A Self-Empowerment Sādhana for Kurukullā from the Stage of the Hevajra Tantra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཧེ་བཛྲ་ཏནྟྲ་མེ་ན་སྭཱ་ཏིཥྛ་ན་ཀུ་རུ་ཀུལླེ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་ལས། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་སྒྲུབ་ཐབས། དགྱེས་རྡོར་རྒྱུད་དང་རྗེས་འབྲེལ་པའི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དབང་སྡུད་མཛད་མ། ། ཀུ་རུ་ཀུལླེ་ལ་བཏུད་དེ། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་ གསལ་བར་བཤད། ། རྒྱུད་འདིར་སྒོམ་པའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་པས། སྔ་དྲོ་མལ་ནས་ལངས་ཏེ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་རཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདམར་པོ་བལྟས་ལ་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་འོག་ཏུ་འཆད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཀུ་རུ་ཀུལླེ་ མདུན་དུ་དམིགས་ལ། མཆོད་པ་ལྔའི་སྤྲིན་ཕུང་གིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། དེའི་མདུན་དུ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་ རྣམས་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་ལ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་ངོ་བོ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ལ། དེ་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་མཁར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདམར་པོར་གྱུར་པ་ལས་ཨུཏྤལ་དམར་པོའི་ལྟེ་བར་ཉི་མ་ལ་ས་བོན་དེ་ཉིད་དོ། །

In the language of India: Śrīhevajratantrameṇasvādhiṣṭhānakurukullāsādhanam. In the language of Tibet: From the stages of the Glorious Hevajra Tantra, the Sādhana of Kurukullā, the Self-Consecration. Bowing to Kurukullā, who subjugates the three worlds and is connected to the Hevajra Tantra, I shall clearly explain her sādhana. In this tantra, a mantra practitioner who possesses the fortune for meditation should rise from bed in the morning. Visualizing the syllable RAṂ at the heart, which completely transforms into a sun maṇḍala, one should look upon a red syllable HRĪḤ. With its light rays, one should visualize the Blessed Lady Kurukullā, who will be described below, in the space before one. Having made perfect offerings with clouds of the five offerings, one should recite three times the verses beginning with: "I take refuge in the Three Jewels," and so forth. Then, one should mentally visualize sentient beings who are suffering from the three types of suffering and meditate on great compassion, characterized by the desire to turn them away from suffering. Then, one should meditate on emptiness, characterized by the knowledge that the essence of phenomena and persons—the duality of subject and object—is without inherent existence. This is to be consecrated by the mantra: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, by means of that very non-dual primordial wisdom, one should visualize a sun maṇḍala in the sky. In its center, from the transformation of a red syllable HRĪḤ, there is a red utpala flower, in the center of which, upon a sun disk, is that very seed syllable.

ཧྲཱིཿདེ་ལས་སྤྲོ་བ་དང་ བསྡུ་བ་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསྟིམས་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་ཀུ་རུ་ཀུལླེར་བལྟ་སྟེ། པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་དབུས་སུ་རོའི་སྙིང་གར་ཉི་མའི་དབུས་སུ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་གནས་མ། ཉི་མའི་འོད་ཀོར་ཅན། ཕྱོགས་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་ དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བ། སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ལོ་བརྒྱད་གཉིས་ལོན་མ། སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་བརྫེས་མ། དབུ་ལ་རྒྱལ་བ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐོད་པ་ལྔ་འཛིན་པ། མི་མགོ་རློན་པའི་དོ་ཤལ་ཅན། ཞལ་མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་ལྗགས་འདྲིལ་བ། དམར་ལ་ཟླུམ་པའི་སྤྱན་གསུམ་གཡོན་དུ་ཡོ་བ། ཁྲོ་བ་དང་ སྒེག་པའི་ཉམས་ཅན་མིའི་རུས་པའི་འཁོར་ལོ་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། གདུ་བུ་དང་། སྐ་རགས་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་ཞབས་གདུབ་ཀྱིས་བརྒྱན་མ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྣ་བའི་དྲུང་དུ་ཨུཏྤ་ལའི་མྱུ་གུའི་མདའ་དང་བཅས་པའི་མེ་ཏོག་དམར་པོའི་གཞུ་འགེངས་པ། ཕྱག་ལྷག་མ་དག་གིས་ཨུཏྤ་ ལ་དམར་པོའི་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྤྱི་བོ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བལྟས་ཏེ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཨུཏྤལ་དམར་པོའི་ལྟེ་བའི་ཉི་མ་ལ་ཧྲཱིཿདམར་པོ་བལྟས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐུལ་ནས་ སྤྱན་དྲངས་ཏེ། གསོལ་བ་བཏབ་པས། དེ་དག་གིས་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་གང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པས་དབུ་བརྒྱན་ཏེ་རྒྱས་གདབ་པའོ། །

From that hrīḥ, perform the radiation and reabsorption, and dissolve it thoroughly into that very [syllable]. From the complete transformation of all those, visualize yourself as Kurukullā. In the center of an eight-petaled red lotus, at the heart of a corpse, she stands in the midst of a sun disk in a dancing posture with half-lotus position. She has a solar halo and is surrounded by the eight charnel grounds in the cardinal and intermediate directions. Her body is red and she is sixteen years of age. Her tawny hair is tied upward, and on her head she wears five skull-cups representing the nature of the five Victorious Ones. She wears a necklace of fresh human heads, her fangs are bared, and her tongue is curled. Her three red, round eyes are slanted to the left. She possesses the expressions of wrath and charm, and is adorned with human bone wheels, earrings, necklaces, bracelets, belts, armlets, and anklets. With her two primary hands, she draws to her ear a red flower bow together with an arrow of an utpala bud. With her remaining hands, she holds a red utpala lasso and a hook. One should visualize her thus. Visualize oṃ āḥ hūṃ at her crown, throat, and heart. Then, visualize a red hrīḥ at the center of the sun disk within the red utpala at the center of your own heart. With its light rays, invoke all the tathāgatas and invite them. By making supplications, they confer empowerment with precious vases filled with the five nectars (amṛta). The Blessed One Amitābha then serves as the crown ornament, performing the sealing.

དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་ལྷ་མོ་བརྒྱད་སྤྲོས་ལ། རང་རང་གི་ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ས་བོན་དེ་ཉིད་ལ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ཨཀྵ་ར་མནྟ་བཛྲི་ཨ་ཨོ། ན་ཨུ་སོ་བིནྡུ་ན་ཙིཏ། ཨེ་སོ་བ་ར་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ཧེ་ཨོ། ན་ཨུ་ཕེ་ཊི་ཨ་ན་ཨུ་ཀི་ར་ཏ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་གས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ ལྔར་བྱས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ལྗགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་ལྟ་བུས་བདག་ཉིད་ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་ངོ་བོ་མཉེས་པར་བྱའོ། ། བསམ་གཏན་དང་མ་བྲལ་བས་སྔགས་བཟླ་བར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་བསྐོར་ནས་གནས་པའི་ཨོཾ་ ཀུ་རུ་ཀུལླེ་ཧྲཱིཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་བརྒྱད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མར་མེའི་ཕྲེང་བ་འབར་བ་ལྟར་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་པར་བསམ་ཞིང་། མྱུར་བ་དང་བུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཙནྡན་དམར་པོའི་ཕྲེང་བ་བགྲང་བར་བྱའོ། ། ས་ཡ་གཅིག་བཟླས་པས་རིགས་དྲུག་གི་འཁོར་ལོར་ གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཐུན་གཞན་ལ་ནི་བདག་ཉིད་ཀུ་རུ་ཀུལླེར་བསམས་ལ། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། ཉན་བཤད་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ལས་བྱུང་བའི་མན་ངག་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་བདུད་རྩིའི་ཁུ་བ་འབའ་ཞིག་སྙིང་ལས་ལངས་ཏེ།

Then, emanate the eight goddesses from the seed syllable at one’s own heart and make perfect offerings to them with bodhicitta and so forth, and then dissolve them back into that very seed syllable. One should offer praise with the following: akṣaramantravajri a o | na u so bindu na cit | e so vara mahāsukha he o | na u phe ṭi a na u ki ra ta. Then, through the ritual of tasting the nectar (amṛta), transform the five nectars and five lamps. Meditate on the tongue as being of the nature of a vajra, arisen from a white syllable hūṃ, and bless it with the three syllables. In that manner, one should please oneself in the essence of Kurukullā. Without being separated from meditative concentration (dhyāna), one should recite the mantra. Mentally visualize an eight-syllable mantra garland—oṃ kurukulle hrīḥ svāhā—surrounding the syllable hrīḥ and abiding like a row of blazing lamps. Count a rosary of red sandalwood without the faults of being too fast or too slow. By reciting it one million times, sentient beings belonging to the wheel of the six realms will be brought under one’s power. In other sessions, visualize oneself as Kurukullā and perform the offerings, praises, and so forth; all activities such as listening and explaining should be done with the divine pride (ahaṃkāra) of the Blessed Lady. Then, one should make aspirations according to one’s intentions. Here, too, I shall write down the pith instructions (upadeśa) derived from the lineage of gurus: the nectar-fluid of the seed syllable at one’s own heart rises from the heart.

མགོའི་གཡོན་ནས་བསྐོར་ནས་རྣ་བ་གཡས་པའི་བུ་ག་ནས་འཐོན་ནས། ལག་པ་གཡས་པའི་གཞུའི་ རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་མདའི་ལྟོང་གི་བུ་ག་ནས། ཨུཏྤ་ལའི་མེ་ཏོག་གི་ལྟེ་བར་ཞུགས་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་རྒྱས་པར་བྱས་ཤིང་སྤྲོས་པས་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་སྙིང་གར་ཞུགས་ནས་དེའི་པདྨ་རྣམས་བསྐུལ་ཏེ། བཀུག་ནས་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། ཁ་ཟུམ་ནས་ མདའ་ནས་རྣ་བའི་བུ་ག་ནས། མགོ་བོའི་གཡས་སུ་བསྐོར་ནས་དཔྲལ་བའི་དབུས་སུ་གནས་པ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ལམ་ནས་མགྲིན་པ་སྙིང་ག། ལྟེ་བའི་མཐར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་མན་ངག་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དྲི་མ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ དམ་པས། རང་གི་ལུས་དང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གང་བར་བལྟས་ལ། དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲན་པར་བྱའོ། ། གང་ལ་ཐོག་མཐའ་བར་མ་མེད། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། ། འདི་ནི་བདེ་ཆེན་མཆོག་གྱུར་པ། ། བདག་མེད་གཞན་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཡང་དེ་ ལྟར་སེམས་ཅན་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་དགོད་པར་ནུས་ཀྱི་བར་དུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའམ་བསྒྲུབ་བྱ་མོ་ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ནས། ས་བོན་དེ་སྔར་བཞིན་བསྒྲུབ་པོའི་མདའ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལག་པར་གནས་པའི་མེ་ཏོག་དེའི་ འོད་ཟེར་གྱིས་རྒྱས་པར་བྱས་ལ་རྣ་བའི་བུ་ག་གཡས་པར་ཞུགས་ཏེ། དེ་ལྟར་སོང་ནས་དེར་གནས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་གནས་དེར་ཕྱིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་གཟུགས་ལ་ཡང་། །

Circling from the left side of the head, it emerges from the opening of the right ear and enters the hollow of the arrowhead resting on the string of the right hand’s bow. It enters the center of the utpala flower, and its light rays cause it to expand and emanate. These rays enter the hearts of sentient beings in the three realms of existence, stimulating their lotuses. Having summoned them, they are to be reinserted into that very same [flower], which then closes. From the arrow, it passes through the ear opening, circles to the right side of the head, and comes to rest in the center of the forehead. Following the oral instructions, it is thoroughly inserted through the path of the avadhūtī into the throat, the heart, and finally into the abode of great bliss at the navel. Then, through the supreme bliss arising from the stainless absorption of insight and method, one should visualize one’s own body and the three worlds as being filled. At that moment, one should recollect these verses: That which has no beginning, middle, or end, Where there is neither existence nor nirvāṇa, This is the supreme great bliss; There is no self, nor is there anything else. Furthermore, in that way, one should bring sentient beings under one's power until they are able to be established directly in the mahāmudrā. Likewise, having meditated on the object of accomplishment or the female object of accomplishment as being the nature of Kurukullā, one should perform the seed-syllable practice as before. The light rays from that flower held in the hand of the object of accomplishment cause [the target] to expand; it enters the right ear opening, and having gone there and remained, it enters exactly as before and stays in that place. Regarding the form of Kurukullā as well:

ཡི་གེ་ཧྲཱིཿནི་མྱོས་པར་བྱེད་པའི་གདུགས་ལ་གཞག་པས་བུད་མེད་འཇུ་ བར་འགྱུར། ལྕེ་ལ་དེ་ཉིད་རྫས་ཀྱིས་བྲིས་ན་བློ་གྲོས་བསྐྱེད་དེ་སྙིང་གི་དབུས་སུ་ནི། ། སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེས་དུག་སྤྱོད་འགྱུར། ། སྒྲོལ་མའི་སྙིང་པོས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བ་གསེར་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྒྲུབ་བྱ་ སྒྲུབ་པ་པོའི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར། ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། བྱས་པའི་བསོད་ནམས་གང་ཡོད་དེས། ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ལ། ། དགོད་པའི་དབང་དུ་འགྱུར་བར་ཤོག། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རོལ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུལླེ་ཧྲཱིཿསྭཱ་ཧཱ་ནུས་པ་མ་ཉམས་པས་ཁམས་གསུམ་དབང་དུ་བྱེད་པར་གྲགས། སྔར་གསུངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས། ཡི་གེ་གྲངས་ཀྱི་འབུམ་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་ པ་དང་། བྱུག་པ་དང་། དྲི་དང་། ཕྱེ་མ་དང་། གོས་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་བསྔགས་ནས་བྱིན་པ་དེ་དབང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། ། དྲི་བཟང་པོའི་བདུག་སྤོས་ཀྱིས་བདག་ལ་བདུགས་ན། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་མིང་གིས་མེ་ཏོག་དམར་པོ་ ལ་སོགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་དེ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་བྱིན་ན་དེ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དབང་དུ་བྱེད་པ་ན། ཡུངས་ཀར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས།

By placing the syllable HRĪḤ upon an intoxicating parasol, women will be captivated. If that very syllable is written upon the tongue with [specific] substances, it will generate intelligence. For one bitten by a snake, by meditating thoroughly, the poison will be dispelled by the Dharma-syllable. The essence of Tārā brings victory over the three worlds; this should be known by those possessing gold. Then, the object of accomplishment will undoubtedly come under the power of the practitioner and will perform all purposes. By whatever merit has been gained from this Sādhana of Kurukullā, may all beings be empowered to be established in awakening. This Sādhana of the Self-Consecrated Kurukullā, composed by the master Sahajalalita, is complete. OṂ KURUKULLĒ HRĪḤ SVĀHĀ. With its power undiminished, it is renowned for bringing the three realms under one's control. Abiding in the previously described absorption, one should recite the syllables one hundred thousand times. Whatever flowers, incense, ointments, perfumes, powders, garments, and so forth are consecrated with this and given, that person will be brought under one's power. If one fumigates oneself with fragrant incense, all people will become joyful. If one performs a homa with red flowers and so forth while uttering the name of a person, that person will be brought under one's power. If one consecrates food and drink and gives them, that person will be brought under one's power. When bringing a great man under one's power, one should perform a homa with white mustard seeds.

དེ་ནས་ཚེས་གྲངས་རྒྱུ་སྐར་བཟང་པོ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་མཆོད་ པ་བྱས་ནས་གུར་ཀུམ་དང་། གི་ཝང་དང་། ག་པུར་ལ་སོགས་པས་གོས་སམ་གྲོ་ག་ལ་ཨུཏྤལའི་འདབ་མའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པ་བྱས་ཏེ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་སྔགས་དང་བཅས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའམ་བསྒྲུབ་བྱ་མོའི་མིང་བྲི་ཞིང་། འདབ་མ་རྣམས་ལ་ ཀུ་རུ་ཀུལླེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་བཞིས་བསྐོར་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་འབའ་ཞིག་གི་མིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཨོཾ་ཡིག་གིས་ལན་གསུམ་བསྐོར་བའི་འཁོར་ལོ་སྐུད་པ་དམར་པོས་དཀྲིས་ལ། སྤྲ་ཚིལ་ལས་བྱས་པའི་ལིངྒའི་སྙིང་གི་དབུས་སུ་བཅུག་སྟེ་སེང་ལྡེང་གི་མེ་ལ་གདུང་བར་བྱས་ན། རྐང་པ་འགུགས་པར་བྱེད་དོ། ། སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་དབང་དུ་བྱེད་ན། ཟངས་ཀྱི་ཁབ་ཀྱིས་རྐང་པ་གཉིས་སམ། སྐྱེ་གནས་སུ་ཕུག་སྟེ་གདུང་བར་བྱས་ན་དབང་དུ་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། དད་པ་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་མཆོད་ལ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བཟླས་ ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བླ་མའི་མན་ངག་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་བ་རི་རིན་ཆེན་གྲགས་པས་བསྒྱུར་བའོ། །

Then, on an auspicious date and under a favorable constellation, having performed an offering to the Blessed Lady, one should prepare a sixteen-spoked wheel in the shape of an utpala petal on cloth or birch bark using saffron, bezoar, camphor, and so forth. In the center of the wheel, one should write the name of the person to be accomplished, or the woman to be accomplished, together with the mantra. On the petals, one should write only the name of the person to be accomplished, surrounded by the four syllables "Kurukulle." On the outside, the wheel is encircled three times by the syllable Oṃ and wrapped with red thread. If this is placed in the center of the heart of a liṅga made of beeswax and heated over a fire of acacia wood, it will summon the feet. If one wishes to bring a man or woman under one's power, one should pierce the two feet or the private parts with a copper needle and heat it; there is no doubt that they will be brought under control. By making offerings to the Blessed Lady with great faith and reciting the king of mantras, everything will be accomplished through such a sequence. The oral instructions of the Guru are complete. Translated by Paṇḍita Amoghavajra and the translator Bari Rinchen Drakpa.