A Sādhana of the Glorious Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཧེ་བཛྲ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔའ་བོ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་གར་མཛད་ཅིང་། ། བདག་མེད་མ་དང་གཉིས་མེད་གཟུགས། ། བདེ་ཆེན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། དེ་ཉིད་རྙེད་དཀའ་དེ་བས་ཀྱང་། ། བླ་མའི་བཀའ་སྟོན་ཤིན་ཏུ་དཀའ། ། བདག་གཞན་དོན་འབྱུང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ། ། འགྲོ་ཕན་ལམ་ལ་བརྟེན་ པར་གྱིས། ། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ལྡན་སྔགས་པ་ཡིས། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་ཉེར་འདུག་སྟེ། ། སེམས་ཉིད་རང་གི་སྙིང་གར་བསམ། ། འོད་ཀྱིས་བདག་དང་སེམས་ཅན་སྦྱངས། ། དེ་ལ་ཆོས་འབྱུང་ཡངས་ལ་བལྟ། ། མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡོངས་གྱུར་ལས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ ཀ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ནག་པོ་ཆེ། ། གར་གྱི་ཞབས་ཀྱིས་ཉི་མ་མནན། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་གཡས་གཡོན་འཆང་། ། གྲི་གུག་ཐོད་པ་འཛིན་པ་ཡི། ། བདག་མེད་མ་ཡིས་མགུལ་ནས་འཁྱུད། ། སྤྱན་གསུམ་དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་འབར། ། བདེ་བས་ གང་བའི་རང་བཞིན་དུ། ། བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། འོད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ལྷ་བཀུག་སྟེ། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱས་པའི་མཐར། ། བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསམ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཡང་ན་མཆོད་ པས་མཉེས་བྱ་སྟེ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཆོད་པར་བྱ། ། བདེ་ཆེན་དམ་པ་དེ་བླངས་ནས། ། ལྟེ་བའི་རྩ་བར་ངལ་བསོ་ཏེ། ། བདུད་རྩི་བཏུང་བར་བྱ་བ་ཉིད། །

In the language of India: Śrīhevajrasādhanam. In the language of Tibet: dPal dgyes pa rdo rje’i sgrub thabs (The Sādhana of the Glorious Hevajra). Homage to the glorious Vajraḍākinī. Homage and prostration to that Great Bliss, the form of non-duality with Nairātmyā, who dances pervading the sky, the Hero adorned with a garland of skulls. Even that [realization] is difficult to find, and the instructions of the Guru are even more difficult to obtain. Rely on the path that benefits beings, the way of Mantra from which the welfare of self and others arises. A practitioner possessing the eight qualities should sit upon a comfortable seat. Visualizing the nature of mind in one’s own heart, one purifies oneself and sentient beings with light. There, one beholds the vast source of phenomena (dharmodaya). From the total transformation of the immutable [syllable], the glorious Vajra Heruka appears: great in black, with one face and two arms, pressing down upon the sun with dancing feet. Adorned with the six mudrās, he holds a vajra and skull-cup in his right and left hands. Embraced around the neck by Nairātmyā, who holds a curved knife and skull-cup, he has three eyes and hair blazing upward. One should meditate on oneself in the nature of that which is filled with bliss. At the heart, the light of the wisdom-being (jñānasattva) summons the accomplished deities. After performing the offerings and so forth, one should contemplate [them] as non-dual with oneself. Then, one should receive empowerment and receive blessings. Alternatively, one should please [the deities] with offerings. Through the union of the two organs, one should first make offerings to the Buddhas. Having taken that supreme Great Bliss, one rests at the root of the navel; this is the very act of drinking the nectar (amṛta).

དེ་ཡི་ལུས་ནི་རྣམ་དག་འབྱུང་། ། ལྟེ་བར་ཙཎྜ་ལཱི་འབར་བས། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ ལྔ་བསྲེགས་ཏེ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲེགས་ཏེ། ། བསྲེགས་པ་ཧཾ་ལས་རི་བོང་འཛག། ཐོག་མ་ཐ་མ་དབུས་མེད་ཅིང་། ། འཁོར་བའི་མྱ་ངན་འདས་པ་མིན། ། བདག་དང་གཞན་ཡང་ཡོད་མིན་པ། ། འོད་ནི་མཆོག་ཏུ་བདེ་ཆེན་པོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ པས། ། དང་པོ་ཉིད་དུ་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བརྗོད་དེ། གནས་དང་ཡུལ་དུ་རྒྱུ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ། མཐར་ཡང་། ཡེ་ཤེས་འོད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་མཁའ་དང་མཚུངས། ། རྡུལ་བྲལ་མཐར་སྟེར་ ཞི་བ་སྟེ། ། ང་ཡི་ཕ་ནི་ང་ཉིད་དོ། ། འདིར་ནི་རིགས་སྐྱེས་དམ་ཚིག་ལྡན། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་དགྱེས་རྡོར་འཆང་། ། བླ་མ་ལ་གུས་སྙིང་རྗེ་ཅན། ། སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་བར་བདག་གྱུར་ཅིག། ལག་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་འདི་འདོན་པ་དང་། ། བཙུན་མོའི་ཁུ་བས་ མཉམ་ཟས་ཅན། ། སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཤོག། དེ་ནས་གཏོར་མ་བཏང་ནས་སུ། ། འདོད་པའི་དོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། ། ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བས་རྒྱུ་བར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་སློབ་མ་བསྡུ་བྱ་ཞིང་། ། རྟག་ཏུ་དམ་ཆོས་བཤད་པར་བྱ། ། སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་བསྐྱང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྟག་ཏུ་མཆོད། ། སཱ་ཚ་སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་སྦྱིན་བྱ། ། ཆུ་སྦྱིན་རང་གི་སྦྱིན་པས་བྱ། ། བླ་མ་བདེ་གཤེགས་མདུན་བདར་ཏེ། ། མཎྜལ་བྱི་དོར་བྱས་ནས་སུ། ། མཆོད་ཅིང་བསྟོད་དེ་གཤེགས་གསོལ་བགྱི། །

His body becomes completely pure. Through the blazing of the caṇḍālī at the navel, the five Sugatas are incinerated, and Locanā and the others are also incinerated. From the incineration, the "hare-marked" [moon] drips from the syllable Haṃ. Without beginning, end, or middle, it is neither saṃsāra nor nirvāṇa. There is neither self nor other; it is the light of supreme great bliss. A yogin endowed with such [realization] should first utter the blessing of truth and then wander through the sites and lands. Saying, "May the Vajrayoginīs grant me their blessing," and finally: "The light of wisdom is exceedingly profound; the Vajra Essence is like space. Stainless, it bestows the ultimate, the peace. I am my own father." "May I be born again and again into a family endowed with the samaya, a holder of Hevajra who delights in passion, who is devoted to the guru and possesses compassion." "May I be born again and again with hands ringing the vajra and bell, reciting this profound Dharma, and eating the equal food of the consort's fluid." Then, having offered the bali cake, one should make supplications for the desired aims. Reciting the mantra of the Sugata, one should wander through the application of the deity. One should always gather disciples and always teach the sublime Dharma. One should always protect all sentient beings and always worship glorious Heruka. One should perform the tsha-tsha, the homa, and the ritual offerings. One should give water and perform one's own acts of generosity. Having placed the guru before the Sugata, and having cleansed the maṇḍala, one should offer worship, praise, and the request to depart.

གླིང་བཞི་ཉི་མ་རེ་རེ་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཐུན་མཚམས་གཞན་ལ་ཡང་། ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་དམིགས་བརྟན་ཏེ། ། སྣ་རྩེར་བསམས་པ་མི་གཡོ་བས། ། བྲེལ་ཀྱང་སྐད་ཅིག་སྐབས་བཤོལ་ལ། ། ཁྱིམ་པ་ཡིས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྤྱོད་ལམ་དག་ལ་བབ་ན་ཡང་། ། སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསྒོམ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཉལ། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་ཆགས་པས་ལྡང་། ། གློ་བུར་ཉིད་དུ་དྲན་བྱ་ཞིང་། ། གློ་བུར་ཚུལ་དུ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད། ། མཁའ་ལ་རྒྱུ་བའི་བྱ་བཞིན་དུ། ། སྔགས་པས་ཆགས་པ་མེད་པར་གནས། ། གཞན་དུ་གཡེང་བས་ ཆགས་སེམས་དང་། ། གཉིད་ཀྱི་ཟིལ་གནོན་མ་གྱུར་ཅིག། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་འདི་རིན་པོ་ཆེ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་སྐལ་བ་བཟང་། ། བཟང་པོ་ང་ཡིས་མདོར་བསྡུས་པས། ། དགེ་ཅན་གང་ཡིན་རོལ་པར་ཤོག། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་ཡན་ལག་ མེད་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བཛྲ་པཱ་ཎི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་རྨ་བན་ཆོས་འབར་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

For each of the four continents, perform the practice once for each sun. Likewise, during the other intervals between sessions, perform the self-consecration. Having assumed the cross-legged posture and stabilized the visualization, remain unmoving while focusing on the tip of the nose. Even if busy, pause for a moment and let even householders practice. When engaged in daily activities, meditate on them as being like illusions and dreams. Sleep with the coemergent mind, and arise with attachment to the welfare of sentient beings. Sudden recollection should be maintained, and sudden yogic conduct should be practiced. Like a bird soaring in the sky, the mantra practitioner should abide without attachment. May there be no distraction elsewhere, nor the affliction of attachment or the oppression of sleep. This precious sādhana is a great fortune for the yogi. Since I, the excellent one, have condensed it, may those with virtue enjoy it. This concludes the sādhana of the glorious Heruka with one face, composed by the master Anaṅgavajra. It was translated by the Indian abbot Vajrapāṇi and the Tibetan translator Ma-ban Chos-’bar.