་བཅས་པའོ། ། གང་ཞིག་བདག་གིས་འདི་རུ་ བསྟན། ། ཡོན་ཏན་དུ་མ་དགེ་བའི་ལམ། ། འགྲོ་བ་ཡི་ནི་ཐབས་ཡིན་ནོ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཐར་ཕྱིན་པ། ། དེ་ཉིད་ཤེས་པ་བརྟེན་པ་ཡིན། ། དེ་དང་དྲང་དོན་བྱེ་བྲག་ཏུ། ། གསང་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་མཆོག། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྒྱུད་དག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱས་བཏབ་པ། ། དེ་བས་ གང་ཞིག་རྒྱུད་རྒྱས་བཏབ། ། དེ་ལ་རང་གིས་སྒྲུབ་མི་བྱེད། ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ལོག་པར་འགྲོ། ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྲུབ་མ་ཡིན། ། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་ལོག་པ་སྟེ། ། མྱུར་དུ་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ཀུན་དུ་འབད་པ་ཡིས། ། སྒྲུབ་ཐབས་ལ་སོགས་བླ་མའི་བཀའ། ། སྤྱད་པ་སྒྲུབ་པའི་དབང་ སྔགས་པ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། འདི་ནི་བདག་གིས་ཡང་དག་ལམ་ཉིད་བསྟན། ། གསང་བའི་གསང་མཆོག་སྙིང་པོ་ཀུན་དགའ་བ། ། བླ་མའི་རིམ་པ་གཤེགས་པ་སྔོན་མེད་པ། ། རབ་ཀྱི་མན་ངག་རྙེད་པ་རྨད་བྱུང་ངོ་། ། འདི་ནི་དཔལ་ཨུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་གནས་ནས་ བྱུང་བ། དཔལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་མན་ངག་དཔལ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་རང་ལས་བྱུང་བའོ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ནས། དཔལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་མན་ངག། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

Ordinary Bestows the most supreme fruit. Just as one who knows poison may consume it, no fault will ever arise for them. Even in the end, it bestows the most supreme fruit; it even eliminates severe leprosy. Such is the manner of its progression. Whatever I have taught here is the path of many virtues, the means for wandering beings. Reaching the culmination of experience, it relies upon the knowledge of suchness. Specifically, regarding the provisional meaning and the great secret, the supreme wisdom of the Yoga and Yoginī Tantras, which are sealed by Vajrasattva—therefore, whoever does not practice that which is sealed by the tantras, if they go astray, they are neither wise nor accomplished. However, if they go astray in that regard, they will quickly go to hell. Therefore, with all effort, the practitioner of mantra should practice the sādhana and so forth according to the Guru’s command. Without doubt, they will attain accomplishment. This is the authentic path I have shown: the secret of secrets, the heart mantra of universal joy, the unprecedented sequence of the Guru’s stages, and the marvelous discovery of the supreme pith instructions. This emerged from the glorious site of the Great Vajra of Oḍḍiyāna; it is the pith instruction of the glorious Tattvāmṛta (Nectar of Suchness) originating from the glorious Indrabhūti himself. From the presence of the great master, King Indrabhūti: the pith instruction of the glorious Tattvāmṛta, composed after attaining the supreme accomplishment, is complete.

རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པྲཛྙཱ་ ཤྲཱི་གུཔྟ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Translated, edited, and finalized by the Indian abbot Prajñāśrīgupṭa and the Tibetan translator, the monk Rinchen Gyaltsen.