A Sādhana of Vajratārā

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲི་ཏཱ་རེ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མའི་ སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཚངས་སོགས་འཇིག་རྟེན་མཐུ་ཆེན་གཙུག་གི་ནོར་བུ་དང་། ། ས་བཅུའི་རྒྱལ་སྲས་དབང་ཐོབ་གཞོན་ནུའི་ཅོད་པན་གྱིས། ། ཞབས་པད་ལ་གཏུགས་མ་ལུས་ཕོངས་ལས་སྒྲོལ་མཛད་ཡུམ། ། དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ ལྷ་མོ་རྒྱལ་རྒྱུར་ཅིག། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དཔལ་ལྡན་མ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་སྟོང་ཉིད་སྐྱེས། ། འགྲོ་སྐྱོབ་མ་དེའི་སྒྲུབ་ཐབས་བྲི། ། རེ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་པོ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཆེན་མོ་ལ་དད་པ་ཐོབ་པས། ནགས་ཚལ་དང་ཕུག་དང་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་དབེན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སྙིང་ རྗེའི་སྟན་ལ་འདུག་ལ། དང་པོ་ཁོ་ནར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བསྐུལ་ཏེ། པཾ་ལས་པདྨ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའི་རང་གི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བདག་ ཉིད་ཏཱཾ་ལྗང་གུར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདུང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ལ་བཞག་སྟེ། སླར་འདུས་པས་ཏཱཾ་ལ་ཐིམ་པར་བལྟའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མ་ཆེན་མོ་སྐུ་མདོག་ ལྗང་གུའམ་ཨིནྟྲ་བཅག་པའམ་སྟོན་གྱི་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ལྟ་བུ། ལང་ཚོ་ལ་བབ་པའི་ཆ་ལུགས། སྒེག་ཅིང་ཞི་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དཔེ་མེད་པ་བསམས་ཏེ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་བརྟན་པའི་སྐུ་འགྱིང་མ།

In the language of India: Śrīvajratārāsādhanam. In the language of Tibet: dPal rdo rje sgrol ma’i sgrub thabs (The Sādhana of the Glorious Vajra Tārā). Homage to the glorious Vajra Tārā! She whose lotus feet are touched by the crest-jewels of the great powerful ones of the world, such as Brahmā, and by the crowns of the youthful Bodhisattvas who have attained mastery on the ten bhūmis; the Mother who liberates all from destitution—may the glorious goddess of wisdom be victorious! I shall write the sādhana of that protectress of beings, the glorious Īśvarī, who is born from the emptiness of dependent origination. First, the practitioner, having gained faith in the noble Great Tārā, should sit upon a seat of compassion in a secluded place such as a forest, a cave, or a charnel ground, with a mind of solitude. At the very outset, one should meditate on the nature of all phenomena as being unborn through dependent origination. Then, impelled by great compassion, one should meditate on a green syllable Tāṃ, which is the non-conceptual nature of oneself, adorned with the vowels and consonants, upon a moon disc arising from a Paṃ and a lotus arising from an A. Light radiates from it, pacifying the suffering of all sentient beings in the ten directions and establishing them in love, compassion, joy, and equanimity. As it gathers back, one should visualize it dissolving into the Tāṃ. Immediately thereafter, one should visualize the glorious Great Vajra Tārā, green in color like a crushed sapphire or like the stainless autumn sky. She is in the prime of youth, graceful, peaceful, and enchanting, beyond compare. Her body is poised in a stable, majestic manner in the half-lotus posture.

ཕྱག་གཡས་མཆོག་སྦྱིན་མ། གཡོན་པས་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་རྒྱས་པའི་སྡོང་བུ་ཐུགས་ ཀར་འཛིན་པ། ཅོད་པན་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་དུ་མ་འོད་འབར་བས་ཉེ་བར་མཛེས་ཤིང་། རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁོར་ཡུག་འདོམ་གསུམ་མངའ་བ། ཞལ་འཛུམ་པའི་ཆ་བྱད་བལྟ་བས་མི་ངོམས་པ། སྤྱན་མངའ་ཞིང་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་བདག་ཉིད་མ། ནུ་མ་ འབུར་ཞིང་རྐེད་པ་རྣམ་པར་ཕྲ་བ་ལ་བརླ་རབ་ཏུ་རྒྱས་མ། ཚོན་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་གིས་སྤྲས་པའི་ན་བཟའ་ཤམ་ཐབས་ཅན། རིན་པོ་ཆེའི་མེ་ཏོག་དང་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དོ་ཤལ་བརྒྱུས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀར་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་བལྟས་ནས། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཕགས་མ་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། ཇི་སྙེད་འབྱོར་པ་དང་བློས་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་ལ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་བླངས་ནས་རོ་གཅིག་ཏུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་མཐར་སྔགས་འདི་ དང་། གཟུངས་འདི་ཉེ་བར་བཀོད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཟླས་སོ། ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ན་མོ་རཏྣ་ཏྲ་ཡཱ་ཡ། ན་མཿཨཱརྱཱ་ཝ་ལོ་ཀི་ཏེ་ཤྭ་རཱ་ཡ། བོ་དྷི་སཏྭཱ་ཡ། མ་ཧཱ་སཏྭཱ་ཡ། མ་ཧཱ་ཀཱ་རུ་ཎི་ཀཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་སརྦ་དུཥྚཱཾ། པྲ་དུཥྚཱཾ། མ་མ་ཀྲྀ་ཏེ། ཛཾ་བྷཱ་ཡ། སྟྲཾ་བྷཱཾ་ཡ། མོ་ ཧཱ་ཡ། བནྡྷཱ་ཡ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། སརྦ་དུཥྚ་སྟཾ་བྷ་ནི་ཏཱ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ལ་ནི་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་བསྙེན་ཞིང་།

Her right hand is in the gesture of supreme generosity (varada-mudrā), and her left holds the stem of a full-blown blue utpala lotus at her heart. She is exquisitely adorned with a crown and various other radiant jewels. She possesses a natural halo three fathoms in circumference, and her smiling countenance is such that one can never tire of beholding it. She is the embodiment of all-seeing vision, possessing eyes that perceive everything. Her breasts are full, her waist is slender, and her thighs are well-developed. She wears a lower garment of cloth adorned with a hundred and one colors, and is arrayed with necklaces of precious flowers and vajra garlands. Then, having visualized the seed syllable of the deity at her heart, one should invite the Noble Wisdom Goddess (Āryā Prajñāpāramitā) surrounded by a host of bodhisattvas through the radiance of that syllable. One should prostrate and make offerings with whatever wealth is available or mentally emanated. Having performed the confession of misdeeds and so forth, and having received the accomplishments (siddhi), one should dissolve [the invited deity] into oneness. Following that, one should arrange this mantra and this dhāraṇī at the end of the heart mantra and recite them with one-pointed concentration: Oṃ tāre tuttāre ture svāhā. Namo ratnatrayāya. Nama āryāvalokiteśvarāya bodhisattvāya mahāsattvāya mahākāruṇikāya. Tadyathā: Oṃ tāre tuttāre ture sarvaduṣṭān praduṣṭān mama kṛte jambhaya stambhaya mohaya bandhaya hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ sarvaduṣṭastambhanī tāre svāhā. Regarding the heart mantra, one should perform the approach (sevā) of one million recitations.

གཟུངས་སྔགས་ལ་ནི་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་གམ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་ང་རྒྱལ་ལ་གནས་པས། ཨུཏྤ་ལས་མཚན་པའི་སྣོད་དུ་བཟའ་བ་བཟང་པོ་དང་ཚོད་མ་དང་བཅས་པ་སྦྱར་ཏེ། བགེགས་བསལ་ཞིང་ཡི་གེ་བཞིས་དྲི་མ་བསང་བ་དང་། བདུད་རྩིར་བསྒྱུར་བ་དང་། སྤེལ་བ་དང་། མངོན་པར་དགྱེས་ པའི་རྒྱུར་ལན་གསུམ་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། པདྨ་ཁ་ཕྱེ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཏཱཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ན་མཿསརྦ་བུདྡྷཱ་བོ་དྷི་སཏྭཱ་ནཱཾ། ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་ཤཱ་ས་ནཱ་ནཾ། ཧེ་ཧེ་བྷ་ག་ཝ་ཏི་བཛྲ་ཏཱ་ར་མ་ཧཱ་སཱ་དྷ། སརྦ་ བུདྡྷཱ་ཝ་ལོ་ཀི་ཏེ་ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། གརྫ་གརྫ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་བིགྷྣན་བི་ནཱ་ཡ་ཀ། མ་ཧཱ་ག་ཎ་པ་ཏི་ཛཱི་ཝི་ཏཱནྟ་ཀ་རཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྣམ་དག་རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མ་ཆེ། ། སྐྱེ་བོ་དམན་ལ་ལྷ་མོའི་ཚུལ། ། དེ་ཉིད་འོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས། ། རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་མིན། ། ཁམས་གསུམ་འོད་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་ནི། ། དཔལ་མོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཐིམ། ། སྐུ་ཡང་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་ལའོ། ། རིམ་གྱིས་ དེ་ཡང་ཐིག་ལེ་སྟེ། ། ཐིག་ལེ་སྟོང་པ་ཡི་གེ་མེད། ། དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། ། རང་སེམས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའོ། །

Regarding the dhāraṇī-mantra, one should understand that it should be recited one hundred thousand, three hundred thousand, or as many times as appropriate. Then, the application to the activity is also that very same [process]. To generate power, the offering of the torma is as follows: Abiding in the divine pride of the Bhagavatī, one prepares a vessel marked with an utpala flower, containing excellent food and vegetables. Having cleared away obstructors, purified the stains with the four syllables, transformed it into nectar, multiplied it, and blessed it three times as the cause of manifest delight, one should offer it with the mudrā of the opening lotus. OṂ AKĀRO MUKHAṂ SARVADHARMĀṆĀM ĀDYUTPANNATVĀT OṂ ĀḤ HŪṂ TĀṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ NAMAḤ SARVABUDDHABODHISATTVĀNĀM APRATIHATAŚĀSANĀNĀM. HE HE BHAGAVATI VAJRA TĀRE MAHĀSĀDHYE. SARVABUDDHĀVALOKITE IDAṂ BALIṂ GṚHṆA AMṚTA KHĀHI KHĀHI. TIṢṬHA TIṢṬHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. BANDHA BANDHA. HANA HANA. DAHA DAHA. GARJA GARJA. VISPHOṬAYA VISPHOṬAYA. SARVAVIGHNĀN VINĀYAKA MAHĀGAṆAPATI JĪVITĀNTAKARĀYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. The utterly pure Vajra Tārā is the Great One; to inferior beings, she appears in the form of a goddess. From the aspect of that very light, there is no other nature. Having gathered the three realms with light, they dissolve into the Glorious Lady herself. Her body, too, is the vowels and consonants; those also dissolve into the Vajra Holder. Gradually, that too becomes the drop. The empty drop is without syllables. That is the characteristic of the mind; one's own mind is primordially unborn.

དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་སྒྲོལ་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི། ། མཚན་མ་མཆོག་མཐོང་བླ་མ་ལས་ཐོབ་ཇི་བཞིན་དུ། ། སྒྲུབ་པོ་རྣམས་ལ་ཕན་ ཕྱིར་བདག་གིས་བྲིས་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་མྱུར་དུ་འཕགས་མ་མཉེས་བྱེད་ཤོག། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། སློབ་དཔོན་དགེ་བའི་མགོན་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བུདྡྷ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་གནུབས་བྱམས་པ་དཔལ་གྱིས་ བསྒྱུར་བའོ། །

This sādhana of the glorious Jñānatārā was written by me for the benefit of practitioners, exactly as it was received from the Guru who beheld the supreme signs. Through this, may all wandering beings without exception swiftly please the Noble Lady. The glorious Vajratārā-sādhana composed by the master Kalyāṇamitra is complete. Translated by the great paṇḍita Buddhashrībhadra and the translator Gnubs Byams pa dpal.