A Sādhana called “Blazing Jewels”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། རཏྣ་ཛཱ་ལ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རིན་ཆེན་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ ལོ། ། རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་གནས་དོན་ཇི་སྙེད་ལ། ། ཁྱབ་པར་བཞུགས་ནས་དེ་དག་སྡུད་མཛད་པ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་གཉིས་དགའ་བཞི་ཐིག་ལེ་བཞི། ། སྐུ་བཞི་སྤྲོས་པས་འགྲོ་དོན་མཛད་ལ་འདུད། ། ཧ་ཅང་རྒྱས་དང་ཧ་ཅང་བསྡུས་པ་ཡིས། ། འཇིགས་པ་བདག་དང་དེ་འདྲ་ རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ། ། རིན་ཆེན་འབར་བ་ཞེས་བྱའི་སྒྲུབ་ཐབས་བརྩམ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཉན་ཐོས་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སྔགས་སྤྱོད་རིམ་པར་གུས། ། དལ་ཞིང་ཟབ་ལ་རིག་ཀུན་མཁས། ། སྔགས་རྒྱུད་སྦྱོར་བས་བདེ་བྱེད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ ཡེ་ཤེས་དང་། ། ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། སྔགས་དང་རྡུལ་ཚོན་གཏོར་མ་དང་། ། དབང་བསྐུར་དེ་ཉིད་བཅུ་རིག་པས། ། དུར་ཁྲོད་ཆུ་འགྲམ་ཤིང་གཅིག་དང་། ། རི་དང་ཚང་ཚིང་བྱ་སྐྱིབས་སོགས། ། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་སོགས་རྒྱན་པར། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་དྲིས་བྱུགས་ནས། ། སྒྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ། ། དེ་མེད་ན་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་གང་དག་ལ། ། ཉེ་བར་བསྙེན་པས་འགྲུབ་འགྱུར་བའོ། ། དངོས་དང་དངོས་བྲལ་ཀུན་ངོ་བོ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་བཅས་ལ། ། མཆོད་གཏོར་ལྡན་པར་ཐུན་བཞིར་བསྒོམ། ། ཐུན་མཚམས་བཟླས་པ་འབུམ་ མམ་ཁྲི། ། ཡང་ན་མཚན་བཟང་མཐོང་བ་སྟེ། ། ཚོགས་འཕེལ་བགེགས་ཞི་དོན་གྲུབ་པའོ། །

In the language of India: Ratnajvala-sādhana-nāma. In the language of Tibet: Rinchen Barwa zhebya-wa’i drubpa’i thab (The Sādhana Known as the Blazing Jewel). Homage to the glorious Vajraḍākinī! I bow to the one who, pervading all the objects and states imputed by conceptual thought, gathers them together; who, through the two—insight and method—the four joys, the four drops, and the four bodies, performs the benefit of beings through emanation. For the sake of those like myself who are intimidated by that which is too extensive or too concise, I shall compose the sādhana known as the Blazing Jewel, the path of the stages of activity for Hevajra. Any yogi who respects the stages of the hearers, the bodhisattvas, and the mantra conduct; who is patient, profound, and skilled in all fields of knowledge; who brings bliss through the application of mantra and tantra; and who, through the wisdom of the vajra and bell, the deity, the maṇḍala, the homa, the mantra, the colored powders, the torma, and the empowerment, knows the ten suchnesses; In a charnel ground, by a riverbank, at a solitary tree, on a mountain, in a thicket, a bird-shelter, or the like, adorned with flowers, fruits, and so forth, and having smeared it with the five nectars and perfumes, one should perform the preliminary service before the actual practice. Without that, accomplishment will not occur. Through the service, one will succeed in whatever ritual activities are performed. One should meditate in four sessions, possessing offerings and tormas, upon Hevajra and his retinue, who are the essence of all things, both existent and non-existent. During the intervals between sessions, one should recite one hundred thousand or ten thousand [mantras], or until auspicious signs are seen; thus the accumulations will increase, obstacles will be pacified, and the purpose will be achieved.

དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས་བསྙེན་པའི་བྱ་བ་སྟེ་དང་(པའོ,པོའོ)། ། ། ། མཁས་པས་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་། ། རི་བོ་འམ་ས་ཕྱོགས་ཉམས་དགའ་བའམ། ། མེ་ཏོག་ཚལ་ དང་དབེན་གནས་དང་། ། རྒྱལ་སྲས་ཁྱིམ་མམ་དཀྱིལ་འཁོར་སར། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་འདི་བྲི་བའི་ཕྱིར། ། དང་པོར་ས་ནི་ལེགས་པར་བརྟག། ཆུ་ནི་གཡས་འཁོར་ཤར་དང་བྱང་། ། དམའ་བ་དཀར་སོགས་གྲུ་བཞི་སོགས། ། བརྐོས་ནས་སླར་བཀང་ལྷག་གྱུར་པ། ། ཁྲུ་ཕྱེད་ བརྐོས་ནས་ཆུ་ཡིས་དགང་། ། གོམ་པ་བརྒྱར་ནི་འགྲོ་བར་བྱ། ། མྱུར་འོངས་དེ་ལྟར་ཉིད་ནས་བསྔགས། ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་ནྱ་གྲོ་དྷ། ། ཨ་ཤྭདྠ་དང་པཱ་ལ་ཤ། ། བ་ཀུ་ལ་དང་ཨརྫུ་ནར། ། བཅས་པ་རུས་སྦལ་རྒྱབ་འདྲ་སྤང་། ། རང་བདག་སྦྱོར་བས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་ས་ནི་བསླང་བར་ བྱ། ། ས་ཕྱོགས་འདིར་བདག་ཆེ་གེ་མོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ། ། བཞེངས་ཀྱིས་འདི་ན་གནས་པའི་བགེགས། ། འདི་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་གྱིས། ། དགུན་ཟླ་ར་བ་སོགས་བརྩམས་ཏེ། ། ཟླ་བ་གསུམ་གསུམ་ལྟོ་འཕྱེའི་མགོ། ། ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་དང་ཤར། ། བལྟས་ཏེ་ གཡོན་པའི་ཟུར་གྱིས་ཉལ། ། པུས་མོ་ལྟེ་བ་རྐེད་ཙམ་དུ། ། དངོས་གྲུབ་རྗེས་མཐུན་ལྟོ་ནས་བརྐོ། ། ཕུབ་མ་གསེག་མ་རྡོ་བ་དང་། ། ཤིང་བུ་སོལ་བ་ལ་སོགས་དོར། ། རིན་ཆེན་འབྲུ་སྨན་ནང་དུ་གཞུག། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་འཐས་པར་བརྡུང་། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་ནུས་ན། ། མཁར་ བསམས་ལག་མནན་སྔགས་འདི་བཟླ། ། ཨོཾ་ཧ་ན་ཧ་ན་ཀྲོ་དྷ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་ཧཱུྃ། ས་ནམ་མཁར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། མཆོད་དང་གཏོར་མར་ལྡན་པར་ནི། །

This is the first [chapter], the section on the activity of approach, from the path of the stages of activity of glorious Hevajra. The wise one, for the sake of drawing this supreme maṇḍala, should first thoroughly examine the ground in a village, a city, a mountain, a delightful region, a flower grove, a secluded place, the house of a son of the conquerors, or a maṇḍala site. The water should flow clockwise toward the east and north; the ground should be low, white, and so forth, and square or similar in shape. Having dug and refilled it, if there is an excess, it is praised. Having dug half a cubit deep, fill it with water and walk a hundred paces away. If one returns quickly, it is likewise praised. One should avoid [ground] resembling the back of a tortoise, even if it is covered with Udumbara, Nyagrodha, Aśvattha, Pālaśa, Bakula, or Arjuna trees. Through the yoga of one's own self, offer a torma. Then, the ground should be requested: "In this region, I, [Name], shall establish the maṇḍala king Hevajra. You obstructors dwelling here, depart to another place!" Beginning with the first month of winter and so forth, for every three months, the belly of the bhujaṅga (the subterranean serpent) faces south, west, north, and east, respectively. It lies on its left side, with its knees, navel, and waist at the depth of the excavation. Dig from the belly in accordance with the desired accomplishment. Discard husks, pebbles, stones, wood, charcoal, and the like. Place jewels, grains, and medicinal herbs inside. Then, compact it very firmly. If one is unable to do so, imagine it as a fortress, press down with the hand, and recite this mantra: Oṃ hana hana krodha hūṃ phaṭ. Oṃ bhūḥ khaṃ hūṃ. This is the blessing of the ground as space. Endowed with offerings and a torma, [proceed].

རིམ་བཞིན་བསྒོམས་ཏེ་མཚན་མ་བརྟག། བཀྲ་མི་ཤིས་ན་སྤོང་བ་འམ། ། དྲག་པོའི་སྦྱིན་སྲེག་ཞི་བའང་བྱ། ། དེ་ནས་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། བགེགས་དགྲ་ཚར་བཅད་བསྲུང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་བླ་རེ་གུར། ། ཧཱུྃ་ལས་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེར་ནི་འཁོར་ལོ་སེར་པོ་འབར། ། རྩིབས་བཅུ་བྷྲཱུྃ་ལས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེར་ནི་ཧཱུྃ་བཅུའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་ནི་རིམ་པར་དགོད། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཤེས་རབ་མཐར། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་བགེགས་མཐར་བྱེད། ། ཊཀྐི་ཁྲོ་བོ་དབྱུག་པ་བཞིན། ། སྟོབས་ཆེན་མི་གཡོ་མགོན་པོ་དང་། ། གཙུག་ཏོར་གདུགས་ནི་དཀར་པོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཞབས་འོག་གནས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་སྐྱེས་བུ་ཆེ། ། ཐམས་ཅད་ ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། སྙིང་གར་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་མཛུབ། ། གཡས་ན་རང་གི་མཚོན་ཆ་འཆང་། ། གཤིན་རྗེ་གསོད་པའི་དབྱིག་ཐོ་སྟེ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་རྡོ་རྗེ་དབྱིག། རྟ་མགྲིན་ལ་ནི་དབང་མཆོག་དམར། ། མི་ཕྱེད་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་ལའོ། ། ཌཀྐི་རྒྱལ་པོ་ ལྕགས་ཀྱུ་སྟེ། ། དབྱིག་སྔོན་ཅན་ལ་རང་གི་མིང་། ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྩེ་གསུམ་པ། ། མི་གཡོ་མགོན་པོ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ཚ་སྐྱོབ་དཀར་པོ་རྒྱལ་པོ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། གཏུན་ཤིང་རྡོ་རྗེ་རྐང་འོག་ལའོ། ། ཞབས་གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པའོ། ། དབང་པོ་ སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ལྟར། ། མཐར་བྱེད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། འཇིགས་བྱེད་ཟླ་བའི་ནོར་བུ་འདྲ། ། པདྨའི་ཁྲོ་བོ་དམར་པོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་བདག་ཉིད་གནག།

Meditate in stages and examine the signs. If they are inauspicious, abandon the site, or perform a wrathful homa or a pacifying one. Then, with the protection wheel, suppress the obstructing spirits and provide protection. One should clearly meditate on the vajra fence, canopy, and tent arising from the syllable HŪṂ. There, one should meditate on a blazing yellow wheel with ten spokes arising from BHRŪṂ. There, through the application of ten HŪṂs, the ten wrathful deities are to be arranged in sequence: Yamāntaka, Prajñāntaka, Padmāntaka, Vighnāntaka, Ṭakkirāja, Daṇḍapāṇi, Mahābala, Acala-nātha, Uṣṇīṣa, and Sitātapatrā, with Vajrapāṇi standing beneath their feet. These great vajra wrathful beings all have one face and two arms. With the left fist at the heart and the index finger extended, they hold their respective weapons in the right hand: Yamāntaka holds a club for slaying Yama; Aparājita holds a vajra club; Hayagrīva holds a supreme red vajra; and Amṛtakuṇḍalī holds an indivisible [weapon]. Ṭakkirāja holds an iron hook; Nīladaṇḍa holds his own [name-weapon]; Balabhadra holds a trident; Acala-nātha holds a vajra; and the white King Sitātapatrā should be visualized with a dharma-wheel. Under his feet is a pestle and a vajra. He stands with his left leg extended. Like the form of the blue Indra, one should visualize the [other] Antakas. Aparājita-vajra is like a terrifying moon-gem. The great red Padma-wrathful deity and the black Vajrāmṛta-natured one [are also to be visualized].

མཚམས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཆེར་གནག་ཅིང་། ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་འཛིན། ། གཤིན་རྗེ་རྣམ་ སྣང་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབྱིག་པ་ཅན། ། པདྨའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་གཟིགས་རྗེས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཐལ་སྦྱོར་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འོག་(དུ་,ཏུ་)པདྨའི་གདན་བསམས་ནས། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བ་སྟེ། ། འཁོར་ཞིང་རབ་ཏུ་མི་གཡོ་བར། ། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཡི་ཚད་ཙམ་མོ། ། ཨོཾ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས་སའི་ཆོ་གའི་བྱ་བ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། བློ་ལྡན་ འཁོར་ལོའི་ས་དབུས་སུ། ། ལེགས་ལྡན་སྔོན་འགྲོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། མཆོད་བསྟོད་བར་གྱི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི། ། མགོན་པོ་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཆེ་གེ་མོ། ། བདག་ནི་ཀྱཻ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་འདི་འབྲི་བར་བྱེད། བདག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། མཐུ་ཆེན་ལྡན་པ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་ལ། ། སློབ་མ་འམ་འཁོར་སྤྲུལ་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། །

The wrathful deities of the intermediate directions are intensely black, holding vajras upon their crowns. Yama is Vairocana himself, and Vajrasattva holds a staff. Having visualized the lotus wrathful deities, Vajrasattva joins his palms. One should meditate on Vajrasūrya abiding in the center of the vajra maṇḍala. Having visualized a lotus seat below, one should meditate on the ten wrathful deities. The protection wheel is of great majesty, blazing like the fire at the end of an aeon; it revolves and is utterly immovable, measuring about a hundred leagues. OṂ RAKṢA RAKṢA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the second [chapter], the ritual of the site, from the path of the stages of activity of the glorious Hevajra. The wise one, in the center of the site of the wheel, beginning with the preliminary practices of the "Excellent One" and continuing through the offerings and praises, should make a supplication to the Buddhas: "O Protectors dwelling in all directions without exception, please attend to me! I, [Name], the great Vajradhara, shall draw this supreme maṇḍala of Hevajra. For the sake of accomplishing my goal, you who possess great power, please grant your blessings upon the maṇḍala!" To the Hero who holds the vajra and bell, the disciple or the retinue should offer a supplication: "O Peaceful One, the Tathāgata of all Tathāgatas, the abode of all Tathāgatas, the supreme selflessness of all phenomena, please explain the sacred maṇḍala! Perfectly complete in all characteristics, and perfectly free from all that is not a characteristic..."

ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བ་ཆོས་མཆོག་ལས་བྱུང་བ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྤྱོད་མཛད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་ དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ལངས་ཏེ་མཁའ་བཞུགས་རྒྱལ་ཕྱག་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་སྦྱོར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའང་བདག་ཉིད་དེ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་ཆོས་བདག་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན། ། དེ་ནས་ཀྱེ་རྡོར་ཁྲོས་བལྟས་ ནས། ། འཁོར་ལོ་མཁའ་ལ་གདེགས་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་མ་ཊས་ཉི་ཟླའི་མིག། ཕྱོགས་དུས་ཐམས་ཅད་སྦར་བ་དང་། ། བློ་ལྡན་འགྲོ་ལ་བལྟས་ནས་ནི། ། འཁོར་ལོའི་ས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། རྐང་འོག་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བར་ཤིན་ཏུ་བརྩོན། ། རོལ་པའི་རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱི་གར། ། མཆེ་བ་གཙིགས་བཅས་ཧཱུྃ་སྒྲོགས་པས། ། མེ་ཏོག་སྙིམ་པའི་སྦྱོར་བས་བྱ། ། སྤོས་ལ་ཡལ་གའི་སྦྱོར་བ་ཉིད། ། མར་མེ་མཐེ་བོང་བརྟན་པར་བྱ། ། བྱུག་པ་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཡང་། ། ལག་པས་མིག་དང་དེ་བཞིན་རྣ། ། རྐང་པ་ཟུར་གྱི་གཡས་ཕྱོགས་སུ། ། ཕེག་རྡོབ་པ་ཡི་སྦྱོར་བས་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གཡོན་དུ་བསྐོར། ། རྒྱུན་གྱི་གར་བྱས་དེ་འོག་ཏུ། ། བསྐྱོད་པའི་གར་བྱས་དེ་ཡི་རྗེས། ། མྱུར་བསྐོར་དེ་བཞིན་གར་བྱས་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་འཁོར་བར་བྱ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་གཡོན་བརྐྱང་བ། ། མཉམ་པའི་རྐང་སྟབས་དང་།

Samantabhadra, supreme of bodies, please explain the sublime maṇḍala. Arisen from the supreme dharma of peace, you who perform the conduct of wisdom. Samantabhadra, supreme of speech, please explain the sublime maṇḍala. The great mind of all sentient beings, naturally pure and stainless. Samantabhadra, supreme of mind, please explain the sublime maṇḍala. Rising, one should prostrate to the Victors dwelling in space. Generating the pride of union with all Buddhas: "I am the Buddha Vajrasattva; I am also Vajrasūrya; I am the nature of Amoghasiddhi and Vajradharma; I am the nature of all Buddhas." Then, looking with the wrathful gaze of Hevajra, one should lift the cakra into the sky. With the syllable MAṬA, the eyes of the sun and moon ignite all directions and times. Looking at the beings with a wise mind, one completely circumambulates the site of the cakra. With a blazing vajra beneath the feet, one is intensely diligent in brandishing the vajra. With the dance of the playful vajra-step, baring the fangs and roaring the sound HŪṂ, one should perform the application of the flower-offering. The application of the incense is with a branch; the lamp is held firmly with the thumb. The application of the unguent is likewise: with the hands, the eyes, and the ears, and with the feet, one should perform the application of clapping to the right side. Likewise, one circumambulates to the left. After performing the continuous dance, then the moving dance, and then the swift-turning dance, one should rotate like a wheel. The right-extended, the left-extended, and the even-footed stance.

རྡོ་རྗེའི་རྐང་སྟབས་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་རྐང་སྟབས་དང་། བུང་བའི་དྲ་བ་དང་། རྒྱ་མཚོ་བསྐྱོད་པ་དང་། རི་བོའི་མཆོག་དང་། མཛེས་པའི་གོམ་པ་དང་། ཁྲོ་བོའི་གོམ་པ་སྟེ་རྐང་སྟབས་ཀྱི་བཀོད་པའོ། ། རལ་གྲི་ལུགས་དང་། འཁོར་ལོའི་ཚུལ་ དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཚུལ་དང་། པདྨའི་ལག་པ་དང་། རལ་གྲིའི་ལག་པ་དང་། མདུང་གི་ཚུལ་དང་། གཞུའི་ཚུལ་དང་། དབྱིག་པའི་ཚུལ་དང་། དབྱིག་ཐོའི་ཚུལ་དང་། གཏུན་ཤིང་གི་ཚུལ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དང་། ཁ་བཅུ་པའི་ཚུལ་དང་། རལ་གྲི་བུ་མོའི་ཚུལ་དང་། སྣ་ ཚོགས་དབྱིག་པའི་ཚུལ་དང་། མདུང་གི་ཚུལ་དང་། གོང་བུ་སྐྱོང་བའི་ཚུལ་དང་། འཕན་གཉིས་པ་དང་། འཕན་གསུམ་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཚུལ་དང་། བདུག་སྤོས་ཀྱི་ཚུལ་དང་། མར་མེའི་ཚུལ་དང་། དྲིའི་ཚུལ་དང་། ལཱ་སྱེའི་ལག་པ་དང་། ཕྲེང་བའི་ལག་པ་དང་། གླུའི་ལག་པ་དང་། གར་གྱི་ལག་ པ་དང་། གླིང་བུའི་ལག་པ་དང་། པི་ཝང་གི་ལག་པ་དང་། རྫ་རྔའི་ལག་པ་དང་། ཀུ་མུ་ཏའི་ལག་པ་སྟེ། ལག་པའི་བཀོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། པདྨའི་འདུག་སྟངས་དང་། བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་དང་། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ འདུག་སྟངས་ཏེ། འདུག་སྟངས་ཀྱི་དགོད་པའོ། ། སྒེག་པའི་རོ་དང་། དཔའ་བོའི་རོ་དང་། མི་སྡུག་པའི་རོ་དང་། རྒོད་པའི་རོ་དང་། དྲག་པོའི་རོ་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བའི་རོ་དང་། ཞི་བའི་རོ་དང་། རྔམ་པའི་རོ་དང་། སྙིང་རྗེའི་རོ་དང་། དྲུག་གིས་རྗེས་སུ་བསྐྱེད་པའི་གླུ་དང་།

The vajra-step, the maṇḍala-step, the all-varied-step, the tortoise-step, the bee-web-step, the ocean-stirring-step, the supreme mountain-step, the beautiful gait, and the wrathful gait—these are the arrangements of the steps. The sword-style, the wheel-style, the jewel-style, the lotus-hand, the sword-hand, the spear-style, the bow-style, the staff-style, the mace-style, the pestle-style, the single-pointed vajra-style, the ten-faced-style, the sword-maiden-style, the various staff-style, the spear-style, the cluster-protection-style, the two-banner-style, the three-banner-style, the flower-style, the incense-style, the lamp-style, the perfume-style, the lāsyā-hand, the garland-hand, the song-hand, the dance-hand, the flute-hand, the lute-hand, the drum-hand, and the kumuda-hand—these are the arrangements of the hands. The vajra-pose, the bodhisattva-pose, the lotus-sitting, the auspicious-sitting, the half-lotus-pose, and the auspicious-sitting—these are the arrangements of the postures. The erotic flavor, the heroic flavor, the repulsive flavor, the laughing flavor, the fierce flavor, the terrifying flavor, the peaceful flavor, the wrathful flavor, the compassionate flavor, and the songs generated by the six—these are the flavors.

དྲང་སྲོང་ གི་རྗེས་ཀྱི་གླུ་དང་། དྲི་ཟའི་རྗེས་ཀྱི་གླུ་དང་། བར་མའི་རྗེས་(གྱི་,ཀྱི་)གླུ་དང་། ལྔ་པའི་རྗེས་ཀྱི་གླུ་དང་། བློ་གསལ་གྱི་རྗེས་ཀྱི་གླུ་དང་། འཁོར་ཉན་པའི་གླུའོ། ། ཉུང་ངུའི་དབྱེ་བ་དང་། སྒྲོལ་བའི་དབྱེ་བ་དང་། འཇིགས་པའི་དབྱེ་བ་དང་། གང་བ་དང་། དབྱེ་བ་ཕྱེད་ཕྱི་བ་དང་། རྣམ་པར་ འདྲེ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་གཉིས་མཚུངས་པར་བྱེད་པ་དང་། དཀྱུས་གསུམ་ལེན་པར་བྱེད་པ་དང་། ལྐོག་མ་ཉེད་པ་དང་། རྐན་ཉེད་པ་དང་། ལྕེ་ཉེད་པ་དང་། སོ་ཉེད་པ་སྟེ་གླུའི་དགོད་པའོ། ། ས་གཞི་ཡོངས་བཟུང་དུས་སུ་ཡང་། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རབ་བསྐུལ་བ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ ཅན་གྱིས་བྱ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་རིམ་པ་མཆོག། ལུས་ངག་སེམས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉོན། ། ང་ནི་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་དཔལ་ལྡན། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་བ་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡིས་ནི་གསལ་བའི་ལུས། ། སྐུ་གསུམ་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་སྤྲོ། ། གལ་ཏེ་ ལས་ལ་འདའ་བྱེད་ན། ། འཇིག་པར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ལུས་སྲུལ་པོ་དང་ཁ་ཅིག་གང་། ། བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་སྐྱེས། ། ཟུར་ཅིག་བགེགས་ནི་ཆེན་པོ་རྣམས། ། ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷེ་བྷྱོ་ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ་ཡ། མ་ཧཱ་དཾ་ཥྚོ་ཏ་ཀ་ཊ་བྷཻ་ར་ཝཱ་ཡ་བཛྲ་སནྡོ་ཧ་ དརྦཱ་ཡ། ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའམ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ན་མ། ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ་ཡ། མ་ཧཱ་དཾཥྚོ་ཏ་ཀ་ར་བྷཻ་ར་བཱ་ཡ། ཨ་སི་མུ་ས་ལ། པ་ར་ཤུ་ཤ་གྲྀ་ཧི་ཏ་ཧསྟཱ་ཡ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི།

The Song of the Sage, the Song of the Gandharva, the Song of the Intermediate, the Song of the Fifth, the Song of the Clear-Minded, and the Song of the Listening Retinue. The divisions of the brief, the divisions of liberation, the divisions of fear, the full, the half-division, the mingling, the equalizing of the two desires, the taking of the three lines, the rubbing of the throat, the rubbing of the palate, the rubbing of the tongue, and the rubbing of the teeth—these are the laughter of song. At the time of seizing the ground, this samaya should be invoked by the one possessing the wisdom vajra. This is the supreme sequence of samaya. Listen, all you hosts of vighnas who dwell in body, speech, and mind! I am the glorious power of compassion, the practitioner of the protective wheel. With a body clarified by the vajra, I emanate from the three kāyas. If you should transgress this activity, there is no doubt you will be destroyed. O kaṭapūtanas and whoever else there may be, you who arise from the wisdom of great bliss, born of the nature of Vajrasattva—heed this! O great vighnas, listen! Namaḥ samantabuddhebhyaḥ | namo vajrakrodhāya | mahādaṃṣṭrotkaṭabhairavāya vajrasandohadarpāya | amṛtakuṇḍali hūṃ phaṭ. Or: Namaḥ samantakāyavākcittavajrāṇām | namo vajrakrodhāya | mahādaṃṣṭrotkarabhairavāya | asimusala-parśuśaktihastāya | oṃ amṛtakuṇḍali kha kha khāhi khāhi.

ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། གརྫ་གརྫ། བི་ སྥོ་ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་བཛྲ་བིགྷྣཾ། བི་ནཱ་ཡ་ཀཱ་ན། མ་ཧཱ་ག་ཎ་པ་ཏི། ཛི་པི་ཏ་ཨནྟ་ཀ་རཱ་ཡ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ས་ནི་ཡོངས་བཟུང་ལ། ། བགེགས་མེད་ཕྱིར་ནི་ཕུར་བུ་གདབ། ། སྟོད་དུ་བགེགས་འཇོམས་ཁྲོ་བོ་ལ། ། སྨད་དུ་རྩེ་གཅིག་བསམས་ནས་གདབ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུྃ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུྃ། གྲིཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་ཝཱན། བིདྱཱ་རཱ་ཛཱ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་གྷ་གྷ། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཾ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་དྷ་རོད་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟཱ་བཛྲ་ནཾ་ཀཱི་ལ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བགེགས་མེད་ས་ནི་ཕྱོགས་བཅིངས་ནས། ། དེ་ནས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། མཆོད་གཏོར་རྒྱ་ཆེན་བཤམས་ནས་ཀྱང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་དྲིས་བྱུགས་ནས། ། ལྷ་མོ་བསྐྱེད་དེ་མཆོད་བྱས་ལ། ། ལྷག་པར་གནས་ཏེ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོས་མཆོད་པའི། ། མ་ མ་རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་འཛིན། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དབང་དུ་གྱུར། ། ཆེ་གེ་མོ་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི། ། ལྷ་ཡི་གནས་སུ་ངེས་པ་དེར། ། བ་ཡི་ལྔ་དང་དྲི་ཞིམ་སོགས། ། ས་བྱུགས་མེ་ཏོག་ཚོམ་བུ་དགྲམ། ། མཁས་པས་ལྷ་ཡི་གནས་དེ་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རང་སྔགས་ཡི་གེས་སྤྲུལ། ། སྤྱན་དྲངས་མཆོད་བསྟོད་བར་དུ་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་ལྡན་པུས་བཙུགས་ཏེ། ། ལག་པར་སྤོས་ཐོགས་གསོལ་བ་གདབ། ། བཅོམ་ལྡན་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

TIṢṬHA TIṢṬHA | BANDHA BANDHA | HANA HANA | DAHA DAHA | GARJA GARJA | VIṢPHOṬAYA VIṢPHOṬAYA | SARVA VAJRA VIGHNĀN | VINĀYAKĀN | MAHĀGAṆAPATI | JĪVITA-ANTAKARĀYA | HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. Thus one should recite. Having thus fully seized the ground, one should drive in the ritual stakes (kīla) to eliminate obstacles. Visualizing the wrathful deities who subdue obstacles in the upper part and the single-pointed [stake] in the lower part, one should drive them in. OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ PHAṬ | OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA PHAṬ | VAJRA DHARODĀJÑĀPAYATI KĀYA VĀKA CITTA VAJRĀṆĀṂ KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Having bound the directions of the obstacle-free ground, one should then perform the preparatory consecration (adhivāsana). Having arranged extensive offerings and tormas, and having smeared the center of the maṇḍala with fragrant substances, one should generate the goddess, make offerings, and request her to depart after the consecration. OṂ HEVAJRA KRODHA-PŪJITE | MĀ MĀ RATNA-VICITRA-DHARE | DEVI TVAM VAŚAM ĀGATĀ | AMUKO 'HAṂ MAṆḌALAṂ LIKHIṢYĀMI | DEVĪ-STHĀNE NIŚCITE | PAÑCA-GAVYA-GANDHĀDIBHIḤ | BHŪMIṂ LIPTVĀ PUṢPA-VIKIRṆAṂ KṚTVĀ | VIDVĀN TATRA DEVĪ-STHĀNE | MAṆḌALAṂ SVAMANTRA-VAṆAIḤ NIRMIṆYĀT | ĀVĀHANA-PŪJĀ-STUTY-ANTAM KṚTVĀ | TATAḤ ŚIṢYAVĀN JĀNU-PĀTAṂ KṚTVĀ | HASTENA DHŪPAṂ DHĀRAYAN YĀCET | Bhagavān Hevajra Supreme, Homage to the King, the Vajra Holder!

སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ནི་འདྲི་བར་བགྱིད། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་གུས་པ་ལ། ། དེ་ནི་གནང་བ་མཛད་པའི་རིགས། ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་འཁོར་བྱ་དོན་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འབྲས་གནས་དང་། ། གང་གཞན་གསང་སྔགས་ལྷ་ རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་འབྱུང་པོ་མཐུ་ཅན་དང་། ། གང་སུ་ལྷ་ཡི་སྤྱན་མངའ་བའི། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་དགའ་བ་རྣམས། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། འགྲོ་ བ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་བས་འདྲི་ན། ། དེང་བདག་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ། ཐུགས་ནི་བརྩེ་བར་དགོངས་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་ཚོགས་པ་ཀུན། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་གསོལ་བཏབ་ནས། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་ གནས་པར་བྱ། ། བུམ་པ་ནག་པོ་ར་རི་མེད། ། མགྲིན་པ་རིང་བ་ལྟོ་ཆེ་བ། ། དཀར་པོས་བྱུགས་ཏེ་མཚན་མས་གདབ། ། ཁ་རྣམས་ཡལ་ག་གོས་རྒྱན་དུ། ། ཏིལ་དང་གྲོ་དང་སྲན་མ་དང་། ། ནས་དང་འབྲས་ནི་འབྲུ་ལྔའོ། ། ཧ་ས་དེ་བ་ཀ་པི་རེ། ། ཀྲི་ཏ་ཛཾ ལི་བྲི་ཧ་པ་ལ། ། ཀརྣི་ཀ་ནི་སྨན་ ལྔ་ཡིན། ། གསེར་དངུལ་མུ་ཏིག་བྱུ་རུ་དང་། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་རིན་ཆེན་ལྔ། ། མར་དང་འོ་མ་སྦྲང་རྩི་མངར། ། ལན་ཚྭ་སྤོས་དང་དྲི་བཟང་གཞུག། ཧཱུྃ་བདུན་བཟླས་པའི་སྲད་བུ་དཀར། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བཏགས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། དྲི་ཆུར་བཅུག་པ་སྟེང་དུ་གཞག།

Out of compassion for the disciples and for the sake of making offerings to you, I, whose nature is compassion, shall draw the maṇḍala. O Blessed One, it is fitting that you grant permission to me, who am devoted. O Buddhas, who act for the benefit of wandering beings, and you bodhisattvas who abide in the fruit, as well as the other deities of secret mantra, the world-protecting deities, and whatever powerful bhūtas, and whoever possesses the divine eye—those beings who delight in the teaching—please turn your attention toward me. I, who am called [name], in order to purify wandering beings, shall draw the Hevajra maṇḍala with whatever ritual materials are available. Today, for me and my disciples, please turn your compassionate minds toward us and grant your blessings to the entire assembly in the maṇḍala. Having thus made the request three times, one should perform the consecration of the vases. The vases should be black, without stains or blemishes, with long necks and large bellies. They should be smeared with white [clay] and marked with signs. Their mouths should be adorned with branches, cloth, and ornaments. The five grains are sesame, wheat, peas, barley, and rice. The five medicines are haṣadeva, kapire, kṛtajaṃli, vṛhapaḷa, and karṇika. The five precious substances are gold, silver, pearl, coral, and precious gem. One should place inside [the vases] butter, milk, honey, salt, incense, and fragrant scents. A white cord over which the mantra HŪṂ has been recited seven times, adorned with a flower garland and a vajra, should be placed on top of the [vases] which have been immersed in scented water.

བུམ་པར་ལྷ་བསྐྱེད་མཆོད་ ནས་ནི། ། ཕྲེང་བའི་མགོ་ནས་ལག་བཟུང་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ཐུན་གསུམ་དུ། ། གཏོར་མ་བྱིན་ཞིང་བཟླས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་སོ་སོར་གཞག། ལས་ཀུན་བྱེད་པ་བྱང་ཤར་དུའོ། ། སློབ་མ་ཡན་ལག་ཀུན་རྫོགས་ཤིང་། ། ཤིན་ཏུ་དུལ་དང་སྤྱོད་པ་ཞི། ། ཆོས་གསུམ་ལ་ནི་ མངོན་དགའ་ཞིང་། ། ཐེག་པ་ཆེ་ལ་དགའ་བའི་བློ། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། ། བཟོ་སོགས་ཐམས་ཅད་རྟོག་འདོད་ཅིང་། ། སྦྱོར་དང་བསམ་གཏན་དགའ་བ་དང་། ། ཉན་དང་ཀློག་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་གུས་འདོད་དང་། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་དགེ་ལ་དགའ། ། དེ་བཞིན་ འདོད་ལ་མི་དགའ་བ། ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ནི་མི་གནས་པ། ། ང་རྒྱལ་ཁྲོ་བ་མེད་པ་གཟུང་། ། གང་ཞིག་ཚུལ་ཁྲིམས་(འཚལ་,འཆལ་)བ་དང་། ། སློབ་དཔོན་དང་ནི་རྒན་པའི་ལྷ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྨོད་པ་དང་། ། ངན་པའི་བདག་ཉིད་གདུག་སེམས་དང་། ། རྟག་ཏུ་སྡིག་པའི་བློ་ངན་དང་། ། ཚིག་ རྐྱལ་ངག་རྩུབ་སྨྲ་བ་རྣམས། ། འདི་དག་འདྲ་བ་སྤང་བར་བྱ། ། གལ་ཏེ་བདེ་གཤེགས་དགོངས་པ་ནི། ། སྒྲུབ་པ་དོན་གཉེར་བརྩོན་ལྡན་ན། ། གཟུགས་ངན་ཡོན་ཏན་མེད་པ་འམ། ། དམན་པ་འམ་ལྷག་གནས་བྱ་བར་རིགས། ། སྟོན་པས་དེ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཚེ་ འདིའི་འབྲས་བུ་འདོད་མི་བྱ། ། ཚེ་འདི་འདོད་པར་གྱུར་པ་ལ། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་མི་འགྱུར། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་སྐྱེས། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ཡི་འབྲས་བུ་རྒྱས། ། དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མཆོག་འདོད་བྱ། ། དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་སློབ་མ་དེ། ། རྟག་པར་བསམས་ ལ་གསོལ་བ་གདབ། །

Having generated the deity in the vase and made offerings, hold the hand of the disciple by the head of the rosary. Every day, in three sessions, offer the torma and perform the recitation. Then, place the individual vases; the one for all activities should be in the northeast. The disciple should have all limbs complete, be very disciplined, and have peaceful conduct. They should have manifest joy in the three dharmas and a mind that delights in the Mahāyāna. They should apply themselves to mantra and tantra, desire to understand all arts and crafts, and delight in application and concentration. They should be diligent in listening and reading, always desiring respect for the guru, and delight in virtue such as generosity. Likewise, they should not delight in desires and should not dwell on enjoyments. They should be free of pride and anger. One should avoid those who are of corrupt discipline, who disparage the master, elders, and deities, who are of evil nature and malicious intent, who always have a sinful and base mind, and who are talkative and speak harsh words. If one is diligent in seeking to accomplish the intention of the Sugatas, then even if they are of ugly form, lacking qualities, or lowly, it is appropriate to perform the ritual of abiding. The Teacher spoke to them thus: "Do not desire the fruits of this life. For one who desires this life, the welfare of the next world will not be achieved. When the desire for the welfare of the next world arises, the fruits of this world will flourish. Therefore, one should desire the supreme fruit." Having spoken thus, that disciple should always reflect and offer prayers.

དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་པས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། དེ་སྐད་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཔའ་བོས་སློབ་མ་ཡི། ། ཡོན་ཏན་དམིགས་བྱས་ཚིག་འདི་བརྗོད། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་རྣམས། ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡི། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། ། (ད་,དེ་)ལྟར་སློབ་མ་ལ་གདམས་ནས། ། འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་གཞུག། བདག་གིས་ཐོག་མ་མེད་དུས་ནས། ། ལོག་རྟོག་དབང་གིས་སྡིག་བགྱིས་པས། ། ཐུགས་རྗེའི་མངའ་བདག་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི། ། སྤྱན་སྔར་བཤགས་བགྱིད་སླན་ཆད་སྡོམ། ། རྒྱལ་དང་དེ་ཡི་སྲས་རྣམས་དང་། ། འགྲོ་བའི་བསོད་ནམས་མ་ལུས་པ། །

"O Great Joy, you are my teacher; O Ācārya, please attend to me. I seek the Great Protector who reveals the way of great awakening. Please grant me the reality of the samaya, and grant me also the bodhicitta. Grant me the three refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I wish to enter the supreme city of great liberation." Thus it should be recited three times. Then the Hero, having observed the qualities of the disciple, should speak these words: "You are a vessel for the great way. Come, my son, I shall perfectly teach you the ritual of the conduct of the secret mantra of the Great Vehicle. All the perfect Buddhas of the past, those yet to come, and the Protectors of the present who remain for the benefit of beings—all of them, having mastered this excellent ritual of secret mantra, attained the signless state of omniscience at the foot of the Bodhi tree. The conduct of secret mantra is peerless; by it, the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the extremely fierce and great hosts of Māra. Therefore, my son, apply your intellect to this in order to attain omniscience." Having thus instructed the disciple, he should also cause them to say: "From beginningless time, under the power of distorted conceptions, I have committed sins. In the presence of you, the lords of compassion, I confess them and vow to refrain from them henceforth. All the merit of the Victors, their sons, and all wandering beings without exception—"

དེ་ལ་ཡང་དག་ཡི་རང་ཞིང་། ། བྱང་ཆུབ་དམ་པར་བསྔོ་བར་བགྱི། ། གང་དང་གང་གིས་འདུལ་འགྱུར་བ། ། དེ་དང་དེ་ཡི་སྐུར་སྟོན་པ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ནོར་ཇི་ ལྟ་བུའི། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། ཀུན་རྟོག་མ་ལུས་དག་གྱུར་པ། ། རང་རིག་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་འང་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་དབང་བསྐུར་ཐོབ། ། མ་ལོག་ལམ་འདི་ངེས་གནས་དང་། ། སྲས་མཆོག་འཁོར་འདུས་ཚོགས་མཆོག་ལ། ། རྟག་ཏུ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེ། ། གཏི་མུག་མུན་པ་བསལ་བ་དང་། ། སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། རྒྱལ་སྲས་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ལམ། ། སྤྱོད་པ་དཔག་ ཡས་གང་ཡིན་དང་། ། མ་བཅོས་ཇི་བཞིན་གནས་ལམ་ལ། ། ད་ནི་ཡང་དག་གནས་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་བླ་མས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མ་སྐྱེས་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བསྐྱེད་པ་སླར་ཡང་དྲན་དུ་གཞུག། ལས་ཀུན་བྱེད་པས་བསྲུངས་ནས་ནི། ། སྙིང་ག་ལྐོག་མ་སྤྱི་བོ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ འཁོར་ལོ་དག། ཧཱུྃ་ཨཱཿཨོཾ་ལས་དེ་དག་དགོད། ། སྤོས་ཆུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དག། སྙིང་ག་ལྐོག་མ་སྤྱི་བོར་གཏུག། དེ་བཞིན་ཧཱུྃ་ཨཱཿཨོཾ་བརྗོད་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བརྗོད། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་རིམ་བཞིན་བྱིན། ། སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་མདུན་དུ་སྤོས། ། མར་མེ་དྲི་ནི་སྙིང་ག་རུ། ། ཀུན་བྱེད་བཟླས་ ནས་གུས་པ་ཡི། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨ་ཤྭཏ་ཨུ་དུམ་བཱ་ར་ཡི། ། སོ་ཤིང་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་པ། ། མ་ཡོ་མ་གས་སྲོག་ཆགས་མེད། །

In this regard, I rejoice with perfect sincerity and dedicate [the merit] toward supreme awakening. To the one who manifests in whatever form is necessary to discipline beings, just like a jewel of manifold forms—to the perfect Buddha, I go for refuge. To the one in whom all conceptual constructions have been purified without exception, and who generates the authentic wisdom of self-awareness, the very essence of coemergent joy—to the sublime Dharma, I also go for refuge. Having received the empowerments in their proper sequence, and remaining firm on this unerring path, to the supreme assembly of the sons of the Victorious One, I always go for refuge. To clear away the darkness of delusion and to purify all obscurations without exception by means of the great fire of authentic wisdom, I generate the mind set upon supreme awakening. Upon the path of conduct, however immeasurable it may be, and the uncontrived path that abides just as it is, I shall now abide authentically. Then, the Guru shall cause the bodhicitta that has not yet arisen to arise, and cause that which has arisen to be remembered. Having protected [the disciple] with the All-Performing [mudrā], one should place the vajra, lotus, and wheel at the heart, throat, and crown, [marked] with HŪṂ, ĀḤ, and OṂ. With scented water and vajra fists, one should touch the heart, throat, and crown, and likewise recite HŪṂ, ĀḤ, and OṂ. Reciting OṂ ĀḤ HŪṂ, one should bestow the flowers and so forth in sequence: the flower on the crown, the incense in front, the lamp and perfume at the heart. Having recited the All-Performing [mantra], one should respectfully bestow [these] upon the disciples. The tooth-stick of the Aśvattha or Udumbara tree, twelve finger-widths in length, should be straight, uncracked, and free of insects.

རྩེ་མོ་མེ་ཏོག་བཅས་པ་བྱིན། ། ཤར་རམ་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་གཞག། བཅས་ནས་ལྟོས་པ་མེད་པར་ནི། ། བ་ཀོ་ཙམ་ཏུ་བྱུགས་པར་ དོར། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་དངོས་གྲུབ་བསྟན། ། འཐོར་འཐུང་སྐྱོར་ཆུ་ལན་གསུམ་བླུད། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཛི་ཧྭ་སཾ་བརྡྷ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། སོ་ཤིང་ལ་བཟླས་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱི་བི་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨཱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ནི་ཥྩ་སྱེ་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་ཀ་ལྦན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ། འཐོར་འཐུང་བླུད་པའི་སྔགས་སོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་སྔགས་བཟླས་པའི། ། སྲུང་སྐུད་དཔུང་པ་གཡས་པར་བཏགས། ། ཀུ་ཤའི་སྙིང་པོ་རྩེ་མ་ཉམས། ། དྷི་ལས་བྱུང་བ་བསམ་པར་བྱ། ། དང་པོར་སྤྱི་བོར་གཅིག་གཟུང་བྱ། ། གཞན་དག་སྔས་དང་སྟན་ཕྱིར་བྱིན། ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་རྣམས། ། ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་དེ། ། གང་ཞིག་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དུ་མར་ ནི། ། སྡིག་པ་བྱས་པར་གྱུར་པ་གང་། ། དེ་ཀུན་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་བར། ། མཐོང་བས་འབྱང་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་སྔགས་སྤྱོད་པའི། ། ཚུལ་ལ་གནས་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། སྐྱོབ་པ་གསང་སྔགས་བཟླས་ན་ནི། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། ། གང་ དག་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ངན་འགྲོའི་རྒྱུན། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་རབ་ཏུ་འཆང་། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། །

Give the flower with its stalk intact. Have them sit facing either east or north. Having seated them, without any hesitation, they should cast it upon a surface smeared with cow dung to the size of a cow-hide. This indicates the accomplishments, such as pacification and so forth. Give the ācamana (sipping water) and the rinsing water three times. Oṃ ā jihvā saṃvartani hūṃ phaṭ. This is the mantra for the tooth-stick. Oṃ hrīḥ viśuddha sarvadharmāḥ sarvapāpaṃ niśśeṣaṃ śodhaya sarvavikalpān apanaya hūṃ. This is the mantra for giving the ācamana. Tie a protection cord, over which the Amṛtakuṇḍalī mantra has been recited, upon the right arm. Visualize the kuśa grass tips, which have not been damaged, as arising from the syllable dhīḥ. First, hold one at the crown of the head; give the others for the pillow and the seat. In this world, the Omniscient Ones are like the udumbara flower: they appear only once in a great while, or perhaps not at all. Even more rare than that is the emergence of the way of Secret Mantra practice, which is able to accomplish the peerless benefit of sentient beings without passing into nirvāṇa. Whatever sins have been committed over many tens of millions of eons, they will all be purified by seeing a maṇḍala such as this. What need is there to mention those who abide in the way of Secret Mantra practice, which possesses infinite renown? If one recites the mantras of the Protector, one will attain the unsurpassed state. Those whose intellects are utterly unwavering toward this supreme practice will sever the stream of the lower realms and the source of all suffering. You, great beings, have today obtained a peerless find.

གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཅན་ལ། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེར་ནི་དོང་བས་ན། ། རང་འབྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་ པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། དོན་བཤད་སྲུང་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཀུ་ཤའི་སྟན་ལ་ཉལ་དུ་གཞུག། རྨི་ལམ་གང་དག་ཅི་མཐོང་བ། ། དེ་ཀུན་དང་པོར་ང་ལ་སྨྲོས། ། རྨི་ལམ་བཟང་ངན་དྲིས་ནས་ནི། ། མི་ དགེ་ཐབ་སྦྱོར་དག་གིས་གཞོམ། ། དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལས། ། སྟ་གོན་བྱ་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། ། མཁས་པས་མཉམ་ཞིང་ཡིད་འོང་བར། ། བ་ཡི་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡི་ལེགས་བྱུག་པ། ། ཕྱི་ཡི་རྒྱ་ནི་ཁྲུ་བདུན་པ། ། ནང་གི་ཁྲུ་གསུམ་མཐེ་བོང་ གསུམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ཐིག་སྐུད་གསར་པ་མཛེས་པར་ལྡན། ། རིགས་ལྔའི་ས་བོན་དེ་མདོག་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་སྲད་བུ་གང་། ། ལྔ་ཕྲག་ལྔ་ནི་རྣམ་ཕྱེ་བ། ། ཉི་ཟླའི་འབར་མིག་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་སྲད་བུ་ཡང་། ། གཙང་ མས་ལེགས་བཀལ་དྲི་ཞིམ་དང་། ། བདུད་རྩིས་སྤང་ཞིང་ཡི་གེ་གསུམ། ། ཐིག་འཛིན་གྲོགས་དང་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། ཛྫ་ཡིས་བཏང་ཞིང་རང་ཡང་ཟློ། ། ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་ལྟེ་བར་གཟུང་། ། ནུབ་དང་ཤར་ནས་བློ་ལྡན་གྱིས། ། མཁའ་དང་འོག་གི་ཐིག་གདབ་བྱ། །

Because all the Victorious Ones and their Sons, those great beings, have fully embraced you all within this teaching as you are being born, you will tomorrow be born into the vehicle. This supreme path, which brings about the emergence of the Great Vehicle, is glorious. Since you have entered it, you will become self-arisen ones of great fortune, the Tathāgatas who are omniscient of all worlds. Having explained the meaning and performed the protection, have them lie down upon a bed of kuśa grass. "Whatever dreams you see, tell them all to me first." Having inquired about the good and bad dreams, one should suppress the inauspicious ones through ritual applications. From the Stages of Activity of Glorious Hevajra, this is the third chapter, the preliminary rites. The wise one should, on a level and pleasing surface, smear it well with the five products of a cow, the five nectars, and fragrant water. The outer boundary is seven cubits; the inner is three cubits and three thumb-widths. The lines of the maṇḍala should be struck. The new, beautiful marking cord should be the color of the seeds of the five families. The cord possessing the five wisdoms is divided into five sets of five. Summon it with the hook of the blazing eyes of the sun and moon. The cord for all activities should also be well-spun by a pure person, scented with fragrance and nectar, and consecrated with the three syllables. It should be wound together with a companion who holds the cord. Releasing it with the syllable jaḥ, one should also recite it. Holding it with the left fist at the navel, the wise one should strike the lines of the zenith and the nadir from the west and the east.

ཨོཾ་བཛྲ་ས་ མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། ནམ་མཁའ་གང་བའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། ཁྱེད་ཀྱིས་འགྲོ་དོན་མཛད་དུས་ལགས། ། ཐིག་གི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་ནས་ནི། ། དེ་རྣམས་འདིར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ལྟས་ངན་གྱིས་ནི་དངོས་མི་འགྲུབ། ། ཐིག་སྐུད་ཆད་ན་སློབ་དཔོན་འཆི། ། རིང་ཐུང་ཁྱེར་ན་ནད་ཀྱིས་ཐེབས། ། ཕྱོགས་འཁྲུལ་བ་ཡིས་སློབ་མ་དང་། ། སློབ་དཔོན་ལ་ཡང་ཉེས་པར་གསུངས། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མ་ཤར་ནུབ་ཏུ། ། བལྟས་ཏེ་ཚངས་པའི་ཐིག་གདབ་བྱ། ། འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པའི་ཤིང་ཤུན་སོགས། ། ཕྱེད་དང་ཕྱེད་དུ་བགོས་བྱས་ལ། ། ཕྱེད་ ཀྱི་ཕྱེད་ན་ལྷོ་བྱང་དུ། ། བྱ་རོག་རྗེས་བཙལ་ཚངས་ཐིག་གདབ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱེད་ཚད་ཀྱི། ། གཡས་དང་གཡོན་དུ་རྒྱ་གྲམ་བྱ། ། ཤར་ནུབ་ཕྱོགས་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་ཐིག། བྱང་ལྷོ་ཤར་ནུབ་བལྟས་པས་གདབ། ། མེར་གནས་རླུང་བལྟས་བདེན་བྲལ་ནས། ། དབང་ལྡན་ བལྟས་ཏེ་ཚངས་ཐིག་གདབ། ། ཕྱེད་ལ་ཕྱེད་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བགོ། ཚངས་ཐིག་ངོས་རེར་བརྒྱད་བརྒྱད་འགྱུར། ། དང་པོ་ཕྱེད་རྒྱབ་དེ་ནང་ཕྱེད། ། སྔར་བྱས་སྒོ་ཁྱུད་ཕྱེད་ཉིད་དཀྱིལ། ། གཉིས་པ་ཕྱེད་ཕྱེད་དང་པོ་ལ། ། ཕྱེད་ཕྱེད་བྱས་པ་ལོགས་ཞེས་བྱ། ། དེ་རྒྱབ་མེ་ཏོག་ཆུན་འཕྱང་(ཏེ,སྟེ)། ། དེ་རྒྱབ་རྟ་བབས་ཀ་བ་ཡིན། ། གསུམ་པའི་ཕྱེད་རྒྱབ་དེ་ཕྱེད་ནང་། ། རྡོར་ཕྲེང་བཞི་པ་ལྷ་སྣམ་ཡིན། ། ལྔ་པའི་ཕྱེད་ཕྱེད་དང་པོ་ལ། ། ཕྱེད་ཕྱེད་བྱས་པ་ཚོན་ལྔའི་གནས། ། བར་གཉིས་འདོད་ཡོན་མཐར་ལྔར་བྱས། ། སྒོ་འགྲམ་རིན་ཆེན་ཕ་གུ་འང་དེ། ། དྲུག་པའི་ཕྱེད་ནང་མུ་ ཏིག་ཕྲེང་། །

OṂ VAJRA SAMAYA SŪTRA MĀTI KRAMA HŪṂ. Sugatas who fill the expanse of space, the time has come for you to act for the benefit of beings. Stirred by the sound of the thread, I pray that you all come here. If the thread is broken by an ill omen, the ritual object will not be accomplished; if the thread breaks, the master will die; if it is too long or too short, one will be stricken by illness; and if the directions are confused, it is said that both the disciple and the master will incur faults. The master and disciple, facing east and west, should strike the Brahma-thread. Having divided the bark of trees and so forth—which are without increase or decrease—into halves and then halves again, one should seek the crow’s footprints in the south and north and strike the Brahma-thread. Then, at the half-measure of the maṇḍala, one should make a cross to the right and left. One should strike the threads for the east, west, and south, looking toward the north, south, east, and west. Standing in the southeast and looking toward the northwest, and from the southwest looking toward the northeast, one should strike the Brahma-thread. Divide each half into halves and halves again; on each side of the Brahma-thread, there will be eight sections. The first half is behind, and the inner half is as previously made; the half of the doorway and the half of the enclosure are the center. The second half is divided into halves; the first of these is called the side. Behind that is the hanging flower cluster, and behind that are the pillars of the archway. The half behind the third is the inner half; the vajra garland is the fourth, and the deity platform is the fifth. The first half of the fifth is divided into halves; the first of these is the location for the five colors. The two middle sections are made into the five sensory qualities at the end. The doorposts, the jewel frieze, and so forth are also there. The inner half of the sixth is the pearl garland.

དེ་རྒྱབ་ཕྱེད་ནང་ཕྱེད་ཕྱེད་བྱས། ། ཡ་ཕུབས་ཐ་མ་རྡོ་རྗེ་གདུང་། ། བདུན་པ་རྟ་བབས་དག་ཏུ་འགྱུར། ། བརྒྱད་པ་པདྨ་འཁོར་ལོ་གདུགས། ། དེ་རྒྱབ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་རྡོ་རྗེ་རྭ། ། མེ་འོད་རིམ་བཞིན་བསྐོར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་མཁས་པས་ཚོན་ རྣམས་ལ། ། བྷྲཱུྃ་ཨྃ་ཛྲཱྀཾ་ཁྃ་ཧཱུྃ་རྣམས་ཀྱིས། ། རྡུལ་ཚོན་ལྷ་ཡི་རྣམ་པར་སྦྱོར། ། འབར་བའི་བལྟ་བྱ་ཡེ་ཤེས་སྦར། ། ཡང་དག་གཟི་བསྐྱེད་སྔགས་བཟླས་མཆོད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་དག་པར་བྱེད། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ རྒྱལ་ཆེན་གྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཞེངས་པར་བྱ། ། བླ་མས་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། དཀར་དང་སེར་དང་དེ་བཞིན་དམར། ། ལྗང་གུ་དང་ནི་ནག་པོ་ཉིད། ། མཉམ་ཞིང་གཡས་བསྐོར་རྒྱུན་མ་ཆད། ། མ་ཡོ་བར་ནི་ཚོན་རྩི་ དགྱེ། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ་རུ་ནི། ། རི་མོ་མཉམ་པར་དགྱེ་པར་བྱ། ། སྦོམ་པོར་སྐྱེ་བས་ནད་ཀྱིས་འདེབས། ། ཕྲ་མོས་ནོར་ནི་རྣམ་པར་འཇིག། ཡོན་པོས་རྣམ་འགྲས་ཆད་པ་ཡིས། ། བླ་མ་དང་ནི་སློབ་མ་འཆི། ། གཡས་བསྐོར་མིན་པར་སྐྱེ་བ་ཡིས། ། ཚོན་ནི་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་འགྱུར། ། དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་རང་བཞིན། ། གཉིས་པ་གསེར་ལས་དམིགས་པ་སྟེ། ། པདྨ་རཱ་གའི་རང་བཞིན་རྩེ། ། དེ་བཞིན་གཞན་དག་མརྒད་ཡིན། ། ནག་པོ་ནང་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་བཤད། ། ཤར་དུ་དཀར་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ལྷོར་ནི་སེར་པོ་ཡང་དག་ལྡན། ། ནུབ་ཀྱི་ཆ་ ལ་དམར་པོ་སྟེ། ། བྱང་ནི་ལྗང་གུ་ཡང་དག་ལྡན།

Beyond that, divide [the space] into halves and halves again. The final lintel is the vajra beam. The seventh becomes the archway (toraṇa). The eighth is the lotus, wheel, and parasol. Beyond that is the sun maṇḍala, the variegated lotus, and the vajra prongs, which should be surrounded in succession by the light of fire. Then, the wise one should apply the pigments with the syllables BHRŪṂ, AṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ, transforming the colored powders into the form of the deities. One should ignite the wisdom of the blazing gaze, generate perfect splendor, and make offerings while reciting the mantra: OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ. "This is the purity of the expanse of reality (dharmadhātu); it purifies the realm of sentient beings. I shall construct the sublime maṇḍala of the Great King Hevajra." With the left fist, the guru should begin from the direction of Ishāna and apply the pigments—white, yellow, red, green, and black—levelly, in a clockwise direction, without interruption or deviation. The lines should be drawn at one-twentieth the width of the door. If they are too thick, one will be afflicted by disease; if too thin, wealth will be destroyed; if crooked, there will be enmity; and if broken, the guru and disciple will die. If they are not clockwise, the pigments will be struck by stakes. White is the nature of the vajra tip; the second is visualized as gold; the tip is the nature of ruby (padmarāga); likewise, the others are emerald; and black is to be known as the interior. This is explained as the sequence of the pigments. Great white is in the east; yellow is perfectly present in the south; red is in the western portion; and green is perfectly present in the north.

། དབུས་ཀྱི་ས་གཞིའི་ཆ་དག་ནི། ། ཨིནྡྲ་ནི་ལའི་འོད་གསལ་བར། ། བརྟག་པར་བདག་ཉིད་ཤེས་རབ་ཐབས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་ལེགས་པར་བྲི། ། རི་མོ་བར་ནི་ནས་གང་གིས། ། མ་རེག་པར་ནི་བྲི་བར་ བྱ། ། ཁ་སྦྱོར་གཅིག་པ་སྒོ་བཞི་པ། ། སྣ་ཚོགས་འོད་ཀྱིས་ཡང་དག་ཁྱབ། ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། རི་མོ་ལྔ་དང་ངེས་པར་ལྡན། ། དེར་ནི་བུམ་པ་བརྒྱད་བྲི་བྱ། ། རིན་ཆེན་ལྔ་ཕྱེད་རང་བཞིན་ནམ། ། ཡང་ན་འབྲས་ལ་སོགས་པའོ། ། དུར་ཁྲོད་སོ་ཕག་དག་གིས་སམ། ། དེ་བཞིན་དུར་ཁྲོད་སོལ་བས་སོ། ། དེ་དབུས་པདྨ་འདབ་མ་ནི། ། བརྒྱད་པ་གེ་སར་ལྡན་པ་བྲི། ། དེ་དབུས་ཐོད་པ་དཀར་པོ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་བྲི། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་སེང་གེ་སྟེ། ། མེ་ཡི་མཚམས་ནི་དགེ་སློང་ངོ་། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་འཁོར་ ལོ་སྟེ། ། རླུང་དུ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱ། ། ཤར་གྱི་སྒོར་ནི་གྲི་གུག་བྲི། ། ལྷོར་ནི་ཅང་ཏེའུ་བྲི་བར་བྱ། ། ནུབ་(དུ་,ཏུ་)རུས་སྦལ་བྲི་བྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་སྦྲུལ་ནི་བྱང་དུའོ། ། ལྷ་མོའི་ཁ་དོག་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཕྱག་མཚན་བརྒྱད་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། བླ་རེ་རྒྱལ་མཚན་འཕན་གདུགས་སོགས། ། བླ་རྒྱན་ འོག་རྒྱན་བྲེ་བར་བྱ། ། མཆོད་གཏོར་རྒྱ་ཆེར་བཤམས་བཀྲམ་ལ། ། འབར་མིག་ལ་སོགས་གོང་ལྟ་བུར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བསྙེམས་བྱས་ལ། ། རྐང་པ་གཡས་པ་བརྒྱང་བྱས་ཏེ། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱེ་རྡོར་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་པར་བྱ། ། ལུས་བཀྲུས་གཙང་སྦྲ་དྲི་ཞིམ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། །

The central portion of the ground, luminous like sapphire, should be well-drawn by one who is perfectly composed, visualizing oneself as wisdom and method. The lines should be drawn without touching one another by even a grain of barley. It is a single union with four doors, perfectly pervaded by various lights, endowed with four archways, and adorned with vajra lines. It is certainly possessed of five lines, and there one should draw eight vases. They may be made of the five precious substances, or of rice and the like, or of cemetery bricks, or likewise of cemetery charcoal. In the center of that, one should draw an eight-petaled lotus with a filament. In its center, one should draw a white skull marked with a crossed vajra. In the northeast is a lion, and in the southeast is a monk. In the southwest is a wheel, and in the northwest a vajra should be drawn. At the eastern gate, a curved knife should be drawn; in the south, a hand-drum; in the west, a tortoise; and likewise, a snake in the north. These eight hand-symbols are renowned according to the distinctions of the goddesses' colors. Canopies, victory banners, streamers, parasols, and so forth—these upper and lower ornaments should be hung. Having arranged and spread out extensive offerings and tormas, and having performed the pride of Vajrasattva as before, the ācārya should enter the maṇḍala with the Hevajra yoga, extending the right leg and with two hands. Having bathed the body, being clean and fragrant, and adorned with various ornaments.

ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་སྒྲ་ཡིས་ང་རྒྱལ་བྱེད། ། ཧི་ཧི་སྒྲ་ཡིས་འཇིགས་པར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ལན་གསུམ་བསྐོར། ། མ་དག་མ་ཚང་སྐྱོན་རྣམས་བསལ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་རང་ལྷ་ཡི། ། སྦྱོར་ཚོགས་གཙོ་ བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་རྡུལ་ཚོན་དང་། ། གཉིས་མེད་མཁར་གནས་ཀྱང་དེར་གཞུག། བྱིན་གྱིས་བརླབ་དང་དབང་བསྐུར་གྱི། ། བར་རྫོགས་བྱས་ནས་འཆད་པ་ཡི། ། ཆོ་གས་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་མཆོད། ། རང་ལྕེས་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་མྱང་། ། ཕྱི་རོལ་ འབྱུང་པོས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། སྔ་གྲོ་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། མ་དག་ལ་སོགས་ཉེས་པ་རྣམས། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བའི་རིམ་པ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་རང་ལྷ་ཡི། ། སྦྱོར་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་བལྟས་ལ། ། མཆོད་དང་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། ཕྱི་ནང་སྦྱིན་སྲེག་དག་གིས་ཀྱང་། ། འཁོར་ལོ་མཆོད་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱང་། ། སློབ་མའི་རིམ་བཞིན་དབང་བླངས་ལ། ། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་འཁོར་ལོ་རུ། ། སློབ་མ་གཞུག་ཕྱིར་བདེན་པ་བསྒྲགས། ། ནམ་མཁའ་སྐྱེ་བ་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་དེང་འགྲུབ་མཛོད། ། ཀུན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པའང་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། །

With the sound of hūṃ hūṃ, one generates pride; with the sound of hi hi, one strikes fear. In this manner, one circumambulates the maṇḍala three times, clearing away all defects of impurity and incompleteness. Then, the ācārya, as the self-nature of the principal deity of the union, should cause the emanated maṇḍala of colored powders and the non-dual maṇḍala abiding in space to enter into one another. Having completed the stages up to the blessing and the conferral of empowerment, one thoroughly worships the maṇḍala according to the ritual to be explained. With one's own tongue, one tastes the vajra-amṛta. To the external spirits, one gives the torma offering. In the morning, one performs the extensive homa. One requests the Victorious Ones to forgive all faults, such as impurities and the like. This concludes the fourth chapter, the sequence of activities for the maṇḍala, from the path of the stages of activity of the glorious Hevajra. Then, the ācārya, having properly beheld the maṇḍala as the abode of the union of his own deity, should perform the offerings, praises, and so forth. Through both outer and inner homa, one worships the cakra and likewise receives the empowerment oneself, following the sequence of the disciples. In order to initiate the disciples into the cakra, which is like a reflected image, one proclaims the truth: "Because space is characterized by non-arising, The supreme, without beginning or end, The nature of the Great Vajrasattva— May Hevajra be accomplished this very day! The great accomplishment, the supreme of all, The supreme deity, the Great Lord, The king of all Vajra-holders— May I be established in the supreme, unchanging state! You are faultless and eternal, Passionate with all forms of desire, The great passion, the great joy."

བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔས་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་རྒྱལ་མཆོག་གིས། ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་སྟོན་པ། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་བདག་བདག་མཛོད་ཅིག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་ཞུགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་ གྱུར་ཉིད། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་མཆོག་གྱུར་པའོ། ། བདེན་པ་དག་གིས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་བདག་ལ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པ་རབ་རྫོགས་མཛོད། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་ རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལ་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ངེས་པར་སྐྱེས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་མ་ནི། ། ཀུན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་མཐོང་ཤོག། དེ་ལྟར་བསྟོད་ཅིང་ཕྱག་བགྱིས་ནས། ། འདི་ལྟར་ཡང་ ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སློབ་མ་རབ་ཏུ་གཞུག་པར་བགྱི། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་བདག་གསོལ་འདེབས། ། བཟོད་པ་མཛད་དེ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་སློབ་དཔོན་གྱི། ། ཞབས་ལ་གཏུགས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། དགའ་ ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བརྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། །

May the Blessed One himself grant accomplishment! The supreme of all that is utterly pure, the Tathāgata liberated from the beginning, Samantabhadra, the self of all—may the Bodhisattva grant me accomplishment! The supreme of all great accomplishments, the Great Lord, the Supreme Victor, who displays the great accomplished Vajra—may you make me the Lord of Vajra-Arrogance! Pervading the minds of all sentient beings, entering the minds of all sentient beings, you are the very father of all sentient beings, the supreme samaya of desire. By the truth of the supreme wisdom, the maṇḍala of insight and method—by that truth, O Protector, may you perfectly fulfill my desires! All phenomena are like reflections: pure, clear, and untroubled; ungraspable and inexpressible, arising everywhere from causes and actions, and definitively born from suchness. By this truth, may all disciples clearly see the reflections in the maṇḍala, free from all stains. Having thus offered praise and prostrations, one should also make this supplication: "Into the maṇḍala of the Lord of the Maṇḍala, I shall lead the disciples. For the sake of sentient beings, I make this request; please grant your forbearance and turn your attention to me." Then the disciple should touch the feet of the ācārya and say: "You, the Great Joy, are my teacher; O ācārya, please turn your attention to me. I seek the Great Protector, the steadfast way of great awakening. I pray that you grant me the reality of the samaya."

བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཇུག་གོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྒོ་བ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། བློ་ཆེན་གྱིས་ནི་གཟུང་བར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བཤད་དོ། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་གསུངས། ། རིན་ཆེན་ རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། ། ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་ཆོས་དང་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། ཕྱི་དང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་ཆོས་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་མི་ནུས་བྱ། ། དེ་ལས་གཞན་ཡང་བཅུ་བཞི་འདི། ། ཕས་ཕམ་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད། ། སྤང་ཞིང་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཉིན་དང་ མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་བཟླ་བར་བྱ། ། གང་ཚེ་ཉམས་འགྱུར་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་སྦོམ་པོར་འགྱུར། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་མི་བྱ། ། མ་བྱིན་པར་ཡང་མི་བླང་ངོ་། །

Grant me also the bodhicitta. Grant me the Three Jewels: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Great Protector, I shall enter the supreme city of great liberation. The Master instructs: "Go for refuge to the Three Jewels: to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. This is the firm samaya of the pure Buddha family. The vajra, the bell, and the mudrā should also be held by those of great intelligence. That which is bodhicitta is the vajra; insight is explained as the bell. The Master also should be held; the Guru is equal to all Buddhas. This is taught to be the samaya vow of the pure Vajra family. In the great, supreme Jewel family, three times during the day and night, one should constantly give the four types of generosity: material goods, fearlessness, the Dharma, and loving-kindness. You must uphold the sublime Dharma of the outer and secret three vehicles. This is explained as the samaya vow of the pure Lotus family. In the great, supreme Action family, one should correctly uphold all the vows. One should also perform the activities of making offerings. Furthermore, these fourteen are explained as the defeats (pārājika); they must not be abandoned or discarded, for they are called root downfalls. Day and night, three times each day, they should be recited. Whenever a yogi violates them, it becomes a gross transgression. You must not kill living beings, nor should you take what is not given."

འདོད་ལ་ལོག་པར་མི་སྤྱད་ཅིང་། ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། ། ཕུང་ཁྲོལ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ ཡི། ། ཆང་ནི་རྣམ་པར་སྤང་བར་བྱ། ། སེམས་ཅན་གདུལ་ཕྱིར་མ་གཏོགས་པ། ། བྱ་བ་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྤང་། ། དམ་པ་ངེས་པར་བསྟེན་བྱ་ཞིང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཀུན་བསྙེན་བཀུར་བྱ། ། ལུས་ཀྱི་ལས་ནི་རྣམ་གསུམ་དང་། ། ངག་གི་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་དང་། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་དག་ ནི། ། ཅི་ནུས་པར་ནི་རྗེས་སུ་སྐྱོང་། ། ཐེག་པ་དམན་ལ་འདོད་མི་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་མིན། ། འཁོར་བ་དག་ཀྱང་ཡང་མི་སྤང་། ། རྟག་ཏུ་མྱ་ངན་འདས་མི་ཆགས། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གསང་བ་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྙས་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞོན་པ་མཚོན་ཆ་དང་། ། མཚན་ མ་འགོམ་པར་མི་བྱའོ། ། འདི་དག་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་བཤད། ། རྗེས་མཐུན་སྡོམ་པ་རྒྱ་ཆེར་ནི། ། གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། སློབ་མས་བརྗོད་པ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་བཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་མཆོག་ལ། ། བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རང་གཞན་དོན་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས་ནི་བསྐྱེད་བགྱིས་ནས། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་མགྲོན་དུ་གཉེར། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་མཆོག་ཡིད་འོང་སྤྱད་པར་བགྱི། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག། ཞེས་ལན་གསུམ་བཟླས་ལ། སླར་ཡང་། སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་ཐམས་ཅད་དང་། །

Do not engage in sexual misconduct, And do not speak lies. One must completely abandon alcohol, The root of all ruin. Except for the sake of training sentient beings, Abandon all that is improper to do. One should certainly rely on the sublime And honor all yogis. The three types of physical actions, The four types of verbal actions, And the three types of mental actions— Maintain these as much as you are able. Do not desire the Lesser Vehicle, Do not turn your back on the welfare of sentient beings, Do not abandon saṃsāra, And do not be attached to nirvāṇa. Do not show contempt for gods, asuras, or secrets, And do not step over mudrās, mounts, weapons, Or sacred symbols. These are explained as the samayas. The extensive concordant vows Are fully explained in the Secret Tantras; You must guard them at all times. The disciple says: I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every sin. I rejoice in the virtue of beings. I hold the awakening of the Buddhas in my mind. In the Buddha, the Dharma, and the Supreme Assembly, I take refuge until awakening. To perfectly accomplish the welfare of myself and others, I shall generate the mind of awakening. Having generated the supreme mind of awakening, I invite all sentient beings as my guests. I shall practice the delightful, supreme conduct of awakening. May I attain Buddhahood for the benefit of all beings. Recite this three times. Then again: All Buddhas and their Sons, and...

དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ནི། ། དུས་འདི་ནས་ནི་བཟུང་ནས་སུ། ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་ བགྱི། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། བདག་གིས་སོ་སོར་བརྟན་པོར་གཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ནི། ། དེང་ ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་དང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་མ་ལུས་གཟུང་། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་ དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱིས་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་བཟུང་། ། མ་བསྒྲལ་བ་ནི་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་དགྲོལ་བར་ བགྱི། །

All you heroes and yoginīs, please turn your attention toward me. I, who am called [name], from this time forth until I reach the heart of awakening, shall generate the supreme, holy, and unsurpassed bodhicitta, just as the protectors of the three times have resolved upon awakening. I shall firmly uphold the three types of discipline: the discipline of ethical training, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. I shall uphold the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the unsurpassed Three Jewels—and from this day forward, I shall maintain the vows of the Buddha-yoga. In the great and supreme Vajra family, I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā, and I shall also uphold the ācārya. In the great and supreme Ratna family, I shall constantly offer the four types of generosity six times every day to the delightful samaya. In the pure and supreme Padma family, I shall uphold the sublime Dharma without exception: the outer, the secret, and the three vehicles. In the great and supreme Karma family, I shall truly uphold all the vows in their entirety and perform acts of worship to the best of my ability. Having generated the supreme and unsurpassed bodhicitta, for the sake of all sentient beings, I have taken all the vows without exception. I shall deliver those not yet delivered; I shall liberate those not yet liberated.

དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་གོས་དམར་པོས། ། གདོང་གཡོགས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་གཟུང་ལ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་བུམ་པའི་ཆུས། ། བསྲུང་ཞིང་སྐུ་གསུང་ ཐུགས་སྦྱངས་ལ། ། བུ་སྡུག་ཁྱོད་སུ་ཅི་ལ་དགའ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་གཞུག་ཕྱིར་དྲི། ། སྐལ་བཟང་བདེ་ཆེན་བདག་དགའ་ཞེས། ། སློབ་མ་བློ་ཆེན་གྱིས་སྨྲའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ཕྱིར། ། ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུ་པ་ད་ཡཱ་མི། ། བརྗོད་ནས་དེ་ཡི་སྙིང་གར་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ བཞག་ཅིང་བསམས་ནས་ཀྱང་། ། སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ། ། སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རླབ་པར་འགྱུར་གྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་(དུ་,ཏུ་)གསང་བ་འདི། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་ རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། དད་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། དམ་པས་དགུག་དང་གཞུག་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་ལྔ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། བརྗོད་དེ་དམ་ཚིག་མཆོག་འཛིན་གཞུག། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་ནས། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ།

"Grant breath to those who have not found breath, and establish sentient beings in nirvāṇa." Recite this three times. Then, the disciple, with their face veiled by a red cloth and holding a flower garland, is protected by the water from the Amṛtakuṇḍalī vase and their body, speech, and mind are purified. The master asks in order to initiate the disciple: "My dear child, who are you and what do you delight in?" The disciple of great intelligence replies: "I, the fortunate one, delight in great bliss." Then, in order to generate the bodhicitta, one says: "Oṃ sarvayogacittam utpādayāmi." Having said this, a vajra is placed at the disciple's heart and visualized, and one recites: "Surate samayas tvaṃ hoḥ | Siddhi vajra yathā sukhaṃ |" "Today you will be blessed by all the Tathāgatas. Do not speak of this supreme secret of all the Tathāgatas to those who have not seen the maṇḍala, nor to those who lack faith." Thus it should be said. With the mantras of Gaurī and the others, the master should summon and cause the disciple to enter. Likewise, the five syllables are recited, and the disciple is made to enter while upholding the supreme samaya. "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. I shall generate in you such wisdom that you will attain even the accomplishments of all the Tathāgatas, let alone other accomplishments. Do not speak of this great maṇḍala to those who have not seen it; otherwise, your samaya will be impaired."

དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ། ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པར་གྱུར། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ནས་གཤེགས། ། པད་གནས་ཡི་གེ་ གསུམ་གྱིས་སྦར། ། མི་འཆི་ལྔ་པ་འཐུང་དུ་གཞུག། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ན་སྲེག་པར་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུངས་ཤིག། ཨོཾ་བཛྲོ་ད་ད་ཀ། ཋ་ཋ་ཋ། དམ་བཅས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། འདི་སྐད་ བརྗོད་དོ། ། དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་འདི་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པར་ཁྱོད་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ནས་སློབ་ མ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ལ་འབབ་པར་གྱུར་ཅིག། ཅེས་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། ། དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་དེའི་སྙིང་གར། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་མཚམས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ཁ་ དོག་སེར། ། ལྃ་ལས་བྱུང་བར་ཧཱུྃ་བསྒོམ་བྱ། ། བྃ་བྱུང་ཆུ་ནི་ཁ་དོག་དཀར། ། བུམ་པས་མཚན་ཅིང་ཡོངས་སུ་ཟླུམ། ། ཡྃ་ལས་བྱུང་བ་གཡོ་བའི་རླུང་། ། བ་དན་སྔོན་པོས་མཚན་གཞུའི་དབྱིབས། ། དེ་ལ་སྐུ་གསུམ་ཧ་ཨ་བསྒོམ། རྐང་འོག་ཛྙཱཻཾ་ནི་རབ་འབར་བ། ། རླུང་ལས་རྃ་ བྱུང་གྲུ་གསུམ་པར། ། གནས་པར་སྦར་ལ་སློབ་མ་དབབ། ། དེ་ནས་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་དང་གར་བྱའོ། ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་སྟྭཾ་བྷ་ཡ།

Placing a vajra at their heart, [the master says]: "Oṃ! Today, the glorious Heruka has truly entered your heart. If you speak of this way, he will immediately tear [your heart] and depart. Ignited by the three syllables residing in the lotus, make [the disciple] drink the five nectars. This is your hell-water; if you violate the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, it bestows accomplishment. Drink this vajra-nectar water! Oṃ vajrodaka ṭha ṭha ṭha." In order to make the commitment firm, he says these words: "From now on, I am your glorious Heruka. Whatever I command you to do, you must do. Do not treat me with contempt. If you do not abandon [this practice], you will die and fall into hell." Then, he instructs the disciple: "Recite: 'May all the Tathāgatas grant their blessings, and may the glorious Heruka descend upon me!'" Having said that, at the disciple's heart, at the boundary of the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra), one should meditate on a yellow syllable Laṃ arising from Laṃ, marked by a vajra. From Vaṃ arises white water, marked by a vase and perfectly circular. From Yaṃ arises the moving wind, marked by a blue banner and shaped like a bow. Upon that, meditate on the three bodies, Ha and Ā. Beneath the feet is a blazing Jhaiṃ. From the wind, a triangle arises from Raṃ; ignite it and cause the disciple to descend. Then, perform the terrifying vajra song and dance: Āveśaya stobhaya..."

ར་ར་ར་ར། ཙཱ་ལ་ཡ་ཙཱ་ལ་ཡ། ཧཱུྃ་ཨ་ཧེ་ཛྷཻཾཿལྕེ་ལ་ཨ་ནི་དམར་པོ་ཞིག། བསམས་ཏེ་བབས་ལ་སླར་ཡང་བསྒོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ དེ་གནས་པ། ། སྨྲོས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་དགེ་མི་དགེ། བསམ་པ་དེ་ནི་བརྟན་བྱ་བ། ། དེ་ལ་ཏིཥྛ་བཛྲ་བརྗོད། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་འཁོར་ལོ་དོར། ། པྲ་ཏི་ཙྪ་བཛྲ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་དོ། ། གལ་ཏེ་བཟང་པོར་མི་ལྟུང་ན། ། ལན་གཉིས་བར་དུ་དོར་བར་བྱ། ། དེ་ནི་སྤྱི་བོར་བཅིང་བར་བྱ། ། པྲ་ཏི་ གྲྀཧྞ་ཏྭཱཾ་ཨི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ། ། བླངས་པ་འམ་མ་བླངས་པ་གཉིས་ནི། ། མཚན་མ་འམ་མཚན་མ་ཉེ་བར་ནི། ། བབས་སམ་དད་ཀྱང་དེའི་སྦྱོར་བ། ། མིག་ཏུ་འབར་བཅས་ཨོཾ་བསམས་ལ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་འབྱེད་ པར་མཛད། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། དེ་ལ་བླ་མས་འདི་སྐད་བརྗོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་ད་ལྟ་ཉིད། ། དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་རིགས་ལས་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། སྔོན་མ་བྱུང་བ་མཐོང་བའོ། ། སློབ་མ་ཡོན་ དང་བཅས་པ་ཡིས། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་བདག་ཞུགས་སོ། ། ཨོཾ་རྣལ་འབྱོར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་གིས་དེ་རིང་མཐོང་། ། ཨོཾ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ ཆེན་པོ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་བདག་དབང་བསྐུར། ། དེ་ནས་གཙོ་བོ་ནས་བརྩམས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་ཡི་བར་དུ་བསྟན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཤར་དུ་ཁྲུ་གཉིས་དོར། །

RARA RARA | TSĀLAYA TSĀLAYA | HŪṂ A HE JHAIṂ | Visualize a red A on the tongue, and having caused it to descend, command once more: "Speak, O Vajra, of virtue and non-virtue! Make that intention firm!" Recite TIṢṬHA VAJRA. Cast the flower garland into the maṇḍala, reciting PRATĪCCHA VAJRA HOḤ. If it does not fall in a favorable place, it should be cast a second time. Then, it should be bound upon the crown of the head, reciting PRATIGṚHṆA TVĀṂ IMAṂ SATVA MAHĀBALA. Whether it is taken or not taken, whether it is a sign or near a sign, whether it has descended or there is faith, that is the application. Visualize a blazing OṂ in the eyes: "Today, the glorious Heruka shall strive to open your eyes; he shall open all eyes, the unsurpassed Vajra eye." Then the Guru says this: "Now, look upon this maṇḍala with the force of faith. You are born from the Buddha family, blessed by mantra and mudrā. You shall see what has never been seen before." The disciple, together with the offering, prostrates at the Guru’s feet and then says: "OṂ, I have entered the maṇḍala of the great Vajra maṇḍala. OṂ, today I have seen the maṇḍala of the great Yoga maṇḍala. OṂ, I am empowered in the maṇḍala of the great Secret maṇḍala." Then, beginning from the central deity, the maṇḍala is shown up to its perimeter. In the east of the maṇḍala, leave a space of two cubits.

ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱེད་ཚད་ཙམ། ། མཚན་ཉིད་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་ཁྲུ་དོ་བར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པར་སློབ་མ་གཞག། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་སྦྱིན། ། བག་ཆགས་སྦྱང་བའི་ཆོ་ག་བྱ། ། སློབ་མ་ཤིས་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། བླ་མས་བཀྲ་ཤིས་གླུ་བླང་བྱ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་འཛིན་གསེར་གྱི་རི་བོ་ལྟ་བུའི་མདོག། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མགོན་དྲི་མ་ གསུམ་ནི་རབ་ཏུ་སྤངས། ། སངས་རྒྱས་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་རྒྱས་ལྟ་བུའི་སྤྱན་མངའ་བ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། དེ་ཡིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མཆོག་རབ་མི་གཡོ་བ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་གྲགས་པ་ལྷ་དང་མིས་མཆོད་པ། ། དམ་ཆོས་རབ་མཆོག་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ ཞི་བྱེད་པ། ། འཇིག་རྟེན་བཀྲ་ཤིས་གཉིས་པ་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཤོག། དམ་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་ཞིང་ཐོས་པའི་བཀྲ་ཤིས་ཕྱུག། དགེ་འདུན་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་མིས་མཆོད་པ། ། ངོ་ཚ་དཔལ་གནས་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་རབ་ཀྱི་མཆོག། འཇིག་རྟེན་བཀྲ་ཤིས་གསུམ་པ་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཤོག། དགའ་ལྡན་ལྷ་ཡི་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་ནས་འགྲོ་དོན་དུ། ། སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བརྒྱ་བྱིན་ལྷ་དང་བཅས་པ་ཡི། ། འཁོར་གྱི་ཚོགས་བཅས་གཤེགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་ཡིན་པའི། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ལུམ་པའི་ཚལ་དུ་མགོན་པོ་སྐུ་ནི་འཁྲུངས་གྱུར་ཅིང་། ། སྲིད་ མཐར་མཛད་ཚེ་མེ་ཏོག་གེ་སར་བཅས་པ་དག། རབ་འབར་འབབ་པ་ལྷ་མང་གིས་མཐོང་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ཉེས་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་གཞོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །

The inner maṇḍala should be about half the size. The maṇḍala possessing the proper characteristics should be two cubits in measure. In that second maṇḍala, the disciples are to be placed. Offerings of drinking water, water for the feet, and so forth should be presented. The ritual for purifying habitual tendencies should be performed. The guru should sing auspicious songs for the disciples who desire well-being. "O Protector of the three worlds, possessing a complexion like the golden mountain that holds all excellence, you who have utterly abandoned the three stains and possess eyes like the blossoming petals of a lotus—by that auspiciousness, may there be peace for you here and now! The supreme, unshakable teaching revealed by him, renowned throughout the three worlds and honored by gods and humans—the sublime, holy Dharma that brings peace to all living beings—by that second auspiciousness of the world, may there be peace for you here and now! Endowed with the holy Dharma and rich in the auspiciousness of learning, the Saṅgha honored by gods, asuras, and humans, the supreme among assemblies, abiding in the glory of modesty—by that third auspiciousness of the world, may there be peace for you here and now! From the center of the Tuṣita heaven, for the sake of benefiting beings, in former times, the auspiciousness of your departure accompanied by Śakra and the host of gods—by that auspiciousness, may there be peace for you here and now! In the Lumbinī grove, the Protector was born; at the end of existence, when he performed his deeds, the auspiciousness seen by many gods as the blazing flowers and filaments fell—by that auspiciousness, may there be peace for you here and now! In order to utterly destroy various faults..."

མཚན་ཕྱེད་དཀའ་ཐུབ་ཚལ་དུ་མངོན་པར་དགྱེས་བཅས་པས། ། བརྒྱ་བྱིན་ ལྟར་བཅས་རྗེས་འབྲང་གཤེགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ཀྱང་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ཆུ་བོའི་འགྲམ་དུ་ཡོན་ཆབ་མར་མེས་ཡོངས་བསྐོར་ཏེ། ། ཞི་ཕྱིར་ངོ་མཚར་རབ་བསྐྱེད་སྲིད་པ་དག་བྱེད་པ། ། ལྟོ་འཕྱེའི་རྒྱལ་པོས་ལེགས་པར་བསྟོད་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། གྲོང་ཁྱེར་རབ་མཆོག་སེར་སྐྱ་ཞེས་ནི་བྱ་བ་དེར། ། ལྷ་ཆེན་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་བྱེད་པ། ། བདེ་གཤེགས་ཐོག་མཐའ་མེད་པར་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཕན་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་པ། ། རིན་ཆེན་ཆོས་མཛོད་ཐུབ་པ་ལས་ནི་གང་བྱུང་བ། ། སེམས་ཅན་དོན་གྲུབ་ནུས་པ་རྒྱས་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། གསེར་གྱི་འོད་ལྟར་ཤིན་ཏུ་འབར་བའི་སྐུ་མངའ་བ། ། བཻ་དཱུརྱ་མདོག་ འདྲ་བའི་རྩྭ་བཀྲམ་པ་ལ་བཞུགས། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ལེགས་བཅས་མི་གཡོའི་སྐུ་མངའི་བཀྲ་(ཤིང་,ཤིས་)གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ས་དང་མཁའ་ལས་སྣ་ཚོགས་དབྱེ་བ་ཀུན་འབྱུང་བ། ། བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདུད་ཀྱི་བདེ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ། ། ཤིང་གི་ རྒྱལ་པོའི་རྩ་བར་བཅོམ་ལྡན་བཀྲ་ཤིས་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་བཞུགས་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་སྟོན་པས། ། ས་དང་མཁའ་ལ་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་གསལ་བྱུང་བའི། །

At midnight, in the grove of asceticism, he joyfully departed, followed by Śakra and his retinue. By that auspiciousness, may you be brought to peace here and now. On the riverbank, surrounded by offerings of water and lamps, he generated wondrous peace and purified existence. By the auspiciousness of that which was well-praised by the king of the bhujanga (serpents), may you be brought to peace here and now. In that supreme city called Kapilavastu, the great gods such as Viṣṇu and others made offerings. By the auspiciousness of the Sugata, who is virtuous without beginning or end, may you be brought to peace here and now. For the benefit of all sentient beings, he attained awakening; from the Sage, the treasury of the precious Dharma, there arose that which is capable of accomplishing the welfare of beings. By the auspiciousness of that increase in power, may you be brought to peace here and now. Possessing a body blazing like golden light, he sat upon a spread of grass with the hue of lapis lazuli. By the auspiciousness of his unwavering body in the full lotus posture, may you be brought to peace here and now. From the earth and the sky, all various distinctions arose; through the power of loving-kindness, he was completely victorious over the bliss of Māra. By the auspiciousness of the Blessed One at the foot of the king of trees, may you be brought to peace here and now. Residing in Vārāṇasī, the Teacher, the Sugata, caused a great wonder to appear upon the earth and in the sky. By that auspiciousness, may you be brought to peace here and now.

ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དམ་པ་རབ་བསྐོར་བཀྲ་ཤིས་ གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། བསོད་ནམས་ལས་བྱེད་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོས་མངོན་བརྟེན་པ། ། བཅོམ་ལྡན་ཤཱཀྱ་སེང་གེས་མ་ལུས་གསུངས་པ་ཡི། ། ཕན་བྱེད་དམ་པ་བཟང་པོའི་བཀྲ་ཤིས་གང་ཡིན་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་འདིར་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་ ཤོག། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་གསོར། ། གླུ་དང་ལྡན་པའི་བཀྲ་ཤིས་སོ། ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྟན་གནས་པ། ། དེར་ནི་དེ་ནི་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སློབ་མ་ངེས་པར་བྱེད་དུ་གཞུག། དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་དབང་བསྐུར་ལ། ། ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཡི་ཕྱག་རྒྱས་འཕྲག་ ནས་འཁྱུད། ། དང་པོ་ཆུ་ཡི་དབང་ཡིན་ཏེ། ། གཉིས་པ་དབུ་རྒྱན་དབང་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་རྡོ་རྗེའི་དབང་ཡིན་ནོ། ། བཞི་པ་རང་བཞིན་དབང་ཡིན་ཏེ། ། ལྔ་པ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དྲུག་པ་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་བརྗོད། ། བདུན་པ་བུམ་པའི་དབང་ཡིན་ཏེ། ། བརྒྱད་པ་གསང་ བའི་དབང་ཉིད་དོ། ། དགུ་པ་ཤེས་རབ་དབང་གིས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རབ་སྦྱོར་བས། ། བརྟུལ་ཞུགས་དང་ནི་ལུང་བསྟན་པ། ། འདི་དག་རིམ་པར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རང་གི་རིག་མ་སྐྱེས་བུའི་ཆུས། ། བུམ་པ་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བསམས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ སུ་བསྒོམས་པས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཤིཉྩ་མི་ཏྭཾ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རྣམ་བསམས་ནས། ། དེ་ལ་དབུ་རྒྱན་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཀ་བཛྲ་ཤ་ལི་ཧོ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བསྒོམས་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིགས་བཅད་རབ་ཏུ་སྦྱོར། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་དགུ་པ། །

The auspiciousness of the supreme turning of the Wheel of Dharma— By that auspiciousness, may there be peace for you here and now. The supreme, beneficial, and excellent auspiciousness Spoken in its entirety by the Blessed Śākyasiṃha, Who is relied upon by noble beings performing meritorious deeds— By that auspiciousness, may there be peace for you here and now. Ring the bell and brandish the vajra; This is the auspiciousness accompanied by song. Seated upon a throne of gold and the like, There, the empowerment should be conferred. The disciple should be made to enter with certainty; Likewise, for the empowerment to be conferred, Whatever is the application of the deity, One should embrace from the shoulder with that mudrā. First is the water empowerment; Second is the crown empowerment. Third is the vajra empowerment; Fourth is the nature empowerment; Fifth, the name empowerment should be conferred; Sixth is called the Perfect Buddha; Seventh is the vase empowerment; Eighth is the secret empowerment itself; Ninth is the wisdom empowerment; Through the supreme application of that very vajra, The vows and the prophecy— These should be bestowed in sequence. With the water of one’s own consort, With all eight vases, One should confer the empowerment while visualizing Vajradhara, By meditating on the vajra mind. Oṃ vajra abhiṣiñca māṃ tvam. Having visualized Vajrasūrya, One should bestow the crown upon him. Oṃ vajraratna ka vajra śali hoḥ. Having meditated on everything as before, Apply the vajra verses: "The great nine-pointed vajra..."

རང་གི་ལག་པས་སྙིང་གར་བྱ། ། སློབ་མ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གཟུགས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཞེས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་དབང་གིས་ནི། ། (དི་,དེ་)རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཤིན་ཏུ་འགྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལོང་། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཱཾ། ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཏིཥྛ་བཱི་ར་ས་མ་ཡ་ སྟྭཾ། སློབ་མ་རྟ་མཆོག་བསམ་བྱས་ལ། ། ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མས་སྐུ་ལ་འཁྱུད། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་པོས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ལག་པས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་དྷི་བ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསམ། ། མིང་གི་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཀྱེ་དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ། ། གང་གང་སྣང་བ་དེ་ཀུན་དང་། ། རང་འདོད་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དེ། ། རང་བཞིན་དག་པའི་དྲི་མེད་ཆོས། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་བལྟ་བར་བྱ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་ བསྣམས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། དྷ་ར་ཡཱ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ། ། བདག་གིས་བཅོམ་ལྡན་ཚིགས་བཅད་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། ། བདེ་བ་ཅན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཉིད་ཀྱིས་གང་ཚེ་ཆོས་བསྟན་པ། ། དེ་ཚེ་གསང་བའི་དབང་པོས་ཞུས། ། མི་རྣམས་ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་བགྱི། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ། དགོད་པ་དག་ལ་སློབ་དཔོན་ཏེ། །

With one’s own hand, place [the vajra] at the heart. The disciple, in the form of Lokeśvara, should be empowered as Vajrasattva. By the empowerment of the Buddha Vajra, I shall empower you today. This is the very nature of all the Buddhas; take up the vajra for the sake of supreme accomplishment. OṂ ŚRĪ HERUKA ADHIPATI TVĀM ABHIṢIÑCĀMI TIṢṬHA VĪRA SAMAYA STVAṂ. Visualizing the disciple as Hayagrīva, embraced by the goddess Tārā, the Lord of Vajras should confer the empowerment. With the hands, ring the vajra and bell. OṂ VAJRĀDHIPATI STVAṂ ABHIṢIÑCĀMI TIṢṬHA VAJRA SAMAYA STVAṂ. Visualizing the disciple as Vairocana, the name empowerment should be conferred. OṂ VAJRASATTVA ABHIṢIÑCĀMI VAJRANĀMA ABHIṢEKATA. O Glorious [Name] Vajra! Whatever appears, all of it, including one’s own chosen deity and so forth, is the stainless dharma of pure nature; one should view it as the wisdom of the Buddha. This is the very nature of all the Buddhas, held in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; this is the firm vow of the Vajra Essence. OṂ SARVA TATHĀGATA SIDDHI VAJRA SAMAYA TIṢṬHA SAMAYA STVAṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. I shall now summarize the verses of the Blessed One in their proper order. When the Blessed One himself taught the Dharma in Sukhāvatī, the Lord of Secrets then asked: "How should human beings be empowered?" The Blessed One replied: "The master is for those who are laughing."

དེ་བཞིན་བལྟ་བ་གསང་བའི་དབང་། ། ལག་པས་རེག་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་གཉིས་ གཉིས་འཁྱུད་པ་ཡི། ། དབང་བསྐུར་མ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་གསལ་བར་འགྱུར། ། འདི་ནི་དབང་བསྐུར་དྲུག་ཡིན་ནོ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་མདུན་འདུག་སྟེ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་བཅད་འདིས། ། སློབ་མ་བླ་མ་ལ་གསོལ་གདབ། ། མི་ལྡོག་འཁོར་ལོའི་དབང་སྩོལ་ཅིག། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ལས་རྣམས་དག། མགོན་པོས་བདག་ལ་བཀའ་སྩོལ་ཅིག། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་། ། གསང་བའི་སྡོམ་པའི་མཆོག་རྣམས་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་ ནི་རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱི། ། དེ་ལྟར་སློབ་མས་གསོལ་བཏབ་ནས། ། བླ་མས་སྐད་ཅིག་ཏིང་འཛིན་ལ། ། གནས་ནས་དེ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་སྤྲོ་བྱ། ། ཉེ་འཁོར་བ་དན་རྒྱལ་མཚན་སོགས། ། གླུ་དང་རྔ་སོགས་ས་རུ་ནི། ། གདུགས་དང་བླ་རེ་ བྲེས་ནས་སུ། ། འདུག་སྟེ་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་དབང་འདི་ནི། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་གསུམ་གྱི། ། གནས་ལས་བྱུང་བ་ང་ཡིས་སྦྱིན། ། དང་པོ་བུམ་པའི་དབང་ཡིན་ཏེ། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་ དབང་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། བཞི་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་། ། བླ་མེད་མཆོད་པས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ལག་ནས་ལག་ཏུ་ནི། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན། ། སེམས་དཔའ་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། །

Likewise, the secret empowerment is viewing; The wisdom empowerment is touching with the hands; The empowerment of the two in union Is the one to come. These will be clarified From the mouth of the guru. These are the six empowerments. Having joined the palms and prostrated, The disciple should sit before the guru And make this request with the following verse: "Grant me the empowerment of the irreversible wheel! The reality of the deities of the maṇḍala And the activities of the ācārya— O Protector, please instruct me! The samaya of all the Buddhas And the supreme secret vows— For the sake of all sentient beings, I shall always [follow] the ācārya." Having thus requested, the guru Abides for a moment in meditative absorption And, in order to bestow the empowerment, Should emanate the supreme Buddha maṇḍala. With nearby banners, victory standards, and so forth, And with songs, drums, and the like upon the ground, Having spread out parasols and canopies, He should sit and speak as follows: "This precious empowerment, Worshipped by the three realms, Arisen from the source of the three secrets Of all the Buddhas, I bestow. The first is the vase empowerment; The second is the secret empowerment; The third is the wisdom-gnosis; The fourth is the Tathāgata. All should be worshipped with the ritual of skillful means And with unsurpassed offerings. Then, from hand to hand, The vajra-vow is given to the disciple: 'The Being, without beginning or end, The Great Joy of Vajrasattva...'"

ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མའི་བདག་པོ་བདག། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མ་ལས། ། བྱུང་བའི་དྲིལ་བུའང་དེ་ལ་སྦྱིན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་མིང་ཉིད་དོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཤེས་རབ་ དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བསྟན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་གཟུང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བས་བཞེད། ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ། འདིའི་དོན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུ་ཆེ། ། ཟུང་ཅིག་རྡོ་རྗེ་རབ་གནས་པ། ། དེང་ཁྱོད་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཏེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སློབ་མ་གཟུང་བར་གྱིས། ། མཁའ་ འགྲོ་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དམ་ཚིག་ལྔ་རྣམས་ཡོངས་གང་བའི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ཚོགས་དང་ལྡན། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དབང་བསྐུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་པདྨ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། གཞལ་མེད་ཁང་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། ། སེམས་ནི་ གཞལ་མེད་ཁང་བརྩེགས་འཕགས། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་གྲུ་བཞི་སྟེ། ། ཚད་མ་མཉམ་པོར་གྱུར་པའོ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་སེམས་ནི་གང་། ། ཐིག་སྐུད་བཞིར་ནི་བརྗོད་པའོ། ། ཐིག་གདབ་ཡང་དག་གང་བཤད་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་ གྲོལ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་སྐུད་དག་ཏུ་བརྗོད། ། རྒྱན་རྣམས་ཡང་དག་གང་བཤད་པ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མཆོག། དད་དབང་ལ་སོགས་སེམས་གཉིས་ན། ། རྭ་བ་ལྔར་ནི་བྱུང་བ་ཉིད། ། གང་ཞིག་སྒོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ། རྣམ་ཐར་བཞི་ཡི་དབྱེ་བའོ། ། རྟ་བབས་ཀ་བ་བཞི་ པོ་ན། ། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་ཞེས་བརྗོད། །

I am Samantabhadra, the universal self, the lord of Vajragarvī. From the Perfection of Insight, the bell also arises; that too is bestowed upon him. For the sake of the benefit of all sentient beings, it is the very name of the vajra and bell. This is taught by all the Buddhas as the resonance of insight. You too must always hold it; the Victors intend it for supreme awakening. Oṃ supratiṣṭha vajra svāhā. The meaning of this is: Hold the great vajra and the great bell, O vajra-abiding one. Today you are a vajra master; you must take disciples. Perfectly endowed with the five ḍākinīs, completely filled with the five samayas, and accompanied by the host of ḍākinīs, the disciple is empowered as the Lord Vajradhara. This is called the lotus maṇḍala. The mind is the supreme maṇḍala; it is explained as the celestial palace. The mind is the exalted, tiered celestial palace. Its exterior is square, with equal proportions. Whatever minds such as loving-kindness and so forth exist, they are called the four lines. The laying of the lines that is correctly explained is the yoga of mindfulness of the Dharma. The complete liberation from all views is called the wisdom lines. Whatever ornaments are correctly explained are the supreme vows of discipline and so forth. The two minds of faith, power, and so forth, arise as the five enclosures. That which is explained as the "gate" is the division of the four liberations. The four pillars of the archway are called the four right abandonments.

ཡ་ཕུབས་བཞི་པོ་གང་ཡིན་པ། ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི། ། སྒོ་ཁྱུད་བཞི་ནི་གང་ཡིན་པ། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི་ཞེས་བྱ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་བྱས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡན་ལག་བདུན། ། ཀ་བ་རྣམ་པ་བརྒྱད་པོ་ནི། ། འཕགས་པའི་ལམ་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱད། ། རྔ་ཡབ་ཅེས་ནི་གང་གྲགས་པ། ། ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ཡེ་ཤེས་བརྗོད། ། དྲན་པར་ཡང་དག་གང་བཤད་པ། ། ཉོན་མོངས་འཇོམས་པས་དྲ་བ་སྟེ། ། ཡང་དག་འགོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིའོ། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་གང་ཡིན་པ། ། ཚོགས་གཉིས་ ཀྱི་ནི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཉོན་མོངས་བྱེད་ནི་འཇོམས་པས་ན། ། དྲ་བ་ཕྱེད་པར་བརྗོད་པའོ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། ། སངས་རྒྱས་ལྔར་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་ངེས་པར་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ས་ནི་ སྤྱན་ཞེས་ཀུན་དུ་བརྗོད། ། ཆུ་ཡི་ཁམས་ནི་མཱ་མ་ཀཱི། ། གོས་དཀར་མོ་དང་སྒྲོལ་མ་ནི། ། དྲོད་དང་རླུང་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གཏི་མུག་གཏི་མུག་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། གཏི་མུག་ཟད་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། དེས་ན་ཕུང་པོ་མཐར་བྱེད་དང་། ། དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་པའོ། ། ཉེས་པས་ཉེས་པ་ ལོངས་སྤྱོད་པ། ། ཉེས་ཟད་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དེ། ། དེས་ན་སེམས་ནི་མཐར་བྱེད་དང་། ། དེས་ན་ཉོན་མོངས་མཐར་བྱེད་ཡིན། ། འདོད་ཆགས་འདོད་ཆགས་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་འདོད་ཆགས་ཟད། ། དེས་ན་གསུང་གི་མཐར་བྱེད་ཡིན། ། དེ་བཞིན་སྦྱོར་བ་མཐར་བྱེད་དོ། ། ཉོན་ མོངས་ཐམས་ཅད་ཟད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ལས་ཀུན་ཟད་པ་དང་། །

The four lintels are the four applications of mindfulness. The four door-surrounds are called the four bases of miraculous power. Adorned with flower garlands are the seven limbs of awakening. The eight pillars are the eight limbs of the noble path. What is renowned as the fly-whisks is described as the wisdom of the specific path. What is correctly explained as mindfulness is the lattice, which destroys the afflictions, being of the nature of perfect cessation. The turning of the wheel is the yoga of the two accumulations. Because it destroys the makers of affliction, it is described as the half-lattice. This is the suchness of the maṇḍala. The five aggregates, in brief, are renowned as the five buddhas. The vajra sense bases are the supreme maṇḍala of the bodhisattvas. Earth is everywhere described as Locanā. The water element is Māmakī. Pāṇḍaravāsinī and Tārā are renowned as heat and wind. Through the enjoyment of delusion, the exhaustion of delusion is Yamāntaka. Therefore, he is the Destroyer of Aggregates, and likewise the Destroyer of Wisdom. Through the enjoyment of faults, the exhaustion of faults is Prajñāntaka. Therefore, he is the Destroyer of Mind, and therefore the Destroyer of Afflictions. Through the enjoyment of passion, the exhaustion of passion is Padmāntaka. Therefore, he is the Destroyer of Speech, and likewise the Destroyer of Application. The exhaustion of all afflictions, and likewise the exhaustion of all karma—

སྒྲིབ་པ་ཀུན་ཟད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། བགེགས་ནི་མཐར་བྱེད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་སློབ་མས་བླ་མ་ལ། ། ལེགས་བསླབས་བཞིན་བཟང་མིག་དཀྱུས་ རིང་། ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོས་རྒྱན་བྱས་མ། ། ཕུལ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། ། བཅོམ་ལྡན་ཞི་བ་ཆེན་པོ་ཀྱེ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་གཅིག་བཞེད་པ། ། མི་ཕྱེད་ཕྱག་རྒྱ་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ནི་བདག་ཉིད་ཆེ། ། གཙོ་བོ་བདག་ལ་ཡང་དེ་ མཛོད། ། འཁོར་བ་འདམ་གྱི་ཚོགས་སུ་ནི། ། བྱིང་བ་སྐྱབས་མེད་བདག་སྐྱོབ་མཛོད། ། མི་བསྐྱོད་སྦྱོར་བ་བཏང་བྱས་ཏེ། ། རྟག་པའི་སྦྱོར་བས་རྗེས་དྲན་བྱ། ། སློབ་མ་དྲུང་དུ་གཞག་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་བླ་མ་ཡིས། ། གོས་ལ་སོགས་པས་མིག་བཀབ་ནས། ། བརྟགས་པའི་སྟན་ལ་གཞག་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ལྡན་པ་རབ་ཏུ་འཇུག། རྡོ་རྗེ་ས་བོན་རབ་སྦྱོར་བས། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སློབ་མ་རྟག་པར་བསམས་བྱས་ལ། ། འཛག་པའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ཇི་ལྟར་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་ དབང་བསྐུར་ལྟར། ། ང་ཡིས་གསང་བའི་དབང་གིས་ནི། ། རྒྱུན་གྱིས་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཟད་མེད་དེ་ནི་ཟད་དོགས་ན། ། ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་ཞེན་པ་སྤངས། ། དག་པའི་ལྕེ་ཡི་རྩེ་མོ་ཡིས། ། གཉིས་ཀ་ལས་བྱུང་བླང་བར་བྱ། ། འདི་ནི་དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ བརྗོད་མི་ནུས། ། ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་ནི། ། ཞི་བའི་བདེ་བས་ཡང་དག་མྱང་། །

Wisdom that exhausts all obscurations is called the "End of Obstacles." This is the suchness of the deity. It is the empowerment of the irreversible master. Then, the disciple should offer to the guru a woman who is well-trained, with a beautiful face and long eyes, adorned with form and youth, and say these words: "O Bhagavan, Great Peace, you who desire the singular Vajra Yoga, you who accomplish the indivisible mudrā, you who are the perfect source of Vajra Yoga—just as you, the Great Self, are the Lord, please grant that same state to me. Protect me, who am sinking without refuge in the mire of saṃsāra. Having abandoned the union of Akṣobhya, one should recollect it through the union of the Permanent." Having placed the disciple before him, the guru should cover the disciple's eyes with cloth and the like, and seat them upon the prepared seat. The one endowed with insight enters; through the application of the Vajra seed, and by means of the yoga of one's own chosen deity, one should visualize the disciple as the Permanent One. Regarding that which is called the "family of the emission": just as the Buddhas of the past conferred the empowerment of bodhicitta upon the bodhisattvas, so too do I confer upon you the secret empowerment through a continuous stream. If you fear that the inexhaustible might be exhausted, abandon attachment to oyster shells and the like. With the tip of the pure tongue, one should take that which arises from both. This is the unsurpassed suchness, the non-dual wisdom that cannot be expressed. Like the aspect of the dharmadhātu, one should perfectly experience it with the bliss of peace.

གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། སྙིང་གར་ཆོས་གོས་གྲྭ་ནས་གཟུང་། ། ལག་པས་དྲིལ་བུ་མགུལ་དུ་བསྡམ། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཡིས། ། དབུགས་འབྱུང་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ བླངས། ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཉིད་གྱུར་པས། ། སློབ་མ་ཆེན་པོ་ལུང་བསྟན་བྱེད། ། ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སྐྱེ་དང་རྒས་དང་འཆི་མི་འགྱུར། ། འཇིགས་དང་མྱ་ངན་ནད་མི་འབྱུང་། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། འདི་ལྟར་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ ཁྱོད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་ཉིད་ལས་བཏོན། ། ཀྱེ་རང་འདོད་ལྷ་མི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ས་བླ་ས་འོག་ས་སྟེང་འགྲུབ། ། འདི་ནི་གསང་བའི་དབང་ལས་ལུང་བསྟན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོས་ཇི་ལྟར་བྱིན། ། བདག་ཀྱང་བསྒྲལ་བའི་དོན་དུ་ནི། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེས་བདག་ལ་སྩོལ། ། རིག་མ་དང་པོ་འམ་ཡང་ན་གཞན། ། རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་རིམ་པ་ཡིས། ། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྦྱིན། ། ཕྱག་རྒྱ་བཟང་མོ་རབ་བརྟགས་པ། ། ལྷ་མོ་ཐར་བྱེད་ དགའ་སྟེར་མ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་བརྩེར་ལྡན་མ། ། ཟུང་ཤིག་ཟུང་ཤིག་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བཟུང་བར་བྱས་ནས་མཆོད་པར་གྱིས། ། དེ་ནས་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་འདི་སྐད་སྟོན། ། ནུས་སམ་ཁྱོད་ཅི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་བཟའ་བཏུང་ཡིན། ། རཀྟ་མཱཾ་ས་ ག་བུར་དང་། ། བུད་མེད་མོས་པར་དད་ནུས་སམ། ། བྷ་ག་འོ་བྱེད་མི་རྟོག་གམ། ། ལྟོས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་ཅན། །

With the right hand in the mudrā of supreme generosity, he holds the corner of the dharma robe at the heart. With his hand, he fastens the bell around the neck. The Guru, as Vajradhara, perfectly takes up all the breaths. Having become Śākyamuni himself, he grants the prophecy to the great disciple: "You are a Buddha, without a doubt. You shall not be subject to birth, aging, or death. Fear, sorrow, and illness shall not arise. In this vehicle of great bliss, my son, I grant you this prophecy. Thus, I prophesy of you: you are Vajrasattva, the Tathāgata. For the sake of perfectly accomplishing existence, you are drawn out from the lower realms of existence. O, you who are the desired deity, the Tathāgata, you shall accomplish the realms above, below, and upon the earth. This is the prophecy from the secret empowerment. Just as the Buddha Vajrabodhi bestowed it with the greatest of greatness, so too, for the sake of my liberation, may Vajra Space grant it to me. According to the sequence taught in other tantras, whether with the primary consort or another, the yoga of Amitāyus is bestowed. Having carefully examined the excellent mudrā, the goddess who grants liberation and joy, who possesses various forms and is full of compassion: 'Hold her! Hold her! O Great Being! Having held her, perform the offerings.' Then, Dharmadhātuvajrī teaches this samaya vow: 'Are you able, O Vajra-holder? To eat and drink the great scent and the urine? To partake of rakta, māṃsa, and camphor? Are you able to have faith in women? Do you not feel aversion toward kissing the bhaga? Look, O Vajra of Bliss!' "

དེ་ནས་དེ་ཡིས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རབ་ཏུ་དགོད་ཅིང་འདི་སྐད་སྨྲ། ། ལྷ་མོ་ཅི་ཕྱིར་བདག་མི་ཐིག། ག་བུར་མཱཾ་ས་བདག་འཚལ་གྱིས། ། ཤེས་རབ་ཡང་དག་དད་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་ ལྷ་མོ་གཅེར་ཕྱུང་ནས། ། བདག་ཉིད་པདྨ་ལྟར་གཞུག་གོ། ། རྨད་བྱུང་ང་ཡི་པདྨ་ཡིན། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟག་ཏུ་རིམ་བཞིན་འདི་ལ་སྤྱོད། ། འདི་དག་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་ལོ། ། ཆོས་དབྱིངས་འདི་ནི་རྣམ་པར་དག། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། ། བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་འདི་ཉིད་ནི། ། རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ་མདུན་ནས། ། ནང་གི་རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལ། ། པདྨ་ལ་བཞུགས་བར་དུ་གསུངས། ། བྷ་ག་ནང་དུ་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། འབྱུང་བ་ལྔ་པོ་རྒྱན་བཞིན་འཆང་། ། ལྟེ་བ་ལ་ནི་གེ་སར་བཅས། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེར་གནས་ནས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མི་འཆི་ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་ནི། ། འདི་ལ་རྟག་ཏུ་འཇོམས་པ་ཡིན། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དེ་ལྟར་གསུངས། ། བཛྲ་མོཀྵ་ཧོཿ། དེ་ནས་སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་ཡི་རྒྱུ་ཡི་ས་དབང་ལ། ། བྷ་གའི་ནང་གི་རྩ་ལས་ནི། ། འབད་པ་ལས་ནི་རྙེད་པ་ལ། ། བསླབ་ པ་བླ་མའི་དམ་ཚིག་གིས། ། མཛུབ་མོས་རབ་ཏུ་བྲུད་ནས་ནི། ། ལྕེ་ཡི་ཡང་ཡང་རོལ་མོ་མཛད། ། དེས་ནི་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་འོང་། ། དེ་ལྟར་རོལ་མོ་མཛད་ཙམ་ན། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས། ། རྟག་པའི་བདེ་བ་རབ་ཏུ་བྱུང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་རྫོགས་པ་དང་། ། སྟོབས་རྣམས་དང་ནི་དབང་ རྣམས་དང་། ། ས་བཅུ་པོ་ནི་ལས་འདས་པས། ། རྡོ་རྗེ་མཚན་མར་དེ་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་མཆོད་པ་ཡང་དག་བརྩམ། །

Then the Vajra-holder, laughing, spoke these words: "Goddess, why do you not pierce me? I desire camphor and māṃsa; please grant me the perfect insight." Then the goddess, having stripped herself naked, entered her own lotus. "This is my wondrous lotus, perfectly endowed with all bliss. Always engage with this in due order; never be separated from it. This expanse of reality (dharmadhātu) is utterly pure; the realm of sentient beings is completely liberated. This very King of Great Bliss is present before all natures. Within the inner channel-wheels (cakras), it is said to reside within the lotus. Inside the bhaga, like space, it holds the five elements like ornaments. At the navel, together with the filaments, it is adorned with eight petals. Abiding there, one should meditate. In the form of the immortal deity, it is always victorious here." Thus she spoke with insight: vajramokṣa hoḥ. Then the mantra-practitioner, the Vajra-holder, regarding the empowerment of the causal stage, having obtained it through effort from the channels within the bhaga, and through the guru’s samaya of training, he rubbed it with his finger and repeatedly played with his tongue. By that, it became fully expanded. As he played in that manner, it expanded even further, and the bliss of the permanent arose. Having perfected the ten perfections (pāramitās), the powers, the masteries, and having transcended the ten stages (bhūmis), he becomes the one marked by the vajra. Through the application of the vajra-binding, he should perfectly commence the vajra offering.

རྡོ་རྗེ་སེམས་ནི་དེས་ཕྱུང་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ཡིས་བཟའ་བར་བྱ། ། མཉམ་པར་འབྱུང་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བྲི་བར་བྱ། ། ཏིང་འཛིན་ལས་སྐྱེས་སྦྱིན་སྲེག་སྟེ། ། དེ་ནས་དབུགས་དབྱུང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གསང་བ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རབ་ཞུགས་དམ་པ་མཐོང་བ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་བར། ། དེང་ཁྱོད་ཡང་དག་གནས་པར་འགྱུར། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ ལ་ནི། ། ཕྱིས་ནི་འཆི་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། ། མི་ཐུབ་པ་དང་མི་འཆི་བས། ། སུས་ཀྱང་མི་ཚུགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱོད་འདས། ། ཤིན་ཏུ་སྲིད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ ཏུ་བསྲུང་། ། གྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་སྡོམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཉམ་པར་གསུངས། ། དམ་པ་རྟག་པའི་བཀའ་ལུང་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལ་འགོམ་མི་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་སྨད་པ་ནི། ། ནམ་ཡང་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ རྣམས་ལ་བྱམས་དམན་མིན། ། སྐལ་མིན་དེ་ཁོ་ན་གཏམ་མིན། ། སྐལ་ལྡན་སེམས་ཅན་སྤང་མི་བྱ། ། བདག་གི་ལུས་འདི་མི་སྨད་ཅིང་། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཚད་མི་གཟུང་། ། གཞན་གྱི་ཆོས་ལ་འང་བརྙས་མི་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་མཐར་ཐུག་ཏུ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནི་སྤང་ མི་བྱ། ། རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཟུང་བྱ་ཞིང་། ། དབུ་རྒྱན་རྟག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་སྦྱིན་སྲེག་དགང་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྟག་ཏུ་བྲི་བ་སྟེ། །

Having brought forth the vajra mind, one should consume it with the vajra tongue. By means of the ritual of equal emergence, one should draw the sublime maṇḍala. The fire offering is born from meditative absorption; then, the breath of relief should be bestowed. By entering the supreme secret maṇḍala and seeing the sublime, you will be definitively liberated from all misdeeds and shall now abide in the authentic state. In this vehicle of great bliss, there is no further death. Since you are invincible and immortal, rejoice, for no one can harm you. Because existence is utterly pure, you have transcended the suffering of becoming. Because the ultimate existence is accomplished, you have become the supreme teacher. You must always protect this; it is the vow of the accomplished samaya. It was spoken in unison by all the Buddhas; it is the sublime, eternal command. One must not disparage the ācārya, nor should one step over the commands of the Sugatas. One must never speak in disparagement of one’s vajra siblings. One must not be deficient in love for sentient beings. One must not speak of the reality to those who are unworthy. One must not abandon fortunate sentient beings. One must not disparage one’s own body, nor should one set limits on the sublime Dharma. One must not hold the Dharma of others in contempt. Until reaching the heart of awakening, one must not abandon the Three Jewels. One must always protect the samaya. One should hold the vajra and bell, and always wear the crown. One should always perform the fire offering and always draw the maṇḍala.

རྟག་ཏུ་བདེ་གཤེགས་རབ་གནས་བྱ། ། འབྱུང་པོ་ཆེན་པོའི་གཏོར་མ་བྱིན། ། དེ་ལ་སོགས་པ་ དབུགས་དབྱུང་རྒྱས། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྟོན་པས་གསུངས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། ཡང་དག་དམ་པར་དགའ་ཐོབ་པ། ། སྣ་ཚོགས་སྤངས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཟུང་བར་བྱ། ། དེ་ནི་ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་ འདས་པ་མིན། ། འདི་ནི་དམ་པའི་བདེ་ཆེན་ཏེ། ། གཞན་མེད་བདག་ཀྱང་མེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་ཆེས་ཕྲ་སྟེ། ། སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་ལྟ་བུ། ། རྡུལ་བྲལ་ཞི་བ་ཐར་པ་སྟེ། ། ཁྱོད་རང་ཡང་ནི་ཕ་དེའོ། ། འདི་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་རྣམ་པར་ གནས། ། གཉིས་སུ་མེད་དང་གཉིས་ཀྱི་གཟུགས། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་གཙོ། ། གཡོ་དང་མི་གཡོ་ངེས་ཐོབ་ནས། ། སྒྱུ་མའི་གཟུགས་དང་མཚུངས་པར་སྤང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ཐབས་གང་གིས། ། རྟག་ཏུ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད། ། ཤེས་རབ་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་རྗེས་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། ། བླ་མ་དམ་པའི་ཞལ་ནས་ནི། ། བཞི་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། སློབ་མའི་བྱ་བ་རྫོགས་རྗེས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་བསྟོད་ལེགས་བྱས་ལ། ། ཨོཾ་ཁྱེད་(གྱིས་,ཀྱིས་)སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་ སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བརྗོད་དེ་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་གཤེགས། ། དམན་པ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་དོར། ། ཨོཾ་གི་ལི་གི་ལི་ཧཱུྃ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ། རྡུལ་ཚོན་བསྡུ་བ་དང་དོར་བའི་སྔགས་སོ། །

One should always perform the consecration of the Sugatas and offer the bali cakes to the great bhūtas. Regarding such matters, the extensive instructions for granting encouragement should be given. This is to be explained as the empowerment of insight (prajñā-abhiṣeka). The Teacher said: "O Great Being, having attained the supreme, authentic joy, in a single instant that is free from manifoldness, one should grasp great bliss. It is without beginning, middle, or end; it is neither cyclic existence nor nirvāṇa. This is the supreme great bliss, wherein there is neither other nor self. This wisdom is exceedingly subtle, the vajra essence like the sky. It is stainless, peaceful, and liberation; you yourself are that very father. This is the great wisdom itself, abiding within the bodies of all. It is non-dual and the form of duality, the sovereign nature of both existence and non-existence. Having attained certainty regarding the mobile and the immobile, one should abandon [conceptualization] as being like an illusory form. By whatever means of the maṇḍala-cakra, one will always attain certainty." Following the empowerment of the wisdom of insight, one speaks thus. From the mouth of the sublime guru: "The fourth [empowerment] is to be understood." After the student's activities are complete, having properly performed the offerings and praises to the maṇḍala, one says: "Oṃ! You have accomplished all the welfare of sentient beings; please bestow the appropriate accomplishments. Having departed to the realm of the Buddhas, please return once again." Having said this, the circle of deities departs. The inferior [remains] are cast into a great river. "Oṃ gili gili hūṃ jaḥ svāhā." This is the mantra for collecting and discarding the colored powders.

དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་ པའི་ལམ་ལས། ། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་རིམ་པ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་ལ་ལེགས་གནས་ཕྱིར། ། ས་ཕྱོགས་ཉམས་དགའ་ཡིད་འོང་བར། ། དྲི་ཞིམ་བྱུག་ཅིང་མེ་ཏོག་དགྲམ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་རབ་གནས་ལ། ། པཾ་པད་རཾ་སྐྱེས་གཞོམ་མེད་ལས། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། རྒྱལ་བ་སྤྱན་དྲངས་མཁའ་ལ་བཞུགས། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཡིས། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པར་བྱ། ། བཤགས་དང་ཡི་རང་བསྔོ་བ་དང་། ། སྐྱབས་འགྲོ་མཆོག་སེམས་ལམ་གནས་བྱ། ། བྱམས་ དང་སྙིང་རྗེ་དགའ་བ་དང་། ། བཏང་སྙོམས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ། ། གདོལ་པའི་ཁང་པ་མེས་བསྲེགས་ལ། ། བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་རིགས་སོགས་གནས་བྱ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། པཾ་པད་རེ་ཕ་གསལ་བྱེད་དེ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་དེ་ལས། ། ར་བ་བླ་རེ་ གུར་ནང་དུ། ། ཁྲོ་བོ་བཅུས་ཀྱང་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ནམ་མཁར་ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ་ལས། ། རླུང་མེ་ཆུ་ས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྷྲཱུཾ་ལས་འཁོར་ལོ་དེ་སྟེང་དུ། ། སྲིད་པ་བར་མའི་བག་ཆགས་བསམ། ། དེ་དག་ལས་གྱུར་ཕོ་བྲང་ནི། ། ཟུར་བཞི་སྒོ་བཞི་རྟ་ བབས་བཞི། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཀ་བ་བརྒྱད། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེར་ནི་མཚོ་སྐྱེས་སྣང་བྱེད་ཀྱི། ། སྟེང་དུ་བདུད་བཞིའི་གདན་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནི་ལ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། ཨཱ་ལི་ཟླ་བ་མེ་ལོང་དང་། ། ཀཱ་ལི་ཉི་མ་མཉམ་ཉིད་ ལྡན། །

From the Stages of Activity of the Glorious Hevajra: The Fifth Chapter, on the Stages of Empowering the Disciple. Then, the disciplined yogi, in order to abide well in the generation stage, should prepare a delightful and pleasing location, anointing it with fragrant scents and scattering flowers. Seated upon a comfortable cushion, from the syllable paṃ and the syllable raṃ, which arise from the indestructible, light rays like hooks invite the Victorious Ones to dwell in the sky. With outer, inner, and secret offerings, one should worship the Guru, the Vajra. One should abide in the path of confession, rejoicing, dedication, taking refuge, and the supreme awakening mind. One should meditate on the four Brahmā abodes: love, compassion, joy, and equanimity. Just as a house of outcasts is burned by fire, one should dwell in the abodes of brahmins, kṣatriyas, and so forth. Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. From the syllables paṃ, pad, and re pha, the illuminators, the crossed vajra and the syllable hūṃ arise. Within the enclosure, the canopy, and the tent, one should also be protected by the ten wrathful deities. Oṃ rakṣa rakṣa hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. In the sky, from yaṃ, raṃ, vaṃ, and laṃ, arise the maṇḍalas of wind, fire, water, and earth. From bhrūṃ, a wheel arises, upon which one should contemplate the habitual tendencies of the intermediate state. From these, the palace is formed: four corners, four doors, four archways, lattices, half-lattices, and eight pillars, adorned with every ornament. There, upon a lotus and a sun, one should contemplate the seat of the four Māras. Oṃ sarvatathāgatānilaya-vajrasvabhāvātmako ’haṃ. The āli is the moon and the mirror-like wisdom; the kāli is the sun and the wisdom of equality.

ཨོཾ་ཧཱུྃ་རྡོ་རྗེ་གྲི་གུག་དང་། ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་གཅིག་གྱུར་བྱ་ནན་ཏན། ། གཟུགས་བརྙན་རྫོགས་པ་ཆོས་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བས་ཀུན་དུ་བཟང་། ། ཞལ་བརྒྱད་ཞབས་བཞི་བཅུ་དྲུག་ཕྱག། རྩ་ཞལ་ཟླ་འདྲ་གཡས་དང་གཡོན། ། སྔོན་པོ་དམར་ པོ་ལྷག་མ་གནག། གླང་པོ་རྟ་བོང་གླང་རྔ་མོ། ། སྐྱེས་པ་སེང་གེ་བྱི་ལ་གཡས། ། ས་ཆུ་རླུང་མེ་ཟླ་ཉི་དང་། ། མཐར་བྱེད་ནོར་སྦྱིན་གཡོན་ནའོ། ། ལྷ་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་གནག། གྲི་གུག་ཐོད་པ་གཡས་གཡོན་ནའོ། ། ཨོཾ་པདྨ་སུ་ཁ་དྷ་ར་མ་ཧཱ་ར་ཁ་སུ་ཁཾ་ད་དྷ་ཙ་ཏུར། ཨཱ་ནན་ད་ བྷ་ག་བི་སྭ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀཱརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྚ་མེ། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཧཱ་དྭེ་ཥ་ཙ་ཏུར་ཨཱ་ནན་ད་དཱ་ཡ། ཀ་ཁ་ག་མུ་ཁ་ཨེ་ཀ་ར་སོ་ནཱ་ཐ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྭ་མེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། གཉིས་གཉིས་སྒྲས་བསྐུལ་ས་བོན་ལས། ། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོའི་རང་བཞིན་དང་། ། ས་ཆུ་མེ་ རླུང་རྣམ་དག་པ། ། ལྷ་མོ་བརྒྱད་རྣམས་རིམ་པས་བཀོད། ། དབང་པོ་ཚངས་སྟེང་གཽ་རི་གནག། ཕྱག་གཉིས་གྲི་གུག་རོ་ཧི་ཏ། ། གཤིན་རྗེར་རྐུན་མ་དབང་པོའི་སྟེང་། ། དམར་པོ་ཅང་ཏེའུ་ཕག་པ་ཅན། ། ཆུ་བདག་ཉེ་དབང་རོ་ལངས་མ། ། དམར་སེར་རུས་སྦལ་ཐོད་པ་བསྣམས། ། ལུས་ ངན་དྲག་པོར་ཟ་ཕོད་མོ། ། ལྗང་གུ་སྦྲུལ་དང་པད་སྣོད་ཅན། ། དབང་ལྡན་གཤིན་རྗེ་པུཀྐ་སཱི། ། དབང་སྔོན་སེང་གཡས་དགྲ་སྟ་གཡོན། ། བྱིན་ཟར་རི་ཁྲོད་ནོར་སྦྱིན་སྟེང་། ། དཀར་མོ་དགེ་སློང་འཁར་གསིལ་འཛིན། ། བདེན་བྲལ་དེ་སྟེང་གཏུམ་མོ་སྔོ། །

Oṃ hūṃ. The vajra and curved knife are the wisdom of individual discernment; their unification is the wisdom of all-accomplishing action; and the perfection of the reflected image is the expanse of reality (dharmadhātu). From that arises Samantabhadra, with eight faces, four legs, and sixteen arms. The central face is like the moon; the right and left are blue and red, and the remaining faces are black. The right [hands] hold an elephant, horse, donkey, ox, camel, man, lion, and cat. The left [hands] hold earth, water, wind, fire, moon, sun, Yama, and Vaiśravaṇa. The goddess has one face and two arms, is black, and holds a curved knife and a skull-cup in her right and left hands. Oṃ padma sukha dhara mahā rakha sukhaṃ dadha catur ānanda bhaga visva hūṃ hūṃ hūṃ kāryaṃ kuruṣva me. Oṃ vajra mahā dveṣa catur ānanda dāya ka kha ga mukha ekara soṇātha hūṃ hūṃ hūṃ kāryaṃ kuruṣva me. Oṃ sarva tathāgata anurāgaṇa vajra svabhāva ātmako ’haṃ. Through the sound of the union of the two, from the seed syllables, the eight goddesses are sequentially arranged, having the nature of form, sound, smell, and taste, and being the purity of earth, water, fire, and wind. Above Indra and Brahmā is Gaurī, black, with two hands holding a curved knife and a red corpse. On Yama and Indra is Caurī, red, with a hand-drum and a pig. On Varuṇa and Upendra is Vetālī, orange-red, holding a tortoise and a skull-cup. On Kubera and Rudra is Ghasmarī, green, holding a snake and a lotus vessel. On Īśāna and Yama is Pukkasī, blue, with a lion on the right and a battle-axe on the left. On Agni and Vaiśravaṇa is Śavarī, white, holding a monk and a mendicant’s staff. Above Nirṛti is Caṇḍālī, blue.

གཡས་ན་འཁོར་ལོ་ཐོད་པ་ གཡོན། ། རླུང་མཚམས་གཡུང་མོ་ལྷ་མིན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སྡིགས་མཛུབ་སྣ་ཚོགས་མདོག། ཡང་ན་སྦྱོར་སྒྲས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཧོཿགཉིས་དབུས་གནས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རིག་མ་དང་བཅས་ཞུ་བ་ལས། ། པུཀྐ་སཱི་སོགས་གླུ་ཡིས་བསྐུལ། ། སྙིང་རྗེའི་ཐུགས་ཀྱིས་རྗེ་བཙུན་བཞེངས། ། པུཀྐ་ སཱི་བདག་སྐྱབས་མཛོད་ཅིག། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་སྤངས་ནས་ནི། ། བདག་ལ་བདེ་ཆེན་རྣལ་འབྱོར་མཛོད། ། ཁྱོད་དང་བྲལ་ན་བདག་འགུམ་མོ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་སྤོངས་མཛོད་ལ། ། རི་ཁྲོད་མ་ནི་བདག་དོན་སྒྲུབས། ། འཇིག་རྟེན་མགྲོན་གཉེར་འདོད་པའི་ གཙོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཅི་ཕྱིར་བཞུགས། ། གཏུམ་མོ་བདག་ནི་ཞུ་བར་བགྱིད། ། ཁྱོད་མ་ལགས་ན་ཕྱོགས་མ་འཚལ། ། བདག་གིས་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་འཚལ་གྱིས། ། དབང་པོའི་དྲི་ལྡན་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། གཡུང་མོ་བདག་ནི་དྲན་ཉམས་པས། ། ཐུགས་རྗེ་རྒྱུན་ཆད་མ་མཛད་ཅིག། བསྐུལ་ བས་སྨོན་ལམ་རྗེས་དྲན་ནས། ། ཧཱུྃ་དང་ཨོཾ་ལས་རབ་བཞེངས་པ། ། རྣམ་ཐར་བསྡུ་དངོས་སྟོང་རྣམས་དག། ཞལ་བརྒྱད་ཞབས་བཞི་བཅུ་དྲུག་ཕྱག། གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་དབུས་མཐིང་སྤྱན། ། གསུམ་གསུམ་ལྷག་མ་བུང་བ་མཚུངས། ། ཉི་མར་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་གཡོན་ བསྐུམ། ། ལྷག་མར་གར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞེངས། ། གཡས་པར་གླང་སོགས་ནད་རྣམས་སྡུད། ། གཡོན་པས་ས་སོགས་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད། ། ཐོད་པ་སྐམ་རློན་དོ་ཤལ་ཐོད། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་བདུད་བཞི་མནན། ། རྣམ་ཤེས་དག་པ་བདག་མེད་གནག། གཡས་ན་གྲི་གུག་ཐོད་པ་ གཡོན། ། སྐྲ་སེར་སྤྱན་གསུམ་རྒྱན་རྣམས་རྫོགས། །

In the right, a wheel and a skull-cup; in the left, the wind direction is Ḍombī, an asura, with a vajra and the threatening gesture, in variegated colors. Alternatively, through the sound of union, OṂ ĀḤ HŪṂ, and the two HOḤ situated in the center, through the process of union, [the deities] melt together with the consort. Then, Pukkasī and the others exhort with song: "O Venerable One, arise with a compassionate heart! Pukkasī, grant me refuge! Abandoning the nature of emptiness, grant me the yoga of great bliss. If I am separated from you, I shall die. Hevajra, please arise! Abandon the nature of emptiness and accomplish my purpose, Ḍākinī Śavarī! O Lord who is the guest of the world, why do you remain in emptiness? I, Caṇḍālī, make this request. If it is not you, I shall lose my direction. I know your very heart; arise, you who possess the scent of the senses! I, Ḍombī, have lost my mindfulness; do not let your stream of compassion be interrupted!" Through this exhortation, he recalls his aspiration and arises perfectly from HŪṂ and OṂ. He is the purity of the liberations, the means of attraction, and the emptinesses. He has eight faces, four legs, and sixteen arms. The right faces are white, the left red, and the central face is blue. Each has three eyes, and the remaining [eyes] are like bees. With the sun as his seat, his right leg is extended and the left is drawn in; the remaining [legs] stand in the manner of a dance. With the right hands, he gathers the diseases such as those of the elephant; with the left, he holds the eight lordships such as the earth. He wears a necklace of dry and fresh skulls and a crown of skulls. Adorned with the five mudrās, he tramples the four Māras. The purity of consciousness is Nairātmyā, who is black. In her right hand is a curved knife and in her left a skull-cup. She has yellow hair, three eyes, and is complete with all ornaments.

ཡབ་ཡུམ་འཁོར་བཅས་ཐུགས་ཀར་ནི། ། པད་ཉིར་ས་བོན་ཕྱག་མཚན་ལས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་འགྱུར་བས། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲང་བྱ། ། གཱཽ་རཱི་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། དགུག་གཞུག་བཅིང་དང་དགྱེས་པ་བསྐྱེད། ། ཨོཾ་བཛྲ་གཽ་རཱི་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿཨོཾ་བཛྲ་ཙཽ་རཱི་པྲ་བེ་ཤ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ཏཱ་ལཱི་སྥོ་ཊ་ཡ་བཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རཱི་བ་ཤིཾ་ཀུ་རུ་ཧོཿ། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས། ། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་དག་པ། ། གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་སེར་སྣ་དང་། ། འདོད་ཆགས་ཕྲག་དོག་ རྡོ་རྗེ་མ། ། བདག་མེད་མ་རྣམས་རང་གནས་དགོད། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྣམ་དག་པ། ། མཁའ་སྤྱོད་ས་སྤྱོད་ས་འོག་མ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུའོ། ། འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་དཔའ་བོའི་ཚོགས། ། མཆོད་བྱས་གསོལ་བཏབ་དབང་བསྐུར་མཐའ། ། རིགས་ཀྱི་ བདག་པོས་དབུ་ལ་བརྒྱན། ། ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སེར་སྣ་དང་། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱི་སོགས། ། གཉིས་གཉིས་རིམ་བཞིན་ཕྱག་རྒྱས་གདབ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། རླུང་མེའི་སྟེང་དུ་ཐོད་པར་ནི། ། བྷཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་དང་ནི། ། གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ལས་ནི། ། བདུད་རྩི་རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ཡིས་མྱང་། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མྲྀ་ཏ་སྭ་ད་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་སྤྲོས་པས། ། ཟླ་ཉི་ཆུས་སྨིན་རྡོ་རྗེ་རོ། ། ཅང་ཏེའུ་སྒྲ་དང་འཁྱུད་པ་སྟེ། ། གཙོ་བོ་ནས་བརྩམས་རིམ་བཞིན་མཆོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ།

At the hearts of the Father, Mother, and retinue, From the seed syllables and hand symbols upon lotuses and suns, One should generate the wisdom beings (jñānasattva). Since the awakening of a Buddha will be accomplished, One should invite the wisdom maṇḍala. The four goddesses, Gaurī and the others, Perform summoning, entering, binding, and generating delight. OṂ VAJRA GAURĪ ĀKARṢAYA JAḤ | OṂ VAJRA CAURĪ PRAVEŚA HŪṂ | OṂ VAJRA VETĀLĪ SPHOṬAYA VAṂ | OṂ VAJRA GHASMARĪ VAŚĪṂ KURU HOḤ | The sense bases of the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind, Are purified as Vajrā, Nairātmyā, and the others, Placed in their respective locations. The purity of body, speech, and mind Is the Sky-farer, Earth-farer, and Subterranean-farer, In the locations of body, speech, and mind. The hosts of heroes are exhorted by light rays; Having made offerings and offered supplications, the empowerment is bestowed. The Lord of the Family adorns the crown. Hatred, delusion, and avarice, Desire, and the Vajra-Gaurī and others, Are marked with the mudrās in pairs, in successive order. OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢEKATA VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Upon wind and fire, in a skull cup, Are BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ, And from GO, KU, DA, HA, and NA, The nectar is tasted with the vajra tongue. OṂ SARVA TATHĀGATA AMṚTA SVADANA VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Then, by emanating the hosts of ḍākinīs, The moon, sun, and water ripen the vajra flavor. With the sound of the hand-drum and the embrace, One makes offerings in order, beginning with the Principal. OṂ SARVA TATHĀGATA PŪJA VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ.

འགྲོ་བ་དུག་ཅན་མི་བཟད་པས། ། ཁྱབ་པར་བཞུགས་ནས་ཧེ་རུ་ཀས། ། སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བདུད་རྩིར་བསྒྱུར། ། སྨན་མཆོག་དཔའ་བོ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏཱ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟུ་ཏི་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་དྲུག་གིས། ། བསམ་ གཏན་རབ་ཏུ་འབད་པས་བྱ། ། བསམ་གཏན་མི་ནུས་རྣལ་འབྱོར་གང་། ། དེ་ནི་དག་པ་རྗེས་སུ་དྲན། ། དེ་ནས་མཁས་པས་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ། ཡབ་ཡུམ་ཞལ་ནས་མགལ་མེ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། ཁ་དོག་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བས་དབྱེ། ། ཨོཾ་ཨཥྚ་ན་ནཱ་ཡ། པིཾ་གོར་ དྷྭ་ཀེ་ཤ་ཝརྟྨ་ནེ། ཙ་ཏུར་བིཾ་ཤ་ཏི་ནཻ་ཏྲཱ་ཡ། ཥོ་ཌ་ཤ་བྷུ་ཛཱ་ཡ། ཀྲྀཥྞ་ཛཱི་མུ་ཏ་ཝ་པུ་ཥེ། ཀ་པཱ་ལ་མཱ་ལཱ་ནེ་ཀ་དྷ་རི་ཎེ། ཨཱདྷྨ་ཏ་ཀྲཱུ་ར་ཙིཏྟཱ་ཡ། ཨརྡྷནྡུ་དཾཥྚྀ་ཎེ། ཨོཾ་མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། ཀཱ་ར་ཡ་ཀཱ་ར་ཡ། གརྫ་ཡ་གརྫ་ཡ། ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ། ཤོ་ཥ་ཡ་ཤོ་ཥ་ཡ། སཔྟ་སཱ་ག་རཱན། བྷནྡྷ་བྷནྡྷ། ནཱ་ག་ཨཥྚ་ཀ་ནཱ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྣ། ཤ་ཏྲཱུཾ། ཧ་ཧཱ་ཧི་ཧཱི་ཧུ་ཧཱུ་ཧེ་ཧཻ་ཧོ་ཧཽ་ཧཾ་ཧཿཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་དང་སྨོན་ལམ་དང་། ། ལངས་ནས་དངོས་གྲུབ་ལྷར་བསམ་སྤྱད། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་བྱ་བ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ། ། བསྐྱེད་པས་ བློ་སྦྱངས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྫོགས་པའི་རིམ་ལ་གནས་པས་བྱ། ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ནས། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲེགས་པས། ། བསྲེགས་པས་ཧཾ་ལས་རི་བོང་འཛག། སྒོང་སྐྱེས་གནས་སུ་ཆུ་སྐྱེས་ནི། ། འདབ་བརྒྱད་གེ་སར་བཅས་དེ་ལ། ། ཡབ་ལྔ་ཡུམ་བཞི་ཀུན་གྱི་དངོས། །

Abiding pervasively within beings who are filled with unbearable poison, Heruka transforms it into nectar through various means. I bow to you, the supreme medicinal hero. OṂ SARVA-TATHĀGATA-STUTI-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Thus, one should practice with great diligence the meditative concentration of the six Sugatas. Any yogi who is unable to perform meditative concentration should practice the recollection of purity. Then, the wise one should recite the mantra, circling it from the mouths of the Father and Mother like a whirling firebrand. It should be differentiated by the colors of the activities. OṂ AṢṬĀNANĀYA PIṄGORUDHVAKEŚAVARTMANE CATURVIṂŚATINETRĀYA ṢOḌAŚABHŪJĀYA KṚṢṆAJĪMŪTAVAPUṢE KAPĀLAMĀLĀNEKADHĀRIṆE ĀDHMĀTAKRŪRACITTĀYA ARDHACANDRADAMṢṬRIṆE OṂ MĀRAYA MĀRAYA KĀRAYA KĀRAYA GARJAYA GARJAYA TARJAYA TARJAYA ŚOṢAYA ŚOṢAYA SAPTASĀGARĀN BANDHA BANDHA NĀGĀṢṬAKĀN GṚHṆA GṚHṆA ŚATRŪN HA HĀ HI HĪ HU HŪ HE HAI HO HAU HAṂ HAḤ PHAṬ SVĀHĀ. With the vajra song and the aspiration, having arisen, one should practice while visualizing the deity of accomplishment. This is the sixth chapter, the activity of the generation stage, from the path of the stages of activity of the glorious Hevajra. Having trained the mind through generation, the yogi should abide in the completion stage. By igniting the inner heat at the navel, the five Tathāgatas are burned, and Locanā and the others are also burned. From that burning, the "rabbit" (semen) drips from the syllable HAṂ. In the lotus of the egg-born place, which has eight petals and a filaments, are the essences of all five Fathers and four Mothers.

ཀུན་ནས་མི་འཆི་རྒྱུན་གྱིས་མཆོད། ། སྙིང་དབུས་ཟླ་བར་གཞོམ་མེད་ནི། ། སྣ་ཚོགས་འོད་ལྡན་དེ་རྡོ་རྗེ། ། རྡོ་རྗེ་བདག་མེད་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ཆོ་གས་བསྐུལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་སྣ་རྩེར་ཡུངས་ ཀར་ཙམ། ། མཆོག་དགའི་ཚུལ་དུ་ཐམས་ཅད་བསྡུ། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡི་རིམ་རྫོགས་ནས། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་འོད་ཟེར་ལས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག། སྤྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་དག། གཉིས་གཉིས་སྒྲ་ཡིས་རིམ་བཞིན་དུ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཉི་ཟླར་ གྱུར། ། འོད་ཟེར་བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་ནས། ། མ་ལུས་བཞུགས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། དེ་ནས་ཟླ་ཉི་ཉི་རང་ལ། ། ཟེར་ཡང་སྤུ་རྩ་དེ་འབུམ་ཆ། ། འབུམ་ཆའང་མི་དམིགས་ཚུལ་དེ་ཉིད། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོར་དྲིལ་ཡིད་འོང་མཚན་ལྡན་པ། ། གཡས་ཀྱིས་གསོར་ཞིང་ གཡོན་གྱིས་དཀྲོལ། ། བཅུ་དྲུག་ཆ་ལ་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ལ། ། ཆུ་བོ་རྒྱུན་དུ་འབབ་པ་དང་། ། མར་མེ་རྒྱུན་དུ་འབར་བ་ལྟར། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་གནས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དེར་ནི་ས་ ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། གཤེར་བའི་རྣམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཆུ་ཡི་ཁམས་ནི་འབྱུང་བའོ། ། བསྲུབས་པས་མེ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ། ། འགྲོ་བ་རླུང་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། བདེ་བ་ནམ་མཁའ་ཡི་ནི་ཁམས། ། གང་ཕྱིར་འབྱུང་ཆེན་བདེ་བ་ཡིས། ། ལྔ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་ བདེ་བ་དེ་ཉིད་མིན། ། ལྷ་གཅིག་སྐྱེས་གཉིས་གང་སྐྱེས་པ། ། དེ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་སུ་བརྗོད། །

Offer with the continuous stream of the deathless. In the center of the heart, upon a moon, is the indestructible, the vajra possessing manifold light. One should meditate on the ḍākinī Nairātmyā, invoked by the ritual. At the tip of the nose, the ḍākinī is the size of a mustard seed; gather everything in the manner of supreme joy. Having perfected the stages of one’s chosen deity, from the light rays of the seed-syllable at the heart, the maṇḍalas of the vowels and consonants are emanated. Through the sounds of the pairs, the worlds of the ten directions gradually become the sun and moon of the coemergent. From hundreds of thousands of millions of light rays, all who remain are blessed. Then, the moon and sun dissolve into oneself; even the light rays are a hundred-thousandth part, and even that hundred-thousandth part is in the manner of non-apprehension. One should meditate on great joy. Holding the beautiful vajra and bell with the proper characteristics, brandish the right hand and ring the left. Perfectly complete in sixteen parts, within the self of all and everything, like a river flowing continuously and a lamp burning continuously, the yogi should always abide in that reality day and night. Through the yoga of the vajra and lotus, the bhūmis are born there. The moist aspect is bodhicitta; the water element arises. Through churning, fire is born; movement is renowned as wind. Bliss is the space element. Because bliss is the great element, it completely encompasses the five; therefore, bliss is not that [ordinary] reality. Whatever is born as the single deity or the pair, that is called the coemergent.

རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་བྱ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྡོམ་པ་གཅིག། ཐུགས་རྗེ་ཐབས་ཡིན་རྣལ་འབྱོར་པའི། ། ཕྱག་རྒྱ་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཉིད། ། སྙིང་རྗེ་སྟོང་པ་ཐ་དད་མེད། ། འདི་ ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བརྗོད། ། སྔགས་འཛབ་དཀའ་ཐུབ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དེ། ། སྔགས་བཟླས་དཀའ་ཐུབ་སྦྱིན་སྲེག་དེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དེ། ། མདོ་རུ་བསྡུས་ན་སེམས་ཉིད་དེ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་ བཞིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ཉེ་བར་ཐོབ་པར་གྱུར་པའི་རྟགས། ། དང་པོ་སྤྲིན་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་དུ་བ་འདྲ་བ་ཉིད། ། གསུམ་པ་མེ་ཁྱེར་རྣམ་པ་དང་། ། བཞི་པ་མར་མེ་ཉེ་འབར་བ། ། ལྔ་པ་རྟག་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ འདྲ་བ་ཉིད། ། ཕྱི་ནས་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པ་ལྟར། ། རྨི་ལམ་རྣམ་པར་སྐད་ཅིག་འགྱུར། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་བ། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འགྲུབ། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་བྱ་བ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། ། ། མཁས་པ་ སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ཅིང་། ། བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་འཇིགས་མེད་པས། ། འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། ལུས་བཀྲུས་དྲིས་བསྒོས་གོས་གཙང་བགོས། ། དོ་ཤལ་རྐང་གདུབ་དཔུང་རྒྱན་དང་། ། རྣ་ཆ་གདུ་བུ་སོར་གདུབ་སོགས། ། རྒྱན་ རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་བྱས་ཏེ། ། ཟླ་བ་དག་དང་ཚེས་གྲངས་དང་། ། གཟའ་དང་སྐར་མ་བཟང་པོ་ལ། ། གནས་ནི་ཡིད་འོང་འདུ་འཛི་སོགས། ། སྐྱོན་སྤངས་རྣམ་མཛེས་བླ་གབ་ཅན། །

It is called the "innate nature," the single synthesis of all aspects. For the yogi, compassion is the method, and the mudrā is that which is free from causes. Compassion and emptiness are inseparable; this is what is called "bodhicitta." One performs mantra recitation, asceticism, and fire offerings. The possessor of the maṇḍala and the maṇḍala itself, the mantra recitation, the asceticism, and the fire offering, the retinue of the maṇḍala and the maṇḍala itself—in brief, these are the nature of the mind itself, the very essence of meditative absorption. The signs of having closely attained the accomplishment of Mahāmudrā are as follows: first, the appearance of clouds; second, the likeness of smoke; third, the appearance of fireflies; fourth, a lamp that is nearly ablaze; fifth, a constant radiance, like a cloudless sky. Subsequently, like the appearance of an illusion, it transforms in an instant into the form of a dream. The three realms, both moving and non-moving, are accomplished without exception or remainder. From the Stages of the Path of the Glorious Hevajra, this is the seventh chapter, the activity of the completion stage. The wise, having reached the culmination of mantra and being fearless regarding all treatises, should perform the consecration ritual in accordance with worldly conventions. Having bathed the body, anointed it with fragrance, and put on clean clothes, one should be adorned with all ornaments: necklaces, anklets, armlets, earrings, bracelets, rings, and so forth. On an auspicious month, date, planetary position, and constellation, in a delightful location free from the faults of distraction and the like, beautiful and well-sheltered, [one should proceed].

བ་ཡི་རྣམ་ལྔ་དྲི་ཞིམ་བྱུགས། ། མེ་ཏོག་སིལ་མ་སྣ་ཚོགས་དགྲམ། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་ མཚན་འཕན་ལ་སོགས། ། བླ་རེ་མཆོག་ནི་བྲེ་བྱ་ཞིང་། ། བཀྲ་ཤིས་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། བུམ་པ་རིན་ཆེན་སོགས་གང་དང་། ། པི་ཝང་གླིང་བུ་འཁར་རྔ་སོགས། ། གླུ་གར་དགའ་སྟོན་ཆེར་བྱའི་ཕྱིར། ། ཅི་འབྱོར་མཆོད་པ་ལེགས་བཤམས་ནས། ། གོང་མའི་ཆོ་ གས་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་ལེགས་བྱིན་ནས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མ་གང་། ། སྐུ་གཟུགས་གླེགས་བམ་མཆོད་རྟེན་སོགས། ། དང་པོ་ཉེས་པ་བཀྲུ་བའི་ཕྱིར། ། བ་ཡི་ལྕི་བ་ཆུ་དང་ཞོ། ། འོ་མ་མར་གྱིས་བཀྲུས་འོག་ཏུ། ། འབྲུ་མར་གྱིས་ཀྱང་བྱུག་ པར་བྱ། ། འབྲུ་མར་ཤུན་ལྤགས་ལྔས་བསལ་བྱའོ། ། ཨུ་དུམ་བཱ་ར་ཤི་རི་ཥ། ། ཨ་ཤྭཏྠ་དང་ནྱ་གྲོ་དྷ། ། བར་ཀ་ཏ་ཡི་ཤུན་པགས་ཏེ། ། དེ་ནས་དྲི་ལྔས་ཁྲུས་གསོལ་བ། ། ཙནྡན་གཉིས་དང་གུར་གུམ་དང་། ། ལ་གུ་དྲན་ཏི་ཀ་ལྔའོ། ། ཕྱི་དྲོ་སྐུ་གཟུགས་འདུ་བྱས་པ། ། འོག་ ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་ཉིད་ཀྱིས། ། ལྷག་པར་གནས་བྱ་བུམ་པ་ཡང་། ། སྔ་མའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུའོ། ། ལྷ་གནས་ཕྱོགས་ཆར་ཁྲུས་ས་ནི། ། ཟུར་བཞི་ཁྲུ་བཞི་ཁྲུ་དོ་དཔངས། ། ཡིད་འོང་མཛེས་བཅས་གདན་སྟེང་བཞུགས། ། བཀྲ་ཤིས་རོལ་མོར་བཅས་ཁྲུས་གསོལ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་ པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁྲུས་གསོལ་བ། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་དེ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་གསོལ་ལོ། ། ཁྱོད་ནི་སྦྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཆུས། ། སེར་སྣའི་དྲི་མ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ། གཏོང་བ་དྲི་ཡིས་རྗེས་བསྒོས་པ། ། ཁྲུས་ལེགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། །

Anoint [the image] with the five products of the cow and fragrant scents. Scatter various loose flowers. Set up parasols, victory banners, pendants, and the like, and hang a supreme canopy. Adorned with auspicious symbols, fill vases with jewels and other [precious items]. To perform a great festival of song and dance with lutes, flutes, gongs, and so forth, properly arrange whatever offerings are available. Then, perform the protection rites according to the aforementioned ritual. Next, having properly offered the torma, whatever symbols of the Body, Speech, and Mind there may be—such as statues, scriptures, and caityas—first, in order to wash away defects, wash them with cow dung, water, curd, milk, and butter. After that, anoint them with grain oil. Remove the oil with the five barks: the udumbara, śirīṣa, aśvattha, nyagrodha, and parkaṭī barks. Then, perform the ritual bathing with the five fragrances: the two types of sandalwood, saffron, laguḍa, and nandika—these are the five. In the afternoon, having prepared the statues, perform the consecration (adhivāsana) according to the sequence that follows, and the vases according to the previous ritual. In the direction of the deity’s abode, the bathing area should be four cubits square and two cubits in height. Seated upon a beautiful and pleasing seat, perform the ritual bathing with auspicious music: "Just as the gods performed the ritual bathing As soon as you were born, With that pure water of the gods, So do I perform the ritual bathing for you. With the water whose nature is generosity, You cleanse the stain of avarice; Perfumed with the fragrance of renunciation, I prostrate to you who have performed this excellent bathing."

ཁྱོད་ནི་ ཚུལ་ཁྲིམས་རང་བཞིན་ཆུས། ། ཁྲིམས་འཆལ་དྲི་མ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་ཡིས་ལེགས་བསྒོས་པ། ། ཁྲུས་ལེགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཁྱོད་ནི་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་ཆུས། ། ཞེ་སྡང་དྲི་མ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ། བྱམས་པའི་དྲི་ཡིས་ལེགས་བསྒོས་པ། ། ཁྲུས་ ལེགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཁྱོད་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རང་བཞིན་ཆུས། ། ལེ་ལོའི་དྲི་མ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ། བརྩོན་འགྲུས་དྲི་ཡིས་ལེགས་བསྒོས་པ། ། ཁྲུས་ལེགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཁྱོད་ནི་བསམ་གཏན་རང་བཞིན་ཆུས། ། རྣམ་གཡེང་དྲི་མ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ། ཏིང་འཛིན་དྲི་ཡིས་ལེགས་བསྒོས་པ། ། ཁྲུས་ལེགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཁྱོད་ནི་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ཆུས། ། ཤེས་འཆལ་དྲི་མ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ། ཡེ་ཤེས་དྲི་ཡིས་ལེགས་བསྒོས་ལ། ། ཁྲུས་ལེགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཆུ་བོ་དྲུག་གིས་ཁྲུས་མཛད་ཅིང་། ། དྲི་མ་རྣམ་དྲུག་སྦྱོང་མཛད་པ། ། རྒྱ་ཆེན་ཡོན་ཏན་དྲུག་ལྡན་པ། ། ཁྲུས་ལེགས་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ལ་ཉེས་པ་མི་མངའ་ཞིང་། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ། ། སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཐར་དོན་དུ། ། དད་པས་བདག་ནི་ཁྲུས་གསོལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཕའི་རྣམ་ལྔའི་འོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿམར་ཁུའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཤེ་ཀ་ཏེ་ས་མ་ཡ་ཤྲཱི་ཡེ་ཨཱཿཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ། སྐུ་ཁྲུས་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་མཁས་པས་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཉིན་མོ་བཀྲ་ཤིས་མཚན་བཀྲ་ཤིས། ། ཉི་མའི་ གུང་ལ་གནས་བཀྲ་ཤིས། །

You, with the water of the nature of discipline, Purify the stains of impaired discipline; Well-scented with the fragrance of discipline, I prostrate and bow to you who perform the perfect bath. You, with the water of the nature of patience, Purify the stains of hatred; Well-scented with the fragrance of loving-kindness, I prostrate and bow to you who perform the perfect bath. You, with the water of the nature of diligence, Purify the stains of laziness; Well-scented with the fragrance of diligence, I prostrate and bow to you who perform the perfect bath. You, with the water of the nature of concentration, Purify the stains of distraction; Well-scented with the fragrance of meditative absorption, I prostrate and bow to you who perform the perfect bath. You, with the water of the nature of insight, Purify the stains of distorted knowledge; Well-scented with the fragrance of primordial wisdom, I prostrate and bow to you who perform the perfect bath. Performing the bath with the six rivers, Purifying the six types of stains, Possessing the six vast qualities, I prostrate to you who perform the perfect bath. To that Buddha who is free from faults And endowed with all virtues, For the sake of liberation, I offer this bath with faith. OṂ SARVA TATHĀGATA KĀYA VIŚODHANE SVĀHĀ. [This is the mantra for the five products of the cow.] OṂ HŪṂ TRĀṂ HRĪḤ [for the clarified butter]. OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢEKATE SAMAYA ŚRĪYE ĀḤ HŪṂ SVĀHĀ. [This is the mantra for the ritual bath of the body.] Then, the wise should also recite these verses of auspiciousness: Auspicious by day, auspicious by night, Auspicious at the midday hour.

ཉིན་མཚན་རྟག་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དེང་འདིར་སྩོལ། ། ཉིན་མོ་བཀྲ་ཤིས་མཚན་བཀྲ་ཤིས། ། ཉི་མའི་གུང་ལ་གནས་བཀྲ་ཤིས། ། ཉིན་མཚན་རྟག་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པ། ། དམ་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་དེང་འདིར་སྩོལ། ། དེ་ ལྟར་ཀུན་ལ་སྦྱར། དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱིས་དེང་འདིར་སྩོལ། ། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་དེང་འདིར་སྩོལ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱིས་དེང་འདིར་སྩོལ། ། སྲུང་མའི་ཚོགས་ཀྱིས་དེང་འདིར་སྩོལ། ། དེ་ལྟར་ཁྲུས་གསོལ་དེ་འོག་ཏུ། ། གོས་ཀྱི་ཕྱི་བཞིན་དྲི་ལྔས་བྱུག། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ མཚན་མ་ནི། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བས་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སྐུ་སོགས་མི་དམིགས་ལ། ། རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་ལ་སྐུ་སོགས་རྫོགས་པ་ལ། ། སྤྱན་དྲངས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དག། དགའ་ལྡན་དུ་ནི་གནས་ནས་སུ། ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་ འཕྲུལ་ལྷུམས་གཤེགས་པ། ། དེ་བཞིན་འདིར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གཽ་རཱི་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿ། ཨོཾ་བཛྲོ་ཙཽ་རཱི་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ཏཱ་ལཱི་བནྡྷ་བཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རཱི་ཝ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོཿ། འདིར་ནི་རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། བརྩེ་བས་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ ནི་རབ་འཕེལ་ཕྱིར། ། བརྟན་པར་འདིར་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷ་ར་དྷ་ར། དྷ་ར་ཡ་དྷ་ར་ཡ། མརྡྷ་མརྡྷ། བཛྲ་དྷྲྀག་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། ཨོཾ་ས་ཤྭ་པ་ར་མ་ས་ཤྭ་ཏ། ཨེ་ཧྱེ་ཧི་ཛི་ན་ཛིཀ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། ཨོཾ་བཛྲ་སཱུརྱ་ཏ་མོ་བི་དྷ་མ་ན་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧཾ་རཏྣ་དྷྀཀ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ།

May the Buddhas grant auspiciousness here and now, always, day and night. May there be auspiciousness by day and auspiciousness by night; may there be auspiciousness abiding at the midday sun. May the Holy Dharmas grant auspiciousness here and now, always, day and night. Apply this in the same way to all: may the Saṅghas grant auspiciousness here and now; may the Sons of the Victors grant auspiciousness here and now; may the Protectors of the Directions grant auspiciousness here and now; may the hosts of Guardians grant auspiciousness here and now. Following that ritual bathing, one should anoint the image with the five fragrances, following the sequence of the garments. The signs of the body and so forth should be protected by Amṛtakuṇḍalī. Then, without perceiving the body and so forth as having inherent existence, one should employ one’s own mantra and mudrā. Once the body and so forth are complete, one should perform the invitation, offerings, and so forth. Just as all the Buddhas, while residing in Tuṣita, entered the womb of the goddess Māyādevī, so too, I pray that you come here. OṂ VAJRA GAURĪ ĀKARṢAYA JAḤ. OṂ VAJRA CAURĪ PRAVEŚAYA HŪṂ. OṂ VAJRA VETĀLĪ BANDHA VAṂ. OṂ VAJRA GHASMARĪ VAŚAṂ KURU HOḤ. Remaining here forever, out of compassion, please accept us and remain steadfastly here for the sake of greatly increasing the bodhicitta. OṂ VAJRA DHARA DHARA DHĀRAYA DHĀRAYA MARDHA MARDHA VAJRA DHṚK ADHIṢṬHA. OṂ ŚĀŚVATA PARAMA ŚĀŚVATA EHYEHI JINA JIK ADHIṢṬHA. OṂ VAJRA SŪRYA TAMA VIGHANA SAMAYA STVAṂ HAṂ RATNA DHṚK ADHIṢṬHA.

ཨོཾ་བཛྲ་དྷརྨཱ་ས་མ་ ཡ་སྟྭཾ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ཨཱ་རོ་ལྀ་ཀ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། ཕུ་ཕུཿཕུཿཧི་ཧི་ཧི། པྲཛྙཱ་ཌྷྀཀ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། ཨོཾ་མོ་ཧ་ར་ཏི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། ཨོཾ་དྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། ཨོཾ་རཱ་ག་ར་ཏི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། ཨོཾ་བཛྲ་ར་ཏི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། དེ་ནས་མིག་སོགས་གཏི་མུག་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གནས་གསུམ་དགོད། ། དབང་ ནི་རང་གི་རིགས་ཉིད་ཀྱིས། ། རང་ཉིད་གནས་སུ་ཡེ་ཤེས་བསམ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མཆོད་པའི་རིམ་པ་དབུལ་བར་བྱ། ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། རྒྱ་ཆེར་རབ་ཏུ་མཆོད་ནས་ནི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བསྟོད་པ་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་ རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་ རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེར་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ། སྦྱིན་སྲེག་གཏོར་མའང་རྒྱས་པར་བྱ། ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་འབྲས་བུ་དག།

OṂ VAJRA DHARMĀ SAMAYA STVAṂ HULU HULU ĀROLIKA ADHITIṢṬHA | PHU PHUḤ PHUḤ HI HI HI | PRAJÑĀDHṚK ADHITIṢṬHA | OṂ MOHARATI ADHITIṢṬHA | OṂ DVEṢARATI ADHITIṢṬHA | OṂ RĀGARATI ADHITIṢṬHA | OṂ VAJRARATI ADHITIṢṬHA | Then, the eyes and so forth, and delusion and so forth—the three vajras are to be placed in the three locations. As for the initiation, by means of one's own family, one should contemplate wisdom in its own place. Through the application of the nectar of wisdom, the sequence of offerings should be presented. Having performed extensive worship according to the ritual that will be explained, the wise one should offer praise: "Akṣobhya-vajra, great wisdom, the vajra expanse, the great space, the supreme of the three vajras, the three maṇḍalas—to the vajra expanse, I prostrate and praise. Vairocana, great purity, vajra peace, great bliss, the supreme of the supreme, natural luminosity—to the Teacher, the Vajra, I prostrate. Ratnarāja, most profound, vajra sky, stainless, unstained by nature—to the vajra body, I prostrate. Vajra Immortal, great king, non-conceptual vajra-holder of space, who has attained the perfection of desire—to the vajra speech, I prostrate. Amogha-vajra, perfect Buddha, who fulfills all intentions, arisen from the very purity of nature—to Vajrasattva, I prostrate." There, one should also extensively perform the gaṇacakra, the homa, and the torma. The results, both seen and unseen, [will follow].

ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས་རབ་ཏུ་གནས་པའི་བྱ་བ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། བློ་ལྡན་ཁྲུས་བྱས་རྒྱན་རྣམས་བརྒྱན། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་དུས་གནས་ནང་དུ། ། སྦྱིན་སྲེག་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། ། ལས་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། སྔགས་པས་བྱང་དུ་མངོན་ བལྟས་ཏེ། ། ཞི་བའི་ལས་ནི་ཡང་དག་བརྩམ། ། ཤར་དུ་རྒྱས་པ་མངོན་སྤྱོད་ལྷོར། ། དབང་དང་དགུག་པ་ནུབ་ཏུའོ། ། ཞི་བ་དགོངས་ཀ་བྱ་བ་སྟེ། ། རྒྱས་པ་ནང་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དབང་དང་དགུག་པ་ཉི་ཕྱེད་ལ། ། མཚན་ཕྱེད་གསད་དང་ཞེ་སྡང་ངོ་། ། ཕན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཞི་བ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རྒྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཞེས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གསད་པའོ། ། ཞི་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཞི་བ་སྟེ། ། ནད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱ། ། རྒྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་རྒྱས་པ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་ཆར་སྤྲིན་རབ་བསྐོར་བྱ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། དགུག་པའི་ལས་ནི་ ཡང་དག་བརྩམ། ། གདུག་པའི་སེམས་ཀྱིས་གསད་པ་སྟེ། ། མེ་ཡི་ཆར་སྤྲིན་དབབ་པར་བྱ། ། ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་གྲུ་བཞིའོ། ། དབང་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་འདྲ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་ལྕགས་ཀྱུའི་དབྱིབས། ། གསད་དང་ཞེ་སྡང་ལས་ལ་ནི། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ དང་མཚུངས་པའོ། ། ཁྲུ་གང་པ་དང་ཁྲུ་ཕྱེད་པར། ། རྒྱ་དང་ཟབས་ནི་ཞི་བ་སྟེ། ། ཁྲུ་དོ་པ་དང་ཁྲུ་གང་པ། ། རྒྱ་དང་ཟབས་ནི་རྒྱས་པ་ཡིན། ། དབང་དང་དགུག་པའང་ཁྲུ་གང་པ། ། ཁྲུ་ཕྱེད་རྒྱ་དང་ཟབས་སུ་བསྟན། ། སོར་མོ་ཉི་ཤུ་དེ་ཡི་ཕྱེད། །

One will attain perfect excellence. This is the eighth chapter, the ritual of consecration, from the path of the stages of activity of the glorious Hevajra. The wise one, having bathed and adorned themselves with ornaments, should remain within the site where the maṇḍala is being accomplished. Abiding in the reality of the homa, one should perform the homa that accomplishes all activities. The mantrin, facing north, should correctly undertake the activity of pacification. In the east is enrichment; in the south, wrathful activity; in the west, magnetizing and summoning. Pacification is to be performed in the evening; enrichment is to be performed in the morning. Magnetizing and summoning are at midday; killing and hatred are at midnight. Pacification is through the two benefits; enrichment is the Vajra Sun. Magnetizing is called the Vajra Dharma; killing is Vajrasattva. With a peaceful mind, one performs pacification, which pacifies illnesses and the like. With an enriching mind, one performs enrichment, which should be surrounded by clouds of jewel rain. With a mind of passion, one should correctly undertake the activity of summoning. With a malicious mind, one performs killing, which should bring down a rain of fire. The pacification hearth is circular; for enrichment, it is square. Magnetizing is like a half-moon; summoning is the shape of a hook. For the activities of killing and hatred, it is equal to the element of space. One cubit and a half-cubit are the width and depth for pacification. Two cubits and one cubit are the width and depth for enrichment. Magnetizing and summoning are also one cubit; the width and depth are taught to be a half-cubit. Twenty finger-widths and half of that [are the measurements].

རྒྱ་ཟབས་གསད་དང་ ཞེ་སྡང་ལའོ། ། ཞི་བའི་ཁ་ཁྱེར་སོར་བཞི་སྟེ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སོར་མོ་བརྒྱད། ། དབང་དང་དགུག་ལ་སོར་བཞི་བཞི། ། གསད་དང་སྡང་ལ་སོར་གསུམ་གསུམ། ། ཕྱེད་མ་དཀར་པོས་ཞི་བ་ལ། ། དེ་བཞིན་རྒྱས་པ་སེར་པོ་སྟེ། ། དབང་དང་དགུག་ལ་དམར་པོར་གྲགས། ། གསོད་དང་ཞེ་ སྡང་ནག་པོའོ། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། ། རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་ཅི་རིགས་དགོད། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ལས་ཀུན་པ་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་སྟེ། ། ཚད་དང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་དག། ཞི་བ་དང་མཐུན་ཤར་བལྟའོ། ། དགང་གཟར་དབྱེ་བ་བཤད་པར་བྱ། ། གསེར་ སོགས་ནིམ་པ་མཆོད་སྦྱིན་ཞིང་། ། ཡུ་བ་ཁྲུ་དོ་མཆུ་སོར་བརྒྱད། ། ཞེང་ཟབས་རྡོ་རྗེ་སོར་བཞིའོ། ། ཁ་ནི་པདྨའི་རྣམ་པ་མཚུངས། ། སྐ་རགས་གྲུ་བཞི་མཛེས་པ་སྟེ། ། འོག་ཏུ་པདྨ་ལེགས་པར་བྱ། ། རིན་ཆེན་སོར་གཉིས་ཡུ་བའི་མགོར། ། ཐ་མར་རྡོ་རྗེ་སོར་དྲུག་པ། ། དེ་ནི་དགང་ གཟར་མཚན་ཉིད་དོ། ། བླུགས་གཟར་ཡུ་བ་ཁྲུ་གང་སྟེ། ། མཆུར་ནི་སོར་དྲུག་ཞེང་དང་ཟབས། ། རྡོ་རྗེ་སོར་གསུམ་པད་འདབ་མཚུངས། ། རིན་ཆེན་སོར་གཅིག་གསུམ་རྡོ་རྗེ། ། གཞན་ཡང་དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་གྱི། ། ཡུ་བ་ཁྲུ་གང་བྱ་བ་སྟེ། ། འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བྱ། ། དེ་ཡི་དགང་གཟར་རྒྱར་སོར་བཞི། ། ཟབས་སུ་སོར་བཞི་ནང་རྡོ་རྗེ། ། སོར་བཞིའི་མཐར་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། བར་དུ་པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས། ། བླུགས་གཟར་པད་དབྱིབས་སོར་གཉིས་ཏེ། ། ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་ནང་རྡོ་རྗེ། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་ཁ་རང་གི། ། ལྷ་ཡི་ས་བོན་ རབ་འབར་བསམ། ། རི་ཕའང་དེ་ཡི་ཁར་དགོད་བྱ།

For killing and hatred. The rim of the pacifying [fire pit] is four finger-widths; for increasing, eight finger-widths; for magnetizing and summoning, four finger-widths each; for killing and hatred, three finger-widths each. For pacifying, the half [of the rim] is white; likewise, for increasing, it is yellow; for magnetizing and summoning, it is known to be red; for killing and hatred, it is black. One should arrange the wheel, jewel, lotus, sword, and vajra as appropriate. Through the yoga of one’s chosen deity, this is the homa for all activities. The dimensions, shapes, and colors should be observed to accord with the pacifying [ritual]. The distinctions of the pouring ladle (dguṅ-gzar) shall be explained. [It is made of] gold and so forth, for the sacrificial offering. The handle is two cubits, the spout is eight finger-widths, and the width and depth of the vajra [portion] are four finger-widths. The mouth is similar in form to a lotus. The belt is square and beautiful; a lotus should be well-fashioned below. At the head of the handle, there is a jewel of two finger-widths, and at the end, a vajra of six finger-widths. These are the characteristics of the pouring ladle. The handle of the dipping ladle (blugs-gzar) is one cubit; the spout is six finger-widths, and the width and depth are [the same]. The vajra is three finger-widths, similar to a lotus petal. There is a jewel of one finger-width and three vajras. Furthermore, the handles of the pouring and dipping ladles should be one cubit; at the bottom, one should fashion a vajra and a jewel. The width of its pouring ladle is four finger-widths, the depth is four finger-widths, and inside is a vajra. At the end of the four finger-widths is a vajra, and in the middle is the shape of a lotus petal. The dipping ladle is lotus-shaped and two finger-widths [in width], with a depth of one finger-width and a vajra inside. One should visualize the seed syllable of one’s own deity blazing at the mouths of the pouring and dipping ladles. One should also place the ri-pa [spoon] upon their mouths.

། ཡང་ན་སོར་མོ་ལྔ་དང་གསུམ། ། བཅེར་བས་ཀྱང་ནི་བྱ་བར་གསུངས། ། མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་མར་མེ་དང་། ། དེ་བཞིན་དྲི་ཡི་དུང་སོགས་གཡས། ། གཡོན་དུ་སྔགས་ཀྱི་མཆོད་ཡོན་སྣོད། ། མདུན་དུ་སྣོད་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། མཆོད་སྦྱིན་ཤིང་སོགས་ཡལ་ག་ལས། ། རྩེ་མོ་མཆོག་ནི་མ་ཉམས་པ། ། བཟང་པོ་ལོ་མ་གཉིས་ལྡན་པ། ། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བས་དབྱེ་བར་བྱ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སོར་བཅུ་བཞི། ། ཞི་བ་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་པ། ། དབང་ལ་སོར་བཅུ་སྡང་བ་དང་། ། གསད་པ་ལ་ཡང་སོར་མོ་བརྒྱད། ། ཤ་ལྔ་དང་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ། ། རྒུན་འབྲུམ་ཨ་མྲ་སྦྲུལ་འཇིགས་དང་། ། ཁ་འཛག་སྐྱེ་མ་རྩེ་བ་ནི། ། འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཙམ་པ་ཨ་ཤྭ་ཀ་དང་གླུ། ། ཀ་ཏང་པ་དང་སྲིད་སྒྲུབ་ཉིད། ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཟླས་བྱས་ནས། ། མེ་ཏོག་འདིས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཡིད་ཀྱིས་མར་ཁུ་བསམ་པ་དང་། ། འབྲས་སོ་ ཆག་མེད་འབྲས་དང་ནི། ། འབྲུ་དང་ཞོ་ཡི་ཟན་དང་ནི། ། ཏིལ་དང་དེ་བཞིན་མཉམ་པའི་ཤིང་། ། དཱུར་བ་རབ་ཏུ་གཞོན་པ་ཉིད། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་རྫས་རྣམས་ནི། ། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཁ་དོག་དབྱེ། ། དཀར་པོ་ཞི་བར་བྱེད་པར་བརྗོད། ། སེར་ པོ་རྒྱས་པ་སྒྲུབ་ཐབས་ལ། ། དབང་དང་དགུག་པར་དམར་པོ་ཆེ། ། ཐ་མའི་ལས་ལ་ནག་པོའོ། ། ཏིལ་གྱི་ཞི་བ་རྒྱས་པ་ཞོ། ། ཚེར་མས་དེ་བཞིན་གསད་པ་ལ། ། ཞེ་སྡང་སོགས་ལའང་ཚེར་མར་བརྗོད། ། དབང་དང་དགུག་ལ་ཨུཏྤལའོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་སྔགས་ཡུངས་ཀར་ བཟླ། ། ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་འདོད་ལྷ་ལ། ། རང་གི་བསྐོར་བས་རབ་བསྐོར་བྱ། །

Alternatively, it is taught that one may also perform [the rite] by pressing together five or three fingers. To the right, place flowers, incense, lamps, and likewise the conch for perfumes and so forth; to the left, the vessel for the mantra-offering water; and in front, the vessel should be set down. From the branches of sacrificial trees and the like, the tips should be unblemished and excellent, possessing two leaves; these should be distinguished according to the specific activity. For enrichment, fourteen finger-widths; for pacification, twelve finger-widths; for magnetizing, ten finger-widths; and for hatred and killing, eight finger-widths. With the five meats and the five nectars, grapes, mangoes, snake-fear, and the tips of the khazag and kyema plants—one should perform the fire offering (homa) with these fruits. With campaka, aśoka, glu, kaṭaṅpa, and srid sgrub itself, having recited the mantra as they are found, one should perform the fire offering with these flowers. Visualizing clarified butter with the mind, along with unbroken rice, grains, rice mixed with curd, sesame, and likewise equal wood, and very fresh dūrvā grass—one should perform the fire offering with the vajra of concentration. The substances such as flowers and so forth should be distinguished by color according to the specific activity: white is said to pacify; yellow for the sādhana of enrichment; great red for magnetizing and summoning; and black for the lowest activities. For pacification and enrichment, use sesame; for killing, use thorns; thorns are also said [to be used] for hatred and the like; for magnetizing and summoning, use the utpala lotus. Recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī with white mustard seeds. With both fists, one should circle the desired deity by circling oneself.

གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཅིག་ཅར་ཁུ་ཚུར་གཉིས་དག་གིས། ། གཡས་སུ་བསྐོར་བར་ཡང་བྱའོ། ། སྔོན་བཞིན་ཡུངས་ཀར་མེ་སྣོད་ལ། ། སྦྱང་བར་བྱ་ཕྱིར་གཞུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ ད་ཧ་ན་བཛྲ་ཡ་བཛྲ་སཏྭཾ་སྱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། ། སྦྱང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་ནང་བཀུག་སྟེ། ། སྙིམ་པས་ཆུ་ནི་བླང་བྱས་ནས། ། བསྐོར་ཏེ་སྦྱང་ཕྱིར་མེ་རུ་ཡང་། ། ཉུངས་ཀར་བཞིན་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཏ་ཊི་ཕཊ་ཉེ་རེག་གོ། ། དེ་ནས་ཡཾ་ཤིང་ལ་སོགས་རྫས། ། གསང་ ལ་སྦྱང་ཕྱིར་སྔགས་འདི་འདོན། ། ཨོཾ་ཤྲཱིཾ་སྭཱ་ཧཱ། མར་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ། རྫས་བཀྲུ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲུ་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། རྫས་གཞན་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨ་སྭཱ་ཧཱ། ཡཾ་ཤིང་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། ཐབ་ཁུང་བས་ཐུང་ཐབ་ཁུང་གཞུག། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མེ་སྦར་ལ། ། ཡིད་ཀྱིས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་སྦྱིན། ། དེ་ནི་སོ་སོར་སྣང་བ་སྟེ། ། བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་སྐུ་ལྔ་པ། ། དེ་ལ་ཞབས་བསིལ་ཞལ་བསིལ་དང་། ། མཆོད་ ཡོན་འཐོར་འཐུང་རིམ་བཞིན་དབུལ། ། ཧ་ཅང་རིང་མིན་རྩེ་མ་ཉམས། ། གཡས་སྐོར་ཤར་ནས་ཀུ་ཤ་དགྲམ། ། རྩེ་མོ་ཕྱོགས་གཅིག་བསྟན་བྱ་ཏེ། ། སྟེགས་བུའི་སྟེང་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཙནྡན་ཨ་ཀ་རུ་ཤིང་ངམ། ། གཞན་ཡང་དྲི་ཡི་ཤིང་དག་གིས། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཕྱིར་རླུང་ཡབ་ཀྱིས། ། མེ་ སྦར་གཟི་བསྐྱེད་མཚན་མ་བརྟག། ཁ་དོག་དྲི་དང་རྩེ་མོ་འཁྱིལ། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡི། །

One should join the two [hands] in between. Simultaneously, with both fists, one should also rotate [them] to the right. As before, one should place white mustard seeds into the fire vessel in order to purify it. Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya vajrasattvasya sarvapāpaṃ daha svāhā. This is the purification. Having summoned the wisdom-consciousness within, and having taken water in the hollowed palms, one should rotate it and, for the sake of purification, place it into the fire just like the white mustard seeds. Oṃ hūṃ taṭi phaṭ. This is the ritual touching. Then, for the sake of purifying the substances such as the sacrificial wood and so forth, one recites this mantra: Oṃ śrīṃ svāhā. This is the mantra for purifying the ghee. Oṃ svāhā. This is the mantra for washing the substances. Oṃ vajra svāhā. This is the mantra for purifying the grains. Oṃ kuru kuru svāhā. This is the mantra for purifying other substances. Oṃ a svāhā. This is the mantra for purifying the sacrificial wood. Arising from the branches of the fire offering, one should place [the wood] into the hearth, which is shorter than the hearth itself. Having kindled the fire through meditative absorption, one should mentally offer the oblation of ghee. That is the individual appearance; it is the fivefold body arising from concentration. To that, one should offer the water for the feet, the water for the face, the drinking water, and the sprinkling water in succession. Not too long and with unbroken tips, one should spread the kuśa grass clockwise starting from the east. The tips should be pointed in one direction and placed upon the pedestal. With sandalwood, agarwood, or other fragrant woods, one should kindle the fire with a bellows for the sake of the fire offering and examine the signs of its brilliance. [One should observe] the color, the scent, the curling of the tips, and the form, sound, and so forth.

དགེ་དང་མི་དགེ་བར་གྱུར་ཏེ། ། ཞི་བ་ཁ་དོག་དཀར་འབར་བ། ། རྒྱས་པ་སེར་པོའི་རྣམ་པ་སྟེ། ། དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་དག་ལ་ནི། ། དམར་དང་གནག་པའི་མེ་ནི་བསྔགས། ། བརྒྱ་བྱིན་བཟང་ པོའི་གཞུ་འདྲ་སྟེ། ། གཡས་སུ་འཁྱིལ་བས་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ངང་པའི་སྒྲ་ལྟར་སྙན་པ་དང་། ། མེ་ལྕེ་སྣུན་ཞིང་རྩེ་མོ་ཅན། ། སྲེག་བླུགས་བསྲེས་པས་ཡོན་བདག་ཕྱིར། ། མེ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་ཕྱིར་བརྟག། མེ་སྟག་རྣམ་འཕྲོ་དུ་བ་མང་། ། རིམ་གྱིས་འབར་ཞིང་ཁད་ཀྱིས་འཕྲོ། ། མཐའ་མར་རང་ འབར་གཟི་བྱིན་ཅན། ། ཚ་ཞིང་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང་། ། རྩེ་གསུམ་ཞིབ་མ་འདྲ་ཉིད་དང་། ། དེ་བཞིན་བ་ལང་འགྲོ་འདྲ་བ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ངན་པ། ། མི་དགེ་རྣམས་ཀྱང་བརྟག་པར་བྱ། ། མེ་ཡི་དབུས་སུ་བསྒོམ་བྱ་བ། ། པདྨ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། སྤྱན་གསུམ་ཞལ་བཞི་ཕྱག་ བཞིའི་ལྷ། ། གསུས་ཆེན་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། ། གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་ཕྲེང་བ་སྟེ། ། གཡོན་ན་དབྱུག་པ་སྤྱི་བླུགས་སོ། ། ལས་དང་རྗེས་མཐུན་ཁ་དོག་ཅན། ། ར་ཡི་སྐྱེ་གནས་ལས་བྱུང་བསྒོམ། ། ཚུར་སྤྱོན་ཚུར་སྤྱོན་འབྱུང་པོ་ཆེ། ། མེ་ལྷ་དྲང་སྲོང་བྲམ་ཟེ་མཆོག། སྲེག་ བླུགས་ཞལ་ཟས་བཞེས་སླད་དུ། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་མེ་ཡི་ལྷ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོ། ། ཐུགས་རྗེས་སེམས་ཅན་དོན་མཛད་པ། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་སཏྭ་མ་གྲྀ་ཧི་ཏྭ་ཨ་ཧུ་ཏི་ཨ་ཧ་ར་ ཨསྨིཾ་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བ། མཆོད་པའི་ཚོགས་མཆོད་བྱས་ལ། །

It becomes virtuous or non-virtuous: for pacifying, a blazing white color; for enriching, the form of yellow; for magnetizing and wrathful activities, red and black fire is praised. Like the beautiful bow of Śakra, curling to the right is supreme. Melodious like the cry of a swan, with flickering tongues of flame and a pointed crest, one should examine the fire to understand it for the sake of the patron through the offering of oblations. Scattering sparks, much smoke, burning gradually and spreading slowly, finally self-blazing and majestic, hot and radiating rays of light, shaped like a trident or a sieve, and likewise like a cow’s footprint—these and other such bad signs should also be examined as non-virtuous. In the center of the fire, one should meditate on the deity upon a lotus and sun maṇḍala: three-eyed, four-faced, and four-armed; pot-bellied, with matted hair in a topknot; the right hands in the gesture of supreme generosity and holding a rosary, the left hands holding a staff and a water-pot. Having the color corresponding to the activity, one should meditate on the one born from the womb of a goat. "Come, come, great being! Agni, the supreme ṛṣi and brahmin! For the sake of partaking in the oblations and the food, please remain right here! Greatly majestic god of fire, accomplisher of all desires, who acts for the benefit of sentient beings through compassion, please remain right here!" Oṃ ehyehi mahābhūta deva ṛṣi dvija sattva mahita ahuṭi aha ra asmiṃ sannihito bhava. Having performed the offering of the assembly of offerings:

སྤོས་ཁང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བྱས་ཏེ། ། འདོད་དོན་དངོས་གྲུབ་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། དམ་ཚིག་ཡང་དག་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭཱ་ལ་ཡ་སརྦ་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ་སརྦ་དུཥྚ་ཧཱུྃ་ཕཊ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ། དམ་ ཚིག་སྦྱིན་པའོ། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་བཟང་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པར་ས་བོན་བསྒོམ། ། ལག་པ་གཡས་པས་གཟུང་བྱས་ཏེ། ། པུས་མོའི་བར་དུ་གནས་བྱས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིར་བྱིན་བརླབས་རྫས། ། མེ་ཡི་ལྷ་ལ་སྲེག་བླུགས་དབུལ། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲ་ཡ་བཛྲ་སཏྭ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཏིལ་ནག་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ། འབྲས་མ་ཆག་པའི་འོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞོ་དང་ཟས་མཆོག་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། འབྲས་སོ་བའི་འོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། མོན་ སྲན་དྲེ་འུ་འི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རི་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། ། དཱུར་བ་གཞོན་ནུའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཀུ་ཤའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་འོ། ། ཨཾ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། བ་ལཀྵའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ནྱ་གྲོ་དྷའི་འོ། ། ཨོཾ་ས་ཧ་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཨ་མྲའི་འོ། ། མཐར་ནི་སྭཱ་ཧཱ་ཞི་བ་སྟེ། རྒྱས་པའི་དུས་སུ་པཽ་ཥཊ། མཐར་ནི་ཧཱུྃ་ཕཊ་གསད་པ་ལ། ། དགུག་དང་དབང་ལ་ཛཿདང་ཧྲཱིཿ། །

Having fully grasped the incense house, in order to realize the accomplishments of one’s desired aims, one should correctly recite the samaya: OṂ VAJRA ANALA MAHĀBHŪTA JVALĀYA SARVA BHASMIṂ KURU SARVA DUṢṬA HŪṂ PHAṬ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ AHAṂ. This is the bestowing of the samaya. With the excellent pouring and filling ladles, which are marked with vajras, one should meditate on the seed syllables. Holding them with the right hand and keeping them between the knees, one should offer the burnt oblations to the fire deity, having blessed the substances as the nectar of wisdom. OṂ AGNAYE SVĀHĀ. This is for the ghee. OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA VAJRASATTVA SARVA PĀPAṂ DAHA SVĀHĀ. This is for black sesame. OṂ VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ. This is for unbroken rice. OṂ SARVA SAṂPADE SVĀHĀ. This is for curd and the supreme food. OṂ VAJRA VIJAYĀYA SVĀHĀ. This is for wild rice. OṂ MAHĀ VEGĀYA SVĀHĀ. This is for barley. OṂ MAHĀ BALĀYA SVĀHĀ. This is for mung beans. OṂ VAJRA GHAṢMARI SVĀHĀ. This is for wheat. OṂ VAJRA ĀYUṢE SVĀHĀ. This is for young durva grass. OṂ APRATIHATA VAJRĀYA SVĀHĀ. This is for kuśa grass. OṂ VAJRA VIJAYĀYA SVĀHĀ. This is for udumbara wood. OṂ BODHIVṚKṢĀYA SVĀHĀ. This is for the Bodhi tree. OṂ VAJRA LATĀYA SVĀHĀ. This is for the bala kṣa tree. OṂ VAJRA KUBERĀYA SVĀHĀ. This is for the nyagrodha tree. OṂ SAHAKARĀYA SVĀHĀ. This is for the mango. At the end, SVĀHĀ is for pacifying; for increasing, PŪṢṬAṬ; at the end, HŪṂ PHAṬ for killing; and JAḤ and HRĪḤ for summoning and magnetizing.

ཅི་འབྱོར་མཆོད་ནས་མེ་ཡི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་བསྟོད་པར་བྱ། ། འཇིག་རྟེན་ དབང་ཕྱུག་ཚངས་དབང་མཆོག་གི་སྲས། ། མེ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཊཀྐིས་དབང་བསྐུར་བ། ། ཤེས་རབ་མཆོག་གིས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་བསྲེག། འཛིན་བྱེད་མེ་ལྷ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་འདུད། ། ཚངས་པ་འཇིག་རྟེན་མགོན་གྱི་སྲས། ། མེ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དྲང་སྲོང་མཆོག། འབྱུང་པོ་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བའི་ ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེ་དབང་གིས་སྐུར་སྤྲུལ་པ། ། རིག་སྔགས་གྲུབ་པའི་དྲང་སྲོང་ཚུལ། ། ཉོན་མོངས་བསྲེག་པའི་ཤེས་རབ་འོད། ། བསྐལ་པའི་མེ་བཞིན་གཟི་བརྗིད་འབར། ། མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་ཞབས་དང་ལྡན། ། ཐབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་ཐེག་པ་བཅིབས། ། རིག་སྔགས་གསུང་ཞིང་བགྲང་ ཕྲེང་འཛིན། ། བདུད་རྩི་བཅུད་ལྡན་གུནྡྷེ་བསྣམས། ། ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཡོངས་ལ་བསིལ། ། ཉེས་པའི་སྐྱོན་བྲལ་ཚངས་པར་སྤྱོད། ། འཇིག་རྟེན་གནས་ཀྱང་མྱ་ངན་འདས། ། ཞི་བ་བརྙེས་ཀྱང་ཐུགས་རྗེ་ཆེ། ། དེ་བས་བསྟོད་དེ་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ བཟླ། ། བསང་གཏོར་བྱ་སྟེ་མེ་ལྷ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་རང་ལྷ་བསྐྱེད་བྱས་ལ། ། སྤྱན་དྲང་མཆོད་བསྟོད་ལ་སོགས་བྱ། ། དམིགས་མེད་མཁའ་ལྟར་དག་པར་ཁྱབ་པ་ཡི། ། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཟུགས་བརྙན་སྐུར་སྟོན་པ། ། བཅོམ་ལྡན་ འཁོར་བཅས་འདིར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་སླད་དུ། ། བདུད་སྡེ་དཔུང་བཅས་མ་ལུས་འཇོམས་མཛད་ཅིང་། ། དངོས་རྣམས་མ་ལུས་ཇི་བཞིན་མཁྱེན་གྱུར་པ། ། བཅོམ་ལྡན་འཁོར་བཅས་འདིར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། །

Having offered whatever is available, the Vajra Holder should praise the Fire God: Son of the supreme Brahmā, Lord of the World, King of the Fire Gods, consecrated by Ṭakki, Who burns away all afflictions with supreme insight— To you, the Fire God who grasps, I bow down. Son of Brahmā, Protector of the World, King of the Fire Gods, supreme sage, For the sake of protecting all beings, You manifest a body through the power of compassion. In the manner of a sage who has accomplished vidyā-mantras, With the light of insight that burns away afflictions, You blaze with majesty like the fire at the end of an eon. Endowed with the feet of clairvoyance and miraculous power, You ride the vehicle manifested through skillful means. Reciting vidyā-mantras and holding a rosary, You carry a guṇḍī vessel filled with the essence of nectar. You cool all beings with the nectar of the Dharma; Free from the stains of faults, you live in pure conduct. Though you dwell in the world, you have passed beyond sorrow; Though you have attained peace, you possess great compassion. Therefore, I praise you and prostrate to you. Then, recite the hundred-syllable mantra. Perform the cleansing sprinkling, and within the heart of the Fire God, Generate your own deity, and perform the invitation, offerings, praise, and so forth. Though the Dharmakāya is all-pervasive, pure like the sky, And indivisible like space, You manifest in the form of the images of skillful means and insight. Bhagavān, together with your retinue, please come here! For the sake of the welfare of all sentient beings without exception, You who conquer the hosts of Māra and their armies without exception, And who know all things exactly as they are— Bhagavān, together with your retinue, please come here!

ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་ཝཱན་ནི་བྷ་ག་ ཏཾ་ས་མ་ཡེ་ན་ཙ་ཨརྒྷཾ་ཏཾ་སཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་པུ་ཛཱཾ་ཙརྱ་པྲ་སི་ད་མེ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ་དགུག་སོགས་བྱ། ། བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་ལེགས་རྫོགས་ནས། ། མཆོད་དང་བསྟོད་པ་ཉེར་སྤྱོད་སོགས། ། སྔར་བཞིན་ཕུལ་ནས་ཡེ་ཤེས་མེ། ། མཉེས་བྱས་འདོད་པའི་དོན་བླངས་ཏེ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་ པས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ལྷག་པའི་རྫས་ཀྱི་དགང་བླུགས་ཀྱིས། ། མེ་ལྷ་མཆོད་དེ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། བདག་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན། ། བྱིན་ཟ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཀྱིས་གཤེགས། ། ཇི་བཞིན་དུ་ནི་སླར་གཤེགས་ཏེ། ། བདག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ སྒྲུབས། ། ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏྭཱ་ཝ་སརྦ་སཏྭཱ་རྠ་སིདྷི་ར་དཏྟ་ཡ་ཐཱ་ནུ་གཱཙྪ་ཏཱཾ་བུདྡྷ་བི་ཥ་ཡ་པུ་ན་ཡ་མུཿ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཚིམ། ། ཚིམ་པར་གྱུར་ནས་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། གསང་སྔགས་ལྷག་ཆད་གང་ཡིན་པ། ། ཐམས་ཅད་སྦྱིན་སྲེག་དག་གིས་བསྐོང་། ། དེ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་རབ་ཏུ་བསྔགས་པར་མཛོད། ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་མཉེས་པར་གྱུར། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་རབ་དགྱེས་བྱ། ། རྒྱལ་བ་ཕན་པ་མཉེས་པ་དང་། ། གསེར་གྱི་མངའ་བདག་མཉེས་པ་དང་། ། པདྨ་གར་དབང་མཉེས་པ་དང་། ། ལྕགས་མཆོག་རྒྱལ་པོ་མཉེས་པ་དང་། ། ཚངས་པ་ བརྒྱ་བྱིན་དབང་ཆེན་དང་། ། ཁྱབ་འཇུག་རླུང་དང་མེ་ཆེན་དང་། ། ཐོད་ལྡན་ཉིད་དང་འདོད་ལྷ་དང་། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་གདོན་གཞན་དང་། ། ས་ནི་ཞགས་པས་འཛིན་པ་དང་། ། ལུས་ངན་དེ་བཞིན་མཚམས་སྐྱོང་དང་། ། ཆོས་རྒྱལ་དང་ནི་ཀླུ་དང་ནི། ། དྲི་ཟ་ལྷ་མིན་མི་འམ་ཅི། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ གནས་པའི་ལྷ།

Oṃ ehyehi bhagavān nibhaga taṃ samayena ca arghaṃ taṃ saṃpratīccha pūjāṃ caryāprasidhame. Having offered the water for the feet, perform the summoning and so forth. Once the blessings and empowerments are perfectly completed, offer the offerings, praises, and the sensory services as before. Having pleased the fire of primordial wisdom (jñānāgni), take the desired object and request the deities to depart with the hundred-syllable mantra. Offer the full ladle of the remaining substances to the fire god (Agni) and request him to depart: "You, the consumer of offerings, have accomplished the welfare of myself and others; now depart. Return as you came and accomplish all my accomplishments (siddhi)." Oṃ kṛtvā sarvasattvārthaṃ siddhiradattā yathānugacchatāṃ buddhaviṣayaṃ punaryamuḥ. Through the fire offering (homa), the deities are satisfied; being satisfied, they bestow accomplishments. Whatever mantras were omitted or added, all are rectified by the fire offering. Therefore, the Vajraḍākinī highly praised the fire offering. By this, the Vajra is pleased, and the fire of primordial wisdom is made to rejoice. The Victorious One, the Benefactor, is pleased; the Lord of Gold is pleased; Padmanarteśvara is pleased; the King of Supreme Iron is pleased; Brahmā, Śakra, Maheśvara, Viṣṇu, Vāyu, and the Great Fire; Kapālin himself and the God of Desire; the Moon, the Sun, and other spirits; the Earth-holding Noose, Vaiśravaṇa, and the Guardians of the Quarters; the Dharma King, the Nāgas, Gandharvas, Asuras, and Kinnaras; and the gods dwelling in the Heaven of the Thirty-Three.

། འོག་མིན་དུ་ནི་གནས་པ་དང་། ། གང་ཞིག་རྒྱལ་ཆེན་གནས་པ་དང་། ། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བསྒྱུར་ཉིད་དང་ནི། ། འཕྲུལ་དགའ་ཡི་ནི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གང་ཞིག་དག་པའི་གནས་སོན་དང་། ། འོད་ཟེར་འཇིག་རྟེན་ཁམས་གནས་དང་། ། མི་མཇེད་ཁམས་སུ་གནས་ པ་དང་། ། གླིང་བཞིར་གནས་པའི་སེམས་ཅན་དང་། ། གང་ཞིག་ཁམས་གསུམ་གནས་པ་དང་། ། སྣོད་ལྡན་སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དང་། ། ལྕུག་མ་ཚོགས་དང་རྩྭ་སོགས་དང་། ། གང་དག་རབ་དགའི་སར་གནས་དང་། ། ཕ་རོལ་དྲི་མེད་གང་ཕྱིར་དང་། ། འོད་འཕྲོ་ཅན་དུ་གནས་པ་དང་། ། མི་གཡོའི་གནས་སུ་བྱས་པ་དང་། ། གང་ཞིག་ཆོས་སྤྲིན་རྗེས་སོན་པ། ། གང་ཞིག་སྦྱང་དཀར་སོང་བ་དང་། ། གང་ཞིག་རིང་སོང་ཐོབ་པ་དང་། ། འོད་བྱེད་དུ་ནི་གནས་པ་སྟེ། ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་མགོན་པོ་དང་། ། འཕགས་པའི་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་དང་། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་ ཉན་ཐོས་ཉིད། ། རྭ་ནི་རལ་གྲི་གཟུགས་ཅན་དང་། ། དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་བྱོལ་སོང་དང་། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མི་རྣམས་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་གས་དགྱེས་པ་ཉིད། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་བྱ་བ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། ། ། སྔགས་ཚུལ་རིག་པའི་རྣལ་ འབྱོར་པས། ། ཡིད་འོང་སྲོག་ཆགས་མེད་པའི་གནས། ། ལེགས་སྦྱར་དྲི་ཞིམ་ཆུས་བྱུགས་ནས། ། དུས་དང་སྦྱར་ཏེ་རོ་ཧོཾ་བརྩམ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བཟླས་པ་ཡི། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་དང་པོར་བཀྲུ། ། དེ་ནས་རང་ལྷའི་(རྣམ་,རྣལ་)འབྱོར་པས། ། རྣམ་སྣང་མཛད་དུ་དེ་བསམས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སྡོམ་པ་བྱིན་ནས་ཀྱང་། ། བུམ་པའི་དབང་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། །

Those who dwell in Akaniṣṭha, those who dwell in the Abodes of the Great Kings, those in the Heaven of Controlling Others’ Emanations, and the gods of the Heaven of Delighting in Emanations; those who have reached the Pure Abodes, those who dwell in the world-system of Radiance, and those who dwell in the Sahā world; the sentient beings dwelling in the four continents, those who dwell in the three realms, the world of sentient beings who are suitable vessels, the clusters of creepers, grasses, and so forth; those who dwell on the Stage of Perfect Joy, and for the sake of the stainless beyond; those who dwell on the Radiant Stage, those established in the Immovable Stage, and those who have reached the Cloud of Dharma; those who have gone to the Difficult to Conquer, those who have attained the Far-Reaching, and those who dwell on the Luminous Stage; the Protectors who are lords of the ten stages, the eight types of noble beings, the perfect buddhas, and the hearers themselves; those with the form of a horn or a sword, the hell-beings, hungry ghosts, animals, gods, asuras, and humans—these are all pleased by the ritual of the fire offering. This is the ninth chapter, the ritual of the fire offering, from the path of the stages of activity in the glorious Hevajra Tantra. The yogi who knows the way of mantra should, in a pleasant place free of living creatures, having smeared it with well-prepared fragrant water, begin the ro-homa in accordance with the proper time. First, having washed [the corpse] with fragrant water while reciting the mantra of Amṛtakuṇḍalī, the practitioner of the yoga of one’s own deity should then visualize [the corpse] as Vairocana. Having bestowed the Vajra Vow, the vase empowerment should be conferred.

མིག་ལ་སོགས་ལ་གཏི་མུག་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གནས་གསུམ་དགོད། ། རྡོ་རྗེ་ཐབ་ཁུང་རབ་སྦྱོར་བས། ། སྦྱིན་སྲེག་རིམ་པས་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཉི་མ་དག་ནི་གསུམ་པ་ན། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བ་བསྡུ་བར་བྱ། ། འོ་ མ་དྲི་བཟང་བསང་གཏོར་ནས། ། དེ་ཡི་མཆོད་རྟེན་ཡང་དག་བརྩམ། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས་རོ་ཧོམ་གྱི་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། ། ། བློ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས། ། རྣལ་འབྱོར་ཕོ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ ཀྱིས། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། བསོད་ནམས་འདོད་པའི་སྦྱིན་བདག་གིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་དང་མེ་ཏོག་བཅས། ། དྲི་ཡི་ཐིག་ལེའང་དབུལ་བར་བྱ། ། ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། དམ་ཚིག་གསོལ་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་རབ་ཏུ་བསྐུལ། ། སྔ་བར་དགེ་འདུན་ཆོས་སྟོན་བྱ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཡང་མཉེས་བྱ། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཡོན་དབུལ་བྱ། ། དེ་ཡི་རྗེས་ལ་ཚོགས་ཀུན་ལའོ། ། གནས་དེར་འཚོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དབྱུག་སྔོན་ཅན་ལ་གསོལ་བཏབ་ནས། ། སྐལ་ལྡན་སྐལ་མིན་ཤེས་འགྱུར་བས། ། དང་པོར་ ལུང་དང་ངག་གི་བརྡ། ། ལུང་གིས་འདིར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་སྤུན་དང་སྲིང་མོ་ཡང་། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་རྣམ་པར་ཤེས། ། གང་གིས་སོར་མོ་གཅིག་སྟོན་པ། ། འོངས་སམ་ཞེས་ནི་འདྲི་བ་ཡིན། ། གཉིས་ནི་ལེགས་པར་འོངས་པ་ཡིན། ། མཐེ་བོང་གཡོན་པ་བཅངས་པ་ནི། ། བདེ་བའི་ཕྱག་རྒྱར་ཤེས་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་མིང་མེད་སྟོན་པ་ལ། ། དེ་ཡིས་མཐེ་ཆུང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་དབུས་མ་སྟོན་པ་ལ། །

Upon the eyes and so forth, place the three vajras—delusion and the rest—at the three locations. Through the excellent application of the vajra hearth, one should purify by means of the sequence of the fire offering (homa). On the third day, one should collect the garland of bones. Having sprinkled milk and fragrant scents, one should properly construct a stūpa for that [deceased]. This is the tenth chapter, the ritual of the corpse-homa, from the path of the stages of activity of the glorious Hevajra. The wise practitioner should turn the wheel of the feast (gaṇacakra) with extraordinary enjoyments within the maṇḍala of male and female yogis. The patron who desires merit should offer the maṇḍala along with scents and flowers, and also offer drops of fragrance. Having prostrated, one should make the request. Through other requests concerning the samaya, one should thoroughly invoke the pacifying and other activities. In the morning, the saṅgha should teach the Dharma, and the guru and the Buddhas should be pleased. One should offer a gift to the guru, and thereafter to the entire assembly. The yogis gathered in that place, having made a request to Nīladaṇḍa, will come to know who is fortunate and who is not. First, the signs of scriptural transmission and speech: here, one should understand them through the scriptural transmission. Whoever are brothers and sisters should be recognized without doubt. Showing a single finger is a question asking, "Have you come?" Showing two is "Welcome." Holding the left thumb is to be known as the mudrā of bliss. To one who shows the ring finger, one should show the little finger. To one who shows the middle finger...

དེ་ཡིས་མཛུབ་མོ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་མིང་མེད་སྟོན་པ་ལ། ། དེ་ལ་མགྲིན་པ་རབ་བསྟན་བྱ། ། གང་ཞིག་གོས་ནི་སྟོན་པ་ལ། ། དེ་ལ་རྩེ་ གསུམ་རབ་བསྟན་བྱ། ། གང་ཞིག་ནུ་མ་སྟོན་པ་ལ། ། དེ་ལ་མཚམས་ནི་རབ་བསྟན་བྱ། ། གང་ཞིག་ས་ནི་སྟོན་པ་ལ། ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྟན། ། གང་ཞིག་ཁྲོ་གཉེར་སྟོན་པ་ལ། ། གཙུག་ཕུད་དགྲོལ་བར་མངོན་པར་བརྗོད། ། གང་ཞིག་དཔྲལ་བ་སྟོན་པ་ལ། ། དེ་ལ་རྒྱབ་ནི་ རབ་བསྟན་བྱ། ། གང་ཞིག་རྐང་མཐིལ་སྟོན་པ་ལ། ། ཕོ་ལོང་རྩེ་བར་རོལ་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དམ་ཚིག་ལ་ཡང་དབྱེ་བར་བྱ། ། དེ་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་མས་སྨྲས་པ། ། ཨེ་མ་བུ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། གལ་ཏེ་ཕྲེང་བའི་ལག་སྟོན་ན། ། འདུ་བར་བྱ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཕྲེང་བས་ མངོན་པར་གཤེགས་བྱས་ལ། ། དམ་ཚིག་བརྟུལ་ཞུགས་ཤིན་ཏུ་མནོས། ། མ་ད་ན་ཆང་བ་ལ་ཤ། ། མ་ལ་ཡ་ཛ་དེ་བཞིན་དུ། ། འགྲོ་བ་ཁེ་ཊ་རོ་ཤྲ་པ། ། རུས་པའི་རྒྱན་ནི་ནི་རང་ཤུ། ། བྲེ་ཁ་ན་ཤོག་ཅེས་རབ་ཅན། ། ཀྲྀ་བི་ཏ་ནི་ཅང་ཏེའུ་འདོད། ། དུ་དུ་ར་ནི་སྐལ་མེད་བརྗོད། ། སྐལ་ལྡན་ཀ་ལིཾ་ཛ་རཾ་འདོད། ། རེག་མིན་དིན་ནི་མཾ་ཞེས་བྱ། ། ཐོད་པ་པདྨ་བན་ཛ་ནམ། ། ཟན་ནི་ཏྲི་པི་ཏྲི་ཀ་རཾ། ། ཚོད་མ་མ་ལ་ཏི་དཾ་ནཾ། ། བཤང་བ་ཙ་ཏུར་ས་མཾ་བརྗོད། ། ཀསྟུ་རི་ནི་གཅི་བར་འདོད། ། སིཧླ་རང་བྱུང་ཤེས་པར་བྱ། ། ཀ་བུ་ར་ནི་ཁུ་བར་ཤེས། ། ཤ་ཆེན་ཤ་ལི་ཛ་ཞེས་བརྗོད། ། དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་ཀུན་དུ་རུ། ། བོ་ལ་ རྡོ་རྗེ་བཤད་པ་སྟེ། ། ཀཀྐོ་ལ་ནི་པདྨར་ཤེས། ། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །

To that one, the index finger should be shown. To one who shows the ring finger, the throat should be shown. To one who shows the garment, the trident should be shown. To one who shows the breast, the boundary should be shown. To one who shows the earth, the wheel should be shown. To one who shows a frown, it is said that the topknot should be loosened. To one who shows the forehead, the back should be shown. To one who shows the sole of the foot, one should play at ball. These are the mudrās of the individual mudrās. One should also distinguish the samayas. At that time, the Yoginī said: "O, son of great compassion! If she shows the hand with a garland, it means 'one should assemble.' With the garland, one should go forth and thoroughly adopt the samaya vows. Madana is wine; bālaśa is meat. Likewise, mālayaja is the same. Gati is a corpse; kheṭa is vomit. The bone ornament is niraṃśuka. The excellent one is called brekhaṇaśo. Kṛvita is the desire for the hand-drum. Dudura is said to be the unfortunate. The fortunate one desires kaliṃjarām. The untouchable is called dininam. The skull is the lotus, bañjanam. The food is tripitrikaram. The vegetables are māladiḍanam. Excrement is called catussamam. Kasturi is desired as urine. Siṃhala should be known as the self-arisen. Kāpura is known as semen. Great meat is called śalija. The union of the two organs is kunduru. Bola is explained as the vajra; kakkola is known as the lotus. By the distinctions of the families..."

རིགས་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་ཞེས་བཤད། ། བརྡ་ཡི་སྐད་ནི་འདི་དག་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་རིགས་ལྔ་ཡིན། ། གཡུང་མོ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་བཤད། ། གར་མ་པདྨའི་རིགས་སུ་འདོད། ། རིན་ཆེན་རིགས་ཉིད་རང་ འཚེད་མ། ། སྐྱེ་གཉིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་མར་ཤེས། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཉིད་རང་འཚེད་མ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། དེ་ཡི་ཁུ་བ་རྡོ་རྗེ་ཡིན། ། མཆོད་བྱས་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བཏུད། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། ཁྱོད་ལ་ང་ཡིས་བཤད་པ་གང་། ། རྨད་དུ་བྱུང་བ་ བརྡ་ཡི་ཚིག། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དད་པས་གཟུང་། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལས་དབང་བསྐུར་གང་། ། བརྡ་ཡི་སྐད་ནི་མི་སྨྲ་ན། ། དེ་ཡི་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་ནི། ། འགྱུར་བ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཡམས་དང་འཚེ་བ་རྐུན་མ་དང་། ། གདོན་དང་རིམས་དང་དུག་རྣམས་ཀྱང་། ། བརྡ་ཡི་སྐད་ནི་མི་སྨྲ་ན། ། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཡང་འཆི། ། རང་གི་དམ་ཚིག་ཤེས་སྙེད་ལ། ། གལ་ཏེ་ཚིག་འདི་མི་སྨྲ་ན། ། དེ་ལ་གནས་བཞིར་སྐྱེས་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱེད། ། སྒྲུབ་དུས་བཀྲ་ཤིས་དགའ་སྟོན་དང་། ། དམ་ཚིག་གསོ་པའི་ཆོ་ག་སོགས། ། ཡི་དྭགས་ཟླ་ཕྱེད་བཅུ་བཞི་དང་། ། ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་ནི་དུས་དག་ལ། ། དུར་ཁྲོད་རི་ཡི་བྱ་སྐྱིབས་དང་། ། དེ་བཞིན་མི་མ་ཡིན་གྱི་གནས། ། ཡང་ན་དབེན་པ་འམ་རྒྱ་མཚོའི་མཐར། ། སྟོན་མོ་འདི་དག་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེར་ནི་རྟག་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། ། དུང་ཆེན་དགུ་དང་རོ་ཡི་གཟུགས། ། ཡང་ན་སྟག་གི་པགས་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ དུར་ཁྲོད་རས་དབུས་སུ། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་དམིགས་ནས། །

The families are explained as being fivefold. Regarding these symbolic terms, the five families are called "Buddhas." The ḍombī is explained as the Vajra family; the nartakī is held to be the Lotus family; the rajakī is the Jewel family itself; and the dvijā is known as the Tathāgata family. The caṇḍālī is the Action family itself. These mudrās bestow accomplishments. Their semen is the vajra; the practitioner of the vow should offer it with reverence. O Vajragarbha, Great Being, whatever I have explained to you are marvelous symbolic words; you should grasp them all with faith. If one does not speak the symbolic language regarding the empowerment in the Hevajra, there is no doubt that one's samaya will be impaired. If one does not speak the symbolic language, epidemics, harms, thieves, grahas, fevers, and poisons will strike—even a Buddha would die. If one knows one's own samaya but does not speak these words, the yoginīs born in the four places will become angry. During the time of practice, at auspicious festivals, and during rituals for restoring the samaya, on the fourteenth and eighth days of the waning moon, in charnel grounds, mountain caves, or likewise in the abodes of non-humans, or in solitary places or at the edge of the ocean, one should undertake these feasts. There, one should always examine the nine great conch shells and the forms of corpses, or likewise the tiger skin, and in the center of a charnel ground cloth, visualize one's own chosen deity.

བཟང་པོ་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཐམས་ཅད་འབྱོར་བའམ་དམིགས་ནས་ནི། ། བེམས་པོའི་གནས་སུ་སྲེག་བླུགས་བྱ། ། ཤར་ལྷོ་བྱང་དང་དག་ཕྱོགས་སུ། ། ཕྱོགས་གནས་རྣམས་ནི་དགའ་བར་བྱ། ། ཕྱོགས་ བྲལ་རྣམས་སུ་ལྷ་མོ་རྣམས། ། དམ་པའི་ཚེ་ཡིས་མཆོད་པར་བྱ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ། ། རྒྱལ་མཚན་མཚོན་བསྣུན་བདུན་འཁོར་དང་། ། རྒྱལ་པོ་ཤཱ་ལི་ལ་སོགས་རྫས། ། ཇི་བཞིན་བྱིན་བརླབ་རིམ་པ་ནི། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཡིས། ། མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་བཅས་ མཆོད་པར་བྱ། ། དེར་ནི་མ་དང་སྲིང་མོ་དང་། ། སྲིང་མོའི་བུ་མོ་སྒྱུག་མོ་སྟེ། ། དེ་ནས་རྒྱས་པར་མཆོད་བྱས་ནས། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཐོད་པ་ཆེན་པོ་ཆ་གཅིག་པ། ། ཆང་ནི་བཟང་པོས་བཀང་བྱས་ཏེ། ། བླ་མ་ལ་དབུལ་སྐལ་ལྡན་མ། ། ཕྱག་བཙལ་ནས་ནི་བདག་བཏུད་ བྱ། ། པདྨའི་ལག་པས་བླང་བར་བྱ། ། ལག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དབུལ། ། དེར་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་ཕྱག། ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱ་བའོ། ། གླུ་གར་དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་གསུངས་པས། ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱ། ། ཀཀྐོ་ལར་གནས་བོ་ལ་སྟེ། ། མུམྨུ་ནི་ཀྱེ་ཀཀྐོ་ལ། ། ཀྱེ་ཁྱོད་ཀྲི་པི་ཏ་བརྡུང་བ། ། སྙིང་ རྗེ་ཀུ་ཅོ་མི་བྱེད་དོ། ། དེར་ནི་བ་ལ་བཟའ་བར་བྱ། ། བསྡམས་པར་མ་ད་ན་བཏུང་ངོ་། ། ཀྱེ་ཀ་ལི་ཛ་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། དུ་དུ་ར་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། ཙ་ཨུ་ས་མ་ཀ་སྠུ་རི། ། ག་བུར་སིཧླས་བྱུག་པར་བྱ། ། ཤཱ་ལི་མ་ལ་ཏི་དཾ་ནཾ། ། དེར་ནི་རྐང་པ་བཟའ་བར་བྱ། ། ཕྲེང་བ་ཁན་དང་ཁེ་ཏ་བྱེད། ། དག་དང་ མ་དག་མི་བལྟའོ། ། ནི་རཾ་སུ་ཡིས་ཡན་ལག་བརྒྱན། །

Adorned with excellent ornaments, having visualized all prosperity, one should perform the fire offering in the place of the inanimate. In the east, south, north, and the pure directions, those residing in the cardinal points should be made joyful. In the intermediate directions, the goddesses should be honored with the supreme life-essence. With the five hooks and the five nectars, the victory banner, the weapons, the seven retinues, and substances such as King Śāli and so forth, the sequence of blessing as it is should be performed. With outer, inner, and secret offerings, one should make offerings to the assembly of ḍākinīs. There, the mother, the sister, the sister’s daughter, and the mother-in-law—having performed the extensive offerings to them, the gaṇacakra will be accomplished. A single large skull-cup, filled with excellent liquor, should be offered to the guru. The fortunate woman, having prostrated, should bow down to me. It should be received with a lotus-hand and offered with that very hand. There, the practitioner should prostrate again and again. Since song and dance are said to be the causes of accomplishment, one should also offer them. "The bola is in the kakkola; O Mummuṇi, O kakkola! O you who strike the kṛpīṭa, do not make a clamor of compassion!" There, the bala should be eaten; the madana should be drunk in restraint. O Kali, the ja should be inserted; the dūdura should be abandoned. With the cārusamaka-sthūri, one should anoint with camphor and sihlaka. O Śālimālati, the daṃna should be eaten there. One should make garlands of khaṇḍa and kheta; one should not look at the pure or the impure. One should adorn the limbs with human flesh (nirmāṃsa).

དེར་ནི་ཤྲ་པ་རྣམ་པར་གཞུག། མ་ལ་ཛ་ནི་ཀུན་དུ་རུ། ། དིན་དཾ་མཾ་ནི་དེར་མི་སྤང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་གར། ། དྲན་པ་མ་ཡེངས་རྣལ་འབྱོར་བྱའོ། ། བསྒོམ་པར་ཞེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱ། ། ཆགས་དང་ལྡན་ཞིང་གོམས་པའི་ སེམས། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིས་མི་མོ་ཡི། ། གླུ་དང་གར་ནི་འདི་དག་སྟེ། ། མཆོག་ཏུ་གླུ་བླང་གར་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཁོར་བསྲུང་ཞིང་། ། དེ་བཞིན་བདག་ཀྱང་བསྲུང་བ་སྟེ། ། འདི་ཡིས་འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་བྱེད། ། འདི་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་སྟེ། ། གང་དུ་དད་པས་གླུ་བླང་དང་། ། གང་དུ་དད་པས་གར་བྱ་བ། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོས་སྔོན་བྱས་ཏེ། ། དེ་ལ་དྲི་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། དང་པོར་སྒོག་པ་ལ་སོགས་དྲི། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་བྱ་རྒོད་དྲི། ། དེ་རྗེས་ག་པུར་མ་ལ་ཛ། ། གླུ་ཡིས་བྱིན་རླབས་མཚན་ཉིད་དོ། ། ངང་པའི་སྐད་དང་བུང་བའི་སྐད། ། གླུ་ཡིས་རྗེས་སུ་ཐོས་འགྱུར་ཏེ། ། ཅེ་སྤྱང་གི་ནི་སྐད་དག་དང་། ། ཕྱི་རོལ་ཚལ་དུ་བརྟག་པར་བྱ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མས། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྟོན་མོ་ནི། ། གང་དུ་ཟོས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་གླུ་གར་བཀྲ་ཤིས་དང་། ། སྨོན་ལམ་ཆོ་ག་ཀུན་རྫོགས་ནས། ། ཡན་ ལག་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བླངས་ནས་ནི། ། བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ལེགས་ལྡན་པས། ། ཕུད་དང་ལྷག་མ་ཀུན་བསྲེས་ལ། ། ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་གཏོར་མ་གཏང་། ། དེ་རྗེས་སྤྱོར་ལྡན་བདེ་བར་གནས། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས། །

There, one should engage in the śrava [sounds]; māla-ja is the kūṇḍuru. One should not abandon din-da-maṃ there. With the form of Heruka, one should perform the dance. The yogi should practice with undistracted mindfulness. One should act with a mind attached to meditation. With a mind possessing passion and familiarity, [one becomes] Vajradharma and the Buddha. Through the yoginī, these are the songs and dances of the woman. One should sing the supreme songs and perform the dances. By this very means, the circle is protected, and likewise, oneself is protected. By this, the world is brought under control. This itself is the recitation of mantra. Wherever one sings with faith and wherever one dances with faith, the Lord of the Assembly (Gaṇapati) acts first; there, the scent should be examined. First is the scent of garlic and so forth; then, the scent of vulture. After that, camphor and māla-ja. This is the characteristic of the blessing through song. The voice of a swan and the voice of a bee are heard following the song. The voices of jackals and so forth should be examined in the outer grove. The practitioner and the yoginī, in the feast of the gaṇacakra, wherever they eat, the siddhi is attained; it accomplishes all desires. Thus, having completed the auspicious songs, dances, aspirations, and rituals, one should adorn the limbs with ornaments. Taking the vajra and bell, and being well-endowed in the yoga of oneself, one should mix the first portion and the leftovers and offer the bali at the crossroads. After that, the practitioner should remain in bliss. From the path of the stages of activity of the glorious Hevajra.

ཚོགས་ཀྱི་ མཆོད་པའི་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། མཁས་པས་གནས་དང་དུས་ཀུན་དུ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། ། བགེགས་ནི་ཟད་ཅིང་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། གཏོར་མ་རྒྱུན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རླུང་མེ་ཐོད་པ་ལ་གནས་པ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ། ། འབར་དང་སྐྲོད་པ་ལ་སོགས་ བསྒྲུབ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་གནས་རྣམས་དང་ནི། ། འབྱུང་པོ་ཆེ་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བྱ་ཞིང་། ། གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བྱ་ཞིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་སྒྱུར་བའི་རིགས་པས་སྐྲོད། ། ལྟ་སྟངས་དང་ནི་དགྲ་བགེགས་སྐྲོད། ། སྔགས་དང་བཅས་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས། ། ཤར་གྱི་གནས་ནི་མནན་པར་བྱ། ། རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཞན། ། སྒོ་ནས་དག་གིས་ཀྱང་ནི་མནན། ། ལག་པ་གཡས་དང་གཡོན་དག་གིས། ། རོལ་དང་བཅས་པས་མཐའ་སོགས་སྤྲོ། ། ཅུང་ཟད་བསྐྱོད་པའི་སྡིགས་མིག་དང་། ། བཅས་པས་སྨིན་མ་རྣམ་པར་བསྐྱོད། ། འགྲོ་བ་དབང་ དུ་བྱེད་པའི་རྒྱ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་གཡོན་བརྐྱང་བ། ། གཡས་བསྐུམ་པ་དང་གཡོན་བསྐུམ་པའོ། ། སློབ་དཔོན་གཙོ་བོ་རྡོར་འཆང་གིས། ། སྦྱོར་བ་ཅན་སྔགས་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། པུས་སྟབས་གཙོ་བོ་རྐང་སྟབས་དང་། ། བསྐོར་བའི་སྟབས་དང་ཟློག་པའི་སྟབས། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཤར་སྒོའི་ འོ། ། པུས་རེག་སྟབས་དང་གཡོན་འདེབས་སྟབས། ། བསྐོར་སྟབས་སེང་གེའི་མཆོངས་སྟབས་སོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཨཱཿཕཊ། ལྷོ་སྒོ་ཡིའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་གཡོན་བརྐྱང་དང་། ། ས་ག་ཟླུམ་པོའི་སྟང་སྟབས་སོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཨཾ་ཨཾ་ཨཾ་ཕཊ། ནུབ་སྒོ་ཡིའོ། ། མཐུན་ པའི་སྟབས་དང་མི་མཐུན་སྟབས། །

This is the eleventh [chapter], the ritual of the feast offering. The wise should constantly offer the torma at all times and in all places in order to accomplish all desired aims and to exhaust and pacify obstructing spirits (vighna). One should accomplish the blazing, the expulsion, and so forth, [visualizing] the wind, fire, and skull-cup, along with the five hooks and the five nectars (amṛta). Then, one should give the torma to those residing in the directions and to the great bhūtas. Brandishing the vajra with the right hand and ringing the bell with the left, one should expel [obstacles] according to the logic of the mudrās. With the gaze, one expels enemies and obstructors. With the postures accompanied by the mantra, one should press down upon the eastern site. By this very sequence, one should also press down upon the others through the gates. With the right and left hands, one should radiate the [deities] and so forth with the playful [mudrās]. With a slightly moving threatening stare, one should move the eyebrows. This is the mudrā for bringing beings under control: the right extended and the left extended, the right bent and the left bent. The master, the principal Vajradhara, [teaches] the application of mantras and mudrās: the principal knee-posture, the foot-posture, the circling posture, and the reversing posture. OṂ HŪṂ PHAṬ. This is for the eastern gate. The knee-touching posture, the left-striking posture, the circling posture, and the lion-leap posture. OṂ HŪṂ ĀḤ PHAṬ. This is for the southern gate. The right extended, the left extended, the earth-touching, and the circular posture. OṂ HŪṂ AṂ AṂ AṂ PHAṬ. This is for the western gate. The harmonious posture and the discordant posture.

གཅིག་བསྡུས་གཡོན་བཅང་རྐང་སྟབས་མཆོག། ཨོཾ་ཧ་ན་མཱ་ར་དུཥྚཾ་གྷྲཱ་ཏ་ཡ། ཨཱཿཧཱུྃ་ཧྲཱིཿཧཱུྃ་ཕཊ། བྱང་གི་སྒོ་ཡིའོ། ། དྲི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ། ། མེ་ཏོག་དཀར་སོགས་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། དྲི་དང་འབྲས་མར་ཁ་ར་ཞོ། ། སྦྲང་རྩི་མར་ལྡན་ཤར་ སྒོར་སྦྱིན། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། རྒྱབ་དང་རྒྱབ་ཏུ་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། མཐེ་ཆུང་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་ནས། ། ཞགས་པའི་ཚུལ་སྦྱར་མཛུབ་གཉིས་སྦྲེལ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི། ། ལྷ་རྣམས་དགུག་པར་བྱེད་པའོ། ། ཨོཾ་བ་ཏ་ལི་མ་ཧཱ་བ་ཏ་ལི་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཛཿ སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱ་རྒྱུ་མོ་དང་ནི་རྒྱུ་ཆེན་མོ། ། ཉིན་དང་ཟླ་བ་དངོས་གྲུབ་བཞིན། ། ལྟ་རྒྱལ་མོ་དང་ཟླ་རྒྱལ་མོ། ། ལྷ་མོ་ཨུ་མ་གང་གཱ་དང་། ། གཟུགས་མཛེས་སྐར་མ་འདུས་པ་དང་། ། གཟའ་ཚོགས་ཀུན་དང་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ། ། ཀརྟི་ཀ་དང་དཔལ་ལྡན་མོ། ། ལྷ་མོ་རི་བོང་ཅན་འཛིན་ མ། ། ཨ་ཀ་ལ་དང་ཨུ་པ་གལ། ། ལྷ་མིན་ལྷ་ཡི་རྒྱལ་པོ་རྣམས། ། སྦོས་མོ་དང་ནི་སྦོས་ཆེན་མོ། ། མཆོད་པའི་གནས་འདིར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཧཱུྃ་ཧེ་ཧོཿཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ས་མ་ཡ་དྷི་བེ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། དགུག་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་སྡིགས་ མཛུབ་གཉིས་དཀྲོལ་བ། ། ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སེ་གོལ་གསུམ་བརྡབས་སྔགས་འདིས་བཏང་། ། ཨོཾ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཛྲུཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། དེ་དག་ནི་ལྷའི་གཏོར་མའི་ཆོ་གའོ། ། ནུབ་ཏུ་དྲི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། མེ་ཏོག་སེར་དང་དཀར་པོས་མཆོད། ། འོ་མ་ ཁྲག་བསྲེས་མངར་གསུམ་དང་། །

The supreme stance is the single-pointed left-hand grip. OṂ HANA MĀRA DUṢṬAṂ GHRĀTAYA ĀḤ HŪṂ HRĪḤ HŪṂ PHAṬ. This is for the northern gate. The fragrance maṇḍala is square. Having made offerings of white flowers and so forth, one should offer fragrance, rice, ghee, sugar, and curd, along with honey and butter, at the eastern gate. Binding the two vajra fists, join them back-to-back. Having linked the little fingers like a chain, join the two index fingers in the manner of a noose. This is the mudrā of the King of Desire (Takkirāja), which summons the deities. OṂ VATĀLI MAHĀVATĀLI HŪṂ HŪṂ HŪṂ JAḤ SVĀHĀ. OṂ ĀRYĀMŪ AND MAHĀRYĀMŪ, like the sun and moon, the accomplishment; the Queen of the View and the Queen of the Moon; the goddess Umā and the Ganges; the beautiful form and the assembly of stars; all the hosts of planets and the leaders of the assemblies; Kartika and the Glorious Lady; the goddess who holds the rabbit-marked moon; Akala and Upakala; the asuras and the kings of the gods; Pūṣā and Mahāpūṣā—please come to this place of offering. HŪṂ HE HOḤ ĀKARṢAYA ĀKARṢAYA SAMAYA DHĪVE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the mantra and mudrā for summoning. Releasing the two threatening fingers of that same [mudrā] is the mudrā for satisfying. Release them with this mantra while snapping the fingers three times: OṂ BHAKṢA BHAKṢA SAMAYA TIṢṬHA JRŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. These are the rituals for the deity torma. In the west, at the fragrance maṇḍala, offer yellow and white flowers. [Offer] milk mixed with blood and the three sweets.

འོ་མས་བཀང་བའི་གསེར་སྣོད་དབུལ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་དགུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བ་ཏ་ལ་མི་ཧཱ་ཏ་ལ་བ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ཀླུ་རྒྱལ་མཐའ་ཡས་ནོར་རྒྱས་བུ། ། འཇོག་པོ་དང་ནི་སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ། ། པདྨ་པདྨ་ཆེན་ པོ་དང་། ། དུང་སྐྱོང་དང་ནི་རིགས་ལྡན་ནོ། ། ལྷ་མོ་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་དང་། ། ཟླ་བའི་སྤྱི་གཙུག་སྤྱི་གཙུག་ཆེ། ། དབྱུག་འཛིན་དབྱུག་འཛིན་ཆེན་པོ་དང་། ། བེ་ཅོན་ཆེན་པོ་ཧུ་ཡིན་དང་། ། དགའ་བོ་དང་ནི་ཉེར་དགའ་བོ། ། རྒྱ་མཚོ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་དང་། ། ཚ་བ་ཚ་བ་ཆེན་པོ་དང་། ། དཔལ་གྱི་འོད་ དང་འོད་ཆེན་པོ། ། རྗེས་སུ་འོད་དང་མཛེས་པ་དང་། ། མཛེས་ཆེན་པོ་དང་སྦྲུལ་བཟང་དང་། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་ཚི་ལི་དང་། ། ཚི་ལི་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་དག། མཆོད་པའི་གནས་འདིར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱ་གཙྪ་ཡ་ཨཱ་གཙྪ་ཡ་མ་ཧཱ་ནཱ་གཱ་དྷི་པ་ཏི་སརྦ་བྷུ་ར་བྷུ་ཕྲུ་ཕུ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དམ་བཅིངས་ཏེ། ། མཐེ་བོང་མཐེ་ཆུང་བསྒྲེང་བར་བྱ། ། ལག་པ་གཡས་ནི་བར་ཕྱེ་སྟེ། ། སྦྲུལ་གྱི་གདུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྦྱར། ། ཨོཾ་བྷཀྵ་ཡ་བྷཀྵ་ཡ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཛྲཱུཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཀླུ་རྣམས་དགའ་བྱེད་སྔགས་ཕྱག་རྒྱ། ། སེ་གོལ་གསུམ་གཏོགས་གཏོར་བར་བྱ། ། དེ་དག་ནི་ཀླུའི་གཏོར་མའི་ཆོ་གའོ། ། བྱང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པ། ། ཙནྡན་དམར་པོ་ལ་སོགས་བྱ། ། མེ་ཏོག་དམར་སོགས་ཉེ་བར་བརྒྱན། ། སཱ་ལུའི་འབྲས་ཆན་སྦྲང་རྩི་ཞོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལྡན་སྣོད་བདུན་གཞག། འདོད་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་འདིས་དགུག། ཨོཾ་ནོར་ བུ་བཟང་དང་གང་བ་བཟང་། །

Offer a golden vessel filled with milk. With the mudrā of the King of Desire and this mantra, one should summon them: OṂ VATĀLA MAHĀTĀLA VA HŪṂ HŪṂ JAḤ SVĀHĀ. The Nāga King Ananta, and the son of Vasuki; Takṣaka and Karkoṭaka; Padma and Mahāpadma; Śaṅkhapāla and Kulika; the goddesses and Mahādevī; Candracūḍa and Mahācūḍa; Daṇḍadhara and Mahādaṇḍadhara; Mahādaṇḍa and Huyin; Nanda and Upananda; Sāgara and Mahāsāgara; Uṣṇa and Mahoṣṇa; Śrīprabha and Mahāprabha; Anuprabha and Cāru; Mahācāru and Bhujaga; Mahābala and Cili; and Mahācili—all of you, please come to this place of offering. OṂ ĀGACCHA ĀGACCHA MAHĀNĀGĀDHIPATI SARVA BHŪRA BHŪRU BHŪRU SVĀHĀ. Binding the vajra-fist mudrā, raise the thumbs and little fingers. Opening the right hand, join it in the manner of a snake’s hood. OṂ BHAKṢAYA BHAKṢAYA SAMAYATIṢṬHA JRĪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the mantra and mudrā for pleasing the nāgas. Snap the fingers three times and scatter the torma. This is the ritual for the nāga torma. In the north, construct a triangular maṇḍala using red sandalwood and the like. Adorn it with red flowers and so forth. Place seven vessels containing red rice, honey, curd, and the five nectars. Summon them with the mudrā of the King of Desire and this mantra: OṂ MANIBHADRA Pūrṇabhadra... (and so on).

བདེ་བ་བཟང་དང་རྒྱལ་བ་བཟང་། ། དགའ་བའི་ཕུར་བུ་ཕུར་བུ་ཆེ། ། ཕུར་བུ་བཟང་དང་པདྨའི་གཙུག། དུང་གི་གཙུག་ཕུད་གར་དང་ནི། ། གར་ཆེན་དང་ནི་འབིགས་བྱེད་མ། ། གཅོད་བྱེད་མ་དང་རྫོགས་བྱེད་མ། ། ནོར་དང་ནོར་ཀུན་ནོར་བཟང་མོ། ། གཟུགས་ བཟང་རོལ་དང་རོལ་ཆེན་མོ། ། བཞད་དང་རྩེ་དང་རྣམ་པར་བསྐྱོད། ། དཔལ་བཟང་དང་ནི་གཟུགས་མཛེས་མ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་བཀའ་འདི་ཡིས། ། ཨོཾ་མ་ཎི་བྷ་དྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པུརྞ་བྷ་དྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ད་ན་བྷ་དྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཻ་ཤྲ་བ་ཎཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བི་ཛི་ཀུཎྜ་ལི་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀི་ ལི་མི་ལི་ནི་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མུན་ཀེ་ཏྲ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛ་ལེ་ནྡྲཱ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ནོར་བུ་བཟང་དང་གང་བ་བཟང་། ། ནོར་སྦྱིན་བདག་དང་རྣམ་ཐོས་སྲས། ། རྒྱལ་བ་བཟང་པོ་རོལ་མོའི་ཕྲེང་། ། བཞིན་གྱི་དབང་པོ་འགྲོ་བའི་དབང་། ། དེ་དག་ལ་སོགས་འཁོར་དང་བཅས། ། གཏོར་མ་སྦྱིན་པའི་ གནས་འདིར་གཤེགས། ། གནོད་སྦྱིན་གནོད་སྦྱིན་མོ་སྤྱན་འདྲེན། ། ཧཱུྃ་ཧེ་ཧོཿཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ས་མ་ཡ་ཏི་བེ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་བསྐོར་སྙིང་གར་གཞག། སྔགས་འདིས་མཉེས་པར་བྱས་ལ་བཏང་། ། ཨོཾ་ད་ན་ཏི་བ་ཏི་བ་ཏི་ལ་ཕྲུཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཏོར་ མའི་ཆོ་གའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྟབས་ཀྱིས་ལྷོར་གནས་ཏེ། ། ཙནྡན་དམར་པོ་ལ་སོགས་པས། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས། ། དེར་ནི་མེ་ཏོག་དམར་པོ་དགྲམ། ། ཉ་སྐམ་དང་ནི་ཤ་སྐམ་དང་། ། སྒོག་པའི་བི་ཁུ་ཁྲག་གི་སྣོད། ། ཏིལ་གྱི་ཚྭ་མིག་ཁུ་བ་རྣམས། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ། །

Sukhabhadra, Jayabhadra, Nandakīla, Mahākīla, Kīlabhadra, Padmaśekhara, Śaṅkhaśekhara, Nṛtya, Mahānṛtya, Vedhanī, Chedanī, Pūrṇanī, Dhana, Sarvadhana, Dhanabhadra, Surūpa, Vilāsa, Mahāvilāsinī, Hasa, Krīḍa, Vikṣepa, Śrībhadra, and Surūpā. By this command of Vajreśvara: Oṃ maṇibhadrāya svāhā | Oṃ pūrṇabhadraya svāhā | Oṃ dhanabhadraya svāhā | Oṃ vaiśravaṇāya svāhā | Oṃ vijikuṇḍalini svāhā | Oṃ kili milini svāhā | Oṃ muñketraya svāhā | Oṃ jalendrāyai svāhā | Maṇibhadra, Pūrṇabhadra, Dhanada, Vaiśravaṇa, Jayabhadra, Vilāsamālā, Mukhendriya, and Jagadindriya—these and their retinues, come to this place where the torma is offered. Invoking the yakṣas and yakṣiṇīs: Hūṃ he hoḥ ākarṣaya ākarṣaya samayati hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. Binding the vajra, circle it and place it at the heart. Having pleased them with this mantra, release them: Oṃ dantivati vati la pruṃ svāhā. This is the ritual for the yakṣa torma. Standing in the south with the vajra posture, one should make a triangular outer maṇḍala using red sandalwood and so forth. There, scatter red flowers. Offer dried fish, dried meat, garlic broth, vessels of blood, sesame salt, eye-ointment, and especially the five nectars (amṛta).

རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བཟའ་བ་དང་། ། སྲན་མ་ལྔ་དང་སྲན་ཆན་གྱིས། ། གང་བའི་སྣོད་ནི་མདུན་དུ་གཞག། འདོད་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་འདིས་དགུག། ཨོཾ་བ་ཏ་ལི་མ་ཧཱ་བ་ཏ་ལི། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤིང་གཅིག་དང་ནི་དུར་ཁྲོད་དང་། ། རི་དང་བྲག་དང་ཕུག་གི་ས། ། ཡུལ་གྱི་འདབ་དང་ལམ་དང་ ཞིང་། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཁྱིམ་སྟོང་དང་། ། སྣོད་དང་ཐང་དང་ས་སྟེང་དང་། ། ཁྱད་པར་གདོལ་པའི་ཁྱིམ་གནས་པ། ། ནག་པོ་དྲག་པོ་དྲག་ཆེན་པོ། ། ལྷ་སྦྱིན་མཉམ་དུ་བསྟེན་པ་དང་། ། ནག་པོ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་བྱེད་པ། ། དགའ་བ་ལས་འདས་བགེགས་རྒྱལ་པོ། ། རྒན་བྱེད་མ་དང་དྲག་མོ་ དང་། ། འཇིགས་བྱེད་མ་དང་དབུ་མར་བསྟོད། ། རྒྱལ་མོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་མོ་དང་། ། ཐུབ་མེད་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མའོ། ། ནག་མོ་བཟང་མོ་ནག་ཆེན་མོ། ། ནག་སྦོམ་མ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དབང་མོ་དང་ནི་ཟླ་བ་མོ། ། དྲག་མོ་སྡང་བ་ལམ་བ་ཀི། ། འཕྲོག་བྱེད་མ་དང་མར་མེ་མ། ། འཇིགས་བྱེད་ ཡུལ་གནས་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དྲག་མོ་གཟུགས་ཆེན་མ་དང་ནི། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ཐོད་ཆེན་མའོ། ། ཐོད་ཕྲེང་བ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་མ། ། སྦྲུལ་ཆེན་རལ་གྲི་དགྲ་སྟ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཞུ་ལག་དང་། ། ལྷ་ཡི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་ལྔ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། ལས་ཀུན་རྗེས་སྒྲུབ་ བྱེད་པ་ཡི། ། སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་ཆེན་མོ། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་གཙོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཆེན་པོ། ། རྡུལ་མེད་སྦྱོར་བ་སྐྱེ་མེད་མ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་མ་བཀའ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་འོང་བར་བྱོས། ། ཨོཾ་ཀཀྐ་ཌྷ་ན་བྷནྡྷ་ན།

Place before you a vessel filled with various kinds of food, the five types of beans, and bean porridge. Summon them with the mudrā of Takkirāja and this mantra: Oṃ vatāli mahāvatāli hūṃ hūṃ hūṃ jaḥ svāhā. Oṃ! In a solitary tree, a charnel ground, a mountain, a crag, or a cave; at the edge of a region, on a road, or in a field; especially in an empty house, a vessel, a plain, or upon the earth; and particularly in the dwellings of outcasts—there dwell Kṛṣṇa, Raudra, and Mahāraudra; Devadattā and her companions; Kṛṣṇa, Bhairava, and Bhairavī; the King of Vighnas who has transcended joy; Jaraṇī and Raudrī; Bhairavī and Madhyamā; Rājñī and Vijayā; Aparājitā and Aparājitā; Kṛṣṇā, Bhadrā, and Mahākṛṣṇā; Kṛṣṇapīvarī and Yoginī; Īśvarī and Candrā; Raudrī, Dveṣā, and Lambakī; Hāriṇī and Dīpā; the Yoginīs dwelling in the lands of Bhairava; Raudrī and Mahāmūrtī; Daṃṣṭriṇī and Mahākapālinī; Kapālamālinī and Khaṭvāṅgī; those with great serpents, swords, and axes; those with vajras and likewise bows in their hands; the goddesses who are Īśvarīs; the reality of the five ḍākinīs; and those who accomplish all activities. In the vast maṇḍala of union, and likewise the Lord Vajreśvara, the great body of the Tathāgata, the stainless union, and the Unborn Mother—by the command of Vajreśvarī, let all of them come! Oṃ kakkhaḍaṃ bandhana!

ཁ་ཁཱ་ད་ན་སརྦ་དུཥྚཾ། ཧ་ན་ཧ་ན་གྷཱ་ཏ་ ཡ་ཆེ་གེ་མོ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ། མཛུབ་གཉིས་ལུ་གུ་རྒྱུད་བྱས་ལ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་ཕཊ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་བྱ། ། སེ་གོལ་གསུམ་གྱིས་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་འབྱུང་པོའི་གཏོར་མའི་ཆོ་གའོ། ། འབྱུང་པོ་ ཆེན་པོའི་གཏོར་མ་ནི། ། ལུང་གིས་རིམ་པར་བཤད་པར་བྱ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་ནང་གནས་པ། ། པདྨ་འདབ་བརྒྱད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤར་གྱི་འདབ་མར་བརྒྱ་བྱིན་བསམ། ། ལྷོར་ནི་མཐར་བྱེད་དགོད་པར་བྱ། ། ཆུ་བདག་ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ། ། དེ་བཞིན་བྱང་དུ་ནོར་སྦྱིན་དགོད། ། མེ་ཡི་མཚམས་ ལ་མེ་ཆེན་པོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་སྲིན་པོའོ། ། ནུབ་བྱང་མཚམས་སུ་རླུང་ལྷ་སྟེ། ། དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་འབྱུང་པོའི་བདག། ཟླ་བ་ཉི་མ་ཚངས་ལ་སོགས། ། དམ་པ་ཚངས་རིས་རྣམས་དང་ནི། ། ཚངས་པ་མདུན་ན་འདོན་པ་དང་། ། དགའ་ལྡན་དང་ནི་འཚེ་མ་དང་། ། ཡང་དག་པར་བྱུང་རྒྱལ་ཆེན་དང་། ། གཞན་འཕྲུལ་དབང་ནི་བྱེད་པ་དང་། ། འཕྲུལ་དགའ་ཡི་ནི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གཙང་མའི་གནས་ལ་གནས་པ་དང་། ། བདེ་ཆེན་ཡང་དག་གནས་པ་དང་། ། མི་ཆུང་བར་ནི་གནས་པ་དང་། ། འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཁམས། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནས་པ་རྣམས། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྟེང་དུ་ དགོད། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ནང་གནས་པ། ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་དུང་སྐྱོང་དང་། ། མཐའ་ཡས་ནོར་རྒྱས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། འཇོག་པོ་དང་ནི་རིགས་ལྡན་དང་། ། པད་ཆེན་ཤིན་དུ་པདྨ་དང་། ། ལྷ་མིན་དམྱལ་བ་སེམས་ཅན་རྣམས། །

Kha khāda na sarva duṣṭāṃ hana hana ghāta ya amuka hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ jaḥ svāhā. Having bound the mudrā of the Victory over the Three Realms, join the two index fingers like a linked chain. Recite: Oṃ tiṣṭha hūṃ hūṃ bhakṣa bhakṣa phaṭ jaḥ svāhā. Perform this with the mantra and mudrā, and release it with three snaps of the fingers. These are the ritual procedures for the bali offering to the bhūtas. The bali offering for the great bhūtas shall be explained in sequence according to the scriptures. Within the expanse of the sky, one should visualize an eight-petaled lotus. On the eastern petal, visualize Śakra; in the south, place Yama; on the western petal, Varuṇa; and likewise, in the north, place Vaiśravaṇa. In the southeast is the great Agni; in the southwest is the rākṣasa; in the northwest is Vāyu; and in the northeast is the Lord of Bhūtas. The Moon, the Sun, Brahmā, and so forth, the noble Brahmakāyika gods, the Brahmapurohitas, the Tuṣita gods, the Nirmāṇarati gods, the Paranirmitavaśavartin gods, the gods of the Heaven of Delighting in Emanations, those dwelling in the Pure Abodes, those dwelling in the realm of Great Bliss, those dwelling in the realm of No-Lesser, the world-system of Radiant Light, and those dwelling in the Heaven of the Thirty-Three—all these should be placed above. Within the source of phenomena (dharmodaya), place the Nāgas: Karkoṭaka, Śaṅkhapāla, Ananta, and likewise Vāsuki, Takṣaka, Kulika, Mahāpadma, and Supadma. Also, the asuras, the hell-beings, and all sentient beings.

ཆོས་འབྱུང་སྨད་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་ཚངས་ལ་ སོགས། ། བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས། ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་སོགས་ཨ་ཡིག་སྟེ། ། ཕྱག་གཉིས་ཞལ་ནི་གཅིག་པའོ། ། སྟེང་གི་ལྷ་རྣམས་དཀར་པོ་སྟེ། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་ནག་པོའི་མདོག། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་སོགས་དམར་པོ་ཆེ། ། རང་མདོག་རིག་མས་ཡན་ལག་འཁྱུད། ། ལག་ ན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བཅས། ། སྟན་ལ་གཡས་བརྐྱང་ཡང་དག་གནས། ། ཚངས་སོགས་རྟག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་གདབ། ། བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། གར་དབང་གིས་ནི་སྟོབས་རྒྱུ་སོགས། ། ཐམས་ཅད་རིགས་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པ། ། གཽ་རཱི་ཡིས་ནི་དགུག་བྱས་ལ། ། ཆོམ་རྐུན་མས་ནི་ ཞགས་པས་བཅིང་། ། རོ་ལངས་མས་ནི་ལྕགས་སྒྲོག་སྡོམ། ། ཟ་ཕོད་མས་ནི་དྲིལ་བུས་དབང་། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་སྦྱིན། ། ཆོ་གས་གཏོར་མ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རླུང་དང་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་པད་སྣོད་བསམ། ། འབར་བ་དང་ནི་ ཁྲོས་པ་ཡིས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཆུ་ཡི་རང་བཞིན་འདི་བསྒོམས་ནས། ། ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བཏང་། ཨོཾ་ཨནྡ་ཛ་མ་ཛ་ལ་ཛཀྵ་བྷཱུ་ཏ་བ་ཧྣི། བ་ཨུ་རཀྵ། ཙནྡ་སུཛྫ་མཱ་ད་པཔྤ་ཏ་ལ་བཱ་ཏཱ་ལ་ཨཥྚ་ས་པ་སྭཱ་ཧཱ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་བྷུ་ཛ་ཛིཾ་གྷ་ཕུལླ་དྷུཔྤ་མཱཾ་ས་པིཾ་ གྷ་ཨམྦྷ་སཔྤ་ཀཛྫ་སཱ་དྷ་ཁནྟི་ཁུ་ཎི་ཕེ་ཌ་གྷ་ཏ་ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རབ་ཏུ་མཆོད་དེ་བསྟོད་ནས་ནི། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒོ་ནས་ཀྱང་། ། དེ་ནས་དགྱེས་བྱས་གཤེགས་གསོལ་བ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བྱ་བ་སྟེ། །

One should visualize the source of phenomena (dharmodaya) below. From the syllable OṂ, Brahmā and the others; from the syllable HŪṂ, Śakra and the others; and from the syllable A, Karkoṭaka and the others. They have one face and two arms. The gods above are white; Indra and the others are black in color; Karkoṭaka and the others are deep red. They embrace their consorts of their own respective colors with their limbs. In their hands, they hold vajras and bells. They stand firmly upon their seats with the right leg extended. Brahmā and the others are marked with the seal of permanence; Śakra and the others with the vajra; and Nṛtyeśvara with Karkoṭaka and the others. All are born from the three families. Gaurī performs the summoning; Caurī binds with a noose; Vetālī binds with iron shackles; and Ghasmarī empowers with a bell. Then, the water for the mouth and the water for the feet are offered. One should prepare the torma according to the ritual. Upon the maṇḍalas of wind and fire, one should visualize a lotus vessel arising from the syllable A. Through blazing and wrathful means, the five nectars (amṛta) are prepared. Having meditated on this as having the nature of water, one consecrates it with OṂ and sends it forth. OṂ ANDA JAMA JALA JAKṢA BHŪTA VAHNI VA URAKṢA CANDASUJJAMĀDA PAPPAṬA LĀVĀTĀLA AṢṬASAPASVĀHĀ. IDAṂ BALIṂ BHUJA JIṄGHA PHULLA DHŪPPA MĀṂSA PIṄGHA AMBA SAPPAKAJJASĀDHA KHANTIKHŪṆI PHEḌAGHAṬA. OṂ ĀKĀRO MUKHAṂ SARVADHARMĀṆĀM ĀDYUTPANNA TVĀT OṂ ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Having made extensive offerings and offered praise, one should then request them to depart with joy by reciting the hundred-syllable mantra. Through the gateway of all desired aims, they are then pleased and requested to depart. One should perform the hundred-syllable mantra.

ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ། དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཤ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། ཧྲྀ་ད་ཡ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏ་ཏཾ་ཤྲི་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ། ། བྷ་ག་ཝཱན་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ སཏྭ་ཨཱཿམུཿམཁས་པས་གཏོར་མས་མཆོད་བྱས་ནས། ། ལྷ་མཉེས་འབྱུང་པོ་ཀུན་ལེགས་བྱེད། ། འཁོར་བ་ལེགས་འགྱུར་བདེ་རྙོག་མེད། ། ཞི་རྒྱས་དབང་སོགས་ལས་རྣམས་འགྲུབ། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས། གཏོར་མའི་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་ པའོ། ། ། ། མཁས་པས་གོང་དུ་གསུངས་པ་ཡི། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་དུས་དག་ཏུ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཡི། ། རྒྱལ་བ་འཁོར་བཅས་མཆོད་པར་བྱ། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་། ། དྲི་ཡི་དུང་སོགས་གཡས་སུ་གཞག། གཡོན་དུ་མཆོད་ཡོན་མདུན་དུ་སྣོད། བཞག་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དབུལ། ། དང་པོར་ཆུ་གཙང་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། བསང་གཏོར་རབ་ཏུ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུྃ། ། གཉིས་པ་དྲི་ཡི་ཆུ་ཡིས་ནི། ། ཞབས་བསིལ་དག་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ནི་རི་ཏི་ཧཱུྃ་ཁཾ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་འོ་མ་མངར། ། ཞལ་བསིལ་དུ་ནི་ དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་བིདྱེ་ཨཱཿཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། བཞི་པར་མཐེབ་མཛུབ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། ། མེ་ཏོག་དག་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཨཱཿཧཱུྃ། དྲི་མེད་དག་ཅིང་ཡིད་འོང་བར། ། སྔགས་ཀྱི་ཡོན་ཆབ་མཆོག་འདི་དག། བདག་ནི་དད་པས་དབུལ་ལགས་ཀྱིས། །

OṂ VAJRA SATVA SAMAYAM ANUPĀLAYA | VAJRA SATVA TVENOPATIṢṬHA | DṚḌHO ME BHAVA | SUPOṢYO ME BHAVA | SUTOṢYO ME BHAVA | ŚĀŚVATO ME BHAVA | ANURAKTO ME BHAVA | HṚDAYAM ME ’DHITIṢṬHA | SARVA SIDDHIM ME PRAYACCHA | SARVA KARMĀṂSU CA ME CITTAM ŚRIYAḤ KURU HŪṂ HA HA HA HA HOḤ | BHAGAVĀN MĀ ME MUÑCA VAJRIBHAVA MAHĀ SAMAYA SATVA ĀḤ MUḤ. When the wise have made offerings with the torma, the deities are pleased and all spirits are made well. Saṃsāra becomes auspicious, free from the turbidity of suffering, and activities such as pacifying, enriching, and magnetizing are accomplished. This is the twelfth chapter, the section on the torma ritual, from the path of the stages of activity of the glorious Hevajra. The wise should, at the times prescribed above, offer the outer, inner, and secret offerings to the Victorious One and his retinue, including the torma and so forth. To the right, one should place flowers, incense, lamps, and the conch for perfumes. To the left, the water for the mouth, and in front, the vessel. Having consecrated them, one should present them. First, one should offer the sprinkling water with pure water: OṂ SARVA SAṂŚODHANI HŪṂ. Second, one should offer the water for the feet with scented water: OṂ NIRITI HŪṂ KHAṂ. Third, one should offer the water for the face with sweet milk: OṂ VAJRA NAIVIDYE ĀḤ HŪṂ SVĀHĀ. Fourth, with the thumb and forefinger, one should offer flowers: OṂ VAJRA PUṢPE ĀḤ HŪṂ. "These supreme mantra offerings of water, stainless, pure, and pleasing, I offer with faith."

བཞེས་ནས་བདག་ ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཨཱ་མྲི་ཏ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ། མེ་ཏོག་འདི་རྣམས་བཟང་ཞིང་དགེ། དག་པའི་སྐྱེ་གནས་ལས་དག་པ། ། བདག་ནི་དད་པས་འབུལ་ལགས་ཀྱིས། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པུཥྤ་པཱུ་ཛཱ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་ མ་ཡེ་ཧཱུྃ། ཚལ་དག་རོ་ནི་ཕན་པ་དང་། ། གང་ཞིག་དྲི་ཡི་བདུག་སྤོས་རྣམས། ། བདག་ནི་དད་པས་འབུལ་ལགས་ཀྱིས། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དྷཱུ་པ་པཱུ་ཛཱ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུྃ། སྲིན་པོ་འཇོམས་ཤིང་དག་བྱེད་པ། ། དགེ་ཞིང་ མུན་སེལ་མར་མེ་འདི། ། བདག་ནི་དད་པས་འབུལ་ལགས་ཀྱིས། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ལོ་ཀེ་པཱུ་ཛཱ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུྃ། འདི་ནི་དྲི་བཟང་དགེ་བ་སྟེ། ། དག་པའི་སྐྱེ་གནས་ལས་དག་པ། ། བདག་ནི་དད་པས་འབུལ་ ལགས་ཀྱིས། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་གནྡྷེ་པཱུ་ཛཱ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུྃ། བཟའ་དང་བཅའ་བར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཁ་དོག་དྲི་དང་རོ་ལྡན་ནི། ། བདག་ནི་དད་པས་འབུལ་ལགས་ཀྱིས། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་ མཛོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུ་ཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། སིལ་སྙན་ལ་སོགས་རོལ་མོའི་ཚོགས། ། དབྱངས་ཀྱི་ང་རོ་ལྡན་པ་འདི། ། བདག་ནི་དད་པས་འབུལ་ལགས་ཀྱིས། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་ར་ཎི་ཏ་པྲ་ར་ཎི་ཏ་སཾ་པྲ་ར་ཎི་ ཏ།

Having accepted them, please be pleased with me. OṂ MAHĀ AMṚTA ARGHAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. These flowers are excellent and virtuous, pure from their place of origin. I offer them with faith; having accepted them, please be pleased with me. OṂ SARVA TATHĀGATA PUṢPA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. These forest groves are beneficial in taste, and these incenses of fragrance—I offer them with faith; having accepted them, please be pleased with me. OṂ SARVA TATHĀGATA DHŪPA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. This lamp, which subdues rākṣasas and purifies, is virtuous and dispels darkness. I offer it with faith; having accepted it, please be pleased with me. OṂ SARVA TATHĀGATA ĀLOKE PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. This is a fragrant and virtuous scent, pure from its place of origin. I offer it with faith; having accepted it, please be pleased with me. OṂ SARVA TATHĀGATA GANDHE PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Possessing both food and snacks, endowed with color, fragrance, and flavor—I offer it with faith; having accepted it, please be pleased with me. OṂ SARVA TATHĀGATA AKĀRO MUKHAṂ SARVA DHARMĀṆĀṂ ĀDYANUTPANNATVĀT. This collection of musical instruments, such as cymbals and the like, possessing the resonance of melody—I offer it with faith; having accepted it, please be pleased with me. OṂ VAJRA GHAṆṬE RAṆITA PRARAṆITA SAMPRARAṆITA.

སརྦ་བུདྡྷ་ཀྵེ་ཏྲ་པྲཛྙ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་ནཱ་ད་སྭ་བྷཱ་བེ་དེ་བཛྲ་དྷརྨཱ། ཧྲྀ་ད་ཡ་ནི་སནྟོ་ཥ་ནི་ཕྲིཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཐོད་པ་རྫས་ཀྱིས་རབ་བཀང་བ། ། རླུང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལྔ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་རབ་ བསྒྲུབས་ཏེ། ། སྦོམ་པོ་མཐའ་ལྟག་རྩེ་སྦྱར་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་ལ། ། མཐེ་བོའི་ཐོར་མས་སོ་སོར་དབུལ། ། དེ་ཡི་དབུས་ནས་བླངས་ནས་ནི། ། རང་གིས་བདུད་རྩིའི་རོ་མྱང་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མྲྀ་ཏ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ ཀོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས། ། རྐེད་པའི་མཚམས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཁྲོ་བོ་སྒེག་དང་བཞད་པ་དང་། ། ལུས་ནི་དགུག་པ་གསུམ་ལྟར་གཞག། མེ་ཏོག་བསྐྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་དང་། ། སྤོས་ལ་ཡལ་གའི་སྦྱོར་བ་དང་། ། སྡོང་བུས་མར་མེ་མཆོད་པ་དང་། ། བྱུག་ པའི་ལུས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དྲིས། ། སྒེག་མོ་ལག་པས་སྒེག་མོས་ཏེ། ། ཕྲེང་བ་ཕྲེང་བའི་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གླུ་ཡི་ཧཱུྃ་གི་དམ་ཚིག་ཧཱུྃ། ། བརླ་བསྐུམ་པས་ནི་གར་ཉིད་དོ། ། པི་ཝང་ཚུལ་གྱིས་སྦྲེང་བ་དང་། ། གླིང་བུའི་ཚུལ་གྱིས་བུད་པ་དང་། ། བུད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བུད་པ་དང་། ། སིལ་ སྙན་ཚུལ་གྱིས་དཀྲོལ་བ་དང་། ། བརྡབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡེབ་པ་དང་། ། གར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཡན་ལག་བསྐྱོད། ། རླུང་ཡབ་ཚུལ་གྱིས་གཡོབ་པ་དང་། ། རྒྱལ་མཚན་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲེང་པ་དང་། ། བླ་རེའི་ཚུལ་གྱིས་བྲེ་བ་དང་། ། བ་དན་ཚུལ་གྱིས་འཕྱར་བ་དང་། ། གདུགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་དགབ་ པ་དང་། །

Sarvabuddhakṣetraprajñāpāramitānādasvabhāve te vajradharmā hṛdayaṃ saṃtoṣaṇi phreṃ hūṃ hūṃ hūṃ. A skull cup completely filled with substances, resting upon a maṇḍala of wind and fire, is blessed as the five wisdoms of method and insight, and as the body, speech, and mind. Having thoroughly accomplished the wisdom amṛta, join the tips of the thick fingers and the ring fingers. Offer it individually to all the yogins and yoginīs with the tips of the thumbs. Taking it from the center, one should personally taste the flavor of the amṛta. Oṃ āḥ hūṃ. Oṃ sarvatathāgatāmṛtavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Having bound the two vajra fists, place them at the level of the waist. Adopt the three bodily postures of the wrathful, the graceful, and the laughing. Perform the manner of tossing flowers, the application of branches to the incense, the offering of a lamp with a wick, and the body anointed with fragrance. With the graceful hand, perform the grace; the garland is for the ḍākinī of garlands; the hūṃ of song is the samaya of hūṃ; and the dance is performed by contracting the thighs. Perform the manner of playing the lute, the manner of blowing the flute, the manner of blowing the horn, the manner of playing the cymbals, the manner of clapping, and the movement of limbs in the manner of dancing. Perform the manner of fanning with a fan, the manner of raising a victory banner, the manner of spreading a canopy, the manner of hoisting a pennant, and the manner of covering with a parasol.

ཅང་ཏེའུ་ཚུལ་གྱིས་དཀྲོལ་བ་དང་། ། འཁར་རྔའི་ཚུལ་གྱིས་བརྡུང་བ་དང་། ། བཞད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛུམ་པ་དང་། ། ཁྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྲོ་བ་དང་། ། སྒེག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒེག་པ་དང་། ། བསྒྱིང་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྱིངས་པ་དང་། ། འདའ་འདྲེན་ནུ་མ་འཁྱུད་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བའི་ཚུལ་དང་ནི། ། ཕྱག་འཚལ་ཚུལ་གྱིས་འདུད་པའོ། ། གཽ་རཱི་རི་བོང་ཅན་འཛིན་ཅིང་། ། ཆོམ་རྐུན་མ་ནི་ཉི་མའི་སྣོད། ། རོ་ལངས་མ་ནི་ལག་ན་ཆུ། ། ཟ་ཕོད་མ་ནི་སྨན་འཛིན་ཅིང་། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། རི་ཁྲོད་མ་ནི་རོ་ཡི་སྣོད། ། གཏུམ་མོས་ཅང་ཏེའུ་ བརྡུང་བར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་རྗེས་ཆགས་པས། ། གཡུང་མོ་ཕྲག་ནས་འཁྱུད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཙོ་བོ་མཆོད། ། དེ་ལྟར་རྒྱ་ཆེར་མཆོད་ནས་ནི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བསྟོད་པ་བྱ། ། བཅོམ་ལྡན་ཡོན་ཏན་རབ་བརྗོད་པས། ། འདིའང་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན། ། མཆོད་ པ་འདི་རྣམས་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མཆོད་པས་མཆོད། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། སྒྲ་ལ་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གྲགས་ ཆེན་པོ། ། གཟུགས་ལ་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་རྒྱལ་པོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་སྣང་མངའ་བདག་ཉིད། ། དྲི་ལ་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ནི། ། རིན་ཆེན་ཆེན་པོར་རབ་ ཏུ་གྲགས། །

Playing the hand-drum in the proper manner, Beating the gong in the proper manner, Smiling with the manner of laughter, Frowning with the manner of wrath, Displaying charm with the manner of grace, Puffing with the manner of pride, Drawing back and embracing the breasts, Brandishing the vajra in the proper manner, And bowing with the manner of prostration. Gaurī holds the moon, Caurī holds the vessel of the sun, Vettālī holds water in her hand, Ghasmarī holds medicinal herbs, Pukkasī holds a vajra, Śavarī holds a vessel of meat, Caṇḍālī beats the hand-drum. Through the passion of great desire, Ḍombī embraces him from the side. With these, they worship the Lord. Having thus performed extensive worship, The wise one should offer praise. By proclaiming the qualities of the Blessed One, This too is a branch of worship. These offerings are unsurpassed; They please all the Buddhas. By worshipping the Buddhas with these offerings, The accomplishments of one's desires will be achieved. Having understood the three aspects of sound, One should offer them to the deities. That very one is the Blessed Vajra-holder, The renowned and great Vajrasattva. Having understood the three aspects of form, One should offer them to the deities. That very one is the Blessed King, The sovereign Vairocana. Having understood the three aspects of smell, One should offer them to the deities. That very one is the Blessed Buddha, Renowned as the Great Jewel.

རོ་ལ་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདོད་ཆགས་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། རེག་ལ་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པ། ། དོན་ཡོད་འབྲས་ བུ་སྩོལ་པའོ། ། གླུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་དབུལ། ། གར་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ། ། ཧི་ར་མཆོག་ལ་དེ་བཞིན་དྲི། ། འཇིག་རྟེན་མཆོག་ལ་བཟའ་དང་བཅའ། ། གོས་ཀྱི་མཆོད་པ་རྟ་མཆོག་ལ། ། འདི་རྣམས་མཆོད་པ་དམ་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོད་པ་བྱས་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་ མཉེས་པར་བྱེད། ། ཨ་ཀ་རུ་ནག་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ། ། ཕན་པ་ལ་ནི་ཙནྡན་དཀར། ། དམར་པོ་འཇིག་རྟེན་རྗེ་ལ་དབུལ། ། གུར་ཀུམ་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་ལ། ། བདུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་དེ། ། ཧཱུྃ་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་དྲི། ། འདི་རྣམས་དྲི་ཡིས་རབ་སྦྱོར་བས། ། དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པོ། ། ཁ་དང་ ཚ་བ་རྡོ་རྗེར་དབུལ། ། མངར་བ་རྡོ་རྗེ་རྟག་ལ་དབུལ། ། སྐྱུར་བ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ལ། ། དེ་བཞིན་ལན་ཚྭ་འཇིག་རྟེན་དབང་། ། རྟ་ཡི་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་དམ། ། བསྐ་བ་ཡང་ནི་རབ་བརྟག་བྱ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རྡོར་ཅན་གྱིས། ། མེ་ཏོག་མདོག་ནག་རྐང་ཐུང་འབྱུང་། ། མལླི་ཀ་དང་མི་ལ་ཏི། ། ཀུན་ད་ སངས་རྒྱས་རྟག་ཏུ་དབུལ། ། ཤིང་གི་དབང་མཆོག་དྲི་མེད་མཆོག། སྣང་བྱེད་ལ་ནི་སྦྱོར་བར་བྱ། ། དབང་མཆོག་དམར་པོའི་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ། བནྡུ་དམར་པོ་བ་ཏ་ལཾ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ལ་དབུལ། ། རྟ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་དབུལ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པས་མཉེས་བྱེད་པ། །

Having understood the three aspects of taste, one should offer them to the deities. That very [taste] is the Blessed One, Desire itself; the Vajra Dharma is the Tathāgata. Having understood the three aspects of touch, one should offer them to the deities. That very [touch] is the Blessed One, the Multiform; he who bestows the fruit of Amoghasiddhi. Song should be offered to the Vajra-holder; dance should be offered to the Buddhas. Incense should be offered to the Supreme Hira; food and snacks to the Supreme of the World. The offering of clothing is for Hayagrīva. These are the supreme offerings; by performing these Vajra offerings, all the Vajra-holders are pleased. Black agalloch is for Hevajra; white sandalwood is for the Benefactor; red [sandalwood] should be offered to the Lord of the World. Saffron is for Vajrarocana. All these are the kings of the seven [scents]. The scent arising from the Vajra Hūṃ—by thoroughly applying these scents, one attains the state of a supreme Buddha. Bitter and pungent [tastes] should be offered to the Vajra; sweet [tastes] should be offered to the Eternal Vajra. Sour [tastes] are for Vajrasūrya; likewise, salty [tastes] are for Lokanātha. All [tastes] are for the King of Horses, or the astringent should also be thoroughly examined. For the Vajra-holder Hevajra, flowers that are black and short-stemmed arise. Mallikā and Mālatī, and the Kunda—these should always be offered to the Buddha. The supreme, stainless flower of the Lord of Trees should be applied to the Illuminator. The supreme red lotus and the red Bandhūka and Vatāla should be offered to Padmanarteśvara. Hayagrīva should be offered to the Vajra-holder. By pleasing [the deities] through the Vajra Vehicle, [one attains the goal].

འདི་ནི་དོན་དམ་ མཆོད་པ་ཡིན། ། གང་གི་རྣམ་རྟོག་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་བསྒོམས་ཤིང་། ། ལུས་དང་སེམས་ནི་རྣམ་དག་པ། ། དེ་ཡི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད། ། སེམས་ཅན་གང་གིས་དབུ་མ་ཡི། ། ཐེག་པ་བསྒོམ་པ་མ་བསྒོམས་ན། ། ཐེག་པ་དམན་ལ་ལྷག་མོས་པས། ། དེ་ཡི་མཆོད་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། བཟླས་དང་བསྒོམ་ལ་མངོན་དགའ་ཞིང་། ། རྟག་ཏུ་འཁོར་ལོའི་ཕ་རོལ་འགྲོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉེས་བྱེད་པས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་ལས། ། མཆོད་པའི་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། ས་གསུམ་གང་ཡིན་དྲི་བཅས་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། དེ་ལས་འདས་པ་དམ་པའི་ཡིད་བརྟན་ནས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ལྡན་རྒྱལ་བའི་ལམ་གཅིག་ཉིད། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་བླ་མའི་མན་ངག་བརྒྱུད་རིམ་གྱིས། ། རྒྱལ་ བའི་དབང་པོ་བདུད་རྩི་བཅུད་ཀྱི་མཛོད། ། སྔགས་ཚུལ་རྒྱ་མཚོའི་ལམ་ནི་མདོར་བསྡུས་པ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ། ། གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་འདི་དག། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ལས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ། ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་ནུས་པ་བསམ་ལས་འདས། ། དེ་འདྲའི་ ཀུན་རྫོབ་ཆུད་སོན་མི་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ། དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་པའི། ། ཤེས་རབ་ནོར་གྱིས་མ་ཕམ་དེ་དག་ལ། ། རིན་ཆེན་འབར་འདིས་བརྒྱན་པ་མཛེས་འགྱུར་གྱི། ། གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ་འབྲས་ཆུད་སོན་ཅིང་། །

This is the ultimate offering. For one who has abandoned conceptual constructs, meditated upon the bodhicitta, and whose body and mind are completely pure, that is the unsurpassed offering. If any sentient being does not meditate on the vehicle of the Middle Way, but instead has a superior devotion to the inferior vehicle, their offering is merely conventional. According to the command of the Vajraḍāka, those who delight in recitation and meditation and constantly proceed to the far shore of the wheel, pleasing all the Buddhas, will attain the desired siddhi. This is the thirteenth chapter, the ritual of offering, from the path of the stages of activity of the glorious Hevajra. Because the three realms are stained, one must transcend them and rely upon the sublime mind. The single path of the Victors, endowed with insight and method, is profound and vast, beyond the reach of dialecticians. Therefore, through the lineage of the Guru’s oral instructions, the treasury of the nectar-essence of the Lord of Victors—the path of the ocean of mantra systems—is summarized here as the path of the stages of activity of Hevajra. These phenomena of dependent origination, where diverse results arise from the collection of causes and conditions, are attained through the nature of reality (dharmatā) in a way that transcends thought. Thus, one should not let the conventional go to waste. Because they arise from causes and conditions in that way, those who are undefeated by the wealth of insight—which realizes the lack of intrinsic nature in the ultimate sense—will be beautifully adorned by this blazing jewel. However, for those who let the conventional cause and effect go to waste, [it is otherwise].

དོན་དམ་ཚུལ་ལ་མི་ མཁས་རྨོངས་གྱུར་པ། ། ཤེས་རབ་ནོར་མེད་དབུལ་པོ་དེ་དག་ལ། ། མཛེས་པར་མི་འགྱུར་མི་རོ་བརྒྱན་པ་འདྲ། ། མཁས་པ་བདག་འཛིན་ཞེན་པའི་མདུད་བཀྲོལ་ཏེ། ། བདག་གཞན་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ། སྙིང་རྗེའི་གོ་བགོས་ཤེས་རབ་ཐབས་ལྡན་པས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ ཀྱིས་མི་བྱ་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་དམ་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་གསོལ་བཏབ་པས། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་སྲོལ་རྙིལ་པ་ནས། ། ཤེས་རབ་མིག་དང་རིགས་པའི་རྐང་པ་ཡིས། ། ལེགས་བརྟགས་བགྲོད་ལ་ཉེས་པའི་འཇིགས་བྲལ་འདི། ། བྱས་ལ་བསོད་ནམས་ཐོབ་པ་གང་ཡོད་ དེས། ། རིན་ཆེན་འབར་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལམ་འདི་ནས། ། འགྲོ་ཀུན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་མྱུར་བརྒལ་ཏེ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་གོ་འཕང་མྱུར་ཐོབ་ཤོག། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་རིམ་པའི་ལམ་རིན་ཆེན་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ པྲཛྙཱ་ཨིནྟྲ་རུ་ཙིའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དེ་ཉིད་དང་། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་ཡེ་ཤེས་(གྱིས་,ཀྱིས་)བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

To those who are ignorant and unskilled in the ultimate mode, Who are poor, lacking the wealth of insight, It is not beautiful, like a corpse adorned with ornaments. The wise, having untied the knots of attachment to self-grasping, In order to liberate themselves and others into unsurpassed awakening, Clad in the armor of compassion and possessing the means of insight, There is nothing that they do not perform with body, speech, and mind. Therefore, at the request of a sublime friend, Following the ancient tradition of the wise, And having carefully examined the path with the eye of insight and the feet of reasoning, This work, free from the fear of faults, has been composed. Whatever merit is gained from this, May all beings swiftly cross the ocean of saṃsāra By means of this path of the Ratnajvala sādhana, And swiftly attain the state of Hevajra. The Sādhana titled The Blazing Jewel: A Path of the Stages of Activity for Glorious Hevajra is complete. It was composed by the great learned master Prajñāindraruci. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot [Prajñāindraruci] himself and the monk Śākya Yeśes.