A Sādhana of Hevajra with Two Arms

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧེ་བཛྲ་དྭི་བྷུ་ཛ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། རྗེ་བཙུན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཁྲག་འཐུང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཕེན་དང་། ། དཔལ་མགོན་བླ་མ་ལ་བཏུད་ དེ། ། དེ་སྒྲུབ་ཆོ་ག་ཞི་བ་ཡི། ། ཞལ་སྔ་ནས་གསུངས་རབ་དབྱེ་བྱ། ། དཔའ་བོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། བདག་མེད་མ་ཡིས་མགུལ་ནས་འཁྱུད། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་རྒྱན་དང་ལྡན། ། སྤྱན་གསུམ་ཞབས་གཉིས་འདམ་སྐྱེས་མངའ། ། རྒྱུད་འདིར་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་བར་བྱ་ བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ནང་པར་སྔ་བར་མལ་ནས་ལངས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་བལྟས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔས་ལེགས་པར་མཆོད་ནས། དེའི་སྤྱན་སྔར་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བྱས་ལ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ལྷ་རྫས་ཀྱི་བདེ་བ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་བྱམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སེལ་བའི་རྣམ་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་། བདེ་བ་དེ་དག་རྒྱུན་མི་འཆད་ པར་ངེས་པའི་རྣམ་པའི་དགའ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པའི་ངོ་བོ། ཆོས་ ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ།

In the language of India: Hevajradvibhujasādhana. In the language of Tibet: The Sādhana of the Two-Armed Hevajra. Homage to the venerable Great Compassionate One. Bowing to the glorious protector, the Guru, and to the Heruka who casts the three worlds into fear, I shall now distinguish the peaceful ritual for his accomplishment as it was spoken from the presence of the Master. The Hero, with one face and two arms, is embraced around the neck by Nairātmyā. Adorned with the wheel and other ornaments, he has three eyes and two feet resting upon a lotus. The yogi who is empowered to meditate upon this tantra should rise from bed early in the morning and visualize a HŪṂ situated upon a sun disk at his own heart. With its light rays, he should cause the glorious Heruka to appear, and having made excellent offerings of the five sensory objects such as flowers and so forth, he should, in his presence, confess his misdeeds, rejoice in merit, and go for refuge. Then, he should generate the mind of great awakening. He should meditate on loving-kindness, which provides all sentient beings with divine bliss; compassion, which has the aspect of completely removing all suffering; joy, which has the aspect of ensuring that those blisses are uninterrupted; and equanimity, characterized by the non-mental engagement with afflictions, secondary afflictions, the grasped and the grasper, and so forth. Then, having meditated on emptiness—which enters into the manner of the non-arising of all phenomena and is an essence unstained by the impurities of dharmas and persons—he should recite: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ.

ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་ནས་སད་པར་བྱས་ལ་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་སྟེ་དེ་ ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་བལྟས་ནས། དེའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱས་ལ་དེ་ཉིད་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་གནས་པའི་ རོའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པ། ཕྱག་གཉིས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ། གཡོན་ན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། གར་དང་བཅས་པ་སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་ཅན། དབུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་མི་མགོ་ལས་ བྱས་པའི་འཁོར་ལོ། སྙན་ལ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྣ་ཆ་གདུབ་འཁོར། མགུལ་དུ་རིན་འབྱུང་གི་བདག་ཉིད་མགུར་ཆུ། ཕྱག་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བདག་ཉིད་གདུ་བུ་འཆང་བ། རྐེད་པ་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་སྐ་རགས་དང་ལྡན་པ། སྐྲའི་མཆོད་ ཕྱིར་ཐོགས་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། ཞབས་གདུབ་དང་ལྡན་པ། དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་ཕྱོགས་པ། བདག་མེད་མ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པས་འཁྱུད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པར་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེ་ནས་འདིའི་རྣ་བ་ལ་ བདག་མེད་མ། མིག་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་མ། སྣ་ལ་གསང་བའི་དཀར་མོ། ལྕེ་ལ་ཆུའི་རྣལ་འབྱོར་མ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ཡིད་ལ་བདག་མེད་མར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མགོ་བོ་ལ་པདྨ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་སྟེང་དུ་ཧྃ་ཡིག་ཐུར་དུ་བལྟས་པའོ། །

Thus, one should perform the consecration. Then, having awakened [the visualization], one should visualize a hūṃ syllable situated upon a sun maṇḍala in the direction of space. From the complete transformation of that, one should visualize a hūṃ syllable at the hub of a vajra. From the light rays emanating from that, one should emanate the form of glorious Heruka to accomplish the welfare of all beings without exception, and then dissolve them back into that very [syllable]. From the complete transformation of that, one should meditate upon oneself as glorious Heruka, seated upon a sun maṇḍala atop a corpse on the petals of a multicolored lotus. He has two arms and three eyes. In his right hand he holds a vajra; in his left, he holds a skull-cup marked with a vajra. He is in a dancing posture, wearing a lower garment of tiger skin. On his head is a wheel made of human heads, the nature of Akṣobhya. On his ears are earrings and pendants, the nature of Amitābha. On his neck is a necklace, the nature of Ratnasambhava. On his wrists he wears bracelets, the nature of Vairocana. At his waist he has a belt, the nature of Amoghasiddhi. He is adorned with a hair-turban, armlets, and anklets. His orange-red hair stands upright. He is embraced by Nairātmyā, who has one face and two arms, holding a curved knife and a skull-cup. Having meditated upon oneself as having become such as that, one should then visualize Nairātmyā at his ears, Vajrī at his eyes, Guhyagaurī at his nose, Vāriyoginī at his tongue, Vajraḍākinī at his body faculty, and Nairātmyā at his mind. Then, on the head, upon a thirty-two-petaled lotus, is a haṃ syllable facing downward.

མགུལ་ པར་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཡིག་སྟེང་དུ་བལྟས་པའོ། ། སྙིང་གར་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ་ཐུར་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་གོ། ། ལྟེ་བར་འདབ་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པའི་སྟེང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཨཾ་ཡིག་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་ སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་བྱའི་སྔགས་འདིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱས་ནས། འོ་མ་དང་ཆུ་བཞིན་དུ་རོ་མཉམ་པར་བྱའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་སྙིང་གའི་ཉི་མ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ ཟེར་དེ་རྣམས་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཧེ་རུ་ཀ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མཆོད་པ་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་གང་བའི་ནོར་ བུའི་བུམ་པ་དག་གིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། བདག་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚོགས་ཀྱི་རང་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་འཇིགས་ཆེན་པོ། ། རྒྱུ་ མའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། ཤ་ཆེན་པོ་དག་གསོལ་མཛད་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཡི་གེ་ཨཱཿཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨའི་སྣོད་དེ། ། དེའི་ནང་ དུ་ཨོཾ་ཡིག་གིས་མཚན་པའི་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན།

At the throat, upon a sixteen-petaled [lotus], is the syllable OṂ facing upward. At the heart, upon an eight-petaled [lotus], is the syllable HŪṂ facing downward. At the navel, upon a sixty-four-petaled [lotus], one should visualize the syllable AṂ facing upward. Then, having invited the wisdom-being (jñānasattva) who is identical to the commitment-being (samayasattva), one should summon, enter, bind, and subjugate them with the mantra JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, and make them of one taste, like milk and water. Immediately thereafter, light rays emanating from the syllable HŪṂ residing at the hub of the vajra upon the sun at one’s own heart invite Heruka, the nature of all the Tathāgatas. Having made offerings, one should supplicate: "May all the Tathāgatas please confer empowerment upon me." Then, they confer empowerment with jeweled vases filled with the five nectars (amṛta), and one should visualize Akṣobhya as one’s crown ornament. Then, all the yoginīs should make offerings with their respective substances, such as the bodhicitta of the assembly. Then, one praises with: "I prostrate to the glorious Heruka, Who bares his fangs, is most terrifying, Is adorned with a garland of entrails, And partakes of the great flesh." Then, in the sky, the syllable HŪṂ completely transforms into a vajra. Below that, the syllable ĀḤ completely transforms into a lotus vessel. Inside that, marked with the syllable OṂ, are the substances GA, KU, DA, HA, and NA.

མ་ར་མུ་ཤུ་བི་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས། མེ་འབར་བ་དང་། དེའི་རྫས་རྣམས་གདུས་པ་དང་། སྨིན་ནས་ཁུ་བར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་ སྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉི་མར་བྱེད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་དེའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བཀུག་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱས་ནས། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལྕེ་ ཧཱུྃ་ཡིག་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་བདག་ཉིད་དེ་ཡིས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་འོད་ཉི་མ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་ལ་ལེགས་པར་བསྐོར་ནས་གནས་པའི། ཨོཾ་ཏྲེ་ལོ་ཀྱཱ་ཀྵེ་པ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་ པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མར་མེའི་ཕྲེང་བ་བཞིན་དུ་འབར་བ་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་པར་བྲིས་ལ། རིམ་པ་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཟླས་པ་བྱའོ། ། གུང་དང་ཕྱི་དྲོའི་ཐུན་མཚམས་ནི་ཡུད་ཙམ་གྱིས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་མིག་ལ་ སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། འཁོར་བཞི་བསྒོམ་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། བདུད་རྩི་མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཕེན་དཔའ་བོ་ཡི། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་མཆོག་བྱས་པ་ལས། ། བསོད་ནམས་གང་ཞིག་གྲུབ་པ་དེས། ། འགྲོ་ཀུན་རྡོ་ རྗེ་འཛིན་གྱུར་ཅིག། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཏཱ་ར་ཤྲཱིའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ།

The substances of the samaya, such as mā-ra-mu-shu-bi and so forth, are produced through the perfect union of the vajra and the padma. From this, fire blazes, and those substances are heated and ripened into a liquid. This is then made into the sun of the wisdom that relies upon the forms of all the tathāgatas. By the rays of light from the seed-syllable of that wisdom, the amṛta of the wisdom of all the tathāgatas is summoned. Having combined it with the substances, they are consecrated with the three syllables oṃ āḥ hūṃ. The tongue is then made of the nature of a vajra arising from a white syllable hūṃ, and one should satisfy oneself with it. Then, the twelve-syllable mantra oṃ trè lokya kṣe pa hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā is visualized by the mind as a garland of syllables blazing like a row of lamps, circling perfectly around the syllable hūṃ situated at the hub of the vajra upon the sun of light at the heart. One should recite it continuously according to the sequence of the ritual. During the midday and afternoon sessions, one should briefly assume the form of glorious Heruka, and then perform the purification of the eyes and so forth, the meditation on the four retinues, the offerings, the praises, the tasting of the amṛta, and so on. Through whatever merit is accomplished from composing this supreme sādhana of the Hero who casts the three worlds, may all beings become Vajradharas. This concludes the sādhana of the two-armed Hevajra, composed in the presence of the great scholar Tāraśrī.

བལ་པོའི་པཎྜི་ཏ་སུ་མ་ཏི་ཀཱིརྟི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མར་པ་ཆོས་དབང་གིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Translated by the Nepalese paṇḍita Sumatikīrti and the Tibetan translator Marpa Chöwang.