A Sādhana of the Bhagavan Hevajra called “Revealing the Meaning of the Stages of Clear Realization”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྷ་ག་བཱན་ཧེ་བཛྲ་སཱ་དྷ་ནཾ་ཨ་བྷི་ས་མ་ཡ་ཀྲ་མཱརྠ་པྲ་ས་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་ འདས་དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གི་ཡེ་ཤེས་མེ་ལྟ་བུས། ། རྣམ་རྟོག་མ་ལུས་སྲེག་མཛད་ཅིང་། ། སྙིང་རྗེ་ཆུ་ཡིས་སྡུད་མཛད་པ། ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། བདག་པས་བློ་དམན་རྣམས་དོན་དུ། ། སྒྲུབ་ཐབས་དོན་རབ་གསལ་བ་བརྩམ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་དང་པོ་ དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཡིད་དུ་འོང་བར་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེར་གསལ་བའི་སྙིང་གར་པཾ་ལས་པདྨ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་བསམས་ལ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་སྣ་བུག་གཡས་ནས་བྱུང་བས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་དང་ བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པ་ལ། ཕྱིའི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད་ནས་གཽ་རཱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྣོད་ཅན་དང་། ཆོམ་རྐུན་མ་རང་བྱུང་གི་མེ་ཏོག་གི་སྣོད་ཅན་དང་། རོ་ལངས་མ་དྲི་ཆུའི་སྣོད་ཅན་དང་། ཟ་ཕོད་མ་དྲི་ཆེན་གྱི་སྣོད་ཅན་དང་། པུཀྐ་སཱི་ཤ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྣོད་ ཅན་དང་། རི་ཁྲོད་མ་ཆང་གི་སྣོད་ཅན་དང་། གཏུམ་མོ་ཅང་ཏེའུ་བརྡུང་བ་དང་། གཡུང་མོ་འཁྱུད་པ་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་དུས་ནས། ། ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་བགྱིས་པ་གང་། །

In the language of India: Bhagavān-hevajra-sādhana-abhisamaya-kramārtha-prasannā-nāma. In the language of Tibet: Bcom ldan 'das kye'i rdo rje'i sgrub pa'i thabs mngon par rtogs pa'i rim pa don rab tu gsal ba zhes bya ba (The Clear Meaning of the Stages of Realization: A Sādhana of the Blessed One Hevajra). Homage to the Blessed One, the glorious Hevajra! I prostrate to Hevajra, whose fire-like wisdom Burns away all conceptual thoughts without exception, And whose water of compassion gathers them in. Having prostrated to Hevajra, for the sake of those with inferior intellect, I shall compose this sādhana titled "The Clear Meaning." In this regard, the yogi should first sit upon a comfortable seat in a pleasing location, such as a charnel ground. Visualizing oneself clearly as Hevajra, one should imagine a lotus arising from the syllable paṃ at the heart, upon which is a sun maṇḍala arising from raṃ. Above that, one should visualize a blue hūṃ. Light radiates from it, emerging from the right nostril, and invites Hevajra together with his retinue. As they abide in the space before one, one should make various outer offerings. Then, one should offer with Gaurī, who holds the vessel of bodhicitta; Caurī, who holds the vessel of self-arisen flowers; Vetālī, who holds the vessel of urine; Ghasmarī, who holds the vessel of feces; Pukkasī, who holds the vessel of various meats; Śavarī, who holds the vessel of wine; Caṇḍālī, who beats the hand-drum; and Ḍombī, who embraces. Then, one should perform the confession of misdeeds and so forth: "From beginningless time in saṃsāra, whatever misdeeds I have committed with body, speech, and mind through erroneous conceptualization..."

སོ་སོར་ བཤགས་བགྱིད་སླན་ཆད་སྡོམ། ། འགྲོ་བ་གང་གིས་ཐར་པའི་ཕྱིར། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་པ། ། དེ་ལ་ཡང་དག་ཡི་རང་ཞིང་། ། དེ་དག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བསྔོ། ། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཀྱེའི་རྡོར་དང་། ། དེ་ཡིས་བསྟན་པའི་ལམ་མཆོག་དང་། ། ཚོགས་མཆོག་དེ་ཡི་འཁོར་འདུས་ ལ། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་སེལ་བྱེད་ཅིང་། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་བྱེད་པ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་ལ་སོགས་མཚུངས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། དེང་ནས་ཀུན་མཁྱེན་མ་ཐོབ་པར། ། བདག་གི་ལུས་ནི་བདེར་གཤེགས་དང་། ། དེ་སྲས་ རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བགྱི། ། དམ་པའི་ལམ་ལ་གནས་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྟོང་པར་བསྒོམས་པ་ལས་པཾ་ ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུྃ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་བླ་རེར་གྱུར་པ་ལ་ཨོཾ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དཀར་པོ་གྱེན་ཁར་ གནས་པར་བསམ། དེའི་ནང་དུ་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་པོ་གཞུའི་དབྱིབས་ལ་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་གྲུ་གསུམ་པ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ།

I individually confess [my sins] and vow to refrain from them henceforth. For the sake of liberating all wandering beings, I rejoice in the accumulation of merit and wisdom; I dedicate these toward supreme awakening. To the Hevajra of the nature of all things, to the supreme path taught by him, and to the supreme assembly of his retinue, I go for refuge forever. To generate the supreme bodhicitta, which is like a wish-fulfilling jewel and so forth, dispelling all faults without exception and increasing all qualities, I shall now proceed. From this day until omniscience is attained, I offer my body to the Sugatas and their sons, and I shall abide upon the sublime path. Then, one should meditate on love, compassion, joy, and equanimity. Following that, one should meditate on emptiness and recite: oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. From that meditation on emptiness, from the syllable paṃ arises a multicolored lotus; upon it, from raṃ, a sun maṇḍala; upon that, from hūṃ, a multicolored vajra. At its hub is hūṃ. From it, light radiates, becoming a vajra fence and canopy, which is consecrated by reciting: oṃ rakṣa rakṣa hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. Within that, one should visualize a white source of phenomena (dharmodaya) standing upright. Inside that, from yaṃ, a blue wind maṇḍala in the shape of a bow, marked with banners; upon that, from raṃ, a red triangular fire maṇḍala marked with vajras.

དེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་ཟླུམ་པོ་བུམ་པས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ལས་ས་ཡི་ དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོ་གྲུ་བཞི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་བྷྲཱུཾ་ལས་འཁོར་ལོ། དེའི་བདག་ཉིད་སྲིད་པ་བར་མའི་བག་ཆགས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོས་བཞི་དང་། སྒོ་བཞི་དང་རྟ་བབས་བཞིས་བརྒྱན་པ། དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པས་བརྒྱན་ པ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་དུ་པཾ་ལས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་དམར་པོ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་བདུད་བཞིའི་གཟུགས་བསྣོལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་ཚངས་པ་དང་། དབང་པོ་དང་། ཉེ་དབང་དང་། དྲག་པོ་བཞི་དགོད་པར་བྱའོ། ། མཚམས་བཞིར་གཤིན་རྗེ་དང་ནོར་སྦྱིན་དང་བདེན་བྲལ་དང་ཐགས་བཟང་རིས་རྣམས་བཀོད་ལ། འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ལ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་བདུད་བཞིའི་སྙིང་གར་ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿརྣམས་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ ཏེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཡ་ར་ལ་ཝ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་ཀྵཿདང་དྷ་ཡ་ར་རྣམས་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་བར་དུ་ཧཱུྃ་དང་། ཨ་ལས་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་སྟེ། སོ་སོར་ རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་དག་ཆུ་དང་འོ་མ་ལྟ་བུར་འདྲེས་པ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་ཨོཾ་དང་ཧཱུྃ་ངོ་། །

Above that, from baṃ, arises a white, circular water maṇḍala marked by a vase. Above that, from laṃ, arises a yellow, square earth maṇḍala marked by a vajra. Above that, from bhrūṃ, arises a wheel. One should contemplate its essence as the habitual tendencies of the intermediate state (antarābhava). These melt into light and become the celestial palace, adorned with four sides, four doors, and four archways, decorated with lattices and half-lattices, and beautifully graced by eight pillars. In its center, from paṃ, arises a red eight-petaled lotus. Above that, from raṃ, arises a sun maṇḍala, upon which one should meditate on the four Māras in a crossed position. In the four cardinal directions, one should place Brahmā, Indra, Upendra, and Rudra. In the four intermediate directions, one should arrange Yama, Vaiśravaṇa, Nirṛti, and Vemacitrin. Having blessed this with: oṃ sarvatathāgata-ālaya-vajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, from the vowels a ā i ī u ū ṛ ṝ ḷ ḹ e ai o au aṃ aḥ at the hearts of the four Māras, arises a moon maṇḍala, which is the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Above that, from the consonants ka kha ga gha ṅa, ca cha ja jha ña, ṭa ṭha ḍa ḍha ṇa, ta tha da dha na, pa pha ba bha ma, ya ra la va, śa ṣa sa ha kṣaḥ, and dha ya ra, arises a sun maṇḍala, which is the wisdom of equality (samatā-jñāna). Between the moon and the sun, from hūṃ and a, arises a vajra-handled curved knife (kartṛ), which is the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna). Their merging like water and milk is the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). From that, oṃ and hūṃ arise.

དེ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དང་གྲི་གུག་གོ། ། དེ་ལས་བཞེངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞལ་བརྒྱད་ཕྱག་བཅུ་དྲུག་པ། ཞབས་བཞི་དང་ལྡན་པ། དབུ་ལ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ། བདག་མེད་མས་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཡས་སྔོ་བ་གཡོན་དམར་བ་ལྟག་པའི་ཞལ་གནག་པའོ། ། ཕྱག་གཡས་ཀྱི་ཐོད་པ་བརྒྱད་ན་རིམ་པར་གླང་པོ་ཆེ་དང་རྟ་དང་བོང་བུ་དང་གླང་དང་རྔ་མོ་དང་མི་དང་སེང་གེ་དང་བྱི་ལ་རྣམས་འཛིན་པ། ཕྱག་གཡོན་ གྱི་ཐོད་པ་བརྒྱད་ན་སའི་ལྷ་དང་ཆུའི་ལྷ་དང་མེའི་ལྷ་དང་། རླུང་གི་ལྷ་དང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་གཤིན་རྗེ་དང་ནོར་སྦྱིན་རྣམས་འཛིན་པའོ། ། ལྷ་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཁ་དོག་གནག་པ་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་བགྲེང་བ་ཕྱག་གཡས་ན་གྲི་གུག་གཡོན་ན་ཐོད་པ་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་ ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོའི་གནས་གསུམ་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། དཔྲལ་བར་ཨོཾ། ཐུགས་ཀར་ཧཱུྃ། གསང་བའི་གནས་སུ་ཨཱཿཔདྨ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་པདྨ་སུ་ཁ་དྷ་ར་མ་ཧཱ་རཱ་ག་སུ་ཁཾ་ད་ཏ་ཙ་ཏུར་ཨཱ་ནནྔ་བྷ་ག་བི་སྭ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྭ་མེ། རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ ནི། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཧཱ་དྭེ་ཥ་ཙ་ཏུར་ཨཱ་ནནྡ་ད་ཡ་ཀ་ཁ་ག་མུ་ཁེ་ཀ་རཱ་ཤོ་ནཱ་ཐ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྭ་མེ། དེ་ནས་ཡབ་ཡུམ་ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་རོལ་པ་ལས་དེའི་སྒྲས་བསྐུལ་བས།

These two are the vajra and the curved knife. From them arises the Blessed One, with eight faces and sixteen arms, possessing four legs, his head encircled by a garland of skulls, embraced around the neck by Nairātmyā, adorned with the five mudrās, white in color, blue on the right, red on the left, and black on the back face. In the eight skull-cups of his right hands, he holds in sequence an elephant, a horse, a donkey, an ox, a camel, a human, a lion, and a cat. In the eight skull-cups of his left hands, he holds the gods of earth, water, fire, and wind, as well as the moon, the sun, Yama, and Vaiśravaṇa. The goddess has one face and two arms, is black in color, with yellow hair standing upright, holding a curved knife in her right hand and a skull-cup in her left; she is the wisdom of the utterly pure dharmadhātu. Then, the three places of the goddess are to be blessed: OṂ at the forehead, HŪṂ at the heart, and ĀḤ at the secret place. The mantra for blessing the lotus is: OṂ PADMA SUKHA DHARA MAHĀRĀGA SUKHAṂ DATTA CATURĀNANDA BHAGA VIŚVA HŪṂ HŪṂ HŪṂ KARYAṂ KURUṢVA ME. The mantra for blessing the vajra is: OṂ VAJRA MAHĀDVEṢA CATURĀNANDADĀYAKA KHA-GA-MUKHE KĀRŚONĀTHA HŪṂ HŪṂ HŪṂ KARYAṂ KURUṢVA ME. Then, through the play of great passion between the father and mother, they are exhorted by that sound.

ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་ལྔ་པོ་བྷྲཱུཾ་ཨཱ་ཛྲཱི་ཁཾ་ཧཱུཾ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡབ་ཀྱི་ཞལ་ནས་རྡོ་རྗེའི་ ལམ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཐིག་ལེ་བརྒྱད་དུ་གྱུར་ནས་པདྨ་འཕྲོ་བའི་དུས་སུ་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཐིག་ལེ་བརྒྱད་ལས་གཾ་ཙཾ་བཾ་གྷཾ་པཾ་ཤཾ་ལཾ་ཌཾ་ས་བོན་དེ་དག་ལས་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་བརྒྱད་དུ་གྱུར། དེ་དག་ལས་ལྷ་མོ་བརྒྱད་དུ་གྱུར་ཏེ། གཽ་ རཱི་ནག་མོ་གཡས་ན་གྲི་གུག་གཡོན་ན་ཉ་བསྣམས་པ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཚངས་པའི་སྟེང་དུ་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཆོམ་རྐུན་མ་བཙོད་ཀྱི་ཁ་དོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་གཡོན་ན་ཕག་པ་ཅན་དབང་པོའི་སྟེང་དུའོ། ། རོ་ལངས་མ་དམར་སེར་གསེར་བསྲེགས་པའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་ གཡས་ན་རུས་སྦལ་གཡོན་ན་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཉེ་དབང་གི་སྟེང་དུའོ། ། ཟ་ཕོད་མ་ཁ་དོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཡས་ན་སྦྲུལ་གཡོན་ན་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་དྲག་པོའི་སྟེང་དུའོ། ། པུཀྐ་སཱི་ཁ་དོག་སྔོན་མོ་ཕྱག་གཡས་ན་སེང་གེ་གཡོན་ན་དགྲ་སྟ་བསྣམས་པ། བྱང་ཤར་གྱི་ མཚམས་ན་གཤིན་རྗེའི་སྟེང་དུའོ། ། རི་ཁྲོད་མ་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་ཕྱག་གཡས་ན་དགེ་སློང་གཡོན་ན་གསིལ་བྱེད་བསྣམས་པ། ཤར་ལྷོའི་མཚམས་སུ་ནོར་སྦྱིན་གྱི་སྟེང་དུའོ། ། གཏུམ་མོ་ནམ་མཁའི་ཁ་དོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་འཁོར་ལོ། གཡོན་ན་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་མཚམས་སུ་ བདེན་བྲལ་གྱི་སྟེང་དུའོ། །

All the Tathāgatas of the ten directions, in the form of the five syllables BHRŪṂ ĀḤ JRĪḤ KHAṂ HŪṂ, emerge from the mouth of the Father in the form of bodhicitta through the path of the vajra. Having become eight drops, at the time of their radiating into the lotus, one should recite this mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. From the eight drops, the seed-syllables GAṂ CAṂ VAṂ GHAṂ PAṂ ŚAṂ LAṂ ḌAṂ arise, and from those, the eight hand-symbols of the right hands are formed. From those, the eight goddesses arise: Gaurī, black in color, holding a curved knife in her right hand and a fish in her left, is to be placed upon Brahmā in the eastern direction. Likewise, Caurī, the color of madder, holding a hand-drum in her right hand and a pig in her left, is upon Indra in the southern direction. Vetālī, reddish-yellow, the color of refined gold, holding a tortoise in her right hand and a skull-cup in her left, is upon Upendra in the western direction. Ghasmarī, green in color, holding a snake in her right hand and a skull-cup in her left, is upon Rudra in the northern direction. Pukkasī, blue in color, holding a lion in her right hand and a battle-axe in her left, is upon Yama in the northeast corner. Śavarī, white in body color, holding a monk in her right hand and a mendicant’s staff in her left, is upon Kubera in the southeast corner. Caṇḍālī, the color of the sky, holding a wheel in her right hand and a skull-cup in her left, is upon Nairṛti in the southwest corner.

གཡུང་མོ་སྣ་ཚོགས་པའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་ལྡན་པ་ནུབ་བྱང་མཚམས་སུ་ཐགས་བཟང་རིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གདོན་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་དེ་དག་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་གར་གྱིས་གནས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནས་ ཡབ་ཡུམ་གྱི་རོལ་པའི་སྒྲས་བསྐུལ་བས་སྲིད་པ་བར་མའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཡི་གེ་ལྔ་པོ་ཧོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཧོཿརྣམས་ཞལ་ནས་ཞུགས་ཏེ། པདྨར་ཕྱིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གྱུར་པ་ལ། མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་གླུས་སྐུལ་བར་བྱེད་དེ། སྙིང་རྗེའི་ ཐུགས་ཀྱིས་རྗེ་བཙུན་བཞེངས། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་བདག་སྐྱབས་མཛོད། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་སྤངས་ནས་ནི། ། བདག་ལ་བདེ་ཆེན་རྣལ་འབྱོར་སྦྱོར། ། ཁྱོད་དང་བྲལ་ན་བདག་འགུམ་པས། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་སྤོངས་མཛོད་ལ། ། རི་ཁྲོད་མ་ནི་བདག་དོན་སྒྲུབ། ། འཇིག་རྟེན་ མགྲོན་གཉེར་འདོད་པའི་གཙོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཅི་ཕྱིར་བཞུགས། ། གཏུམ་མོ་བདག་ནི་ཞུ་བ་བགྱིད། ། ཁྱོད་མ་ལངས་ན་ཕྱོགས་མི་འཚལ། ། བདག་གིས་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་འཚལ་གྱི། ། དབང་པོའི་དྲན་ལྡན་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། གཡུང་མོ་བདག་ནི་དྲན་ཉམས་པས། ། ཐུགས་རྗེས་རྒྱུན་ཆད་མ་མཛད་ ཅིག། དེ་ལྟར་བསྐུལ་བས་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་རྗེས་སུ་དྲན་ནས། ཁུ་བའི་གཟུགས་ལས་བཞེངས་པ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུ་ལ། སྐུ་མདོག་གནག་པ་གཡས་དཀར་བ་གཡོན་དམར་བ། ། ཞབས་ཕྱེད་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བའི་དོ་ཤལ་ཅན། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་འཛིན་པའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གར་པཾ་ལས་པདྨ།

The Ḍombī, possessing various colors, holds a vajra in her right hand and a threatening gesture in her left; she should be placed upon Vemacitrin in the northwest. These goddesses abide in the dancing posture of half-lotus, possessing three eyes and adorned with the five mudrās. Then, aroused by the sound of the play of the Father and Mother, the five syllables—HOḤ, OṂ, ĀḤ, HŪṂ, and HOḤ—enter through the mouth due to the habitual tendencies of the intermediate state. Upon reaching the lotus, the Father and Mother become a mass of light, and the goddesses of the intermediate directions exhort them with songs: "O Venerable One, arise with a compassionate heart! Pukkasī, grant me refuge! Abandoning the nature of emptiness, unite me with the yoga of great bliss! If I am separated from you, I shall die; O Hevajra, please arise! Abandon the nature of emptiness and accomplish the welfare of Śavarī! O Lord of Desire, who invites the guests of the world, why do you remain in emptiness? Caṇḍālī, I make this request: if you do not rise, I shall lose my direction! I know your own mind; O mindful Lord of the Senses, please arise! I, the Ḍombī, have lost my mindfulness; do not let your stream of compassion be interrupted!" Thus exhorted, he remembers his former aspirations and arises from the form of the seminal essence, as described above. His body is black, with the right side white and the left red. He sits in the half-lotus posture, wears a necklace of severed heads, and holds a crossed vajra upon his crown. Then, from PAṂ at the heart, a lotus arises.

དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ། དེ་ལས་རང་དང་འདྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཡང་པདྨ་དང་ཉི་མ་དང་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུྃ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་གཽ་རཱི་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿཞེས་བརྗོད་པས་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པས་མཆོད་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཽ་རཱི་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུྃ། ཞེས་བརྗོད་པས་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ཏཱ་ལཱི་སྥོ་ཊ་ཡ་བཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རཱི་ཝ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པས་དགྱེས་པ་ བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྟིམས་པ་ལ་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ལ་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་མཾ་དཾ་མཾ་རཾ་སཾ་ནཾ་རྣམས་ ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྣ་ཚོགས་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་གྲི་གུག་གཡོན་ན་ཐོད་པ་རོའི་གདན་ཅན་ནོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ་ལས་མཁའ་སྤྱོད་མ་དང་ས་སྤྱོད་མ་དང་ས་འོག་མ་གསུམ་དཀར་བ་དང་དམར་བ་དང་གནག་པའོ། ། ལྷ་མོ་སྐུ་ཡི་རིགས་ལས་བྱུང་། ། རྣལ་འབྱོར་ མ་ནི་མཁའ་སྤྱོད་མ། ། དེ་དག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་རི་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ལྷ་མོ་ཐུགས་ཀྱི་རིགས་ལས་བྱུང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ས་འོག་མས། །

Above that, from RAṂ, arises a sun maṇḍala. Above that, from HŪṂ, arises a vajra. From that, there is a wisdom being (jñānasattva) identical to oneself. At his heart, there is also a lotus, a sun, and a vajra from HŪṂ. At its center, one should visualize a HŪṂ. Then, by reciting OṂ VAJRA GAURĪ ĀKARṢAYA JAḤ, the wisdom maṇḍala is invited into the space in front. Having made outer, inner, and secret offerings, one should cause [the deities] to enter by reciting OṂ VAJRA CAURĪ PRAVEŚAYA HŪṂ. One should bind them by reciting OṂ VAJRA VETĀLĪ SPHOṬAYA VAṂ. One should generate delight by reciting OṂ VAJRA GHASMARĪ VAŚAṂ KURU HOḤ. Once the wisdom [beings] have been absorbed in that way, the sense bases (āyatana) should be blessed. Mohavajrī, Rāgavajrī, Īrṣyāvajrī, and Nairātmyayoginī are generated from the first syllables of their names—MAṂ, DAṂ, MAṂ, RAṂ, SAṂ, and NAṂ—at the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind. They have one face and two arms, are of various colors, hold a curved knife (kartṛkā) in the right hand and a skull-cup (kapāla) in the left, and are seated upon corpses. From the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, the three goddesses Khecarī, Bhūcarī, and Pātālacarī appear, white, red, and black respectively. "The goddesses arise from the family of Body. The yoginī is Khecarī. Having blessed those, Please grant your blessing!" OṂ SARVA TATHĀGATA PŪJĀRĪ VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. "The goddesses arise from the family of Mind. The yoginī is Pātālacarī."

དེང་བདག་བྱིན་བརླབ་གནས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཏྟཱ་ལཱི་ བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་གསུམ་གྱི་མཆོད་པས་མཆོད་ལ་དབང་བསྐུར་བ་བླང་བར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས། ། མགོན་པོས་བདག་ལ་ དབང་བསྐུར་ཅིག། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་སུ་བྱ་སྟེ་བདུད་རྩི་ལྔས་བཀང་བའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བས། ཙཽ་རཱི་དང་གཽ་རཱི་དང་། པུཀྐ་སཱི་རྣམས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་ལ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཆོམ་རྐུན་མ་དང་རི་ཁྲོད་མ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རོ་ལངས་མ་དང་གཏུམ་མོ་ནི་རིན་ ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། ཟ་ཕོད་མ་དང་གཡུང་མོ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ཡཾ་ལས་རླུང་དང་རཾ་ལས་མེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཐོད་པའོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་དུ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུྃ་ཟླ་བའི་བར་དུ་བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱི་ཁཾ་ ཧཱུྃ་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་ལྔ་བསྐྱེད། གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་རྣམས་ལས་སེམས་ཅན་ལྔ་བསྐྱེད་དེ། མེ་སྦར་བ་དེ་དག་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་ཧཱུྃ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་བདུད་རྩི་བཀུག་ནས་ཐིམ་པར་གྱུར་པ་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནས་ ཀྱི་འབྲས་བུ་ཙམ་བསམས་ལ་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། །

"Please grant me the blessing of empowerment today!" OṂ SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, from the seed syllable at one’s own heart, light rays like hooks invite all the Buddhas of the ten directions. One should worship them with the outer, inner, and secret offerings and receive empowerment. "Bhagavān Tathāgatas, may the Protectors grant me empowerment!" Then, those Tathāgatas take the form of Herukas and confer empowerment with vases filled with the five nectars. Akṣobhya is the crown ornament of Caurī, Gaurī, and Pukkasī. Vairocana is the crown ornament of Caurī and Śavarī. Ratnasambhava is the crown ornament of Vetālī and Caṇḍālī. Amitābha should be visualized as the crown ornament of Ghasmarī and Ḍombī. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKATA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, from YAṂ comes wind, and from RAṂ comes fire; upon that, from A comes a skull cup. Inside it, in the center of a moon and sun disk, from HŪṂ comes a vajra. At its hub, between the HŪṂ and the moon, from BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ, the five Buddhas are generated. From GA, KU, DA, HA, and NA, the five sentient beings are generated. When the fire is ignited and they melt into light, light radiates from the HŪṂ at the hub of the vajra, summoning the nectars of the ten directions which then dissolve into it. Having blessed it with OṂ ĀḤ HŪṂ, one should visualize a vajra the size of a grain of rice on the tongues of the deities and taste the nectar.

ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མྲྀ་ཏ་སྭ་ད་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་བརྒྱད་འཕྲོས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་གོང་དུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུར་བསྡུས་ཏེ་གཙོ་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་དེ་དག་གིས་བསྟོད་པ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲུབ། ། གཡོ་དང་མི་གཡོ་འཁོར་བ་ཀུན་སྒྲུབ་ཁྱོད། ། སྙིང་རྗེའི་ཐུགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ། ། སྒྱུ་མ་སྤྲོས་པའི་ཐུགས་ནི་ སྒྲུབ་མཛད་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དགྱེས་པའི་ཐུགས། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟུ་ཏི་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ལས་དང་པོ་སྤྲིན་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། གསུམ་པ་གློག་གི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། བཞི་པ་མར་མེ་ལྟ་བུ་དང་། ལྔ་པ་ཐམས་ཅད་གསལ་བའི་སྤྲིན་མེད་པའི་ ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕྱིས་སྒྱུ་མ་དང་། རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཏེ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲེགས་ནས། ། བསྲེགས་པས་ཧཾ་ལས་རི་བོང་འཛག། དེ་ནི་བླ་ མའི་ཞལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དག་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱན་དམར་པ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། ། ཡན་ལག་གནག་པ་ནི་བྱམས་པའོ། ། ཞབས་བཞི་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའོ། ། ཞལ་བརྒྱད་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དོ། ། ཕྱག་བཅུ་དྲུག་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གོ། །

OṂ SARVA-TATHĀGATA-AMṚTA-SVADANA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, from the emanation of the eight goddesses, the offerings are gathered as previously described, beginning with bodhicitta and so forth, and the maṇḍala should be worshipped. OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then those goddesses offer praise: You are completely surrounded by yoginīs; By your own mind, your intention is fulfilled. You accomplish all of saṃsāra, both moving and unmoving; With a compassionate heart, you bring sentient beings to awakening. You who accomplish the mind of illusory elaboration, Glorious Vajra Heruka, whose heart is joyful. OṂ SARVA-TATHĀGATA-STUTI-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Through meditating in that way, first there is like a cloud, second like smoke, third like the form of lightning, fourth like a lamp, and fifth like a cloudless sky where everything is clear. Subsequently, it becomes like an illusion and a dream. Then, one should abide in the four cakras: By igniting the inner heat (caṇḍālī) at the navel, The five Tathāgatas are incinerated; Having also incinerated Locanā and the others, From the incineration, the "rabbit" (semen) drips from the syllable HAṂ. This should be understood from the oral instructions of the Guru. Then, one should recollect the purity: The red eyes are compassion; The black limbs are loving-kindness; The four feet are the four means of attraction; The eight faces are the eight liberations; The sixteen arms are the sixteen emptinesses.

འཁོར་ལོ་དང་རྣ་ཆ་དང་ མགུར་ཆུ་དང་གདུ་བུ་དང་། སྐ་རགས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་དང་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་གདུག་པ་འདུལ་བའོ། ། སྤྱན་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུམ་མོ། ། རུས་པ་ནི་བདེན་པ་བཞིའོ། ། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། གསང་བའི་གཽ་རཱི་དང་ཆུ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བདག་མེད་མའོ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་ནི་པུཀྐ་སཱི་དང་རི་ཁྲོད་མ་དང་གཏུམ་མོ་དང་གཡུང་མོའོ། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང་ཆོས་ནི་གཽ་རཱི་དང་ཆོམ་རྐུན་མ་དང་ཟ་ ཕོད་མ་དང་ས་སྤྱོད་མ་དང་མཁའ་སྤྱོད་མའོ། ། ཕྱག་གཡོན་གྱི་ཐོད་པ་བརྒྱད་ན་ས་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་འཛིན་པ་ནི་ཡོ་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་མཛད་པའོ། ། ཕྱག་གཡས་ཀྱི་ཐོད་པ་ན་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་གློ་ནད་དང་དབུགས་མི་བདེ་བ་དང་སྨྱོ་བ་དང་ཁྲག་སྐྱུག་པ་དང་། མཛེ་ནད་དང་འབྲུམ་ པ་དང་། མཆེར་བའི་ནད་དང་མཆིན་པའི་ནད་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། ། བསམ་གཏན་གྱིས་དུབ་ན་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཥྚཱ་ན་ནཱ་ཡ། པིཾ་ག་ལོརྡྷྭ་ཀེ་ཤ་ཝརྟ་མ་ནེ། ཙ་ཏུ་རྦིཾ་ཤ་ཏི་ནེ་ཏྲཱ་ཡ། ཥོ་ཌ་ཤ་བྷུ་ཛཱ་ཡ། ཀྲྀཥྞ་ཛཱི་མཱུ་ཏ་ཝ་པུ་ཥེ། ཀ་པཱ་ལ་མཱ་ལཱ་ནེ་ཀཱ་དྷཱ་རི་ཎེ། ཨདྷ་མཱ་ཏ་ཀྲཱུ་ར་ཙིཏྟཱ་ཡ། ཨརྡྷེན་དུ་ དཾཥྚྲཱི་ཎེ། མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། ཀཱ་ར་ཡ་ཀཱ་ར་ཡ། གརྫ་ཡ་གརྫ་ཡ། ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ། ཤོ་ཥ་ཡ་ཤོ་ཥ་ཡ། སབྟ་སཱ་ག་རཱན། བནྡྷ་བནྡྷ་ནཱ་གཱཥྚ་ཀཱན། གྲྀཧྣ་གྲྀཧྣ།

The wheel, the earrings, the necklace, the bracelets, and the girdle correspond respectively to Akṣobhya, Amitābha, Ratnasambhava, Vairocana, and Amoghasiddhi. The wrathful deities are those who subdue the malevolent. The three eyes are the three bodies (kāyas). The bones are the four truths. The aggregates of form, feeling, perception, formations, and consciousness are Vajrī, Guhyagaurī, Vāriyoginī, Vajraḍākinī, and Nairātmyā. Earth, water, fire, and air are Pukkasī, Śavarī, Caṇḍālī, and Ḍombī. Form, sound, smell, taste, touch, and phenomena are Gaurī, Caurī, Vetālī, Pukkasī, and Khaṇḍarohā. The eight skull-cups in the left hands holding earth and so forth signify the perfection of the requisites. The skull-cups in the right hands holding an elephant and so forth pacify lung disease, respiratory distress, insanity, vomiting of blood, leprosy, smallpox, spleen disease, and liver disease. If one becomes weary from meditative concentration, one should perform the mantra recitation: Oṃ aṣṭānanāya piṅgalordhvakeśavartamāne caturviṃśatinetrāya ṣoḍaśabhujāya kṛṣṇajīmūtavapuṣe kapālamālānekadhāriṇe adhomukhakrūracittāya ardhendu-daṃṣṭriṇe māraya māraya kāraya kāraya garjaya garjaya tarjaya tarjaya śoṣaya śoṣaya saptasāgarān bandha bandha nāgāṣṭakān gṛhṇa gṛhṇa.

ཤ་ཏྲཱུཾ་ནཾ། ཧ་ཧཱ་ཧི་ཧཱི་ཧུ་ཧཱུ་ཧེ་ཧཻ་ཧོ་ཧཽ་ཧཾ་ཧཿཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཡང་ན་ཨོཾ་དེ་བ་པི་ཙུ་བཛྲ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་རྒྱུན་དུ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ གཏོར་མ་གོང་མ་ལྟར་བདུད་རྩིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་སུམ་བརྩེགས་སུ་དཀར་པོ་དང་ནག་པོ་དང་དམར་པོ་ལ་ཨོཾ་དང་ཧཱུྃ་དང་ཨཱཿརྣམས་ལས་ལྷ་བརྒྱད་དང་། ཕྱོགས་སྐྱོང་བརྒྱད་དང་ཀླུ་བརྒྱད་བཀོད་ལ་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ བསྟིམ་པ་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསམས་ཏེ་སྔགས་འདིས་བཏང་ངོ་། ། ཨོཾ་ཨིནྡ། ཛ་མ། ཛ་ལ། ཛཀྑ། བྷཱུ་ཏ། བཧྣི། བ་ཨུ། རཀྑ། ཙནྡ། སུཛྫ། མཱ་ད། པཔྤ། ཏ་ལ་པཱ་ཏཱ་ལེ། ཨཊྚ་སཔྤ་སྭཱ་ཧཱ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ། བྷུཉྫ། ཛི་གྷ། ཕུལླ། དྷཱུ་པྤ། མཱཾ་ས། པིཾ་གྷ། ཨམྦྷ། སཔྤ། ཀཛྫ། སཱ་ད། ཁནྟི། ཁུ་ཎི། ཕེ་ཌ། གཱ་ད། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱ་ཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། བསྒོམ་པའི་མཐར་སྨོན་ལམ་ནི། རིགས་བཟང་སྐྱེ་དང་སྨྱོ་མིན་པ། ། དམ་ཚིག་ལྡན་ཞིང་ཀྱེའི་རྡོར་འཆང་། ། བླ་མ་བསྙེན་བཀུར་སྙིང་རྗེ་ལྡན། ། བདག་ནི་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་གྱུར་ཅིག། ལག་ པས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་འདི་འདོན་པ་དང་། ། བཙུན་མོའི་ཁུ་བ་ཡང་དག་ཟ། ། བདག་ནི་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་གྱུར་ཅིག། བདག་ནི་ཤེས་རབ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཡང་། ། འདུ་བྱེད་རྒྱ་མཚོས་གཡེངས་དང་བློ་ཆུང་ཡང་། ། ཕན་པར་བསམས་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་བརྩམས་པས། ། འགྲོ་ཀུན་ ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མྱུར་ཐོབ་ཤོག།

ŚATRŪṆĀṂ HA HĀ HI HĪ HU HŪ HE HAI HO HAU HAṂ HAḤ PHAṬ SVĀHĀ. Alternatively, one should constantly recite: OṂ DEVA PICU VAJRA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Then, having consecrated the torma as nectar as described above, visualize in the sky before you, within a source of phenomena (dharmodaya), an eight-petaled lotus in three tiers—white, black, and red—upon which are the syllables OṂ, HŪṂ, and ĀḤ. From these, arrange the eight deities, the eight guardians of the directions, and the eight nāgas. Dissolve the wisdom deities into them, bless their body, speech, and mind, and visualize a vajra on the tongue. Then offer with this mantra: OṂ INḌA JAMA JALA JAKṢA BHŪTA VAHNI VĀYU RAKṢA CANDRA SUJJA MĀDA PAPA TALA PĀTĀLE AṬṬA SAPPA SVĀHĀ. IDAṂ BALIṂ BHUÑJA JIGHRA PHULLA DHŪPA MĀṂSA PIṄGA AMBA SAPPA KAJJA SĀDA KHANTI KHUṆI PEḌA GĀDA. OṂ ĀKĀRO MUKHAṂ SARVA DHARMĀṆĀṂ ĀDYA NUTPANNA TVĀT OṂ ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. At the conclusion of the meditation, the aspiration prayer is: May I be born into a noble family, free from madness, Possessing the samaya, holding Hevajra, Honoring the guru, and endowed with compassion— May I be born and born in such a way. May I hold the vajra and ring the bell in my hands, Recite this profound Dharma, And truly consume the consort’s fluid— May I be born and born in such a way. Although I am not endowed with wisdom, And though I am distracted by the ocean of formations and of small intellect, Since I have composed this sādhana with the thought of benefit, May all beings swiftly attain Hevajra.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། །

The Sādhana of the Blessed One Hevajra, titled The Clear Elucidation of the Meaning: The Stages of Manifest Realization, is hereby complete.