Spelling Out [the Steps of Bestowing] the Empowerment of Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧེ་བཛྲ་སྱ་ ཥེ་ཀ་ནིཤྩ་ཡ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབང་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔའ་བོ་ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་བདག། ཁྱབ་བདག་འཁོར་ལོ་ཅན་བཏུད་དེ། ། ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་པ། ། དབང་ གི་དེ་ཉིད་མཆོག་བཤད་བྱ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། བརྩེ་ལྡན་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་ནི། ། རྒྱལ་བས་ཕྱི་རོལ་བྱ་བ་བསྟན། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་ཇི་བཞིན་དུ། ། སུ་ཡིས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་ནུས། ། རང་གིས་ ལྷག་པའི་ལྷ་སྦྱོར་བས། ། གྲུབ་པ་ཡི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག། དེ་ལྟར་ཡང་། རྡུལ་ཚོན་མཆོག་གིས་བྱ་བའམ། ། ཡང་ན་བར་མ་དག་ཀྱང་རུང་། ། རིན་ཆེན་སྣ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཕྱེ། ། ཡང་ན་འབྲས་སོགས་ཕྱེ་མས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཇི་ལྟར་འབྱོར་དང་རྗེས་མཐུན་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་བྲི་བྱས་ལ། ། ནོར་དང་ལྡན་པས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ནོར་མེད་བྲིས་སྐུ་ལ་དབང་བསྐུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་ནས་སྔགས་པ་ཡིས། ། བུམ་པ་རྣམས་ནི་ལྷག་གནས་བྱ། ། སློབ་མས་པུས་བཙུགས་ཐལ་སྦྱར་ནས། ། བླ་མ་ལ་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། འཁོར་བའི་འདམ་དུ་བྱིང་བའི་བདག། སྐྱབས་མེད་ཁྱབ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོབས། ། སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་ལག་བཞག་ནས། ། བླ་མས་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཁྲོ་བོའི་ས་བོན་སྙིང་གར་དགོད། ། དེ་འབྱུང་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི། ། སློབ་མའི་སྡིག་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས། ། ཟ་བཞིན་པར་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ལག་པས་སྲུང་སྐུད་བཅིངས་ནས་ནི། །

In the language of India: Hevajrasya Sekanirdeśa-nāma. In the language of Tibet: dGyes pa'i rdo rje'i dbang gtan la dbab pa zhes bya ba. Homage to the Blessed One, the glorious Heruka! I bow to the Hero, the master of knowledge and the object of knowledge, the pervasive lord who possesses the wheel. I shall explain the supreme reality of empowerment, the utterly stainless expanse of phenomena (dharmadhātu). The Victorious One, liberated from worldly phenomena and possessing compassion yet free from pride, taught external activities according to the inclinations of sentient beings. Who is able to fully conceptualize the maṇḍalas exactly as they are? One should examine the maṇḍala of accomplishment through the yoga of one’s own chosen deity. As it is said: "Whether by means of the supreme colored powders, or even the middling ones, one should use the five kinds of precious gems, or else the powder of rice and so forth." Having drawn the maṇḍalas in accordance with one's resources, those who possess wealth should bestow the empowerment; those without wealth should bestow the empowerment using a painted image. Once the maṇḍala is complete, the mantra practitioner should perform the consecration of the vases. The disciple, kneeling with palms joined, should make a supplication to the guru: "I, who am sinking in the mud of saṃsāra, am without refuge; O Pervasive Lord, protect me yourself!" Placing his hand upon the crown of the disciple's head, the guru blesses them with the mantra. One should place the seed syllable of the wrathful deity at the heart. One should then visualize that the hosts of wrathful deities emerging from that are devouring the disciple's aggregates of negativity. Having bound the protection cord with the hands...

སོ་ཤིང་ཡང་ནི་འཆའ་རུ་གཞུག། རྨི་ལམ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་རུ་ནི། ། ཀུ་ཤའི་མལ་ལ་ཉལ་དུ་གཞུག། དགེ་དང་མི་དགེ་ཅི་མཐོང་བ། ། དེ་བཞིན་བླ་མ་ལ་ནི་བརྗོད། ། མི་དགེ་ན་ནི་ཞི་བར་བྱ། ། དགེ་ན་ཤིས་སོ་ཞེས་ བརྗོད་དོ། ། སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་ན་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་སྐུ་རུ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་ཁྲག་གི་ནི། ། དཔྲལ་བར་ཐིག་ལེ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་འདུག་སྟེ། ། སྦྱོར་བདག་རང་ནི་འཇུག་པར་བྱ། ། གོས་ཀྱིས་གདོང་ནི་གཡོགས་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་ འཁོར་དུ་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། དད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བླ་མ་ལའོ། ། བཟའ་བསྲུང་དམ་ཚིག་ཅི་གསུངས་པའི། ། དམ་ཚིག་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། སྦྱིན་པ་བཞི་ནི་རབ་སྦྱིན་བྱ། ། སྔགས་ཀྱིས་མངོན་བསྔགས་མེ་ཏོག་ (ཏེ,དེ)། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་ལ་གཏོར་བར་བྱ། ། གང་དུ་མེ་ཏོག་ལྷུང་བ་ཡིས། ། དེ་ཡི་རིགས་དེ་ཤེས་པར་བྱ། ། སློབ་མའི་གདོང་གཡོགས་བསལ་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་རབ་བསྟན་བྱ། ། ཕུང་པོ་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་ཀྱིས། ། རྣམ་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་བདག་ཅན། ། ལྷ་ ཡི་རྣམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཀུན་ནས་བུམ་པ་བརྒྱད་པོ་ཡི། ། རང་གི་རིག་མ་སྐྱེས་བུའི་ཆུ། ། ཐུགས་རྗེའི་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྒོམས་པས། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་ཅན་དབང་བསྐུར། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མར་རབ་བསྒོམས་པས། ། དེ་ལ་ཅོད་པན་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིགས་ བཅད་རབ་སྦྱར་བ། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སློབ་མའི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཆ་བྱད།

Have them also chew a tooth-stick. To serve as the cause for recognizing dreams, have them sleep upon a bed of kuśa grass. Whatever auspicious or inauspicious things they see, they should report them to the guru accordingly. If they are inauspicious, they should be pacified; if auspicious, one should say, "It is favorable." If they have taken all the vows without exception, they should be generated in the form of the mantra-body. Having been blessed with mantra, a drop of blood should be applied to their foreheads. Then, sitting before the maṇḍala, the master himself should enter. Having covered their faces with a cloth, they should be led into the maṇḍala. With faith, they should prostrate to the maṇḍala and especially to the guru. They should be given the samayas as they were taught regarding what is to be consumed and what is to be guarded. Then, having performed circumambulations, the four gifts should be bestowed. Flowers consecrated with mantra should be scattered upon the excellent maṇḍala. By whichever deity the flower falls, that person's family (kula) should be known. Having removed the student's face covering, the maṇḍala itself should be clearly shown. "O son, you must apply the yoga of the deities, which possess the nature of suchness (tathatā) and are the complete purity of the aggregates, sense bases, and elements." With the water of the eight vases, the water of the self-born consort, and having meditated upon the Vajra of Compassion, the vajra-holding student is empowered. Having meditated upon Vajrasūrya, the crown is bestowed upon them. All the vajra verses should be applied as before. The student's worldly ornaments and attire—

། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་དགུ་པ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ལྷ་ལྡན་པའི། ། རྡོ་རྗེ་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེའི་དབང་གིས་ནི། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ནི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། འདི་དེ་སངས་ རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། སློབ་མ་རྟ་ཡི་མཆོག་བསྒོམས་ཏེ། ། སྒྲོལ་མ་ལྷན་ཅིག་ཁ་ནི་སྦྱར། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་པོས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ལྷ་ཡི་བདག། དྲིལ་བུས་ཁྱོད་ནི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། སློབ་མ་རྣམ་སྣང་མཛད་བསྒོམས་ལ། ། སྤྱན་དང་ལྷན་ཅིག་ཁ་ནི་སྦྱར། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མགོར་བཞག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཀྱེ་ཁྱོད་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་དང་གང་སྣང་དེ་ཐམས་ཅད། ། དེ་ཀུན་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཡིན། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཚུལ་འདི་དང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ། སྒྲུབ་པ་ཀུན་གྱི་ཆོ་ག་དང་། ། བླ་ན་མེད་པ་ཀུན་གྱིས་མཆོད། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལག་གིས་ལག། རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཁྱོད་ལ་སྦྱིན། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་དགའ་ཆེན་པོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། །

A great nine-pointed vajra, Endowed with twenty-eight deities, One should confer the vajra empowerment. By the empowerment of the Buddha-vajra, You are empowered this very day. This is the very essence of all Buddhas; Hold the vajra in order to achieve it perfectly. The disciple should meditate on the Supreme Horse (Hayagrīva) And join mouth-to-mouth with Tārā. The Lord of Vajras confers the empowerment, And the vajra bell should be sounded. Lord of the twenty-three deities, You are empowered by the bell. OṂ VAJRA ADHIPATI TIṢṬHA VAJRA SAMAYA STVAṂ. The disciple should meditate on Vairocana And join mouth-to-mouth with Locanā. Placing the vajra and bell upon the head, One should confer the vajra-name empowerment. OṂ VAJRA SATVA TVAM ABHIṢIÑCĀMI VAJRA NĀMA ABHIṢEKATA. "O, you are the Vajra [Name]," he says. Whatever appears, all of it Is the emanation of the mind. All phenomena are pure by nature; This is the manner of the Buddha’s wisdom. This resides in the hand of Vajrasattva, The Lord of all Buddhas; You too must always hold it. Firm in the conduct of Vajrasattva. OṂ SARVA TATHĀGATA SIDDHI VAJRA SAMAYA STVAṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. The ritual of all accomplishments And the unsurpassed offerings of all. Then, with the vajra in hand, I bestow upon you the vajra conduct. The Being without beginning or end, Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the Self of All.

རྡོ་རྗེ་སྙེམས་པ་བདག་པོའི་བདག། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བྱུང་བ། ། དྲིལ་བུ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བྱ་བས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་པ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་གསུངས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་ཟུང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། དབུགས་དབྱུང་ཐམས་ཅད་བྱིན་ནས་ནི། ། རང་ཉིད་ཤཱཀྱ་ཐུབ་གྱུར་པས། ། དེ་རིང་སློབ་མ་ཁྱོད་ལུང་བསྟན། ། སངས་རྒྱས་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། ཁྱོད་ ནི་མི་འཆི་མྱ་ངན་མེད། ། འཇིགས་པ་དང་ནི་རིམས་མི་འབྱུང་། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལས་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་ལས་ནི་བཏོན། ། ཁྱོད་ནི་ལུང་བསྟན་བརྗོད་ པར་བྱ། ། ཁྱོད་ནི་ས་སྟེངས་མཐོ་རིས་སུ། ། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རིན་ཆེན་དབང་གི་དམ་ཚིག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས། ། རིགས་མཆོག་ལྔ་ལས་བྱུང་བ་ཡིས། ། རིག་མ་དེར་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། ཡང་ ན་གང་དེ་ཇི་སྙེད་པ། ། དེ་བཞིན་ལོ་ནི་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ཇི་སྲིད་ཁུ་བ་ལྡན་གྱུར་པར། ། དེ་སྲིད་ཕྱག་རྒྱ་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་གདོང་ནི་དགབ་པར་བྱའོ། ། ཐབས་ཀྱི་གདོང་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བསྟེན་པ་ལས་གང་བྱུང་བ། ། མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་དག་གིས་ནི། ། སློབ་མའི་ ཁར་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་ཚིགས་བཅད་འདི་ལྟ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་ཡིས། །

The master of the lord of Vajra-pride, who has arisen from the perfection of insight, should bestow the bell. With the words, "The Vajra and Bell," which perform the benefit of all sentient beings, it is said: "This is the melody of insight of all the Buddhas; you too must always hold it. The Victorious Ones desire it for supreme awakening." Having bestowed all the consolations, and having himself become Śākyamuni, he says: "Today I prophesy you, my disciple; you will undoubtedly become a Buddha. You are deathless and without sorrow; fear and infectious disease shall not arise. My son, I prophesy you through this vehicle of great bliss." "Vajrasattva, the Tathāgata, in order to purify existence, has extracted you from the lower realms of existence. I shall proclaim your prophecy: on the earth and in the higher realms, you will achieve the state of the Tathāgata known as Hevajra." Thus the Blessed One spoke regarding the samaya of the Jewel Lord. One should then introduce the consort, who has arisen from the five supreme families. Alternatively, she may be any [consort] up to sixteen years of age. As long as she possesses the vital fluid, one should rely upon her as the mudrā. The faces of the mudrā and the method [the practitioner] should be covered. From that reliance, whatever arises should be placed in the disciple’s mouth with the thumb and ring finger. With this, the following verse is recited: "Just as the noble Buddhas..."

བྱང་ཆུབ་སྲས་རྣམས་དབང་བསྐུར་ལྟར། ། བདག་གིས་གསང་བའི་དབང་གིས་ནི། ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། འདི་ནི་གསང་བའི་དབང་ངོ་། ། བཞིན་ མཛེས་མིག་ནི་ཡངས་པ་དང་། ། ལང་ཚོའི་གཟུགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལ། ། ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་གིས་སྐྱེས་པའི། ། ཤེས་རབ་སློབ་མ་ལ་གཏད་བྱ། ། དེ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིའོ། ། ལྷ་མོ་དགའ་སྟེར་གནས་སྟེར་མ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ཡིད་དགའ་མ། ། ཟུང་ ཤིག་ཟུང་ཤིག་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བཟུང་ནས་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་གྱིས། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་དག། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་རིག་པ། ། ཤིན་ཏུ་སེམས་ནི་མཉམ་གཞག་པའི། ། ཆོ་གས་ཕྱག་རྒྱ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ལྡན་ཞིང་སེར་སྣ་བྲལ། ། དགའ་བའི་སྐད་ ཅིག་ཉེར་ལོངས་སྤྱོད། ། བླ་མ་ལ་ནི་བཏུད་བྱས་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་ཉམས་མྱོང་བརྗོད་པར་བྱ། ། དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་དབྱེ་རིག་པའི། ། སྟོན་པས་དེ་ནས་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། སྐུ་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཆོས་ཉིད་བཤད་ཀྱིས་ཉོན། ། ཨེ་ཡིག་ཆ་བྱད་བཟང་པོ་གང་། ། དབུས་སུ་ཝཾ་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་གཞི། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཟ་མ་(རྟོག,ཏོག)། སྐད་ཅིག་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཡིས། ། དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་དེར་སྐྱེ་འགྱུར། ། སྐད་ཅིག་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཡེ་ཤེས། ། ཨེ་ཝཾ་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་གནས། ། སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་སྨིན་ པ་དང་། ། རྣམ་ཉིད་མཚན་ཉིད་བྲལ་དེ་བཞིན། ། ཨེ་ཝཾ་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྐད་ཅིག་བཞི་ལ་ཡང་དག་འགྲོ། ། སྣ་ཚོགས་རྣམ་པ་དུ་མར་བཤད། ། འཁྱུད་དང་འོ་བྱེད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་བཟློག་པ་རྣམ་པར་སྨིན། །

Just as the sons of awakening are empowered, I shall empower you with the secret empowerment through the stream of the mind. This is the secret empowerment. To a beautiful woman with wide eyes, adorned with the form of youth, who has arisen through the branches of meditative concentration, the wisdom consort should be entrusted to the disciple. Regarding this, there is this verse: "Goddess, giver of joy, giver of the state, possessing various forms, delighter of the mind— hold me, hold me, O Great Being! Having held me, perform the supreme offering. Through the union of the desired deity, knowing the application of wisdom and method, with the mind perfectly in meditative equipoise, one should offer the mudrā according to the ritual. Endowed with wisdom and free from stinginess, enjoying the moments of joy, having bowed to the guru, one should describe the experience as it was felt. The Teacher, knowing how to distinguish the moments of joy, then gave the prophecy: 'Listen as I explain the dharmatā of wisdom, the thorough knowledge of the three bodies. The syllable E, with its excellent form, adorned in the center by the syllable Vaṃ, is the basis of all bliss, the pinnacle of the Buddha-jewels. Through the distinctions of the moments, the moments of joy are born therein. The wisdom of the moments is the wisdom of bliss, perfectly abiding in the form of E-vaṃ. The various, the ripening, the nature, and likewise the signless— the yogi who knows E-vaṃ truly proceeds through the four moments. The various is explained in many ways, such as embracing, kissing, and so forth. The opposite of that is the ripening."

བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། རྣམ་པར་ཉེད་པར་འགྲོ་བར་གསུངས། ། བདག་གིས་བདེ་བ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། འདི་གསུམ་ལས་གཞན་མཚན་ཉིད་བྲལ། ། ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་སྤངས། ། དང་པོ་དགའ་བ་སྣ་ཚོགས་ཏེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣམ་པར་སྨིན། ། དགའ་དང་ བྲལ་བ་རྣམ་ཉེད་དེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་མཚན་ཉིད་བྲལ། ། སློབ་དཔོན་གསང་བ་ཤེས་རབ་དང་། ། བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དབང་བཞིའི་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དགའ་བ་ལ་སོགས་རིམ་ཤེས་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱིར་ནི་དགའ་བ་རྣམས། ། བཞི་ཡི་བྱེ་བྲག་རབ་ཏུ་ ཕྱེ། ། གང་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རྣམ་བཞི། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། ། དང་པོ་དགའ་བ་དཔའ་བོ་སྟེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་མཐའ་དག་ཉིད། ། བདེ་དེའི་ཐབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་རིག། ཅུང་ཟད་དགའ་བ་བདེ་བ་ཆེ། ། མཆོག་ ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག། དགའ་བྲལ་དགའ་བ་ཆགས་བྲལ་ཡིན། ། ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་བའོ། ། དང་པོར་རེག་པར་འདོད་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་བདེ་བར་འདོད་པའོ། ། གསུམ་པ་ཆགས་པ་སྤངས་པ་ཡིན། ། བཞི་པ་དེ་ཡིས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྲིད་ པར་གསུངས། ། དགའ་དང་བྲལ་བས་མྱ་ངན་འདས། ། དབུ་མ་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་འདི་རྣམས་སྤངས། ། མཁའ་མཉམ་རྡུལ་བྲལ་ཞི་བ་སྟེ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་མཆོག། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་འདྲེས་ཤིང་། ། ཆགས་ དང་ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་འདྲེས། ། དེ་ཉིད་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྲོག། དེ་ཉིད་མཆོག་གི་ཡི་གེའོ། ། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་དེ་ཉིད་འདི། །

The Wisdom of Bliss is the enjoyment. It is taught as the state of thorough refinement. "I enjoy the bliss"—these three are devoid of characteristics. Passion and the absence of passion are completely abandoned. The first joy is the manifold; the supreme joy is the ripening. The joy of separation is the refinement; the coemergent joy is devoid of characteristics. The master, the secret, and the insight [empowerments], and the fourth is likewise. Through the classification of the number of the four empowerments, one should understand the sequence of joy and so forth. Therefore, the joys are thoroughly distinguished into four. Because the coemergent is fourfold, it is the side of the completion stage. The first joy is the hero; the supreme joy is the yoginī. The intense joy is the entirety itself; through the method of that bliss, all is known. The slight joy is great bliss; the supreme joy is superior to that. The joy of separation is the absence of passion; the remainder is the coemergent joy. The first is the desire for contact; the second is the desire for bliss. The third is the abandonment of passion; the fourth is to be meditated upon by that. The supreme joy is taught as existence; through the joy of separation, one passes beyond sorrow. The middle is mere joy; by the coemergent, these are abandoned. Equal to space, free from dust, and peaceful; the supreme identity of existence and non-existence. Method and insight are blended in equality; passion and the absence of passion are thoroughly mixed. That itself is the life-force of all living beings; that itself is the supreme syllable. This reality pervades all.

ལུས་ཀུན་ལ་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཤིང་། ། སྤྱན་ལ་སོགས་ པ་ཡང་བསྲེགས་ཏེ། ། བསྲེགས་པས་རི་བོང་ཅན་ཧཾ་འབབ། ། ཀོ་ལླ་ཨི་རེ་ཊྛི་ཨ་བོ་ལ། མུམྨུ་ཎི་རེ་ཀཀྐོ་ལཱ། གྷ་ཎ་ཀྲྀ་པི་ཊ་ཧོ་བཱཛྫ་ཨི། ཀ་རུ་ཎེ་ཀི་ཨ་ཨི་ན་རོ་ལཱ། ཏ་ཧིཾ་བ་ལ་ཁཱཛྫ་ཨི། གཱ་ཌྷེཾ་མ་ཨ་ཎཱ་བིཛྫ་ཨི། ཧ་ལེ་ཀཱ་ལིཉྫར་པ་ཎི་ཨ་ཨི། དུནྡུ་ར་བཱཛྫི་ཨ་ཨི། ཙ་ཨུ་ས་མ་ཀསྠུ་ རི་སིཧླཱ། ཀཱསྤུ་ར་ལཱ་ཨི་ཨ་ཨི། མཱ་ལ་ཨིནྡྷ་ན་ཤཱ་ལིཉྫ་ཏ་ཧིཾ། བྷ་རུ་ཁཱ་ཧི་ཨ་ཨི། ། ཕྲེཾ་ཁ་ཎ་ཁ་ཊ་ཀ་རནྟེ། ཤུདྡྷ་ཨ་ཤུདྡྷ་ན་མུ་ནི་ཨ་ཨི། ནི་ར་སུཾ་ཨཾ་གེ་ཙ་ཌཱ་ཝི། ཏ་ཧི་ཛ་ས་རཱ་ཝ་པ་ཎི་ཨ་ཨི། མཱ་ལ་ཨ་ཛེ་ཀུན་དུ་རུ་པཱ་ཊ་ཨི། ཌིཎྜ་མ་ཏ་ཧིཎྜ་བཱཛྫི་ཨ་ཨི། གང་ཕྱིར་བདེ་ཆེན་ ཐོས་གནས་པས། ། བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་ཕལ་ཆེན་པོའོ། ། བདེ་བ་གང་གིས་འདིར་འཆི་བའི། ། བདེ་དེས་བསམ་གཏན་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། བདེ་བ་ཆེན་པོར་བ་ཐོབ་ན། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཡིས་སྐད་ཅིག་སྤོང་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཟུང་བྱ་ཞེས། ། སེམས་དཔའ་ཆེ་ལ་བླ་མ་ གསུང་། ། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་ཆེས་ཕྲ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་མཁའ་དང་མཚུངས། ། རྡུལ་བྲལ་ཐར་པ་སྟེར་ཞི་བ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཕ་ནི་ཁྱོད་རང་ཡིན། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། ཆགས་སོགས་རོལ་མོ་འདིར་མ་བཤད། ། ཡང་བདག་མེད་མས་ གསོལ་བ། དགེ་སློང་དགེ་སློང་མ་རྒན་པོ། ། དེ་བཞིན་མ་ནིང་ལ་སོགས་པའི། ། འདི་རྣམས་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་འབྱུར། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ལ་བཤད་དུ་གསོལ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། །

Abiding throughout the entire body, by igniting the inner heat at the navel, the five Tathāgatas are incinerated, and Locanā and the others are likewise incinerated. Through that incineration, the "hare-marked" [moon] descends as the syllable Haṃ. Ko lla i re ṭṭhi a bo la | Mum mu ṇi re ka kko lā | Gha ṇa kṛ pi ṭa ho bā dzzi i | Ka ru ṇe ki a i na ro lā | Ta hiṃ ba la khā dzzi i | Gā ḍheṃ ma a ṇā bi dzzi i | Ha le kā liñja ra pa ṇi a i | Dun du ra bā dzzi a i | Ca u sa ma ka sthu ri si hla | Kā spu ra lā i a i | Mā la in dha na śā liñja ta hiṃ | Bha ru khā hi a i | Phreṃ kha ṇa kha ṭa ka ran te | Śud dha a śud dha na mu ni a i | Ni ra suṃ aṃ ge ca ḍā wi | Ta hi dza sa rā wa pa ṇi a i | Mā la a dze kun du ru pā ṭa i | Ḍiṇḍa ma ta hiṇḍa bā dzzi a i | Because one abides in the state of great bliss, the wheel of great bliss is vast. That bliss by which death is overcome here is called "meditative concentration." When the state of great bliss is attained, the various [conceptual] moments are abandoned. "Great bliss is that which is to be grasped"—thus the Guru spoke to the Great Being. This wisdom is exceedingly subtle, the Vajra Essence, equal to space. Stainless, bestowing liberation, and peaceful: "Your father is yourself." This is the manifest awakening of the wisdom of insight. The play of passion and so forth is not explained here. Furthermore, Nairātmyā asked: "How do monks, nuns, the elderly, and likewise those who are neuter and so forth, attain awakening? O Blessed One, please explain this to me." The Blessed One replied:

ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ ཕུན་ཚོགས་སྦྱིན། ། དགའ་བྲལ་དང་པོ་མཆོག་གི་མཐའ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་བསྟེན་པར་བྱ། ། རང་གི་ལག་པ་གཡས་གཡོན་གྱི། ། མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་དག་གིས་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ནི་དབའ་རླབས་གཉིས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་གནན་པར་བྱ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ ཡེ་ཤེས་ནི། ། དཔེར་ན་གཞོན་ནུ་མ་ཆགས་བཞིན། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡེ་ཤེས་འདི། ། ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ག་ལ་ཡིན། ། དེ་ལ་ཐོག་མཐའ་དབུ་མ་མེད། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་མིན། ། བདག་མེད་གཞན་ཡང་མེད་པ་སྟེ། ། འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་བདེ་ཆེན་ཡིན། ། དང་པོ་གཏི་མུག་འཆི་བར་འགྱུར། ། མཐའ་མར་འཁོར་བའི་གཟུགས་ཅན་མ། ། དབུ་མར་རྡུལ་བྲལ་ཞི་བ་ནི། ། ཁྱབ་བདག་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཟད། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་ལ། ། ཕན་པར་ འཇུག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་ཐབས་བདག་གིས། ། སྒྲུབ་ཐབས་དུ་མ་གསུངས་པ་ཡིན། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་རྗེས་སྦས་པ། ། ལམ་འདིའམ་ནི་གཞན་ཡང་རུང་། ། ཤིན་ཏུ་བླ་མ་ལ་གུས་པའི། ། དད་ལྡན་སྐྱེས་བུ་ལ་བཤད་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་དགྱེས་ པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་བཏུས་པའི་དབང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤྲཱི་ག་ཡ་དྷ་ར་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་གྱི་ཇོ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

Just as the master, following the tradition of the ancients, bestowed the perfect [empowerment], one should then rely upon the wisdom that is the supreme end of the first [joy] beyond joy. With the thumbs and ring fingers of one’s own right and left hands, the yogi should press the two waves of enjoyment. The wisdom born from that is, for example, like the passion of a young maiden. How could this experienced wisdom be within the domain of words? It has no beginning, end, or middle; it is neither cyclic existence nor nirvana. It is without self and without other; this is supreme great bliss. At the beginning, delusion dies; at the end, it is the form of cyclic existence; in the middle, it is the stainless peace, the pervasive lord in whom existence and non-existence are exhausted. This is the manifest awakening of the dharmadhātu. Through the distinctions of engaging in what is beneficial for sentient beings of various inclinations, the Great Vajradhara, the master of methods, has taught many sādhanas. This way of mantra is hidden; it should be explained to a faithful person who is deeply devoted to the guru, whether by this path or another. This concludes the Ascertainment of Empowerment, extracted from the Hevajra Tantra, a Yoginī Tantra, composed by the great master Jitāri. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Śrī Gayādhara and the Tibetan translator Gyijo Zla ba’i ’od zer.