Illuminating the Jewel of Empowerment

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་རཏྣ་ཨཱ་ལོ་ཀ། བོད་ སྐད་དུ། དབང་རིན་ཆེན་སྣང་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བཅུ་གཉིས་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྱེད་མེད་པ། ། བཅུ་གཉིས་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྱེད་རང་ཡིན། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཀྱི་རོ་ཡོད་པ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། གང་འདི་སུས་ཀྱང་མི་(ཤས་,ཤེས་)པ། ། གང་འདི་སུས་ཀྱང་གསལ་མ་བྱས། ། རྒྱུད་ རྒྱུད་ན་ནི་གསང་བ་བཞུགས། ། དེ་ཡི་དབང་མཆོག་བདག་གིས་བཤད། ། དབང་མེད་ན་ནི་མྱུར་འགྲུབ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་དེ་སྐད་གསུངས། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དབང་སྐལ་ལྡན། ། སྐལ་ལྡན་མིན་ན་ནམ་ཡང་མིན། ། མཁས་པས་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་སྐད་གསུངས། ། ཐམས་ ཅད་མཚན་གྱིས་གང་བ་དང་། ། རྒྱུད་ཀུན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་དང་། ། དབང་བསྐུར་ཤེས་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེ། ། དེ་ནི་བླ་མ་རྡོར་རྒྱལ་ཉིད། ། བླ་མ་འབད་དེ་མ་ཉེས་པར་བྱ། ། རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བཞིན་མཆོད་བསྟོད་བྱ། ། ཡོན་ཏན་ཕུང་པོ་བརྗོད་མི་ནུས། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་གཏིང་དཔག་དཀའ། ། སྐུ་ནི་རང་བཞིན་དཔལ་དང་ལྡན། ། སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་འདྲ། ། ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཁྱོད་ནི་ཤར། ། འཁོར་བ་དྲན་པའི་དོན་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བདག་ལ་མཛོད། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་དྲི་ཞིམ་བསྐུས་ཏེ་གོས་བཟང་བརྒྱན། ། སྐལ་ལྡན་གྱིས་ནི་ལྷན་ཅིག་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་དོན་དུ། ། ས་ལ་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་འབད་དེ་རྣམ་པར་བྱ། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ས་འོག་གཞུག་ཅིང་གཏེར་དུ་སྦ། ། དཔལ་ཆེན་རིན་ཆེན་རྒྱ་མཚོ་ཡི། །

In the language of India: Abhiṣekaratnāloka. In the language of Tibet: dBang rin chen snang ba (The Illumination of the Precious Empowerment). Homage to the glorious Vajrasattva! Half of half of twelve is not [twelve]; half of half of twelve is itself [six]. That which possesses the flavor of half of sixteen, I prostrate to that which is half of half of sixteen. That which no one knows, and that which no one has clarified, remains secret within the tantras. I shall explain its supreme empowerment. Without empowerment, there is no swift accomplishment; thus spoke Vajreśvara. One who possesses the fortune of all the branches [of the practice] is a fortunate one; one who lacks fortune is never [qualified]. The wise should bestow it upon such a person; thus spoke Vajrapāṇi. One who is filled with all the marks, who knows all the tantras, who understands empowerment and possesses great compassion—that is the Guru, the Vajra King himself. One should strive to please the Guru without fault. One should offer worship and praise as it appears in the tantras. The mass of his qualities cannot be described; the ocean of his wisdom is difficult to fathom. His body is naturally glorious, unlike any other being. The Blessed One, the Sun of Wisdom, has arisen for the sake of others. For the sake of remembering saṃsāra, please make the maṇḍala clear to me. Then, having anointed the limbs with fragrant scents and adorned with fine garments, the fortunate one, for the purpose of drawing the maṇḍala together, should diligently perform offerings upon the ground. Various jewels should be placed beneath the earth and buried as a treasure. [This is] the great glorious Ocean of Jewels.

རྒྱུད་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐ་དད་གསུམ། ། མེ་ཏོག་ཡང་ན་རྡུལ་ཚོན་པིར། ། ཡང་ན་ཏིང་ འཛིན་མཆོག་གིས་བྱ། ། རྒྱལ་པོ་ཆོམ་རྐུན་འཇིགས་པའི་གནས། ། ནམ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་མི་བྱ། ། སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ཡི། ། གནས་སུ་མཁས་པས་བརྩམ་པར་བྱ། ། དང་པོ་ཇི་ཙམ་ནུས་ཀུན་གྱིས། ། དད་པས་བླ་མ་མཆོད་པར་བྱ། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ མཆོད་བྱས་ན། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། རྟ་དང་གླང་པོ་མུ་ཏིག་རིན་ཆེན་གསེར་དངུལ་དང་། ། རས་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཅི་ལ་དགྱེས་པ་དང་། ། ཆུང་མ་བུ་མོ་སྲིང་མོ་གཟུགས་ནི་བཟང་བ་དང་། ། དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དབུལ་བར་བྱ། ། མགོན་པོའི་ སྤྱན་གྱིས་བདག་ལ་གཟིགས། ། ཁྱོད་ནི་བདག་གི་སྟོན་ཆེན་པོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པའི་ལམ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། པདྨའི་འབྱུང་བ་བདག་ལ་སྩོལ། ། གསང་བའི་མཆོག་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་ཉི་འོད་ལ་ ཕྱག་འཚལ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་སྨན་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་གཙོ་ཕྱག་འཚལ། ། སྐྱེས་བུ་ཁྱོད་ནི་སུ་ཞིག་ཡིན། ། ཁྱོད་ནི་ཅི་འདོད་བདག་ལ་སྨྲོས། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་བདག་སྐལ་ལྡན། ། ཐོག་མའི་དབང་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། དེ་ནས་དེ་ཡིས་མདའ་ཡི་རས། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཡོན་རྣམས་དབུལ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཟུགས་ལ་བསྒོམ། ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་སྔགས་ཀྱིས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་མིག་དགབ་རས། ། ལས་ཀྱི་བུམ་པས་གཏོར་བར་བྱ། ། ཡང་ན་དམ་ཚིག་ཆུ་ཡིས་གཏོར། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ སྔགས་ཀྱིས་ནི། །

From the tantra, there are three distinct types of maṇḍalas: One should construct them with flowers, or colored powders and brushes, Or else by means of supreme meditative concentration (samādhi). One should never construct a maṇḍala in a place That is a site of fear from kings or thieves. The wise should undertake it in a location Free from all such defects. First, with as much devotion as one is able, One should worship the guru. If one makes offerings at the guru’s feet, Accomplishment (siddhi) will be attained without doubt. Horses, elephants, pearls, jewels, gold, silver, And various things such as cotton cloth—whatever he delights in— Wives, daughters, sisters, and those of beautiful form: With a joyful mind, one should offer all of these. O Protector, look upon me with your eyes! You are my great teacher. Grant me the reality of the samaya. Grant me the very path to liberation. Grant me the source of the lotus. Grant me the supreme secret. Homage to the Omniscient One! Homage to the sunlight of wisdom! Homage to the medicine of the Omniscient One! Homage to the chief of the amṛta of wisdom! "O Great Being, who are you? Tell me, what do you desire?" "I am a fortunate hero. Grant me the initial empowerment." Then, with a cloth over the eyes, One should offer the outer gifts. One should meditate on the form of Vairocana And take him as the samaya-sattva. With the mantra OṂ ĀḤ KHAṂ VĪRA, The flower garland and the eye-covering cloth Should be sprinkled with water from the action vase, Or else sprinkled with the samaya water. With the mantra HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ...

ཨ་ཏི་ཧོ་བརྟན་བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་། ། ལན་གསུམ་ཨརྐ་མེ་ཏོག་གིས། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་སྔགས་ཀྱིས་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ཅན། ། སྙིང་གར་ཅུང་ཟད་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ། དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅི་ འདོད་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྙེད་པར་འགྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་སྔོན་དུ་ནི། ། གང་ཡང་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། མ་ཡིན་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་འདི། ། ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ངེས་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་ནི། ། བཟུང་ལ་འདི་སྐད་སྨྲ་བར་བྱ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཡིན། ། སྤྱི་བོར་བདག་གིས་གསོར་བར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལ་འདི་སྨྲས་ན། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཕུང་ནས་འགྲོ། ། གུར་གུམ་དང་ནི་ཙནྡན་དང་། ། སྦྲང་རྩི་ཡོད་པའི་ཆུ་བསྲེས་ལ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་དེ་དབུས་བླུགས། ། དེ་ཡིས་དམ་ཚིག་བླུད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲོད་ཀ་མ་ཧཱ་དང་། ། བཛྲ་ཀུ་རཾ་བི་ཤ་ན། ། ལན་བདུན་བཟླས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ལག་པ་གཡས་སུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་འོང་། ། འཐུངས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཆུ། ། དེ་རིང་ཕན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་བདག་ལ་སྨྲོས། ། བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩོལ་དཀའ་བ་སྦྱིན། ། དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་དད་པས་བྱ་དགོས་སོ། ། གང་ཡང་ང་ལ་མི་མོས་ནམ་མི་བྱའི། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྣམ་སྨིན་དམྱལ་བར་འགྲོ། ། སྐྱེས་སུ་དྲི་མེད་ཡིད་ལྡན་པའི། ། ཁྱོད་ཀྱི་མིག་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་། ། དཀར་པོ་དག་ནི་མཐོང་གྱུར་ན། །

"Ati ho! Firm and excellent in ascetic conduct! Three times, with arka flowers, one should strike with the hūṃ phaṭ mantra. Then, holding the vajra flower slightly at the heart: oṃ surate samayas tvaṃ. Likewise, perform all [the rites]. Whatever fruit of wisdom you desire, and all accomplishments (siddhi), will be attained. Before seeing the maṇḍala, do not speak of anything at all. Otherwise, your samaya will certainly be impaired. Then, holding the vajra at the crown of the head, one should speak these words: 'This is the vajra of samaya; I shall brandish it over your crown. If you speak of this to others, you will be destroyed in an instant.' Mixing saffron, sandalwood, and honey with water, pour the five nectars (amṛta) into its center. With that, one should make [the disciple] drink the samaya. Reciting the mantra seven times: oṃ vajrodaka mahā vajrakūṇḍa viśana, it should be given into the right hand. 'This is your hell-water; if you violate the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, accomplishment will come. Drink this vajra-amṛta water! From this day forward, speak to me as Vajrapāṇi. Whatever command I give, you must perform it without hesitation. If you do not have faith in me, do not do it. If you do so, the karmic ripening will be to go to hell. O stainless person endowed with a pure mind, what do you see with your eyes? If you see white things..."*

ཞི་བའི་ལས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སེར་པོ་དག་ནི་མཐོང་གྱུར་ན། ། རྒྱས་པའི་ལས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དམར་པོ་དག་ནི་མཐོང་གྱུར་ན། ། དབང་གི་ལས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ནག་པོ་དག་ནི་མཐོང་གྱུར་ན། ། དྲག་པོའི་ལས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རས་ཀྱིས་མིག་ལ་བཀབ་ གྱུར་ནས། ། རྟགས་ནི་འདི་དག་མཐོང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནི་སྨྲ་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བསོད་ནམས་དེ་བཞིན་འོང་། ། ལྷ་མོ་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ། ། ཇི་ལྟ་བ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཡོད། ། རང་རང་གི་ནི་རིགས་རིགས་ལ། ། མེ་ཏོག་བབས་པའི་བུ་འདི་ནི། ། དེ་ ལྟ་བུ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། མིག་དགབ་རས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལས། ། མེ་ཏོག་བཟང་པོ་ལག་ཏུ་སྦྱིན། ། པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ་དབུལ་བར་བགྱི། ། བླ་མས་མེ་ཏོག་བལྟ་བར་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་སྟེ། ། ཡན་ལག་རབ་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེའི། ། དངོས་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་ མེད་པར་ཐོབ། ། ཡན་ལག་འབྲིང་གིས་སྔགས་དངོས་འགྲུབ། ། ཡན་ལག་ཐ་མས་ཆུང་དངོས་འགྲུབ། ། རང་གི་ལྷ་མོའི་དབུས་གནས་སུ། ། ཡང་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་བར། ། མེ་ཏོག་གང་གདན་ཉེ་དེའི་ཡིན། ། དེ་ཡི་གནས་ནི་དབུས་སུ་བརླག། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་བབས་ན་ནི། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་དངོས་གྲུབ་འོང་། ། པན་ཙ་རེ་ཁཱ་ལ་བབས་ན། ། ཕྱི་ནས་ལན་གསུམ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཡང་ནི་དེ་ཡི་སྟེང་བབས་ན། ། ནམ་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། དེ་ལ་ཆུ་ཡི་དབང་གཅིག་སྦྱིན། ། དབང་གཞན་དག་ནི་མི་སྦྱིན་ནོ། ། སྒོ་དང་རྟ་བབས་ཕྱི་རོལ་ དང་། །

The activity of pacification will be accomplished. If yellow is seen, the activity of enrichment will be accomplished. If red is seen, the activity of magnetizing will be accomplished. If black is seen, the activity of wrath will be accomplished. Having covered the eyes with a cloth, these signs will be seen. Then the Guru, the Vajra Holder, shall speak the blessing: "Just as merit is, so shall it come. In the sequence of the goddess families, there is the accomplishment according to the way it is. This child, upon whom the flower has fallen in its own respective family, shall obtain such an accomplishment." From the garland of cloth used to cover the eyes, the excellent flower is placed in the hand. "Pratīccha ho, Vajradhara," reciting this three times, it should be offered. The Guru should observe the flower. There are superior, middling, and inferior accomplishments: through the superior limb, the accomplishment of the Great Mudrā is obtained without doubt. Through the middling limb, the accomplishment of mantra is obtained. Through the inferior limb, the minor accomplishment is obtained. In the center of one's own goddess, or between oneself and another, whichever flower is near the seat belongs to that one. Its place is in the center. If it falls outside the maṇḍala, only a slight accomplishment will come. If it falls on the boundary lines (pañcarekhā), it should be offered again three times from the outside. If it then falls upon that, one will never obtain the accomplishment. In that case, only the water empowerment is given; the other empowerments are not given. At the doors, the archways, and the outside...

རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ཕྱིར་བབས་ན། ། དངོས་གྲུབ་ཐ་མའང་མེད་གྱུར་ན། ། གཞན་ཆེན་པོ་ནི་ག་ལ་འགྲུབ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་རིང་ཉིད། ། ཁྱེད་ནི་ནན་ཏན་མིག་ཕྱེ་སྟེ། ། བདག་གིས་ཐམས་ཅད་མིག་ཕྱེ་བས། ། རྡོ་རྗེ་མིག་ནི་མཆོག་གི་མཆོག། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ དོན། ། དང་པོ་སྒོ་སྐྱོང་ལ་སོགས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བུ་ཡི་གནས། ། ཕྱོགས་མཚམས་ལ་སོགས་སོ་སོར་བསྟན། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་ཇི་ལྟ་བུར། ། རབ་གནས་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་བྱ། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་ལ་འབད་དེ། ། རྩེ་གཅིག་གིས་ནི་ཁྲུས་བྱའོ། ། བུམ་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལྡན་པ། ། སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེ་ཡི་སྣོད། ། ཉི་ཟླ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིས་འབྱུང་། ། དེ་ཡི་ནང་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ལྷ་མོ་དང་ལྡན་མི་བསྐྱོད་པ། ། སྙིང་པོ་ཞུ་བའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་འང་དེ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་སངས་རྒྱས་ལ། ། བླ་མ་ཆེན་ པོ་ཇི་ལྟར་བྱིན། ། བདག་དང་འདྲ་བའི་དོན་དུ་ནི། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་གཞི་ལས་འབྱུང་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བདག་གིས་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་དཔལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆུས། ། འཁོར་ལོས་ སྒྱུར་དབང་བདག་གིས་བསྐུར། ། ཆུ་ཡི་དབང་ནི་བསྐུར་བ་ཡིས། ། མགོ་བོར་མི་བསྐྱོད་རིགས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་འབྲས་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ནི། ། དྲི་མེད་ཡང་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་གསེར་སོགས་གཟོ་བྱས་དང་། ། ཡང་ན་རས་ལ་བྲི་བ་མཆོག།

If, by falling outside the Vajra Garland, even the lowest accomplishment is not attained, how could the great ones be achieved? Today, Vajrasattva, open your eyes with diligence. By my opening all your eyes, the vajra eye is the supreme of the supreme. Then, regarding the meaning of the maṇḍala wheel: first, from the gatekeepers and so forth, the location of the maṇḍala as it is, and the directions and intermediate points are shown individually. How is the body of the Blessed One? One should perform the consecration and bathing ritual. In that way, exerting oneself for the sake of the disciple, one should perform the bathing with one-pointedness. The vase, possessing the dharmadhātu, is the precious vessel of the Buddha. It arises from the sun, moon, and the vowels and consonants; one should visualize it within. Akṣobhya, together with the goddess, is of the nature of the melted heart mantra; one should meditate on the wisdom being (jñānasattva). The action being (karmasattva) is also that. Just as the great guru was given to the Buddha by Bodhivajra, for the sake of one like myself, grant me the Vajra of Space. The great vajra empowerment, which is prostrated to by the three realms, arising from the basis of the three secrets, I, as all the Buddhas, bestow it. Oṃ Hūṃ! With the glorious vajra water, I bestow the empowerment of the Universal Monarch. By bestowing the water empowerment, Akṣobhya of the family arises upon the head. From that result, the mirror-like wisdom (ādarśajñāna) will arise, stainless and perfect. Then, [the image] should be fashioned from gold and so forth, or else it is best to draw it on cloth.

འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་གྲངས་མེད་ ན། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་བཞུགས་པ་ཀུན། ། དབུ་རྒྱན་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པ་ནི། ། མགོ་བོ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས། ། ཨོཾ་མུ་ཀུ་ཊ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་ལས་ཁྱད་པར་ཆེ། ། དབུ་རྒྱན་དབང་གིས་མགོ་བོར་ནི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་འབྲས་ མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། དྲི་མེད་ཡང་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོས་བཟུང་ནས་སུ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ནི་བརྗོད་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་ཇི་ལྟར། ། དེ་རིང་བདག་གིས་ཁྱོད་དབང་བསྐུར། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རབ་གྲུབ་ཕྱིར་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། སློབ་མའི་སྙིང་གར་ གཏུགས་བྱས་ལ། ། ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་གིས་མགོ་བོར་ནི། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་འབྲས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། རྡོར་དྲིལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ ཆེན་པོ་འདི། ། གཉིས་མེད་དངོས་པོ་ཤེས་རབ་ཐབས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། ལག་པ་གཡོན་པར་འདི་གཟུང་ཤིག། འཁྱུད་ནས་ཀུན་དུ་སྦྱར་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདྲའི་དངོས་པོར་འདུག། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ནཱ་ཡ་ཀ། དྲིལ་བུའི་དབང་གིས་མགོ་ བོར་ནི། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་འབྲས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ནི། ། དྲི་མེད་ཡང་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་རྡོར་དྲིལ་ནི། ། སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་གཟུང་བྱས་ལ། །

In all the countless world systems, All the Buddhas who reside therein Are visualized in the form of a crown; Upon the head is the form of a vajra. Oṃ mukuta abhiṣiñcāmi. This is far superior to the wheel-turning [kings]. Through the empowerment of the crown, Ratnasambhava shall arise upon the head. From that result, the wisdom of equality Will arise, stainless and perfect. Holding the Vajra-Lass (Vajralāsyā), And uttering "Hūṃ Hūṃ Hūṃ," "Just as Vajrasattva was empowered, So today do I empower you. To achieve the supreme accomplishment of all Buddhas, Hold this vajra." Touching the disciple’s heart, It should be placed in the right hand. Oṃ hūṃ vajra abhiṣiñcāmi. Through the empowerment of the vajra, The Great Powerful One (Vajrapāṇi), Amitābha shall arise upon the head. From that result, the wisdom of discernment Will arise clearly and vividly. This great illusory display of the vajra and bell, The non-dual reality of wisdom and method, Having the nature of the dharmadhātu— Hold this in your left hand. Embracing and joining them together, One abides in the state of a Vajra-holder. Oṃ vajrādhipati tvaṃ abhiṣiñcāmi nāyaka. Through the empowerment of the bell, Amoghasiddhi shall arise upon the head. From that result, the all-accomplishing wisdom Will arise, stainless and perfect. Holding the vajra and bell Above the crown of the head,

ཨོཾ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། ། དངོས་པོ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཀྱེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོའི། ། སྔར་གྱི་ རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟའོ། ། མིང་གི་དབང་གིས་མགོ་བོར་ནི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིགས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་འབྲས་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་ནི། ། དྲི་མ་མེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། འདི་ནི་དབང་བསྐུར་ལྔ་ཡིན་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། ། རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། ། འབྱུང་ ལྔའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་འདི་ཡིས་ནི་དབང་བསྐུར་བས། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་དབང་བྱེད་འགྱུར། ། ཡན་ལག་ལྔ་ནི་ཡོད་པའི་དབང་། ། དེ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་ལྷ་མོའི་དབང་དུ་བསྟན། ། ཤེས་རབ་མ་ཡི་ལས་ཡོད་ཕྱིར། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུད་ལས་གསུངས། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དེར་ཡང་བསྟན། ། ལག་པ་དག་གིས་འཁྱུད་པ་ནི། ། བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་ཤེས་རབ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། སློབ་དཔོན་དབང་དུ་གསུངས་པའི་གཞུང་། ། ལྷ་མོའམ་ནི་སློབ་དཔོན་དབང་། ། སྡོམ་པའི་མཆོག་ནི་བཟུང་ནས་སུ། ། སྔར་བརྗོད་པ་ ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། དམ་ཚིག་གསུམ་ཡང་ཞུ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་དབང་། ། ཐུགས་རྗེའི་གཏེར་གྱིས་བདག་ལ་སྩོལ། ། བདག་དང་གཞན་དོན་བྱ་བ་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་དྲིན་གྱིས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་ཡང་དག་དཔལ་བླ་མས། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་གཟུང་བར་བྱ། ། ཧཱུཾ་གི་དངོས་པོ་རྡོ་རྗེ་མཆོག། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་བདག་ཉིད། ། ཨོཾ་མཆོག་གི་དང་པོ་སྐྱེས་བུ་སྟེ། ། རྡོར་འཛིན་ཐམས་ཅད་བདག་པོ་ཡིན། ། ཧཾ་ཧཱཾ་ཧིཾ་ཧཱིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་སྟེ། །

Oṃ śrī nāmābhiṣiñcāmi. Possessing the nature of the five entities, O Glorious Vajra [Name], it is according to the sequence of the previous family. Through the empowerment of the name, Vairocana of the family arises upon the head. Its result, the pure expanse of reality (dharmadhātu), will arise as stainless. These are the five empowerments, possessing the nature of the five wisdoms (jñāna) and also the identity of the five families. They also possess the nature of the five elements. By being empowered with this glory, one will gain mastery over all things. The empowerment of the five limbs belongs to the master (ācārya). Alternatively, it is taught as the empowerment of the goddess, because of the activity of the wisdom consort (prajñā). This is taught in the Hevajra Tantra, and the essence of wisdom is also shown there: "Embracing with the hands, holding a wisdom consort sixteen years of age, the union of the vajra and bell is the source text taught as the master empowerment." Whether it is the empowerment of the goddess or the master, having taken the supreme vow, one should request the three samayas according to the previously mentioned ritual: "O Vajra Master, please grant me the empowerment, a treasury of compassion. The benefit of self and others is through your kindness and grace. O Bhagavān, perfect and glorious Guru, please hold the vajra reality. Hūṃ is the supreme vajra entity, the self-nature without beginning or end. Oṃ is the supreme primordial being, the lord of all Vajra-holders. Haṃ hāṃ hiṃ hīṃ hūṃ hūṃ."

འདི་ཡིས་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཨ་ལས་རྡོར་དྲིལ་སྐྱེས་པ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕེཾ་ཕེཾ་སྟེ། ། འདི་ཡིས་དྲིལ་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འདི་ནི་མཆོག་གི་དངོས་པོ་ཡིན། ། ཤེས་རབ་སྒྱུ་མར་གསུངས་པའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཐོག་མ་བྱང་ཆུབ་རྒྱལ་བས་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། མི་ཕྱེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་གཟུགས། ། སྟོན་པ་འདི་ཡི་ཚིག་གིས་ནི། ། སློབ་ མའི་ལག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནི་སྔགས་ནི་ཡོད་པའི་ས། ། རྩེ་གཅིག་གིས་ནི་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་མ་ཧཱ་ན་དེ་སྭ་རཱུ་པེ་བིནྡུ་ཛྙཱ་ན་མ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། རང་ཡིད་བརྟན་པའི་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཅན། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། ། སྐུ་ཡི་ཕྱག་རྒྱས་ གསལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་རིགས། ། དམ་ཚིག་གསུམ་ནི་དཔའ་བོར་གཟུང་། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དོན། ། ནང་གི་མཚན་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང་། ། ལྷ་ཡི་རྣམ་དག་དེ་ཁོ་ན། ། མཚན་དང་འབྱུང་བ་སྨྲ་བར་བྱ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་མགོན་ཇི་ལྟ་བུར། ། དེ་ལྟ་བུར་ནི་སློབ་མ་གཟུང་། ། དེ་ལ་གནང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཅི་མཛད་ཁྱོད་ཀྱིས་གྱིས། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕན་དོན་དུ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུར་འདུག། ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་འདུལ་བ་ཡིས། ། དེ་ནི་གནང་བ་སྦྱིན་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དངོས་ཞི་བ་ནི། །

By this, the vajra is consecrated. From the syllable A, the vajra and bell are born. This is the mother of all Buddhas. HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHEṂ PHEṂ. By this, the bell is consecrated. This is the supreme reality; it is taught as the illusion of insight. You must always hold it. From the beginning, the Victors held it. The supreme wisdom of the vajra is an indivisible form like space. With these words of the Teacher, it should be placed in the hands of the disciple. That is the ground where mantra exists; it should be rung with one-pointedness. OṂ ĀḤ HŪṂ VAJRA GHAṆṬE MAHĀNĀDE SVARŪPE BINDU JÑĀNAMAYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. By the reality of one’s own stable mind, which is the nature of Vajrasattva, the essence of one’s own deity should be made clear through the mudrā of the body. One should hold the three samayas as heroes, the family of Vajrasattva himself. Then, the meaning of the maṇḍala reality, the application of internal names, and the purity of the deities—these should be explained as the names and their origins. Just as the Protector Vairocana is, so should the disciple be held. Then, the permission should be granted: "Whatever the Buddhas do, you must do. For the benefit of all sentient beings, remain like an ocean of Dharma. Turn the wheel of Dharma in whatever way all beings are to be tamed." This is the permission granted through the discipline of samaya. Then, the peaceful reality of the five wisdoms of the Tathāgata family—

ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་མི་ཕྱེད་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཕྱག་བྱེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་ན་ཇི་ལྟར་བསྣམས། ། རྡོ་རྒྱལ་བརྟུལ་ཞུགས་མི་ཤིགས་པ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ བཟུང་བར་གྱིས། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ནཾ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་བཛྲ་ནཾ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་བདག་རང་ཉིད། ། མཆོད་སྦྱིན་ཁུ་ཚུར་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཁྱོད་ནི་བདག་གིས་ལུང་བསྟན་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོར་སེམས་ཡིན། ། སེམས་ཅན་ཐར་པ་འགྲུབ་དོན་དུ། ། ངན་འགྲོ་རྣམས་ནི་ དྲན་པར་གྱིས། ། ཡང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྱོད། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་ཐུབ་པ་ཁྱོད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ། ། དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཡང་དག་པའི། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ཁྱོད་ལུང་བསྟན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་འབྲས་ བུ་རབ། ། འདིས་གསུངས་པས་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་རྙེད། ། དེ་ནས་སྐྱབས་ནི་སྦྱིན་པ་ནི། ། གསང་བའི་སྒྲ་ནི་ཡོད་པའོ། ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་མེད་དེ། ། དེ་བས་འདོད་པའི་ཆགས་བྲལ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་ཡང་མ་བྱེད། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ ཡོད་པ་ནི། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱིས་ནི་མཉམ་པའོ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ནི། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལས་ནི། ། ཕྱི་ནས་ཤི་བ་ཡོད་མེད་དེ། ། སྲིད་པ་ཡང་དག་དངོས་གྲུབ་ཀྱིས། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་བོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནང་ ཡོད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྤང་མི་རུང་། ། དེ་ནི་འབྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །

To the indivisible nature of primordial wisdom, To whom all Buddhas prostrate, Just as the glorious Vajrasattva Holds it in his own hand, So should you, O Vajra-vow, hold it With an indestructible discipline. Oṃ sarvatathāgatānāṃ siddhi samaya vajrāṇāṃ. I, the Buddha-form, myself, With the fist of the sacrificial offering, Proclaim you to be prophesied: You are the Tathāgata Vajrasattva. For the sake of accomplishing the liberation of sentient beings, Be mindful of the lower realms. You are a true Tathāgata, You are the Sage of the three realms. Buddhas, Bodhisattvas, and Āryas, With one voice, prophesy you As a true Arhat in perfect awakening. Through this, you have attained The supreme fruit of the Mahāmudrā. Then, the granting of refuge Is the presence of the secret sound. In the three realms, there is no sin Like that of being free from desire; Therefore, you too must never Become free from the desire for the Dharma. The great samaya that exists Is the equality of Hūṃ and Phaṭ. With the absence of all sin, By abiding in the secret maṇḍala, Within this vehicle of Great Bliss, There is no death hereafter. Through the authentic siddhi of existence, Existence and nirvāṇa are transcended. The bodhicitta that exists Within the Vajra Jewel must not be abandoned. By the mere arising of that, One becomes a Buddha without a doubt.

དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྨད་མི་བྱ། ། ནམས་ཀྱང་བོར་བར་མི་བྱའོ། ། མ་རིག་པའམ་གཏི་མུག་གིས། ། ཕྱི་ནས་འཇིགས་པས་བསྲུང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ནམ་ཡང་སྤང་བར་མི་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་པའི་ཕྱིར། ། བླ་མ་སྨད་པར་ཡོང་མི་བྱ། ། རང་བདག་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་ནི། ། དཀའ་ཐུབ་སྡུག་བསྔལ་མི་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་བདེ་གཟུང་ན། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་འོངས་འབྱུང་། ། ཡན་ལག་བཞི་པོ་ འདི་དག་དང་། ། གནང་བའི་སྦྱིན་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག། དབང་ནི་དབང་ལྔ་ཟིན་ནས་ནི། ། ཕྱི་ནས་འབད་དེ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དགོངས་དང་དགོངས་མིན་བྱེ་བྲག་ནི། ། སློབ་དཔོན་དབང་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལས་ནི། ། དབང་ནི་དྲུག་ཏུ་བཤད་པའོ། ། ཕྱི་མའི་རྣལ་འབྱོར་ གསང་བའི་དབང་། ། བདུན་པར་གྱེས་པ་ཡོད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟར་ནི། ། ཕྱི་མའི་ཕྱི་མ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར། ། འདི་དགུའི་དགྱེས་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་རིམ་པའོ། ། ཆུ་དང་དབུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དྲིལ་བུ་མིང་དང་དེ་ལྔ་དང་། ། རིགས་ གསུམ་དམ་ཚིག་ཡོད་པ་ནི། ། དབང་ནི་བརྒྱད་དུ་གྱེས་པ་གསུངས། ། བརྟུལ་ཤུགས་ལུང་བསྟན་སྐྱབས་སྦྱིན་ནི། ། དེ་དག་བཅུ་གཅིག་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་གསང་བའི་དབང་། ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་བཞི་པའོ། ། ཡང་ན་སོ་སོར་ཤེས་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་འདི་ནི་བཅུ་བཞི་པའོ། ། སློབ་དཔོན་མདུན་དུ་རྩེ་གཅིག་གིས། ། དེ་ནས་གུས་པས་ཞུ་བར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་དཔལ་ཆེན་པོ། །

One must not disparage the sublime Dharma; one must never abandon it. Even if one is ignorant or deluded, one should protect it later out of fear. One must never discard the vajra, the bell, or the mudrā. Because he is equal to all Buddhas, one must never disparage the guru. Having completely relinquished one’s own self, one should not engage in the suffering of asceticism. If one maintains bliss in whatever way is blissful, the perfect Buddha will arise in the future. These four branches and the irreversible gift of permission: once the five empowerments have been received, one should later bestow them with diligence. One should understand the distinction between the intentional and the non-intentional within the master’s empowerment. In the Kriyā, Caryā, and Yoga Tantras, the empowerments are explained as six. In the later Yoga [Tantra], there is the secret empowerment; thus, there is a division into seven. The wisdom-knowledge empowerment is likewise; in the later of the later, the glorious Yoga [Tantra], one should understand these as nine. This is the sequence taught in the tantras. The water, the crown, the vajra, the bell, and the name—these five, along with the three families and the samaya, are taught as the eightfold division of empowerment. The ascetic conduct, the prophecy, and the gift of refuge—these are the eleven. The second is the secret empowerment; the third is the wisdom-knowledge; and the fourth is likewise. Alternatively, they should be understood individually. This is the fourteenth empowerment. With one-pointed focus before the master, one should then request it with devotion: "O Great Glorious Vajra Awakening..."

གསང་བའི་དབང་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་བདག་ལ་སྩོལ། ། རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། ཁྱོད་ ལ་ཕྱག་འཚལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱག་འཚལ་ཕྱག་འཚལ་རྨད་བྱུང་ཁྱོད། ། བདེ་ཆེན་བཞུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རབ། ། སྐྱེས་བུ་འདི་ལ་དགོངས་པ་ཡིན། ། རང་གི་རིགས་ནི་མེད་གྱུར་ན། ། གཞན་མ་གང་ཡང་མཚན་ལྡན་རུང་། ། བཅུ་གཉིས་ཡང་ན་བཅུ་དྲུག་ གམ། ། མེད་ན་ཉི་ཤུ་ལོན་པའང་རུང་། ། དེ་ནི་ནུ་སྲ་གྱེས་པ་དང་། ། མ་བཙས་པ་དང་བརྟན་པ་དང་། ། སྐྲ་གནག་མིག་དཀྱུས་རིང་བ་དང་། ། སྐད་སྙན་དག་ཏུ་སྨྲ་བའོ། ། ཧ་ཅང་སྦོམ་མིན་ཕྲ་བ་མིན། ། ཡན་ལག་དཀར་མིན་གནག་པ་མིན། ། ཧ་ཅང་ཐུང་མིན་རིང་བ་མིན། ། ལོངས་སྤྱོད་ དག་ལ་མཁས་པ་དང་། ། རྐེད་དབུས་ཕྲ་ཞིང་བྷ་ག་རུབ། ། སྐུ་སྨད་ཆ་ནི་རབ་ཞེང་ཆེ། ། ཁུ་བ་མང་ཞིང་སྙིང་པོ་ཆུང་། ། ཕྱི་ཞེང་ཆེ་ལ་སྲ་བ་དང་། ། དྲི་ཞིམ་རེག་བྱ་འཇམ་པའི་ལུས། ། འདོད་ཆགས་ཆེ་ལ་མི་དགའ་མིན། ། སྨིན་མ་རིང་ཞིང་བར་མ་ཆད། ། གཞུ་དངོས་འདྲ་ཞིང་འོད་འཕྲོ་ གནག། གཡོན་གྱི་སྲིན་ལག་རྩ་བ་ལ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་ན་པདྨ་རིན། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དངོས་གསལ་བ། ། སུ་ལ་འདི་འདྲའི་རྟགས་ཡོད་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཡི་གསང་བའི་དབང་། ། དོན་ནི་འགྲུབ་པར་ནུས་པས་སོ། ། དེ་ལ་ཁྲུས་སོགས་བྱུག་པ་བྱ། ། དད་པས་བླ་མ་ལ་དབུལ་བྱ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ནི་ཚིག་ཀྱང་བརྗོད། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་འདི་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཕྱིར་གྱེད་བྱ། ། ནང་མིན་ཧ་ཅང་རིང་བའང་མིན། ། རིམ་པས་བུ་མོ་དབང་བསྐུར་བྱ། །

Grant me the secret empowerment! Grant me the amṛta of primordial wisdom! Grant me the arising of the vajra! Homage to you, the great hero! Homage to you, homage to you! Homage to you, the marvelous one! Homage to you who abide in great bliss! The excellent daughter of one’s own family is intended for this person. If one’s own family is not available, any other who possesses the [proper] marks is suitable—whether twelve, sixteen, or if not, even twenty years of age. She should have firm and separated breasts, be unmarried, and be stable. Her hair should be black and her eyes long; she should speak with a melodious and pure voice. She is neither too stout nor too thin, neither too fair-limbed nor too dark. She is neither too short nor too tall. She is skilled in the arts of enjoyment, with a slender waist and a tight bhaga. Her lower body is very broad, with abundant fluid and a small core. Her outer dimensions are large and firm, with a fragrant scent and a body of soft touch. She has great desire and is not displeased. Her eyebrows are long and unbroken, curved like a bow and radiating a dark luster. At the base of her left ring finger, there is a clear mark of a wheel, or a lotus, a jewel, a vajra, or a sword. Whoever possesses such signs is a mudrā through whom the secret empowerment can accomplish the goal. One should perform the ritual bathing and anointing for her and offer her to the guru with devotion. One should also utter the special words: "O Protector, I offer this to you!" Then the disciple should step outside. It should be neither too dark nor too bright. Gradually, the empowerment should be conferred upon the daughter.

དེ་ལ་གསང་ཆོས་བཤད་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱའི་བརྡ་དང་དབང་གི་དོན། ། སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་རོ། ། དེ་ནས་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལེགས་དགྱེས་དགྱེས་པ་རབ་བགྱེད་དོ། ། སྣང་བ་རེག་བྱ་འདུས་པ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་གསུམ་སྐྱེས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྤང་མི་རུང་། ། སྤངས་ན་འགྲོ་བའི་གནས་སུ་ནི། ། བདེ་ཆེན་སེམས་ནི་ འགྲོ་བར་འགྱུར། ། འགྲོ་ན་དེ་ནི་ཆད་པ་ཡིན། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསལ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་གསང་འདུས་པའི་ནང་ནས་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་ནུབ་ཞེས་ནི་འབྱུང་། ། མཚམས་ནི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ཡིན། ། རིམ་པ་ལྔ་པ་ལས་ཀྱང་གསུངས། ། དེ་ནི་གསང་བར་བཤད་པ་ཡིན། ། གསང་ བར་སྣང་བ་མཆེད་པ་བཤད། ། འདུད་ནས་དེ་ནི་སྣང་བ་མཆེད། ། དེ་ནི་གཅིག་པུ་ཕོ་བྲང་གསང་། ། དེར་ནི་རང་གིས་ཤེས་པར་བྱ། ། སེམས་ནི་འདམ་སྐྱེས་ནམ་མཁར་མིན། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དགུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རས་ཀྱིས་གདོང་ཡང་དགབ། ། པདྨ་རབ་ཀྱི་ཁ་དབུས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ རྒྱལ་པོ་དྲང་བར་བྱ། ། བུ་ཡི་ཁ་པད་ནང་དུ་ནི། ། སྦོམ་པོ་ཐ་ལྟག་གིས་མནན་ནོ། ། རྩ་གཉིས་མཆོག་གི་ནང་ནས་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་བཏང་། ། སྐྱེས་བུ་བདུད་རྩི་ཇི་ལྟ་བུ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲོས་ཤིག་དགའ་བ་ཡིན། ། ཨེ་མའོ་མཆོག་གི་བདུད་རྩི་ཡིན། ། ཨེ་མའོ་ཡེ་ཤེས་ བདུད་རྩི་རབ། ། ཨེ་མའོ་རོ་ནི་བརྗོད་མི་ལང་། ། ཨེ་མའོ་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་རབ། ། དེ་རིང་བདག་སྐྱེས་འབྲས་བུ་མཆོག། དེ་རིང་བདག་ནི་རབ་ཏུ་རྒྱལ། ། དེ་རིང་བདག་ནི་འཁོར་ལས་རྒྱལ། ། དེ་རིང་བདག་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །

In this regard, the secret dharma shall be explained: the symbols of the mudrā and the meaning of the empowerment, as well as the moments [of light], are likewise. Then, through the union of the two, the most joyful one brings about supreme delight. When appearance and touch converge, the three wisdoms arise. Once the three authentic wisdoms have arisen, the bodhicitta must not be discarded. If it is discarded, the mind of great bliss will go to the abodes of wandering beings. If it goes, that is annihilation. The wisdom of insight is luminous. Even within the glorious Guhyasamāja, it is said: "The vajra is the setting sun." The juncture is the attainment of appearance. This is also taught in the Five Stages: "That is explained as the secret." The secret is explained as the increase of appearance. Having bowed, that is the increase of appearance. That is the singular secret palace; there, one should know it for oneself. The mind is not in the lotus or the sky. Then, the disciple should be summoned. Then, the face should be covered with a cloth. From the center of the excellent lotus, the vajra king should be drawn forth. Within the lotus-mouth of the son, the thick [thumb] and the ring finger press down. From within the two supreme channels, it is sent into the enjoyment wheel. "O person, what is the nectar like? Tell me, it is joy!" "Ema! It is the supreme nectar. Ema! It is the excellent nectar of wisdom. Ema! Its taste is beyond description. Ema! It is the excellent vajra nectar. Today is the supreme fruit of my birth. Today I am utterly victorious. Today I am victorious over saṃsāra. Today I have no doubt."

ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཡང་དག་མཆོག། བརྗོད་མེད་གནས་ནི་བདག་ གིས་རྙེད། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་ཞུ་བ་བྱ། ། བསྟོད་པ་སྣ་ཚོགས་རབ་བགྱིས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་བདེ་བའི་གནས་བཞུགས་ཏེ། ། རྒྱལ་འགྱུར་རྒྱལ་འགྱུར་མགོན་པོ་ཁྱོད། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་གཉིས་བདག་ཅན། ། ལེགས་དགྱེས་བདེ་མཚོ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། མཆོག་དང་ཆད་པའི་དབུས་སུ་ནི། ། རོལ་ ཅིག་ཁྱོད་ནི་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བདག་སྩོལ། ། ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་བདག་རྙེད་འོང་། ། ཡང་ན་གཅིག་པུའི་གཞུང་དུ་སྦྱོར། ། ཡང་ན་གཞན་གཞུང་གཞུང་བཟང་ངོ་། ། ཤེས་ རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་འདི་ནི། ། བརྟགས་ལ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། འདོད་ཆགས་ཆགས་བྲལ་མེད་པ་དང་། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མི་ཆགས་པ། ། ཇི་ལྟར་པད་ཆུས་མི་གོས་ཤིང་། ། དེ་ལ་འབད་དེ་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་ནི། ། གཅིག་པུའི་ཡན་ལག་མ་ ལ་འདིར་སྐྱོན་མེད། ། བླ་མས་རྟོག་པ་མེད་པར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ཟླ་གནས་རྒྱུད་ལས་དེ་སྐད་འབྱུང་། ། དོན་ཟིན་ནས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས། ། མ་དང་འདྲ་བས་བླ་མ་དབུལ། ། འཕྱང་བའི་སྦྱོར་ཐབས་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། དང་པོར་བུ་མོའི་འདོད་མཆོག་བྱ། ། དེ་ནས་སྐད་ཅིག་དགའ་ཡོན་ ཏན། ། རང་བཞིན་དེ་ཡང་གསལ་བར་བྱ། ། འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ནི་གནས། ། གཉིས་ཀྱི་བར་ན་དེ་ནི་ཡོད། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་མ་ཡི་རྩ། ། ཉིད་ནི་འདི་ཡི་ནང་ན་བཞུགས། ། ཀུན་རྫོབ་དངོས་པོའི་གཟུགས་སུ་ནི། ། ཁྱོད་ནི་བུད་མེད་གཟུགས་ཡིན་གྱི། །

Your kindness is the supreme, authentic [state]; I have found the inexpressible abode. Then, once again, I shall make a request, having performed various praises. Abiding in the state of the bliss of primordial wisdom, may you, the Protector, be victorious, victorious! You who possess both the āli and kāli, may you be the king of the ocean of bliss and supreme joy. Play in the midst of the supreme and the cessation; may you be victorious! You, the supreme Īśvara, grant me the empowerment of the wisdom of insight (prajñājñāna). Through that very kindness of yours, I shall find the primordial wisdom of the nature of reality. Alternatively, apply it to the single source text, or else the other source text is excellent. Having examined this empowerment of the wisdom of insight, it should be bestowed as suchness. Without desire or freedom from desire, the sattva of the wisdom of equality, and without attachment to any phenomena—just as a lotus is unstained by water—strive in that. Here, the King of Empowerments, the single limb, is without fault. The Guru should bestow it without conceptualization; so it is said in the Jñānacandrasthita-tantra. Having grasped the meaning, in an instant, offer the Guru like a mother. Through the methods of the "hanging" union and so forth, first perform the supreme desire of the maiden. Then, the qualities of the joy of the instant, that nature should also be made clear. This is the abode of the nature; it exists between the two. The channel of the Vajreśvarī herself resides within this. In the form of a conventional entity, you are in the form of a woman.

ཁྱོད་ནི་གཅིག་པུ་དོན་དམ་པར། ། ཕྱག་རྒྱ་ ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཀུན་བསྐྱབས་ན། ། བྱང་ཆུབ་རབ་ནི་རྙེད་པར་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་སྐྱབས་སྦྱིན་བྱས་ལངས་ན། ། སློབ་མའི་ལག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འདི་ནས་ཁྱོད་གཟུང་བཟང་བ་ཡིན། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སངས་རྒྱས་གསུང་། ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་ ལས། ། དམ་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བྱེད་ཅིང་། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་སྣོད་ཀྱི་ནི། ། གཡོན་ངོས་ལ་ནི་རྩ་ཡི་གནས། ། དེ་ནི་(ཁག་,ཁ་ག་)མུ་ཁ་དངོས། ། རྡོར་དབྱིངས་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་ཉིད། ། ཐབས་གཞན་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་ནི། ། ནམ་ཡང་རྙེད་པར་ཡོང་མི་འགྱུར། ། དེ་བས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ། ། དུས་འདི་ཕྱིན་ཆད་མ་བྱེད་ཅིག། དེ་ལ་ཡན་ལག་དྲི་ཞིམ་གོས་བཟང་བརྒྱན། ། ཡན་ལག་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་མང་པོས་བརྒྱན། ། གོས་མེད་ཆུ་སྐྱེས་སིག་སིག་ངག་བྱས་ཏེ། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་གསལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ཟ་བ་འདི། ། སྐྱེས་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནུས་སམ་ ཅི། ། རཀྟ་ཤུ་ཀྲ་ཤ་ཆེན་དང་། ། བུད་མེད་བརྟུལ་ཞུགས་དེ་བཞིན་ནོ། ། བྷ་གའི་པདྨ་འཇིབ་ནུས་སམ། ། སྐྱེས་བུ་སྨྲོས་དང་ཇི་ལྟ་བུ། ། ལྷ་མོ་བདག་གིས་ཅི་མི་ནུས། ། རཀྟ་ཤུ་ཀྲ་སོགས་ཟ་ནུས། ། རྟག་ཏུ་བུད་མེད་བརྟུལ་ཞུགས་བགྱིད། ། བྷ་ག་ཡང་ནི་གཞིབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དགའ་ བའི་བདག་ཉིད་དེས། ། བྱམས་པའི་སྤྱན་རས་ཀྱིས་ནི་གཟིགས། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འདུག་པ་ནི། ། བདག་གིས་པད་རྒྱས་ཨེ་མའོ། ། གང་འདི་རབ་དང་བྱེད་པ་ཡི། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་བདག་འདུག་གིས། ། ཇི་ལྟར་པདྨའི་དོན་གྱིས་ཤིག།

You alone are, in the ultimate sense, The Great Seal (Mahāmudrā) itself. If you protect all beings, You will attain supreme awakening. When the Wisdom Goddess, having granted protection, stands up, She should be placed into the hands of the disciple. From this point on, you are well-guarded; This is the Buddha’s concordant speech. Through the sequence of the three wisdoms, One experiences the supreme bliss. On the left side of the precious vessel of the Buddha, Is the location of the channel (nāḍī). That is the actual mukha (mouth/vagina); She is Vajradhātvīśvarī herself. Awakening can never be found Through any other means. Therefore, from this time forward, Do not remain apart from her. Her limbs are adorned with fragrant garments and fine ornaments, And her body is decorated with many various flowers. Baring her lotus without clothing and making a whistling sound, She clearly reveals the source of phenomena (dharmodaya). "O man, are you able to consume Feces, urine, and the great flesh? Likewise, the vow of the woman— Are you able to suck the lotus of the bhaga? O man, speak! What is it like?" "O Goddess, what is there that I cannot do? I am able to consume blood, semen, and so forth. I shall always observe the vow of the woman, And I shall also suck the bhaga." Then, that very embodiment of joy, Gazes with eyes of loving-kindness. "All bliss is gathered here; My lotus is in full bloom! I am present before you, Whoever performs this supreme rite. Act according to the purpose of the lotus!"

ཡང་དག་སངས་རྒྱས་མཉེས་སོགས་བྱ། ། ཉིད་ཀྱི་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་ནི། ། འདི་ནི་དུས་རྟག་ཡོད་ཕྱིར་རོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དམར་ཐིགས་འདི། ། ངོ་ཡི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱིས་མཉེས་ཀྱིས། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་དགའ་སྦྱོར་བས། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་བསྐྱོད་པར་གྱིས། ། བརྟན་པའི་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་གྱིས། ། བརྟན་པ་མེད་ན་བདེ་མི་འགྲུབ། ། སྔར་གསུངས་པ་ཡི་བླ་མའི་བཀའ། ། མ་བརྗེད་རྩེ་གཅིག་གིས་ནི་བསམ། ། རྡོར་དབྱིངས་དབང་ཕྱུག་མ་ཡི་རྩ། ། གཡོན་གྱི་ངོས་ལ་བཞུགས་པ་ནི། ། བླ་མའི་མན་ངག་ཡང་དག་གིས། ། ཕྲ་མོའི་ལྟ་བས་བལྟ་བར་བྱ། ། ལྟ་བའི་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ས་བོན་འབབ་པར་མི་བྱའོ། ། ས་བོན་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་ན། ། ངོ་ མཚར་དགའ་བའི་བདེ་བ་འབྱུང་། ། ཐམས་ཅད་བདེ་བའི་གཏེར་གྱུར་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བདེ་བབས་གྱུར་ན། ། ཕུང་པོ་རྣམ་ཤེས་བརྒྱལ་འོང་བས། ། དངོས་གྲུབ་རབ་དེ་ག་ལ་འགྲུབ། ། ལ་ལ་མདའ་ལ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། རེག་བྱ་ལ་ནི་བདེ་འདི་འབྱུང་། ། དེ་དག་སྨིན་པས་ མཆོག་གི་དགའ། ། སྣང་བ་མཆེད་པའི་གཟུགས་ཅན་ཙམ། ། བསྐྱོད་པའི་རེག་བྱ་བབས་པ་ཡིས། ། ཆད་དང་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ཡིན། ། ལྟ་བ་བརྟན་པས་དེ་ཉིད་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་མི་གཡོ་བལྟ། ། ལ་ལའི་བལྟ་བ་ནམ་མཁའ་ཡི། ། མདའ་ལ་གཉིས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་མནན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གི་ནི་ སེམས། ། རིན་ཆེན་ནང་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། གསུང་ལམ་གྱིས་ནི་བརྗོད་མེད་པའི། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་འདི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། འདི་ནི་དེ་ཉིད་མན་ངག་ཡིན། ། མཁས་པ་ཡིས་ཀྱང་རྙེད་དཀའ་བ། ། སྐལ་དང་ལྡན་པའི་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །

One should please the perfect Buddhas and so forth. This is because the King of Great Bliss himself is ever-present. Please him with the lotus of your own face using this drop of great bliss. Through the union of the joy of the three realities, move the vajra and the lotus. You must make the meaning firm; without firmness, bliss will not be accomplished. Without forgetting the previously spoken instructions of the Guru, contemplate them with one-pointedness. The channel of the Mistress of the Vajra Expanse resides on the left side; one should view it with the subtle view according to the authentic instructions of the Guru. Through the yoga of the nature of the view, one must not let the seed fall. If the seed, the essence, remains, the bliss of wondrous joy will arise. If the bodhicitta, the treasure of all bliss, should descend, the aggregates and consciousness will faint; how then could the supreme accomplishment be achieved? For some, through the union of the arrow, this bliss arises from the tactile sensation. Through the ripening of those, the supreme joy is the mere form of the increase of appearance. By the descent of the tactile sensation of movement, the cessation and the attainment of appearance occur. With a firm view, the yogi should look at that very reality without wavering. For some, the view is to press the palace of the two upon the arrow of space. With the mind in the vajra posture, one should look within the jewel. Through the path of speech, this supreme wisdom that is beyond expression will arise. This is the instruction of reality, difficult even for the wise to find, for the sake of accomplishing the goal of the fortunate.

དེ་ནི་བདག་གིས་གསལ་བར་བྱས། ། འདོད་ཆགས་ མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་མི་དམིགས་སོ། ། དེ་ནི་ཡང་དག་དྲི་མེད་གནས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འབྲས་གཟུགས་ཅན། ། ཡེ་ཤེས་ལྟ་བའི་རྣལ་འབྱོར་ན། ། འགྲོ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་བརྟན། ། སྔ་དྲོ་དུས་ན་ཉིན་གཅིག་དང་། ། བསྐལ་པ་སྟོང་གི་བར་དུ་ནི། ། དཔལ་ རྡོར་དབང་ཕྱུག་ཇི་ལྟ་བར། ། ཡེ་ཤེས་ང་རྒྱལ་བརྟན་སྦྱོར་བའོ། ། ཀྱེ་མགོན་གང་གིས་ཁྱོད་ལ་བསྟོད། ། ཇི་ཙམ་བདག་གིས་ཁྱོད་བསྟོད་བྱ། ། ཚད་མེད་པ་དང་བརྗོད་མི་ནུས། ། རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་གཞལ་དུ་མེད། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་ནི། ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་བརྗོད་མི་ནུས། ། ཅིག་གིས་དད་ པས་ཅི་བསྟོད་ཀྱང་། ། དེ་ནི་བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད། ། རེག་བྱ་ནང་འཇམ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རེག་བྱ་ནང་གྲོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རེག་བྱ་ནང་སྦྱིན་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། བཞི་པའི་དབང་བསྐུར་མཆོག་འདི་ནི། ། མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་པར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྫུན་དུ་སྨྲ་བར་གྱིས། ། མ་བྱིན་པར་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོང་། ། གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྤྱད་པར་གྱིས། ། འདི་རྣམས་བྱས་ན་སྡིག་མེད་ཅིང་། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་ནུས་ན་ནི། ། བཞི་པའི་དབང་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ལ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་གིས་ནི། ། སློབ་པའི་སྤྱོད་པ་སེམས་ཀྱིས་བརྟག། ཇི་ལྟར་དབང་སྦྱིན་རིམ་པས་གསུངས། ། གཏོང་དུལ་གཏིང་རིང་སྤྱོད་ཡོད་ན། ། དབང་ནི་རིན་ཆེན་ཚིག་གིས་སྦྱིན། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མ་རྙེད་ན། །

That I have made clear: it is neither desire nor free from desire, nor is it observed in the middle way. That is the perfectly stainless state, the embodiment of the fruit of great bliss. In the yoga of the view of primordial wisdom, the bliss of non-going is stable. For a single morning, a single day, or even for a thousand eons, just as the glorious Vajreśvara [did], one should apply the stable pride of primordial wisdom. O Protector, who can praise you? To what extent can I praise you? You are immeasurable and inexpressible, a great marvel beyond measure. Your authentic qualities cannot be expressed by anyone; yet, whatever praise I offer with faith, please be patient with me. Homage to the one with soft inner touch; homage to the one with liberated inner touch; homage to the one with the inner gift of touch. Grant me this supreme fourth empowerment, O Supreme Lord. You must kill living beings; you must speak lies; you must take what is not given; you must consort with the wives of others. By doing these things, there is no sin, and great merit will arise. If you are able to do these, then the fourth empowerment shall be granted. Through the grace of your feet, O Great Protector, I shall examine the conduct of training with my mind. As the stages of granting empowerment have been taught, if there is generosity, discipline, and profound conduct, the empowerment should be granted with the words of the jewel. If the primordial wisdom of insight is not attained, [the empowerment is not complete].

དམ་ཚིག་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པས་འཇིགས་ ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་མ་གནང་ངོ་། ། ཡང་དག་དབང་ནི་མ་རྙེད་ན། ། ཕྱི་ནས་དེ་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་དེ་ནི་བཞི་པ་ཅན། ། བཞི་རུ་གྱེས་པ་ཡོད་པས་སོ། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་ནུ་རེག་པས། ། དང་པོའི་འབྲས་བུ་དགའ་བ་ཡིན། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་སྦྱིན་པ་ཡིས། ། གསང་ བ་མཆོག་གི་དགའ་བ་ཡིན། ། གསུམ་པ་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཤེས་རབ་འདོད་ཆགས་མེ་འོག་གིས། ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་ཆད་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བཤད། ། དེ་ཡི་འགོག་པ་བཞི་པ་ཡིན། ། རང་བཞིན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་འོང་། ། དེ་ནི་དགོངས་པར་བཤད་མ་ཡིན། ། མཁས་པས་འབད་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། བཞི་པ་ཡི་ནི་དོན་རྣམས་ལ། ། མི་མཐུན་པ་ནི་མང་སྨྲ་སྟེ། ། དེ་ལ་གཞན་ནི་འདི་སྐད་གསུངས། ། བཏང་སྙོམས་དངོས་པོ་བསྒོམ་པ་ཡིས། ། འབྲས་ཡོད་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། བཏང་སྙོམས་དངོས་པོར་ བདག་སྦྱོར་བའི། ། ལྷ་མོའི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིས། ། འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ནི་རྙེད་པར་འགྱུར། ། གཞན་གྱི་གཞུང་གིས་དེ་སྐད་གསུངས། ། ལྷ་ཡི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། ། བཏང་སྙོམས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིས། ། བདེ་བ་ཡོད་པ་འབྲས་བུར་འགྱུར། ། གཞན་གྱི་གཞུང་གིས་དེ་སྐད་གསུངས། ། བག་ཆགས་བདེ་བ་ཁྱེར་ནས་ནི། ། བག་ཆགས་མ་ཡིན་བདེ་བར་འགྱུར། ། ཡང་དག་མཆོག་ནི་རྫོགས་པ་ཡིན། ། གཞན་གྱི་གཞུང་གིས་དེ་སྐད་གསུངས། ། བག་ཆགས་མ་ཡིན་བདེ་བའི་དངོས། ། ལྷ་ཡི་བསྒོམ་པ་ཡང་དག་གིས། ། རབ་ཏུ་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །

The samaya should not be given, for fear of violating the samaya. Vajrapāṇi has not authorized it. If the authentic empowerment has not been obtained, it should be given later in that manner. That empowerment possesses the fourth; it is because there is a division into four. By touching the vase and so forth, the first fruit is joy. By the second, the secret gift, the supreme secret joy is attained. By the third, through union, the fire of the desire of insight completely transforms [the mind] into cessation. Then the wisdom-gnosis is explained; its cessation is the fourth. That nature arises in that way; it is not explained as an intentional meaning. The wise should understand it through effort. Regarding the meanings of the fourth, many discordant views are spoken. Regarding that, others have said this: "By meditating on the entity of equanimity, the entity of blissful fruit will arise as the clarity of gnosis." Others have said in their own source text: "By meditating on the reality of the goddess, who is the union of the self with the entity of equanimity, the stream of the fruit will be found." Others have said in their own source text: "By the non-existence of the entity of the deity and the existence of the entity of equanimity, the existence of bliss becomes the fruit." Others have said in their own source text: "Having carried away the bliss of habitual tendencies, it becomes the bliss that is not habitual tendencies; it is the perfect, supreme completion." Others have said in their own source text: "By the perfect meditation on the deity, the blissful gnosis that is not habitual tendencies arises."

དེ་ནི་གཞན་ གྱིས་གསུངས་པའོ། ། དེ་གཞུང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་དོན་ཚད་མ་ཡང་མ་ཡིན། ། བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པའི་དོན་གྱིས་ནི། ། འབྲས་བུ་བདེ་བ་རྙེད་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པ། ། ནམ་མཁའ་མེ་ཏོག་སྐྱེ་བའི་དཔེ། ། དེ་བཞིན་གསུངས་པ་ཁ་ཆེ་ཡི། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཞབས་ཀྱི་ནི། ། མ་མཐོང་བ་ལ་བསྒོམ་པ་མེད། ། མཐོང་བ་ལ་ཡང་བསྒོམ་པ་མེད། ། བདག་ལ་བཏང་སྙོམས་སྦྱོར་ཡོད་དམ། ། ལྷ་ཡི་བསྒོམ་པ་ཡོད་པ་ཡིས། ། འབྲས་བུ་རྒྱུན་དུ་རྙེད་འགྱུར་ཟེར། ། དེ་ནི་རྨོངས་པའི་གཞུང་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་དངོས་པོའི་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས། ། དངོས་པོ་མ་ཡིན་ འོང་བ་ཡིན། ། དངོས་པོ་མ་ཡིན་ལྷ་ཡི་དངོས། ། དེ་སྐད་འབྱུང་བ་སུ་ཡི་གཞུང་། ། འབྱུང་བ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་མིན། ། དངོས་པོའི་གཟུགས་ཅན་འཁྲུལ་པ་ཡིན། ། དངོས་པོ་མི་རྟག་བདེན་པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བཏང་སྙོམས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་། ། ལྷ་ཡི་དངོས་པོ་མེད་པ་ ཡིས། ། དྲི་མེད་འབྲས་བུ་འབྱུང་འགྱུར་ན། ། མཁས་པ་རྣམས་ནི་འགོད་པར་འགྱུར། ། ལྷ་ཡི་དངོས་པོ་མེད་གྱུར་ན། ། བཏང་སྙོམས་དེ་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། ཡོད་ན་དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་དགོས། ། དངོས་པོ་མིན་ན་མི་དགོས་སོ། ། རྟག་པ་ཡི་ནི་གནས་མེད་དེ། ། རི་བོང་རྭ་སོགས་དཔེ་དང་ འདྲ། ། བག་ཆགས་བདེ་བ་བཟུང་ན་ནི། ། བག་ཆགས་མ་ཡིན་འོང་འགྱུར་ན། ། དེ་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཚིག། འབྲུ་ནང་ལས་ནི་ནན་ཡང་མིན། ། འབྲས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་མི་སྲིད། ། མཉམ་པ་ཀུན་གྱི་གཞུང་ལུགས་སོ། ། ཡང་དག་རབ་བདེའི་བསྒོམ་པ་ཡིས། །

That is what others have said. That source text is not authoritative, nor is its meaning authoritative. If the result of bliss were found through the cultivation of equanimity, that would be an improper application, like the example of a flower growing in the sky. Likewise, the Kashmiri Ratnavajra stated: "There is no cultivation for that which is not seen, and there is no cultivation for that which is seen. Is there an application of equanimity toward the self? By means of the cultivation of a deity, they say the result is found continuously. That is the source text of the deluded. Through the equanimity of all things, that which is not a thing arises. If the deity is a non-thing, whose source text is that? If it arises, it is not suchness. The form of a thing is an illusion; the impermanence of things is the truth. There is no doubt regarding that meaning. If the result of stainlessness were to arise through the existence of the thing of equanimity and the non-existence of the thing of a deity, the wise would establish it. If the thing of a deity does not exist, what would that equanimity do? If it exists, equanimity is required; if it is not a thing, it is not required. There is no abiding in the permanent; it is like the examples of a rabbit's horns and so forth. If one grasps the bliss of habitual tendencies, and if that which is not a habitual tendency were to arise, that would be a statement of fault. Even with effort, it is not from within the grain; it is impossible for rice and so forth to arise. This is the system of all those who are equal. Through the cultivation of perfect, supreme bliss..."

རབ་ཏུ་ བདེ་འབྲས་འབྱུང་འགྱུར་ན། ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། ཅི་ཕྱིར་དོན་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད། ། རབ་བདེ་བ་ལ་ཁྱད་ཡོད་ན། ། དེ་ལ་བསྒོམ་པ་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱད་པར་གནས་འགྲོ་ན་ཡང་སྐྱོན། ། དེ་ནི་དེ་ཉིད་མཚན་མ་ཡིན། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོག་དགའ་དངོས། ། ལྷ་ཡི་དངོས་པོ་རབ་བདེ་བ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡི། ། འབྲས་བུ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གཞུང་། ། རང་བརྟགས་ཡང་ན་གཏི་མུག་གིས། ། དེ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ནི་འཁྲུལ། ། དེ་ཡི་གཞུང་ལུགས་གསལ་བརྟགས་ནས། ། ཕྱི་ནས་རང་གཞུང་གསལ་བར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཟིན་ནས་སེམས། ། མྱོང་བ་དེ་ནི་བཞི་ པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་མན་ངག་སློབ་རྣམས་ལ། ། སློབ་དཔོན་གཅིག་གིས་ཚིག་གིས་བཤད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཟིན་ནས་སུ། ། སློབ་དཔོན་སློབ་ལ་གསུངས་པ་འདི། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་ལས་ནི། ། འདི་ཡི་ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་འབྱུང་། ། ཡང་དག་དེ་ཡི་དོན་ཤེས་ནི། ། གཞན་བཞི་པ་རབ་ཡིན་པར་ གསུངས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཟིན་ནས་སུ། ། མཚོ་སྐྱེས་འབྱུང་བར་བབས་པ་ནི། ། རིན་ཆེན་སྐར་ཁུང་ཁ་མི་རེག། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་དངོས་པོ་ལ། ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་བཞི་པ་ཡིན། ། གཞན་དག་དེ་སྐད་གསུང་བ་ཡིན། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཟིན་ནས་སུ། ། འདམ་སྐྱེས་འབྱུང་བ་བབས་ པ་འདི། ། རིན་ཆེན་སྐར་ཁུང་ཁ་རེག་པ། ། འདི་ཡིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། ། དྲན་པ་མེད་པ་བཞི་པའོ། ། གཞན་དག་གིས་ནི་དེ་སྐད་གསུངས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཟིན་ནས་སུ། ། དང་པོའི་ཡིད་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། ། བབས་པས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྙེད་པ་མེད་པར་ གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ནི་བཞི་པ་ཡང་དག་རབ།

If the result of supreme bliss were to arise, what difference would there be? Why then would one meditate for the sake of the goal? If there were a difference in supreme bliss, then one must meditate upon it. Even if one goes to a place of distinction, that is a fault; that is the very characteristic of suchness. The actual supreme joy of non-duality is the supreme bliss of the deity’s nature. That fruit is the natural source text of the great wisdom of the māyā. Through self-conceptualization or delusion, the wise are confused therein. Having clearly examined its source text, one should later clarify one’s own system. Once the mind is seized by the wisdom of insight, that experience is the fourth. The oral instructions for that are explained by a single master to the students in words. Once the wisdom of insight is seized, this which was spoken by the master to the student—when the vajra sun has set, this wisdom arises clearly. Those who know the meaning of that correctly have taught that the other is the supreme fourth. Once the wisdom of insight is seized, the descent into the arising of the lake-born (lotus) is the fourth, in which there is no perception regarding the nature of all things; others have spoken thus. Once the wisdom of insight is seized, this descent into the arising of the mud-born (lotus) is the fourth, in which there is no mindfulness regarding all things; others have spoken thus. Once the wisdom of insight is seized, the descent of the primordial mind into the expanse of space is the supreme fourth, because it has become non-apprehension regarding all phenomena. That is the supreme fourth.

། གཞན་གྱིས་དེ་སྐད་གསལ་བར་གསུངས། ། ཐམས་ཅད་པདྨ་འབྱུང་བ་ནི། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་བབས་གྱུར་ན། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བཏང་སྙོམས་སོ། ། གཞན་གྱིས་བཞི་པ་གསུངས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོར་བྱས་ཏེ། ། རིགས་ པ་མེད་པས་གཞུང་ལུགས་མིན། ། ཤེས་རབ་གང་ཡིན་ཡེ་ཤེས་གང་། ། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་གསུངས། ། འདི་ཡི་དོན་དེ་མི་ཤེས་ན། ། གཞན་གྱི་གཞུང་ལ་འབྲས་བུ་མེད། ། མ་ཟིན་ན་ནི་མྱོང་བ་མེད། ། ཟིན་ན་མྱོང་བ་ཡོད་པ་ཡིན། ། ཟིན་ན་མྱོང་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། སོང་ནས་འོངས་ པ་ག་ལ་ཡོད། ། ཟིན་ནས་མྱོང་བ་ཕྱིར་གྱི་སྟེ། ། བྱོལ་སོང་གི་ནི་ལས་ཡིན་ནོ། ། དང་པོ་དང་ནི་ཟིན་ནས་གཅིག། ཕྱི་མ་ནུས་ནས་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཟིན་ནས་ནུབ་པ་ཡོད་པ་ཡིས། ། དེ་ལ་དཔེ་ནི་གང་གིས་བྱེད། ། ཟིན་ནས་ནུབ་པ་དེ་ནི་གཅིག། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད། ། ཟིན་ནས་རིན་ ཆེན་ཁ་ལ་ནི། ། མ་རེག་འགྲོ་བ་དེ་གཞུང་ན། ། འགྲོ་ན་དེ་ནི་ཆད་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་བལྟ་རྒྱུ་མ་མཆིས་སོ། ། རེག་ནས་འགྲོ་བ་དེ་དང་མཉམ། ། གང་དུ་སྨྲས་པ་དེ་ཡིན་ནོ། ། དང་པོ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལ་ནི། ། རིམ་པས་གཞན་ཡང་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་དེ་ནི་བབས་གྱུར་ན། ། ཐ་ མལ་པ་དང་མཉམ་པའོ། ། ཐ་མལ་པས་ནི་བདེ་ཆེན་ནི། ། ནམ་ཡང་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་བདེ་ཆེན་མེད་པར་ནི། ། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བར་ག་ལ་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་སྲིད་པ་ཉམས་དགའ་བ། ། ཤེས་རབ་མྱ་ངན་འདས་ལས་ཆད། ། དེ་གཉིས་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་ཡོད། ། དེ་ཡི་ འབྲས་བུ་དོན་དམ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ལེའུ་བརྒྱད་པའི་ནང་ནས་གསུངས། །

Others have clearly stated this: "When all things arise as the lotus and descend into the expanse of space, there is equanimity toward all phenomena." Others have spoken of the fourth. Having discarded all of those, since there is no reasoning, it is not a formal system. What is insight? What is wisdom? What is their fruit? Speak! If one does not know this meaning, there is no fruit in the systems of others. If it is not grasped, there is no experience; if it is grasped, there is experience. If it is grasped, what experience is there? Where is there going and coming? Experience after grasping is for the sake of the future; it is the karma of an animal. The first and the grasping are one; the latter is likewise once it has become capable. Since there is a subsiding after grasping, what example can be made for that? That which subsides after grasping is one; there is no distinction whatsoever in it. If, after grasping, one goes without touching the surface of the jewel, that is the system. If one goes, that is a severance; there is nothing to be seen there. Going after touching is equal to that; it is exactly what was said. First, in the expanse of space, one will gradually go elsewhere. When all of that has descended, it is equal to the ordinary. The ordinary never knows great bliss. Without great bliss in that, how could wisdom arise? Wisdom is the joy of becoming; insight is severed from nirvāṇa. The fruit of those two is that very reality. That fruit is the ultimate. Likewise, it is taught within the eighth chapter of the Hevajra Tantra.

དེ་ནི་གཉིས་མེད་ཞི་ཆེན་པོ། ། འདོད་ཆགས་ཆགས་བྲལ་མེད་པ་དང་། ། རང་རིག་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པའོ། ། རང་བཞིན་སྒྲུབ་ཐབས་སོགས་ཀྱིས་ནི། ། ཡན་ལག་ གསུམ་ནི་ཡོད་པ་ཡི། ། རང་བཞིན་ཉིད་ནི་བཞི་པའོ། ། ལ་ལ་མདའ་ལ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ཕྱི་མ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱི་ནི་མཉམ་པ་ནི། ། བསྒྲུབས་པས་དེ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་སོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ནང་ན་སེམས་ཡོད་ན། ། རྟགས་ནི་འདི་ལྟ་བུ་དག་སྐྱེ། ། འདར་དང་རྡུལ་དང་ མྱོས་པ་དང་། ། ལུས་མི་བརྟན་པར་དབུགས་རྒོད་དང་། ། བཀྲག་དང་དྲོད་ནི་དེ་ལྟར་བརྒྱད། ། འབྲས་བུའི་དུས་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། སྒྲུབ་ཆེན་ཡན་ལག་འབྲས་བུ་འདི། ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་མེད་པའོ། ། རང་བདེ་མཆོག་ནི་ཞི་ཆེན་པོ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ནི་རང་བཞིན་ཅན། ། དེ་ཡི་རྫོགས་པའི་ རིམ་པ་ཡིས། ། འབྲས་བུ་འབད་དེ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་འབྲས་ཡེ་ཤེས་རིགས་པས་ནི། ། སློབ་མ་ལ་ནི་ཚིག་གིས་ནི། ། བླ་མས་དོན་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། བལྟ་བར་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དབང་གསུམ་ལས་གཞན་གཞན་ན་མེད། ། བཞི་པ་གང་ན་ཡོད་པ་ཡིན། ། འབྲས་ བུ་གཟུགས་ཅན་དེ་ཉིད་ནི། ། གསལ་བར་དེ་ལྟར་བཞི་པའོ། ། དེ་བཞིན་དཔལ་རིན་རྡོར་ཞབས་ཀྱིས། ། དཔལ་བསྒོམ་པ་ཡི་རིམ་ལས་གསུངས། ། གསུམ་ནི་མེད་པ་གསུམ་རང་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཞུང་ཡིན་དེ་ལྟར་རོ། ། གཞན་གྱི་དོན་ལ་རབ་དགའ་བས། ། རོ་ཡི་དགུག་པས་དབང་དུ་བྱ། ། གསང་ བའི་གསང་བ་ཅི་བརྗོད་པ། ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་རྣམས་བཟོད་པར་མཛོད། ། ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་འདུས་པ་ལས། ། དེ་ལྟའི་གཞུང་ལུགས་མེད་ན་ཡང་། །

That is non-dual, the great peace, Free from both desire and the absence of desire, Self-awareness beyond expression, And devoid of all conceptual thought. Through the nature, the sādhana, and so forth, There are three branches; The nature itself is the fourth. Some explain that the union with the arrow Is the subsequent sādhana. The union of hūṃ and phaṭ Is the sādhana through its accomplishment. If the mind is present within the sādhana, Signs such as these will arise: Trembling, perspiration, Intoxication, Instability of the body, labored breathing, Radiance, and warmth—these eight Will arise at the time of the result. This result of the branch of great accomplishment Is the absence of the three wisdoms. One's own supreme bliss is the great peace, The nature of the light of wisdom. Through the stage of its perfection, One should strive to understand the result. Through the reasoning of that resultant wisdom, The Guru should explain the meaning to the disciple With words. It is the characteristic of delighting in the view. Other than the three empowerments, there is no other; Where is the fourth? That very result, which possesses form, Is clearly the fourth in that way. Likewise, the glorious Ratnākaraśānti Spoke in the Śrībhāvanākrama: "The three are the absence of the three; Such is the source text." Out of great delight for the welfare of others, One should bring [the disciple] under control by summoning the rasa. Whatever secret of secrets has been spoken, May the compassionate ones grant their forbearance. Although such a system does not exist Within the Guhyasamāja of the Method Tantra,

དེ་བཞིན་རིགས་པ་ཅི་སྨྲས་པ། ། ཤེས་རབ་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་ལས་སོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དངོས། ། དེ་ནི་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ནི་མཉམ་སྦྱར་བ། ། ཕྲ་མོའི་ཐིག་ལེ་དེ་ནང་དུ། ། རང་བཞིན་གཅིག་ཅིག་གཞན་མ་མེད། ། དངོས་པོ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཅན། ། གཞན་མ་གསུམ་ནི་འདབ་ལ་གནས། ། འཁོར་ལོ་རེ་རེ་སོ་སོ་ཡིན། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་འདབ་མ་གསུམ། ། ཆུ་སྐྱེས་ལྟེ་བ་ཡོད་པའོ། ། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཤེས་པར་བྱ། ། བརྒྱད་པོ་བརྒྱད་ནི་དེ་ནང་དུའོ། ། དེ་ཡི་ནང་ན་གསང་བ་བཞུགས། ། སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེ་ཡི་སྣོད། ། བཾ་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་དག་འཇམ། ། སྣ་ཚོགས་ཅན་ནི་གཡོ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་དེ་ན་གནས། ། རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་དོ། ། འཕྱང་བའི་རྩ་ ཡི་ནང་ན་བཞུགས། ། ཁམས་གསུམ་དུ་ནི་རོལ་པ་མཛད། ། གསུམ་ནི་རབ་ཏུ་ཡོད་པ་སྟེ། ། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་བར་མ་ཡིན། ། ཕྱི་རོལ་གཡས་ཀྱི་ར་ས་ནཱ། ། ནང་གི་གཡོན་གྱི་ལ་ལ་ནཱ། ། དབུས་ཀྱི་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་ལ། ། ཉིད་ཀྱི་འདུག་ས་བྱེད་པའོ། ། གཅིག་པུ་ཡི་ནི་གཙོ་མོ་ཡི། ། ཀུན་ རྫོབ་ཏུ་ནི་གསུམ་དུ་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཅིག། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་སུ་ཡོད་པའོ། ། དབང་བྱེད་ལོངས་སྤྱོད་བརླག་པ་ནི། ། དེ་རྣམས་ངལ་སོར་བསྟན་པའོ། ། དབང་བྱེད་མགྲིན་པའི་གནས་སུ་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་བར་དུ་མཆོག་འདི་བསྟན། ། བརླག་ནི་ཁ་ལས་ཤེས་པར་ བྱ། ། དེ་ནི་ཆད་པ་གསལ་བའོ། ། མཆོག་ནི་མགྲིན་པའི་གནས་སུ་སྟེ། ། རང་བཞིན་བར་ན་ཡོད་པའོ། ། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དབུས་ཀྱི་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཡང་མི་ཤེས་ན། །

Likewise, whatever is spoken of as the reasoning, It is from the sequence of the Wisdom Tantra. The non-dual reality of method and wisdom— That is what the Victor has taught. The four wheels are joined in equipoise; Within that, the subtle drops, Are of a single nature, with nothing else. Possessing the nature of the non-existent, The other three reside upon the petals. Each wheel is distinct: The emanation wheel has three petals And possesses a lotus center. That should be known as the exterior. Within that are the eight and eight; Within that, the secret resides. It is the vessel of the precious Buddha, The perfectly smooth essence of the syllable Baṃ. The manifold is the moving. The precious Buddha resides there; It is the characteristic of natural wisdom. It dwells within the hanging channel, Performing the play within the three realms. The three are thoroughly present: The internal, the external, and the intermediate. Externally, on the right, is the rasanā; Internally, on the left, is the lalanā; In the center is the avadhūtī, Which acts as its own seat. Of the single principal lady, Conventionally, she becomes three. Likewise, the bodhicitta is one, Yet exists in manifold forms. Mastery, enjoyment, and destruction— These are taught as the resting places. Mastery is in the location of the throat; Enjoyment is taught as the supreme in between. Destruction is to be known from the mouth; That is the clarity of cessation. The supreme is in the location of the throat; The nature exists in the middle. If one does not know the yoga Of the internal, external, and the center,

དེ་དུས་རང་བཞིན་མི་རྙེད་དེ། ། ཤེས་ན་རྙེད་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་སྐྱབས་ཡང་དག། ཤེས་རབ་བླ་མའི་ཁ་ལས་ འགྱུར། ། རྩ་རྣམས་དེ་ནི་མེད་གྱུར་ན། ། ཁུ་བ་ཁྲག་ནི་སྦྱོར་བ་མེད། ། ཁུ་བ་ཁྲག་ནི་མེད་གྱུར་ན། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྦྱོར་བ་མེད། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་གྱུར་ན། ། ཐམས་ཅད་གཡོ་བ་མེད་པར་ཐལ། ། གཡོ་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། རྣམ་ཡང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ མེད་གྱུར་ན། ། ནམ་ཡང་བྱང་ཆུབ་མི་རྙེད་དེ། ། ཏིང་འཛིན་བཟླས་པ་སྦྱིན་པ་ནི། ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ནི་སྤྱད་ན་ཡང་། ། མན་ངག་དེ་ནི་མེད་གྱུར་ན། ། ཇི་ལྟར་རྡོ་སྟེངས་ས་བོན་བཞིན། ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་དོན་དུ། ། ཐབས་ནི་ཅུང་ཟད་བདག་གིས་བཤད། ། ཐབས་གང་གིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་ རྣམས། ། རང་བཞིན་གྱི་ནི་གནས་དེར་འགྱུར། ། སྦྱིན་སྲེག་ཐབ་ནི་མེད་གྱུར་ན། ། རྣལ་འབྱོར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ལྟེ་བའི་ཧོམ་ཁུང་གཏུམ་མོའི་གནས། ། ཤེས་རབ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཡང་དག་འཇིགས་པར་འབར་བའོ། ། ཕུང་པོ་ ལྔ་ཡི་རིགས་ལྔ་ཡི། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྲེག་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ནི། ། སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་ནི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་ཡམ་ཤིང་དང་། ། དང་པོར་སྲེག་རྫས་གསལ་བར་བྱ། ། ཡམ་ཤིང་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་པའོ། ། ཧཾ་གི་དངོས་པོ་ཁ་བུབ་ནི། ། ཡོན་ པོའི་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཅན། ། སྨིན་ཕྲག་འཁོར་ལོའི་ནང་ན་ཡོད། ། དེ་ནས་དེ་ནི་ཡང་དག་འབབ། ། ཤུ་ཀྲ་བདུད་རྩི་རབ་རྒྱུན་ནོ། ། དེ་ཡི་གསང་བའི་སྲེག་རྫས་སྦྱིན། །

At that time, the nature is not found; if one knows it, there is no doubt it will be found. That is the perfect refuge of insight; insight arises from the mouth of the Guru. If those channels were to cease to exist, the union of semen and blood would not occur. If semen and blood were to cease to exist, the union of consciousness would not occur. If consciousness were to cease to exist, it would follow that everything is motionless. If there is no motionless great bliss, awakening will never be found. Even if one practices meditative absorption, recitation, and generosity for a hundred eons, if that pith instruction is absent, it is like a seed on a stone; it will not sprout. For the sake of accomplishing all of that, I shall explain a few methods by which yogis may reach that natural state. Without the hearth of the homa fire, the yogi will not attain accomplishment. The navel is the homa pit, the seat of the inner heat (caṇḍālī); it is the characteristic of self-knowing insight. Through the union of the vajra and the lotus, it blazes with perfect fearlessness. The five aggregates are the five families; the burning of conceptual thoughts, as well as Locanā and the others, are the sense bases and the material elements. The aggregates and so forth are the fuel; first, the offering substances should be clarified. All the fuel is burned. The entity of the syllable Haṃ, which is inverted, has the characteristic of a crooked nature; it resides within the wheel of the brow. From there, it flows perfectly; it is the continuous stream of the nectar of śukra. That is the secret offering substance to be given.

ལྟེ་བའི་ཧོཾ་ཁུང་ཕྱི་རོལ་མིན། ། ཡང་དག་པར་ནི་དགྱེས་ནས་ནི། ། ཅི་བསམས་པ་ཡི་འབྲས་བུ་སྨིན། ། འོད་ཀྱི་གཟུགས་ ནི་གཏུམ་མོ་ཡིན། ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ཞི་བའི་གཟུགས། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་ལམ་གནས། ། འགྲོ་དང་འོང་བ་ཡང་དང་ཡང་། ། སྐྲ་ཡི་རྩེ་མོ་འབུམ་གྱི་ཆ། ། ཆེ་བར་ལྟ་བས་མཐོང་མི་འགྱུར། ། དེ་ཡི་རོ་ཡོད་མཉམ་པ་ཡིས། ། བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ལ། ། ཕྲ་མོར་ལྟ་བའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་ནང་ན་སེམས་ཡོད་ན། ། སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། འདི་ནི་གསང་བ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། ལུང་ལས་གསལ་བར་བྱས་པས་སོ། ། བདག་གིས་སྔོན་མེད་རང་བཟོར་ནི། ། རྒྱུད་རྣམས་དོན་ལས་ མི་མང་ངོ་། ། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་པ། ། བླ་མ་རབ་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མེད་མྱུར་བར་ནི། ། དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་གྲོལ་བར་ཤོག། སྲིད་པའི་གཏི་མུག་དགོན་པ་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ལམ་རབ་གཏོར། ། ཤེས་རབ་དཔལ་ནི་གསང་བས་ནི། ། རིན་ཆེན་སྣང་བ་གསལ་ བྱས་པས། ། སུ་ལ་བདག་གིས་དབང་བསྐུར་བས། ། བདག་ལ་དེ་བཞིན་གང་གིས་ཐོས། ། དེ་ནི་རང་གིས་འདི་ཤེས་ལ། ། གཞན་དག་ལ་ཡང་འཆད་ནུས་སོ། ། གང་ལ་བདག་གིས་བསྐུར་བ་མིན། ། གང་གིས་བདག་ལ་ཐོས་མིན་ལ། ། དེ་ནི་རང་གིས་མི་ཤེས་ཏེ། ། གཞན་ལ་འཆད་པར་ ནུས་མིན་ནོ། ། དབང་རིན་ཆེན་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དཔལ་ཤེས་རབ་གསང་བའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་ཤེས་རབ་གསང་བའི་ཞབས་དང་།

The homa pit is not outside the navel; truly, when one is delighted, the fruit of whatever is intended ripens. The form of light is the inner heat (caṇḍālī); it is the peaceful form of the avadhūtī, abiding on the paths of dharma and sambhoga. Moving and coming again and again, it is a hundred-thousandth part of the tip of a hair; it will not be seen by looking at it as something large. Through the equal taste of that, by the grace of the guru’s feet, one will attain the supreme accomplishment (siddhi) through the characteristic of subtle observation. If the mind is within that, in a single instant, this is the bodhicitta; this is the supreme secret, for it is clarified by the scriptures. I have not composed this as a new fabrication from my own invention; it does not exceed the meaning of the tantras. Whatever fruit there is of this is the grace of the supreme guru. May it swiftly liberate beings in the immeasurable world. In the wilderness of worldly delusion, it scatters the supreme path for yogis. By the secret of the glorious insight (prajñāśrī), the precious light is made clear. Whoever I have empowered, and whoever has heard it from me, they will know this for themselves and will be able to explain it to others. Whoever I have not empowered, and whoever has not heard it from me, they do not know it for themselves and are not able to explain it to others. The empowerment called "The Precious Light," composed by the great lord of yogis, the glorious Prajñāguhya, is complete. The Indian abbot, the glorious Prajñāguhya, and... [text ends].

བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཀམ་དགེ་བསྙེན་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཕྱུག་བརྩམས་ དབང་ཕྱུག་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

Edited and finalized by the Tibetan translator Kam-gnyen Chos-kyi Ye-shes and Phyug-rtsams Dbang-phyug Rgya-mtsho.