A Maṇḍala Ritual of Glorious Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཧེ་བཛྲ་མཎྜལ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དགྱེས་མཛད་རྡོ་རྗེའི་བསྙེན་པ་འབུམ་དང་ཁྲི་སོང་བས། གནས་དབེན་པར་རིགས་ཅན་སྨིན་པར་བྱས་ཏེ། དེར་མཎྜལ་འདབ་བརྒྱད་དམར་པོ་རྡོ་རྗེས་བསྐོར་བ། ཁྱམས་དང་བཅས་པ་བྱས་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཚོམ་ བུ་དགུ་དགོད་དོ། ། བུམ་པ་གཉིས་ལ་རྫས་དང་། རྒྱན་ཆ་དང་ལྡན་པའི་དབུས་དང་བྱང་ཤར་དུ་བཀོད་ནས། དེ་ལ་བླ་རེ་དང་ཡོལ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱོགས་བཞིར་མཆོད་པ་ལྔ་ཚན་བཞི་དང་། གཏོར་མ་ལྔ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཁྲུས་བྱས། སྟན་བདེ་བ་ལ་བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམས་ནས། སྐད་ཅིག་གིས་བུམ་པ་སྟོང་པའི་ངང་ལས་བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ། པཾ་ལས་པདྨའི་སྡོང་པོའི་སྟེང་དུ། པདྨ་དམར་པོ་འདབ་བརྒྱད། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མ་དང་བདུད་བཞིའི་རོའི་སྟེང་དུ་ཆོ་ག་ལྔའམ། གསུམ་མམ། སྐད་ཅིག་གིས་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་བརྒྱད་ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པའམ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཡུམ་དང་བཅས་པ་བསྐྱེད། པད་འདབ་བརྒྱད་ལ་ཨ་ལས་བདག་མེད་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་བརྒྱད་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། མཆོད་བསྟོད་ དང་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྔགས་བཞི་ལ་བསྙེན་པ་ཅི་འགྲུབ་བྱས་ནས་ཡང་མཆོད་དེ། ལྷ་རྣམས་བདུད་རྩིར་བཞུའོ། ། ལས་བུམ་དུ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བསྐྱེད་ནས། བསྙེན་པ་བྱས་ལ་དེས་སློབ་མ་ལ་ཁྲུས་བྱའོ།

In the language of India: Śrīhevajramaṇḍalavidhināma. In the language of Tibet: dPal dgyes pa rdo rje’i dkyil ’khor gyi cho ga zhes bya ba (The Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Hevajra). Homage to the glorious Hevajra. Having completed one hundred thousand or ten thousand recitations of the approach mantra of the Blessed One Hevajra, one should mature those of the appropriate family in a secluded place. There, having prepared a red eight-petaled maṇḍala encircled by vajras and provided with a courtyard, one should arrange nine heaps of flowers. Two vases, complete with ritual substances and ornaments, are placed in the center and the northeast, and the area is adorned with canopies, curtains, and so forth. The four directions of the maṇḍala should be surrounded by four sets of the five offerings, five torma offerings, and the requisites for the feast gathering. Then, the Vajra Master, having bathed and sat upon a comfortable seat, meditates on the generation and completion stages. Instantly, from the state of emptiness, from the syllable BHRŪṂ, a celestial palace arises. In its center, from PAṂ, upon the stalk of a lotus, is a red eight-petaled lotus. At its hub, upon a sun disk and the corpses of the four Māras, one generates Heruka—either with eight faces and sixteen arms, or one face and two arms, together with the consort—through the five or three rituals, or instantaneously. On the eight petals, from the syllable Ā, one generates the eight Nairātmyās, each with one face and two arms. Then, with light from one’s own HŪṂ, the wisdom beings are invited. After performing the offerings and praises and reciting the approach mantra of the four mantras of the Father and Mother as much as possible, one offers again and the deities melt into nectar. Having generated Amṛtakuṇḍalī in the activity vase and performed the approach, one should bathe the disciples with it.

། དེ་ནས་སློབ་མ་གྲལ་ལ་འཁོད་པ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད། གསོལ་བ་གདབ་པ། གནང་བ་སྦྱིན་པ་རྟོག་པ་བསྡུ་བ། ཡན་ལག་ལྔ་བྱ་བ། སྡོམ་པ་གཟུང་བ་དང་། དམ་པ་བསྒྲག་པ་རྣམས་གཞུང་བཞིན་བྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་ཞུ་བའི་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དབང་བསྐུར་བ། ། འགྲོ་སྐྱོབ་ཕྱིར་ན་གཟི་བརྗིད་ཅན། ། དེ་ལྟར་ ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་རྫོགས། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་དེང་གསོལ་ཅིག། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་སྩལ་བ་ལྟར། ། བདག་ཀྱང་སྐྱོབ་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དེང་བདག་སྩོལ། ། ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནམ་མཁའི་ལྷ་ ཚོགས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ལྷ་མོ་བདུད་རྩིའི་བུམ་ཆུ་ཐོགས་པ་དང་། གསང་བའི་ཆུ་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས། ལུས་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་དག་པར་བསམས་ནས། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པའི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་གསུམ་ལས། ། རབ་ཏུ་ བྱུང་བས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་པས་བུམ་དབང་ཐོབ་པར་བསམ། དེ་བཞིན་མགྲིན་པར་གསང་དབང་། སྙིང་གར་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས། ལྟེ་བར་དབང་བཞི་པའོ། ། གཞན་དོན་འབའ་ཞིག་གི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་རང་གཞན་རྣམས་ལ་རྒྱུན་དུ་དབང་བཞི་བསྐུར་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྤྱི་བོར་པཾ་ལས་གྱུར་པའི་པདྨའི་སྡོང་པོའི་སྟེང་དུ། པདྨ་དམར་པོ་འདབ་བརྒྱད་ཀྱི་ལྟེ་བར་ཉི་མ་དང་། རོའི་སྟེང་དུ་ཆོ་ག་གསུམ་མམ། སྐད་ཅིག་ལ་ཧེ་བཛྲ་ཡུམ་མེད་ཅིག་བསམ། པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ་ཉི་མ་དང་རོའི་སྟེང་དུ།

Then, for the disciples seated in rows, one should perform the refuge and bodhicitta, the supplication, the granting of permission, the withdrawal of conceptual thought, the five-limbed prostration, the taking of the vows, and the proclamation of the commitments according to the source text, and then bring down the wisdom (jñāna). Then, to supplicate the guru for the conferral of empowerment, one should say: "O glorious Heruka, conferrer of empowerment, Possessing majesty for the sake of protecting beings, You who are the complete source of all qualities— Likewise, please grant it to me today. Just as the great empowerment was bestowed Upon the Buddha Vajrabodhi, So for the sake of protecting me, O Vajra of Space, grant it to me today." Having supplicated thus, from the hearts of the deities of the maṇḍala and the assembly in the sky, goddesses holding vases of nectar and a secret stream of water confer the empowerment. Visualizing that the misdeeds and obscurations of the body are purified, one should say: "The great vajra empowerment, To which all the three realms prostrate, Arising from the three secrets of all the Buddhas— I bestow it through its emergence." By saying this, one should visualize that the vase empowerment (kalaśābhiṣeka) is obtained. Likewise, the secret empowerment is at the throat, the wisdom-gnosis (prajñājñāna) empowerment is at the heart, and the fourth empowerment is at the navel. This is the empowerment solely for the benefit of others. Next, the explanation of how to continuously confer the four empowerments upon oneself and others is as follows: At the crown of one's head, upon a red eight-petaled lotus arising from the syllable paṃ, in the center of which is a sun and a corpse, one should visualize Hevajra without a consort, either through the three rituals or instantaneously. On the eight petals of the lotus, upon suns and corpses, [one visualizes the deities].

ཨ་ལས་བདག་མེད་མ་བདེ་བ་རྒྱས་པ་ བརྒྱད་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་གོང་བཞིན་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། སྤྱི་བོའི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ལས་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་ནས། རང་གི་ལུས་ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སངས་དག་ནས། ལུས་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསམ། དེས་བདག་ཉིད་ཧེ་བཛྲ་ཡུམ་མེད་པ་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་བུམ་པའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡང་གསོལ་བ་བཏབ་པས། སྤྱི་བོའི་ལྷ་མོ་བདེ་བ་རྒྱས་ནས་འོད་དུ་འདུས་ཏེ། ཡབ་ལ་འཁྱུད་ནས་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སྦྱོར་བ་བྱས་པས། སྦྱོར་མཚམས་ནས་བྱང་སེམས་དཀར་དམར་གཉིས་བདེ་ཕྲི་ལི་ལི་བྱུང་ ནས་ལྕེ་ཐོག་ཏུ་བབས་པས། བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ནི་གསང་བའི་དབང་ངོ་། ། ལྷ་ཚོགས་ལ་ཡང་གསོལ་བ་བཏབ་པས། ། གཙོ་བོའི་ཡུམ་ལས་བདག་མེད་མ་ཅིག་ཆད་ནས་བྱུང་སྟེ། རང་ཧེ་བཛྲ་ལ་འཁྱུད་ནས་བསྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པས། ལུས་ལ་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་ ནི། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་སྤྱི་བོའི་ལྷ་ཚོགས་ལ་མཆོད་པས་ལྷ་གདན་དང་བཅས་པ་སྤྱི་བོར་ཐིམ་ནས། ལྷ་སྐུ་མངའ་བས་གསལ་བའི་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་གོ། ། མདོར་ན་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་ བོ་རྣམ་པར་དག་པ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་དབང་བཞི་པའོ། ། དེ་ནས་ཡཾ་རཾ་ཀཾ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་ནང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྫས་རྣམས་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔར་ལེགས་པར་སྦྱངས་ནས། ལྷ་ཚོགས་ རྣམས་མཆོད་ཅིང་།

From the syllable A, visualize Nairātmyā, the expansion of bliss, eightfold. Then, having offered supplications as before, immeasurable rays of light emanate from the assembly of deities at the crown of the head. As these lights pervade the entirety of one’s own body, both outer and inner, all obscurations of karma and afflictions are purified and cleansed. Contemplate the body as being of the nature of light. By this, one becomes Hevajra without a consort; this is the vase empowerment. Then, by supplicating once more, the goddesses at the crown of the head, their bliss having expanded, dissolve into light and embrace the Father. Through the union of the Father and Mother, white and red bodhicitta emerges in a shimmering flow from the point of union and descends upon the tongue. The arising of bliss is the secret empowerment. By supplicating the assembly of deities again, a Nairātmyā emanates from the consort of the central deity and emerges. She embraces one as Hevajra, and through the practice of churning, uncontaminated great bliss is born within the body; this is the wisdom-gnosis empowerment. Then, by making offerings to the assembly of deities at the crown, the deities together with their seats dissolve into the crown. One should rest in meditative equipoise in the great bliss of clarity-emptiness, free from grasping, in which the deity’s form is vividly manifest. In brief, one should rest solely in the Mahāmudrā, the essence of all phenomena included within appearance and existence, saṃsāra and nirvāṇa—utterly pure, free from all conceptual elaborations, and naturally luminous. This is the fourth empowerment. Then, from Yaṃ, Raṃ, Kaṃ, and A, the various substances within are thoroughly purified as the five meats and five nectars. One then makes offerings to the assembly of deities.

རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་རོལ་པར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་ལྔ་ནི་གོང་བཞིན་སྦྱངས་ལ་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བླ་མ་དང་། དགྱེས་མཛད་དང་། ཆོས་སྐྱོང་དང་། གཞི་བདག་དང་། གནོད་བྱེད་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེའི་གླུ་བླང་། ལྷ་ཚོགས་ལ་མཆོད་ བསྟོད་དང་བཤགས་པ་བྱས་ནས། བདག་གིས་སྦྱིན་སོགས་བགྱིས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས། ། བཅོམ་ལྡན་དགྱེས་མཛད་རྡོ་རྗེ་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་བྱས་ནས། ། འགྲོ་ཀུན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཐོབ་པར་ཤོག། ཅེས་པ་བསྔོ་བ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་དང་ཐམས་ ཅད་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ནི། རིགས་སུ་སྐྱེ་དང་དམ་ཚིག་ཅན། ། མཉམ་མེད་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སྟོན། ། བླ་མ་ལ་གུས་སྙིང་རྗེར་ལྡན། ། སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཤོག། ལག་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་ནི་ཀློག་པ་དང་། བཙུན་མོའི་ཞུ་བ་མཉམ་ཟ་ཞིང་། ། སྐྱེ་ཞིང་ སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཤོག། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་བྱ་ཞིང་བཟོད་གསོལ་བྱ། བཀྲ་ཤིས་བརྗོད། ཡེ་ཤེས་པ་གཤེགས། དམ་ཚིག་པ་སྤྱི་བོར་བསྡུ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཡོན་གྱིས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་དགྱེས་མཛད་རྡོ་རྗེས་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་མདོར་ བསྡུས་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་གུ་མས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མ་དེ་ཉིད་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་རླན་དར་མ་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The yogins should enjoy [the feast]. Having purified the five torma offerings as before, one should satisfy the guru, Hevajra, the Dharma protectors, the local deities, and the malevolent spirits with the mantra of the "All Bhūtas." Then, sing the vajra song and make offerings to the assembly of deities. After performing the praises and the confession, make the dedication: "By the merit of my practice of generosity and the rest, May the Blessed Hevajra be pleased; Having fully perfected the six perfections, May all beings attain the state of the Vajra King." Then, the master and all others should recite the aspiration prayer with one voice: "May I be born into a noble family, Possess the samaya, and be taught The peerless Hevajra; May I be born with devotion to the guru And endowed with compassion. May I hold the vajra and ring the bell, Recite the profound Dharma, And share the consort’s food; May I be born thus in every life." Then, circumambulate the maṇḍala, ask for forgiveness, and recite verses of auspiciousness. The wisdom beings (jñānasattva) depart, and the samaya beings are absorbed into the crown of the head. The vajra master should be gratified with offerings. This concludes the "Brief Ritual for the Empowerment of Glorious Hevajra," composed by the wisdom ḍākinī Niguma. It was translated by the ḍākinī Vajrajñāna and the translator Lan Darma Blo-gros.