A Hevajra Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧེ་བཛྲ་སཱ་དྷ་ནོ་པི་ཀ། བོད་སྐད་དུ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་རྒྱུ་དང་བྲལ། ། དེ་བཞིན་ཚོགས་བྲལ་གང་གི་གནས། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། དེ་བསྟེན་ཆོ་ག་བསྟན་པར་བྱ། ། གསང་བའི་དོན་ལྡན་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ཡང་དག་དོན་ལྡན་དམ་ཚིག་དང་། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་སྡོམ་པ་ཤེས། ། སློབ་དཔོན་གསང་དང་ཤེས་རབ་དང་། ། དེ་བཞིན་བཞི་པའི་དབང་ལྡན་པས། ། བསྒོམ་པའི་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཤིང་གཅིག་དྲུང་ངམ་དུར་ཁྲོད་དུ། ། བསྒོམ་པ་དག་ནི་དགེ་བར་གསུངས། ། ཡང་ན་དབེན་ཞིང་དགོན་པ་དང་། ། མ་མོའི་གནས་ལ་སོགས་དེ་ བཞིན། ། ཡང་ན་བདེ་ཞིང་ཉམས་དགའ་བར། ། རང་གི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེར་ནི་བདེ་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བའི། ། སྟན་ལ་རྣམ་པར་འདུག་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་དང་། ། བདུད་རྩི་ཡིས་ནི་བསང་གཏོར་བྱ། ། རྡོ་རྗེས་མཁའ་སྙིང་དབུས་གནས་པར། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་ པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་འབར་བ་ཡིས། ། མཚོན་ཆ་མཆོག་ནི་སྤྲོ་བར་བྱ། ། མཁའ་དབྱིངས་ཏིལ་གང་བཞིན་རྒྱས་པའི། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་བཀུག་སྟེ། ། རང་སྙིང་ས་བོན་མཆོག་སྐྱེས་པའི། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། གཽ་རཱི་ཟླ་བའི་མཚན་མ་དང་། ། ཙཽ་རཱི་ཉི་མའི་སྣོད་ འཛིན་ཏེ། ། བེ་ཏཱ་ལཱི་ཡི་ལག་ན་ཆུའོ། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་སྨན་འཛིན་ཏེ། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། ས་བ་རཱི་ནི་དེ་བཞིན་བཅུད། ། ཙཎྜ་ལཱི་ནི་རྔེ་ཆུང་འཁྲོལ། ། ཌོམྦི་ཆགས་ཆེན་རྗེས་ཆགས་པས། །

In the language of India: Hevajrasādhanopika. In the language of Tibet: Kye’i rdo rje’i sgrub pa’i thabs (The Sādhana of Hevajra). Homage to the glorious Heruka! Wisdom is non-dual and free from causes; likewise, it is the abode of that which is free from the aggregates. Having prostrated to the glorious Blood-Drinker, I shall teach the ritual for relying upon him. The practitioner who possesses the secret meaning, who holds the samaya of the authentic meaning, and who knows the outer, inner, and secret vows, and who possesses the master, secret, insight, and likewise the fourth empowerment, will accomplish the supreme meditation. It is taught that meditation is virtuous at the foot of a solitary tree or in a charnel ground; or else in a secluded hermitage, a place of the mamos, and so forth. Alternatively, in a pleasant and delightful place, one should accomplish one’s own desired goal. There, having sat upon a comfortable and spacious seat, one should perform the sprinkling of purification with nectar and various offerings such as flowers. One should visualize a sun maṇḍala abiding in the center of the vajra-heart. Within that, by means of a blazing syllable HŪṂ, one should emanate the supreme weapons. Having summoned the supreme maṇḍala of oneself, which is as vast as the expanse of space filled with sesame seeds, one should make offerings with the goddesses born from the supreme seed-syllable in one’s own heart. Gaurī holds the mark of the moon; Caurī holds a vessel of the sun; Vetālī holds water in her hand; Ghasmarī holds medicine; Pukkasī holds a vajra; Śavarī likewise holds an elixir; Caṇḍālī plays the small drum; and Ḍombī, through great passion and attachment, [is present].

སྙིང་གར་ཡོངས་སུ་འཁྱུད་པ་སྟེ། ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཙོ་བོ་མཆོད། ། དེ་རྗེས་བསོད་ནམས་ཡན་ ལག་གོ། ། གསུམ་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་སོགས་བྱ་སྟེ། ། འདི་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། ། སྡིག་བཤགས་བསོད་ནམས་རྗེས་ཡི་རང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དང་། ། དམ་བཅའ་བདག་ལུས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དང་པོར་བྱམས་པ་སྟེ། ། དེ་རྗེས་སྙིང་རྗེ་རྣམ་པར་ བསྒོམ། ། གསུམ་པར་དགའ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཀུན་གྱི་ཐ་མར་བཏང་སྙོམས་སོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་བལྟ་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་འདི་ཀུན། ། རྣམ་དག་སྟོང་པར་རྣམ་དཔྱད་དེ། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསམས་ནས། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། སེམས་བརྟན་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་འདིས། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སེམས་ཀྱི་དངོས། ། ཨ་ཧཾ་ཨོ་དང་ལྡན་པ་ནི། ། ཨོཾ་དབུས་ཧཾ་གིས་འབྲེལ་པ་ལས། ། རཾ་ལ་ཉི་མ་བདུན་བསམས་ཏེ། ། དེ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དེས་ཀྱང་ར་ བ་དང་། ། དྲ་བ་འཆིང་བའང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་དབུས་མཁའ་དབྱིངས་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཤེས་རབ་ཨེ་གཟུགས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་སྟེང་ས་དང་ཆུ་དང་ནི། ། མེ་དང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། ལྗང་གུ་དཀར་པོ་དམར་པོ་དང་། ། དུ་བའི་མདོག་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། གྲུ་བཞི་ཟླུམ་པོ་གྲུ་ གསུམ་དང་། ། ཟླ་ཁམ་དབྱིབས་སུ་རྣམ་པར་བསམ། ། དེ་སྟེང་ཨོཾ་ལྡན་ཨ་ཧཾ་ནི། ། བདག་ཉིད་ངོ་བོ་གནས་བསམས་ཏེ། ། ཨེ་གཟུགས་ནས་ནི་ཨ་ཧཾ་བར། ། ཐམས་ཅད་འདྲེས་གྱུར་འཁོར་ལོར་འགྱུར།

Embracing completely at the heart, one should worship the Principal with these. Following that are the branches of merit. One should perform the threefold refuge and so forth; thus, one should perform the homage, refuge, confession of misdeeds, rejoicing in merit, the generation of the supreme mind of awakening, the formal commitment, and the offering of one’s own body. Then, first cultivate loving-kindness, and after that, cultivate compassion. Third, one should cultivate joy, and at the end of all, equanimity. Then, in order to perceive primordial wisdom, one should analyze all these external and internal entities as being pure emptiness. Having contemplated them like a cloudless sky, one should recite this secret mantra: Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. By this secret mantra that stabilizes the mind, the entity of the mind arises from emptiness. Possessing the Oṃ and Ahaṃ, and through the connection of the Haṃ in the center of the Oṃ, one should contemplate a sun upon the Raṃ. Upon that, one should meditate on a crossed vajra arising from Hūṃ. With that vajra, one should also meditate on the fence and the lattice. In the center of that, by means of the nature of the expanse of space, one should meditate on the form of the wisdom E. Above that, one should contemplate the maṇḍalas of earth, water, fire, and wind as green, white, red, and the color of smoke. One should contemplate their shapes as square, circular, triangular, and crescent. Above that, one should contemplate the essence of oneself as the Ahaṃ possessing the Oṃ. From the form of E up to the Ahaṃ, everything merges and becomes the wheel.

། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ ཡང་དག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་ཡོངས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་སྟེངས་ཆོས་དབྱིངས་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། རོ་ནི་མཁས་པས་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། དེ་ལ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས། ། འབྱུང་བ་ཉི་མ་ཟླ་བ་བསམ། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་ས་བོན་ནི། ། ཨ་དང་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་རང་སེམས་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། ཨ་ཧཾ་ཡོངས་སུ་ཞུགས་པ་ནི། ། དམ་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སེམས་དཔར་འདི་དེ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ལས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། ཧེ་རུ་ཀར་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཟླ་བ་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། དེ་ བཞིན་ཉི་མ་མཉམ་པ་ཉིད། ། ས་བོན་ལས་བྱུང་མཚན་མ་ནི། ། སོ་སོར་རྟོག་པར་གསུངས་པའོ། ། དབྱེར་མེད་འདྲེས་པ་ནན་ཏན་ཏེ། ། སྐུར་གྱུར་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཡིན། ། སྐུ་མདོག་སྔོ་རེངས་ཤར་བའི་འོད། ། བིནྡུ་དམར་པོ་འདྲ་བའི་སྤྱན། ། དབུ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འཁྱིལ། ། ཕྱག་ རྒྱ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། འཁོར་ལོ་སྙན་ཆ་ཕྱག་གདུབ་དང་། ། མགུར་ཆུ་དང་ནི་སྐེ་རགས་རྣམས། ། སངས་རྒྱས་ལྔར་ནི་དག་པ་ཡིས། ། འདི་རྣམས་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ལྟ་བུ་ལ། ། རབ་ཏུ་ཁྲོས་པའི་ལྟ་སྟངས་ཅན། ། གཡོན་ན་རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་དང་། ། གཉིས་ པ་ཡུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡང་འཁྱུད་པའོ། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་སྟེ། ། ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་འབྱིན་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཞེ་སྡང་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་བྱེད་འདོད་ན། །

Square with four doors, adorned with eight pillars, perfectly endowed with lattices and half-lattices, and completely decorated with vajra lines. Upon that, the wise should thoroughly meditate on a corpse, the nature of the expanse of reality (dharmadhātu). From the vowels and consonants, one should visualize the sun and moon arising. From the seed syllables A and HŪṂ, one should meditate on a vajra and a curved knife. Into that, the nature of one’s own mind, the syllables A and HAṂ, having fully entered, is described as the "Sattva" by virtue of its nature of supreme joy. From the merging of these into one, one should meditate on Heruka, the nature of the five wisdoms. The moon is the mirror-like wisdom; likewise, the sun is the wisdom of equality. The sign arising from the seed syllable is said to be the wisdom of individual discernment. Their inseparable merging is the wisdom of all-accomplishing activity; having become the body, it is the wisdom of the expanse of reality. His body color is like the light of the rising dawn, with eyes like red sindūra. His tawny hair curls upward, and he is adorned with the five mudrās: the wheel, earrings, bracelets, necklace, and belt. These are proclaimed as mudrās because they are purified as the five Buddhas. Appearing as if sixteen years of age, with a fiercely wrathful gaze, he holds a vajra and a skull-cup in his left hand, while with his second [hand] he embraces the consort in the form of a khaṭvāṅga. In his right hand is a black vajra, possessing the nature of emitting the sound HŪṂ. One should meditate on the nature of hatred. If one wishes to perform the mudrā:

གཡོན་གྱི་དང་པོ་ཀ་པཱ་ལ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་ཁྲག་གིས་བཀང་། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ལྷག་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཇི་ལྟ་བ། ། རང་དང་འདྲ་བའི་ཕག་མོས་འཁྱུད། ། གཞན་ཡང་སྔོན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའོ། ། གཞན་ཡང་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་སྟེ། ། གཡས་པའི་ཞལ་ནི་སྐྱ་རེངས་འདྲ། ། གཡོན་པ་དམར་པོ་གཅེར་བུ་སྟེ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ཏྲི་ཤཱུ་ལ། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ རྡོ་རྗེའོ། ། གཡོན་པ་གཉིས་པ་དྲིལ་བུ་དང་། ། གཡས་པ་གཉིས་པ་ཀརྟ་རི། ། ལྷག་མས་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད། ། གྲི་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པས་འཁྱུད། ། གཞན་ནི་སྔོ་བཞིན་ཡུམ་དེ་བཞིན། ། གཞན་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། ཞལ་བརྒྱད་པ་ལ་ཞབས་བཞི་པ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱག་གིས་རྣམ་པར་ བརྒྱན། ། བདུད་བཞི་ཞབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་མནན། ། འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་བྱེད། ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། ཉི་མ་ལ་བཞུགས་གར་གྱིས་སྟབས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་འཆང་། ། ཁ་དོག་ནག་པོ་འཇིགས་པར་བྱེད། ། རང་ཞལ་ནས་ནི་ཧཱུཾ་འཕྲོ་ཞིང་། ། སྐུ་ ལ་ཐལ་བས་རྣམ་པར་བྱུགས། ། བདག་མེད་མ་དང་མཉམ་ལྡན་པའི། ། དགའ་བའི་སྦྱོར་བས་སྙོམས་པར་འཇུག། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདེ་བ་ཡི། ། མི་རྟོག་རང་བཞིན་བདེ་བར་གནས། ། དང་པོའི་ཞལ་ནི་ནག་པོ་ཆེ། ། གཡས་པ་མེ་ཏོག་ཀུནྡ་འདྲ། ། དཔའ་བོ་གཡོན་པ་དམར་བ་ཆེ། ། སྟེང་གི་ ཞལ་ནི་རྣམ་པར་གཙིགས། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་སྤྱན་དང་ལྡན། ། ལྷག་མའི་ཞལ་ནི་བུང་བ་འདྲ། ། གཡས་ཀྱི་འབར་བའི་ཕྱག་བརྒྱད་ན། ། པདྨ་བྷནྡྷ་བརྒྱད་ནང་དུ། ། གླང་པོ་རྟ་དང་བོང་བུ་དང་། ། བ་ལང་རྔ་མོ་མི་དག་དང་། །

The first left hand holds a kapāla filled with the blood of gods and asuras. The first right hand holds a vajra. The remaining two hands are as described before, embracing a Vārāhī who resembles himself. Furthermore, he has three faces and six arms. The right face is like the dawn; the left is red and naked. The first left hand holds a trident; the first right hand holds a vajra. The second left hand holds a bell; the second right hand holds a kartari. With the remaining hands, he embraces [the consort] who holds a vajra chain, a sword, and a skull-cup. The rest is as before, and the consort is likewise. Furthermore, another visualization to be practiced is: he has eight faces and four legs, adorned with sixteen arms. He tramples the four Māras under his feet and terrifies even those who are terrifying. He is adorned with a garland of heads, stands upon the sun in a dancing posture, and bears a crossed vajra upon his crown. He is black in color and terrifying. From his own mouth, the syllable HŪṂ radiates forth. His body is smeared with ashes. In union with Nairātmyā through the yoga of joy, he abides in the bliss of non-conceptual nature. The first face is great and black; the right is like a kunda flower; the heroic left is great and red. The upper face is gaping. He possesses twenty-four eyes, and the remaining faces are like bees. In his eight blazing right hands, within eight lotus-bhāṇḍas, are an elephant, a horse, a donkey, an ox, a camel, and humans.

བྱི་ལ་དང་ནི་སེང་གེ་རྣམས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ས་དང་ ཆུ་དང་རླུང་དང་མེ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་དེ་བཞིན་ཡང་། ། གཤིན་རྗེ་དང་ནི་གནོད་སྦྱིན་རྣམས། ། གཡོན་གྱི་བྷནྡྷ་བརྒྱད་དུའོ། ། སྒེག་དང་དཔའ་དང་མི་སྡུག་དང་། ། རྒོད་དང་ཁྲོ་དང་འཇིགས་པར་བྱེད། ། སྙིང་རྗེ་ངོ་མཚར་ཞི་ལ་སོགས། ། འབར་བའི་གར་དགུ་ཉམས་དང་ལྡན། ། ཞབས་ཀྱིས་ས་ལ་ བརྡབས་མཛད་ཅིང་། ། ལྷ་མིན་ལྷ་ལ་བསྡིགས་མཛད་པའི། ། རང་གི་སྙིང་གར་ར་ཡིག་ལས། ། བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཧཱུཾ་ཡིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་། ། ཁ་དོག་ནག་པོ་དྲག་པོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བའི་དབུས་གནས་པར། ། དེ་ཉིད་ཧཱུཾ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཞན་ཡང་ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་གྱུར་པའི། ། ཞེ་སྡང་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ནག་པོ་ཆེ། ། འདམ་སྐྱེས་སྔོན་པོ་རབ་འདྲ་བའི། ། ཡང་ན་སྔོ་རེངས་ཤར་བ་འདྲ། ། དད་པས་ངེས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཡིད་འོང་བའི། ། མ་མོའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡི། ། ཡིད་འོང་སྦྱོར་བའི་དགྱེས་པ་ལས། ། བྱུང་བའི་གཽ་རཱི་དབང་པོའི་ཕྱོགས། ། ཤར་གྱི་སྒོར་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། བྱུང་བའི་ཙཽ་རཱི་ཡང་སྤྲོས་ཏེ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སྒོ་སྐྱོང་ཙཽ་རཱི་གནས། ། འཇམ་ པོ་འཇུག་པ་སྦྱོར་བ་ལས། ། བེ་ཏཱ་ལཱི་ཡང་དབྱུང་བར་བྱ། ། སྤྲོས་ནས་བདུད་འཇོམས་ནུབ་སྒོར་རོ། ། སྙོམས་འཇུག་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོ་ལས། ། གྷསྨ་རཱི་ཡང་དབྱུང་བར་བྱ། །

The cat and the lion should be understood in their respective order. Earth, water, wind, and fire, the moon and the sun, as well as Yama and the yakṣas, are in the eight skull-cups on the left. With the nine moods of the blazing dance—amorous, heroic, and repulsive; laughing, wrathful, and terrifying; compassionate, marvelous, and peaceful—one stamps the ground with the feet and threatens the asuras and gods. At one's own heart, one should meditate on a sun maṇḍala arising from the syllable RA. Then, the syllable HŪṂ, which is the essence of method and insight, arises from the vajra syllable HŪṂ. Black in color and extremely fierce, one should meditate on that very HŪṂ residing in the center of the vajra hub. Furthermore, one should meditate on the self of hatred, which is the complete transformation of the syllable HŪṂ. Arising from the vajra, the Great Black One is like a blue lotus, or like the rising of the blue dawn; one should meditate on him with firm devotion. Then, one should meditate on the delightful celestial palace and the maṇḍala of the mātṛkās. From the delightful joy of the non-dual union of the father and mother, Gaurī arises and resides at the eastern gate. From the non-dual union, Caurī is also emanated and resides as the guardian of the southern gate. From the union of gentle entry, Vetālī is also to be produced; having been emanated, she subdues the Māras at the western gate. From the great union of meditative equipoise, Ghasmarī is also to be produced.

སྤྲོས་ནས་བྱང་གི་སྒོ་རུ་ནི། ། ཁྲོ་མོའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་གནས། ། གཉིས་སྤྲད་པ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། པུཀྐ་སཱི་ཡང་ དབྱུང་བར་བྱ། ། སྤྲོས་ནས་དབང་ལྡན་གྲྭ་རུ་ནི། ། འཁྲུག་པའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་གནས། ། གཞན་ཡང་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཤ་བ་རཱི་ནི་མེ་ཡི་གྲྭ། ཙཎྜ་ལཱི་ནི་སྲིན་པོའི་ཕྱོགས། ། ཌོམྦི་རླུང་གི་གྲྭ་རུའོ། ། གཽ་རཱི་གཡས་ན་གྲི་གུག་སྟེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་དེ་བཞིན་ཉ། ། ཙཽ་རཱི་གཡས་ ན་རྔེའུ་ཆུང་སྟེ། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་ན་ཕག་པའོ། ། པེ་ཏཱ་ལཱི་གཡས་རུས་སྦལ་ཏེ། ། གཡོན་ན་པདྨ་བྷནྡྷའོ། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་གཡས་ན་སྦྲུལ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྣོད། ། པུཀྐ་སཱི་གཡས་སེང་གེ་སྟེ། ། གཡོན་ན་དེ་བཞིན་དགྲ་སྟའོ། ། ས་བ་རཱི་གཡས་དགེ་སློང་སྟེ། ། གཡོན་ན་དེ་བཞིན་ བསྲེག་ཤང་ངོ་། ། ཙཎྜ་ལཱི་གཡས་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་དེ་བཞིན་གཤོལ། ། ཌོམྦི་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། གཡོན་ན་དེ་བཞིན་སྡིགས་འཛུབ་པོ། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་ཕྱག་གཉིས་གསུངས། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་མ་གར་གྱི་སྟབས། ། སྤྱན་གསུམ་སྐྲ་ནི་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཽ་རཱི་སྐུ་མདོག་ནག་པོར་འགྱུར། ། ཙཽ་རཱི་བཙོད་དང་འདྲ་བ་སྟེ། ། བེ་ཏཱ་ལཱི་ནི་གསེར་བཙོ་མ། ། གྷསྨ་མརྐཏ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། པུཀྐ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་འདྲ། ། ཟླ་འོད་ལྟ་བུའི་ས་བ་རཱི། ། ཙཎྜ་ལཱི་ནི་ནམ་མཁའི་མདོག། ཌོམྦི་སྣ་ཚོགས་དག་ཏུ་བཤད། ། ཚངས་དང་དབང་བོ་ཉེ་ དབང་པོ། ། དྲག་པོ་གཤིན་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དང་། ། བདེན་བྲལ་ན་ནི་ཐགས་བཟང་རིས། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་ཡི། །

Having emanated, she abides in the form of a wrathful goddess at the northern gate. Through the union of the two joined, Pukkasī should also be brought forth. Having emanated, she abides in the form of a turbulent goddess at the northeast corner. Furthermore, from the non-dual union, Śavarī is in the southeast, Caṇḍālī is in the direction of the rākṣasas, and Ḍombī is in the northwest corner. Gaurī holds a curved knife in her right hand and likewise a fish in her left. Caurī holds a small drum in her right and a pig in her left hand. Vetālī holds a tortoise in her right and a lotus-bowl in her left. Ghasmarī holds a snake in her right and a yogic vessel in her left. Pukkasī holds a lion in her right and likewise a battle-axe in her left. Śavarī holds a monk in her right and likewise a fire-stirring stick in her left. Caṇḍālī holds a wheel in her right and likewise a plow in her left. Ḍombī holds a vajra in her right and likewise a threatening gesture in her left. Gaurī and the others are said to have two arms. They are in the half-lotus posture with a dancing stance, have three eyes, and their hair is tied upward. They are adorned with the five mudrās. Gaurī is black in body color; Caurī is like madder; Vetālī is like refined gold; Ghasmarī is like a marakat stone; Pukkasī is like an indranīla gem; Śavarī is like moonlight; Caṇḍālī is the color of the sky; and Ḍombī is explained as being of various colors. [They are positioned] with Brahmā, Indra, Upendra, Rudra, Yama, Yakṣa, and in the southwest is Vemacitrin. These are the goddesses, Gaurī and the others.

རིམ་བཞིན་གདན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་རྣམས་ས་བོན་འདི་ཡིན་ནོ། ། གཾ་ཙཾ་བཾ་གྷཾ་པཾ་སཾ་ལཾ་ཌཾ། ། བདག་པོས་ས་བོན་འདི་དག་ལས། ། དེ་ རྣམས་གདོན་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། དེ་ནས་རང་གི་རིག་མ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་འདོད་ཆགས་ཆེས། ། འོད་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ལས། ། མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཤེས་གཉེན་མོས། ། སྣ་ཚོགས་གླུ་ཡིས་མཆོད་དེ་བསྐུལ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་རྗེས་གཟིགས་ཏེ་པུཀྐ་བདག་ལ་སྐྱོབས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྦྱར་ བ་བདག་འདོད་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་བསལ་ཏེ་བཞེངས་སུ་གསོལ། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་བསལ་ནས་ས་ཡི་དངོས་གྲུབ་དགོས་དོན་དུ། ། གལ་ཏེ་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་བཞེངས་སུ་གསོལ། ། ཙཎྜ་བདག་གིས་ཁྱོད་མེད་ཕྱོགས་མ་མཐོང་ནས་གསོལ་འདེབས་ན། ། ལྷ་ལ་སོགས་ པའི་འཇིག་རྟེན་བསྒྲལ་བར་དམ་བཅས་ཅི་སླད་བཞུགས། ། བདག་ནི་ཌོམྦིའི་མཚན་མ་མེད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ནི་ཤེས་པ་སྟེ། ། ཐུགས་རྗེ་མེད་པ་དེ་མི་རུང་བས་རྫུ་འཕྲུལ་ལྟ་བུར་བཞེངས་སུ་གསོལ། ། དེ་དག་གསན་ནས་སྔོན་བཞིན་དུ། ། ཨཱཿཧཱུཾ་དག་ལས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཆེན་པོ་འོད་དུ་ཞུ་ལས་ བཞེངས། ། དེ་ནས་ཞེ་སྡང་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། རང་སྙིང་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི། ། འབར་བ་ནག་པོ་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། ཁམས་གསུམ་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། སྤྱན་དྲངས་མ་མོ་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱིས། ། སྔོན་བཞིན་མཆོད་དེ་གསོལ་བ་གདབ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་ འདས། ། བཅོམ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བདག་ལ་དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་སྩོལ། །

One should understand these as the seats in sequence; these are their seed syllables: GAṂ, CAṂ, VAṂ, GHAṂ, PAṂ, SAṂ, LAṂ, ḌAṂ. From these seed syllables, the Lord should cause them to be emanated. Then, through great passion, his own consort Vajradhātvīśvarī melts into light. The goddesses of the intermediate directions, such as Maitreyī, offer various songs and exhort him: "O Hevajra, look with compassion and protect me, Pukkasī! I desire the application of great bliss; please arise, dispelling the nature of emptiness. Having dispelled the nature of emptiness, for the sake of the purpose of the earth-accomplishment, if you wish to remain alive, O Hevajra, please arise! O Caṇḍālī, since I have not seen any direction without you, I pray to you. Why do you remain when you have vowed to liberate the world of gods and so forth? I, Ḍombī, know your mind to be without marks; since it is improper for you to be without compassion, please arise in a manner like a miraculous power!" Having heard these, as before, from ĀḤ and HŪṂ, the Great Vajradhara arises from melting into light. Then, from the seed syllable in his own heart, the nature of hatred, a black, blazing hook emanates. It invites the Buddhas residing in the three realms, and the eight Mātṛs offer worship as before and make this request: "O Great Being, Bhagavān, the Bhagavāns grant empowerment. May all the Tathāgatas bestow empowerment upon me!"

ཨོཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཱཾ་སརྦ་བཛྲ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷིཥྛཱ་ན། དེ་སྐད་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡིས། ། བདེ་གཤེགས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་སྐུར་གྱུར་ ཏེ། ། བདེ་གཤེགས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། བདུད་རྩི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། དེ་ཚེ་མེ་ཏོག་གུར་གུམ་ཆར། ། འབབ་དང་རྔ་ཡི་སྒྲ་གྲག་ཅིང་། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སོགས་དང་། ། སྤྱན་སོགས་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་རྣམས་ཀྱིས། ། དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་བྱས་པ་ཡིས། ། ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ སོགས་སངས་རྒྱས། ། དབུ་རྒྱན་དུ་ནི་གྱུར་པར་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་རྟག་དང་རིན་ཆེན་དབང་། ། མཐའ་ཡས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། ། པུཀྐ་སཱི་སོགས་མཚམས་གནས་པ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སེར་སྣ་དང་། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ་ཡིས་ནི། ། སྒོ་ གནས་ཀཻ་རི་ལ་སོགས་པ། ། རིམ་བཞིན་དུ་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། རྒྱ་ཡིས་གདབ་ཅིང་མཚན་པས་ན། ། དེས་འདིར་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། ། རང་སྙིང་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་གཞུག་བྱས་ཏེ། ། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་དག་ཚིམ་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། རླུང་དང་ མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཟླ་གམ་གྲུ་གསུམ་ཁ་དོག་གཉིས། ། ཡི་གེ་ཡཾ་དང་རཾ་གྱིས་མཚན། ། བ་དན་དང་ནི་རྡོ་རྗེས་མཛེས། ། དེ་སྟེང་བྷནྡྷ་ཨ་ལས་བྱུང་། ། དེར་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིས་བཀང་། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་རབ་བསྐྱེད་པའི། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཨོཾ་གྱིས་མཚན། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་ བྱིན་བརླབས་པའི། ། བདུད་རྩི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བས་བསང་། ། མཆོད་དང་བསྟོད་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། དག་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །

Oṃ abhiṣiñcatu māṃ sarva-vajra-tathāgata-adhiṣṭhāna. By making this supplication, all those Sugatas transform into the body of Heruka. They confer the empowerment with the nectar vases, which are the nature of the five Sugatas. At that time, a rain of saffron flowers falls, the sound of drums resounds, and Rūpavajrā and the others, as well as Locanā and the Vajra Melodies, perform the empowerment. Through this, the Buddhas such as Cittaiśvara and the rest become the crown ornaments. Akṣobhya, Ratneśa, Amitābha, and the Tathāgatas should seal Puṣpāsī and the others located in the intermediate directions in their respective order. With Vajradveṣā, Vajramohā, Vajramatsaryā, and Vajrarāgā, one should seal Kāri and the others located at the gates in their respective order. Because they are sealed and marked, this is called "expanding" (vyāpti). By the light rays from the seed syllable at one's own heart, the Buddhas are caused to enter; through the application of tasting the nectar, they are to be satisfied. The maṇḍalas of wind and fire are semi-circular and triangular, respectively, with two colors, marked by the syllables Yaṃ and Raṃ, and beautified by banners and vajras. Above that, a skull cup arises from the syllable A, filled with the nectar of wisdom. From the syllable Hūṃ, a vajra is generated, marked by Oṃ. Consecrated by those three, the nectar is purified through the yoga of the deity. One should perform the offerings and praises, and understand the nature of purity.

གཟུགས་དང་ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་དང་། ། འདུ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོར་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མ་དང་གཽ་རཱི་དང་། ། ཆུ་ཡི་ལྷ་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མར་དག་ གོ། ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་འབྱུང་བ་བཞི། ། པུཀྐ་སཱི་ལ་སོགས་པའི་དངོས། ། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཆོས། ། གཽ་རཱི་ཙཽ་རཱི་བེ་ཏཱ་ལཱི། ། གྷསྨ་ས་སྤྱོད་མཁའ་སྤྱོད་དོ། ། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་དང་ལྕེ། ། ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ནི། ། གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་སེར་སྣ་དང་། ། འདོད་ཆགས་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་དང་། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མར་ཤེས་བྱ། ། འཁོར་ལོ་སྙན་ཆ་མགུར་ཆུ་དང་། ། ཕྱག་གདུབ་སྐ་རགས་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ། ། མི་བསྐྱོད་མཐའ་ཡས་རིན་ཆེན་དབང་། ། སྣང་མཛད་དོན་གྲུབ་བདག་ཉིད་དོ། ། ཕྱག་གཉིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྟེ། ། ཕྱག་བཞི་བདུད་བཞི་རྣམ་པར་དག། ཕྱག་དྲུག་ཕ་རོལ་ ཕྱིན་དྲུག་གོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱག་ཏུ་གསུངས་པ་ནི། ། སྟོང་པ་བཅུ་དྲུག་བདག་ཉིད་དོ། ། ཞལ་གཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ། ། ཞལ་གསུམ་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ། ། ཞལ་བརྒྱད་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད། ། ཞབས་བཞི་བདུད་བཞི་དག་པ་ཉིད། ། སྤྱན་ནི་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། དབང་པོ་དྲུག་ དང་ཕུང་པོ་ལྔ། ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་འབྱུང་བ་རྣམས། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་དག་པས། ། སྣ་ཚོགས་དག་ཅིང་རྣམ་པར་གྲོལ། ། གཟུགས་ཡུལ་ལ་སོགས་གང་གི་ཡང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མིག་ཡོར་ཚུལ། ། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་ འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སོ། ། རྣམ་པར་དག་པ་བྱས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པའི་བདག་ཉིད་དང་། ། ཕྱི་ནང་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། །

Form, feeling, perception, formations, and consciousness are purified as the aggregates of Vajrī, Gaurī, Varuṇī, Ḍākinī, and Nairātmyā Yoginī. The four elements of earth, water, fire, and wind are the actualities of Pukkasī and the others. Form, sound, smell, taste, touch, and phenomena are Gaurī, Caurī, Vetālī, Ghasmarī, Bhūcarī, and Khecarī. The eyes, ears, nose, tongue, body, and mental faculties, as well as delusion, hatred, avarice, desire, and envy, are to be known as the Vajra and Nairātmyā Yoginī. The wheel, earrings, necklace, bracelets, and belt are the five mudrās. They are the essence of Akṣobhya, Amitābha, Ratneśa, Vairocana, and Amoghasiddhi. The two arms are method and wisdom; the four arms are the purification of the four Māras; the six arms are the six perfections. As for the teaching of sixteen arms, they are the essence of the sixteen emptinesses. The single face is the gateway of emptiness; the three faces are the three doors of liberation; the eight faces are the eight doors of liberation. The four legs are the purity of the four Māras. The eyes are the three pure vajras. The six faculties and the five aggregates, the six sense bases and the elements, are by their very nature completely pure; thus, all variety is pure and liberated. Whatever objects such as forms may be, the yogi perceives them as a mere optical illusion. Because everything is pure by nature, they are the various miraculous displays of the Buddha. Having performed this purification, the yogi, as the embodiment of the vows, should commence the outer and inner recitation.

དེ་ལ་འདི་ནི་སྡོམ་པ་སྟེ། ། ཨེ་ཝཾ་མ་ཡཱའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ནི་ལུས་ལ་གནས། ། འདི་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་ཆོས་དང་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་བདེ་ཆེན་ འཁོར་ལོ་རྣམས། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་མགུལ་པ་དང་། ། སྤྱི་བོར་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་རྣམས་ཀྱི་པདྨ་ནི། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དེ་བཞིན་བརྒྱད། ། བཅུ་དྲུག་སུམ་ཅུ་གཉིས་སུ་ཤེས། ། ས་བོན་ཨོཾ་དང་ཧཱུྃ་དང་ནི། ། ཨོཾ་དང་ཧཾ་སྟེ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྤྲུལ་པ་ལ། ། ཡོངས་སུ་ བསྐོར་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། བདེ་གཤེགས་ཡབ་ཡུམ་ས་བོན་གྱིས། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་བཞིན་བསྐོར། ། ཡི་གེ་ཨི་ཨེ་འདྲེན་བཅས་པས། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡིན། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། ། སྐུ་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ རྣམས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་རུ་འདོད་པ་ཡིན། ། འཁོར་ལོ་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་ནི། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི། ། ཡི་གེ་འབྲུ་བཞིར་འདོད་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་མཱ་མ་ཀཱི། ། དཀར་མོ་སྒྲོལ་མ་དེ་བཞིན་དུ། ། ལས་དང་ཆོས་དང་དམ་ཚིག་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བརྗོད་པའོ། ། ཡི་གེ་ ཨེ་དང་ཝཾ་དག་དང་། ། མ་དང་ཡཱ་ཡང་འདི་ཡི་དངོས། ། དེ་བཞིན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམས་དང་། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའང་འདི་ཉིད་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་བཞིར་གྲགས་པ། ། སྣ་ཚོགས་དང་ནི་རྣམ་སྨིན་དང་། ། རྣམ་པར་འཇོམས་དང་མཚན་ཉིད་བྲལ། ། འཁྱུད་དང་མྱོང་དང་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཅི་ཡང་ མ་ཡིན་པ་ཡི་སེམས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་གནས་པ་ཡིན། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་འགོག་པ་ལམ། །

In this regard, this is the summary: By the nature of E-Vaṃ-Mā-Yā, the four cakras abide in the body. Thus, the nirmāṇakāya, dharmakāya, saṃbhogakāya, and mahāsukhakāya cakras should be known to be located respectively at the navel, the heart, the throat, and the crown. As for the lotuses of these cakras, they are known to have sixty-four, eight, sixteen, and thirty-two petals. The seed syllables are, in order: Oṃ, Hūṃ, Āḥ, and Haṃ. One should know that the nirmāṇakāya is completely encircled by the vowels and consonants. The dharmakāya is likewise encircled by the seed syllables of the Sugatas and their consorts. The saṃbhogakāya is encircled by the letters I, E, and the nasal sounds. Those who fully understand the three bodies—the nirmāṇakāya, dharmakāya, and saṃbhogakāya—assert that these are the four cakras. The nature of these cakras is asserted to be the four goddesses and the four mudrās, as well as the four seed syllables: Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā. They are also described as the action, dharma, samaya, and mahāmudrās. The letters E, Vaṃ, Mā, and Yā are their actual essence. Likewise, the body, speech, and mind, as well as the vowels and consonants, are this very thing. The wisdom known as the four moments—the variegated, the ripened, the destructive, and the signless—along with the minds of embracing, experiencing, engaging, and that which is nothing at all, abide in the four cakras. [These are] suffering, origin, cessation, and the path.

ཕུང་པོ་ཉོན་མོངས་བཞི་འབྱིན་པ། ། བདེན་པ་བཞི་ཡང་འདི་ཉིད་དོ། ། བདག་དང་སྔགས་དང་ལྷ་དང་ནི། ། ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རྣམས། ། རང་རང་ཡང་དག་གང་ཡིན་པའམ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་ངོ་བོའོ། ། དགའ་དང་དམ་པའི་དགའ་བ་དང་། ། བྲལ་དང་རང་བཞིན་དགའ་བ་རྣམས། ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆ་བཞི་སྟེ། ། དྲོད་ཐོབ་པ་དང་འཕེལ་བ་དང་། ། ཆགས་བྲལ་བདེ་དང་མི་གཉིས་བདེ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་གནས། ། གནས་བརྟན་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ། ། དེ་བཞིན་མང་པོས་བཀུར་བ་དང་། ། དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་སྡེ་ཞེས་པ། ། སྡེ་པ་བཞི་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་གསང་སྔགས་སྡོམ་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སྡོམ་པའང་བསྟན་པར་བྱ། ། སྨེ་ཤ་ལྟེ་བར་འབར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ལྔ་བསྲེགས་པ་དང་། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བསྲེགས་པ་ དང་། ། ཧཾ་བསྲེགས་ཟླ་བ་འབབ་པའོ། ། དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་གསང་སྔགས་སྡོམ་པ་ཡིས། ། བསྲེག་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ། ། བསྲེག་པ་མེ་དང་རླུང་ཡིན་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཡི་སྣང་བ་གང་། ། ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྐུལ་བ་ཡིན། ། ལས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་ཤེས་རབ་མའི། ། རླུང་གི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ལྟེ་བའི་དབུས་ལས་འཕྲོ་ཞིང་ཕྲ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་ཆེན་བཞི། ། བརྟན་དང་གཡོ་བ་ཀུན་གྱི་བདག། ཡི་གེ་ཨཾ་གི་བདག་ཉིད་ནི། ། ལས་ཀྱི་རླུང་གི་གཞི་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན། ། འདི་དག་རྒྱུ་བའི་རིམ་པ་ནི། ། ཉི་མ་གཅིག་ལ་ཐུན་ བཞི་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ཆུ་ཚོད་སུམ་ཅུ་གཉིས། ། རིམ་པ་བཅུ་དྲུག་དེ་བཞིན་དུ། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་ཆ་དང་ལྡན། །

The aggregates and the four afflictions are expelled; the four truths are also this very thing. The realities of the self, the mantra, the deity, and the wisdoms are the essences of the four respective cakras. Joy, supreme joy, the joy of separation, and innate joy are the four aspects of the wisdom of bliss. Attaining heat, its increase, the bliss of detachment, and non-dual bliss—these likewise abide in the four cakras. The Sthavira, Sarvāstivāda, Mahāsāṃghika, and Saṃmitīya schools—these four classes are also that very reality. The vows of the Yoga and Secret Mantra, as well as the wisdom vows, shall now be explained. By the blazing of the mṛṣā at the navel, the five Tathāgatas are incinerated, as are Locanā and the others, and the haṃ is incinerated as the moon descends. This should be understood as follows: through the vows of the Yoga and Secret Mantra, the characteristics of incineration should be known. Incineration is fire and wind; the appearance of the fire of wisdom is impelled by the wind of karma. This wind of karma is the reality of the Bhagavatī Prajñā; it emanates from the center of the navel and is subtle. The four—Dharmakāya, Saṃbhogakāya, and Mahāsukhakāya—are the self of all that is stable and moving. The nature of the syllable Aṃ is the basis of the wind of karma; from this, everything arises. The sequence of their movement is four sessions in one day, likewise thirty-two ghaṭikās, sixteen stages, and possessing sixty-four parts.

ཟླ་བ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བའི། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ངོ་བོ་ནི། ། སྣ་བུག་གཡས་དང་གཡོན་དུ་རྒྱུ། ། དེ་ཡང་ས་དང་ཆུ་དང་ནི། ། མེ་དང་རླུང་གི་བདག་ཉིད་ཅན། ། འབྱུང་བ་བཞི་ཡི་ངོ་བོར་འདོད། ། འདི་རྣམས་དུས་སུ་རྒྱུ་བ་སྟེ། ། ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུས་མ་ཡིན། ། ལྕི་ཞིང་མཁྲང་བ་ས་ཡི་ཁམས། ། ཐུར་དུ་རྒྱུ་བ་དང་པོར་འདོད། ། གྲང་ཞིང་རྩུབ་པ་ཆུ་ཡི་ཁམས། ། མདུན་དུ་རྒྱུ་བ་གཉིས་པ་ཡིན། ། དྲོ་ཞིང་འཇམ་པ་མེ་ཡི་ཁམས། ། འདི་ནི་ཕྱིར་ལ་ཉེ་བར་རྒྱུ། ། ཡང་ཞིང་སྟོབས་ཅན་རླུང་ གི་ཁམས། ། གྱེན་དུ་རྒྱུ་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཆུ་ཚོད་རིམ་པ་དང་། ། ཐུན་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པ་ཡང་། ། འདིར་ནི་འདི་ཉིད་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། གཡས་སུ་ཇི་བཞིན་གཡོན་དེ་བཞིན། ། དེ་ནས་ཀྱང་ནི་གཡས་ཡིན་ཏེ། ། བར་ཆད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དུས་མིན་རྒྱུ་བ་གང་ཞེ་ན། ། གང་ཞིག་འཆི་བའི་དུས་ཉིད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་རྒྱུན་འབབ་པ་དང་། ། ནད་ཆེན་འབྱུང་བའི་སྔ་ལྟས་ལ། ། དེ་དག་དུས་གཅིག་འབྱུང་བ་སྟེ། ། འདི་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་བརྗོད། ། རླུང་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་དང་། ། དུག་རྣམས་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བ་སྟེ། ། ནམས་ཀྱང་ འབྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། རེག་པའི་རླུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ལུས་ལས་ནམ་ཡང་མི་འདའ་སྟེ། ། གལ་ཏེ་འདས་ན་འཆི་བར་འགྱུར། ། རླུང་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིས། ། མེ་ཡི་དེ་ཉིད་བསྐུལ་བར་བྱ། ། དབུགས་དང་དྲོད་ཀྱི་ཁམས་དག་ཀྱང་། ། ཐ་དད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་མེ་ཡི་དེ་ཉིད་ནི། ། དབང་པོ་གཙུབས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་མེ་བཞིན་ནོ། །

That which is called the moon and the sun, the essence of the vowels and consonants, flows through the right and left nostrils. These are held to be the nature of the four elements: earth, water, fire, and wind. They flow during the [proper] time; the nature of space does not flow at [specific] times. The earth element is heavy and solid; it is held to flow downward first. The water element is cold and rough; it is the second, flowing forward. The fire element is warm and smooth; it flows outward. The wind element is light and powerful; it should be known to flow upward. Likewise, the sequence of the ghaṭikā and what is known as the yāma should be understood here in this very way: just as it is on the right, so it is on the left. Then it is the right again; there is no interruption. What is the flow at an improper time? It is that which occurs at the very time of death, when the stream of bodhicitta flows, and as a precursor to the arising of a great illness. These occur simultaneously; this is described as the space element. Wind, wisdom, consciousness, and the poisons flow together; they are never separated. The wind called "contact" never departs from the body; if it departs, death occurs. By knowing the reality of the wind, one should stimulate the reality of the fire. The breath and the element of heat do not function separately. In that regard, the reality of the fire arises from the application of rubbing the fire-drills, just like an external fire. Wisdom-fire will likewise arise.

དེ་ཡང་དབང་པོའི་ལམ་ནས་ནི། ། ལྟེ་བའི་རྩ་རུ་རབ་ཏུ་འབར། ། འོད་ཆེན་དུ་བར་བཅས་པ་ཡིས། ། ཙཎྜ་ལཱི་ནི་འབར་བར་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཡི་སྣང་བ་དེ། ། ཤིན་ཏུ་འབར་བར་གྱུར་པ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི། ། བདེ་གཤེགས་ལྔ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། ལྷ་མོར་བཅས་པ་ཚིག་པར་འགྱུར། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་བྱུང་ནས་ནི། ། གཡས་ནས་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས། ། སྨིན་ཕྲག་མཛོད་སྤུར་བྱུང་ནས་ཀྱང་། ། དེ་ནས་རྣ་བ་གཡས་སུ་བྱུང་། ། ཕྱོགས་བཅུའི་ སངས་རྒྱས་བསྐུལ་བྱས་ནས། ། སྤྱི་བོའི་གཙུག་ཏུ་ཞུགས་པར་གྱུར། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་བབས་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་ཚིག་པར་གྱུར་པ་འདི། ། སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པར་འདོད་པ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་སྡོམ་པའི་བྱེ་བྲག་ནི། ། སྙིང་གར་སངས་རྒྱས་བཀའ་བགྲོས་ནས། ། རྣམ་དག་བདུད་རྩི་བསྡུས་བྱས་ཏེ། ། སྔོན་གྱི་ལམ་ནས་བྱུང་ནས་ཀྱང་། ། ཕྱོགས་བཅུ་བདུད་རྩི་བསྡུ་བྱས་ཏེ། ། སྔོན་བཞིན་ཧཾ་ལ་ཞུགས་གྱུར་པས། ། སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ཞུ་ནས་ནི། ། སོ་ཡི་སྦུ་གུ་ནས་བྱུང་ནས། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་བབས་པར་གྱུར། ། དེར་ནི་ཅུང་ཟད་ངལ་སོ་ནས། ། སྔོན་བཞིན་ཕྱིར་ཡང་བསྐོར་ནས་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་ འཁོར་ལོར་བབས་པར་གྱུར། ། བདེ་བར་གཤེགས་རྣམས་གང་བར་བྱས། ། སྔོན་བཞིན་ཕྱིར་ཡང་བསྐོར་ནས་ནི། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་བབས་པར་གྱུར། ། དེ་བཞིན་ཀུན་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད། ། སྐྲ་ཡི་རྩེ་མོ་འབུམ་གྱི་ཆ། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བའི་བྱེ་བྲག་དག། མིག་གིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་ སྡོམ་པར་བརྗོད་པའོ། ། ནང་གི་བཟླས་པ་བསྟན་པ་ནི། །

Furthermore, through the path of the sense faculties, it blazes intensely into the channel at the navel. With great light and accompanied by smoke, the caṇḍālī comes to blaze. When that appearance of the fire of wisdom blazes intensely, the five Sugatas residing in the dharmacakra, as well as the goddesses, are incinerated. Having emerged from the saṃbhogacakra, it circles three times to the right. Emerging from the ūrṇā hair-treasure between the eyebrows, it then emerges at the right ear. Having exhorted the Buddhas of the ten directions, it enters the crown of the head. Descending into the dharmacakra, this intense incineration is asserted to be the mantra vow. As for the specific details of the jñāna vow: the Buddhas confer counsel at the heart, and having gathered the pure amṛta, it emerges through the former path. Having gathered the amṛta from the ten directions, it enters the haṃ as before. The moon of the mind melts and, emerging from the hollow of the teeth, descends into the saṃbhogacakra. Having rested there for a moment, it circles back as before and descends into the dharmacakra, filling the Sugatas. Circling back as before, it descends into the nirmāṇacakra. In that way, it causes it to pervade everywhere. The specific appearances of the light of wisdom, which are a hundred-thousandth part of the tip of a hair, are not seen by the eye. This is described as the vow. The teaching on the inner recitation is as follows:

འོག་ཏུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། གྲུ་གསུམ་གནས་ནི་དེ་བཞིན་མེ། ། ལྟོ་བ་ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། དེ་སྟེང་དབང་ཆེན་རི་རབ་བཅས། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་ནི། ། རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལ་མི་གཉིས་བདག་ཉིད་ ཀྱི། ། ཡི་གེ་ཨ་ཡི་སྡོམ་པ་གཟུང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་གང་ཡང་མིན། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་མིན། ། ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་མ་ཡིན་ཞིང་། ། ཁྲོ་ཞི་ལ་སོགས་རྣམ་པར་སྤངས། ། མཚན་མ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་ཡི། ། དབུ་མ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཞན་ནི་སྡོམ་པ་ཇི་ལྟ་བའོ། ། འདི་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱིར། ། མ་ནིང་བཟླས་པ་ཞེས་འདོད་དེ། ། བཟླས་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་ནི། ། ཕྱི་རོལ་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། རང་སྙིང་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གནས་ཉིད་དང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ ཀྱི་གནས་རྣམས་ནས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་དེ་བ་པི་ཙུ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཧེ་བཛྲ་གྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཏྲཻ་ལོཀྱཱ་ཀྵེ་པ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཕྱག་གཉིས་པའོ། ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་བྷྱོ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཕྱག་བཞི་པའིའོ། ། ཨོཾ་ཀི་ཊི་ཀི་ཊི་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཕྱག་དྲུག་པའིའོ། ། ཨོཾ་ ཨཥྚཱ་ན་ནཱ་ཡེ། པིཾ་གོརྡྷ་ཀེ་ཤ་བརྟ་མ་ནེ། ཙ་ཏུ་རྦིཾ་ཤ་ཏི་ནེ་ཏྲཱ་ཡ་ཥོ་ཌ་ཤ་བྷུ་ཛཱ་ཡ་ཀྲྀཤྞ་ཛཱི་མཱུ་ཏ་ཝ་པུ་ཥེ་ཀ་པཱ་ལཱ་མཱ་ལ་ཨ་ནེ་ཀཾ་དྷ་རི་ཎེ་ཨཱདྷྨ་ཏ་ཀྲཱུ་ར་ཙིཏྟཱ་ཡ། ། ཨརྡྷེན་དུ་དཾ་ཥྚྲཱི་ཎེ་མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ།

Below is the maṇḍala of wind; likewise, the triangular place is fire. The belly is the maṇḍala of water, and above that is the powerful Mount Meru. Upon the maṇḍala of wind, one should meditate on the eternal cakra. Therein, one should take up the vow of the syllable A, the nature of which is bodhicitta. This is not body, speech, or mind; it is not desire, hatred, or delusion. It is not color, shape, or the like, and it is free from the aspects of wrath or peace. One should meditate on the Great Middle Way, which is devoid of all signs. As for the other vows, they are as follows: because this is nothing whatsoever, it is asserted as the "neuter recitation," which is the supreme of recitations. If weariness should arise, one should begin the external recitation. With light rays from the seed syllable at one's own heart, one should emanate as desired from the abode of the wisdom being and from the abodes of the body, speech, and mind. OṂ DEVA PICU VAJRA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the essence of Hevajra. OṂ TRAILOKYĀKṢEPA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the two-armed form. OṂ JVALA JVALA BHYO HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the four-armed form. OṂ KITI KITI VAJRA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the six-armed form. OṂ AṢṬĀNANĀYE PIṄGORḌAKEŚAVARTAMANE CATURVIṂŚATINETRĀYA ṢOḌAŚABHŪJĀYA KṚṢṆAJĪMŪTAVAPUṢE KAPĀLĀMĀLĀNEKAṂDHARIṆE ĀDHMĀTAKRŪRACITTĀYA ARDHENDUDAMṢṬRIṆE MĀRAYA MĀRAYA.

ཀཱ་ར་ཡ་ཀཱ་ར་ཡ། གརྫ་ཡ་གརྫ་ཡ། ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ། ཤོ་ཥ་ཡ་ཤོ་ཥ་ཡ། སཔྟ་སཱ་ག་རཱ་ན། བནྡྷ་བནྡྷ། ནཱ་ག་ ཨཥྚ་ཀཱན། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། ཤ་ཏྲཱུཾ་ཧ་ཧཱ་ཧི་ཧཱི་ཧུ་ཧཱུ་ཧེ་ཧཻ་ཧོ་ཧཽ་ཧཾ་ཧཿ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པའིའོ། ། བཟླས་པས་སྐྱོ་བར་གྱུར་པ་ན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གསིལ་བྱས་ཏེ། ། མཆོད་དང་བསྟོད་དང་སྨོན་ལམ་དག། ། ལེགས་པར་བཏབ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ། ། དབྱིངས་སུ་བསྡུ་དང་གཤེགས་གསོལ་བ། ། ཇི་ལྟ་ཇི་བཞིན་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཡིས། ། སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དུ་ལྷ་ཉིད་ཀྱི། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཉམས་མི་བྱ། ། འདི་ལྟར་ཉལ་བའི་ཚེ་ན་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཆགས་ཆེན་རྗེས་སུ་ཆགས་བྱས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་ལུས་ཞུ་ནས། ། ཆོས་སྐུ་སེམས་ སུ་གྱུར་པར་ཉལ། ། གང་ཚེ་ལྡང་བའི་ཚེ་ན་ཡང་། ། ཚད་མེད་བཞི་ཡིས་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་རྗེས་དྲན་ནས། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཏིང་འཛིན་རིམ་པར་ལྡང་བར་བྱ། ། གང་ཞིག་ཟ་བའི་ཚེ་ན་ཡང་། ། སྡོམ་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བའི། ། ལུས་ ནི་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ཟས་ནི་བདུད་རྩིར་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། ཟོས་པས་དབྱེར་མེད་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཡང་ན་སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་པ་བྱ། ། ར་ས་ཡ་ན་མེ་ཡི་ཁམས། ། གཡས་སུ་འབར་ཞིང་འཕྲོ་བ་སྟེ། ། ཨཱ་ལིའི་ངོ་བོར་ཤེས་པར་བྱ། ། ལ་ལ་ནཱ་ནི་རླུང་གི་ཁམས། ། གཡོན་དུ་གཙུབས་ཤིང་གཡོ་བ་ སྟེ། ། ཀཱ་ལིའི་ངོ་བོར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་དབུས་ལུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ། ། བཟའ་སོགས་འོ་མའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། གལ་ཏེ་འགྲོ་འཆག་བྱེད་པ་ན། །

Kāraya kāraya | Garjaya garjaya | Tarjaya tarjaya | Shoṣaya shoṣaya | Saptasāgarān | Bandha bandha | Nāgāṣṭakān | Gṛhṇa gṛhṇa | Śatrūṃ | Ha hā hi hī hu hū he hai ho hau haṃ haḥ phaṭ svāhā | This is the mantra of the Sixteen-Armed [Heruka]. When one becomes weary of the recitation, one should ring the vajra and bell, properly perform the offerings, praises, and aspirations, and then release the mudrās. The dissolution into the expanse and the request to depart should be performed exactly as prescribed. Thereafter, the great yogi should not fall away from the absorption of the deity in any of their activities. Likewise, even at the time of sleep, through the absorption of the Great Vajra-Holder, one should generate great passion and, with the fire of primordial wisdom, melt the body so that it becomes the mind of the Dharmakāya; thus one should sleep. When the time comes to arise, being exhorted by the four immeasurables and recollecting former aspirations, one should arise through the stages of absorption by means of the illusory application. Even at the time of eating, the body is the maṇḍala of the deity according to the nature of the vows; the food should be blessed as nectar. By eating, one should satisfy [the deities] indivisibly. Alternatively, one should perform the homa offering. The rasāyana is the fire element, blazing and radiating to the right; it should be known as the essence of the vowels (āli). The lalanā is the wind element, churning and moving to the left; it should be known as the essence of the consonants (kāli). In the center of that, within the nature of the body, one should perform the milk-homa of food and so forth. If one is walking or moving about, [one should maintain the deity's absorption].

རིགས་ལྔ་རྣམས་ལ་བསླང་བ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་རྒྱན་རྣམས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཐོས་པའི་སྤྱོད་པ་དག། ཇི་སྐད་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་བྱ། ། འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་རྙེད་མི་དཀའ། ། གལ་ཏེ་གཏོར་མ་གཏོང་འདོད་ན། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འབྱུང་པོ་ལ་ནི་མངོན་དམིགས་ཏེ། ། ཟས་རྣམས་བདུད་རྩིར་བྱིན་བརླབས་ནས། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨིནྡ། ཛ་མ། ཛ་ལ། ཛཀྑ། བྷཱུ་ཏ། བཧྣི། བ་ཨུ། རཀྵ། ཙནྡ། སུཛྫ། མཱ་ད། པཔྤ། པཱ་ཏཱ་ཡེ། ཨཥྛ་སཔྤ་སྭཱ་ཧཱ། ཨེ་དཾ། བ་ལིཾ། བྷུཾ་ཛ། ཛི་གྷ། ཕུལླ། དྷཱུཔྤ། མཱཾ་ས། བིཾ་གྷ། ཨམྦ། ཀཛྫ། སཱ་དྷ། ཁཱནྟི། ཁུ་ཎི། ཕེ་ཊ། གཱ་ད། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱ་ཏ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་འདུ་བྱེད་པ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ འགྲུབ་པ་དང་། ། འབྱུང་པོའི་ཚོགས་རྣམས་དགའ་ནས་ནི། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་མྱུར་བར་འགྱུར། ། ལས་རྣམས་དག་གི་མཇུག་ཏུ་ཡང་། ། མཆོད་དང་བསྟོད་ཅིང་སྨོན་ལམ་གདབ། ། དེ་ལ་སྨོན་ལམ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། རིགས་ལྡན་སྐྱེ་ཞིང་བློ་གྲོས་རྗེས་སུ་ལྡན། ། དམ་ཚིག་ལྡན་ཞིང་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སྟོན། ། སྙིང་རྗེ་ལྡན་ཞིང་བླ་མ་རྣམས་ལ་གུས། ། སྐྱེ་བ་ཀུན་དུ་འདི་ལྟར་སྐྱེ་གྱུར་ཅིག། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལག་གིས་འཁྲོལ་བྱེད་ཅིང་། ། ཟབ་མོའི་དམ་ཆོས་རབ་ཏུ་ཀློག་པ་དང་། ། དམ་ཚིག་བཙུན་མོའི་ཁུ་བ་ཟ་བྱེད་པར། ། སྐྱེ་བ་ཀུན་དུ་འདི་ལྟར་སྐྱེ་གྱུར་ཅིག། དེ་ནས་སྤྲུལ་པ་རང་ལ་བསྡུ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་ སླར་གཤེགས་གསོལ། ། སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་སྔོན་བཞིན་དུའོ། །

One should perform the invitation to the five families, the mudrās and other ornaments, and the conduct of hearing the vajra, exactly as it has been taught. By this, awakening is not difficult to find. If one wishes to offer a torma, through the yoga of Heruka, one should visualize the bhūtas and, having blessed the foods as nectar, satisfy them with this mantra: Oṃ inda jama jala jakka bhūta vahni vāyu rakṣa candra sūrya mada pampa pātāye aṣṭa sapta svāhā. Edaṃ baliṃ bhūñja jighra phulla dhūpa māṃsa biṅga amba kaja sāda khānti khuni pheṭa gāda. Oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. Oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā. For whoever constantly performs the formations, all actions will be accomplished. When the hosts of bhūtas are pleased, accomplishments will swiftly come to them. At the conclusion of the activities, one should also offer worship, praise, and make aspirations. This is the aspiration: May I be born into a noble family, endowed with intelligence, possessing the samaya, and teaching Hevajra. May I be compassionate and devoted to the gurus; may I be born in this way in all my lives. May I ring the vajra and bell with my hands, read the profound sublime Dharma, and consume the essence of the samaya consort; may I be born in this way in all my lives. Then, dissolve the emanations into oneself and request the wisdom maṇḍala to depart. The conduct and so forth should be as before.

སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ། ཧེ་བཛྲའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཧེ་རུ་ཀ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་དང་། རོང་ཟོམ་དྷརྨ་བྷ་དྲས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ ཕབ་པའོ། །

The Sādhana of Hevajra: A Ritual for Pleasing Heruka, composed by the great master Mañjuśrījñānapāda, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Mañjuśrījñāna and Rongzom Dharmabhadra.