A Sādhana of the Glorious Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཧེ་བཛྲ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་ཀྱེ་ རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། སྒོ་བཞིར་གནས་པའི་གཽ་རཱི་སོགས། ། མཚམས་ཀྱི་སྐུལ་བྱེད་མ་བཞི་ལ། ། སྒོ་གསུམ་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་བློ་ཞན་དོན་དུ་ནི། ། བདག་གིས་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི། ། མི་ནུས་བཞིན་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་ཐོས་པ་དང་། ། དབང་རྣམས་ཚུལ་བཞིན་མནོས་པ་དང་། ། བསྒོམ་དང་ཆོ་ག་མཁས་པ་དང་། ། བཀའ་ཡི་གནང་བ་ཐོབ་པ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། དུར་ ཁྲོད་དང་ནི་ལྷ་རྟེན་དང་། ། རང་གི་ཁྱིམ་དང་ཆུ་འགྲམ་དུ། ། འཇིགས་པའི་སེམས་མེད་བསམ་གཏན་བྱ། ། དྲན་ཐར་རྣམ་པ་བདུན་དག་གིས། ། ལུས་སོགས་བདུན་པོ་དག་ནས་ནི། ། སྐད་ཅིག་མ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་མས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལུས་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་གར་པདྨ་འདབ་ བརྒྱད་བསྒོམ། ། དེ་སྟེང་ཉི་དཀྱིལ་ཧཱུྃ་བསམ་སྟེ། ། འབར་བ་མེ་ཡིས་རབ་བསྲེགས་པས། ། ཡེ་ཤེས་མིག་དང་ལྡན་བྱ་སྟེ། ། སྔོན་དུ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། ལྷ་མོ་བརྒྱད་དག་མངོན་པར་མཐོང་། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་བླ་མེད་པའི། ། མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་མཆོད། ། སྔོན་ འགྲོ་རྗེས་སུ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། སྡིག་པ་བྱས་པ་བཤགས་པ་དང་། ། ཕྱིས་མི་བྱེད་པར་སྡོམ་པ་གཟུང་། ། དགེ་བ་བྱས་བྱེད་ཡི་རང་བྱ། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དེ་གསུངས་པ་ཡི་ཆོས་རྣམས་དང་། ། མ་བརྒྱད་ལྷ་མོ་དགེ་འདུན་ལ། །

In the language of India: Śrī Hevajrasādhanam. In the language of Tibet: dPal kye’i rdo rje’i sgrub thabs (The Sādhana of Glorious Hevajra). Homage to the glorious Hevajra. To the glorious Hevajra, to Gaurī and the others who dwell at the four gates, and to the four who incite at the intermediate directions, I prostrate with devotion through my three doors. For the sake of yogis of weak intellect, I shall compose this sādhana of the one-faced, two-armed Hevajra, even though I am not capable. Having heard the reality from the master, having properly received the empowerments, being skilled in meditation and ritual, and having obtained the master’s permission, one should, with a mind desiring accomplishment, practice concentration in a charnel ground, a shrine of a deity, one’s own home, or a riverbank, without a fearful mind. Through the seven recollections, one purifies the seven bases such as the body. By means of the instantaneous yoga, one forms the body of Vajrasattva and meditates on an eight-petaled lotus at the heart. Above that, one visualizes a sun mandala and the syllable HŪṂ. By being thoroughly incinerated by blazing fire, one should be endowed with the eye of wisdom. First, one clearly beholds Hevajra and the eight goddesses. One perfectly makes offerings with outer, inner, and unsurpassed offerings. Having performed the preliminary prostrations, one confesses the misdeeds committed, takes the vow not to commit them again in the future, rejoices in the virtues performed and being performed, and [takes refuge in] the Buddha Hevajra, the Dharmas he taught, and the Saṅgha of the eight mother goddesses.

བདག་ནི་དང་བས་སྐྱབས་སུ་ མཆི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་གིས་བསྐྱེད། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་བགྱི། ། ཀུན་གྱི་དོན་ནི་བདག་ཉིད་དབུལ། ། དེ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་བསྔོ་བར་བགྱི། ། དང་པོ་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱེ་བྲག་བསྒོམ། ། གསུམ་པ་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་སྟེ། ། ཀུན་གྱི་ ཐ་མར་བཏང་སྙོམས་སོ། ། དང་པོ་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་ས་བོན་འདུས། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་གཟུགས་རྫོགས་ཏེ། ། བཞི་པ་ལ་ནི་ཡིག་འབྲུ་དགོད། ། དེ་འོག་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི། ། ཕྱི་དང་ནང་མེད་སྟོང་སྨོན་ནོ། ། བསམས་ནས་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡི། ། ལུས་སུ་ཡང་དག་ བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་ས་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་རྗེས་དྲན་ན། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་ལངས་ནས། ། འོག་ཕྱོགས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། དེ་སྟེང་ཉི་མ་ཧཱུྃ་བསམས་པས། ། ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིར་གྱུར། ། དེ་སྟེང་བགེགས་སྐྲད་ཧཱུྃ་བསམས་པའི། ། རཀྵ་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཚོགས་ཀྱི་བགེགས་རྣམས་སེལ་བར་བྱེད། ། སླར་འདུས་རྡོ་རྗེའི་གུར་དུ་གྱུར། ། བླ་རེ་ཡང་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྟེང་འོག་ཕྱོགས་མེད་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས། ། སྒོ་ཡི་དབྱིབས་འདྲ་ཉིད་དུ་བསྒོམ། ། ཨེ་གཟུགས་བདག་མེད་མ་འདྲ་བར། ། བསམས་ཏེ་དེ་ལས་ འབྱུང་འགྱུར་བའི། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དེ་དབྱིབས་ནི། ། གྲུ་གསུམ་གྱེན་དཀར་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་བསམ་པ་ནི། ། ཡཾ་དང་རྃ་དང་བྃ་དང་ལཾ། ། དེ་སྟེང་བདག་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ནི། ། ཨྃ་བྃ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་གནས། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

With devotion, I go for refuge; I shall also generate the bodhicitta. I shall abide in the Great Vehicle And offer myself for the sake of all. Furthermore, I shall dedicate this extensively. First, one should meditate on loving-kindness; Second, one should meditate specifically on compassion; Third is the meditation on joy, And at the end of all, equanimity. First is the bodhicitta of emptiness; Second is the gathering of the seed-syllable; Third is the completion of the form; And fourth is the arrangement of the syllables. Following that, the bodhicitta of emptiness Is the aspiration for emptiness, without exterior or interior. Having contemplated that very suchness, One should correctly meditate upon the body. Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. Recalling former aspirations, Arising from suchness, One visualizes an eight-petaled lotus below, And upon it, a sun disk with the syllable HŪṂ. From HŪṂ, the vajra ground is formed. Above that, by visualizing HŪṂ to expel obstructors, Accompanied by the sound of RAKṢA, The hosts of obstructing spirits are cleared away. Reconverging, it becomes a vajra tent, And a canopy should also be meditated upon. The vajra expanse, without upper, lower, or cardinal directions, Should be meditated upon in the shape of a doorway. Visualizing the form of E, like Nairātmyā, From that, the source of phenomena (dharmodaya) arises; Its shape is a white, upward-pointing triangle. In its center, one visualizes YAṂ, RAṂ, VAṂ, and LAṂ. Above that, one’s own consciousness Abides perfectly as AṂ and VAṂ. Through the application of radiation and reabsorption,

གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ གྱུར་པ་སྟེ། ། ཐོག་གཅིག་པ་རུ་བསམ་པར་བྱ། ། ངོས་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟ་བབས་བཞིས་ཀྱང་རྣམ་པར་མཛེས། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། གསལ་བར་ལྷ་ཡི་རྣམ་པས་བྱས། ། དེ་ནས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ པ། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་ཉི་མ་གནས། ། དེ་སྟེང་བདུད་བཞི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཚངས་པ་དབང་པོ་ཉེ་དབང་དྲག། ཤར་སྒོ་ལ་སོགས་བཞིར་གནས་པ། ། ཚངས་པ་དང་ནི་དབང་པོ་དང་། ། ཉེ་དབང་དང་ནི་དྲག་པོ་སྟེ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། ། མཚམས་བཞི་པོར་ནི་ཤེས་བྱ་བ། ། གཤིན་རྗེ་དང་ནི་ནོར་བདག་དང་། ། བདེན་བྲལ་དང་ནི་ཐགས་བཟང་རིས། ། པུཀྐ་སཱི་སོགས་གདན་དུ་བརྟག། དེ་ལྟར་ཕོ་བྲང་བྱེ་བྲག་རྫོགས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་ཡི། ། ང་རྒྱལ་འདི་ཡིས་བྱ་བ་སྟེ། ། ང་འམ་བདག་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དབུས་ཀྱི་གཞི་སྟེང་ཨཱ་ལི་ནི། ། བཅུ་དྲུག་རིམ་པ་གཉིས་ཤེས་བྱ། ། དེ་འགྱུར་ཟླ་བ་གཉིས་པ་ནི། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་སྟེང་ཡང་དག་བསམ་པ་ནི། ། ཀཱ་ལི་བཞི་བཅུ་ཉིས་འགྱུར་ལས། ། རྟ་བདུན་པ་རུ་གྱུར་པ་སྟེ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ དབུས་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པ། ། ལྟེ་བ་ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་སྟེ། ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་སེམས་ཅན་དོན། ། བྱས་ཏེ་བཞི་པོ་ཉིད་ལ་བསྟིམ། ། འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གྱུར་པ་ནི། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་ ཐིག་ལེ་བརྒྱད་ཆད་དེ། །

It becomes a celestial mansion, To be visualized as having a single roof. It has four sides and four doors, Perfectly endowed with eight pillars. It is also beautifully adorned with four archways, And decorated with lattices and half-lattices. It is made radiant by the light Of the eight goddesses in their divine forms. Then, an eight-petaled lotus, Red in color, with a sun disk at its center, Upon which the four Māras are arrayed: Brahmā, Indra, Upendra, and Rudra, Residing in the four directions, starting from the eastern gate. Brahmā, Indra, Upendra, and Rudra Are situated there in successive order. In the four intermediate directions, one should know, Yama, Vaiśravaṇa, Nairṛti, and Vemacitrin, To be visualized as the seats for Pukkasī and the others. Thus, the specific details of the palace are complete. One should perform the pride of the Tathāgata’s emergence, Thinking, "I am," or "I am the self." OṂ SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Upon the central foundation, one should know The sixteen vowels in two rows. Their transformation into the second moon Is the mirror-like wisdom. Above that, one should correctly visualize The forty consonants doubled, Which become the sun with seven horses; This is the wisdom of equality. In its center, arising from the syllable HŪṂ, Is a black five-pronged vajra, Its hub marked with HŪṂ; This is the wisdom of individual discernment. From it, light radiates to benefit sentient beings, And is then absorbed back into the four [elements]. Its becoming a mass of light Is the wisdom of all-accomplishing action. From that, eight drops are emitted.

གྃ་དང་ཙྃ་དང་བྃ་དང་གྷྃ། ། པྃ་དང་སྃ་དང་ལྃ་དང་ཌྃ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ཡང་དག་ལྡན། ། ས་བོན་བརྒྱད་ལས་གྱུར་པ་ནི། ། གྲི་དང་རྔེའུ་ཆུང་རུས་སྦལ་སྦྲུལ། ། སེང་གེ་དགེ་སློང་འཁོར་ལོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་རིམ་པར་སྐྱེས། ། གཽ་རཱི་ཤར་གྱི་སྒོ་ན་གནས། ། ཙཽ་རཱི་ལྷོ་ཡི་ སྒོ་ན་གནས། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོ་རུ་བེཏྟཱ་ལཱི། ། བྱང་གི་སྒོ་རུ་གྷསྨ་རཱི། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་དབང་ལྡན་དུ། ། རི་ཁྲོད་མ་ནི་བྱིན་ཟའི་གྲྭར། ། གཏུམ་མོ་བདེན་བྲལ་ལ་གནས་ཏེ། ། གཡུང་མོ་འདི་རུ་རླུང་ན་གནས། ། ལྷ་མོ་བསྐྱེད་པ་རྫོགས་ནས་སུ། ། གཙོ་བོ་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་ལ། ། ལྷ་མོས་བདག་པོ་ མེད་མཐོང་ནས། ། གོང་བུ་མཆོག་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། སྙིང་རྗེ་ཡིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་བཞེངས། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་བདག་ལ་སྐྱོབས། ། སྟོང་པའི་ཏིང་འཛིན་སྤངས་ནས་ནི། ། བདག་ལ་འདོད་པའི་བདེ་བ་མཛོད། ། ཁྱོད་མི་བཞུགས་ན་བདག་འགུམ་པས། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ ཡངས་སྤངས་ཏེ། ། རི་ཁྲོད་མ་འབྲས་གྲུབ་པར་ནི། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། འཇིག་རྟེན་ཕྱིར་སྨོན་འདོད་པའི་གཙོ། ། ཅི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཞུགས། ། ཁྱོད་མི་བཞུགས་ན་ཕྱོགས་མི་ཁུམས། ། གཏུམ་མོ་བདག་ནི་གསོལ་བ་འདེབས། ། གཡུང་མོ་བདག་ནི་ཡིད་རྨོངས་ པས། ། སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་ཆད་མ་མཛད་པར། ། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་ཐུགས་འཚལ་གྱིས། ། མིག་འཕྲུལ་ལྟ་བུར་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། བསྐུལ་བའི་གླུའོ། ། བསྐུལ་བས་སྔོན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ནི། ། སྨོན་ལམ་རྗེས་སུ་དྲན་ཏེ་བཞེངས། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ནག་པོ་ཆེ། ། གཅེར་བུ་ སྤྱན་གསུམ་མཆེ་བ་གཙིགས། །

Gaṃ, caṃ, vaṃ, ghaṃ, paṃ, saṃ, laṃ, and ḍaṃ—these eight seed syllables, perfectly joined with the moon and sun, give rise to the following: a knife, a small drum, a tortoise, a snake, a lion, a monk, a wheel, and a vajra, which arise in succession. Gaurī resides at the eastern gate; Caurī resides at the southern gate; Vettālī is at the western gate; Ghasmarī is at the northern gate; Pukkasī is in the northeast; Śavarī is in the southeast; Caṇḍālī resides in the southwest; and Ḍombī resides here in the northwest. Once the generation of the goddesses is complete, the goddesses see that the Lord is without a consort within the mass of light. They offer this supplication to the supreme mass: "O Bhagavān, arise with a mind of compassion! Protect me, Pukkasī! Abandoning the samādhi of emptiness, grant me the bliss of desire! If you do not remain, I shall die; therefore, abandon the vast nature of emptiness. O Hevajra, arise so that Śavarī may achieve her fruit! O Lord of desire, for the sake of the world, why do you remain in emptiness? If you do not remain, the directions will be desolate. I, Caṇḍālī, offer this supplication! I, Ḍombī, am bewildered in mind; do not let the stream of compassion be severed! Since you know my heart, arise like a magical illusion!" This is the song of exhortation. Through this exhortation, the Lord recalls his former aspirations for awakening and arises. He is the Great Black One, with one face and two arms, naked, with three eyes and bared fangs.

ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་གནས། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འཛིན། ། གཡོན་པ་ན་ནི་ཐོད་པ་འཛིན། ། ཞབས་ཀྱིས་བདུད་བཞི་རྣམ་པར་མནན། ། བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ་དུ་གནས་པའོ། ། གཽ་རཱི་ཁ་དོག་ནག་མོ་སྟེ། ། ཙཽ་ རཱི་ཁ་དོག་བཙོད་དང་མཚུངས། ། རོ་ལངས་མ་ནི་གསེར་བསྲེགས་མདོག། ཟ་ཕོད་མ་ནི་མརྒཏ་མཚུངས། ། སྦོས་མོའི་མདོག་ནི་སྔོན་མོའོ། ། རི་ཁྲོད་མ་ནི་ཟླ་ནོར་འོད། ། གཏུམ་མོ་ནམ་མཁའ་ལྗང་གུ་སྟེ། ། གཡུང་མོ་སྣ་ཚོགས་པ་རུ་འདོད། ། གཽ་རཱི་གཡས་ན་གྲི་གུག་སྟེ། ། གཡོན་ ན་ཉ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཆོམ་རྐུན་གཡས་ན་ཌ་མ་རུ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་ཕག་པའོ། ། རོ་ལངས་གཡས་ན་རུས་སྦལ་ཏེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་པདྨའི་སྣོད། ། ཟ་ཕོད་མ་ཡི་གཡས་ན་སྦྲུལ། ། གཡོན་པའི་ལག་ན་ཐོད་པའོ། ། སྦོས་མོ་གཡས་ན་སེང་གེ་སྟེ། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་ན་དགྲ་སྟ་འཛིན། ། རྔོན་པ་མ་གཡས་དགེ་སློང་སྟེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་གསིལ་བྱེད་དོ། ། གཏུམ་མོ་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་ཐོད་པ་འཛིན། ། གཡུང་མོ་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་གནས། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་ཕྱག་གཉིས་ ཤེས། ། སྤྱན་གསུམ་སྐྲ་ནི་གྱེན་དུ་ཡིན། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་གདན་ལ་བཞུགས། ། དེ་ལྟར་སྐུ་རྣམས་རྫོགས་པ་དང་། ། རང་གི་སྙིང་གར་པདྨ་བསམ། ། དེ་དབུས་ཉི་མ་ཧཱུྃ་ལས་བསམ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ། དེ་ལས་ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་ སྟེ། ། དེ་འགྱུར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསམ། ། དེ་ཉིད་པད་ཉིར་ཧཱུྃ་རྡོ་རྗེ།

Perfectly endowed with the five mudrās, the crossed-vajra (viśvavajra) rests upon the crown of the head. In the right hand, he holds a five-pronged vajra; in the left, he holds a skull-cup. With his legs, he completely tramples the four Māras, abiding in the posture of one leg extended and one drawn in. Gaurī is black in color; Caurī is like the color of madder; Vetālī is the color of refined gold; Ghasmarī is like the color of marakata; Pukkasī is blue; Śavarī has the luster of a moonstone; Caṇḍālī is green like the sky; and Ḍombī is held to be multicolored. Gaurī holds a curved knife (kartṛkā) in her right hand and a fish in her left. Caurī holds a ḍamaru in her right hand and a pig in her left. Vetālī holds a tortoise in her right hand and a lotus vessel in her left. Ghasmarī holds a snake in her right hand and a skull-cup in her left. Pukkasī holds a lion in her right hand and a battle-axe (paraśu) in her left. Śavarī holds a monk in her right hand and a mendicant’s staff (khakkhara) in her left. Caṇḍālī holds a wheel (cakra) in her right hand and a skull-cup in her left. Ḍombī holds a vajra in her right hand and likewise makes the threatening gesture (tarjanī) with her left. They abide in the dance posture of the half-lotus (ardhaparyaṅka). Gaurī and the others are known to have two arms, three eyes, and hair standing upright. They are exquisitely adorned with the five mudrās and sit upon seats such as Brahmā. When the bodies are thus complete, one should visualize a lotus at one’s own heart. In its center, one should visualize a sun disk and the syllable HŪṂ. From that, a five-pronged vajra arises, marked by a HŪṂ. One should visualize that as the wisdom-being (jñānasattva). That very being is the HŪṂ, vajra, and lotus-sun.

། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྫོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་པ་ཀུན་ལ་ཡང་། ། དེ་ལྟར་ནང་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿབཀའ་ལུང་གིས། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་རྣམས་ ཀྱིས་ནི། ། སྤྱན་དྲངས་ནས་ནི་དེ་བསྟིམས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་འབར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། ། བསྒྲུབས་ཏེ་གཞན་ན་ཡོད་མ་ཡིན། ། མྃ་ལས་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཌྃ་ལས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ། ། མྃ་ལས་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་མ། ། རྃ་ལས་འདོད་ཆགས་ རྡོ་རྗེ་མ། ། ཨཾ་ལས་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་མ། ། ནྃ་ལས་བདག་མེད་རྡོ་རྗེ་མ། ། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་དང་ལྕེ། ། ལུས་ཡིད་རིམ་བཞིན་དེ་ལྟར་དགོད། ། ཕྱག་གཉིས་ཞལ་གཅིག་རོ་ཡི་གདན། ། གྲི་གུག་ཐོད་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཨྃ་ལས་མཁའ་སྤྱོད་མར་ཤེས་བྱ། ། ཨ་ལས་ས་སྤྱོད་ མ་རུ་འདོད། ། ཧཱུྃ་ལས་ཞབས་བསྐྱེད་འོག་ནས་བསམ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དེ་ཡང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རིགས་གསུམ་འདོད། ། རང་སྙིང་ས་བོན་ཁྱད་པར་སྤྲོ། ། ལྕགས་ཀྱུའི་གཟུགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་མདུན་དུ་མཆོད། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བླང་བ་སྟེ། ། མགོན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཐམས་ཅད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་ཅིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྲོ་བོ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མདུན་བདར་ནས། ། བུམ་པས་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བས། ། བི་ཙི་ཏ། པི་པ་ཀ། བི་མརྟ། བི་ལ། སྐད་ཅིག་བཞི་ ལའོ། ། ཨཱ་ནན་ད། པ་ར་མཱ་ནན་ད་དང་། བི་ར་མཱ་ནན་ད་དང་། ས་མ་ཛཱ་ནན་དའོ། ། དགའ་བ་བཞིའོ། ། དགོད་པ་དང་། བལྟ་བ་དང་། ལག་བཅངས་དང་།

The wisdom-being is perfected. In this way, one should understand all the stages internally. From that, light radiates, and by the command of the Sugatas—jaḥ hūṃ baṃ hoḥ—Gaurī and the others are invited and then absorbed. The great wheel of wisdom blazes; the Buddhas and Bodhisattvas are accomplished and do not exist elsewhere. From maṃ comes Mohavajrī; from ḍaṃ comes Dveṣavajrī; from maṃ comes Mātsaryavajrī; from raṃ comes Rāgavajrī; from aṃ comes Īrṣyāvajrī; and from naṃ comes Nairātmyavajrī. These are to be placed respectively upon the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind. With two arms and one face, seated upon a corpse, they hold a curved knife and a skull-cup in their hands. From aṃ one should know her as Khecarī; from a she is held to be Bhūcarī. From hūṃ, the feet are generated and visualized from below. Thus, the body, speech, and mind are asserted to be the three families of Yoginīs. From the seed-syllable in one’s own heart, a special radiance is projected in the form of a hook. With light rays, the Buddhas are invited and honored in front. The empowerment is then received: "O Protector, all Tathāgatas, please bestow empowerment upon me!" The Tathāgatas, the wrathful deities, and the gods, having come forward, bestow empowerment upon him with the vases. Vicitra, vipāka, vimarda, vilakṣaṇa—these are the four moments. Ānanda, paramānanda, viramānanda, and sahajānanda—these are the four joys. Laughter, gazing, holding hands, and...

འཁྱུད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། མཐའ་རུ་དབང་རྣམས་འབྲས་བུ་ནི། ། རྩ་བར་མི་ བསྐྱོད་པས་བརྒྱན་པའོ། ། སེམས་དང་ཕན་པ་རིན་ཆེན་དང་། ། འོད་དཔག་མེད་པས་བརྒྱན་པའོ། ། གཽ་རཱི་རྩཽ་རཱི་བེཏྟཱ་ལཱི། ། གྷསྨ་རཱི་རྣམས་བརྒྱན་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་དང་། ། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། ། སྦོས་མོ་རྔོན་མ་གཏུམ་མོ་དང་། ། གཡུང་མོ་ལ་སོགས་ བརྒྱད་པའོ། ། ཨོཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཱཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧོ། འབུད་དང་འབར་དང་ཐོད་པ་དང་། ། འཛིན་པ་ལྔ་དང་འབྲས་བུ་ལྔ། ། དེ་འགྱུར་བདུད་རྩི་རོ་མྱང་བ། ། རྡོ་རྗེ་ནས་ཀྱི་འབྲུ་བསམ་སྟེ། ། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དེ་བཀླག་གོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མྲྀ་ཏ་སྭ་ད་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ལྷ་མོ་ བརྒྱད་རྣམས་སྤྲོས་ནས་ནི། ། མཆོད་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་སྔོན་བཞིན་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་ཉིད་ལ་མཆོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དེ་དག་གིས། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་ལ་བསྟོད་ལ། ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར། ། ཉིད་ ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་ཁྱོད་དགོངས་འགྲུབ། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་འཁོར་བ་ཀུན་འགྲུབ་པ། ། སྙིང་རྗེའི་ཐུགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཏུ། ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མས་སྒྲུབ་པའི་ཡིད་དགྱེས་མཛོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟུ་ཏིར་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ཡན་ཆད་བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་བཤད་ནས། ། སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།

The embrace is the suchness of the master empowerment, the secret empowerment, the wisdom-knowledge empowerment, and the great bliss. At the end, the results of the empowerments are adorned at the root by Akṣobhya. They are adorned by Ratnasambhava, Amitābha, and the mind. They are adorned by Gaurī, Caurī, Vetālī, and Ghasmarī. They are adorned by the Buddha Akṣobhya, Ratnasambhava, and Amitāyus. The eight, such as Pukkasi, Śabarī, Caṇḍālī, and Ḍombī, are adorned. Oṃ abhiṣiñcatu māṃ sarvatathāgata hoḥ. Blowing, blazing, the skull-cup, the five graspers, and the five fruits—by the transformation of these, one tastes the nectar. Visualizing the grain of the vajra, one should recite the Hevajra. Oṃ sarvatathāgatāmṛtasvādavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Having emanated the eight goddesses, one should offer the eight offerings to the Lord of the Maṇḍala as before. Oṃ sarvatathāgatapūjāvajrasvabhāvātmako ’haṃ. With those yoginīs, one should praise the Lord of the Wheel: "You are surrounded by the eight yoginīs; your own heart’s intention is fulfilled. You accomplish all that moves and is unmoving in saṃsāra. With a compassionate heart, for the sake of the awakening of sentient beings, please gladden the mind that accomplishes through conventional illusion." Oṃ sarvatathāgatastutivajrasvabhāvātmako ’haṃ. Having explained the approach and the close approach up to this point, the accomplishment and the great accomplishment shall now be explained.

དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་ལུས་ལ་བསྡུ། ། ལྟེ་བར་ཙཎྜ་ལཱི་སྦར་ལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཏེ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲེགས་ཏེ། ། བསྲེགས་པས་ཧཾ་ལས་རི་བོང་འབྱུང་། ། དང་པོ་སྤྲིན་དང་འདྲ་བ་མཐོང་། ། གཉིས་སུ་ དུ་བ་འདྲ་བ་མཐོང་། ། གསུམ་པ་གློག་གི་རྣམ་པ་སྟེ། ། བཞི་པ་མར་མེ་འདྲ་བ་དང་། ། ལྔ་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་སྟེ། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་འདྲ་བ་སྟེ། ། ཕྱིས་ནི་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པ་མཚུངས། ། རྨི་ལམ་རྣམ་པ་སྐད་ཅིག་གོ། ། རང་གི་སྙིང་ག་འདི་ཉིད་དུ། ། སྤྲོས་དང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྤྲོས་མེད་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། ཐོག་མ་མཐའ་དབུས་མེད་པ་ཡི། ། འཁོར་མེད་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་དམིགས་མ་ཡིན། ། ཞེས་མར་མེའི་རྩེ་མོའི་བར་དུའོ། ། བར་ཆོད་བགེགས་ཀྱིས་མི་ཚུགས་ཕྱིར། ། གཏོར་མ་རྒྱུན་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨིནྡ་ཛ་མ་ཛ་ལ། ཡཀྵ་ བྷཱུ་ཏ། བཧྣི་བ་ཨུ། རཱཀྵ་ཙནྡ། སཱུ་ཛྫ། མཱ་ད་བཔྤ། ཏ་ལེ་པཱ་ཏཱ་ལ། ཨཥྚ་སཔྤ། ཨི་དཾ། བ་ལི། བྷུཾ་ཛ། ཛིཾ་གྷ། པུཥྤ། དྷཱུ་པ། མཱཾ་ས། པིཾ་གྷ། ཨཾ་བྷ་སཔྤ། ཀཛྫ་སཱ་དྷ། ཁནྟི་ཁུ་ནི་ཕེ་ཌ་གཱ་ད། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱ་ཏ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏྲཻ་ལོཀྱཱ་ ཀྵེ་པ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྙིང་པོའོ། ། བསམ་གཏན་མི་ནུས་རྣལ་འབྱོར་གང་། ། དེ་ནི་དག་པ་རྗེས་སུ་དྲན། ། སྙིང་རྗེའི་སྤྱན་ནི་དམར་པོ་སྟེ། ། ཡན་ལག་ནག་པོ་བྱམས་པ་ཡིན། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན། ། ཁྲོས་པས་གདུག་པ་འདུལ་བ་ཡིན། ། སྤྱན་གསུམ་པ་ནི་ སྐུ་གསུམ་མོ། །

Dissolve the deities of the maṇḍala into the body. Ignite the caṇḍālī at the navel; having burned the five tathāgatas, and having also burned Locanā and the others, from the burning of them, the rabbit [of the moon] emerges from the syllable HAṂ. First, one sees what is like a cloud; second, one sees what is like smoke; third, the form of lightning; fourth, what is like a lamp; fifth, the appearance of all things, which is like a cloudless sky; and finally, it is similar to the form of an illusion, a dream-like state in an instant. In this very heart of one's own, through the application of emanation and reabsorption, is the application of meditating on the non-elaborated. It is without beginning, middle, or end; there is no saṃsāra and no nirvāṇa. It is not like that, nor is it an object of perception. Thus, up to the tip of the lamp flame. To ensure that one is not overcome by obstructing vighnas, one should constantly offer the torma. OṂ INDA JAMA JALA YAKṢA BHŪTA VAHNI VĀYU RĀKṢASA CANDRA SŪRYA MĀDA VAPPA TALE PĀTĀLA AṢṬA SAPPA IDAṂ BALI BHUÑJA JIṄGA PUṢPA DHŪPA MĀṂSA PIṄGA AMBHA SAPPA KAJJA SĀDHA KHANTI KHUNI PHEḌA GĀDA. OṂ ĀKĀRO MUKHAṂ SARVA DHARMĀṆĀṂ ĀDYANUTPANNA TVĀT. OṂ ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ TRAILOKYĀKṢEPA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. This is the essence mantra. Any yogi who is unable to practice concentration should recollect purity: the eyes are red with compassion, the limbs are black with loving-kindness, the five mudrās are the buddhas, and the wrathful form subdues the malevolent. The three eyes are the three kāyas.

རུས་པ་བདེན་པ་བཞི་པོའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཚོར་བ་གསང་བའི་གཽ་རཱི་མ། ། འདུ་ཤེས་ཕུང་པོ་ཆུ་མའོ། ། འདུ་བྱེད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་མེད་མ། ། དོན་དམ་ལ་ནི་ཕུང་པོ་མེད། ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི་དག་པ་ནི། ། མིག་ནི་གཏི་ མུག་རྡོ་རྗེ་མ། ། རྣ་བ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ། ། སྣ་ལ་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཁ་ལ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ། ། ལུས་ལ་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་མ། ། ས་ནི་པུཀྐ་སཱི་རུ་བཤད། ། ཆུ་ཡི་ཁམས་ནི་རྔོན་པ་མ། ། དྲོད་ནི་གཏུམ་མོར་ཤེས་པར་བྱ། ། རླུང་ནི་གཡུང་མོར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གཟུགས་ནི་གཽ་རཱིར་ཡང་ དག་བརྗོད། ། སྒྲ་ནི་ཆོམ་རྐུན་མ་རབ་བརྗོད། ། དྲི་ནི་རོ་ལངས་མ་རུ་བཤད། ། རོ་ཡི་ཚུལ་ནི་ཟ་ཕོད་མ། ། རེག་བྱ་ས་སྤྱོད་མ་ཞེས་བྱ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མཁའ་སྤྱོད་མ། ། དེ་ལྟར་དག་པས་རྗེས་དྲན་བྱ། ། བདག་གི་སྒྲུབ་ཐབས་རིམ་པ་འདི། ། བློ་ཞན་དོན་དུ་བདག་ གིས་བརྩམས། ། དེ་ཡི་དགེ་བ་གང་ཡིན་པས། ། སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ཤོག། དཔལ་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདེ་བའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དྷརྨ་ཙནྡྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དྷརྨ་ཙནྡྲས་རང་འགྱུར་དུ་བསྒྱུར་ ཞིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། །

The bones are the four truths. The aggregate of form is Vajrī; feeling is Guhyagaurī; the aggregate of perception is Vārī; the aggregate of formations is Vajraḍākinī; and consciousness is Nairātmyā. In the ultimate sense, the aggregates do not exist. The purification of the six sense bases is as follows: the eye is Mohavajrī; the ear is Dveṣavajrī; the nose is Mātsaryavajrī; the mouth is Rāgavajrī; and the body is Īrṣyāvajrī. Earth is explained as Pukkasī; the water element is Śabarī; heat should be known as Caṇḍālī; and wind is renowned as Ḍombī. Form is said to be Gaurī; sound is said to be Caurī; smell is explained as Vetālī; the nature of taste is Ghasmarī; touch is called Bhūcarī; and the dharmadhātu is Khecarī. One should practice recollection through such purifications. This sequence of my own sādhana was composed by me for the sake of those with dull intellects. By whatever merit there is in this, may sentient beings be liberated from saṃsāra. The Sādhana of Śrī Hevajra, composed by the great ācārya Kṣemavajra, is complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian preceptor Dharmacandra and the translator Dharmacandra in a self-translation. The sādhana of the one-faced, two-armed [deity] is complete.