Sādhana of the Yoginī Nairātmā

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནཻ་རཱཏྨ་ཡོ་གི་ནི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཌོམྦི་ཧེ་རུ་ཀའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྒྱུད་ལས། ། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་བསྡུས་པ་ཡི། ། ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་ བསྒོམ་པ་གསུངས་པའོ། ། ནམ་མཁར་རྗེ་བཙུན་བླ་མ་དང་། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་སྐུ་ལྟ་བུའི། ། མངའ་བདག་རྡོ་རྗེ་དབང་དམིགས་ཏེ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཕྱག་འཚལ་མཆོད། ། སྙིང་གར་རང་གི་ས་བོན་བསམ། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་ནི་རབ་ཏུ་དབུལ། ། རྟག་ཏུ་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ རྣམས་ཀྱིས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་སྦྱོར་བ་ལས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལྔ་དཀར་མོ་སོགས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་འཛིན་པར་བརྗོད། ། སྔོན་མོ་གཏུམ་མོ་ཌོམྦི་ནཱི། ། རོ་དང་བཅས་ཏེ་འཁྱུད་པར་ལྡན། ། རྟག་ཏུ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། ། བསོད་ནམས་ཉིད་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་པར་གཟུང་། ། དང་པོར་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། གསུམ་པ་དགའ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཀུན་གྱི་མཐའ་ནས་བཏང་སྙོམས་སོ། ། དེ་རྗེས་རྒྱལ་བའི་སྔགས་བརྗོད་དེ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་བསྒོམས་སྔོན་གྱི་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་སྨོན་ལམ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ། ། དང་པོར་རེ་ཕ་ལས་ནི་ཉི་མ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཉི་མ་དེར་ནི་ཧཱུཾ་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ་བྱ་བ། །

In the language of India: Nairātmyayoginīsādhanam. In the language of Tibet: Bdag med rnal ’byor ma’i sgrub thabs (The Sādhana of Nairātmyayoginī). Homage to Vajrasattva! From the presence of Ḍombi Heruka: From the Hevajra Yoginī Tantra, the meditation on the wheel of goddesses, which perfectly summarizes all suchness, is taught. Visualizing in the sky the venerable Guru and the sovereign Vajra Lord, whose form is like that of Akṣobhya, the wise one should prostrate and make offerings. One should contemplate one’s own seed-syllable at the heart and present clouds of offerings. Constantly, through the application of the five nectars by the eight goddesses, the five yoginīs—Gaurī and the others—are said to hold the five nectars. The blue Caṇḍālī and Ḍombinī are present, embracing with a corpse. Constantly, one should confess misdeeds and rejoice in merit. One takes refuge in the Three Jewels and fully adopts the bodhicitta. First, one should meditate on loving-kindness; second, one should meditate on compassion; third, one should meditate on joy; and at the end of all, equanimity. Following that, one recites the mantra of the Victorious One: Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Having first meditated on the nature of emptiness, the yogin should recall the aspiration prayers. First, one meditates on a sun disk arising from the syllable Re. Upon that sun disk is the syllable Hūṃ, from which arises a crossed vajra. One should meditate upon that very vajra.

ར་བ་དང་ནི་གུར་ཡང་རབ་ཏུ་བཅིང་བར་ བྱ། ། ཤེས་རབ་ཨེ་ཡི་གཟུགས་ཅན་མ། ། བློ་ལྡན་ནམ་མཁའི་ཁམས་བསམ་བྱ། ། དེར་ནི་ས་གཞི་གྲུ་བཞི་པ། ། ལྗང་གུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནང་གནས་པར། ། ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། མེ་ཡི་ དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནང་གནས་པར། ། བདག་ཀྱང་བསམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཨེ་ཝཾ་ཉིད་དུ་བདག་དང་ནི། ། འདྲེས་པར་གྱུར་པ་འཁོར་ལོ་ཡིན། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཡང་ དག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། འཁོར་ལོ་དེར་ནི་སྲོག་སོང་བ། ། བཅོ་ལྔ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཕྱོགས་མཚམས་ལས། ། གདན་ནི་བཅོ་ལྔ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། གདན་གྱི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ཡིན། ། ཟླ་སྟེང་རྣམ་འབྱེད་བློ་ལྡན་པས། ། དེ་དག་ནང་སོང་ས་བོན་ནི། ། རྩ་བའི་དབྱངས་ཡིག་ལ་སོགས་བསམ། ། མེ་ལོང་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དག། ཟླ་བ་ཉི་མ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨཾ་ལས་བྱུང་བའི་གྲི་གུག་ནི། ། སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། འདི་རྣམས་གཅིག་གྱུར་ནན་ཏན་ཏེ། ། རྫོགས་པ་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྣམས་ཀྱི་ལུས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་གྲགས། ། ཉི་ཟླ་དག་དང་གྲི་གུག་གིས། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ནི་འདྲེས་འགྱུར་བ། ། ཡང་ནི་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་ཕྱིས། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་བསྐྱེད་དེ། ། ཁ་དོག་ནག་མོ་གྲགས་ཆེན་མོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། །

One should thoroughly bind the fence and the canopy. The wise one should contemplate the space element in the form of the letter E, which is insight. There, one should meditate on a green, square ground. Within the earth maṇḍala, one should meditate on the water maṇḍala. In the center of the water maṇḍala, one should meditate on the fire maṇḍala. Upon that is the wind maṇḍala. Within the wind maṇḍala, one should also contemplate oneself; the self and E-Vaṃ are merged, which is the wheel. It is square with four doors, adorned with eight pillars, perfectly endowed with lattices and half-lattices, and beautifully decorated with vajra lines. Within that wheel, one should meditate on the fifteen vital breaths. From the directions and intermediate points of the yoginīs, fifteen seats are described. Upon the seats is the moon; upon the moon, the wise one should contemplate the seed syllables, such as the root vowels, which have entered within. The moon and sun are renowned as the mirror-like and the equality wisdoms. The curved knife arising from the syllable Aṃ is described as the discerning wisdom itself. The unification of these is the all-accomplishing wisdom; the perfection is the pure expanse of reality. This is the body of the yoginīs, renowned as the nature of the five wisdoms. Just as water is mixed with the sun, moon, and curved knife, having become mixed once more, one subsequently generates Nairātmyā, the yoginī of great renown, black in color and adorned with the five mudrās.

གཡས་ན་གྲི་གུག་འཇིགས་ཆེན་མ། ། གཡོན་ པ་ཉིད་ནི་པདྨའི་སྣོད། ། གཡས་མིན་པར་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། སྟག་གི་པགས་པས་སྨད་དཀྲིས་སོ། ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་དོ། ། ཨཱུ་རྀ་རཱྀ་ལྀ། པུཀྐ་སཱི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ལཱྀ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ། ། ས་བོན་རྣམས་ནི་དཀར་མོ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་དོ། ། ཨཽ་ཨཾ་ས་བོན་དག་ན་འོག་དང་སྟེང་གི་གནས་པ་དག་གིར་ཡང་བརྗོད་དོ། ། སེམས་དང་ཕན་པ་རིན་ཆེན་བདག། ཚེ་དཔག་མེད་དང་དོན་གྲུབ་ཀྱིས། ། བདག་མེད་ལ་སོགས་ཕྱག་རྒྱ་གདབ། ། ཤེས་རབ་འཕར་མར་རྣམ་པར་གནས། ། སེམས་དང་ཕན་པའི་རིན་ཆེན་བདག། ཚེ་དཔག་མེད་པ་བདེ་གཤེགས་ཀྱིས། ། མཚམས་ནས་པུཀྐ་སཱི་ལ་སོགས། ། རིམ་པའི་རྗེས་ལ་ཕྱག་རྒྱས་གདབ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་བཞི་རྣམས་ཀྱིས། ། རྟག་ཏུ་བསྒོམས་གནས་ཉིད་ལ་ནི། ། ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སེར་སྣ་དང་། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱས་གདབ། ། འོག་དང་སྟེང་དང་སྐུ་གསུང་ གི། ཕྱག་རྒྱས་བྱེད་པས་རྫོགས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱས་གདབ་དང་རྟག་པ་འདིས། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་བརྗོད། ། དབང་པོར་རྡོ་རྗེ་གཤིན་གཽ་རཱི། ། ཆུ་བདག་ཆུ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ལུས་ངན་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། དབུས་སུ་བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་པུཀྐ་སཱི། ། དེ་བཞིན་ འཚེད་མེར་རི་ཁྲོད་མ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་གཏུམ་མོ་སྟེ། ། རླུང་དུ་ཌོམྦིར་བརྗོད་པའོ། ། ཡང་ནི་ཤར་སྒོར་དཀར་མོ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ལྷོར་ནི་ཆོམ་རྐུན་མ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོ་ལ་རོ་ལངས་མ། ། དེ་བཞིན་བྱང་དུ་གྷསྨ་རཱི། ། འོག་ཏུ་ས་སྤྱོད་མར་བཤད་དེ།

In her right hand is a terrifying curved knife; in her left, a lotus vessel. In her non-right [left] hand is a khaṭvāṅga. Her lower body is wrapped in a tiger skin. A Ā I Ī U—these are said to be the seed syllables of Nairātmyā and the others. Ū Ṛ Ṝ Ḷ—these belong to Pukkasī and the others. Ḹ E AI O—these seed syllables are said to belong to Gaurī and the others. AU AṂ—these seed syllables are also said to belong to those residing below and above. By means of the Lords of Mind, Benefit, and Jewel—Amitāyus and Amoghasiddhi—one should seal Nairātmyā and the others with their mudrās. They abide in the secondary circle of insight. By means of the Lords of Mind, Benefit, and Jewel—Amitāyus and the Sugata—one should seal Pukkasī and the others in the intermediate directions according to the sequence. By means of the four yoginīs, one should always meditate upon the very state [of the mandala]. One should seal with the vajra mudrās of Hatred, Delusion, Avarice, and Desire. By performing the mudrās of the lower, the upper, and the Body and Speech, the completion is achieved. Through this constant sealing with mudrās, the twenty mudrās are then described. In the east is Vajra-Yama-Gaurī; in the west is Varuṇa-Vārīyoginī; in the north is Kubera-Vajraḍākinī; in the center is Nairātmyā-Yoginī. In the northeast is Pukkasī; likewise, in the southeast is Śavarī; in the southwest is Caṇḍālī; and in the northwest is Ḍombī. Furthermore, at the eastern gate is Gaurī; likewise, in the south is Caurī; at the western gate is Vetālī; and likewise, in the north is Ghasmarī. Below is explained as Bhūcarī.

། སྟེང་དུ་མཁའ་སྤྱོད་མར་བརྗོད་དོ། ། ཇི་ལྟར་ བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཐམས་ཅད་དམ་པར་དགའ་བའོ། ། སྙིང་གར་རང་གི་ས་བོན་བསམ། ། འོད་ཟེར་ཕྱུང་སྟེ་དེ་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཕྱི་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ རྣམས། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན། ། བདག་ལ་དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་གསོལ། ། བུམ་པ་བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བ། ། མཁས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྐུར་ནས་ནི། ། དབུ་རྒྱན་ལ་ནི་ཐུགས་བདག་ཡིན། ། དང་པོར་ནག་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་དམར་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་སེར་པོར་བསྒོམ། ། དེ་བཞིན་བཞི་པར་ལྗང་གུ་སྟེ། ། ལྔ་པ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་ཉིད། ། དྲུག་པ་དཀར་པོའི་ཚུལ་ཅན་དེ། ། ཡན་ལག་དྲུག་སྒོམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཕྱི་ནས་ཁ་དོག་རྣམ་པར་སྤངས། ། གཟུགས་ཕུང་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཚོར་བ་ ལ་ནི་དཀར་མོར་བརྗོད། ། འདུ་ཤེས་ཆུ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། འདུ་བྱེད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་མོ་འཇིགས་གཟུགས་གནས། ། འཇིགས་པ་དང་ནི་འཇིགས་པ་མཛད། ། ས་ནི་པུཀྐ་སཱི་རུ་ བཤད། ། དེ་བཞིན་ཆུ་ཁམས་རི་ཁྲོད་མ། ། མེ་ནི་གཏུམ་མོར་ཤེས་པར་བྱ། ། རླུང་ནི་གཡུང་མོར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གཟུགས་ལ་དཀར་མོར་རྟག་ཏུ་བཤད། ། སྒྲ་ལ་ཆོམ་རྐུན་མ་རབ་གྲགས། ། དྲི་ཡི་ཆ་ལ་རོ་ལངས་མ། ། རོ་ལ་གྷསྨ་རཱི་རབ་བརྗོད། ། རེག་བྱ་ས་སྤྱོད་མར་བཤད་དེ། །

Above, she is called Khecarī. Just as Nairātmyā Yoginī is the supreme joy of all, one should visualize one’s own seed-syllable at the heart. From that, light rays are emitted, and then the Buddhas are invited and worshipped by the eight goddesses. Afterwards, the supplication is made: "O Bhagavān, Great Beings, all you Bhagavān Tathāgatas, please grant me the empowerment and so forth." The wise one, with the Buddhas, confers the empowerment with vases filled with the five nectars. Having been empowered by all the Buddhas, the heart-self is the crown ornament. First, one should meditate on the black; second, the red; third, the yellow; likewise, the fourth is green; the fifth is blue in color; and the sixth is white in appearance. The yogi who meditates on these six limbs subsequently abandons the colors. Vajrī is in the aggregate of form; Pāṇḍarā is said to be in feeling; the Yoginī of Water is in perception; Vajraḍākinī is in formations; and by the nature of the aggregate of consciousness are the Nairātmyā Yoginīs. The Mistress of the Maṇḍala dwells in a terrifying form, both terrifying and causing terror. Earth is explained as Pukkasī; likewise, Water is Śavarī; Fire should be known as Caṇḍālī; and Wind is renowned as Ḍombī. Form is always explained as Pāṇḍarā; Sound is renowned as Caurī; the portion of Smell is Vetālī; Taste is called Ghasmarī; and Touch is explained as Bhūcarī.

ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ལ་མཁའ་སྤྱོད་མ། ། རྟག་ཏུ་འདི་དག་རྣམ་དག་པས། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་འགྲུབ། ། མིག་དག་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ཡིན། ། རྣ་བར་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ། ། སྣ་ལ་སེར་སྣ་མར་བཤད་དེ། ། (ཁལ་,ཁ་ལ་)འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ། ། ལུས་ལ་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཡིད་ལ་བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ། ། གོ་ ཆ་འདི་རྣམས་ཆེས་དག་པས། ། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྦྱོར། ། སྐྱེས་པའི་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། གྲི་གུག་ལྟ་ནི་གཅོད་པ་སྟེ། ། ཐོད་པ་ཉོན་མོངས་མགོ་བོ་ཡི། ། ཕྲེང་བའི་སྟེང་དུ་གནས་པའོ། ། བླ་མ་སློབ་དཔོན་འདོད་ལྷ་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་དོན་དུ་འཁོར་ལོ་གཟུང་། ། བླ་མ་ རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ། ། སྨོད་ཚིག་མི་མཉན་པ་ཡི་ཕྱིར། ། ཉན་པ་དག་ཏུ་རྣ་ཆ་འཛིན། ། སྔགས་ཟློས་ཕྱིར་ནི་མགུལ་དོ་སྟེ། ། ལག་གདུབ་སྲོག་ཆགས་གསོད་པ་སྤངས། ། ཕྱག་རྒྱ་བསྟེན་ཕྱིར་སྐ་རགས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་ལུས་ལ་གདབ་པར་བྱ། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨ་ཨཱ་ ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཱཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཕྱག་རྒྱའི་རྣམ་དག་བཤད་བྱ་བ། ། འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀྱིས་མི་བསྐྱོད་པ། ། འོད་དཔག་མེད་པ་རྣ་ཆའི་བདག། མགུལ་གྱི་ཕྲེང་བ་རིན་ཆེན་བདག། ལག་པ་ལ་ནི་རྣམ་སྣང་བརྗོད། ། སྐ་རགས་ལ་ནི་དོན་ཡོད་གནས། ། འདི་རྣམས་དག་ལ་ ཕྱག་རྒྱ་ལྔ། ། སྐྱོན་ནི་ཡོངས་འཇོམས་འཛིན་པ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་མས་ནི་རབ་ཏུ་བཟུང་། ། ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་པར་བྱ། ། མོ་གཟུགས་འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་བྱེད། ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྲེག་པར་བྱེད། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྙོམས་ཞུགས་པས།

In the expanse of phenomena (dharmadhātu) is Khachöma; through the constant purity of these, the yogi achieves that very reality. The eyes are Mohavajrī; in the ears is Dveṣavajrī; the nose is explained as Mātsaryavajrī; in the mouth is Rāgavajrī; in the body is Īrṣyāvajrī; and in the mind is Nairātmyayoginī. Through the utter purity of these armors, the sense faculties are thoroughly applied. Encircled by a garland of human skulls, the curved knife (kartṛkā) is that which cuts; the skull is the head of the afflictions, abiding upon the garland. To pay homage to the guru, the ācārya, and the desired deity, one should hold the wheel (cakra). To avoid listening to disparaging words against the guru, the Vajradhara, one holds earrings for the purpose of listening. The necklace is for the recitation of mantra; the bracelets are for abandoning the killing of living beings; the belt is for relying upon the mudrā; and with the mudrās of the five Buddhas, one should always adorn the body. The mantra is: Oṃ a ā i ī u ū ṛ ṝ ḷ ḹ e ai o au aṃ svāhā. The purity of the mudrās shall now be explained: Akṣobhya is the form of the wheel; Amitābha is the lord of the earrings; the necklace is the lord of Ratnasambhava; in the hands is Vairocana; and Amoghasiddhi resides in the belt. These are the five mudrās. Holding them completely destroys faults; they are firmly grasped by the Yoginī. The inner yoga shall be explained: the female form brings the world under control; the wrathful form performs the burning. Through the union of the vowels and consonants (āli-kāli),...

། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་གཉིས་གཉིས་བཀབ། ། གྲོང་ཁྱེར་ དཀྲུག་པའི་སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་ཨ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་སྭཱ་ཧཱ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་གཏོར་མའི་སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱཱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་བདག་མེད་མའི། ། སྡོམ་པའི་དབྱེ་བ་བཤད་པར་བྱ། ། ལྟེ་བར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གནས། ། རྟག་ ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཛག། རྣོ་ཕྱིར་མེ་ཡི་གཟུགས་སུ་ནི། ། དེ་ཡང་མ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། ། དང་པོར་དབྱངས་ཡིག་རང་བཞིན་ཏེ། ། གློར་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་ཁྱབ་གནས་ཀྱང་། ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་མི་ཤེས་སོ། ། བདག་མེད་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས། ། གཞོམ་མེད་པ་ནི་ཁ་འོག་ཏུ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སྦྱོར་བས་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཉིད། ། དེ་ཕྱིར་ལུས་ལ་རྩ་གསུམ་གནས། ། རྐྱང་མ་རོ་མ་ཀུན་འདར་མ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ནི། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དུ་བཅས། ། རྐྱང་མ་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་དང་། ། རོ་མ་ ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་གནས། ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་དབུས་གནས་སུ། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་སྤངས་པ་སྟེ། ། བདེ་ཆེན་བྱེད་པའི་གཟུགས་ཅན་མ། ། མི་བསྐྱོད་འབབ་པ་རྐྱང་མ་སྟེ། ། རོ་མ་ཁྲག་ནི་འབབ་པའོ། ། ཀུན་འདར་མགོན་པོ་དཔག་མེད་ཀྱི། ། རྟག་ཏུ་གནས་ཀྱི་དངོས་པོ་མ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་ རྒྱ་བདེ་བ་ཅན། ། རང་གི་ལུས་ལ་རྩ་རྣམ་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་འཛག་པ་སྟེ། ། གཅིག་པའི་དུས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། རིན་ཆེན་འཛིན་པས་དཔྱིད་ཉིད་དོ། །

The outer [seals] are covered by pairs. The mantra for agitating the city is: OṂ A KA CA ṬA TA PA YA ŚA SVĀHĀ. The mantra for the torma of all bhūtas is: OṂ ĀKĀRO MUKHAṂ SARVADHARMĀṆĀM ĀDYĀNUTPANNATVĀT OṂ ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. I shall explain the divisions of the vows of the Yoginī Nairātmyā. The Mahāmudrā resides at the navel, constantly dripping great bliss. Because it is sharp, it is the form of fire, and it is also conceptualized by the mātṛs. Initially, it is of the nature of the vowels; on the sides, it is conceptualized by the Buddhas. Although it pervades the three worlds, ordinary beings do not know it. It resides within the body of Nairātmyā; the indestructible is below the mouth. Through yoga, one constantly holds the uninterrupted bodhicitta. Therefore, three channels reside in the body: lalanā, rasanā, and avadhūtī. They are the forms of body, speech, and mind, and are joined with the karmamudrā. Lalanā is the nature of insight, and rasanā resides as the limb of method. In the central position of the avadhūtī, subject and object are abandoned; she is the form that produces great bliss. Lalanā is the flow of Akṣobhya, and rasanā is the flow of blood. Avadhūtī is the constant abiding entity of the Protector Amitābha. The karmamudrā is Sukhāvatī. Within one’s own body are the three channels. By means of the vajra, the jewel, and the lotus, body, speech, and mind drip. At the time of oneness, the vajra is the spring itself, held by the jewel.

དཔག་མེད་མགོན་གྱི་མངོན་རྫོགས་པའི། ། སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་སྟེ། ། མཚན་མོའང་ཉིན་པར་དག་ཏུ་ཡང་། ། རྟག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཉིད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཆོག་དགའ་བ། ། ཕ་ཡི་བདེ་བ་བཟང་པོ་འབབ། ། དཔེར་ན་གང་ཡང་མཚན་མོའི་ཁྱིམ་ནང་དུ། ། ཟས་ཟ་ལུས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བྱེད་འདོད་པ། ། སྦར་བ་མར་མེ་ཡིས་ནི་མུན་རུམ་ལྟས། ། དེ་བཞིན་གཏི་མུག་ མུན་པས་བདེ་བ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་ཤེས་བྱ་སྲིད་པའི་མཚོ་དུག་ཆུ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་སྣ་འཐུང་ཁྱབ། ། བཀྲེས་པས་གདུངས་པ་རླབས་དང་འཁྲིལ་ཤིང་རྣམ་འཁྲིལ་མྱ་ངམ་གཅིག་པུ་འགྲམ་ཆེན་པོ། ། གང་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་བློ་ལྡན་སྐྱེ་བོ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ནི་རང་དོན་གཅིག་གཉེར་བ། ། གཏི་མུག་ ཞགས་པའི་གོས་ནི་སྤངས་ནས་ཕ་རོལ་མི་འགྲོ་བདག་གིས་ངོ་མཚར་ཆེ། ། བློ་བཟང་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དང་ཕན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། སྔགས་ནི་རྣམ་དག་གུག་སྐྱེད་གོ་ཆ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་དྲན་པ་བྲལ་མི་བྱ། ། ཕྱི་ནས་བློ་བཟང་རངས་ཤིང་སྐད་ཅིག་རྒྱུན་དུ་དེ་ཉིད་ གཅིག་གིས་སེམས་དང་ལྡན། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པ་སྲིད་པ་ལས་བྱུང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྟག་ཏུ་བསམ། ། ར་དྷ་ལོངས་སྤྱོད་ཚོང་འདུས་སྣ་ཚོགས་སྦྲང་ལྡན་ཀང་ཁའི་ཁབ་ཅེས་བྱ་མིང་དུ། ། སྟག་ཞོན་སྣ་ཚོགས་སྦྲུལ་མགོ་གདེངས་པས་བརྒྱན་ཅིང་གང་ཞིག་བཟོད་ལྡན་སྤྱོད་པ་ གང་། ། དེ་ནས་གཞན་ཕན་འདོད་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་གང་བཤད་སྒྲུབ་ཐབས་དབང་པོ་འདི། ། གསང་བའི་ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུ་བ་བདག་གིས་གང་བཤད་རྒྱལ་སྲས་བཟོད་པར་མཛོད། །

The nature of the Buddha, the manifest perfection of the Protector Immeasurable, is described: even by night and by day, wisdom is born constantly. The supreme joy of the coemergent, the excellent bliss of the Father, flows forth. For example, just as in a house at night, one who desires to eat and act with the body looks into the thick darkness by means of a lit lamp, so too is bliss [attained] through the darkness of delusion. Thus, the ocean of existence, the poisonous water of the knowable, is pervaded by the crocodiles of desire and the like. Tormented by hunger, amidst waves and entangling vines, it is a vast desert with only a single shore. Therefore, it is a great wonder if a person possessing the mind of awakening does not, for even a single moment, strive for their own benefit alone. Having cast off the garment of the noose of delusion, they do not go to the other shore. The wise first meditate on the generation stage, the beneficial mudrā, and the mantra; they must never be separated from the pure, perfectly formed armor of mindfulness. Afterwards, the wise, delighted, with a mind possessing that single reality at every moment, meditate on the completion stage. They should constantly contemplate the coemergent arising from existence. In the marketplace of various enjoyments, known by the name of the "Honeyed Cave," adorned with various hooded serpents and the rider of the tiger, whoever possesses the conduct of patience—therefore, for the sake of others, for the benefit of the world, I have explained this sādhana and empowerment. May the Sons of the Conquerors forgive whatever I have explained regarding the gathering of the branches of secret wisdom.

བདུད་རྩི་འོད་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ག་ཡ་དྷ་ར་ དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The Sādhana of Amṛtaprabhā is complete. It was translated by the Indian abbot Gayadhara and the Tibetan translator, the monk Śākya Yeshe.