The Joyous Garland of Flowers

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཨཱ་ནནྡ་པུཥྤ་མཱ་ལཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ ཏོག་གི་ཕྲེང་བ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐྱེད་ཚལ་ཡེ་ཤེས་ཐིག་དཔལ་ལས། ། གསང་མཆོད་དོན་གྱི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། ། དགའ་བ་ཡི་ནི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་འདུད་བྱའོ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་གསང་བ་ རྨད་དུ་བྱུང་བའི། དཔལ་ཨཽཌྱན་པའི་རྡོ་རྗེ་གནས་ཆེན་པོའི་གཙོ་མོ་དཔལ་ལྡན་ཡན་ལག་རབ་མའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ནི་སློབ་མ་དམ་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་དགའ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ནས། འགྲོ་བའི་གཏམ་ བསྟན་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་རེ་ཞིག་ཆུ་ངོགས་ཆེན་པོར་ཉེ་བར་འདུག་ནས། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཏེ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་བྱའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའི་དུས་སུ་གྲོང་བའི་ཆོས་ཀུན་བརྟགས་དང་། གཞན་དབང་དུ་འཛིན་པ་སྤང་བར་བྱའོ། ། ཚངས་པའི་སྤྱོད་པར་གྱུར་པས་འདོད་པ་ལྔ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བསྙེན། ། ཞེས་ལུང་ངོ་། ། དེ་ནི་ཚངས་པའི་སྤྱོད་པའོ། ། ཐིག་ལེ་དང་ཚུལ་གྱི་ངོགས་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་སེམས་རིན་ཆེན་གྱི་ནང་དུ་སླེབས་ པ་ལྟ་བ་ཆེན་པོས་བལྟ་བར་བྱ་ཞེས་མན་ངག་གོ། ། ཡང་ན་ཆུ་ངོགས་ཆེན་པོའི་རྩ་བའི་བསྐྱེད་པའི་གནས་སུ་བཞུགས་ཏེ་ཐིག་ལེས་ཚུལ་ཕུག་ནས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཆར་ཡང་ཆེན་པོར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས།

In the language of India: Śrī-ānanda-puṣpa-mālā. In the language of Tibet: dPal dga’ ba’i me tog gi phreng ba (The Garland of Joyful Flowers). Homage to the Omniscient One! From the splendor of the drop of primordial wisdom in the grove, for the sake of the causal meaning of the secret offering, I bow to the Wisdom Ḍākinī, the Garland of Joyful Flowers. Through the grace of the lotus feet of the glorious Yaṅ lag rab ma, the sovereign of the great sacred site of Śrī Oḍḍiyānavajra—the marvelous, profound secret of the great primordial wisdom of all the Sugatas—this discourse on the conduct of beings shall be taught so that the assembly of sublime disciples may internalize joy through thorough understanding, abiding in the great samaya. First, having settled near a great riverbank and partaken of the five nectars and so forth, one should engage in the conduct of the great ascetic observance (vrata). During the time of the great ascetic observance, one must abandon the conceptualization of all worldly phenomena and the grasping at them as dependent. Having become one of pure conduct, one should consume the five objects of desire. As the scripture states: "With a non-dual mind, one should approach them just as one desires." This is the conduct of purity. Between the two banks of the drop and the method, having assumed the vajra posture, one should look with the great view as the mind enters into the jewel. This is the pith instruction. Alternatively, residing in the place of generation at the root of the great riverbank, one should cause the drop to pierce the method and enter as a great rain that pervades everything. From the Garland of Joyful Flowers.

ཤེས་རབ་མཁའ་འགྲོ་ ལ་མཆོད་པའི་དོན་གྱིས་གནས་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་བཟའ་བ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་དང་། འདོད་པ་ལྔ་བསྟེན་པ་དང་། ཐིག་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་བཞག་པ་དང་། ཆར་ཡང་ཆེན་པོའི་འཇུག་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཆུ་དང་དབུ་རྒྱན་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཅིག་གི་དབྱེ་བས་དགའ་བ་བཅུ་གཅིག་དང་ལྡན་པའོ། ། དང་པོའི་རྩ་བའི་གནས་སུ་གཙུག་ཏོར་རིན་པོ་ཆེའི་གཡས་གཡོན་ཟླ་བ་ཉི་མ་ཤར་བའི་ དུས་སུ་རྐན་གྱི་ནང་དུ་རོ་མ་འཇུག་པ་སླེབས་པས་རྩ་བཞི་ཉེ་བར་རྙེད་པའི་རོ་མྱང་བ་ལས་འདར་བ་ལ་སོགས་པའི་རོ་ཐོབ་པའི་ཆུའི་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཀུན་དགའ་བའི་མཆོག་གསེར་ལས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་པའི་བུམ་པ་འབྲུ་དང་། འབྲས་ བུ་དང་། ཁ་རྒྱན་དང་། ཞོ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། དར་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་རོལ་མོ་སྣ་ཚོགས་གར་དང་གླུ་དང་མཆོད་སྦྱིན་དང་། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། འཕན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་དང་། དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་ ཆེན་པོ་བཀོད་ཅིང་ཆལ་པར་བཀྲམ་པ་དང་། སྤོས་ཆེན་པོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དྲི་དུ་མའི་རོས་ཉེ་བར་གྲུབ་པར་བྱས་པ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་དེའི་དམ་ཚིག་གིས་དུས་སུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས། དགའ་བ་བཅུ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དང་ལྡན་པ།

The Wisdom Ḍākinī This is the first [chapter], titled "The Teaching on the Great Rain-like Entry," which establishes the sequence of the places for the purpose of making offerings to the Wisdom Ḍākinī, the consumption of the five nectars (amṛta), the conduct of the great ascetic observances (vrata), the reliance upon the five sensory desires, and the stages of the tilaka and so forth. Furthermore, the empowerment (abhiṣeka) for the purpose of making offerings to the Glorious Wisdom Ḍākinī shall now be taught. Through the eleven divisions of water, the crown, the vajra, and so forth, it is endowed with the eleven joys (ānanda). At the initial root location, when the moon and sun rise to the right and left of the precious uṣṇīṣa, the rasanā enters and reaches the interior of the palate. From the savoring of the four channels thus closely attained, one obtains the flavors of trembling and so forth; this is the bestowal of the water empowerment. That [vase] should be made of the finest gold, the supreme of all delights, in the form of the dharmadhātu. It should be filled with grains, fruits, and ornaments, and provided with curd, honey, silk, and the like. At the time of the empowerment, various musical instruments, dances, songs, and offerings, along with various forms such as parasols, victory banners, and streamers, and a great array of fragrant flowers spread out in profusion, should be arranged. One should offer, at the time of the samaya, various forms of offerings consisting of the scents of many great incenses and the limbs of all sentient beings. From the Glorious Garland of Joyful Flowers, it is endowed with the nature of the eleven joys.

འདར་བའི་རོ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་མཆོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཆུའི་དབང་བསྐུར་གྱི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་སྔགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ སྟོན་ཏེ། ཀ་བ་གཅིག་པ་སྒོ་དགུ་པ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་པ། ། དེའི་སྙིང་གའི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་གྱི་གནས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དག་པ་ཆུ་ཤིང་གི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ། ཁ་སྦུབ་སྡོང་བུ་དང་བཅས་པ། ། ཡི་གེ་རབ་མཆོག་གི་ནི་གནས། ། དེའི་ལྟེ་བའི་དབུས་ན་ བཞུགས་པ། དེ་ནི་འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་འགྲོ་བའི་གནས་གསུམ་དུ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བར་བྱེད་དོ། ། བཞི་པའི་གནས་སུའམ། དང་པོའི་གནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐབས་སུ་རང་དབང་དུ་བཞུགས་སོ། ། དང་པོའི་གནས་སུ་འཁྱུག་པའི་གདུ་བུའི་རྣམ་པ་བཞིན་ནམ་མཁའི་རང་གི་དགའ་ བའི་དུས་སུ་འདོན་ནོ། ། དབུས་ཀྱི་གནས་སུ་གསལ་བྱེད་དང་བཅས་པ་རྟོག་མེད་འོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དགའ་བའི་དུས་སུ་འབྱུང་ངོ་། ། མཐའ་མའི་གནས་སུ་ཤིན་ཏུ་དབྱངས་ལས་གྲུབ་པ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ཆད་པའི་དགའ་བའི་དུས་སུ་འབྱུང་ངོ་། ། བཞི་པའི་གནས་སུ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་དང་ དགའ་བ་དང་། སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། བརྗོད་དུ་མེད་པ་རང་རིག་པ་རླབས་མེད་པའི་རྣམ་པའི་ངོ་བོའི་ཐིག་ལེ་དང་། ཚུལ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྩ་བའི་ཀུན་སྤྱོད་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་། རྒྱུད་དང་། སྔགས་དང་། རིམ་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་དང་། སྒྲོན་མ་དང་།

This concludes the second [chapter], titled "The Explanation of the Meaning of the Water Empowerment, Together with the Offerings of the Result such as the Trembling Taste." Next, the empowerment of mantra for the purpose of making offerings to the glorious Jñānaḍākinī is shown: "A single pillar with nine doors, endowed with the major and minor marks. In the space of the center of its heart, there is a pure eight-petaled lotus, like the flower of a plantain tree, with its face turned downward and its stalk. It is the abode of the supreme syllable. In the center of its hub, it dwells. It moves to and fro through the three locations of entering, abiding, and departing. It dwells independently in the fourth location, or in the first location, during the occasion of the natural state. In the first location, it is drawn out during the time of the joy of the sky, like the form of a flickering bracelet. In the central location, it arises during the time of joy, as the nature of non-conceptual light together with the consonants. In the final location, it arises during the time of the joy of cessation, formed from the extreme vowels and performing creation and destruction. In the fourth location, it is the essence of the drop (bindu) in the form of the waveless self-awareness, which is inexpressible and free from vowels, consonants, joy, the first moment, causes, and so forth; and it is the nature of the modes and so forth, the root conduct, cause and effect, the subtle and so forth, existence and nirvāṇa, the wheels (cakras), wisdom (jñāna), tantra, mantra, stages, treatises, and lamps."

སྤྱོད་པ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། རླག་པ་དང་། དབང་དང་། རྟོག་པའི་བྱ་བ་དང་། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་དང་། རབ་ ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཤར་བ་དང་། ནུབ་པ་དང་། དུས་དང་། དུས་ཚོད་དང་། སྐབས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཐོག་མ་དང་། བར་དང་། མཐར་དང་། བཟླས་པ་དང་། མཆོད་སྦྱིན་དང་། སྦྱིན་སྲེག་དང་། རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། སྟོང་པ་དང་། མཐའ་མེད་ འོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་ཡི་གེ་མཆོག་གི་གནས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྐན་མཆུའི་འཕར་མ་ཚིགས་རྒྱས་པའི་སྒོ་འགོག་པ་བྱས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེའི་བུ་མོ་བླངས་ཏེ་མཆོག་གི་ཡི་གེའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། པད་མཉམ་འཕར་མ་སྦྱོར་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱིས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་ལས། ། མངོན་པར་དགའ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུ་མ་མཉམ་པར་ལྡན་པའི་མཆོག་གི་ཡི་གེའི་སྔགས་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་མཆོད་པ་བྱས་ནས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ མདུད་པའི་ནང་ན་ཡོད་པ་རྟོག་མེད་མའི་སྙིང་གར་འགྲོ་བ་རླབས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་ཚོར་བར་བྱས་ནས་བདུད་རྩིའི་མཆོད་སྦྱིན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས། ཀ་བ་གཅིག་དང་། སྒོ་དགུ་དང་། མཆོག་གི་ཡི་གེའི་སྔགས་ཀྱི་བརྗོད་པ་དང་། གནས་གསུམ་གྱི་དོན་དང་། བདུད་རྩིའི་མཆོད་སྦྱིན་དབུལ་བའི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། །

Conduct, ascetic observances, enjoyments, destruction, empowerment, the activities of conceptualization, the sacred sites and secondary sites and so forth, the applications and so forth, arising and setting, time, the divisions of time, the occasions and so forth, the beginning, the middle, and the end, recitation, offerings, fire rituals (homa), permanence, impermanence, emptiness, and the nature of infinite light and so forth—freedom from these is called the "abode of the supreme syllable." Furthermore, having blocked the gateway of the expanded joints of the palate and lips, one should take the Vajra Maiden who brings about the realization of great bliss (mahāsukha) and recite the mantra of the supreme syllable. "Through the union of the equal lotus and the power of vajra wisdom, From the union of HŪṂ and PHAṬ, Abhirati shall arise." At the time of reciting the mantra of the supreme syllable while in union with the Vajra Youthful Maiden, one should perform the offering of the great samaya. Then, having perceived with one's own mind the waveless aspect of the bodhicitta—the nature of great bliss—which resides within the knot and enters the heart of the Non-conceptual Mother, one should present the offering of nectar. From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the third chapter, titled "The Teaching on the Single Pillar, the Nine Doors, the Recitation of the Mantra of the Supreme Syllable, the Meaning of the Three Abodes, and the Presentation of the Offering of Nectar."

དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་ཏེ། བོ་ལ་ཀཀྐོ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་རོ་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ དགའ་བས་མྱོས་པའི་ནང་གི་རེག་བྱ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཀུན་མྱོས་ནས། དེ་དག་ཉིད་ཕྱིའི་རེག་བྱའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཆུའི་གཏེར་བཞིན་དུ། དབུས་ནས་རླབས་པའི་རྣམ་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། ། རང་གི་གནས་སུ་ཕྱིས་རབ་ཏུ་ཐིམ་མོ། ། དེ་ཡང་ ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩ་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ནང་ན་ཡོད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་སྒོ་དགུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་དྲུག་གི་ནང་དུ་ཆར་ཡང་དྲུག་གི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བར་བྱེད་པ། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ལྟེ་ བའི་ནང་དུ་གནས་པར་རང་གི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་ཐབས་བྱེད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཁ་སྦུབ་ཤིན་ཏུ་འཛུམ་པ་ཡང་མ་ཡིན། རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྡོང་བུ་དང་ལྡན་པ་གཞོན་ནུས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཐིག་ལེའི་གདན་ཞེས་བྱའོ། ། བི་རཾ་བྷཱུ་ཏིའི་ ཞལ་སྔ་ནས་ཚུལ་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཆར་ཡང་བདག་ཉིད་ལྟེ་བར་དགའ་བས་གྲུབ་པའི་པདྨ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དཔལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཐིག་ལེའི་རྒྱུད་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གང་ཞིག་ཐིག་ལེ་དང་ཚུལ་དང་། ཆར་ཡང་དང་། དགའ་བ་དེ་ནི་རྩ་བཞིས་འཇུག་པ་དང་། གནས་ པ་དང་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་གསུམ་སྟོན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་སོ། །

Then, furthermore, the conferral of the wisdom empowerment for the purpose of making offerings to the glorious Wisdom Ḍākinī is taught. Through the taste of the non-dual union of the bola and kaṅkāla, one is intoxicated by the joy of great bliss. Intoxicated by the application of the wisdom of suchness—the internal tactile sensation—those very [sensations] become the nature of the external tactile sensation, like a reservoir of water. Having perfected the conferral of the wisdom empowerment in the manner of waves surging from the center, they subsequently dissolve into their own abode. Moreover, within the cakras of the seventy-two thousand channels of insight, that which realizes great bliss is the sixfold body-cakra consisting of the nine gates. Within the six carya (sixth-part) wisdoms, it manifests the nature of the non-duality of existence and nirvāṇa. Abiding within the center of the various lotuses, it exercises the sovereignty of a universal monarch in the center of its own assembly-cakra. The various lotuses are neither fully closed nor fully blossomed, but possess stalks; this is called the "seat of the drops of the Dharma-cakra of the youth." In the presence of Virūpa, the nature of this method was explained as the "lotus of the cakra established by the joy of the carya and the self-nature at the navel." From the Śrī Mahāmudrā-tilaka-tantra, the Blessed One said: "That which is the drop, the method, the carya, and the joy—teach the three: how they enter, abide, and depart through the four channels."

སྲོག་གི་རྩའི་ནང་ནས་འགྲོ་བ་གསུམ་འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་དཔལ་གྲུབ་པའི་བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨའི་ཞལ་ནས་ཐོས་ཏེ་འདིར་བསྟན་ཏོ། ། ལུང་ལས་གསུང་གི་བདག་ཉིད་རྟོག་མེད་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་ དང་དབུས་སུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྦོམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དགའ་བ་གསུམ་དང་བྲལ་བ་ཕྲ་བ་ཏོ་ར་ཡ་ཞེས་བྱ་བའི་མན་ངག་གོ། ། དཔེའི་སློབ་དཔོན་ནི་དེ་ཡང་རྩ་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ། གནས་བྱེད་པ་དཔལ་རིག་མའི་ཐོག་མའི་གནས་སུ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཕྲ་མའི་རྣམ་པ་ཞེས་འཆད་དོ། ། དཔལ་བཛྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ནས། དབུས་ཀྱི་པདྨ་སྦོམ་པོའི་རྣམ་པའོ། ། ཐ་མའི་གནས་དག་གཉིས་ལ་ཕྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ཉེ་བའི་ལྟ་བ་ཞེས་ བཤད་དོ། ། རང་རིག་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་དྲི་མ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་དོན་དེ་ནི་ཏོ་ར་ཡའི་མན་ངག་གོ། ། ཕྲ་མོའི་མན་ངག་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་མཚན་དང་ལྡན་པ། དང་པོར་བླ་མས་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་ཏེ། མཆོད་པ་དང་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། བློ་གྲོས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེས་བུའི་ལག་པའི་པདྨར་བྱིན་ནས་ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་གཉིས་ཀྱི་ལག་པ་བཟུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་ཀྱི་བྱ་གདོང་ལ་སོགས་པའི་གནས་བལྟ་ཞིང་འགྲོ་བའི་ཚིག་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས།

It is taught here that the three movements—entering, abiding, and departing—occur within the life-force channel, as heard from the lotus-like mouth of the feet of the glorious accomplished master. The scripture states: "The nature of speech is non-conceptual; in the beginning, middle, and end, it is the very essence of body, speech, and mind, which is the state of thickness." The beginning, middle, and end refer to the three joys of body, speech, and mind; the instruction known as tora-ya is that which is free from these. Regarding the illustrative master, it is explained that in the center of the wheel of the seventy-two thousand channels, at the initial abode of the glorious consort, in the center of the lotus navel, it is in the form of the subtle. From the presence of the glorious Vajrabhūti: "The central lotus is in the form of thickness. In the two final abodes, it is called 'subtle'; this is the near-view of the abode of one's own wisdom." This meaning arises from the essence of non-dual insight and method, which is self-knowing, marvelous, stainless, and like space; this is the instruction of tora-ya. Having first been blessed by the master, the wisdom that thoroughly understands the subtle instruction—which generates joy and is endowed with excellent characteristics—is placed in the lotus hand of the person, free from stains. Then, grasping the hands of both insight and method, the wisdom empowerment is conferred so that one may look at the locations such as the crow-beak of the precious Buddha-vessel and grant the words of movement. From the Glorious Garland of Joyful Flowers:

གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་རྣམ་པའི་ཤེས་རབ་བསྟན་པ་དང་། རྩ་བཞིའི་རྟགས་རབ་ཏུ་བལྟ་བ་དང་། འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་། འགྲོ་བ་སྦོམ་པ་དང་། ཕྲ་བའི་གནས་བལྟ་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཐབས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཞུང་དང་། བྱ་གདོང་ལ་ སོགས་པའི་གནས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བཤད་དེ། རྟོག་པ་ཀུན་གྱི་དྲ་བའི་ཕྱིའི་རྣམ་པ་སྤངས་ནས་ནང་གི་རེག་བྱ་འཇམ་པའི་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་འོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་མཆོག་གི་དགའ་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་དཔལ་རཏྣ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འབྲས་བུའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་རྟེན་བརྟེན་པ་དང་གནས་དང་བྱེ་བྲག་དང་། དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་ངེས་པར་བསྟན་པ་དང་། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཡོད་དོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་གཉིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་འབྱུང་བའི་དུས་སུ། བླ་མའི་མན་ངག་ ལས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་རེག་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བརྟེན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མན་ངག་གོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡིད་ལ་རྟགས་བརྒྱད་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །

This is the fourth [chapter], titled "The Teaching on the Aspect of the Distinction Between the Two, the Thorough Observation of the Signs of the Four Channels, the Entrance, Abiding, and the Thick and Subtle States of Movement, and the Source Text of the Non-duality of Insight and Method, and the Teaching on the Abodes such as the Bird-Face." Furthermore, for the purpose of making offerings to the glorious Jñānaḍākinī, the empowerment of suchness is explained. Having abandoned the external aspects of the web of all conceptualizations, one should, through the non-dual union with that which is the essence of the supreme light of the soft inner tactile insight, engage in the supreme joy of great bliss—the non-dual wisdom itself—and thus become the nature of suchness. The glorious Ratnabhūti, who attained the siddhi of Mahāmudrā, stated that the suchness of great wisdom is the fruit. There is the support and the supported of wisdom, the abodes and the distinctions, the joys and so forth, the definitive teaching on cause and fruit, and the application of meditative concentration and so on. At the time of the arising of great wisdom through the non-dual union of insight and method, the oral instruction is as follows: through the guru’s pith instructions, one touches the Īśvarī of the Vajra Expanse and causes great bliss to abide in the center of the precious vajra. When the mind is intensely focused on the stage of wisdom, the eight signs will clearly emerge.

རྟགས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་གནས་གསུམ་ཡོད་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་ བ་བླ་མའི་ལྟ་བས་ཡིན་ནའང་། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྣང་བ་གསལ་བའོ། ། ད་ནི་མཆོག་གི་རྨད་དུ་བྱུང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དགའ་བ་མཛེས་པ། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡི་གེ་དང་བྲལ་བ། མི་ཟད་པ། དཔྱོད་པས་མི་རྙེད་པ། མི་རྟོག་པ། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ། དབང་པོས་བལྟར་མེད་པ། མཐའ་མེད་པ། གཏིང་དཔག་དཀའ་བ། ཟབ་པ། ཚད་མེད་པ། སྐྱེ་བ་མེད་པ། འགག་པ་མེད་པ། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གོས་པ་མེད་པ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་རབ་དེ་ནི་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་ གི་ཕྲེང་བ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བཤད་དེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་ སྔགས་དང་། རྒྱུད་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། མན་ངག་ལ་མཁས་པ་རང་གི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྷན་ཅིག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ཀྱི་སྙིང་པོར་འཇུག་ན་ཐིག་ལེ་དང་། ཚུལ་དང་། ཆར་ཡང་དང་། དགའ་བ་ཆེན་པོ་དང་། བཞིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གྲུ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་དབུས་སུ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ཐིག་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྐུ་ནི་ཞེས་པར་བརྗོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྷ་ག་ཡིན་པར་བཤད། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ནི་སེམས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོགས་པའོ། །

Through the complete establishment of the signs, there is the experience of the three abodes. Although this is according to the Guru’s view, nevertheless, it is the clear appearance of the unborn. Now, the supreme, marvelous, great bliss experienced by oneself is beautiful joy, inexpressible, free from syllables, inexhaustible, not found by analysis, non-conceptual, utterly hidden, invisible to the senses, limitless, difficult to fathom, profound, immeasurable, unborn, unceasing, like space, unstained by any phenomena, and naturally luminous; that is called suchness. From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the fifth chapter, titled: "The Teaching on Great Wisdom, the Stabilization of Great Bliss, and the Explanation of the Meaning of the Result, the Nature of Suchness." Furthermore, for the purpose of making offerings to the glorious Wisdom Ḍākinī, the ritual of offering is explained. First, the master—who is skilled in mantra, tantra, empowerment, and pith instructions, and who possesses his own qualities—enters the heart of the maṇḍala site together with a consort possessing insight. There, in the center of the square maṇḍala consisting of the four: the drop, the method, the portion, and great joy, one should perform the laying of the lines and so forth according to the ritual taught in the tantra. "The maṇḍala is the body," it is said. "The maṇḍala is explained as the bhaga. The maṇḍala is the bodhicitta. The maṇḍala is realized as three."

དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་མན་ངག་གིས་ཕྱི་དང་ ནང་གི་རིམ་པས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་གུར་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ། རྡོ་རྗེའི་གནས་ཆེན་པོ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། མི་བཟད་མི་སྡུག་ཅེ་སྤྱང་ཚོགས་དྲག་པོ། ། འཇིགས་རུང་ཤ་ཟའི་ཁ་དང་ཧ་ཧར་དགོད། ། ནག་པོའི་མེ་དང་དེ་ནས་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད། ། ཤིང་སོགས་དང་ལྡན་རྨད་བྱུང་འཇིགས་བྱེད་བསྟོད། ། མེ་ཏོག་མིག་རྫི་ནཱ་ག་གེ་སར་དཔལ། ། པ་ཏྲ་པ་ལ་ཤ་ར་ཁཪྴ་མི། ། དཔའ་བོ་དུ་མ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་ཀྱིས། ། དཔལ་དང་ལྡན་ པ་དུར་ཁྲོད་རྒྱལ་པོ་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། ལུང་ལས་ཡི་དྭགས་སྲེག་པའི་དུས་སུ་དུར་ཁྲོད་ཀུན་ལ་རྔམ་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྔམ་པའི་སྐབས་སུ་ཤིང་ཀུན་ལས་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་དང་ཡལ་ག་འཕེལ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དུར་ཁྲོད་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཤིང་ཁ་ན་དཔའ་བོ་ཀུན་གནས་སོ་ ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཔའ་བོ་ཀུན་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་འཛིན་པ། བྱི་ལ་དང་། བྱ་རྒོད་དང་། ཉི་མས་འཇིགས་པ་དང་། སྟག་དང་། གླང་ཆེན་བགྲད་དང་། ཅེ་སྤྱང་དང་། ཁྱི་དང་། རྟ་དང་བརྒྱད་ནི་ཧ་ཧར་དགོད་ཆེན་པོར་རྗོད་པར་བྱེད་པ། མཆེ་བ་འཇིགས་པར་བགྲད་པ་ཞལ་གསུམ་ པ། སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་བཞི་པ་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་པོས་ཤ་ཆེན་པོའི་མགོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཟ་བར་བྱེད་པ། ཕྱག་གཞན་གཉིས་ན་ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་བྱ་རོག་དང་། ཕག་དང་། རྟ་དང་། གླང་ཆེན་དང་། དོམ་དང་། ནེའུ་ལེ་དང་། ཉ་དང་།

Thus, one should practice according to the sequence of the outer and inner through the pith instructions of such knowledge. From the syllable HŪṂ arises the great vajra pavilion, complete with a vajra fence and so forth. From the total transformation of the four great elements, there is the celestial mansion endowed with the eight charnel grounds; this is called the "wondrous great vajra abode." Terrible and unsightly, a fierce assembly of jackals; Frightening, with the mouths of flesh-eaters laughing ha ha; Black fire, and then the eight terrifying ones; Endowed with trees and the like, I praise the wondrous terrifying one. Flowers, eyes, nāgakesara, and glorious pāṭala; Palāśa, śara, kharjūra, and mī; By the hosts of many heroes and yoginīs, The glorious and beautiful king of the charnel grounds is most magnificent. According to the scriptures, at the time of burning the hungry ghosts, a fierce intensity arises throughout all the charnel grounds. During that time of intensity, flowers, fruits, and branches flourish upon all the trees. It is said: "The heroes dwell upon the trees that rule the charnel grounds." All the heroes assume various forms: the cat, the vulture, the one terrified by the sun, the tiger, the elephant with gaping mouth, the jackal, the dog, and the horse—these eight utter great laughter of ha ha. With three faces, three eyes, and four arms, the two primary hands devour the head of a great corpse and so forth. The other two hands hold a noose and a hook. The right and left faces are those of a crow, a pig, a horse, an elephant, a bear, a mongoose, and a fish.

ཆུ་སྲིན་དང་། བྱ་ཁྱུང་དང་། ཤ་ར་བ་དང་། ཁྲུང་ཁྲུང་དང་། སྦྲུལ་དང་། རྨ་བྱ་དང་། སྤྱོད་མར་དང་། ཕྱི་བ་དང་། འབྱུང་པོ་ཁ་ཅིག་ནི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། བྱི་ལ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་བྱད་གཟུགས་ཞལ་གཉིས་པོ་ཤིང་གི་འོག་ན་ཕན་ ཚུན་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བས་ཤ་ཆེན་པོ་ལ་རྟོད་པ། འཇིགས་པའི་བྱད་ཁས་ཁེངས་པ། གྱེན་དུ་ཅེ་སྤྱང་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། ལུང་ལས་ཕྱོགས་དང་མཚམས་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་བརྒྱད་ཕྱག་བཞི་པ་རང་གི་སྟན་སྟེང་ན་རང་གི་ཡན་ལག་མ་དང་ལྡན་པ། རུས་པའི་རྒྱན་ལ་སོགས་ པས་བརྒྱན་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པ། ཕྱག་གི་སྙིམ་པ་ཅོད་པན་དུ་བཅིངས་ནས་འདུད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་པོའི་གྲུབ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་དབུས་སུ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཤེས་ རབ་ཡན་ལག་མ་དང་སྦྱར་བ་ལས་མཆོག་གི་དགའ་བས་མཛེས་པ་ཞལ་བཞི་པ་ཕྱག་བཞི་པ་སྤྱན་གསུམ་པ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལ་བཞུགས་པ། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་གདན་གྱི་སྟེང་ན་རྒྱལ་པོའི་བཞུགས་ཐབས་ཀྱིས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ཞབས་ ཀྱིས་གནན་པ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་རྔེའུ་ཆུང་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་ཡན་ལག་བརྒྱན་པ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཕྲེང་བས་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་དར་གྱིས་བཅིངས་པ། ཤེས་རབ་མ་ཡང་སྐུ་མདོག་འདྲ་བ་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་མ། ཕྱག་གཉིས་ པ་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། རུས་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། སྐྲ་གྲོལ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་ན་བཟའ་ཅན།

Crocodiles, garuḍas, śarabhas, cranes, snakes, peacocks, cāmara deer, and hares—some of these bhūtas are said to have various forms. Others, such as cats and so forth, have their own distinct appearances; with two faces, they are positioned beneath the tree, fiercely contending with one another over a great piece of flesh. They are filled with terrifying expressions and let out the howling of jackals upward. According to the scriptures, in the specific directions and intermediate points, the eight World Protectors have four arms and are seated upon their respective mounts with their consorts. Adorned with bone ornaments and the like, they gaze toward the Blessed One, bowing with their palms joined in a crown-gesture. Furthermore, the Great Hero, the primordial Siddha, the Great Bodhisattva, is blue in color like an utpala lotus. In the midst of the great charnel ground, joined with his consort Prajñāṅgī, he is beautified by supreme bliss. He has four faces, four arms, and three eyes, and he sits upon a variegated vajra and a lotus. Abiding within a fire maṇḍala, he stands upon the seat of Mahābhairava in the royal posture, treading upon the moon and the sun with his feet. He holds a vajra, a bell, a small drum, and a skull-cup. His limbs are adorned with the five mudrās, and his matted hair is bound with silk, crowned with a garland of mudrās such as Akṣobhya. His consort also has a similar body color, one face, and three eyes. With two arms, she holds a curved knife and a skull-cup. She is adorned with bone ornaments and the five mudrās, her hair is loose, and she wears the garments of the directions.

ནུ་མ་སྲ་བ་དང་མཐོ་བ། རྐེད་ཞེང་ལུས་ཕྲ་བའོ། ། ཡང་ན་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཞལ། གནག་པ་དང་། དཀར་ བ་དང་། དམར་བ་དང་། ནམ་མཁའི་ཁ་དོག་དང་ལྗང་གུ་དང་། པདྨའི་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་དང་། ཟླ་བ་དཀར་བ་དང་། དམར་ཆེན་དང་། ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་དང་འདྲ་བ་དང་། གུར་ཀུམ་གྱི་མདོག་དང་། མིག་སྨན་དང་། དུ་བའི་མདོག་དང་། སྤྲིན་དང་། གསེར་འོད་དང་། ནག་སེར་དང་། སེར་ པོའི་གཟུགས་བྱའོ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་མ། ཟླ་མ་དང་། གཡོན་པ་མ་དང་། ཉི་མཉམ་མ་དང་། རླུང་ཟ་མ་དང་། བསིལ་སྦྱིན་མ་དང་། སྙིང་པོའི་འདབ་མ་དང་། བག་ཡོད་ཐོར་ཅོག་མ་དང་། ཉི་མ་འདུལ་མ་དང་། ཞི་བ་འཆི་བའི་ཕོ་ཉ་མ་དང་། ལྗང་བརྩོན་མ་དང་། འོད་ འདུན་མ་དང་། ཚངས་པའི་མ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་གི་མ་དང་ཐོག་ཁ་མ་དང་། ཐམས་ཅད་སྐྱེད་བྱེད་མ་དང་། དཔའ་བོའི་ཡུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དགའ་བས་དགྱེས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ། དཔལ་ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་ དང་། ཤིན་ཏུ་རྩལ་ཆེན་དང་། ལྷའི་དབང་ཕྱུག་དང་། གསང་བའི་བདག་པོ་དང་། འོད་དྲག་དང་། ཉི་དགྲ་དང་། མཆོག་དགའ་དང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཨུཏྤ་ལའི་སྙིང་པོ་དང་། ཞི་བ་ཆེན་པོའི་བདག་པོ་དང་། ནག་པོ་འདུལ་བ་དང་། རྨད་འབྱུང་དཔའ་བོ་དང་། དྲེགས་ཆེན་ དང་། ནག་པོ་ཆེན་པོ་དྲག་འཇོམས་དང་། རི་རབ་བརྟན་པོ་དང་།

Her breasts are firm and elevated, and her waist is slender. Alternatively, one should visualize the forms of the Great Hero in various aspects: black, white, red, the color of the sky, green, like a blue lotus, white like the moon, great red, resembling a blue utpala, the color of saffron, collyrium, the color of smoke, cloud-like, golden light, dark-yellow, and yellow forms. The limbs of the Great Hero are joined with his consorts: Candrī, Vāmā, Sūryasamā, Vāyubhakṣī, Śītaladā, Garbhapatrā, Apramādaśikhā, Sūryadamanī, Śāntimṛtyudūtī, Haritavīryā, Prabhāvatī, Brahmāṇī, Viṣṇumā, and Aśanī; and with the Mother of All, the Mother of Heroes, through non-dual union, their minds are delighted by the joy of great bliss. The Great Hero is exceedingly beautiful: Śrīvyomavyāpī, Mahāvikrama, Sureśvara, Guhyapati, Tīvraraśmi, Sūryāri, Paramānanda, Sarvakartṛ, Utpalahṛdaya, Mahāśāntinātha, Kṛṣṇadamanaka, Adbhutavīra, Mahābhairava, Mahākālakrūramardana, and SthiraMeru.

ནམ་མཁའི་ཞལ་ཏེ་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གིས་རྣམ་པར་དག་པས་དགའ་བ་ཆེན་པོ་མཐར་གྱི་དུས་སུ་རྟོག་མེད་མ་འབྱུང་བའི་རྔམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ནང་གི་རེག་བྱའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ལས་སྟེང་གི་རླུང་གཡོ་བ་ མེད་པར་གྱུར་པས། ཐིག་ལེ་དང་ཚུལ་ནང་གི་རང་བཞིན་གྱི་རླུང་རང་གི་གནས་པ་ལས་གང་ཞིག་གློ་བུར་གྱི་རྔམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྔམ་པའི་དུར་ཁྲོད་དུ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་བཞུགས་སོ། ། ལུང་ལས་སྤྲུལ་པ་དང་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བཞི། འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་ པདྨའི་རྣམ་པ་གེ་སར་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པའི་དབུས་སུ་གནས་གཅིག་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལུང་ལས་དང་པོའི་གནས་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ཤར་གྱི་འདབ་མར་ཨཽ་ཌྱན་དུ་གཟུགས་ལྡན་མ། བྱང་དུ་ཛཱ་ལནྡྷ་རར་བུམ་ལྡན་མ། ནུབ་ཏུ་པུལླཱི་རར་བྱ་རོག་སྣ། ལྷོའི་འདབ་མར་ཀཱ་མ་ རཱུ་པར་དུ་མ། མེ་མཚམས་སུ་མཱ་ལཱ་བར་གླང་ཆེན་ཁ། སྲིན་པོའི་མཚམས་སུ་སིནྡྷུ་ར་དང་པོའི་སྟོབས་མའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་ནཱ་གར་ལྟོག་མའོ། ། དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་སིངྒ་ལར་ལྕེ་རིས་མའོ། ། དེ་དག་ནི་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་གཉིས་ སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ཐམས་ཅད་ནང་གི་དགའ་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དབུས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་པདྨའི་ཤར་གྱི་འདབ་མར་མ་རུ་ནིར་ལོ་མ་རིང་། བྱང་དུ་དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊཱིར་ལྟོ་བ་ཆེ། ནུབ་ཏུ་ཀོ་ལུ་ཏར་དྲི་ལྡན་མ། ལྷོར་ཨརྦུ་དར་དྲི་དོ་མ། མེའི་མཚམས་སུ་ཧ་རེ་ཀེ་ལ་བར་བསིལ་སྦྱིན་མ། སྲིན་པོའི་མཚམས་ སུ་ཀོ་ཏ་བར་འོད་མ། རླུང་མཚམས་སུ་ལམྦ་ཀར་དབྱངས་སྙན་མ།

The face of space, purified by the sixteen joys, is the great joy. At the final stage, when non-conceptuality arises, free from the turbulence of the winds, during the occasion of the inner tactile wisdom, the concordant result is that the upper winds become unmoving. Because the drops and the natural winds within abide in their own place, the Great Hero dwells in the charnel ground of such a self-nature of turbulence. The scriptures state that in the center of an eight-petaled lotus, complete with filaments and so forth, there is a single location: the four [mandalas] of emanation, dharma, enjoyment, and great bliss. The scriptures state that in the first location, on the eastern petal of the lotus, is Rūpiṇī in Oḍḍiyāna; in the north, Kumbhakarṇī in Jālandhara; in the west, Kākāsyā in Pullīramalaya; and on the southern petal, Śavarī in Kāmarūpa. In the southeast, Gajakarṇī in Mālava; in the southwest, Siṃhavaktrā in Sindhu; in the northwest, Lambakarṇī in Nagara; and in the northeast, Dīrghajihvā in Siṃhala. These are the locations and near-locations, and through the non-dual union of wisdom and method, they are all called "inner joy." In the center, on the eastern petal of the lotus, is Dīrghālikā in Maru; in the north, Mahodarī in Devīkoṭa; in the west, Gandhāri in Kollagiri; and in the south, Durdarī in Arbuda. In the southeast, Śītalā in Hareka; in the southwest, Prabhāvatī in Koṭavī; and in the northwest, Madhurā in Lampāka.

དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་ཀཱཉྩི་ཀར་པུ་ལིང་ཏ་མ། དེ་དག་ནི་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དང་འདུན་པ་དང་ཉེ་བའི་འདུན་པའི་མཆོག་དགའོ། ། ཐ་མའི་གནས་ཀྱི་པདྨའི་ཤར་གྱི་འདབ་མར་ལས་ཀྱི་གྲོང་དུ་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི། བྱང་དུ་ གསེར་གླིང་དུ་པདྨའི་ཁྲི། ནུབ་ཏུ་ཀོང་ཀ་ནར་མཚོ་མེ་ཚིག་བྱེད། ལྷོར་བྷིན་དར་རྐང་རིང་། མེའི་མཚམས་སུ་ཡི་དྭགས་འདུས་པར་རུས་ལྡན་མ། སྲིན་པོའི་མཚམས་སུ་རྒྱ་མཚོའི་ངོས་སུ་ཆུ་སྲིན་མིག་མ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་ཙ་རི་ཏྲར་ཉའི་ཁ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་གཞོན་ ནུའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སྣ་ཚོགས་ཡན་ལག་མའོ། ། དེ་དག་ནི་འདུས་པ་དང་ཉེ་བའི་འདུས་པ་དང་། དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཚད་པའི་དགའ་བའོ། ། བཞི་པའི་གནས་ཀྱི་པདྨའི་ཤར་དུ་ཀསྨ་རིར་ག་པུར་ལུས་མ། བྱང་དུ་ཀེ་ར་ཏར་རྨ་བྱའི་སྒྲོ་མ། ནུབ་ཏུ་ནེ་པ་ལེར་འདོད་མ། ལྷོར་ཀར་ནུ་ཟར་ དག་པའི་ལུས་མ། མེ་མཚམས་སུ་འཆི་མེད་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སྒྲ་ལེགས་མ། སྲིན་པོའི་མཚམས་སུ་མི་ཡུལ་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་ས་འོག་ཏུ་འདོད་པའི་སྐེ་རགས་མ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་རི་རབ་རྩེར་པདྨའི་ཞལ་ལོ། ། དེ་དག་ནི་བྱི་ལ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། ཉེ་བའི་ སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་དགའ་བའོ། ། དང་པོའི་ལྟེ་བར་ཤར་གྱི་ལུས་འཕགས་སུ་སྲོག་མ། དབུས་སུ་བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་དུ་ལ་ལ་ནཱ། ཐ་མའི་ནང་དུ་བ་ལང་སྤྱོད་དུ་ར་ས་ནཱ། བཞི་པའི་གནས་སུ་ལྷོའི་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའོ། ། ལུང་ལས་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པར་ནང་གི་འཁོར་ལོའི་ རིམ་པའི་ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བལྟས་ཏེ།

In the northeast, at Kāñcī, is Pūliṅtāma. These are the supreme joys of the fields, the near-fields, the meeting places, and the near-meeting places. In the eastern petal of the lotus of the final location, at the city of Karma, is Utpalagandhā. In the north, at Suvarṇadvīpa, is Padmāsanā. In the west, at Koṅkaṇa, is Sāgaradahanī. In the south, at Bhīnda, is Dīrghapādā. In the southeast, at the gathering of pretas, is Asthimatī. In the southwest, at the edge of the ocean, is Makarākṣī. In the northwest, at Caritra, is Matsyamukhī. In the northeast, at the city of Kumāra, is Viśvāṅgī. These are the joys of the gathering places, the near-gathering places, the charnel grounds, and the near-charnel grounds. In the eastern petal of the lotus of the fourth location, at Kāsmīra, is Karpūradehā. In the north, at Kerata, is Mayūrapicchikā. In the west, at Nepāla, is Kāminī. In the south, at Karṇāṭa, is Śuddhadehā. In the southeast, at the city of the immortals, is Susvarā. In the southwest, in the human realm, is Viśvapadmā. In the northwest, beneath the earth, is Kāñcī. In the northeast, on the peak of Mount Meru, is Padmāsyā. These are the joys of the nature of the cat, the union, and the near-union. In the center of the first [lotus], in the eastern continent of Pūrvavideha, is Prāṇā. In the center, in the northern continent of Uttarakuru, is Lalanā. In the inner part of the final [lotus], in Aparagoyānī, is Rasanā. In the fourth location, in the southern continent of Jambudvīpa, is Avadhūtī. According to the scriptures, together with the great heroes, one should view the purity of wisdom and method in the sequence of the inner wheel.

དེ་ནི་ལམ་དང་ཉེ་བའི་ལམ་མོ། ། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་དུ་སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་རང་གི་འོད་ཀྱི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ། ཞལ་བཅུ་དྲུག་པ། ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་ཞེས་བྱའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་བསམ་གཏན་བསྟན་ཏེ། དཔའི་སློབ་དཔོན་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་མི་སྤང་བའི་བྱ་བས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྟེང་གི་ཚིགས་རྒྱས་པའི་དོན་དུ་མན་ངག་ལས་སྒོ་གཞན་ཐམས་ཅད་འགོག་གི། ལུས་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་ བསྔལ་གྱིས་མནན་པ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེས་འཆད་དོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་རྒྱལ་སྲས་མོ་བཞིན་དུ་རང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་སྲ་བ་དང་མཐོ་བའི་ནུ་མ་དང་། པདྨ་མཛེས་པ་དང་ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མ་རིང་བའི་སྤྱན་ཅན། ཙནྡན་རློན་པའི་དྲིས་ཁྱབ་པ། བླ་མའི་མན་ངག་ལས་བསྲུབ་དང་བསྲུབས་ པ་ཆེན་པོས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་གནས་ཉེ་བར་བལྟས་ཏེ། ཡང་ན་བཙུམས་པ་དང་བྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས། ལྟེ་བའི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་འོད་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་གཏུམ་མོ་རབ་རྒྱས་པར་ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་གྲོགས་བྱས་ཏེ་རང་གི་གནས་སུ་རང་གི་འོད་ཀྱིས་ དགའ་བ་དང་མངོན་པར་དགའ་བ་དགའ་བ་དང་བྲལ་བས་འབར་བ་དང་།

That is the path and the near path. Within the eight charnel grounds, at the center of a variegated lotus, is the syllable HŪṂ, the nature of Vajrasattva, in union with his consort, inseparable from his own light. He has sixteen faces and sixteen arms; he is the wisdom being (jñānasattva) whose nature is the great bliss of Abhirati, residing within the maṇḍala. This concludes the sixth chapter from the Śrīnandapuṣpamālā, titled "The Explanation of the Meaning of the Locations such as the Charnel Grounds in the Wisdom Maṇḍala." Furthermore, the concentration for the purpose of making offerings to the glorious Jñānaḍākinī is taught: because the noble ācārya does not abandon the conventional and the ultimate, great wisdom arises. For the sake of expanding the upper joints, the oral instructions state that all other doors are blocked; it is explained that one is not thus oppressed by the sufferings of the body and so forth. Following that, like a princess, she is self-consecrated, with firm and elevated breasts, a beautiful lotus, and eyes like the long petals of an utpala. Pervaded by the scent of fresh sandalwood, through the churning and great churning according to the guru’s oral instructions, one closely beholds the abode of Vajradhātvīśvarī. Alternatively, through the application of closing and opening [the eyes] and so forth, the great light residing in the center of the navel—the nature of which is Caṇḍālī—is fully expanded. Assisted by the karmic winds, it blazes in its own abode with its own light through joy, supreme joy, and the joy of being free from joy.

མྱོས་པ་དང་ཅུང་ཟད་གཡོ་བ་རྣམ་པར་གཡོ་བ་དང་། ཁྲོ་བ་ཆེན་པོས་ཤིན་ཏུ་འབར་བར་རྨད་དུ་བྱུང་བ། གློག་ཆེན་པོའི་གཡོ་བའི་རྣམ་པ་ལྟར་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་ཁོ་ནས་གསང་བའི་ལྟེ་བའི་གནས་ཀྱི་དབུས་ ནས་ལངས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་བསྲེགས་ནས། དང་པོ་དང་དབུས་དང་ཐ་མའི་ལམ་ནས་སྨིན་ཕྲག་གི་འཁོར་ལོའི་ལམ་ཨོ་ཌྱན་གྱི་ཚིགས་རྒྱས་པར་གསེར་སྒོའི་ཛཱ་ལནྡྷ་རར་སྤྱི་གཙུག་གི་མཚམས་སུ་ནང་གི་བུ་ གའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་བདུད་རྩིའི་གནས་སུ་འཇུག་གོ། ། དེར་རང་དགའ་བས་ངལ་སོ་ནས་དགའ་བའི་འོད་ཀྱིས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤིན་ཏུ་ཁེངས་པར་གསོལ་ནས་མངོན་པར་དགའ་བའི་ནང་གི་རེག་བྱ་ལས། རོ་ཆེན་པོ་འོང་བའི་དབང་གིས་སྔར་ བསྲེགས་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཚིམ་པའི་དོན་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྤྲིན་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མ་ཆད་བར་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱི་ཆར་འབབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་ཡང་རྟེན་གྱི་རྩའི་འཁོར་ལོ་འཛིན་ཁྱེར་ཏེ། ཞི་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དགའ་བའི་དགྱེས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་རླག་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་དབང་གི་ང་ རྒྱལ་གྱིས་རང་གི་གནས་སུ་རྗེས་སུ་གཤེགས་སོ། ། རླག་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ངལ་སོ་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་ཁེངས་པ་དང་བུམ་པ་དང་དུས་དང་ཚེ་དང་གནས་སྐབས་དང་། གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དང་། དབུས་ལ་བརྟེན་ནས་ཆུ་ཚོད་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་བར་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ གཏུམ་མོ་བསྐལ་པས་གོ་རིམ་དུ་རྩའི་འཁོར་ལོར་ཤར་བའོ། ། ཛྙཱ་ན་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ནས།

Intoxicated, slightly moving, and vibrating, blazing intensely with great wrath, and emitting a great sound like the flickering of a great lightning bolt, it arises from the center of the secret navel. Having thoroughly incinerated the aggregates, elements, sense bases, and so forth—Vairocana and the rest—it proceeds through the initial, middle, and final paths to the path of the brow-cakra, the expanded joint of Oḍḍiyāna, the golden gate of Jālandhara, and the crown of the head. It enters the abode of great bliss, the place of nectar, within the internal aperture. There, resting in self-joy, the light of joy accomplishes great bliss. Having offered the bodhicitta in complete fullness, from the internal tactile sensation of manifest delight, by the power of the emergence of the great flavor, a rain of nectar falls in a constant, uninterrupted stream from the clouds of great compassion, in order to thoroughly satisfy what was previously incinerated. Then, taking hold of the supporting channel-cakras, with a peaceful form and a mind delighted by the joy of great bliss, it returns to its own abode through the pride of dissolution, enjoyment, and power. Based on dissolution, enjoyment, resting, moving, fullness, the vase, time, life, the states, and the right, left, and middle, the inner heat (caṇḍālī), which is the nature of great bliss, arises in the channel-cakras in successive order for thirty-six hours. Thus spoke the venerable Jñānabhūti.

རྩ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ན། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་ནང་གི་རེག་བྱ་ཉེ་བར་མི་རྙེད་དེ། མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་དབང་གསུམ་གྱི་ བདག་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་ཆད་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་མི་རྙེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་དཔེའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྩའི་འཁོར་ལོ་སྦོམ་ཕྲ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་གཏན་སྤངས་ནས། བླ་མ་རྗེ་བཙུན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་བར་བྱ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དང་ པོ་ཡན་ལག་གཡས་གཡོན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་མ་དང་། འཇིགས་མ་དང་། འཁྲི་མ་དང་། གུག་མ་དང་། ཤ་བ་རི་མ་དང་། རི་བོང་མ་དང་། བདུད་རྩི་མ་དང་། བད་ཀན་མ་དང་། རི་མ་དང་། ཕུང་པོ་མ་དང་། འདོད་མ་དང་། ཆང་འཚོང་མ་དང་། གོས་མ་དང་། སེར་མ་དང་། རྐང་ གོས་མ་དང་། ཕྲ་མོ་དང་། ཚིམ་མ་དང་། སྐར་མ་དང་། རི་དྭགས་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཁེངས་མ་དང་། ལུག་མ་དང་། ཁྲོ་མ་དང་། འཁོར་ལོ་མ་དང་། ནག་མོ་མ་ཞེས་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། འཇིག་པ་དང་། མི་དགའ་བ་དང་། ཞི་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། སྲེད་པ་དང་། རྣམ་ པར་རྟོག་པ་དང་། ངོ་ཚ་བ་དང་། དགེ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་མིན་པ་དང་། ལེན་པ་དང་། སྡུད་པ་དང་། བཀྲེས་པ་དང་། སྐོམ་པ་དང་། ཡི་གར་མི་འོང་བ་དང་། རྣམ་པར་ཆགས་པ་དང་། ནད་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་། སྙིང་བརྩེ་བ་དང་། འཛེམ་པ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། ང་རྒྱལ་ དང་། བསྟན་པ་དང་། སྟོབས་ཏེ། དཔྲལ་བ་དང་། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། སྨིན་མ་དང་། རྐེ་དང་། གློ་བ་དང་། མཇུག་ཏོ་དང་། བརླ་དང་། པུས་མོ་དང་། རྗེ་ངར་དང་།

When the entity called the "channels" (nāḍī) does not exist, external and internal tactile sensations such as great bliss (mahāsukha) cannot be found. Because they are not found, the instructions on the nature of joy and so forth, as well as cause, effect, and the three empowerments, would become non-existent. It is said that because great bliss is not known, awakening (bodhi) is not attained. Therefore, the master of examples, having abandoned meditative concentrations (dhyāna) such as the thickness and thinness of the channel-wheels (cakra), stated that one should act according to the instructions of the venerable guru. First, on the right and left limbs, there are: Bhoginī, Bhīṣaṇī, Lambinī, Kuñcī, Śavarī, Śaśī, Amṛtā, Śleṣmā, Parvatī, Skandhā, Kāmā, Śauṇḍinī, Vāsā, Pītā, Pādavāsā, Sūkṣmā, Tṛptā, Tārā, Mṛgī, Atigarvitā, Eḍakā, Krodhā, Cakrī, and Kṛṣṇā. Furthermore, there are attachment, destruction, displeasure, peace, compassion, craving, conceptualization (kalpa), shame, non-virtue, lack of intrinsic nature, grasping, gathering, hunger, thirst, aversion, passion, illness, wrath, affection, modesty, envy, pride, teaching, and strength. These are located in the forehead, eyes, ears, nose, eyebrows, neck, lungs, tail, thighs, knees, and shins.

རྐང་པ་གཡས་གཡོན་ཕྱེད་ཕྱེད་ཀྱི་ཆའི་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་འགྲོ་བ་དང་། ཁེངས་པ་དང་མཆོག་དང་ཆད་ པའི་ཤར་བའི་རྩ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། དབུས་ཀྱི་རྐེད་རུས་ཀྱི་དབྱུག་པའི་སྙིང་པོའི་ནང་དུ། རྒན་མོ་དང་། སྟག་མ་དང་། དཔའ་བོའི་བློ་མ་དང་། གཡོ་སྒྱུ་མ་དང་། ངེས་པར་སེམས་མ་དང་། དམར་མོ་དང་། གཤོལ་མ་དང་། རིང་མ་དང་། བདུད་རྩི་ཡོན་ཏན་མ་དང་། ལམ་དགའ་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་ཁ་མ་དང་། རྣམ་པར་སྒེག་མའི་ང་རྒྱལ་མ་དང་། འོད་དང་། བརྩོན་པ་དང་། ཕྲག་དོག་མེད་པ་དང་། མི་བརྟན་མེད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། གཏོང་ཕོད་དང་། དགའ་བ་དང་། གཡོ་སྒྱུ་མེད་པ་དང་། གླུ་དང་། སྒྲ་དང་། གར་དང་། བཏུང་ བ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཚངས་པའི་བུ་ག་དང་། ཚངས་པའི་ལྟེ་བ་དང་། སྤྱི་བོ་དང་། རྐན་དང་། སྐེ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ལྟེ་བ་དང་། མདོམས་དང་། གསང་བ་དང་། ལྟེ་བ་དང་། མེའི་པདྨ་དང་། གཞང་ཁའི་ཀུམྦ་ཀའི་རང་བཞིན་དགའ་བ་འབྱུང་བའི་རྩ་གསུམ་གྱི་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་རྟེན་དང་བརྟེན་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ། འོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་རེག་བྱ་མེད་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེའི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གཏུམ་མོའམ། རྟོག་མེད་པ་ཞི་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་པདྨའི་ལྟེ་བའི་གྱེན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དུ་མ་ཁྱབ་པ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ རྣམ་པ། སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་རྩའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུའི་རོའི་རང་བཞིན། དཔལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ཞེས་མན་ངག་ལས་སོ། །

The meaning of the characteristics of the channels that arise as the twenty-four parts of the left and right feet, and as the full, supreme, and diminished [states]. Within the core of the central spinal column are: Vṛddhā, Vyāghrī, Vīramatī, Māyāvatī, Niścitā, Raktā, Sīrā, Dīrghā, Amṛtaguṇā, Mārgaratī, Cakramukhī, Vibhramadarpā, Prabhā, Vīryā, Anīrṣyā, Asthirā, Upekṣā, Tyāgī, Rati, Amāyā, Gītā, Śabdā, Nṛtyā, and Pānā. These are the natures of the Brahma-aperture, the Brahma-navel, the crown, the palate, the throat, the heart, the navel, the groin, the secret place, the navel, and the fire-lotus. They are the network of the three channels from which joy arises, in the nature of the kumbhaka at the anus. This is the binding of the web of the supported and the support, which brings about the realization of great bliss as the specific wisdom (jñāna). It is of the nature of light, without tactile contact, the nature of the sky of the fire of wisdom, or the caṇḍālī. It is the non-conceptual, peaceful essence of great bliss, pervading many world-realms upward from the center of the lotus. It is the non-dual form, the single-taste nature of the center of all seventy-two thousand channel-wheels. This is the śrī-Vajradhātvīśvarī, according to the pith instructions.

དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས་གནས་གསུམ་ན་ཡོད་པའི་རྩའི་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་དང་། གཏུམ་ མོ་ཆེན་མོའི་སྦྱོར་བ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་ཅན་བཤད་དེ། ཟླ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། ས་བོན་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན། བདག་ཉིད་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བཞིའི་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་སྔར་བསྐུར་བའི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། དབང་བླང་བ་ལ་ སོགས་པས་སྐུ་རྫོགས་པ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་། ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་དམ་ཚིག་གི་མཁའ་འགྲོ་མ་བཅུ་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པ་ཞལ་བརྒྱད་པ། ཞབས་བཞི་པ་གཡས་བརྐྱང་པ། གཡོན་བསྐུམ་པའི་སྐུ་སྤང་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་གི་མདོག་ཅན་སྤྱན་གསུམ་ པ། ཞལ་གསུམ་ནི་དཀར་བ་དང་དམར་བ་དང་ལྗང་བ་དང་། ཞལ་གཞན་བུང་བ་དང་འདྲ་བ། སྟེང་གི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་བོང་བུའི་རྣམ་པའི་མཆེ་བ་བགྲད་པ་འཇིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། ཁྲོ་བོའི་སྐུ་བསྐལ་པ་ཆེན་པོའི་མེ་བས་ལྷག་པའི་འོད་དང་ལྡན་པ། རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་མཆོག་གི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ན། དམ་ཚིག་མཁའ་འགྲོའི་དབང་ཕྱུག་མས་འཁྱུད་པ།

From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the seventh chapter, titled "The Summary of the Network of Channels in the Three Abodes, and the Teaching on the Meaning of the Wisdom of the Supported and the Supporter through the Application of the Great Caṇḍālī." Furthermore, the maṇḍala wheel of the wisdom ḍākinī, together with the objects of offering, is explained as being of the nature of the samaya-sattva. At the center of a multicolored eight-petaled lotus, upon a moon, a vajra, a seed syllable, and a mudrā, is the essence of the indivisibility of emptiness and compassion. This is the primary fruit of the four branches, such as the self-approach, in which the eyes and so forth are blessed as previously conferred. Through the reception of empowerment and so forth, the body is perfected as the Great Terrifier. Upon a moon and sun, in the center of a maṇḍala of sixteen samaya-ḍākinīs, is the sixteen-armed, eight-faced, and four-legged deity with the right leg extended and the left drawn in. His body is the color of a spang rgyan flower, with three eyes and three faces that are white, red, and green, while the other faces are like bees. Above, the great terrifying donkey-faced fangs are bared, displaying the mudrā of fear. Through the complete transformation of these, in an instant, there appears such a form of great compassion and a wrathful body possessing a radiance exceeding the fire at the end of a great eon. He is the lord of all Victorious Ones, situated in the center of the samaya maṇḍala of the great charnel ground, in the midst of the supreme expanse of space, embraced by the sovereign of the samaya-ḍākinīs.

དཔལ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ དབང་ཕྱུག་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དང་། གནས་པའི་རྣམ་པའི་བྱེད་པ་པོའི་དྲེགས་པ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་བཞེངས་པ། རྒྱུ་མས་བརྒྱུས་པའི་མགོ་བོ་ཆེན་པོའི་ཆུན་འཕྱང་གིས་བརྒྱན་པའི་ཡན་ལག་ཅན། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་འཛིན་པ། རུས་པའི་རྒྱན་ཅན་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ། སྨིན་མ་ རྒྱས་པ་སྤྱན་དམར་བ། གར་དགུའི་རོ་ཆེན་པོའི་ངང་ཚུལ་ཅན། ཧ་ཧར་དགོད་པ། ཚངས་པའི་པགས་པ་རྐེད་པར་ཁྱབ་པ། སྐ་རགས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་སིལ་སིལ་གྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། མ་མཆུའི་རོའི་བདུད་རྩིའི་བཏུང་བས་བཟི་བ། ཞི་བ་ཆེན་པོའི་པགས་པ་བཤུས་མ་ཐག་པའི་ རློན་པ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གྱེན་དུ་དཔྱངས་པ། པདྨ་ཁ་ཕྱེ་བས་དབུའི་རིན་པོ་ཆེའི་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ཁྲག་ཆེན་པོ་ཁ་ནས་འཛག་པ། སྣོད་ན་ཡོད་པའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་བསྣམས་ཞེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་མཁའ་འགྲོའི་དབང་ཕྱུག་མ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་དང་མཉམ་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་སྐྲ་གྲོལ་བ། ཕྱོགས་ཀྱི་ན་བཟའ་ཅན། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་མཉམ་པར་འཁྱུད་པ། རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་བཅིངས་པ། གྲི་གུག་དང་ སྣོད་འཛིན་པ། ཤིན་ཏུ་རིད་པ་སྐེ་ལ་འཁྱུད་པ། མ་མཆུའི་རོའི་བདུད་རྩིའི་བཏུང་བས་བཟི་བ། ཐམས་ཅད་ཁམ་དུ་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཡན་ལག་མའོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་ཤར་གྱི་འདབ་མར་ལེགས་དགྱེས་སྐུ་རེགས་མ་སྐུ་མདོག་ནག་མོ། བྱང་གི་ འདབ་མར་ལེགས་དགྱེས་འགྲོ་མ་སེར་མོ།

The glorious Samayasattva Īśvara arises in order to subdue the arrogance of the creator who manifests the modes of birth, destruction, and abiding. His limbs are adorned with a garland of large heads strung together with intestines. He holds the five mudrās and is adorned with bone ornaments. His yellow hair stands upright, his eyebrows are thick, and his eyes are red. He possesses the nature of the great flavor of the nine dramatic sentiments and laughs "ha ha." A skin of Brahmā covers his waist, and he wears a girdle that rings with a tinkling sound. He is intoxicated by drinking the nectar of the flavor of lips. With his two hands, he holds aloft the freshly flayed, moist skin of a great peaceful deity. His head is adorned with a jewel in the form of an opened lotus. His remaining hands hold the great Bhairava, from whose mouth great blood drips, for the purpose of food and drink contained in a vessel. The Samayadākinī Īśvarī is equal to the Bhagavān. She has one face and two hands, three eyes, and loose hair. She wears garments of the directions and is embraced in the equality of the great bliss of non-dual union. She is adorned with bone ornaments and wears a crown of Akṣobhya. Holding a curved knife and a vessel, she embraces the extremely emaciated neck. She is intoxicated by drinking the nectar of the flavor of lips; she is the Samayāṅgī who devours everything. On the eastern petal of the eight-petaled variegated lotus is the black-colored Sugatāṅganā. On the northern petal is the yellow-colored Sugatagāminī.

ནུབ་ཏུ་ལེགས་དགྱེས་འོད་དམར་མོ། ལྷོར་ལེགས་དགྱེས་གཏུམ་མོ་ལྗང་མདོག་མ། མེའི་མཚམས་སུ་ལེགས་དགྱེས་ཕྲེང་བ་མ་རི་བོང་ཅན་འོད། སྲིན་པོའི་མཚམས་སུ་ལེགས་དགྱེས་བུམ་པ་མ་ནག་སེར་གྱི་མདོག། རླུང་གི་མཚམས་ སུ་ལེགས་དགྱེས་དྲི་མ་ཨུཏྤ་ལའི་མདོག། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་ལེགས་དགྱེས་མཛེས་པ་ཉི་མ་གཞོན་ནུའི་མདོག། ཐམས་ཅད་སྤྱན་གསུམ་པ་གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པ། སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་རོ་ལ་ཞོན་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། རལ་གྲི་དང་སྣོད་བནྡྷ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ ག་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་། རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོའི་མཚམས་སུ་ལེགས་དགྱེས་སྒྲ་མ། ལེགས་དགྱེས་འཇིགས་མ། ལེགས་དགྱེས་དོ་ཤལ་མ། ལེགས་དགྱེས་སྤྲིན་ནི་རྫ་རྔ་དང་། གླིང་བུ་དང་། དགུ་པོ་རྒྱུད་མང་དང་། རྔ་སྒྲ་སྒྲོགས་པར་ བྱེད་པ་གཟུགས་གཉིས་པ་ཕྱག་གཉིས་པའོ། ། ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོའི་སྒོར་ལེགས་དགྱེས་འོད་མ། ལེགས་དགྱེས་པདྨ། ལེགས་དགྱེས་དགའ་མ། ལེགས་དགྱེས་ཚུལ་ཁྲིམས་མ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་མདའ་གཞུ་འགེངས་པ། གཞན་བཞུགས་ཐབས་དང་རྒྱན་ལ་ སོགས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་བཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་དང་། ཆགས་པ་དང་ཕྲག་དོག་དང་ང་རྒྱལ་དང་གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པས། ལྷ་མོ་བརྒྱད་གཉིས་དམ་ཚིག་གི་མཁའ་འགྲོ་མའི་རྣམ་པར་དག་པ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལུང་ལས་གསུངས་སོ། །

In the west is Sugata-prīti, red in color. In the south is Sugata-caṇḍā, green in color. In the southeast is Sugata-mālā, with the luster of the moon. In the southwest is Sugata-ghaṭā, the color of black and yellow. In the northwest is Sugata-gandhā, the color of an utpala flower. In the northeast is Sugata-śobhā, the color of the youthful sun. All of them have three eyes and stand with the left leg extended. Their hair is loose and they are naked, seated upon corpses. They have one face and two arms, and are adorned with a sword, a skull-cup, a khaṭvāṅga, the five mudrās, and bone ornaments. In the intermediate directions of east, north, west, and south are Sugata-śabdā, Sugata-bhīmā, Sugata-hārā, and Sugata-meghā. These four are depicted in two forms with two arms, sounding the ḍamaru, flute, lute, and drum. At the gates of the east, north, west, and south are Sugata-prabhā, Sugata-padma, Sugata-rati, and Sugata-śīlā. With their two hands they draw a bow and arrow. Their other postures, ornaments, and so forth should be made just like those of the yoginīs seated upon the variegated lotuses. Through the complete purification of form, sound, smell, taste, touch, wisdom, and the dharmadhātu; and of earth, water, fire, wind, space, attachment, envy, pride, and delusion, the generation stage of the sixteen goddesses in the form of the samaya-ḍākinīs is taught in the scriptures.

དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་ཅན། དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་ བ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཆོ་ག་བཤད་དེ། དང་པོར་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པར་མཆོད་པ་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་ནང་གི་མཆོད་སྦྱིན་གསུམ་བྱའོ། ། དངོས་པོ་དང་རྟེན་དང་རྣམ་པར་འབྱེད་ པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་བཞིས། ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་རབ་དང་། རབ་ཀྱི་རབ་དབང་པོ་དང་། བསྙེན་པ་དང་། ཉེ་བར་བསྙེན་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། དགའ་བ་དང་། མཆོག་དང་། ཆད་པར་དང་། རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་དང་། གནས་ལ་ སོགས་པར་ཆུ་ཚོད་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་བར་དུ་ཀུན་སྤྱོད་འཁོར་ལོའི་རིམ་པས། མ་མོའི་དྲངས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་བྱའོ། ། རེག་བྱའི་ཁམས་དང་། རྒྱལ་མཚན་སྦྱོར་བས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ འཁོར་ལོ་ཞུ་བའི་བདུད་རྩི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིགས་པ་རེ་རེ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ན་བཞུགས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པའི་རིམ་པའོ། ། དང་པོའི་གནས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་དཔལ་ཨོ་ཌྱན་དུ་གཟུགས་ལྡན་མ། དག་པའི་དངོས་པོ་ རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཛཱ་ལནྡྷ་རར་བུང་ལྡན་མ་སྒེག་པའི་དངོས་པོ། ནམ་མཁས་པུལླི་ར་མཱ་ལ་ཡར་བྱ་རོག་སྣ་མ། དགའ་བའི་དངོས་པོ་ཉི་ཤུ་པས་ཀཱ་མ་རཱུ་པར་དུ་མ།

From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the eighth chapter, titled "The Teaching on the Meditation of the Generation Stage of the Glorious Wisdom Ḍākinī, which is the nature of the Samayasattva." Furthermore, for the purpose of making offerings to the glorious Wisdom Ḍākinī, the ritual of the sacrificial offering (yajña) is explained. First, after performing offerings at the sacred sites (pīṭha) and secondary sites (upapīṭha) and so forth, one should perform the three internal sacrificial offerings. The classification of the substances, the supports, and the distinctions is as follows: by means of the four wheels (cakra) of great bliss and so forth, for those of inferior, middling, and superior faculties, and for those of the most superior faculties, through the stages of approach (sevā), close approach (upasādhanā), accomplishment (sādhana), and great accomplishment (mahāsādhana), and through the joys (ānanda)—the joy, the supreme joy, the joy of cessation, and the natural joy—at the sacred sites and so forth, for a duration of thirty-six ghaṭikās, one should perform the sacrificial offering with the mantra drawn from the Mātṛkā according to the sequence of the conduct wheel. Through the union of the element of touch and the victory banner, the light of wisdom that realizes Vajradhātvīśvarī melts the wheel of great bliss. The nectar of this melting, which is the nature of great bliss, consists of drops of bodhicitta. This is the sequence of offerings to the Ḍākinīs residing in the sacred sites and secondary sites. In the lotus of the primary site, the glorious Oḍḍiyāna, is Rūpiṇī. In Jālandhara, the pure substance is the graceful form of Vairocanī. In Pullīramalaya, the sky is Kākāsyā. In Kāmarūpa, the twenty-fold joy is the manifold form.

རབ་ཚིམ་གྱི་དངོས་པོ་བཅུ་གསུམ་པས། མཱ་ལ་ཝར་གླང་ཆེན་ཁ་མ། དད་པའི་དངོས་པོ་ཏྭ་ར་ཡའི་མཐར་ གྱིས་སིནྡྷུར་དང་པོའི་སྟོབས་མ། ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དངོས་པོ་གསུམ་པའི་གཉིས་པས་ནཱ་གར་དུ་ལྟོགས་ནས། གསལ་བའི་དངོས་པོ་བཅུ་གཉིས་པས་སིང་ང་ལར་ལྕེ་རིང་མ། ལྟ་བའི་དངོས་པོའི་འོད་ཀྱིས་མུ་མུ་ནིར་ལོ་མ་རིང་། སྦྱོར་བའི་རྟེན་བརྒྱད་པའི་བདུན་པས་དེ་བཱི་ཀོ་ཊཱིར་ལྟོ་བ་ཆེ། དམ་ཚིག་གི་རྟེན་ལྔ་པས་ཀོ་ལུ་ཏར་དྲི་ལྡན་མ། རོའི་རྟེན་བརྒྱད་པའི་གཉིས་པར་ཨརྦུ་དར་དྲི་རྔོ་མ། ཚུལ་གྱི་རྟེན་ཉི་ཤུ་བདུན་པ་ཧ་རི་ཀེ་ལ་བར་བསིལ་སྦྱིན་མ། གཡོ་བ་རྟེན་ཉི་ཤུ་ལྔ་པས། གཽ་དཱ་བར་འོད་མ། དུས་ཀྱི་རྟེན་ཉི་ཤུ་པས་ལམྦ་ཀར་དབྱངས་སྙན་མ། རྣམ་པར་སྨིན་ པའི་རྟེན་སུམ་ཅུ་གཉིས་པས་ཀཱཉྩི་ཀར་པུ་ལིནྡ་ར། བསྙེན་པའི་རྟེན་བརྒྱད་པའི་བརྒྱད་པས་ལས་ཀྱི་གྲོང་དུ་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི། ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་གསུམ་པའི་གསུམ་པས། གསེར་གྱི་གླིང་དུ་པདྨའི་དྲི། རེག་བྱའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལྔའི་དང་པོས། ཀོངྐ་ནར་མཚོ་མེ་ཚིག་བྱེད། དགའ་བའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཆུ་ཡིས་བྱིན་དར་རྐང་རིང་མ། བསམ་གཏན་གྱི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་བཞི་པའི་དང་པོས་ཡི་དྭགས་འདུས་པར་རུས་ལྡན་མ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་སེམས་ལྔ་པའི་བཞི་པས། རྒྱ་མཚོའི་ངོགས་སུ་ཆུ་སྲིན་མིག་མ། ལྟ་བའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་བརྒྱད་ པའི་བཞི་པས། ཙ་རི་ཏྲར་ཉའི་ཁ། ཆགས་པའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་བཞི་པའི་གསུམ་པས། གཞོན་ནུའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སྣ་ཚོགས་ཡན་ལག་མ། བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སུམ་ཅུའི་གསུམ་པས། ཀསྨི་རར་ག་པུར་ལུས་མ།

By the thirteenth object of complete satisfaction, at Mālava is Glang chen kha ma (Elephant-Face). By the second of the three objects of realization, at Sindhū is the first Sthāma (Power). By the twelfth object of clarity, at Siṅgala is Lce ring ma (Long-Tongue). By the light of the object of the view, at Mummuni is Lo ma ring (Long-Leaf). By the seventh of the eight supports of application, at Devīkoṭa is Lto ba che (Large-Belly). By the fifth support of the samaya, at Kolūta is Dri ldan ma (Fragrant). By the second of the eight supports of taste, at Arbuda is Dri rngo ma (Fragrant-Smell). By the twenty-seventh support of the manner, at Harikela is Bsil sbyin ma (Cool-Giver). By the twenty-fifth support of movement, at Godāvarī is 'Od ma (Light). By the twentieth support of time, at Lampāka is Dbyangs snyan ma (Melodious-Voice). By the thirty-second support of ripening, at Kāñcī is Pulindarā. By the eighth of the eight supports of approach, at Karmapattana is Utpala'i dri (Utpala-Fragrance). By the third of the three divisions of action, at Suvarṇadvīpa is Padma'i dri (Lotus-Fragrance). By the first of the five divisions of touch, at Koṅkana is Mtsho me tshig byed (Lake-Fire-Burner). By the water of the fourth division of joy, at Vindhya is Rkang ring ma (Long-Leg). By the first of the four divisions of concentration, at Pretālaya is Rus ldan ma (Bony). By the fourth of the five minds of penetration, at the shore of the ocean is Chu srin mig ma (Crocodile-Eye). By the fourth of the eight divisions of the view, at Caritra is Nyi'i kha (Fish-Mouth). By the third of the four divisions of passion, at Kumārapura is Sna tshogs yan lag ma (Various-Limb). By the thirty-third division of diligence, at Kasmīra is Ga pur lus ma (Camphor-Body).

འཕྲོ་བའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་པའི་ལྔ་པས། ཀེ་ར་ཏྭར་ རྨ་བྱའི་སྒྲོ་མ། དྲན་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་པའི་གསུམ་པས། ནེ་བ་ལེར་འདོད་མ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉི་ཤུ་པས། ཀར་ནུ་ཛར་དག་པའི་ལུས་མ། ཀུན་སྤྱོད་ཡེ་ཤེས་དང་པོ་གསུམ་པས། འཆི་མེད་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སྐྲ་ལེགས་མ། བསྐྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པའི་གཉིས་པས། མིའི་ཡུལ་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ། གླེང་གཞི་ཡེ་ཤེས་བཅུ་གཉིས་པས། ས་འོག་ཏུ་འདོད་པའི་སྐེ་རགས་མ། རྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བདུན་པས་རི་རབ་རྩེར་པདྨའི་ཞལ་མ། གཉིད་སད་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པའི་གསུམ་པས་སོ། ། དང་པོའི་ལྟེ་བར་ཤར་གྱི་ལུས་འཕགས་སུ་སྲོག་མ། དགའ་བ་ ལྔ་པའི་ལྔ་པས་སྒྲ་མི་སྙན་དུ་ལ་ལ་ནཱ། མཆོག་དགའ་བརྒྱད་པའི་བཞི་པས་བ་ལང་སྤྱོད་དུ་ར་ས་ནཱ། ཆད་པའི་དགའ་བ་སྭའི་ཡིག་འབྲུས་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི། རང་བཞིན་དགའ་བའི་ཧའི་ཡིག་འབྲུས་སོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས་མ་མོའི་བཏུས་ པའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་དང་། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་དང་དངོས་པོ་དང་རྟེན་དང་ཡེ་ཤེས་དང་། རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རིམ་པ་བཞིའི་དོན་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་ པའི་དོན་དུ། ནང་དུ་མཆོད་སྦྱིན་གསུམ་གྱི་ཆོ་ག་བཤད་དེ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་རྣམ་པའི་གནས་སུ་པདྨའི་ཁབ་ཏུ་རི་བོང་ཅན་ཤར་བ། ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་པིངྒ་ལའི་རྩ་འགྲོ་བའི་སྣང་བ་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་ཧཱུཾ་གི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། །

By the fifth of the four wisdoms of radiance, at Keravāra is Mayūrapicchikā. By the third of the four wisdoms of mindfulness, at Nepāla is Icchā. By the twentieth wisdom of diligence, at Karṇāṭa is Śuddhadehā. By the third of the first three wisdoms of conduct, in the City of the Immortals is Sukeśī. By the second of the third wisdoms of generation, in the human realm is Viśvapadma. By the twelfth wisdom of the introductory narrative, in the subterranean realm is Icchāmekhalā. By the seventh wisdom of attainment, on the peak of Mount Meru is Padmavaktrā. This is by the third of the third wisdoms of awakening from sleep. In the first navel, in Pūrvavideha in the east is Prāṇā. By the fifth of the fifth joys, in Uttarakuru is Lalanā. By the fourth of the eighth supreme joys, in Aparagoyānī is Rasanā. By the syllable svā of the joy of cessation, in Jambudvīpa is Avadhūtī. This is by the syllable ha of the joy of nature. From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the ninth chapter, titled "The Ritual of Offering with the Mantras Collected from the Mātṛkās, and the Teaching on the Branches of the Generation Stage, including the Meaning of the Four Stages of Analysis: the Places, Neighboring Places, and so forth, the Entities, the Supports, and the Wisdoms." Furthermore, for the purpose of making offerings to the glorious Jñānaḍākinī, the ritual of the three internal offerings is explained. In the place of the form of the source of phenomena (dharmodayā), within the lotus chamber, when the moon has risen, at the time of midnight, one should make offerings with the hūṃ mantra as the appearance of the movement in the piṅgalā channel dissolves.

བདེ་བའི་གནས་འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་ལྟེ་བའི་དབུས་ སུ་ཉི་མ་ཤར་བའི་ཉི་མ་ཕྱེད་དུས་སུ་ཨརྡའི་སྣང་བ་མཆེད་པ་ནུར་ནུར་པོར་གྱུར་པའི། ཕཊ་ཀ་རའི་སྔགས་ཀྱི་མཆོག་གི་དགའ་བས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་འདབ་མའི་པདྨའི་ཝཾ་གྱི་རྣམ་པའི་ལྟེ་བ་བ་ར་ཏ་ཀའི་ནང་དུ་ཆུ་ཤིང་པདྨའི་ཕྲ་མོའི་བུ་ག་འབྱུང་བའི་ དུས་སུ་སོ་ཤོ་མནའི་གནས་སྣང་བ་ཐོབ་པ། གོར་གོར་པོར་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་གཡོ་བ་ས་ཀ་རའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་འགྲོ་བའི་མན་ངག་གོ། ། མཆོད་སྦྱིན་གསུམ་གྱི་ཆོ་གའི་དུས་སུ་སྐལ་ལྡན་མ་ཡིན་མ་འཇུག་པ་མི་སྦྱིན་ཞེས་བརྡའི་ཚིག་གོ། ། ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ ནས་དབང་གསུམ་ཐོབ་པ་ནང་གི་རེག་བྱ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཤེས་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་གསུམ་མཐོང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་འཛིན་པ་སྤངས་པ། སྐལ་ལྡན་ལ་འཇུག་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེས་བཤད་དོ། ། བཞི་པའི་སྐབས་སུ་མཆོད་སྦྱིན་གསུམ་ གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། ། རྟེན་མེད་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ་རང་རིག་པ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ། རླབས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ། ཧའི་ཡིག་འབྲུའི་སྔགས་བརྗོད་པས་རབ་འོད་ཀྱི་ངལ་བསོ་བའི་བསྙེན་པ་བྱ་བ་མན་ངག་གོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ ཕྲེང་བ་ལས། ནང་གི་མཆོད་སྦྱིན་གསུམ་གྱི་ཆོ་ག་དང་སྣང་བ་བཞི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་བཤད་དེ།

In the center of the hub of the eight-petaled lotus of the place of bliss, at the time of midday when the sun has risen, when the appearance of ārdra has become the nur-nur-po (oval) stage, one should make an offering with the supreme joy of the phaṭ-kāra mantra. In the place of great bliss, within the varaṭaka (pericarp) of the sixty-four-petaled lotus in the form of vaṃ, at the time when the subtle opening of the plantain-like lotus emerges, when the appearance of so-śo-man has been attained and has become the gor-gor-po (globular) stage, one should make an offering with the sa-kāra mantra of unwavering great bliss; this is the pith instruction for the world. At the time of the ritual of the three offerings, the words of the sign are: "Do not give to those who are not fortunate; do not let them enter." From the presence of Indrabhūti, it is explained: "When the three empowerments are obtained, the knowledge of experiencing the inner tactile sensation, the seeing of the three appearances of wisdom, and the suchness that abandons the grasping of passion and the absence of passion—this should be given to the fortunate who enter." At the stage of the fourth, the three offerings are requested to depart. It is the supportless, non-dual self-awareness, great bliss like space, the aspect free from waves. By reciting the ha-syllable mantra, one should perform the approach of resting in the supreme light; this is the pith instruction. From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the tenth chapter, titled "The Teaching on the Meaning of the Ritual of the Three Inner Offerings and the Completion Stage of the Four Appearances." Then, furthermore, the ritual of the fire offering (homa) is explained for the purpose of making offerings to the glorious Wisdom Ḍākinī.

སྒྲུབ་པའི་དབང་པོ་ཀུན་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་མ་ཡིན་པར་ རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་དངོས་གྲུབ་བམ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་ཀྱི་གནས་སུ་མྱོང་བའི་སར་རྟོག་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་མི་རྙེད་དེ། དེ་མ་རྙེད་པས་བཞི་པའི་རིམ་པའི་སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། ། ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར། བཏང་ སྙོམས་མ་ཡིན་པའི་བྱ་བས་རྟེན་འབྲེལ་དང་ཀུན་བརྟགས་ལ་སོགས་པར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ངེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རང་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པའི་དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པ། རབ་ཀྱི་རབ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པས་དབྱེར་མེད་པར་ མཐོང་བར་བྱའོ། ། དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས། དབྱེར་མེད་རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བདེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྔགས་དང་། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྤྲོ་ བ་དང་བསྡུ་བ་ཐམས་ཅད་ནང་གི་སྦྱོར་བས་མཐོང་བར་བྱའོ། ། ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། དྲག་པོ་དང་། དགའ་བ་དང་། སྐད་ཅིག་དང་། རོ་བསྲུབས་པ་དང་བསྲུབ་ཐབས་ཆེན་པོས་ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་མཉམ་པའི་འཁྱུད་པའི་དགའ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས། ལྟེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆུ་སྐྱེས་སྙིང་ པོའི་ནང་དུ་ཡུངས་ཀར་སྦོམ་པོ་ཙམ། ཉི་མའི་གནས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཐིག་ལེ། ཡི་གེ་མེད་པ་མི་བཟད་པ་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་བྲལ་བ་གློ་བུར་བ་ཟབ་པ། ནམ་མཁའི་དབུས་ན་གནས་པ།

For the master of accomplishment, if the activity of the homa is not performed, one will not find the result of non-conceptuality—the accomplishments of superior, middling, and inferior, or the experiences of the initial, final, and middle stages. Because that is not found, the great accomplishment of the application of the fourth stage will not be attained. Since it will not be attained, out of fear, one must, through activities that are not indifferent, ascertain the support and the supported of the generation stage, such as dependent origination and the imputed nature. Furthermore, through the conduct of the samaya of the stage of self-consecration, and through the superior and superior-most approach and so forth, one should see them as inseparable. As it is said in the Śrī Hevajra: "The accomplishment of the inseparable and permanent is the attainment of the mudrā accomplishment." Therefore, the mudrā, mantra, application, concentration, wisdom, joy, and so forth, as well as all emanations and absorptions, should be seen through internal application. Through pacifying, enriching, magnetizing, and wrathful activities, and through joy, moments, and the great method of churning and being churned, by realizing the joy of the embrace of the equalizing karmic winds, there is the great lotus of the navel; within its heart, like a thick mustard seed, is the drop of great wisdom abiding in the sun, the syllable-less, unbearable, and profound adventitious state, free from earth, water, fire, and wind, abiding in the center of space.

ཕྲ་མོའི་ཡང་ཕྲ་མོ་མི་ཤིགས་པ་ཕྲ་བ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཚུལ་ཙམ། སྦྱོར་ཐབས་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ལངས་ནས་འཁྱུད་པ་དང་། འོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྱུ་རྩལ་བྱས་པས་མཆོག་གི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་མྱོང་བ་ལ་དཔྱོད་པ་འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཞེས་མྱོང་བ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། བཞི་པ་དང་། དགོད་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་། ལག་པ་བཅངས་པ་དང་། གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་མཆི་མ་དང་། རྡུལ་དང་ཡན་ལག་མི་བརྟན་པ་དང་། དབུགས་རྒོད་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་རྟགས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མཐོང་ཞིང་། དབུས་ཀྱི་ཀེང་རུས་ཀྱི་དབྱུག་པའི་ཐོག་མ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་ པདྨའི་ལྟེ་བའི་ནང་གི་མིག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། དམར་ཐིགས་ཀྱི་གནས་སུ་ངལ་སོ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་བཟུང་ནས་ཀུན་དུ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་རང་ལ་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་རིམ་པས་འཁོར་ལོ་བཞིའི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ བཞུགས་པའི་མེ་དེ་ལ་དགུག་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། དང་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཐབ་ཁུང་གི་ནང་དུ་དགང་བླུགས་བཞི་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་རི་བོང་ཅན་གྱི་ཐིག་ལེ་བཀྲམ་པ། ཨོཾ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་དགང་ བླུགས་བརྒྱད་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མངོན་པར་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གསེར་གྱི་ཐིག་ལེ་བཀྲམ་པའི་ཨའི་རྣམ་པས་ཞེས་བྱ་བ། དྲི་མེད་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །

The most subtle of the subtle, the indestructible, the subtle nature of the light of great wisdom, arises by relying on the methods of union and so forth. Through the performance of the arts such as embracing and kissing, one experiences the wisdom of supreme bliss; this is the "experience of great bliss." From the sequence of the tantras of the master (ācārya), the secret, the wisdom-knowledge (prajñājñāna), and the fourth, as well as laughing, gazing, holding hands, and the mutual embrace, there appear the signs of tears, perspiration, trembling of the limbs, and labored breathing. Having seen the manifestation of wisdom, one rests in the space-like eye within the center of the lotus at the beginning of the central staff of skeletons, the location of the red drop (bindu), the wheel of great bliss. Holding the vase of the nectar of great wisdom, one performs various offerings to the guardians of the world and so forth. Then, through the sequence of self-consecration, one summons the fire residing within the center of the lotuses of the four wheels and completes the empowerments and so forth. First, within the hearth of great bliss, one spreads the four ladlefuls of the "joyful flower"—the rabbit-marked drop (bindu)—with the syllable Oṃ. Thus it was explained by the venerable master Indrabhūti. Then, for the eight ladlefuls of enjoyment, one spreads the "delightful flower"—the golden drop—in the form of the syllable Āḥ. Thus it was explained by the venerable Vimalavajra.

དེའི་འོག་ཏུ་དགང་བླུགས་བཅུ་གཉིས་ཆད་པའི་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་དམར་བཀྲམ་ཐིག་ལེ་ཆོས་འཁོར་ལོར། ཧཱུཾ་ཡི་གེའི་སྔགས་ ཀྱིས་ཞེས་སློབ་དཔོན་པདྨ་བཛྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་བཤད་དོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་ཡམ་ཤིང་བླུགས་ནས་གང་བླུགས་ལྟ་བར་བྱེད། ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་གཉིས་ཕྲད་པའི་དབུས་སུ་ འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་དབུ་མེད་པ། ཨ་ན་ཙ་ཀ། སྨིན་ཕྲག་གི་འཁོར་ལོའི་སྟེང་གི་མཚམས་ཀྱི་བུ་གའི་ནང་དུ། ཨོ་ཌྱན་གྱི་ལམ་ནས་བདུད་རྩིའི་ཆུ་བོའི་རླབས་ཀྱིས་འགྲོ་བས་སྙིང་གར་རོལ་ནས་ཨཉྩ་ཀའི་བླུགས་གཟར་གྱི་རྩེ་མོའི་འོག་རྣམ་པའི་སྣོད་དུ་ངལ་སོ་ནས། རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་བདུད་རྩིའི་མར་གྱི་རྒྱུན་ཕཊ་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་ནང་གི་ལྟེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ཕྲ་མོའི་བ་ར་ཏ་ཀའི་ནམ་མཁར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ། དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་ཐིག་ལེ་རབ་ཏུ་བཀྲམ་པ། མངོན་པར་དགའ་བའི་གནས་སུ་དགང་བླུགས། བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ། བར་དུ་ཚིམ་པའི་དོན་དུ་མི་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཞབས་ཀྱི་པདྨའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་མེའི་ལས་ཀྱིས་མན་ངག་གི་བརྡ་ཞེས་བྱའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས་གྲུབ་པ་བཞིའི་རང་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པའི་མདོར་བསྟན་པ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་ པའི་ཐིག་ལེའི་ཚུལ་དང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ཀྱིས་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། །

Following that, the master Padmavajra explained: "In the dharma-chakra, where the sixteen drops of joy are scattered, [one offers] with the mantra of the syllable HŪṂ." Following that, one offers the fuel of the aggregates, elements, and sense bases, which are of the nature of external conceptualization, and observes the filling. In the center where the two substances of enjoyment and great bliss meet, within the hubs of the two wheels, there is no head [letter]. In the opening at the junction above the brow-chakra, the waves of the nectar-river flow from the path of Oḍḍiyāna. Having played in the heart, they rest in the vessel of the form below the tip of the Añcaka ladle. With an uninterrupted stream of nectar-ghee, by means of the PHAṬ mantra, [the offering is made] into the center of the lotus of the inner navel—the method of wisdom—at the subtle barataka in the sky of the great bliss abode, where the sixteen drops of joy are fully scattered. In the state of manifest joy, the filling is offered. "Bhūr bhuvaḥ svaḥ." For the sake of satisfaction in the interim, one should give with an unerring mind. This is called the "Symbolic Instruction on the Fire Ritual" through the grace of the lotus feet of the master. This concludes the eleventh chapter, titled "The Summary of the Stages of Self-Consecration of the Four Siddhis from the Śrī Ānandamañjarī-mālā, and the Teaching on the Meaning of the Fire Ritual through the Union of Non-dual Wisdom and Method in the Manner of the Non-dual Drop."

དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་དུས་འབྱུང་བའི་གྲངས་ཀྱི་མདུད་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་ པ། དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ལ་དགའ་བའི་སྔགས་མདུད་བཤད་དེ། སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་བཞིའི་རྟེན་གྱི་རྩའི་སྐུད་པའི་དབྱུ་གུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ལྷག་པའི་བརྒྱའི་ཕྱེད་ཉིན་མཚན་ཕྱིའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཀུན་སྦྱོར་རོ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་བར་དུ་ ནང་གི་རྩའི་ཀུན་སྤྱོད། རླུང་ལ་ཞོན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་སྦྱོར་བས་སཾ་སྐྲྀ་ཏ་བཅུ་དྲུག་ལ་ཀུན་འབབ་པོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དམར་ཐིགས་དགའ་བའི་ཐིག་ལེ་ཐུན་ཚོད་བརྒྱད་ཀྱི་ཕྱེད་འབར་བ་ཕྱེད་འཛག་གོ་ཞེས་བཅུ་དྲུག་གི་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྱེད་ལ་ཀུན་དགའ་བོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་འབྱུང་བ་ བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བའི་དབུས་ནས་སྲོག་གི་གྲངས་བརྒྱ་བརྒྱད་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་ཕུང་པོའི་རྟེན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་མདུད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཀེང་རུས་ཆེན་པོའི་དབྱུག་པའི་ནང་དུ་ཆུ་ཤིང་གི་སྙིང་པོའི་རྣམ་པའི་དབུས་ནས་སྲོག་གི་འབྱུང་བ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་གཡས་དང་གཡོན་པའི་ དབང་པོའི་རྟེན་དུ་ངེས་པར་སྦྱར་ཏེ། དྲི་མ་མེད་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་དུས་ཀྱི་འབྱུང་བའི་གྲངས་བགྲང་བ་ཞེས་སྐུད་པའི་མདུད་པ་བཅིངས་པའོ། །

Furthermore, for the purpose of making offerings to the glorious Wisdom Ḍākinī, the mantra knots of joy for the assembly of sentient beings who have received empowerment are explained as possessing thirty-two knots corresponding to the number of the arising of time. The twenty-eight danda [strokes] of the channel-threads—the support for the four methods such as emanation and so forth—are the external support and the connection of the supported, being half of one hundred and twenty-eight. Up to the thirty-two ghaṭikā [hours], the internal conduct of the channels occurs. Riding upon the winds, the sixteen joys of bodhicitta are joined, and thus flow into the sixteen Sanskrit syllables. The red drop of great bliss, the drop of joy, blazes and drips for half of the eight watches; thus, Ānanda, it is half of half of sixteen. From the center of the arising of the maṇḍala of the four elements such as that, the life-force numbering one thousand and eight hundred is joined with the thirty-two knots of the support of the aggregates within the staff of the great skeleton, in the form of the core of a plantain tree. From the center, the emanation and withdrawal of the life-force elements are definitely applied as the support for the right and left faculties. This is the binding of the knots of the thread, known as counting the number of the arising of time, the very nature of concentration with stainless intelligence.

མཆོག་གི་དགའ་བའི་གནས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་ནམ་མཁའ་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དགའ་བས་རླུང་མེ་ ཆུས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་འབྱུང་ཞིང་དེའི་ནང་དུ་རླུང་རང་བཞིན་གྱིས་འཁོར་ཞིང་འཁྲུལ་པས་ཕ་རོལ་མི་རྙེད་ཅེས་བྲལ་པའི་གནས་པའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། མ་རིག་པའི་རླུང་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བཞིན་གྱིས། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གླེང་གཞིར་གྱུར་ པའི་སྣང་བ་དང་། མཆོད་པ་གཉིས་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། རང་བཞིན་དང་། མེ་དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་གང་དུ་ཡང་སེམས་ཅན་མེད་དེ་སྣང་བ་མཆེད་པ་གཅིག་པུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ནི་གཅིག་པུས་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། མེ་དང་། སྣང་བ་གསུམ་ཤར་བ་དང་ནུབ་པ་དང་། ཐོ་རངས་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རླུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་རབ་དང་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་འདུས་པས་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྟོབས་ཆེན་པོ་ཡུན་རིང་པོའི་དུས་ནས་རང་བཞིན་ཀུན་གྱི་མཚན་མོ་དང་ཉིན་མོ་དང་མཚམས་ཀྱི་བར་དུ་ དུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་བྱེད་པ་ཞེས་བསམས་ནས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དཔྱོད་པར་བྱེད་དོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རླུང་མ་རིག་པའི་རྟེན་ལ་གནས་ནས་རླུང་དང་ལྡན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སྲོག་གི་རྟེན་མེད་པ་དེ་ནི་རོའོ། ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་གང་གི་ཚེ་ལས་ཀྱི་ལུས་ མི་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་བར་མ་དོ་དང་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །

From the palace of the King of Great Bliss in the sky of the lotus, the abode of supreme joy, consciousness arises through the stages of wind, fire, and water produced by the joy of consciousness. Within that, the winds circulate by their own nature, and through delusion, the beyond is not found; this is the distinction of abiding in separation. Mind, mental factors, and the winds of ignorance, by their very nature, become the basis for the discourse on existence and nirvāṇa. The appearances and offerings—moon, sun, nature, and fire—become sentient beings. Yet, through analytical investigation, no sentient being is found anywhere; this is due to the blessing of the great emptiness of the single expansion of appearance. By that alone, the moon, sun, fire, and the three appearances arise and set. Relying on the conventional winds of the nature of the joy of dawn, the inferior, middling, and superior [winds] and so forth assemble. Considering that the great power called ignorance has for a long time produced the elements of time—night, day, and the intervals—one analyzes the support and the supported. The winds of consciousness abide upon the support of ignorance, and the aggregates, elements, and sense bases endowed with wind are a corpse when they lack the support of life-force. Through the differentiation of the support and the supported, when the karmic body is not taken up, that is the intermediate state and the nature of emptiness.

དེ་བས་ན་སྲོག་དང་བཅས་པ་དང་ཤི་བ་དོན་དམ་པར་དཔྱོད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རླུང་གང་ནའང་མེད་པའོ། ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་མ་སྤངས་པའི་རིམ་པས་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གི་རྫོགས་པར་བྱས་པའི་དགའ་བ་ཆེན་པོས་མཛེས་པའི་ཆུན་འཕྱང་རྩའི་སྐུད་པས་བརྒྱུས་པ། མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པ་དང་བྲལ་བ་རྟེན་གྱི་དབྱུག་པའི་སྒོ་ངའི་སྙིང་པོའི་བདུད་རྩིའི་རོ་བསྲུང་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་སྔགས་མདུད་སྦྱིན་པ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་མན་ངག་གོ། ། དེ་ཡང་སྣང་བ་མཆེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་བསོད་ནམས་དང་སྡིག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པོ་བསྐལ་པ་དུ་མ་སྟོང་དུ་གཏོང་བ་དང་། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པས་རླབས་པོ་ཆེའི་སེམས་ཀྱི་སྔགས་དང་ ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། བསམ་གཏན་འཛིན་པ་བྱས་ན་ཡང་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྣང་བ་མཆེད་པ་དང་མ་དག་པས་བྱང་ཆུབ་གང་དུ་ཡང་མི་རྙེད་དོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དག་པས་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་དོན་དམ་པར་རོ། ། ཁྱབ་ འཇུག་དང་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་ཚངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཉེ་དབང་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་སྣང་བ་ལ་འཁྲུལ་པས་ཟབ་པ་དྲག་པོ་ཤིན་ཏུ་གཏིང་རིང་བ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོར་འཁོར་ཞིང་སྣང་བ་མཆེད་པ་མི་ཤེས་པ་ཕ་རོལ་མི་རྙེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་མི་ཁོམ་པའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས། དུས་འབྱུང་བའི་གྲངས་དང་།

Therefore, when one analyzes the ultimate nature of the living and the dead, the wind of consciousness does not exist anywhere. Through the sequence of not abandoning the conventional and the ultimate, all things are the nature of appearances such as bliss. This is the instruction: the great joy, perfected by the flower of the bodhicitta, is strung upon the thread of the channels like a beautiful hanging garland. For the sake of protecting the taste of the nectar within the essence of the egg of the support—the staff that is free from the equal and the unequal—the mantra-knot is bestowed, which is the nature of the increase of appearance. Furthermore, by thoroughly knowing the increase of appearance, one attains the siddhi of Mahāmudrā, which is free from merit and sin. Even if one practices generosity for many thousands of eons—great generosity, supreme generosity—as well as discipline, acceptance, and so forth, and relies upon the mantra and mudrā of the vast mind and maintains meditative concentration, if the increase of appearance is not purified, awakening will not be found anywhere. Ultimately, it is the "manifestly perfect awakening in a single instant" through the purity of the wisdom of the three aspects of the nature of great emptiness. Vāsudeva, Maheśvara, Brahmā, Śakra, Upendra, and the others, being deluded regarding the nature of appearance, wander in the ocean of existence—profound, fierce, extremely deep, and difficult to fathom. Because they do not know the increase of appearance, they do not find the further shore; these are the states of no-leisure. From the Śrī-Ānandapuṣpamālā: the number of the arising of time, and...

སྲོག་གི་རླུང་དང་། ཀེང་རུས་ཀྱི་དབྱུག་པ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྩ་བའི་སྔགས་མདུད་སྦྱིན་པ་དང་། སྣང་བའི་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་ དོན་དུ་གཏོར་མའི་ཆོ་ག་བཤད་དེ། སྐྱེ་བ་གསུམ་པ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་དབུས་སུ་འགྱེལ་བའམ། ཡང་ན་སྐྱེ་བ་གཉིས་པ་ཇི་ལྟ་བའི་ཆོ་གས་བླངས་ལ། དུམ་བུ་བརྒྱད་དུ་བྱས་ལ་གཏོར་མ་ཆེན་པོའི་སྣོད་དུ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་བྱེ་བྲག་ཏུ་མཛེས་པའི་དགའ་བས་དང་པོའི་རིམ་པས་ གཞག་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་སཱ་ལུ་ཤིན་ཏུ་ཁེངས་པར་གང་བར་བྱས་ནས་དྲི་མ་མེད་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་མེ་ཏོག་གིས་དང་། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་འཕན་ལ་སོགས་པ་དང་། རྨ་བྱའི་རྡུལ་ཡབ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྔ་ཡབ་དང་དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། མེ་འོད་དང་། དགའ་ བའི་མེ་ཏོག་དང་། མར་མེ་དང་། སྒྲོན་མེ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་དྲི་ཞིམ་པའི་སྤོས་ཀྱི་དང་། འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་། གོས་སྣ་ཚོགས་དང་། རལ་གྲི་དང་། སྟ་རེ་དང་། རྩེ་གསུམ་གྱི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་དུ་བཞག་ནས་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ ཏུ་པདྨ་ཆེན་པོའི་སྣོད་དུམ་བུ་གཅིག་པར་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་བདུད་རྩིའི་རོས་གང་བ། རིགས་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་དབུས་སུ་བཞག་ནས་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་ཏེ་གུང་མོ་སྦྱར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་ཨརྒྷ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། །

This is the twelfth [chapter], titled: "A Brief Presentation of the Life-Wind and the Skeleton Staff," "The Bestowing of the Root Mantra Knots," and "The Teaching on the Meaning of the Purification of Appearances." Furthermore, the ritual for the torma offering to the glorious Wisdom Ḍākinī is explained. One should take a corpse from the third birth, having fallen in the midst of a great charnel ground, or otherwise take one from the second birth according to the ritual. Having divided it into eight pieces, they should be placed in a vessel for the great torma in the first stage, with the joy of the distinct directions and intermediate points. Having filled it to the brim with royal śāli rice, one should arrange the stainless flowers of the moon and sun, parasols, victory banners, streamers, and so forth; peacock fans and the like, fly-whisks, nets, half-nets, fire-light, joyful flowers, lamps, and lanterns; various sacrificial offerings, various fragrant incenses, fruits and the like, various garments, a sword, an axe, and a trident khaṭvāṅga, placing them in their proper order and then performing the sprinkling of purification. Following that, in a vessel of a great lotus, a single piece filled with the essence of the great expansion nectar, one should place it in the center, honoring it with flowers of the [five] families and so forth. Having bound the lu-gu-rgyud [chain] and formed the mudrā with the middle fingers joined and so forth, one should offer the argha water one hundred and eight times.

པདྨའི་སྣོད་ཀྱི་ལྟེ་བའི་བ་ར་ཏ་ཀའི་ནམ་ མཁའི་གནས་སུ་འོད་སྟོང་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་རི་བོང་ཅན་དཀར་པོའི་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་མ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་འཁྱུད་པའི་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་སྔར་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་ པ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སྣོད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཆེན་མོ་ཐབས་དང་བཅས་པས་འཁྱུད་པ་གཉིས་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་མཐོང་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བརྒྱད་མཚོན་ཆ་འཛིན་པ་གཞན་ཡང་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་། ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་། ཉེ་བའི་དབང་པོ་དང་། ཚངས་པ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་དང་། ནག་པོ་ཆེན་པོ་དང་། གཞོན་ནུ་དང་། བགེགས་ཆེན་པོ་དང་། ཕོ་ཉ་དང་། དུས་མཚམས་དང་། ཀུན་འབྱེད་དང་། ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་དང་། ས་དང་། གཞན་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་མ་མོའི་གཙོ་མོ་དང་། དེའི་མཐར་ཀླུ་ ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་བརྒྱད་ཚོགས་དུ་མས་བསྐོར་བ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འབྱུང་པོ། ཡི་དྭགས། ཤ་ཟ། མྱོས་བྱེད། གྲུལ་བུམ། ལུས་སྲུལ་པོ། གཞན་ཡང་བརྩེ་མེད་མཁའ་འགྲོ་མ་འཁོར་མང་པོ་དང་བཅས་པ་དང་། གདུག་པའི་གཟའ་དུ་མ་དང་། རྣག་ཟ་བ་སྟེ་དེ་དག་དགུག་པ་དང་གཞུག་པས་གཏོར་ མ་ཆེན་པོའི་སྣོད་དུ་རབ་གནས་བྱས་ཏེ། རོལ་མོ་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲ་གླུའི་མཆོད་སྦྱིན་བྱ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་གཏོར་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ།

In the space of the barataka at the center of the lotus vessel, above that thousand-rayed [sun], is the bodhicitta in the form of great bliss, having the nature of the light of the white moon. One should meditate on the glorious Wisdom Ḍākinī, who is embraced in non-dual union with the consort of the Great Samaya, according to the previously explained ritual of the maṇḍala-cakra. Outside the vessel, in the sky, one should visualize the Great Ḍākinī of the Sky-farers (khecarī) in non-dual union, embraced by her consort. Outside of that are the eight guardians of the directions holding weapons, as well as the Great Gods: Āditya, Candra, Upendra, Brahmā, Viṣṇu, Mahākāla, Kumāra, Mahāvighna, Dūta, Sandhyā, Viśvakarman, Varuṇa, Agni, Vāyu, and Pṛthivī, along with various other gods and asuras, the principal Mātṛs, and at the edge, the eight great Nāga kings surrounded by many hosts. Outside of that are the bhūtas, pretas, piśācas, unmādas, kumbhāṇḍas, kaṭapūtanas, and many other merciless ḍākinīs with their retinues, as well as many malevolent grahas and the pus-eaters (pūyabhakṣa). Having summoned and absorbed these into the vessel of the great torma, one should perform the sacrificial offering with the sounds of various musical instruments and songs. In the center of the samaya maṇḍala, one should empower the torma as the body of glorious Heruka through the wisdom-mudrā.

སྔར་བསྟན་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་དང་བཅས་ པ། ཆུ་ངོགས་ཆེན་པོར་འགྲོ་ཞིང་དེ་རུ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོས་གསོལ་ནས། གཡས་བརྐྱང་དང་གཡོན་བརྐྱང་དང་། གཡོན་འགྱུར་བའི་བཞུགས་ཐབས་ལ་སོགས་པའི་གར་ཆེན་པོས་རོའི་དབང་གིས་དགའ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་དོན་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ ཐམས་ཅད་གསོལ་ཅིག། འཐུངས་ཤིག། དམ་ཚིག་སྲུངས་ཤིག། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དབང་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་གྲུབ་པའི་གྲོགས་མཛོད་ཅིག། པདྨའི་ལག་སྐོར་རྡོ་རྗེའི་སྙིམ་པས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་ གི་ཕྲེང་བ་ལས། གཏོར་མ་ཆེན་པོའི་ཆོ་གའི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་བསྟོད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་བཤད་དེ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མཁའ་མཐའ་ཟབ་ཅིང་གཏིང་དཔག་དཀའ་ བ་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བའི་མཉམ་འཁྱུད་མ་མཆུའི་རོ་ཡི་བདུད་རྩི་བཏུང་བས་བཟི་བ་བདེ་བ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ཐིག་ཚུལ་ཆར་རྒྱུན་ཡང་དགའ་རྟེན་ནང་ཀེང་རུས་དབྱུག་པ་རྩ་འཁོར་ནང་བཞུགས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་གཉིས་སྟོང་ཐུགས་རྗེ་དབྱེར་མེད་རང་བཞིན་བདུད་རྩི་བྱང་སེམས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་མཛེས་རྣམ་དྲི་མེད་སྐུ་རོ་ཆེན་བརྒྱད་ཉམས་མྱོང་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག།

Together with the retinue of ḍākinīs and others previously described, they proceed to the great riverbank. There, having partaken of the great samaya, they perform great dances such as the right-extended, left-extended, and left-twisting postures. By the power of the corpse, through the joy of these dances, they partake of the entire gaṇamaṇḍala in order to accomplish the welfare of all sentient beings. "Eat! Drink! Guard the samaya! Act as companions to accomplish the activities of pacifying, enriching, magnetizing, and summoning!" One should offer the bali with the lotus-hand-turning and the vajra-clenched-fist gesture. OṂ ĀḤ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. From the Śrīnandapuṣpamālā, this is the thirteenth chapter, titled "The Explanation of the Meaning of the Ritual for the Great Bali." Furthermore, for the purpose of making offerings to the glorious Jñānaḍākinī, the sacrificial praise is explained: Victory to the Great Hero, the Lord of Heroes, whose nature is the sky, profound and difficult to fathom, intoxicated by drinking the nectar of the lips in the embrace of non-dual union! Victory to the nectar of bodhicitta, the nature of which is the inseparable compassion of the two thousand [letters] of the āli and kāli, abiding within the channel-wheels as the staff of the skeleton, the support of joy, and the continuous rain of the drops of the bindu! Victory to that very self, the wisdom of self-awareness, the experience of the eight great flavors of the stainless body, the beauty of the sixteen joys!

ཐོག་མ་མཐའ་དབུས་མི་གནས་ཆུ་སྐྱེས་དབང་བསྐུར་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་སྐད་ཅིག་ཡི་གེ་འཁོར་ལོ་སྔགས་རྒྱུད་རིམ་མཛེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚངས་པ་ཁྱབ་འཇུག་ཉི་མ་ཟླ་ བ་ལ་སོགས་ཁྱབ་གཙོ་རྒྱུ་ཁྱེད་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞི་བའི་བསྟོད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་ སྨོན་ལམ་གྱི་རྒྱལ་པོ་བཤད་དེ། དག་པའི་ཟླ་བའི་འོད་དཀར་སྣང་བ་བདེ་ཆེན་ལེགས་དགྱེས་མྱུ་གུའི་རྣམ་པའི་ལྟེ་བའི་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བདེ་ཆེན་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བདུད་རྩི་བཟའ་བ་རྟག་ཏུ་དུས་གྱུར་ཅིག། རྟག་ཆད་མངོན་དགའ་དགའ་བྲལ་གཉིས་སྤངས་དྲི་མེད་རྡོར་སྙིང་ནང་རང་ བཞིན་གཅིག་པུའི་མཚོན་རྡོར་བསམ་གཏན་ཁོ་ནར་གྱུར་ཅིག། རང་ཉམས་མྱོང་རྣམ་མཛེས་དགའ་བརྒྱད་གཉིས་ལོ་པད་འོད་མཉམ་དམར་ཐིགས་ལག་རྐང་ཨུཏྤ་ལ་འདབ་སྤྱན་གསུམ་དབུས་ཕྲ་དབང་ཤེས་ཡན་ལག་མཆོག་མའི་སྦྱོར་བ་ཤིན་ཏུ་ཁོ་ནར་གྱུར་ཅིག། ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་ ཁམས་ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་གནས་ཕྱིར་བླ་མེད་ཐེག་ཆེན་ནང་གི་ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་བདུད་རྩི་སྙིང་པོ་མཛེས་ཤིན་ཏུ་ཁེངས་ཆོས་འབྱུང་གྲགས་པའི་ཚངས་བཞིར་གནས་གྱུར་ཅིག། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དམར་ཐིགས་ཆོས་ ཀྱི་འབྱུང་གནས་གྲགས་པའི་འབྲས་བུའི་སྨོན་ལམ་གྱི་དོན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དཔལ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་བཤད་དོ། །

Abiding neither in beginning, end, nor middle, the empowerment of the water-born, the appearance of wisdom, the momentary wheel of syllables, the beautiful sequence of the mantra tantra, the Tathāgata, Brahmā, Viṣṇu, Āditya, Candra, and so forth—may the pervasive sovereign, the Cause, be victorious! From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the fourteenth chapter, titled "The Teaching on the Meaning of the Sacrificial Offering of the Praise to the Nature of Suchness." Then, furthermore, for the sake of making offerings to the glorious Wisdom Ḍākinī, the King of Aspirations is explained: May the white light of the pure moon, the appearance of the sprout of great bliss and perfect joy, arise from the space of the navel; may the nectar of great bliss arising from space be the constant food. May the stainless Vajra Heart, which abandons the two extremes of eternalism and nihilism and is free from joy, be the sole symbol of the internal nature, becoming nothing but meditative concentration. May the union of the supreme goddess of the senses—whose own experience is beautiful, whose eight joys are like the petals of a lotus, whose light is equal to the red drops, whose hands and feet are like the petals of an utpala, and whose three eyes are in the center of the slender waist—become the very essence. For the sake of establishing the perfect awakening of a Buddha in all world realms, may the interior space of the unsurpassed Mahāyāna be completely filled with the beautiful essence of nectar, the nature of which is the source of phenomena (dharmodaya), and may one abide in the four renowned Brahmās. From the Glorious Garland of Joyful Flowers, this is the fifteenth chapter, titled "The Teaching on the Meaning of the Aspiration for the Result: The Red Drop of Great Bliss and the Source of Phenomena." Then, furthermore, for the sake of making offerings to the glorious Wisdom Ḍākinī, the request for departure is explained.

སྔར་བསྟན་པའི་སྒོ་དགུ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་ལས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་ཡེ་ ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ཟླ་སར་མེ་ཏོག་གིས་གང་བ་ཉི་འོད་ཀྱི་སྣང་བའི་པདྨས་མཆོད་པར་བྱས་ནས། ནམ་མཁའ་དང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་ཆུ་དང་ས་དང་མེ་དང་རླུང་གི་ཡི་གེ་བདུན་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་པའི་ཕྲེང་བ་རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་ཡིད་ ཀྱིས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བས་བསྐོར་སྒྱུར་བས། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམ་རྡོ་རྗེའི་སྒོའི་རྟ་བབས་ཚོན་རྩི་ལྔའི་གནས་ནས་གཅིག་པུའི་ཆའི་གནས་སུ་རྡོར་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ས་བོན་གྱི་ནང་ནས་དང་པོའི་གཅིག་གི་ཕྲ་མོའི་ཆའི་ཐ་མའི་གནས་ལ་མི་ གཡོ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་དང་པོ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དབུས་གནས་ནང་གི་པདྨ་གཉིས་པོའི་གཅིག་གིས་འཆི་མེད་དྲི་མེད་རྒྱས་དང་སྤྲོ་བ་དགའ་དང་། སྲོག་དང་སྐྱབས་སྦྱིན་དང་གླེང་གཞི་སྟེ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་གཉིས་པའོ། ། དང་པོ་གནས་ཀྱི་པདྨའི་ ལྟེ་བར་གདུ་བུའི་གནས་གསུམ་པའི་གཅིག་གིས་དང་། གཞན་བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། འོད་དང་། ལམ་དང་། རྟེན་དང་། བརྟེན་པ་དང་། འབྱུང་བ་དང་། ཚིམ་པ་དང་། བདུད་རྩི་དང་། སྒེག་པོ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། སྣང་བ་དང་། སྒྲོན་མ་དང་། བརྟན་པ་དང་། གཡོ་བ་དང་། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་བཅུ་དྲུག་ཚིམ་པའི་ཆར་ཡང་མེ་ཏོག་གིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་གསུམ་པའོ། །

From the body endowed with the nine gates and so forth previously explained, from the maṇḍala of the wisdom-being (jñānasattva) and the commitment-being (samayasattva), one should first perform the invitation. Having made offerings with lotuses filled with flowers and the light of the sun, one should, with a mind of uninterrupted mantra recitation using the seven-syllable mantras of space, moon, sun, water, earth, fire, and wind, revolve through the union of non-dual insight and method. From the location of the five colors of the archway at the vajra gate of the sequence of the maṇḍala wheel and so forth, one should first request the departure from the location of the single part within the seed-syllable of the three vajras and wisdom, at the final location of the subtle part of the first one. Second, from the center of the two inner lotuses, one requests the departure through the eight great desires: immortality, stainlessness, expansion, joy, emanation, life-force, granting refuge, and the introductory narrative. Third, from the hub of the first location lotus, through the location of the bracelet, and through the others—diligence, concentration, light, the path, the support, the supported, the elements, satisfaction, nectar, the graceful, enjoyment, appearance, the lamp, stability, movement, and the elixir—one requests the departure through the sixteen parts of satisfaction, such as these, with flowers. This is the third [invitation].

གཏོར་མའི་གནས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་སྙིང་པོའི་ལྟེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་མན་ཆད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བའི་ནང་བཅུ་དྲུག་པའི་དང་པོས་དང་། གཞན་ཡང་ཆར་ཡང་ཐིག་ལེ་ཚུལ་ཙམ་མཆོག་གཞན་མཆོག་སྦྱོར་བ་དྲུག་གི་རྨད་བྱུང་མེ་ཏོག་གིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་བཞི་པའོ། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལས། ཡི་གེ་བདུན་བཟླས་པའི་བསྒོམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་དང་། ཐོག་མ་དང་ ཐ་མ་དབུས་ཆགས་ཆེན་པོ་བརྒྱད་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་གནས་སུ་བཅུ་དྲུག་ཚིམ་པའི་ཆར་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྦྱོར་བ་དྲུག་དོན་གཤེགས་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་པོ་དུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ནི། ། ཡང་དག་དཔྱད་པ་བྱས་ནས་རྨད་འབྱུང་སྨྲས། ། དེ་ཕྱིར་བལྟ་དཀའ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མཐའ་ཡས། ། རེ་ཞིག་སུམ་ཤེས་དཔྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་ནུས། ། སྒྲ་ཚད་ལ་སོགས་ང་རྒྱལ་ནམ་ཡང་མིན། ། རྒྱུད་སོགས་དུ་མ་ཉན་པ་ངེས་ཀྱང་མིན། ། ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་གང་ཞིག་ཤེས་སམ་ཅི། ། གཞན་མིན་བླ་མའི་ཞལ་ནས་གསུང་མིན་ཚེ། ། བླ་མ་ཤིན་ཏུ་བློ་ལྡན་ ང་རྒྱལ་མེད། ། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཐུགས་རྗེའི་བདག། རླབས་ཆེན་ཆེན་པོའི་ཡུལ་གྱིས་གོས་པ་མེད། ། དེ་རྡོར་སེམས་བདག་མཆོག་བླ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དགའ་བ་དུ་མ་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ནི་ཡིད་འཕྲོག་བཟོར། ། འཇིག་རྟེན་འདིར་དོན་ཟབ་ཕྱིར་དགའ་བ་རིན་ཆེན་སྣང་བ་འོད་ཟེར་ ལྡན། ། དོན་ཤེས་དོན་དམ་པར་བདེ་སྐྱེད་མ་དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོའི་དགའ་མ། ། དག་ཡངས་བསྟན་པས་དྲི་མེད་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་བདག་གིས་རྙེད་པ་དགེ།

From the center of the lotus of the torma location, down to the center of the great wheel of great bliss (mahāsukha-cakra), the first of the sixteen [verses] and furthermore, the fourth [verse] is the request for the departure [of the deities] with the wondrous flowers of the sixfold union of the supreme and the other supreme, in the manner of the drops (bindu). From the Glorious Garland of Joyful Flowers: The meditation on the recitation of the seven syllables, the seed-syllable of the wisdom of the three vajras, and the beginning, end, and middle—the eight great attachments—at the location of the vajra lotus, the sixfold union of consciousness that satisfies the sixteen, is the teaching on the departure [of the deities]; this is the sixteenth [chapter]. The systems of many lords of yoga, having been authentically analyzed, are here spoken of as wondrous. Therefore, they are difficult to perceive, extremely profound, and infinite. For the time being, those with the three [types of] knowledge are very capable of investigation. One should never have pride in grammar, logic, and so forth, nor should one be certain of having heard many tantras and the like. How can one know the nature [of reality] otherwise? If it is not the speech from the mouth of the guru, it is not [known]. The guru, possessing supreme intelligence and free from pride, knows the nature in that way. The master of compassion, unstained by the objects of the great and vast, is the supreme Vajrasattva; to that guru I pay homage. This is the captivating craft of various flowers of manifold joy. In this world, for the sake of the profound meaning, it is the precious light of joy, possessing rays of radiance. The one who knows the meaning, the ultimate producer of bliss, the glorious consort of the wisdom ḍākinī—whatever stainless fruit I have found through the teaching of the pure and vast, may it be virtuous.

དེས་མྱུར་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་གི་གནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་ཐོབ་པར་ཤོག། དཔལ་ཨཽ་ཌྱན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་གནས་ལས་ བྱུང་བ། ། དཔལ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པའི། ། དཔལ་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་ཁ་ཆེའི་མཁན་པོ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་གུཔྟ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་ པའོ། །

By this, may the state of the Vajra Īśvara be swiftly attained throughout the three worlds. This concludes the Śrī Nandapuṣpamālā, composed in the presence of the glorious great king Indrabhūti, originating from the glorious great Vajra site of Oḍḍiyāna. It was translated, edited, and finalized by the Kashmiri Indian abbot Prajñāśrīgupṭa and the chief editor-translator, the monk Rinchen Gyaltsen.