A Ritual for the Stages of Activity for the Maṇḍala of Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧེ་བཛྲ་མཎྜ་ལ་ཀརྨ་ཀྲ་མ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ཀྱི་རིམ་པའི་ཆོ་ག། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་ པོར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བླ་མ་ལ་དབང་ཐོབ་ཅིང་། དམ་ཚིག་ལ་གནས་ལ་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་དེས། སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ནི། དང་པོར་སློབ་ མའི་མཚན་ཉིད་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ཤིང་འཇམ་ལ་སྙན་པར་སྨྲ་བ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཐོས་བསམ་དང་ཀློག་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟབ་མོའི་ཚུལ་གྱིས། གསང་བའི་ཆོས་ལ་ཤིན་ཏུ་དད་པ། བླ་མ་ལ་གུས་པ། བསྟན་བཅོས་ལ་འཇིགས་པ་མེད་པ། གཏོང་སེམས་ཆེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་དེ་ཡོངས་སུ་ གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་བརྟགས་པའི་རྗེས་ལ། དང་པོ་ལྷའི་བསྙེན་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཙོ་བོའི་འཛབ་ནི་འབུམ་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་འཛབ་ནི་སྟོང་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ ལ་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་དག་གི་ཐུགས་བཞེད་ཀྱིས། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་འཛབ་ནི་མི་དགོས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔའ་བོའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པས་ན། དཔའ་བོ་གཅིག་པོ་བྱས་པས་ཆོག་གསུང་། དེ་ལྟར་ བཟླས་པ་བྱས་པས་མཚན་མ་བྱུང་ན། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོར་སེམས་དག་པ་མངོན་དུ་བྱས་ལ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པས་ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱས་ཤིང་། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར། ས་གཞི་ཡོངས་སུ་ བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ནགས་ཚལ་ཤིན་ཏུ་དབེན་པའམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱིམ་མམ།

In the language of India: Hevajramaṇḍalakarmakramavidhiḥ. In the language of Tibet: The Ritual of the Stages of Activity for the Hevajra Maṇḍala. Homage to the glorious Hevajra! First, the ācārya, having received empowerment from the guru, abiding in the samaya, and possessing all the necessary characteristics, should draw the maṇḍala for the purpose of conferring empowerment upon the disciples. First, the characteristics of the disciples must be examined. One should accept a disciple who is gentle and speaks pleasantly, who possesses a mind of love and compassion for all sentient beings, who is intensely diligent in hearing, reflecting, and reading, who through the profound methods of skillful means and insight has great faith in the secret Dharma, who is respectful toward the guru, fearless regarding the treatises, and endowed with a great spirit of renunciation. After thus examining the disciples, one should first perform the deity’s sevā (approach). For that, the mantra of the principal deity should be recited one hundred thousand times, and the mantras of the goddesses should be recited ten thousand times. Regarding this, according to the intention of some ācāryas, the mantras of the eight goddesses are not required; for what reason? Because they are the limbs of the hero, it is said that performing the practice of the single hero alone is sufficient. When signs have arisen through performing the recitation in that manner, one should begin to draw the maṇḍala. First, having actualized the purity of mind and pleased the deities while possessing the state of Hevajra, one should thoroughly examine the site for the purpose of drawing the maṇḍala. It should be a very secluded forest, or the residence of a bodhisattva, or...

རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་མམ། དུར་ཁྲོད་གྲུབ་པའི་གནས་སམ། སྔོན་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་པའི་གནས་སམ། ཡང་ན་གནས་ཡིད་དུ་ འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་རང་གི་སེམས་འཇུག་པ། མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་རུ། དྲི་ཞིམ་པའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་དགྲམ། གནས་གང་ཡང་རུང་བ་དེར། ཤར་དང་བྱང་དུ་གཞོལ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དངོས་ གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དབུས་མཐོ་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རིགས་འཛིན་ཐོབ་པར་འགྱུར། བྱང་མཐོ་ན་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཤར་མཐོ་ན་རིགས་བཞི་དང་། ལྔ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་གཞི་དབུས་དམའ་ན་སྔགས་པ་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་གནས་དེར་བསྒྲུབས་ནས། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། ས་བརྟག་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པའི་དབུས་སུ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ དང་ལྡན་པར་འདུག་ལ། སའི་ལྷ་མོ་བསྐུལ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་སོར་མོ་ལན་གསུམ་དུ་ས་ལ་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། བརྡབས་པས་སའི་ནང་ནས་ཕྱིར་འཐོན་ནས། རྣལ་འབྱོར་པའི་མདུན་དུ་འདུག་ནས་གནས་པར་བསམ་མོ། ། ལྷ་མོ་དེ་ཡང་རྒྱན་ཐམས་ ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དང་ལྡན་པ། མདོག་སེར་པོར་གནས་པ། བཞིན་སྡུག་པ་མཛེས་པ་ཕྱག་ན་བུམ་པ་བསྣམས་ཏེ། བདག་ནི་ཅི་བགྱི་བཀའ་སྩོལ་འཚལ། ཞེས་སྨྲ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བསམས་པའི་ལྷ་མོ་དེ་ལ་མཆོད་ཡོན་དང་། ཞབས་བསིལ་དང་། མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མ་ཕུལ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་དང་། །

On the shore of a great ocean, or in a charnel ground that is a site of accomplishment, or in a place where a maṇḍala was previously constructed, or in any other pleasant location where one’s own mind is inclined—be it beautiful and delightful—one should sprinkle it with fragrant water and scatter various flowers. In any such place, if it slopes toward the east and north, yogins will attain accomplishments (siddhi). If the center is high, one will attain the vidyādhara level of Mahāmudrā. If the north is high, one will be followed by the ḍākinīs. If the east is high, the four and five families and so forth will be fully realized. If the center of the ground is low, the mantrin will be subject to fear. Having practiced in such a place endowed with these characteristics, one will attain whatever accomplishment is desired. This is the sequence for examining the site. In the center of the site thus examined, one should sit possessing the state of Hevajra. One should invoke the Earth Goddess and make a supplication, striking the ground three times with the fingers of both hands. By striking it, she emerges from within the earth; one should visualize her sitting and remaining before the yogin. That goddess is adorned with all ornaments, her complexion is yellow, her face is lovely and beautiful, and she holds a vase in her hand. One should visualize her saying, "Command me, what shall I do?" To that goddess thus visualized, one should offer the water for the face, the water for the feet, offerings, and a torma, and speak as follows: "The conduct and the distinctions of all the Buddhas, the Protectors..."

ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་སྡེ་ལས། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ། སའི་ལྷ་མོ་དགའ་བའི་མདངས་ཀྱིས། ཁྱོད་སློབ་དཔོན་ཡིན་གྱིས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཤིག་ཟེར་ནས། ས་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནི་ས་བླང་བའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ས་ཕྱོགས་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ། བདུད་རྩི་ ལྔའི་ཆག་ཆག་གདབ། དེ་ནས་ལྟོ་འཕྱེའི་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་གསུམ་གྱི་དོན་དུ་མགྲིན་པ་དང་། ལྟེ་བ་དང་པུས་མོ་ཡན་ཆོད་དུ་བརྐོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སའི་རོ་རྡོ་བ་དང་། མགལ་དུམ་དང་། སོལ་བ་དང་། རུས་པ་དང་། གྱོ་མོ་དང་། གསེག་མ་དང་། བོང་བ་ལ་ སོགས་པ་མེད་པར་བྱས་པའི་ས་གཞི་བཟང་པོ་སྣུམ་པ་ལ། དྲི་བཟང་པོ་ཙནྡན་དང་། གུར་གུམ་དང་། ག་བུར་དང་། གླ་རྩི་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་བསྲེས་པས་དགང་། ཡང་ན་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་། ཆུ་བསྲེས་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་ཆུ་དང་བསྲེས་ཤིང་འཐས་པར་བཅག་ཅིང་བཀང་ལ། རིན་པོ་ཆེ་ ལ་སོགས་པའི་སའི་གཏེར་བཅུག་པ་དང་། ལག་མཐིལ་ལྟར་མཉམ་པའི་སྟེང་དུ། ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་འདུག་ལ། ཨོཾ་རཀྵ་རཀྵ་ཞེས་བརྗོད་པས། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། འོག་དང་སྟེང་རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་། རྡོ་རྗེའི་ བླ་རེར་བྱ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲཱི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ། ཞེས་པས་ཐམས་ཅད་འོད་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོས་མཆོད་པ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་འགྱུར། །

Regarding the bhūmis and the pāramitās, you, O Goddess, are the witness. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so shall I conquer the hosts of Māra and draw the maṇḍala. Recite this three times. Then, imagine that the Earth Goddess, with a joyful countenance, says, "You are the ācārya; draw the maṇḍala," and dissolves into the earth. This is the sequence for taking the site. Next, sprinkle the area with fragrant water and apply a coating of the five nectars (amṛta). Then, having understood the sequence of the khu-byug (the snake-like deity), one should dig to the depth of the throat, the navel, or up to the knees, depending on whether the accomplishment sought is superior, middling, or inferior. Then, having removed the impurities of the earth—stones, charred wood, charcoal, bones, shards, pebbles, clods of earth, and so forth—one should fill the excellent, oily ground with fragrant substances such as sandalwood, saffron, camphor, musk, and the like. Alternatively, mix fragrant substances with water, recite the syllable HŪṂ, and fill the site by tamping it down until it is firm. Having placed treasures of precious gems and the like into the ground, sit upon the surface which is as level as the palm of a hand. The yogin, endowed with the six limbs, should recite OṂ RAKṢA RAKṢA, whereby the entire ground is transformed into the nature of the vajra. One should visualize a vajra canopy below and a vajra canopy above. Then, with OṂ VAJRĪBHAVA VAJRA BANDHA HŪṂ, make everything radiant. "O Hevajra, wrathful one, you are the offering; you, O Goddess, are the witness."

རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ཕྱེ་བཏགས་པས། ། བདག་གིས་དོན་ཡོད་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དོན་དེ་བི་ཤཱཀྱ་བུདྡྷ་སི། ཧེ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ན་ན་ རཏྣ་ན་ད་རི་ཏ་ཏོ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། མཎྜ་ལ་ན་ཁེ་དཾ། ས་གཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པ། རྒྱན་སྤྱི་གཙུག་གི་རྒྱ་གྲམ་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། སྐ་རགས་དང་། ཕྱག་གདུབ་དང་། རྒྱན་ལྔར་ ལྡན་པས། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་ལ། གོང་དུ་སྨོས་པའི་མདུན་དུ་འདུག་ལ། ལྷ་མོ་གཽ་རཱི་ལ་སོགས་པ། རིགས་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་ཕྱོགས་བཞིར་འདུག་ལ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཐོགས་ལ་མདོ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བསྐུལ་བའི་སྔོན་དུ་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། གཽ་རཱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅན་གྱིས། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་དཱི་པེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་བེ་ཏྱེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔས་མཆོད་དེ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཀུན་འབྱུང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་ཆེན་གྱི། ། དཀྱིལ་ འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་མཆོག་ཞི་བ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། རྡོ་རྗེའི་གསུང་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ། །

Having ground various precious gems, I shall draw the Amoghasiddhi maṇḍala. That meaning is: artha viśvakarmabuddhasi hevajra-krodhana ratnanadāritato ātmako ’haṃ maṇḍalanākhe daṃ. This is the sequence for blessing the ground and remaining in the preparatory stage. Then, the guru, endowed with the six limbs and adorned with the five ornaments—the crossed-vajra on the crown of the head, the necklace, the earrings, the belt, and the bracelets—holding a vajra and bell, sits before the aforementioned [deities]. The goddess Gaurī and the others, abiding in the four absorptions of the four families, sit in the four directions. Holding vajras and bells, they should exhort the sūtra. Furthermore, before the exhortation, one should perform offerings. With the absorption of Gaurī, one offers with the five types of offerings: oṃ vajra puṣpe āḥ hūṃ, oṃ vajra dhūpe āḥ hūṃ, oṃ vajra dīpe āḥ hūṃ, oṃ vajra gandhe āḥ hūṃ, oṃ vajra naivedye āḥ hūṃ. Then, one praises with: "You are surrounded by the yoginīs," and so forth. Then, one exhorts in this way: "O Peaceful One of all Tathāgatas, abode of all Tathāgatas, please explain the maṇḍala of the source of all, Vajrasattva, the Guide. Perfectly complete in all characteristics, perfectly abandoned of all non-characteristics, please explain the maṇḍala of Samantabhadra, the Great All. Supreme, peaceful, perfect Buddha, you who engage in the conduct of wisdom, the source of the vajra speech."

དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། རྣམ་སྣང་མཛད་ཆེན་ འབྱུང་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་དེས་བགེགས་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། རྐང་པ་གཉིས་སུ་ཧཱུྃ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། མིག་གཡས་མ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གཡོན་དུ་ཊ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་ཐམས་ཅད་དུ་བལྟས་ཏེ། དེ་ཡང་རབ་ཏུ་མྱུར་བ་ཡིས། ། མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་པ་ནི། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ཞེས་སུ་གསུངས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དགུག་པའོ། ། ཞེས་པ་ལྟར་བལྟས་ལ། ལག་པ་གཡོན་གྱིས་དྲིལ་ བུ་བཟུང་ཞིང་། གཡས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ལ། སྟེང་འོག་ཏུ་ལེགས་པར་འཁྱུད་ནས། ས་ཕྱོགས་དེ་ནི་གནས་པ་འདིས་བསྐྲད་པར་བྱའོ། ། ས་ཕྱོགས་འདིར་ངས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བརྩམ་གྱིས། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། ཤ་ཟ་མོ་དང་། སྲིན་མོ་ ལ་སོགས་པ་གང་དག་གནས་པའི་བདག་པོ་མྱུར་དུ་སོང་ཤིག། འདི་ལྟར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བཀའ་ཐོས་ནས། མྱུར་དུ་དེངས་ཤིག། གང་དག་མི་འགྲོ་བ་དེ་ལ། ངའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འདིས་སྤྱི་བོ་རྣམ་པ་བརྒྱར་འགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་ལ་དབང་ལྡན་གྱི་ མཚམས་ནས་བརྩམས་ནས། ཧཱུཾ་མང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ལན་གསུམ་གཡས་སྐོར་དུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་རྐང་པའི་འོག་ནས་བྱུང་བས་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་བསྲེགས་པར་གྱུར་པར།

Please explain the maṇḍala leader, the great mind of all sentient beings, naturally pure and stainless, the source of the great Vairocana. Please explain the maṇḍala leader. Then, one should clear away obstructing spirits (vighna) by meditating on Hevajra, endowed with the five mudrās as mentioned above. Visualize a double vajra (viśvavajra) arising from the syllable HŪṂ at the two feet. Visualize a sun maṇḍala arising from MA at the right eye and a moon maṇḍala arising from ṬA at the left. Looking everywhere with the vajra gaze, it is said: "The rapid movement of the eyelashes is called the blazing gaze; it summons all wandering beings." Looking in this manner, hold the bell with the left hand and brandish the vajra with the right. Embracing well from above and below, one should expel those who dwell in that location with these words: "In this place, I shall begin the work for the benefit of sentient beings. You lords who dwell here—gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, bhūtas, piśācas, rākṣasīs, and so forth—depart quickly! Having heard the command of the glorious Heruka, depart immediately! As for those who do not go, my wisdom vajra and this khaṭvāṅga shall split their heads into a hundred pieces!" Recite this three times. Starting from the northeast (īśāna) corner, recite many HŪṂs and circumambulate three times to the right. Rays of light like the fire at the end of an aeon emerge from beneath the feet, incinerating the malevolent ones.

ཕན་ཚུན་འབྱེར་བར་འགྱུར་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ཡང་རོལ་པའི་གོམས་སྟབས་བརྒྱད་པས་ གར་བྱའོ། ། རྐང་པ་བསྐྱོད་དང་ལག་པ་བསྐྱོད། ། སྨིན་མ་འདེགས་དང་རབ་དགས་ཕྱེ། ། ཅུང་ཟད་ངོ་ཚ་ཟུར་མིག་དང་། ། ཟླ་རྒྱས་ལྟ་ན་ངུར་བ་དང་། ། མིག་ཡངས་གར་ནི་བྱེད་འགྱུར་ཞིང་། ། ཁ་ཡི་པདྨ་འཛུམ་དང་བཅས། ། ཅུང་ཟད་དམར་བའི་མཆེ་བ་འཆང་། ། ཀུནྡ་ན་ལྟར་དཀར་པོའི་ ཕྲེང་། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་རྣལ་འབྱོར་ཆེས། ། སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བ་རྨད་དུ་བྱུང་། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་གར་གྱིས་ནི། ། བགེགས་ལ་སོགས་པ་བསྐྲད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་རཀྵའི་སྔགས་ཀྱིས། རྡོ་རྗེ་ས་གཞི་དང་གུར་དང་བླ་རེ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ བྱས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཆ་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཉེས་པ་དག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། བགེགས་བསལ་བའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བའི་རྣམ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔའི་ཆུས་བྱུགས་ལ། དེའི་སྟེང་དྲིའི་ཐིག་ལེ་བྱ། ཐིག་ལེའི་ སྟེང་མེ་ཏོག་བཞག་ལ། སྣ་ཚོགས་པདྨར་བསམ། པདྨའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། དེའི་སྟེང་དུ་རང་གི་སྔགས་ཧཱུྃ་གཾ་ཙཾ་བཾ་གྷཾ་པཾ་སཾ་ལཾ་ཌཾ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་ལ། རང་རང་གི་གདན་དེ་ཉིད་ལ་བཞུགས་པར་བསམ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ འཁོར་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲང་བར་བྱ་སྟེ། གཽ་རཱི་ཛཿ ཞེས་བསྐུལ་བས། གཽ་རཱི་ལས་སྤྲུལ་པའི་གཽ་རཱི་ལྕགས་ཀྱུ་ཅན་མང་པོ་འཕྲོས་པས། རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། རྡོ་རྗེ་བླ་རེའི་སྟེང་ན་བཞུགས་པ་ལ།

One should visualize them dispersing from one another. Furthermore, one should perform the dance with the eight playful steps: moving the feet and moving the hands, raising the eyebrows and opening with great joy, with a slight sense of modesty and sidelong glances, looking like the full moon and crying out, performing the dance with wide eyes, and with the lotus of the mouth smiling, holding slightly reddened fangs, and a garland as white as a kunda flower. With such dances as these, the glorious great yogin Heruka, the wondrous liberator of sentient beings, should expel the obstructing spirits and the like. Then, with the rakṣa mantra previously mentioned, one should establish the vajra ground, the tent, the canopy, and so forth. By doing so, even if the site of the maṇḍala possesses defects, those defects will be purified. This is the sequence for clearing away obstructors. Then, having smeared the ground with fragrant water containing the five products of a cow and the water of the five nectars (amṛta), one should place a drop of fragrance upon it. Upon the drop, one should place a flower and visualize it as a multicolored lotus. Upon the lotus, one should visualize a sun maṇḍala arising from the syllable OṂ. Upon that, one should generate the maṇḍala of the deities of yoga from one's own mantra syllables: HŪṂ, GAṂ, CAṂ, VAṂ, GHAṂ, PAṂ, SAṂ, LAṂ, ḌAṂ, and imagine them seated upon their respective seats. Then, one should invite the wisdom beings (jñānasattva) together with their retinues. By invoking with "Gaurī JAḤ," many emanations of Gaurī holding iron hooks radiate forth, inviting Hevajra together with his retinue from the natural maṇḍala, and they are seated upon the vajra canopy.

པྲོཀྵ་ཎ་དང་། ཨརྒྷ་དང་། ཨཉྩ་དང་། བི་དྷི་དང་། སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཆོད་པས་ཀྱང་མཆོད། དེ་ནས་ཙཽ་རཱི་ཧཱུཾ་ཞེས་པས། ཙཽ་རཱི་ཞགས་པ་ཅན་གྱིས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་གཞུག། བེ་ཏཱ་ལཱི་བཾ་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ་བཅིང་། གྷསྨ་རཱི་ཧོཿས་དགྱེས་པར་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱིའི་མཆོད་པས་མཆོད། ནང་གི་མཆོད་པས་ཀྱང་མཆོད། དྲིལ་བུའི་སྒྲས་སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་རྣམས། དམ་པའི་སྲིད་པ་བྱེད་པར་ཤོག། ཅེས་ པ་དང་། ཐམས་ཅད་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མཆོག། གདོད་ནས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གནས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་པ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་གླུའི་ཚིག་གིས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་མཆོད་པ་དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་དང་ བཅས་པས་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། ། ཁྱབ་བདག་དངོས་གྲུབ་བདག་ཉིད་ཅན། ། སྟོན་པའི་གཙོ་བོ་ཁྲག་འཐུང་དཔལ། ། བདག་མེད་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་ མོ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ཀུན། ། མ་ལུས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་ཕན་པ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་གིས་ཤེས་པ། ། ནང་པར་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བར་བགྱིད། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བར་ཉེར་ དགོངས་ཏེ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། །

The yogins should make offerings of prokṣaṇa, argha, añca, vidhi, incense, flowers, and so forth. They should also make offerings with the offerings of the eight goddesses. Then, with "Caurī Hūṃ," Caurī, holding a noose, should cause [the wisdom beings] to enter the celestial mansion. With "Vetālī Vaṃ," she should likewise bind them. With "Ghasmarī Hoḥ," she should please them, and thus the wisdom maṇḍala should be made into one. Then, make offerings with the outer offerings and also with the inner offerings. With the sound of the bell: "Because existence is pure by nature, It is rendered without intrinsic entity. May the beings of pure nature Engage in the sublime existence." And: "The supreme nature of all things, Abiding primordially as the nature of all, The non-duality of method and wisdom— To Hevajra, I prostrate." With such verses of the vajra song, they should offer praise. Then, the offering of nectar should be performed for the glorious Hevajra and his retinue. Then, the following should be recited: "Arising from non-dual wisdom, Pervasive Lord, the essence of accomplishment, Glorious Heruka, the chief of teachers, Perfectly united with Nairātmyā, The ḍākinīs of the cardinal and intermediate directions, The goddesses of knowledge and miraculous power, All the bodhisattvas and the rest— I pray, all of you without exception, please attend to me. For the benefit of the disciples And also for the sake of making offerings to you, I, the Vajra-holder, shall draw the maṇḍala tomorrow morning. Thinking of me with compassion, I pray, please grant your blessings."

དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ལྷ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་ཞིང་། མཆོད་པར་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་དོ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་འདི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྫོགས་སངས་ རྒྱས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་རྣམས། ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཚད་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། སྐྱོབ་པ་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀས། ། བདུད་ སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། ། རྟག་ཏུ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྣལ་འབྱོར་གསང་སྔགས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། འཁོར་ལོར་བཞུགས་པའི་ བདག་ཉིད་ཅན། ། ཀུན་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་དབང་ལྷ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཆེ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ། ། རྟག་པར་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ལ་སོགས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་སྣང་མཛད་སོགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་མེད་པ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ཆེ་གེ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ། ། ཇི་སྲིད་བདག་མེད་པར་གནས་པར། །

Then, one should offer garlands of fragrant flowers, the five nectars (amṛta), incense, and so forth. This is the sequence for supplicating the deities. Next, the principal disciple and their retinue should be consecrated (adhivāsana), and the following words of offering should be recited: "Come, child! You are a vessel for the Great Vehicle (Mahāyāna), a fit recipient for the great way. I shall correctly explain to you this ritual of the conduct of Secret Mantra (mantra). All the perfect Buddhas who have passed away, those who have not yet come, and the perfect Buddhas of the present who remain for the benefit of wandering beings—all of them, having known this excellent ritual of Secret Mantra, attained immeasurable omniscience as heroes at the foot of the Bodhi tree. The Protector, the glorious Heruka, through this peerless application of Secret Mantra, conquered the hosts of Māra and their vast, most formidable armies. Therefore, in order to attain omniscience, child, apply your intellect to this! I always go for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. I always go for refuge to the yoginīs, the ḍākinīs, and the lords of the Secret Mantra who dwell in the maṇḍala. I always go for refuge to the heroes, heroines, powerful goddesses, and the great-souled bodhisattvas. In particular, I always go for refuge to the Ācārya. Glorious Heruka and the rest, the yoginīs, Vairocana and the others, and the bodhisattvas such as Nairātmya—may you all please attend to me! From this time forth, for as long as I remain until I abide in selflessness..."*

དེ་ཡི་ཚངས་སྤྱོད་གཉིས་མེད་པར། ། བདག་གི་སྡོམ་པ་ལེགས་པར་གཟུང་། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ ཀྱང་། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་སྟེ། བདག་གིས་སྡིག་པ་བགྱིས་པ་དང་། ། བགྱིད་དུ་སྩལ་དང་ཡི་རང་རྣམས། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་སྔར་མཆིས་ནས་སུ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས། ། བསྒོམ་དང་བཟླས་བརྗོད་བསོད་ནམས་ཚོགས། ། དེ་ལ་བདག་ནི་ཡི་རང་ངོ་། ། སེམས་བསྐྱེད་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོགས་སྤྱོད་ལ། ། དེ་ལ་བདག་གིས་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སངས་ རྒྱས་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བར། ། སྐལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྐྱེད་པ་ལྟར། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། མགོན་པོ་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། མ་ལུས་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། དུས་འདི་ཉིད་ནས་སངས་རྒྱས་པར། ། བླ་མེད་བདག་ལ་གཟིགས་སུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་ བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་ནམ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། །

With that celibacy of non-duality, I shall properly maintain my vows. Then, by means of the following [verses], one should be led to perform the confession of misdeeds and so forth: Whatever misdeeds I have committed, caused others to commit, or rejoiced in, having come before the presence of the Buddhas, I confess them all. The merit of the meditations, recitations, and accumulations of the Buddhas, Bodhisattvas, Pratyekabuddhas, Arhats, and all beings—to that I rejoice. The generation of the mind of awakening, the manifest enlightenment, the turning of the wheel of Dharma, and the conduct of the assembly of Bodhisattvas—in these I take refuge. Just as the Buddhas appear, and just as the fortunate Bodhisattvas generate the supreme mind of awakening, so too shall I generate that very mind right now. O Protectors, please attend to me! All Buddhas who dwell without exception, from this very moment until I am enlightened, please look upon me with unsurpassed compassion. The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the unsurpassed Three Jewels—I shall correctly uphold the vows of the Buddha-yoga. In the great and supreme Vajra family, I shall correctly uphold the mudrās of the vajra and the bell, and I shall also uphold the masters. In the great and supreme Ratna family, regarding the delightful samayas, I shall constantly practice the four types of generosity every day or at the six times of the day. [The merit] arising from great awakening...

པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ལུས་གཟུང་། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་སློབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ ཁྲིམས་གསུམ། ། དེ་བཞིན་རྟག་པར་གཟུང་བར་བགྱི། ། བདག་གི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་འདི་དག་གིས། ། འཇིག་རྟེན་མི་རིང་སངས་རྒྱས་མྱུར་འགྲུབ་པས། ། སེམས་ཅན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་བ་རྣམས། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་བགྱི། ། ཞེས་ཞུས་པ་དང་། བླ་མས་ སློབ་མ་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་ཀུན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དུ། སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོ། མགྲིན་པར་པདྨ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ། དེ་གསུམ་གྱི་ལྟེ་བ་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ། སློབ་མའི་གནས་གསུམ་དུ་རྡོ་རྗེ་གཏུག་ཅིང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བརྗོད་ཅིང་། དྲིའི་ཆུས་བྱུགས། དེ་ནས་རིམ་པས་སློབ་མ་ཀུན་གྱི་མགོ་བོ་ལ་མེ་ཏོག་སྦྱིན། མདུན་དུ་སྤོས་སྦྱིན། མར་མེ་དང་དྲི་སྙིང་གར་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་སོ་ཤིང་གི་ཆོ་ག་བྱ་སྟེ། ཡིད་འོང་ཨུ་དུཾ་ཨ་ཤྭཏྠ། ། མེ་ཏོག་བཅིངས་ཤིང་དྲི་ཡིས་བྱུག། སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བྱ། ། མི་གཡོ་མ་གས་ འབུས་མ་ཟོས། ། ལྕི་བ་བ་ཡི་ཀོ་བ་ཙམ། ། ས་གཞི་མཎྜལ་བྱས་ནས་ནི། ། སློབ་མ་དེ་ཡི་སྟེང་བཞག་ནས། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་མཆོད་པ་བྱ། ། སློབ་མའི་ཚོགས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་ཏེ། །

Within the pure and supreme Lotus family, I shall uphold the sublime Dharma without exception, including the three vehicles of the outer, inner, and secret. Within the great and supreme Action family, I shall correctly and fully uphold all the vows. I shall also perform the activities of offering to the best of my ability. I shall likewise always uphold the three types of discipline: the discipline of training, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. Through these virtuous actions of mine, may I swiftly attain Buddhahood in this world without delay, and may I establish all sentient beings who are submerged in the ocean of saṃsāra in unsurpassed awakening itself. Having spoken thus, the master should protect the disciple. At the crown of the disciple’s head is a wheel, at the throat a lotus, and at the heart a vajra. At the centers of these three are the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ. Then, the master holds a vajra in his hand, touches the disciple’s three places with the vajra while reciting OṂ ĀḤ HŪṂ, and anoints them with scented water. Then, he gradually places a flower on the head of each disciple, incense before them, and a lamp and perfume at their hearts. Next, the ritual of the tooth-stick is performed: "A lovely Udumbara or Aśvattha tree, bound with flowers and anointed with fragrance, twelve finger-widths in length, unshaken, uncracked, and undamaged by insects—[a stick] as thick as a cow’s hide. Having prepared a maṇḍala on the ground, place the disciple upon it and present offerings such as flowers. Then, distribute [the tooth-sticks] to the assembly of disciples. Then, [the disciple] should face the eastern direction."

མི་སྨྲ་བར་ནི་སོ་ཤིང་བཅའ། ། ཟ་བ་བྱིན་ན་མི་གདགས་ ཤིང་། ། ཕན་ཚུན་དུ་ཡང་མི་འདོར་རོ། ། སོ་ཤིང་མདུན་དུ་དྲང་པོར་བོར། ། དེ་ཡི་ཚེ་ན་མཚན་མ་ནི། ། དེ་ཚེ་བདག་ལ་བལྟ་བ་དང་། ། རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་འགྲེང་གྱུར་ན། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་བཤད། ། དེ་བཞིན་གཞན་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེ་བཞིན་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དུ་བཤད། ། མཚམས་དང་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། སོ་ཤིང་དོར་བ་བརྒྱ་ཞིག་ལ། ། གལ་ཏེ་ཐུར་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེ་ནས་ངེས་པར་ས་འོག་གི། དངོས་གྲུབ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་དྲི་ཆུས་ལེགས་པར་བཀྲུས་ཏེ། འཐོར་འཐུང་བྱའོ། ། ཨོཾ་བི་ཤུདྡྷ་ དྷརྨ་པཱ་པཾ་ནི་ཙཱ་སྱ་ཤོ་དྷ་ཡ། སརྦ་བི་ཀལྤན་ཨ་པ་ནཱ་ཡ་ཧཱུྃ། ཞེས་པས་བཟླས་པའི་ཆུ་ཧུབ་གསུམ་འཐུང་དུ་གཞུག་པའི་སྔགས་སོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་མ་རྣམས་ལ་སེམས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བཤད་པར་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པ་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། མེ་ཏོག་ཨུ་དུམྺཱ་ར་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེ་འགའ་འབྱུང་། ། དེ་ཕྱིར་ཕྲད་དཀར་བྱུང་བ་ཡི། ། གཉིས་མེད་ཟབ་མོ་སྤྱོད་ཚུལ་འདིས། ། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི། ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་མང་པོར་ནི། ། སྔོན་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་སྨིན་གང་། ། དེ་ཀུན་ཟད་པར་གྱུར་པ་ནི། ། ཟབ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་པས་ཀུ་ཤ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། སྔས་སུ་གཞག་པར་བྱ། སྟན་དུ་ཡང་གདིང་བར་བྱ། དེ་ནས་སྲུང་སྐུད་གདགས་པ་ནི། སྲུང་སྐུད་དམར་པོ་ལ་མདུད་པ་དྲུག་ཏུ་ བོར་ལ།

One should chew the tooth-stick in silence. When giving it to be eaten, one should not speak. Nor should one throw it about hither and thither. One should discard the tooth-stick straight ahead in front of oneself. At that time, as for the signs: if at that moment it points toward oneself and its tip stands upright, it is explained as the supreme accomplishment. Likewise, if it points in another direction, it is explained as a middling accomplishment. If it points toward the intermediate directions or the north, one will attain worldly accomplishments. If, among a hundred discarded tooth-sticks, one should point downward, then there is no doubt that the accomplishment of the subterranean realm will be attained. Then, having thoroughly washed with scented water, one should perform the ritual rinsing. The mantra for making them drink three gulps of water over which the mantra has been recited is: OṂ VIŚUDDHA DHARMAPĀPAṂ NICĀSYA ŚODHAYA SARVA VIKALPĀN APANĀYA HŪṂ. Following that, in order to gladden the minds of the disciples, the Dharma should be explained: "In all the world systems, an Omniscient One does not appear. Like the Udumbara flower, he appears only once in a great while. Therefore, through this profound conduct of non-duality, which is difficult to encounter, the ripening of all the karma previously accumulated over many countless eons to bring sentient beings to Buddhahood is exhausted by seeing the profound maṇḍala." Then, having consecrated the kuśa grass with OṂ ĀḤ HŪṂ, it should be placed as a pillow and also spread as a seat. Then, as for tying the protection cord: one should tie six knots in a red protection cord.

དཔུང་པ་གཡོན་པར་བཏགས་ཏེ། བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བཅིང་བའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་གཏོར་མ་བཏང་ལ། སློབ་དཔོན་ནང་དུ་ཞུགས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་སྟ་གོན་གྱི་གནས་དེ་ཉིད་དུ། ཀུ་ཤའི་ སྟན་ལ་སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་སུ་འདུག་ལ། རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་བལྟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མི་སྨྲ་བར་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ། བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་མཚན་མོའི་མཐར་རྨི་ལམ་གང་དང་གང་རྨི་བ་འདྲི་བར་བྱའོ། ། དྲིས་པ་ཐོས་ནས་རྨི་ལམ་བཟང་ངན་ ཐོགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྨི་ལམ་བཟང་པོ་མཐོང་ན་སློབ་མ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ངན་པ་མཐོང་ན་བའི་རྣམ་ལྔ་འཐུང་དུ་གཞུག། དྲག་པོའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེས་རྟོག་པ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། སློབ་མ་ལྷག་ པར་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གསེར་རམ་དངུལ་ལམ། ཟངས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་བྱས་ལ། དེ་རྣམས་མ་འབྱོར་ན་ཁམ་ས་ལས་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེའི་གྲངས་མ་རྙེད་ན་ཁམ་ས་ལས་བྱའོ། ། ཀུན་ས་དཀར་གྱིས་ བྱུགས་ལ། པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་ཕྱག་མཚན་བཀོད་ལ་གཞག། དེ་ནས་བུམ་པ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་ཡི་གེ་ཁཾ་དཀར་པོར་གྱུར། ཁཾ་དཀར་པོ་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བུམ་པ་ནག་པོ་ར་རི་མེད་པ་དཀར་པོར་འདུག་པ། མགྲིན་པ་རིང་བ་ལྟོ་ཆེ་བ་མཆུ་འཕྱང་བ་ བསྒོམས་ལ། དེའི་ནང་དུ་པཾ་དམར་པོ་ལས་པདྨར་གྱུར་པའི་སྟེང་དུ།

Tie it to the left upper arm; this is the binding for protection. Then, having performed the offerings and dispatched the torma, the ācārya enters within and perfectly worships the deities of the maṇḍala with outer and inner offerings. As for the disciples, in that very place of preparation, they should sit upon seats of kuśa grass in the lion’s posture. In order to observe the signs of dreams, they should remain silent, bring Hevajra to mind, and sleep with a mind of meditative concentration (dhyāna). At the end of that night, one should ask what dreams they have had. Having heard what they say, one should explain the good and bad dreams without hesitation. Then, if a good dream is seen, one should rejoice in the disciple and describe the superior, middling, or inferior accomplishments (siddhi). If a bad one is seen, have them drink the five products of a cow and perform a wrathful homa; by that, the conceptual obscurations will be pacified. This is the sequence for the disciples’ preliminary preparation. Then, fashion a vijaya-kalaśa (victory vase) from gold, silver, or copper; if these are not available, make it from clay. If the number of precious materials for the other vases is not obtained, they too should be made from clay. Smear them all with white earth, and place the hand symbols (mudrā) upon the centers of lotuses. Then, contemplate the vases as being without intrinsic nature; from that, they transform into white syllables khaṃ. From the melting of the white khaṃ into light, the vases arise—black, free of stains, white in appearance, with long necks, large bellies, and drooping lips. Meditate on them, and within them, from a red paṃ, a lotus arises, upon which—

ཨ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་གཾ་ཙཾ་བཾ་གྷཾ་པཾ་ཤཾ་ལཾ་ཌཾ། དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། གཽ་རཱི་ཛཿ ལ་ སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དགྱེས་པར་བྱས་ལ། དབྱེར་མེད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་པྲོཀྵ་ཎ་དང་། ཨརྒྷ་དང་། ཨཉྩ་མཱ་ནཾ་དང་། བི་དྷི་དང་། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ལ་བསྟོད་པ་རྣམས་བྱས་ལ། དེ་ནས་འཛབ་བརྒྱ་རྩ་ བརྒྱད་བཟླས་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་སྤོས་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་ཆལ་བར་གཏོར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་དཀར་མེར་གྱིས་ཁེངས་པར་བསམ། དེ་ནས་དྲི་ཆབ་བཟང་པོ་དགང་བ་བླུགས་ལ། སྨན་ ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། ཤྭེ་ཏ་བྲྀ་ཧ་ཏི། ཨ་པ་ར་ཛི་ཏ། དནྡ། ཨུཏྤ་ལ། ཀཎྜ་ཀ་རི། ཧ་ས་དེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་ལས་བྱས་ཏེ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྟགས་སུ་བྱས་པའོ། ། འབྲས་སོ་བ་དང་། སྲན་མ་ཤ་དང་། ནས་དང་། ཏིལ་དང་། གྲོ་དང་། འདི་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཤེལ་དང་། དངུལ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། དུང་དང་། བྱི་རུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐུ་མདོག་གི་རྟགས་སུ་བྱས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་། ཆུ་དང་། སྨན་དང་། དྲི་དང་། བུ་རམ་དང་། ཀ་ར་དང་། བཟའ་ བ་རྣམས་གཞུག་གོ། ། བུམ་པ་ལ་བདག་པོའི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་།

From the syllable A, a sun maṇḍala arises, upon which are the syllables Hūṃ Gaṃ Caṃ Vaṃ Ghaṃ Paṃ Śaṃ Laṃ Ḍaṃ. From the complete transformation of these, the entire circle of deities is generated. Then, the wisdom maṇḍala is invited, and by means of the four mudrās—Gaurī Jaḥ and so forth—it is summoned, entered, bound, and pleased, and one should contemplate them as being inseparable. There, one performs the prokṣaṇa, argha, añcamānaṃ, vidhi, the five types of offerings, and the praises to the eight goddesses. Then, one recites the mantra one hundred and eight times and rests. Next, one should also make offerings of incense, scattering white flowers and so forth. Then, the deities melt into light, and one should contemplate the area becoming completely filled with the white bodhicitta. Then, one fills and pours in excellent scented water, ensuring it is also endowed with medicinal substances and the like. From the roots of śvetavṛhatī, aparājitā, danda, utpala, kaṇṭakārī, hasadeva, and so forth, the bodhicitta of the maṇḍala is made its sign. Rice, mung beans, barley, sesame, and wheat—these are the nature of the hearts of the deities of the maṇḍala. Crystal, silver, pearl, conch, and coral are made the signs of the colors of the bodies of the deities of the maṇḍala. Furthermore, one should add the moon, the sun, water, medicine, fragrance, molasses, sugar, and various foods. The vase should be endowed with the five [attributes], such as the sign of the lord and so forth, and [the colors] blue and white.

སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུའི་རས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མགུལ་བ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། མ་འབྱོར་ན་རས་ཡུག་གཅིག་གིས་སྤྱི་བོར་བཅིང་ངོ་། ། ཤིང་ལོ་མ་ཅན་གྱི་རིགས་བཟང་པོ་འབྲས་བུ་དང་ལོ་མ་དང་ཡལ་གར་བཅས་པས་ཁ་རྒྱན་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཞན་རྣམས་ནི་སྨན་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་གཞུག། ལྷ་རེ་རེ་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་བྱའོ། ། མཆོད་བསྟོད་འཛབ་ཀུན་འདྲའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་རྣམས་རས་བཏིང་བའི་སྟེང་དུ་མེ་ ཏོག་དཀར་པོ་ཆལ་བར་བཀྲམ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེའི་དུས་སུ་གར་གྱི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱང་འབུལ་ལོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱང་ཤར་གྱི་མཚམས་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། བགེགས་ མ་ལུས་རྣམས་ལས་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་བསྲུང་དུ་གསོལ་ཞེས་པས་བཅོལ། ། གཏོར་མ་དགུ། མར་མེ་དགུ། ལྷ་བཤོས་དགུ། སྤོས་དགུ། དེ་རྣམས་ནི་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་སྟ་གོན་གྱི་ཆོ་གའོ། ། ། ། སྟ་གོན་གྱི་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ། ཁྲོ་བ་མེད་པ། ཁོན་པ་མེད་པ། ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཐིག་གདབ་པའི་ལས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རས་བལ་ལ་ཤེས་རབ་མ་མཚན་དང་ལྡན་པས་བཀལ་བ། འཇུར་མདུད་ལ་སོགས་པ་མེད་པ། རིང་ཐུང་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་ལ། སྦོམ་ཕྲ་སྒོའི་ཉི་ཤུའི་ཆར་འགྱུར་བ་བཀལ་ཏེ། སྲད་བུ་སོ་སོར་བསྡོམས་ལ།

The necks of the vases should be bound with yellow, red, and green cloths. If these are not available, a single piece of cloth should be tied around the crown. The mouth-adornment should be made from a fine species of leafy tree, complete with fruit, leaves, and branches. The other vases should not be filled with medicinal substances and the like. Each deity should be formed from the melting of light. The offerings, praises, and recitations are all the same. Then, having spread a cloth over the vases, scatter white flowers and request them to be seated upon them. At that time, also present the offerings of dance. The vase of all activities, marked with a crossed vajra, should be offered to and requested to be seated in the outer northeast corner. Entrust it with the words: "Please protect [us] from all obstacles without exception until the work is accomplished." There should be nine torma offerings, nine lamps, nine divine cakes, and nine incense offerings; these constitute the preliminary ritual for the consecration of the vases. On the day following the preliminary ritual, perform an extensive fire offering (homa). The ācārya, possessing excellent characteristics, knowing the suchness of authentic primordial wisdom (jñāna), free from anger and resentment, and endowed with the insight of the mudrā, should request the deities of the maṇḍala to descend into the space before him. Then, begin the work of laying the lines. Furthermore, the cotton thread should be spun by a consort possessing the auspicious marks, free from knots and the like, twice the length of the maṇḍala, and in thickness one-twentieth of the door-width. Having spun it, the individual threads should be joined together.

པདྨ་བྷནྡྷའི་སྣོད་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་པའི་ནང་དུ་བཞག་ལ། དང་ལ་ སྲད་བུ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ། ། དེ་ལས་སོ་སོའི་ཡིག་འབྲུར་འགྱུར། ། ཡིག་འབྲུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། སྲད་བུ་འབྱུང་བར་བསམ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་ཡོད་པ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཉི་མ་ཟླ་བའི་བར་མིག་གི་ལྕགས་ཀྱུས། གཙོ་བོ་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གཙོ་བོ་སྔགས་དང་གཉིས་མེད་རྣམས། ། སྤྱན་དྲངས་ནས་ནི་དེ་ལ་བསྟིམ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་སྐུད་བསྐྱེད་ནས། སྲད་བུ་ལྔ་གཙོ་བོའི་སྔགས་བརྗོད་པས། གཅིག་ཏུ་སྒྲིལ་ལོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ། མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ་ཞེས་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ་མཐའ་གཉིས་དང་དབུས་སུ་བཀོད་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དེ་ལ་མཆོད་པ་འབུལ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་ཐུགས་ཀ་ནས། སྲད་བུ་འཛིན་པའི་གྲོགས་པོ་སྤྲུལ་ལ། ཛ་ཛ་ཞེས་བརྗོད་དུ་བཅུག་ལ་གཏད་པར་བྱའོ། ། དང་པོར་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་ཐིག་གདབ་ པར་བྱའོ། ། ཐིག་སྐུད་དག་ནི་འདེབས་པའི་ཚེ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་འགྲོ་དོན་དུ། ། ཁྱེད་ཀྱི་དོན་ནི་བྱ་ནུས་ཡིན། ། ཞེས་བསྐུལ་ཞིང་བརྗོད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ས་ཐིག་ཀྱང་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆུ་བདག་ཏུ་འདུག་ལ། སློབ་མ་བརྒྱ་ བྱིན་དུ་འདུག་ལ་ཚངས་ཐིག་གདབ། སློབ་དཔོན་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ལ། སློབ་མ་གནོད་སྦྱིན་དུ་འདུག་ལ་ཚངས་ཐིག་གཉིས་པ་གདབ། སློབ་དཔོན་བྱིན་ཟར་འདུག་ལ། སློབ་མ་དབང་ལྡན་དུ་འདུག་ལ་ཤར་ལ་གདབ།

Place [the thread] inside a lotus-shaped skull-cup (padma-bhāṇḍa) smeared with fragrant substances. First, meditate on the thread as being without intrinsic nature. From that, it transforms into the respective seed-syllables. Imagine that from the complete transformation of those seed-syllables, the thread arises. Then, from the heart of the wisdom [deity], the wisdom thread is drawn out by the yogi’s hook of the eyes, positioned between the sun and moon, and invited to dissolve into it—the principal Hevajra and the ḍākinīs of all the Buddhas, who are non-dual with the principal mantra. Having thus generated the wisdom thread, the five threads are twisted into one while reciting the principal mantra: oṃ vajrasamayasūtraṃ mātikrama hūṃ. Recite this one hundred and eight times. Arrange the three syllables oṃ āḥ hūṃ at the two ends and the center, and having consecrated them, present offerings to them. Then, emanate an assistant to hold the thread from the heart of the principal deity; have them say jaḥ jaḥ and hand the thread over. First, the lines should be struck in the sky. When laying the lines, exhort and say: "In order to benefit beings, including the Buddhas and so forth, throughout the entire world-system without exception, you are capable of performing this purpose." Likewise, the lines on the ground should be laid: the master sits at the direction of Varuṇa and the student at the direction of Indra to strike the Brahma-line. The master sits at the direction of Yama and the student at the direction of the Yakṣas to strike the second Brahma-line. The master sits at the direction of Agni and the student at the direction of Īśāna to strike the eastern line.

སློབ་དཔོན་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ལ། སློབ་མ་བདེན་ བྲལ་དུ་འདུག་ལ་ནུབ་ཏུ་གདབ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་དུ་འདུག། སློབ་མ་དབང་ལྡན་དུ་འདུག་ལ་བྱང་དུ་གདབ། སློབ་དཔོན་བྱིན་ཟར་འདུག། སློབ་མ་བདེན་བྲལ་དུ་འདུག་ལ་ལྷོ་རུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། སྲད་བུས་ཡོངས་སུ་ཐིག་གདབ་བྱ། ། སྲད་བུས་གཞལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། འཕེལ་འགྲིབ་ གཉིས་ཀྱི་ཉེས་ཡོད་པས། ། སྲ་བས་རབ་ཏུ་གཞལ་བར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བས། སྤ་ལ་སོགས་པའི་དྲང་ཞིང་སྲ་བ་ལ་ཀ་ཏི་ཀ་བྱས་ལ། ཐིག་རྐང་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་ཕྱོགས་རེ་རེར་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐིག་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་བཏབ་ལ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ཐིག་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་ནི། པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། པདྨའི་ཟེ་བ་བསྐོར་བ་ནི། ལྷའི་སྣམ་བུ་ལས་ཇི་ཙམ་རན་པར་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐར་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། མེ་འོད་གཉིས་ལས་ཆ་རེ་རེ་བསྐོར། རྟ་བབས་ཀྱི་སྣམ་བུ་བཞིའི་ཕྱོགས་ནས་ཆ་ཕྱེད། ལོགས་ཀྱི་ཆ་ཆེན་བཞི་ལ། གཅིག་ ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ། གཅིག་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་ར་དབུ་མ་དེའི་སྣ་པདྨའི་སྡོང་པོ་ལ་གཏད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ལ། མིག་གཉིས་ལ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། བཟློག་ལ་བལྟ་ཞིང་། ཧི་ཧི་ཞེས་པས་སྒོ་དབྱེ་བར་བསམ། དེ་ནས་ བཛྲ་བེ་ལ་ཞེས་བརྗོད་ལ། ཕྱིར་བྱུང་དེ་ནས་ཐིག་གདབ་པའི་ལས་ཟིན་ནས། ཡེ་ཤེས་སྐུད་པ་ལ་མཆོད་པས་མཆོད་ལ། སརྦ་མ་ར་ཏ་རྩི་པ་ར་ཨརྠ་རྩ། ས་ཏི་ཏ་ཏ་གཙྪ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པའི་རིམ་པའོ། ། ། །

The master should sit in the direction of the wind (northwest), and the disciple should sit in the direction of the absence of truth (southeast) to strike the line toward the west. The master remains in that same place, and the disciple sits in the direction of power (northeast) to strike the line toward the north. The master sits in the direction of the consumer of offerings (southeast), and the disciple sits in the direction of the absence of truth (southeast) to strike the line toward the south. One should strike the lines completely with the cord. It is said: "One should not measure with the cord, for there are the faults of both increase and decrease; therefore, one should measure with a rigid [rod]." Accordingly, having made a katika from a straight and rigid material such as bamboo, one should strike forty-two lines in each direction. Having thus struck the forty-two lines, one should encircle the center of the lotus up to the lines of the door-surrounds. As for encircling the filaments of the lotus, one should encircle them to an appropriate extent from the deity's ledge. At the perimeter of the maṇḍala, one should encircle one part each for the vajra fence and the fire-light. From the four sides of the four tiers of the archway, there is a half-part. Regarding the four great parts of the sides: one is the wheel of dharma, and on the other, the central prong of the crossed vajra should be directed toward the lotus stalk. Then, the guru sits in the center of the maṇḍala, visualizes the sun and moon maṇḍalas in his two eyes, looks back, and thinks of opening the doors with the sound "hi hi." Then, reciting "vajra vela," he goes outside. Once the work of striking the lines is finished, he makes offerings to the wisdom cord and recites "sarva mara taratsi para artha tsā satita tagaccha" to request the deities to depart. This is the sequence for striking the wisdom lines.

དེ་ནས་ འབྲས་ལ་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ་ལེགས་པ་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་བཞག་ལ། དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བྱས་ལ། བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་ལྔར་བསྒྱུར་བར་བསམ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཚོན་སྣ་ལྔར་འབྱུང་བར་བསམ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཉི་ཟླའི་འབར་མིག་ལྕགས་ཀྱུས། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ མཁའ་འགྲོ་མ་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཚོན་ལ་ཐིམ་པར་བསམ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲཱ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ། ཞེས་ལན་མང་དུ་བཟླས་ལ། ས་ཚོན་ལ་མཆོད་པ་འབུལ། བྱང་ཤར་མཚམས་ནས། བླ་མའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ནག་པོ། དཀར་པོ། སེར་པོ། དམར་པོ། ལྗང་གུའི་རེ་ཁཱ་ལྔ་པོ་མཉམ་པོར་མཐོ་གང་དུ་དྲངས་ལ་མཆོད་པ་དབུལ། རེ་ཁཱ་ལ་མེ་ཏོག་སིལ་མ་གཏོར། དེ་ནས་རེ་ཁཱ་འདྲེན་ཁར་བླ་མས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་སྒྲོལ་བྱེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་རྒྱལ་པོ་ཉིད། ། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ཞེས་སོ། ། ཉེས་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བས། ། ཚོན་གྱི་ལས་ནི་ཡང་དག་བརྩམ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་དང་པོ་དབྱེ། ། ཕྱི་ནས་ཀུན་དུ་སློབ་མས་སོ། ། ཞེས་འབྱུང་ངོ་། ། མཐེ་ཆུང་དང་ནི་མཐེ་བོ་སངས། ། དྲང་ལ་འཐོ་བར་ཡང་དག་བྲི། ། གལ་ཏེ་ རི་མོ་མི་མཉམ་ན། ། ཡོ་ཞིང་དམའ་དང་བཅས་པ་དང་། ། རི་མོ་དམའ་བས་མི་འགྲུབ་ཅིང་། ། ཡོན་པོས་གདུང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། ཆད་པས་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་དང་། ། གཉིས་ཀ་འཆི་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བས། ། ཤིན་ཏུ་གཟབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཞུང་དང་མཐུན་པར་ཚུལ་ བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཚོན་དགྱེ་བའི་རིམ་པའོ། ། ། །

Then, having arranged the colors in sequence upon the rice grains that have been well-dyed, one should contemplate that they are rendered without intrinsic nature and transformed into the five syllables BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ. One should contemplate that from the total transformation of these, the five colors of the pigments arise. Then, with the hook of the yogi’s blazing sun and moon eyes, one should invite Hevajra and the ḍākinīs together with their retinues and contemplate them dissolving into the pigments. Recite "OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ" many times and present offerings to the colored earth. Starting from the northeast corner, draw the five lines—black, white, yellow, red, and green—in the order of the gurus, each one finger-breadth in height, and present offerings. Scatter loose flowers upon the lines. Then, as the lines are being drawn, the guru should say: "This is the pure expanse of reality (dharmadhātu), Which liberates the realm of sentient beings. It is the glorious King of Blood-Drinkers, The abode of all the Tathāgatas." "Being completely liberated from all faults, One should correctly undertake the work of the colors. The master should draw first; Afterwards, the disciples [should follow]." Thus it is said. "With the little finger and the thumb extended, Draw straight and without deviation. If the lines are uneven, Crooked, or low, The lines being low, success will not be achieved, And being crooked, they will produce suffering. If they are broken, know that both The master and the disciple will die." Since this is stated, one must be extremely careful. Then, in accordance with the source text, the maṇḍala should be drawn in the proper manner. This is the sequence for applying the colors.

དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བར་བདུད་བཞི་བསྣོལ་བ་དང་། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ན་ར་ཀ་པཱ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་བཅས་པ་དཀར་པོ་བྲི། ཤར་དུ་གྲི་གུག་ ནག་པོ་བྲི། ལྷོ་རུ་ཌ་མ་རུ་དམར་སྐྱ། ནུབ་ཏུ་རུས་སྦལ་དམར་སེར། བྱང་དུ་སྦྲུལ་ལྗང་གུ། བྱང་ཤར་དུ་སེང་གེ་དམར་སྔོན། ཤར་ལྷོར་དགེ་སློང་དཀར་པོ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་འཁོར་ལོ་ལྗང་སྔོན། ནུབ་བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁྲ་བོ་རྣམ་པར་དགོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་ཙམ་ན། ཡང་ལྷ་སོ་སོའི་རང་ གི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་དགོད། བུམ་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱང་ཤར་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་བྲིས་པའམ། དགོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་བླ་རེ་དམ་པ་བྲེ་བ་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་བྲི་ཞིང་དགྲམ་པར་བྱ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་གི་གཏོར་མ་རྣམས་ བཙུགས་ལ། ཕྱོགས་སྐྱོང་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་ལ། དེ་ལ་སྤྱན་དྲངས་ལ་བསྟིམས་ལ་བཞག། དེ་ནས་བུམ་པ་རྣམས་ཐོགས་ལ། སྤོས་ཀྱིས་སྣ་དྲངས་ལ་རོལ་མོའི་ཆ་བྱད་སྣ་ཚོགས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་དགོད། ལས་ཐམས་ཅད་པ་བྱང་ཤར་ མཚམས་སུ་དགོད། དེ་ནས་དགོངས་ཀའི་དུས་སུ། བླ་མ་རྒྱན་ཆས་དགོད་ཁྲུས་བྱ། ལུས་དྲི་ཞིམ་པོས་བསྒོ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲམ་དུ་ཆག་ཆག་གདབ། དེ་ནས་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ལ། ཙཎྜ་ལཱི་དང་ལྷན་ཅིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། མེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱ། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་ཡན་ ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ།

Having thus drawn the maṇḍala, one should now arrange the mudrās. In the central hub, upon a sun maṇḍala, draw a white human skull (narakapāla) crossed with a vajra, with the four Māras lying prostrate beneath it. In the east, draw a black curved knife (kartṛkā); in the south, a pale red ḍamaru; in the west, an orange-red tortoise; in the north, a green snake; in the northeast, a reddish-blue lion; in the southeast, a white monk; in the southwest, a bluish-green wheel (cakra); and in the northwest, a multicolored vajra. While arranging the mudrās in this manner, one should also recite the heart mantra of each respective deity as they are placed. Furthermore, the eight vases should be drawn or arranged in the locations of the east and so forth. This is the sequence for arranging the mudrās. Then, a sublime canopy should be spread, and all other ornaments should be drawn and displayed. Outside, the torma offerings for the directional protectors should be set out. The directional protectors are generated from their seed syllables, invited, and dissolved into them, where they are then established. Then, taking the vases, led by incense and accompanied by various musical instruments, one should circumambulate the maṇḍala three times and arrange them according to the ritual procedure. The all-accomplishing vase (karmasarvakṛta) should be placed in the northeast corner. Then, at the time of evening, the guru should adorn themselves with ornaments, perform the ritual ablution, and anoint the body with fragrant scents. One should sprinkle water to consecrate the ground around the maṇḍala. Then, sitting upon a comfortable seat, one should practice together with Caṇḍālī; if that is not possible, do so through meditative absorption (samādhi). Then, the guru should properly generate the maṇḍala of deities endowed with the six limbs.

དེ་ནས་གཽ་རཱི་ལ་བཀའ་བསྒོ་བ་ལ་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་པ་དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་འབུལ། དེ་ནས་གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་བྱས་ལ། གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་ དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། པྲོཀྵ་ཎ་དང་། ཨརྒྷ་དང་། ཨཉྩ་མཱ་ནཾ་དང་། བི་དྷི་དང་། སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཆོད་པས་མཆོད། རས་དང་། ཙནྡན་དང་། གུར་གུམ་ཆར་དུ་འབབ་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་མཆོད་པས་མཆོད། དེ་ནས་བདུད་རྩི་མཆོད་པས་ཀྱང་ རིམ་བཞིན་དུ་མཆོད། དེ་ནས་བསྟོད་པ་ཉི་ཤུ་པས་ལྷ་རྣམས་ལ་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་གླུ་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུའི་རྣམ་པས་ཀྱང་མཆོད། ག་ཎ་ཙཀྲ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར། སྨོན་ལམ་གྱི་ཚོགས་བརྗོད། བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས། གཏོར་མ་དགུ་ཡང་ འབུལ་ལོ། ། ། ། འདི་ན་མར་དབང་བསྐུར་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ། སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་དང་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔོན་དུ་བརྟགས་པའི་སློབ་མ་མཚན་དང་ལྡན་པས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ སྐུ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། གཙོ་བོ་ལྷ་མོར་བཅས་པ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོས་བདག་ནི་གཞུག་པར་གསོལ། ། ཞེས་སློབ་དཔོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་སྐད་ བརྗོད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། །

Then, having issued the command to Gaurī, the deities are invited and the offerings are presented to them. Then, having performed the entry, the binding, and the generation of delight, they are dissolved into non-duality. To that, the offerings should be presented: the prokṣaṇa, argha, añcamāna, vidhi, incense, flowers, and so forth, and one should worship with the offerings of the eight goddesses. One should worship with the rain of cloth, sandalwood, and saffron, and with various other offerings. Then, one should also worship in succession with the offering of amṛta. Then, one should praise the deities with the twenty-verse praise. One should also worship with various songs and the form of auspicious songs. Perform the great gaṇacakra feast circle. Recite the collection of aspiration prayers. Perform three circumambulations. Also, present the nine torma offerings. From here, one should proceed to the conferral of empowerment. Following the sequence for the entry of the disciples, the ācārya himself should enter. Then, the qualified disciple who was previously examined should speak as follows: "I take refuge in the ācārya, the nature of all Buddhas. I also prostrate to the principal deity and the assembly of goddesses. O Protector, please lead me into the supreme city of great liberation." Thus, one should make this supplication to the ācārya. Then, the ācārya says: "I shall lead the disciple into this essential maṇḍala, the supreme city of glorious Heruka, the abode of all the Tathāgatas."

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ན་མཿཏེ་ཧཱུྃ། ན་མཿམི་ཧཱུྃ། ན་མོ་ན་མ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་དེ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་ཡིད་འོང་། ། སྡོམ་པ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དག་པ་ཡི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། རིན་ ཆེན་རིགས་ལ་རྟག་ཏུ་ནི། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ལུས་གཟུང་། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་པོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། སྡོམ་པ་གཟུང་བའོ། ། དེང་ཁྱོད་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཡེ་ ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་འཚལ།

Then, one should pay homage to the deities of the maṇḍala by way of body, speech, and mind: Oṃ namas te hūṃ, namas mi hūṃ, namo nama hūṃ svāhā. Then, the ritual for the vows is to be recited and bestowed as follows: "I have gone for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the Three Jewels. This is the delightful Buddha family; it is the firm vow. You must hold the mudrās of the vajra and the bell. The bodhicitta is the vajra, and insight is known as the bell. You must hold them, for the Guru is equal to all the Buddhas. This is explained as the samaya vow of the pure vajra family. In the Jewel family, one must always, six times every day, constantly give the four kinds of generosity: the Dharma, material goods, fearlessness, and loving-kindness. One must also uphold the sublime Dharma of the three vehicles—outer, inner, and secret—without exception. This is the delightful samaya of the pure Lotus family. In the great and supreme Action family, one must correctly uphold all the vows and perform the activities of offering to the best of one's ability. This is the taking of the vows. Today you have entered among the heroes and yoginīs. I shall generate in you the primordial wisdom of the glorious Heruka. If you are to attain the accomplishments of all the Tathāgatas and all the heroes and yoginīs, what need is there to mention other accomplishments?"

ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཉམས་ པར་གྱུར་ཏ་རེ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པ་ནི། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲ་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ནས་གཤེགས། ། དེ་ནས་ཀ་པཱ་ལའི་ནང་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པས་དམ་ཚིག་གི་ཆུ་བླུད་པ་ནི། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པས་གཟི་མདངས་དང་ལྡན་པར་འདི་ སྐད་དུ་བརྗོད་དེ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འདིས་འགྲུབ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཉྩ་ཨ་མྲྀ་ཏོ་ཀ་ཋ་ཧཱུྃ། འདི་ནས་བརྩམས་ཏེ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ང་ཉིད་ཡིན་གྱིས་གང་ངས་འདི་བྱོས་ཤིག་ཅེས་ བསྒོ་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ང་ལ་བརྙས་པའི་ལས་མ་བྱེད་ཅིག། བྱས་ན་ཁྱོད་མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པར་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྷུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ཤིག། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ལ་དབབ་པར་ མཛོད་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དུ་གཞུག་གོ། ། སློབ་མ་ལ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་བླུད་ལ། གུ་རུ་འགྱིང་བག་དང་ལྡན་པས་གོ་ཆ་བགོས་ལ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ནས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས། གཙོ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་བཀུག་ལ་ཤི་ཥྱའི་སྙིང་གར་གཞུག་ གོ། ། བཅུག་པས་སྨྲ་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལས་རྣམ་བཞིའི་ཁ་དོག་གང་དང་གང་མཐོང་བ་དེ་དང་དེ་མཐུན་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཐོགས་ལ་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག།

You must not speak of this in the presence of those who have not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired. "O glorious Heruka, you have now truly entered my heart. If you speak of this method, it will immediately tear [my heart] and depart." Then, having poured the samaya water—consisting of the five amṛtas—into a kapāla, one says with the splendor of the Hevajra: "This is your hell-water; if you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, the accomplishment will be achieved through this vajra-amṛta water. Oṃ sarva pañca amṛta okaṭha hūṃ. From this point on, I am the glorious Heruka himself; whatever I command you to do, you must do. Do not act with contempt toward me. If you do, you will pass away without having abandoned your suffering and fall into hell." Then, have them say: "May all the vīras and yoginīs grant their blessings! O glorious Heruka, please descend into me!" Having given the disciple the five types of amṛta to drink, the Guru, assuming a majestic posture and donning the armor, should emanate light rays from the heart of the jñānasattva at his own heart, summoning the principal deity and the yoginīs, and cause them to enter the disciple's heart. By entering, they will become able to speak. One should then show them the colors corresponding to whichever of the four activities they perceive. Then, holding a flower garland and saying "pratīccha vajra," they should be led into the maṇḍala.

དེ་ནས་སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་ལག་ པ་ནས་བཟུང་ལ། མིག་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། ཕྱེ་བས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཏྲ་ཨ་པ་ཧ་ར་བ་ཏྲ་ལཾ་ཧྲི་ཞེས་བརྗོད་ལ་གདོང་གཡོགས་ཕུད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ལ་ལྟོས། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རིགས་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འགྲོ་བའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཀུན་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་ནི་མངོན་སུམ་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་བསྐྱང་བ་དང་། གསང་ སྔགས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་གྱིས། ། ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། མེ་ཏོག་གང་དུ་ལྷུང་བའི་ལྷ་ངོ་བསྟན། ལྷ་གཞན་ཡང་བསྟན་ཏེ། སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་དགོད་པའི་སྐབས་སུ་ཕྱག་མཚན་ཁ་དོག་ལས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྟན། ཕྱག་མཚན་ཡང་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། སློབ་མ་ དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེས་ན་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞིར་བྱུང་བ་ན། ཚད་མེད་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྒོ་བཞི་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྟ་བབས་བཞི་ནི་ཡང་དག་ པར་སྤོང་བ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དྲ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུ་ངུ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དར་ན་པ་ཏི་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་རྣམས་ནི་ ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

Then, it should be tied around the head of the disciple. Then, taking the disciple by the hand, the eyes should be opened with these words: "Glorious Heruka now strives to open your eyes. By opening them, you shall see all; the vajra eye is unsurpassed." Reciting "Oṃ vajranetra apahara paṭalaṃ hrīḥ," the face covering is removed and one says: "Behold this excellent maṇḍala! Now, generate supreme faith. You are born into the family of yoginīs, blessed by mantra and mudrā. All the excellences of wandering beings and all accomplishments will become manifest to you. Maintain all the samayas and apply yourself to the secret mantra." Having said this, the deity upon whom the flower fell is shown, and the other deities are also shown. At the time of arranging the body colors and hand symbols, they should be identified by their colors and shown; the hand symbols should also be shown in the proper manner. This is the sequence for entering the disciple into the maṇḍala. Therefore, when the celestial palace appears as a square, it is the nature of the purification of the four immeasurables. The four doors are the nature of the purification of the four applications of mindfulness. The four archways are the nature of the purification of the four right abandonments. The half-lattices are the purification of the great afflictions. The lattices are the purification of the minor afflictions. The eight pillars are the purification of the eightfold noble path. The ornaments such as the darnapaṭi are the characteristics of the purification of discipline.

འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ནི་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་ནི་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་རྟགས་སོ། ། མེ་རི་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བགེགས་ལ་སོགས་པས་མི་ཚུགས་པའི་རྟགས་ སོ། ། བུམ་པ་བརྒྱད་ནི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་རྒྱས་ཤིང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ངོས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་རྟགས་སོ། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཽ་རཱི་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཆོམ་རྐུན་མ་ནི་གཏི་མུག་དང་སྒྲ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རོ་ལངས་མ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་དྲི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་འདོད་ཆགས་དང་རོ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་ བཞིན་ནོ། ། རི་ཁྲོད་མ་ནི་གཏི་མུག་དང་ཆུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཏུམ་མོ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་མེ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཡུང་མོ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་རླུང་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཡབ་དང་མཐུན། དེ་ནི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་བླ་མའི་ཞབས་ལ་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡོན་གྱི་མཆོག་རྣམས་ཐོགས་ལ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ་དབང་ནོད་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དབང་བསྐུར་བ། ། འགྲོ་བ་སྐྱོབ་ཕྱིར་གཟི་བརྗིད་ཅན། ། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་སོགས། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་དེང་སྩོལ་ཅིག། དཔའ་བོ་ཆེན་པོས་མི་ལྡོག་པའི།

The five sensory qualities are the purity of form, sound, and so forth. The vajra fence is the sign of turning the wheel of the profound Dharma. This mountain of fire is the sign of being unassailable by the obstacles of perversion and the like. The eight vases are the sign of being expanded by great qualities and completely filled with the aspect of great compassion. That is the suchness of the maṇḍala. The Blessed One Hevajra is the nature of the purity of the aggregate of consciousness and hatred. Gaurī is the nature of the purity of hatred and form. Caurī is the nature of the purity of delusion and sound. Vetālī is the nature of the purity of pride and smell. Ghasmarī is the nature of the purity of desire and taste. Pukkasī is the nature of the purity of hatred and earth. Śavarī is the nature of the purity of delusion and water. Caṇḍālī is the nature of the purity of pride and fire. Ḍombī is the nature of the purity of desire and wind. Nairātmyayoginī is similar to the Father. That is the suchness of the deity yoga. Then, the disciple should prostrate with faith at the feet of the guru. Holding the supreme offerings, they should offer them to the guru and make a supplication for the sake of receiving the empowerment: "O glorious Heruka, who confers empowerment, Possessing majesty to protect wandering beings, Source of such qualities and so forth, Please grant them to me now. Great Hero, of the irreversible..."

། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་བགྱིད། ། ཅེས་སློབ་དཔོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཇུག་པའི་སྒོ་ལྷོ་ཕྱོགས་ སུ་པདྨ་བརྒྱད་པ་བྲིས་པའི་སྟེང་དུ་སེང་གེའི་ཁྲི་བཤམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟན་བཏིང་ལ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ། བླ་མ་ལ་གུས་ཤིང་གཏོང་སེམས་ཆེ་བ་དེ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་འབད་དེ་ཅི་ནུས་པས་མཆོད་ལ། སློབ་མའི་ སྟེང་དུ་གདུགས་དཀར་པོ་བཟུང་ལ། མེ་ཏོག་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་ལ་ཡུངས་ཀར་དང་བདུད་རྩི་ལྔའི་ཆུས་བདག་ཉིད་གཟི་བརྗིད་བཅས་པས་གཏོར་ཞིང་སྔགས་བརྗོད་དེ། དབང་བསྐུར་བའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་བགེགས་བསྐྲད་པར་བྱའོ། ། ར་བ་ དྲ་བ་གུར་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཁྲུས་བྱས་ལ་གོས་བཟང་པོ་གོན་ལ་ཁྲི་ལ་བཞུགས་པས། སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཏོར་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ཨོཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོ་ཞེས་བརྗོད་ལ་གཏོར་རོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལྷུང་བ་བླངས་ལ་སློབ་མའི་མགོ་ལ་ བཅིངས་ལ། ཨོཾ་དྷརྨཱ་ཀུནྡྷ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་པདྨའི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས། སྔགས་པས་བུམ་པ་རྣམས་བཏེག་ལ། སློབ་མའི་མགོ་ལ་གཏུགས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཏྭཾ། ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་བཏེག་ལ་ དྲིལ་བུའི་སྒྲ་བསྒྲགས་ལ་གླུའི་རྣམ་པ་བླངས་ལ་ཆུའི་དབང་བསྐུར། སྔགས་གོང་མ་བརྗོད།

"Please grant me the empowerment. For the sake of all sentient beings, I shall always act as the master." Thus, one should make this supplication to the master. Then, at the southern entrance of the maṇḍala, a lion throne should be arranged upon a drawn eight-petaled lotus. Upon that, a seat of variegated lotuses should be spread, and the disciple—who possesses non-dual intelligence, is devoted to the guru, and has great generosity—should be seated. One should diligently make offerings to the deities of the maṇḍala as much as possible. Holding a white parasol over the disciple, one should begin the empowerment with flowers, water, and so forth. First, one should sprinkle oneself with white mustard seeds and the water of the five nectars (amṛta) while reciting the mantra, thereby expelling the obstructing spirits (vighna) that hinder the empowerment. One should also construct the fence, lattice, and canopy. Then, the disciple, having bathed and put on fine clothes, sits upon the throne. With their cupped hands filled with flowers, they should scatter them over the maṇḍala. Reciting the mantra "Oṃ pratīccha vajra hoḥ," they scatter them. Then, taking the flower that has fallen, it is tied to the disciple's head while reciting "Oṃ dharmakunda abhiṣiñca." Then, with both hands in the lotus gesture, the practitioner lifts the vases, touches them to the disciple's head, and confers the empowerment while reciting the mantra "Oṃ vajra abhiṣiñca mi tvām." Then, lifting the Victorious Vase (vijaya-kalaśa), sounding the bell, and singing in the manner of a song, the water empowerment is conferred while reciting the aforementioned mantra.

དེ་ལྟར་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བས། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྡིག་སྒྲིབ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་བསམ་མོ། ། གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་བརྡུངས་པ་དང་། བ་སོ་ལས་འབུར་དུ་བརྐོས་པ་དང་། ཐང་ཀ་ལ་ སོགས་པའི་རི་མོར་བྲིས་པ་དང་། གོས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ། དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པར་བྱས་ལ། ཨཾ་ལས་རཏྣ་སཾ་བྷ་བ་བསམས་ལ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དགྱེས་པར་བྱས་ཏེ། བསྟིམ་ལ་ མཆོད་པ་དབུལ། འཛབ་ཅི་ནུས་ཀྱང་བྱས། དེ་ནས་བསྟོད་པ་བྱ། སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱི་ཚིག་བརྗོད། དེ་ལྟར་བྱས་པས་གཞན་ལ་བསྟིམས་པ་དང་། མཆོད་པ་འཛབ་དང་བསྟོད་པ་དང་། སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱི་ཚིག་བརྗོད་པ་ཀུན་འདྲེ་ཀུན་ལ་བྱ། དེ་ལ་ཅོད་ པན་གྱི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ། དར་དཔྱངས་གཉིས་ཐོགས་ལ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཐོར་ཚུགས་ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྔགས་པ་ཡིས། ། རིན་ཆེན་དག་གི་དབུ་རྒྱན་དང་། ། དར་དཔྱངས་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ པཊྚ་ཀ་བཛྲ་ཨ་རལླི་ཧོ། ། ཞེས་བརྗོད་དེ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མདུན་དུ་བཞག་ལ། དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལས། ཛཾ་ལས་པདྨར་གྱུར་པ་ལས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སུ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་མའི་སྙིང་གར་བཞག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་སངས་ རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱལ་པོ་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་དབང་མཆོག་ཉིད། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏིཥྛ་བཱི་ར་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ།

Thus, by conferring the water empowerment, one should contemplate that all the obscurations of conceptual thought are eliminated. Regarding [images] fashioned from gold and the like, carved in relief from ivory, painted as thangkas and so forth, or any variety of cloth [images], one should render them non-apprehensible. Then, visualizing Ratnasambhava arising from the syllable Aṃ, one should summon, cause to enter, bind, and please the wisdom-being (jñānasattva), and having dissolved it [into the image], present offerings. Recite the mantra as much as possible, then perform the praise and recite the verses on the nature of existence (bhava). By doing so, the dissolution into others, the offerings, the mantra recitation, the praise, and the recitation of the verses on the nature of existence should be performed for all the spirits. Then, having transformed [the image] into the form of a crown and holding two silk streamers, one should bestow it while saying: "Adorned with a topknot and a crown, Praised by all the Buddhas, This precious head-ornament and Silk streamer empowerment is bestowed." Oṃ vajrapaṭṭaka vajrārali hoḥ. Having said this, it is bestowed. Then, placing the vajra in front, one should render it non-apprehensible. From the syllable Jaṃ, it becomes a lotus, from which Amitābha is generated. From the complete transformation of that, the vajra is placed at the disciple’s heart, and one says: "This is the nature of all Buddhas, The glorious King Heruka, The supreme empowerment of the ḍākinīs; Today, it is bestowed upon you." Oṃ śrī heruka adhipati tvaṃ abhiṣiñca tiṣṭha vīra samaya tvaṃ.

ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བརྗོད་ལ། ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་མདུན་དུ་བཞག་ལ། དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལས། ཁཾ་དང་རལ་གྲི་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ལས་ བྱུང་བ་དྲིལ་བུ་ལག་པ་གཡོན་པར་བྱིན་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་གྱིས། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བས་བཤད། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་ བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། སྲིད་པ་དམ་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཏྭཾ་ས་མ་ཡ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཞེས་བརྗོད་ལ་ལག་པ་གཡོན་པར་སྦྱིན་ནོ། ། དྲིལ་བུའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ལ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་དབང་ བསྐུར་བའི་མིང་གདགས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ཤྲཱི་སྒྲ་དང་བཅས་པར་པདྨའི་མཐར་ཐུག་པའི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་རོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཁྱེད་ ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བཅང་བར་བགྱི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷཱ་ར་ཡ་མི་ཧཱུྃ།

"O being without beginning or end, Vajrasattva, great joy, Samantabhadra, the self of all, the lord of the vajra-pride manner!" Reciting this, the vajra is placed in the right hand. This is the vajra empowerment. Then, having placed the bell in front, from the state of non-apprehension, the syllable khaṃ, a sword, and Amoghasiddhi arise. The bell is given into the left hand, and one says: "This is explained by all the yoginīs as the melody of insight. You too must always hold it; the Victors have explained it as supreme awakening. Existence is pure by its very nature; by its very nature, it is made non-existent. The being whose nature is pure will make existence sacred." Reciting "Oṃ vajrasattva tvāṃ samaya abhiṣiñcāmi," it is placed in the left hand. This is the bell empowerment. Having thus given the bell, one should visualize it as possessing the Great Seal (mahāmudrā). Then, the name empowerment is conferred through the mantra: "Oṃ śrī heruka adhipati tvāṃ abhiṣiñcāmi śrī heruka nāma abhiṣekata." Reciting this, the name empowerment is conferred, including the sound "Śrī" and ending with "Padma." "This is the nature of all Buddhas, held in the hand of glorious Heruka. You must always hold it; the glorious Heruka is firm in his conduct." Having had him hold the vajra tip, one recites this mantra: "Oṃ sarvatathāgata siddhi vajra samaya tiṣṭha eṣa tvāṃ dhārayāmi hūṃ."

ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་དབང་སྦྱིན་པར་ བྱའོ། ། ཨ་ལས་བྷནྡྷར་གྱུར་པར་བསྒོམ། ཨོཾ་ལས་གྲི་གུག་ཏུ་གྱུར་པར་བསྒོམས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཌ་མ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་རྡོ་རྗེ་བཅས། ། དྲིལ་བུ་སིལ་སིལ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། ཚངས་པའི་སྐུད་ཐོགས་རྣལ་འབྱོར་བདག། གྲི་གུག་ དང་ནི་ཀ་པཱ་ལ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོས་བླང་བར་གྱིས། ། གྲི་གུག་དང་ཐོད་པས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་ནི། ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། དྲག་པོ་དང་། རེངས་པ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། རྨོངས་པར་བྱས་པ་དང་། གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་རྣམས་ ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པར་བྱོས་ཤིག། མཆིལ་ལྷམ་བགོ་བ་དང་། ཆར་དབབ་པ་དང་། ཉི་ཟླ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་མཁའ་འགྲོ་མའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཅི་དགའ་བར་འགྲུབ་པར་གྱིས་ཤིག། དེ་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་པའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ནས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་ པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་ལུས་དག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་སྐུའི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། འབྲས་བུ་ནི་གང་དང་གང་སྐལ་བ་མཉམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ས་བརྒྱད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་ དབང་ཐོབ་པས། བླ་མས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་བསྒྲུབས་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་མི་མེད་ཅིང་དབེན་པར་བྱས་ཏེ། ཡོལ་བས་བར་དུ་བཅང་ལ། མཎྜལ་གྲུ་བཞི་པ་བྱས་ལ། དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བདུད་རྩིས་ཆག་ཆག་བཏབ་པ་དེར། མེ་ཏོག་སིལ་མ་བཀྲམ། སྟན་སྣ་ཚོགས་པ་ བཟང་པོ་བཏིང་ལ།

Uttering "Ha Ha Ha Ha Ho," one should bestow the vajra-vow empowerment with the right hand. Meditate that from the syllable A a skull-cup (bhāṇḍa) is formed, and from the syllable Oṃ a curved knife (kartṛkā) is formed, and then say these words: "The glorious Heruka’s khaṭvāṅga, The yogi’s ḍamaru, The vajra-khaṭvāṅga together with the vajra, The bell resounding with a tinkling sound, The yogi who wears the Brahma-thread— Take up the curved knife and the skull-cup, O great hero!" Thus, the empowerment is conferred with the curved knife and the skull-cup. The disciple endowed with these [implements] shall accomplish without obstruction the activities of pacifying, enriching, magnetizing, subjugating, paralyzing, expelling, bewildering, and slaying, as well as all other [rites]. May you accomplish all the siddhis of the ḍākinīs, such as wearing sandals, causing rain to fall, and seizing the sun and moon, just as you desire. This is the granting of the authorization. From the flowers and so forth up to the empowerment of the curved knife and skull-cup, because these purify the body, they are called the "empowerment of the body." If one asks what the result is and with whom it shares a common lot: it shares a common lot with a bodhisattva of the eighth bhūmi. Then, having received the empowerments of the flowers and so forth, the guru should prepare a secluded place free of people for the conferral of the secret empowerment. Having enclosed the area with a curtain and prepared a square maṇḍala, one should sprinkle it with fragrant scents and nectar (amṛta) and scatter loose flowers. Upon it, various excellent seats should be spread.

སློབ་མས་ཤེས་རབ་མ་མཚན་དང་ལྡན་པ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ། འདི་སྐད་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཏེ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་སོགས་མཛད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེ་རྣམས་ཀྱི། ། ཡང་དག་དོན་ མཆོག་རྣམ་པར་དག། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་ཡིས། ། མཆོག་གི་དབང་ནི་བསྐུར་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་འཁོར་བ་ཡི། ། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་བསལ་བར་མཛོད། ། རྣལ་འབྱོར་བདུད་རྩི་དྲི་མེད་མཆོག། རབ་རིབ་ཉེས་པའི་དྲི་མ་འཇོམས། ། གང་ནི་བྱང་ཆུབ་བླ་མེད་པ། ། དེ་རིང་བདག་གིས་ཐོབ་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཤེས་རབ་མ་བདག་མེད་མར་བསྐྱེད་ལ། དེ་ལ་གོ་ཆ་དང་བྱ་བ་དང་། གནས་གསུམ་དུ་ཡང་ལྷ་གསུམ་བསྐྱེད་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། རྗེས་སུ་དགྱེས་པ་བྱས་ཏེ་བསྟིམས་ལ། མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་ཏེ། འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། མཁའ་གསང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཨོཾ་པདྨ་སུ་ཁ་དྷཱ་ར་མ་ཧཱ་རཱ་ག་སུ་ཁཾ་ད་ད་ཙ་ཏུར་ཨཱ་ནནྡྱ་བྷ་ག་བི་ཤྭ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྭ་མེ། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཧཱ་ད་ཤ་ཙ་ཏུ་ར་ཨཱ་ནནྡ་ད་མ་ཀ་ཁ་ག་མུ་ཁེ་ཀ་རཱ་ཤོ་ནཱ་ཐ་ཧཱུྃ་ ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྭ་མེ། ཞེས་བརྗོད་པས། ཉེས་པ་མེད་དེ་རྣམ་པར་དག་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་མཛད་ཅིང་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་མཚན་མའི་ལྟེ་བའི་ཧཱུྃ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ ནས། ཐུགས་ཀར་ཐིམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བྱས་ནས།

The disciple should offer a consort endowed with the [proper] characteristics to the guru and make this supplication: "You are the glorious Heruka, Who brings bliss and so forth to the Sugatas. For the great Bodhisattvas, You are the utterly pure, supreme, true meaning. Just as you conferred the supreme empowerment With the nectar of suchness, Likewise, please dispel for me The sufferings of saṃsāra. The supreme, stainless nectar of yoga Destroys the stains of the fault of cataracts. May I today attain that Which is unsurpassed awakening." Having spoken thus, one should make the supplication. Then, the guru should generate the consort as Nairātmyā. Upon her, he should generate the armor and the activities, and also generate the three deities at the three places. Having summoned the wisdom-being (jñānasattva), and having performed the entering, binding, and subsequent pleasing, he should dissolve it and crown her with Akṣobhya. Then he should say: "Having blessed the secret space: Oṃ padma sukha dhāra mahārāga sukhaṃ dada caturānandya bhaga viśva hūṃ hūṃ hūṃ karyāṃ kuruṣva me. Oṃ vajra mahādaśa caturānandadamaka khagamukhe karāśonātha hūṃ hūṃ hūṃ karyāṃ kuruṣva me." By saying this, one should contemplate that she is without fault and utterly pure. Then, one should enter into union. Acting as Akṣobhya, light radiates from the hūṃ at the center of the sign in the heart of one's own wisdom-being, inviting those residing in the ten directions, and having performed the dissolving into the heart and so forth.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབར་བ་བོ་ལའི་སྐེར་ཕྱིན་པ་དང་། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ཆགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་བར་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བོ་ལའི་ སྐྱེར་མཐེབ་སྲིན་གྱིས་མནན་ལ། སློབ་མའི་བུ་གར་འདྲེན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཨུ་པ་སུ་མནྡྲ་བལྟ་བར་བྱོས། ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་བརྗོད། སློབ་མས་བདེ་བ་ཅན་ཆེན་པོའི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད། བསྐུར་ཏེ་འཐུང་བའི་རྟིང་ལ་བརྗོད། དེའི་རྡོ་རྗེའི་ དཔལ་གྱིས་རེག་པ་དེས་ནི་ངག་གི་ཉེས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པས་ན། གསུང་གི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་འབྲས་བུ་གང་དང་གང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ས་བཅུ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་བཅུ་པའི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་དེ་ལ་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བླ་མས་ཆོས་གོས་གྱོན་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་ཆོས་གོས་ཀྱི་ཐ་མ་ཆད་པར་བཅུག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ལྟར་ངས་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏེ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དངོས་པོ་མཆོག་ ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧི། སིདྡྷ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཞེས་བརྗོད་དོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱར་གནས་པ་དང་། ། དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། ལུང་ བསྟན་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་དང་། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་དང་།

When the bodhicitta has reached the neck of the bola, one should recite: oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’ham. One should then maintain the divine pride (māna) that one is of the nature of the vajra of passion. Then, pressing the bodhicitta at the neck of the bola with the thumb and ring finger, one should draw it into the opening of the disciple. Then the master should say, "Look at the upāsamantra! Aho sukha!" The disciple should say, "I am the glorious Heruka of Great Bliss (Sukhāvatī)." This is said after the empowerment has been conferred and [the substance] has been drunk. By the touch of that glorious vajra, all faults of speech and all conceptual constructions (kalpa) are cleared away; therefore, it is called the "empowerment of speech." If one asks what kind of result and what level of fortune (bhāga) will be attained: one will become equal in fortune to a bodhisattva of the tenth bhūmi. To one who is equal in fortune to a bodhisattva of the tenth bhūmi, the prophecy (vyākaraṇa) should be given. The master, wearing the religious robes (cīvara), should place the hem of the robe in his left hand and say: "Thus I have fully prophesied: For the sake of accomplishing the supreme reality, the glorious Heruka, the Tathāgata, has extracted [beings] from the lower realms of existence. Śrīherukāya namaḥ sarvatathāgatānām siddhasamayas tvaṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ." Abiding in the mudrā of Amoghasiddhi, the Victorious Ones (Jina) of the three times grant the prophecy with one voice. This is the prophecy. One becomes the lord of the three realms and the lord of the Victorious Ones.

ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དམ་པར་འཇུག་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ གྱིས། ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མ་བྱེད་ཅིག། གཞན་ཡང་བླ་མ་དམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་ལྟར་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་དབུགས་དབྱུང་བའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་ པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ངོ་། ། དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ནི་གཞོན་ནུ་མ་ལོ་གྲངས་གོང་མ་དང་མཐུན་པ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ། མཎྜལ་ཆག་ཆག་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་དང་མཐུན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཤེས་རབ་མ་བྱིན་ གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དང་མཐུན་པར་བྱས་ལ། བླ་མས་ཤེས་རབ་མ་དང་སློབ་མ་ལ་བསྒོ་བ་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ཀྱང་སྤང་དུ་མི་རུང་སྟེ། དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་མཛད་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ ཆེར་སྐྱེས་ཏེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་སྤང་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་གྱིས་ཤིག། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱིས་ཞེས་བརྗོད་དེ་བསྒོའོ། ། བླ་མས་ཡང་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནུས་སམ་ རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་བཟའ་བཏུང་ཡིན། ། རཀྟ་ག་པུར་མ་ཤ་དང་། ། བུད་མེད་མོས་པས་དང་ནུས་སམ། ། བྷ་གར་འོ་བྱེད་མི་རྟོག་གམ། ། སྤྲོས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་ཅན། ། དེ་ནས་ཡང་སློབ་མ་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱིས།

It is the victory over the Māras of perversion, the non-Buddhists, and so forth, and the entry into the sublime city of nirvāṇa; by this very means, one will attain Buddhahood. Therefore, do not harbor doubt or hesitation. Furthermore, by the mere conferral of empowerment by the sublime guru, disciples will achieve whatever they have intended. This is the encouragement. Then, one should begin the conferral of the wisdom and primordial wisdom empowerments. In this regard, there are two: the wisdom empowerment and the primordial wisdom of wisdom empowerment. Regarding the wisdom empowerment: one should offer a young girl of the appropriate age to the guru, and perform the mandala preparation, the sprinkling of water, and so forth, in accordance with the previous [ritual]. Then, the guru should perform the preliminary blessing of the wisdom consort as before, and instruct both the wisdom consort and the disciple: "It is not appropriate for you to abandon desire. Even the Sugatas of the three times attained great primordial wisdom and manifest, perfect Buddhahood through the play of the non-duality of method and wisdom. You too must not abandon desire; engage in the non-dual play, and primordial wisdom will arise." Thus he instructs. The guru then speaks again: "O Vajra-holder, are you able? To consume the great scent and the urine as food and drink; to consume blood, camphor, and human flesh; to delight in women—can you do this? To kiss the bhaga without conceptualization; to emit and [experience] the bliss of the vajra—can you do this?" Then, the disciple and the wisdom consort both...

ནུས་པའི་ཚིག་འདི་བརྗོད་དོ། ། ལྷ་མོ་ཅི་ཕྱིར་བདག་མི་ཐེག། དྲི་ཆེན་ས་བོན་སོགས་ཟ་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་ཡང་དག་དད་པར་བགྱིས། ། བྷ་ག་ལ་ཡང་འོ་བགྱིད་དོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་གཅེར་བུར་ཕྱུང་ལ། ཁྲུས་བྱས་ལ་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་མགོ་ལ་བཅིངས་ནས། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་གྲྭ་གཉིས་ནས་གཟུང་ སྟེ། ཁ་ཕྱེ་ལ་ཤེས་རབ་མས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། རྨད་ཆེན་ང་ཡི་པདྨ་ཡིན། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟག་ཏུ་རིམ་བཞིན་འདི་ལ་སྤྱོད། ། འདི་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་ལོ། ། ཆོས་དབྱིངས་འདི་ནི་རྣམ་པར་དག། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཁྲག་འཐུང་རྒྱལ་ པོ་འདི་ཉིད་ནི། ། རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་གནས། ། ནང་གི་རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལ། ། པདྨ་ལ་ཞུགས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། བྷ་གའི་ནང་དུ་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། འབྱུང་བ་ལྔ་པོ་རྒྱན་བཞིན་ཆོངས། ། ལྟེ་བ་ལ་ནི་གེ་སར་བཅས། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་ དབུས་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་ཤུ་ཀྲ་གཟུགས། ། བྷཉྫ་མོཀྵ་ཧོ་ཞེས་ཤེས་རབ་མས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཤི་ཥྱའི་ལག་པ་དང་། ཤེས་རབ་མའི་ལག་པ་གཉིས་སྟེང་འོག་ཏུ་བཞག་ལ། ཤེས་རབ་མ་འདིས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། འདི་དང་ ཁྱོད་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་བར་འགྲོགས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ཡིན་ནོ། ། ། ། དེ་ནས་ཤི་ཥྱ་ཤེས་རབ་མ་དང་གཉིས་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་འདུག་ལ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་སློབ་མས་ནོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་དེ་ལ་ཤི་ཥྱས་གློ་ གཡོན་པ་ས་ལ་ཕབ་ནས་ཉལ་ལ།

He utters these words of power: "O Goddess, why do you not carry me? I shall eat the great fragrance, the seed, and so forth, and I shall cultivate perfect faith in insight. I shall also kiss your bhaga." Thus he speaks. Then, the wisdom consort is brought forth naked. Having bathed and been anointed with fragrant scents, a garland of flowers is bound upon her head. Grasping her by the two corners with both hands, he opens her; then the wisdom consort speaks these words: "This is my great and wondrous lotus, Perfectly endowed with all bliss. Always engage with this in due order; Never shall you be parted from it. This expanse of reality is utterly pure; The realm of sentient beings is completely liberated. This very King of Blood-Drinkers Abides in the nature of all things. Within the inner wheel of channels, It is taught to enter the lotus. Within the bhaga, like the sky, Hold the five elements like ornaments. At the center, together with the filaments, It is adorned with eight petals. From its very center it arises; That itself is the form of the nectar, the śukra." Thus the wisdom consort speaks. Then the Guru places the hands of the disciple and the hands of the wisdom consort one above the other, and says: "This wisdom consort will generate your primordial wisdom; therefore, remain in constant, inseparable union with her." That alone is the wisdom empowerment. Then the disciple and the wisdom consort sit behind a curtain, and the disciple should receive the wisdom-gnosis empowerment. Then, the disciple lies down on his left side upon the wisdom consort.

དགའ་བའི་གཏམ་བྱ། གནས་དགུར་སེན་མོས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། གཡོན་པའི་ལག་པ་གཡོན་པའི་འོག་ཏུ་འདུག་པས་པདྨའི་ནང་གི་བྱེའུ་མགོ་འདྲ་བ་ལ་གླང་པོ་ཆེའི་ལག་པས་བྲུད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྕེས་ཀྱང་རོལ་མོ་ ཡང་ཡང་དུ་བྱས་ལ། པདྨ་རྒྱས་སུ་བཅུག་ལ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མ་དང་གཉིས་སྦྱོར་བ་བྱས་ཏེ། དལ་བུ་དལ་བུས་བསྐྱོད་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བོ་ལའི་སྐེར་ཕྱིན་པ་ལས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ཏེ། ཇི་ཙམ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་མ་ཐུབ་ན་ ཀཀྐོ་ལར་ཕྱུང་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ལྕེས་བླང་ངོ་། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ལས། ལག་པས་བླང་བར་མི་བྱ་ཞིང་། ། ཉ་ཕྱིས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་བྱ་སྟེ། ། དུང་ལའང་གཞག་པར་མི་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་ལྕེ་ཡིས་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བས། ཀཀྐོ་ལ་ནས་ལྕེ་ཁོ་ནས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ ནི་ཤེས་རབ་མའི་ཀཀྐོ་ལ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བླངས་ཏེ། ཟོས་པས་ན་ཤེས་རབ་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་དགའ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་དགའ་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་དགའ་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་དགའ་བ་དང་། ཆད་པའི་དགའ་བ་དང་བཞིའོ། ། དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་ འབའ་རྩ་བྱ་བ་ནས། བོ་ལའི་རྩར་ཕྱིན་གྱི་བར་དུའོ། ། ཡང་དག་པའི་དགའ་བ་ནི། དཀྱིལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཙམ་མོ། ། རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་ནི་བོ་ལའི་སྐེར་ཕྱིན་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་མི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། འོན་ཏེ་གང་དུ་དགོས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འཁོར་ལོ་བཞིའི་རང་བཞིན་དང་ མཉམ་པར་བྱེད་དོ། ། འོ་ན་འཁོར་ལོ་བཞི་དང་དགའ་བཞིར་ཇི་ལྟར་སྦྱར་བ་ནི་གསུམ་ལས་མེད་དེ།

One should engage in joyful discourse. One should apply the fingernails to the nine locations. With the left hand positioned beneath the left [partner], one should perform actions such as rubbing the "bird-head" within the lotus with the "elephant's trunk" and so forth. Then, repeatedly playing with the tongue, one should cause the lotus to open. Thereafter, the two should engage in union; by moving very slowly, the bodhicitta reaches the neck of the bola, whereby non-conceptual wisdom (nirvikalpa-jñāna) arises, and one should meditate for as long as it remains. Then, if one can no longer hold it, one should draw it out into the kakkola. Since that is the very nature of Hevajra, it should be taken with the tongue. As it is said in the Tantra: "It should not be taken with the hand, nor should it be done with a shell; it should not be placed in a conch. The nectar (amṛta) should be taken with the tongue." Thus, it should be taken from the kakkola with the tongue alone. This is the "Wisdom Empowerment" (prajñā-abhiṣeka), so called because one takes the bodhicitta, which is the nature of wisdom, from the kakkola of the wisdom consort and consumes it. Regarding that, there are four types of joy: joy (ānanda), supreme joy (paramānanda), innate joy (sahajānanda), and the joy of cessation (viramānanda). Among these, "joy" refers to the period from the initial contact until it reaches the base of the bola. "Supreme joy" is merely reaching the center. "Innate joy" refers to reaching the neck of the bola; this is what generates non-conceptuality. If one asks where this is necessary, it is said: it brings about equality with the nature of the four wheels (cakra). If one asks how the four wheels and the four joys are correlated, there are only three [correlations]:

ཆད་པའི་དགའ་བ་ནི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་ཞེས་སོ། ། སྨྲས་པ་ཆད་པའི་དགའ་བ་གྲངས་སུ་འགྲོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཆེན་པོ་མེད་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་མའི་དགའ་བ་གྲངས་ཡོད་པས་མི་འགལ། རྒྱུད་ལས་ཀྱང་དགའ་བ་བསྟན་པས་འཁོར་ལོ་བཞི་དང་སྦྱར་བ་མི་འགལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ནི་ཡིད་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱེད་པ་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་འབྲས་བུ་གང་དང་གང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་དང་འདི་ལྟ་བུའི་དབང་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྐལ་བ་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དེའི་ཚེ་དམ་ཚིག་རྣམས་ཡང་དག་པར་དཔོག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་ལ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། གཞན་ལས་ཤེས་པར་ བྱའོ། ། འདིར་མ་བཀོད་དོ། ། དེ་ནས་གསེར་དང་དངུལ་དང་། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། བྱི་རུ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། ཀཱཪྵ་པ་ཎ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་དང་། མ་ཧེ་དང་། ཤིང་རྟ་ནོར་དང་བཅས་པ་དང་། ཡིད་ལ་གཅེས་པ་ཡོན་གྱི་མཆོག་རྣམས་བླ་མ་ལ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ དབུལ་ལོ། ། འདི་ནས་བརྩམས་ཏེ་བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་བྲན་དུ་བདག་མཆིའོ། ། བདག་གི་ལུས་ཀྱང་བཞེས་སུ་གསོལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་སློབ་མ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ལ་དགའ་བའི་ཕྱིར། མོས་པ་དང་འབྱོར་པ་ཆེའོ་ཞེས་གཏམ་བྱའོ། ། དད་མོས་ཆེ་ བའི་སློབ་མ་ཡིས། ། དང་པོ་ཡོན་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དད་མོས་མེད་པའི་སློབ་མ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཡོན་དབུལ་བའི་རིམ་པའོ། །

It is said that "the joy of cessation is not counted." To this it is replied: "The joy of cessation is indeed counted." Why? Although there is no "great joy" (mahānanda), there is no contradiction because the "joy of the moment" (kṣaṇānanda) is counted. Since the tantras also teach these joys, there is no contradiction in correlating them with the four cakras, and so forth, up to the empowerment of primordial wisdom (jñāna). This is called the "empowerment of the mind," which purifies all defects of the mental faculty. If one asks what kind of result one will share in common with, it is that one becomes equal in fortune to the Buddhas of the five families and to the yogis who have obtained such an empowerment. Then, at that time, the samayas should be correctly transmitted. Following that, a peaceful fire offering (śānti-homa) should be performed on the site of the maṇḍala; this should be learned from other sources and is not set forth here. Then, one should offer to the guru gold, silver, precious jewels, coral, pearls, kārṣāpaṇa coins, elephants, buffaloes, chariots with wealth, and the most cherished of possessions as the supreme offering. Prostrating at the feet of the guru, one should say: "From this point on, I shall become a servant at the feet of the guru. I pray that you accept even my body." The master, for the sake of bringing his disciple to awakening and for the sake of joy, should say: "Your devotion and wealth are great!" "A disciple with great faith and devotion Should first offer the fee. A disciple without faith and devotion Will not attain the accomplishments (siddhi)." This is the sequence for offering the fee to the master.

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་དང་། རོལ་མོའི་ཆ་བྱད་མང་པོ་ཐོགས་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱ། ཕྱག་བྱ། ཕྱོགས་སྐྱོང་ལ་གཏོར་མ་གཏང་། སྨོན་ལམ་གྱི་ཚིག་བརྗོད། དེ་ནས་ཚོན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ། ནང་པར་ཐོ་རངས་བསྡུ་བར་བྱ། བསྡུས་ནས་གསེར་གྱི་བུམ་པར་བླུགས་ལ། ཆུ་ཆེན་པོར་བོར་བར་བྱ། བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆུ་ཆེན་པོར་བསྐྱལ། བུམ་པ་བཀྲུ། སྔོན་བཞིན་དུ་ག་ཎ་ཙཀྲའི་ ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར། གླུ་གར་གྱི་རྣམ་པ་བརྗོད། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། ཙནྡན་དང་། གུར་ཀུམ་དང་། བའི་ལྕི་བ་རྣམས་སྦྱར་ལ། ས་ལ་བྱུགས་པ་བྱས་ནས་ཚོན་དང་ཐིག་མི་མངོན་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ཀྱི་ རིམ་པ། ཆོ་ག་རྒྱས་པར་མཛད་པ་མ་ནོར་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། སློབ་དཔོན་མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ག་ཡ་དྷ་ར་དང་། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

Then, holding many musical instruments and performing songs, dances, and so forth, circumambulate the maṇḍala three times, prostrate, and offer torma to the guardians of the directions. Recite the words of aspiration. Then, the materials such as the colored powders should be collected at dawn the following morning. Having collected them, pour them into a golden vase and cast them into a great river. All the vases should also be taken to a great river and washed. As before, perform the great gaṇacakra feast. Describe the various forms of song and dance. Then, mix the five nectars (amṛta) with sandalwood, saffron, and cow dung, and smear them upon the ground so that the colors and lines are no longer visible. The sequence of activities for the maṇḍala of the Blessed One Hevajra, the extensive ritual composed without error, is complete. The work composed by the ācārya Saroruha-vajra is complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Gayadhara and the monk Śākya-ye-shes.