A Sādhana of the Two-Armed Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དྭི་བྷུ་ཛ་ཧེ་བཛྲ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧེ་ རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨེ་ཝཾ་ཡི་གེ་ལ་བཞུགས་པས། ། དགའ་བཞི་ལ་སོགས་མངའ་བདག་ནི། ། དང་པོ་དབུས་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། བླ་མ་རྣམས་དང་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གུས་བཅས་ཤིང་། ། རྒན་གཞོན་ རྡོར་སྤྱོད་ཕྱག་བྱས་ནས། ། དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབས་ཐབས་བཤད། ། དང་པོ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི། ། གང་དུ་སྔགས་པས་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་ཅིང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་བ། ཤིང་གཅིག་གམ། དུར་ཁྲོད་དམ། མ་མོའི་ཁྱིམ་མམ། དེ་བཞིན་མཚན་མོའམ། སྐྱེ་བོས་ དབེན་པའི་གྲོང་མཐའ་འམ། དགོན་པར་བསྔགས་པ་གསུངས་པའི་གནས་བཟང་པོ་བརྟག་གོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་རཾ་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་ཧཱུྃ་ཡང་བསྐྱེད་ལ། ཌོཾ་བི་ནཱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་ཕྲག་ན་འཁྱུད་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ བདག་ཉིད་ཅན་རྡོ་རྗེ་ལས་འཁྲུངས་པས། ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་རྗེ་བཙུན་ལ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་གཽ་རཱི་རི་དྭགས་ཀྱི་མཚན་མ་བསྣམས་པ། ཙཽ་རཱི་ཉི་མའི་སྣོད་བསྣམས་པ། བེ་ཏཱ་ལཱི་ཆུ་བསྣམས་པ། གྷསྨ་རཱི་སྨན་བསྣམས་པ། པུཀྐ་སཱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ བསྣམས་པ། ཤ་བ་རཱི་རོ་བསྣམས་པ། ཙཎྜ་ལཱི་ཌ་མ་རུ་བསྣམས་ནས། གཡུང་མོ་དེ་ཁོ་ནས་མཆོད་པས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ནམ་མཁའ་ལ་བལྟའོ། ། དེ་ནས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། །

In the language of India: Dvibhujahevajrasādhanam. In the language of Tibet: dGyes pa rdo rje phyag gnyis pa’i sgrub pa’i thabs (The Sadhana of the Two-Armed Hevajra). Homage to the glorious Vajra Heruka. I prostrate to the Vajradhara who abides in the syllables E-Vaṃ, the sovereign of the four joys and so forth, who is liberated from the beginning, the middle, and the end. Having paid homage with devotion to the gurus, the Buddhas, the Dharma, and the Saṅgha, and having prostrated to the elders and the young who practice the Vajra conduct, I shall explain the sadhana of Hevajra. First, regarding the practice of familiarization: the mantrin should examine an excellent place praised in the scriptures, such as a solitary tree, a charnel ground, a temple of the Mātṛs, or similarly, at night, or a village outskirts secluded from people, or a hermitage, where accomplishments are attained and the mind becomes one-pointed. Visualizing the syllable RAṂ at one’s own heart, from that arises a sun maṇḍala. Upon that, one should also generate the syllable HŪṂ. From the Vajra, born of the union of method and wisdom embraced by Ḍombinī in passion, arises the compassionate Lord. One should look to the sky as the eight goddesses, adorned with all ornaments, make offerings to the Principal Deity: Gaurī holding the sign of a deer, Caurī holding a vessel of sun, Vetālī holding water, Ghasmarī holding medicine, Pukkasī holding Vajrapāṇi, Śavarī holding a corpse, and Caṇḍālī holding a ḍamaru; with Ḍombī herself, they make offerings. Then: I take refuge in the Three Jewels. I confess all misdeeds.

འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། དང་པོ་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གསུམ་པ་དགའ་བ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཀུན་གྱི་མཐའ་རུ་བཏང་སྙོམས་སོ། ། ཡང་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ པས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དང་པོར་རཾ་ལས་ཉི་མ་བསམ། ། ཉི་མའི་དབུས་སུ་རབ་གནས་པའི། ། ཧཱུྃ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེར་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་ར་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་གུར་གྱིས་ཕུབ་པར་བསྒོམ། ། མཁའ་དབྱིངས་ བྷ་ག་བསྒོམས་ནས་ནི། ། དེ་ནང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། དང་པོར་རོ་ནི་བསམ་བྱ་སྟེ། ། ཆོས་དབྱིངས་བདག་མེད་ཡིན་ཞེས་བྱ། ། དེ་སྟེངས་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཧེ་རུ་ཀ་རུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨཱ་ལི་ལས་ཟླ་ཀཱ་ལི་ཉི། ། དེ་སྟེངས་ས་བོན་ཧཱུྃ་བརྟག་བྱ། ། ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་ བསམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ཧཱུྃ་ལ་ཡང་། ། དེ་ཉིད་ཧཱུྃ་ནི་གནས་པར་བསམ། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཟླ་བ་སྟེ། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་བདུན་པར་ལྡན། ། ཕྱག་མཚན་ས་བོན་སོ་སོར་རྟོག། ཐམས་ཅད་གཅིག་བསྡུས་བྱ་ནན་ཏན། ། ཆོས་ཉིད་དག་པའི་རྫོགས་པའི་སྐུ། ། མངོན་ པར་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་ལྔ། ། རིམ་བཞིན་མཁས་པས་བསྒོམ་པར་གསུངས། ། སེམས་ཅན་ལུས་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞལ་དང་ཕྱག་མཚན་གསུངས་བཞིན་ཏེ། ། ཆུ་ཤེལ་ལྟ་བུའི་འོད་མངའ་བ། ། དགའ་བས་གཉིས་ནི་སྙོམས་ པར་ཞུགས། ། བདག་མེད་མ་དང་ལྷན་ཅིག་སྦྱོར། ། བསྲུབ་བྱ་བསྲུབས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

Rejoice in the virtue of wandering beings; Hold the awakening of the Buddhas in your mind. First, one should meditate on loving-kindness; Second, one should meditate on compassion; Third, having meditated on joy, At the end of all, there is equanimity. Furthermore, by focusing the mind on emptiness, One should abandon ordinary pride: Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāva-ātmako ’ham. First, visualize a sun from the syllable RAṂ. In the center of the sun, Visualize a crossed vajra from the syllable HŪṂ. From that vajra, meditate on a fence And a canopy of vajras. Having meditated on the bhaga in the expanse of space, What is to be meditated within it is this: First, one should visualize a corpse, Which is called the selfless expanse of reality. The yogi dwelling upon that Should meditate on himself as Heruka. From the vowels comes the moon, from the consonants the sun; Upon that, visualize the seed-syllable HŪṂ. From HŪṂ, visualize a vajra. At the hub of the vajra is the syllable HŪṂ, And one should visualize that very HŪṂ remaining there. The mirror-like wisdom is the moon; The wisdom of equality is endowed with the sun. The hand-symbol and seed-syllable are the wisdom of discernment; The unification of all is the wisdom of accomplishment. The pure dharmatā is the complete body (nirmāṇakāya); The wise are taught to meditate on these Five aspects of manifest awakening in succession. Arising perfectly from the bodies of sentient beings, One should meditate on the Lord of the Maṇḍala. With faces and hand-symbols as described, Possessing light like crystal, The two enter into union with joy. In union with Nairātmyā, Through the practice of churning and being churned,

གཽ་རཱི་ལ་སོགས་ངེས་འབྱུང་བྱ། ། གཾ་ཙཾ་བཾ་གྷཾ་པཾ་སཾ་ལཾ་ཌཾ་ས་བོན་ལས་ངེས་འབྱུང་། ། དབང་པོ་གཽ་རཱི་གཤིན་རྗེ་སྐུ། ། ཆུ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བེ་ཏཱ་ལཱི། ། ལུས་ངན་ཕྱོགས་སུ་གྷསྨ་རཱི། ། པུཀྐ་ སཱི་ནི་དབང་ལྡན་འདོད། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཤ་བ་རཱི། ། ཙཎྜ་ལཱི་ནི་བདེན་བྲལ་གནས། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཌོམྦིར་འདོད། ། གཽ་རཱི་ཁ་དོག་ནག་པོར་འགྱུར། ། ཙཽ་རཱི་བཙོད་ཀྱི་ཁ་དོག་ལྡན། ། བེ་ཏཱ་ལཱི་ནི་གཙོ་མོའི་མདོག། མརྒཏ་མདོག་འདྲ་གྷསྨ་རཱི། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་མདོག་པུཀྐ་སཱི། ། ཤ་བ་ རཱི་ནི་ཆུ་ཤེལ་བཞིན། ། ཙཎྜ་ལཱི་ནི་མཁའ་བཞིན་སྔོ། ། ཌོམྦི་ནཱི་ནི་སྣ་ཚོགས་མདོག། རོ་ཡི་སྟེང་ན་འོད་འབར་ཞིང་། ། ཕྱག་གཉིས་དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། སྤྱན་དམར་ཞལ་ནི་གཅིག་དང་བཅས། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཕྱག་ནི་གཅིག་ན་ཀ་པཱ་ལ་བསྣམས། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་ན་གྲི་གུག་གོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ཕྱག་གཡོན་ན། ། རྐེད་པ་སྟག་གི་པགས་པས་གཡོགས། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཆགས་ཆེན་གྱིས། ། རིག་མ་དང་བཅས་ཞུ་བར་གྱུར། ། སྣ་ཚོགས་གླུ་དང་ཉེར་སྤྱོད་པས། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་སྐུལ་བར་བྱེད། ། སྙིང་རྗེའི་ཡིད་ ཀྱིས་ལྷ་མོ་བཞེངས། ། སྦོས་མོས་བདག་ལ་ཡོངས་སུ་སྐྱོབས། ། སྟོང་པའི་ཏིང་འཛིན་སྤངས་ནས་ནི། ། བདེ་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་སྦྱོར། ། ཁྱོད་མི་བཞུགས་ན་བདག་འགུམ་པས། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་སྤངས་ནས་སུ། ། རི་ཁྲོད་མ་འབྲས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དགྱེས་ པ་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། འདོད་པས་འཇིག་རྟེན་སྙིང་མནན་ན། ། གཙོ་བོ་ཅི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་བཞུགས། །

Gaurī and the others should be emanated. They emerge from the seed syllables Gaṃ, Caṃ, Vaṃ, Ghaṃ, Paṃ, Saṃ, Laṃ, and Ḍaṃ. Gaurī is in the direction of Indra, and Vetālī is in the direction of Yama. Ghasmarī is in the direction of Kubera, and Pukkasī is held to be in the direction of Īśāna. Śavarī is in the direction of Agni, Caṇḍālī dwells in the direction of Nairṛtya, and Ḍombinī is held to be in the direction of Vāyu. Gaurī is black in color; Caurī possesses the color of madder; Vetālī is the color of the principal deity; Ghasmarī is like the color of marakata; Pukkasī is the color of indranīla; Śavarī is like crystal; Caṇḍālī is blue like the sky; and Ḍombinī is of variegated colors. Upon a corpse, blazing with light, with two hands and hair tied upward, with red eyes and one face, and adorned with the five mudrās, she holds a kapāla in one hand and a curved knife (kartṛkā) in her right hand. In her left hand is a khaṭvāṅga, and her waist is draped with a tiger skin. Then, by the Great Passion of Vajra, he and the consort melt. Then, with various songs and offerings, the goddesses are exhorted: "O Goddess, arise with a compassionate mind! Protect me, O Pukkasī! Abandoning the samādhi of emptiness, unite with me through the desire for great bliss! If you do not remain, I shall die; therefore, abandoning the nature of emptiness, arise, O Hevajra, for the sake of accomplishing the fruit of Śavarī! If the world is oppressed by desire, O Lord, why do you remain in emptiness?"

ཁྱོད་མི་བཞུགས་ན་ཕྱོགས་རྨོངས་པས། ། གཏུམ་མོ་བདག་ནི་གསོལ་བ་འདེབས། ། བདག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་འཚལ་གྱིས། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྟ་བུར་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། འགྲོ་གཙོ་སྨྲ་བས་བདག་ལེགས་ཤེས། ། ཐུགས་རྗེ་རྒྱུན་ཆད་མ་མཛད་ཅིག། དང་པོ་སྟོང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ས་བོན་བསྡུས་པ་ཡིན། ། གསུམ་པ་གཟུགས་ནི་རྫོགས་པ་སྟེ། ། བཞི་པས་ས་བོན་དགོད་པ་པོ། ། ཧཱུྃ་རྡོ་རྗེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཆེར། ། ཞུ་བའི་གཟུགས་ནི་བཞེངས་ པར་གྱུར། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་འོད་ཟེར་གྱིས། ། རང་གི་ལུས་ནི་རྣམ་སྤྲོས་པས། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྱབ་བྱས་ནས། ། ཚོགས་རེ་སླར་ཡང་འདུས་པ་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེ་སྡང་བདག་ཉིད་གྱུར། ། ཁ་དོག་སྔོ་ཞིང་ཅུང་ཟད་དམར། ། དབུ་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་བརྗེས། ། ཕྱག་ རྒྱ་ལྔ་ཡི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། འཁོར་ལོ་རྣ་ཆ་མགུལ་རྒྱན་དང་། ། ལག་པའི་གདུ་བུ་སྐ་རགས་རྣམས། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་རྣམ་དག་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་རུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། བཅུ་དྲུག་ཆ་བྱད་ཁྲོས་པས་གཟིགས། ། ཕྱག་གཡོན་རྡོ་རྗེ་ཐོད་པས་མཚན། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡང་གཡོན་ པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་གཡས་པ་ན། ། ཧཱུྃ་སྒྲོགས་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡོངས་བསྐོར་ནས། ། མགོན་པོ་དུར་ཁྲོད་ནང་ན་རོལ། ། དཔལ་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད། ། རུ་ནི་བཀོད་པ་སྤངས་པ་ཡིན། ། ཀ་ནི་གང་དུ་མི་གནས་ པ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ངེས་འཁྲུངས་པས། ། ཆོས་ཉིད་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན། ། ཨོཾ་དྷ་རྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། མིག་ནི་རྡོ་རྗེ་གཏི་མུག་མ། །

If you do not remain, I, Tummo, am bewildered; I pray to you: Since I have understood your mind, Arise in a manner like an illusion! O Lord of Beings, through your speech I have understood you well; Do not let your compassion cease! First is the awakening of emptiness; Second is the gathering of the seed-syllable; Third is the perfection of the form; And fourth is the placement of the seed-syllable. From the Hūṃ and the vajra, the great vajra Arises in the form of a melted [deity]. For the sake of beings, with rays of light, One’s own body is emanated; Having pervaded the maṇḍala of space, The assembly gathers once again. The yogin becomes the embodiment of hatred, Blue in color and slightly red, With yellow hair bristling upward, Adorned with the ornaments of the five mudrās: The wheel, earrings, necklace, Bracelets, and the girdle. These are the purity of the five Buddhas, Renowned as the five mudrās. With the appearance of a sixteen-year-old, he gazes with wrath. His left hand is marked with a vajra and a skull-cup; The khaṭvāṅga is also in the left, And the blazing vajra is in the right. The embodiment of the resonance of Hūṃ, Surrounded by the eight goddesses, The Protector sports within the charnel ground. Śrī is non-dual wisdom; He is the emptiness of causes and so forth; Ru is the abandonment of elaborations; Ka is that which does not abide anywhere. Since he is born from the dharmadhātu, One meditates on the nature of dharmatā. Oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’haṃ. The eyes are Vajramohā.

རྣ་བ་རྡོ་རྗེ་ཞེ་སྡང་མ། ། སྣ་ནི་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་མ། ། ལྕེ་ནི་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ། ། རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་ཕྲག་དོག་མའོ། ། བདག་མེད་ རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཡིད། ། ས་སྤྱོད་མ་ནི་ལུས་རྡོ་རྗེ། ། མཁའ་སྤྱོད་མ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ། ། ཐུགས་ནི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་མ་དབུས་འཁྲུངས། ། རང་སྙིང་ནས་ནི་ས་བོན་བྱུང་། ། འོད་ཟེར་ནག་པོ་དང་ལྡན་ལ། ། ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ན་བཞུགས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཡུམ་བརྒྱད་དང་བཅས་བཀུག་ནས་ནི། ། ཡང་དག་མཆོད་ནས་གསོལ་བ་གདབ། ། ཨོཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་སྐུའི་ཆ་བྱད་ཅན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས། ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་ལྔ་བདག་ཉིད་ཅན། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་གང་བ་ཡི། ། བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་ཏེ། རྔ་བརྡུངས་པའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་དང་གུར་གུམ་གྱི་ཆར་འབེབས་ཤིང་། ། ཐུགས་རྗེ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་བསྟོད་ཅིང་། སྤྱན་ལ་སོགས་པས་གླུ་ལེན་པས་ དབང་བསྐུར་བས་མགོ་ལ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ། ། རྣ་བ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་བདག། མགུལ་རྒྱན་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་བདག། གདུ་བུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འདོད། ། སྐ་རགས་ལ་ནི་དོན་གྲུབ་བཞུགས། ། ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། ། རྣམ་རྟོག་བཅད་པ་པདྨའི་སྣོད། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་རུ་ནི། ། བདུད་བཞིའི་ཁྲག་ནི་གསོལ་བ་ཡིན། ། སྙིང་རྗེའི་སྤྱན་ནི་དམར་བ་ཡིན། ། ཡན་ལག་ནག་པོ་བྱམས་པའི་སེམས། །

The ear is Vajradveṣā (Vajra Hatred); the nose is Vajramatsaryā (Vajra Avarice); the tongue is Vajrarāgā (Vajra Desire); and the sense of touch is Vajrīrṣyā (Vajra Envy). Nairātmyā (Selfless One) is the mind; Bhūcarī (Earth-Walker) is the vajra body; and Khecarī (Sky-Walker) is the vajra speech. Because the mind resides in the center, Nairātmyā is born in the center. From one’s own heart, the seed-syllable emerges, possessing black light rays in the form of a hook. Having summoned the Buddhas residing in the three realms together with the eight consorts, one makes offerings and supplicates them with the mantra: oṃ abhiṣiñcatu māṃ sarvatathāgata. The five Tathāgatas, possessing the attire of Heruka, bestow the vase empowerment, which consists of the five nectars. Accompanied by the sound of beating drums, a rain of flowers and saffron falls. With praises of compassion and so forth, and songs sung by Locanā and the others, the empowerment is conferred, and the Lord of one’s own family comes to reside upon the head. The wheel-form is Akṣobhya; the ear is the nature of Amitābha; the necklace is the nature of Ratnasambhava; the bracelets are held to be Vairocana; and the belt is where Amoghasiddhi resides. The khaṭvāṅga is the nature of insight; the lotus vessel cuts through the conceptualizations of saṃsāra and nirvāṇa. As the cause of complete liberation, the blood of the four Māras is consumed. The eyes are red with compassion; the black limbs are the mind of loving-kindness.

པགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ ལག་བདུན། ། རུས་པའི་རྒྱན་ནི་བདེན་པ་བཞི། ། ཁྲོ་བ་མ་རུངས་གདུལ་བྱ་ལ། ། ཁྲག་ནི་ཤ་བ་རཱི་རུ་བསྟན། ། ཁུ་བ་ཙཎྜ་ལཱི་རུ་གྲགས། ། ཚིལ་དང་རྐང་ནི་ཌོམྦི་ནཱི། ། བདུད་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་དྲུག། གཅོད་ཕྱིར་གྲི་གུག་ཐོགས་པས་བཞུགས། ། ཐོད་པ་སྟོང་ཉིད་ངོ་བོ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་ཐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དུས་ཚིགས་གསུམ་ལྡན་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ལྷ་ཡི་སྐུ་རུ་གནས་པར་བྱ། ། བྱ་རྣམས་བྱེད་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་དྲན་པར་བྱ། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་སེམས་གཞན་ནི། ། མ་རིག་མ་རུངས་ལྡན་སེམས་ ཀྱིས། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས། ། འབད་པས་མཁས་པས་གནས་མི་བྱ། ། ཟླ་དྲུག་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམས་ན། ། ཐེ་ཚོམ་འདིར་མེད་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དེ་ལ་སོམ་ཉི་མི་བྱ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང་། ། གོང་ དུ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། དེ་སྙེད་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུའི་གོ་འཕང་གནས། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ཨོཾ་ཏྲཻ་ལོ་ཀྱཱ་ཀྵེ་པ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་དོན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། བསོད་ནམས་ ཡོངས་སུ་བསྔོས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ལོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་ལྡང་བའི་བླ་མའི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། ཤེས་རབ་བླ་མའི་ཞོ་རྟག་ཏུ། ། བླ་མ་དམ་པའི་གདམས་ངག་གི། བདུད་རྩི་མྱང་བ་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཡིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དགྱེས་རྡོར་རྒྱུད་ ལས་གསུངས་པ་ཡི། ། དེར་རྙེད་རིམ་པས་བསྡུས་ནས་ནི། །

The skin is the seven branches of awakening; the bone ornaments are the four truths. For the sake of subduing fierce and unruly beings, the blood is shown as Śavarī, and the semen is known as Caṇḍālī. The fat and marrow are Ḍombinī. To sever the six faults, such as the Māras and so forth, she dwells holding a curved knife. The skull-cup is the essence of emptiness; one should understand all of these as skillful means. Consecrated with the three times, one should abide in the form of the deity. When performing any activity, the yogi should maintain this yoga. Even for a single moment, the practitioner who desires accomplishment should not, with a mind possessed by ignorance and unruliness, remain in a state of effort through the wise. If the yogi meditates for six months, accomplishment will be attained without doubt; do not have any hesitation regarding this, for the miraculous power of the Buddha is inconceivable. As many limbs as there are, and all that was mentioned above, are that many mantras and mudrās. Abiding in the state of glorious Heruka, the mantra is as follows: OṂ TRAILOKYĀKṢEPA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Having invited them for the purpose of requesting departure, make perfect offerings, dedicate the merit, and ask for forgiveness. This is the guru’s oral instruction for arising after having visualized Heruka. By always drinking the nectar of the sublime guru’s instructions—the curd of the guru’s insight—one will attain buddhahood. This has been condensed from the sequence found in the Hevajra Tantra.

དགྱེས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་གསལ་བྱས་པས། ། བསོད་ནམས་དཔག་མེད་གང་བསགས་པ། ། དེས་ནི་ལྟས་ངན་ཉེས་མང་ཞིང་། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་རྨོངས་བསམ་ལྡན་འགྲོ། ། མ་ལུས་ཐུབ་དབང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེ། ། དཔལ་ལྡན་རྒྱལ་པོའི་སྣོད་ཐོབ་ཤོག། གསུང་བསྡུས་པའི་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སུ་མ་ཏི་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར། །

Through the merit accumulated by clarifying this sādhana of Hevajra, may all beings who possess the intellect yet are deluded by suffering and beset by many ill omens and faults, obtain the vessel of the glorious King, the great maṇḍala of the Lord of Sages, without exception. The sādhana of Hevajra in condensed speech is complete. Translated by the Indian abbot Sumatiśrībhadra and the monk Śākya Ö.