Reflecting Solely on Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧེ་བཛྲ་ཨེ་ཀ་སྨྲྀ་ཏི། བོད་སྐད་དུ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་ དྲན་པ་གཅིག་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡིན་དང་མིན་པར་བྱེད་པ་དང་། ། ཤེས་ནས་སྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དབེན་དང་ཉམས་དགའི་རང་ཁྱིམ་དུ། ། མཚན་དུས་མཎྜལ་ཁྲུ་གང་བར། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་ཚོམ་བུ་དགྲམ། ། གཏོར་མའང་འབྱོར་བའི་ ཚད་བྱས་ལ། ། དད་པས་ངེས་པར་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། སྙིང་ཀར་པཾ་རཾ་པད་ཉིའི་སྟེང་། ། ཧཱུཾ་ལས་ནམ་མཁར་རྗེ་བཙུན་ནི། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་དམིགས་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པས་མཆོད། ། སྡིག་བཤགས་སྐྱབས་སོང་རྗེས་རང་ནས། ། དང་པོར་བྱམས་པ་བསྒོམ་ པར་བྱ། ། གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་སྟེ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་དགའ་བ་བསྒོམ། ། ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་བཏང་སྙོམས་སོ། ། ཡང་ནི་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་ས་བོན་བསྡུ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་གཟུགས་རྫོགས་ཏེ། ། བཞི་པ་ལ་ནི་ཡི་གེ་ དགོད། ། མདུན་དུ་རྃ་ལས་ཉི་མ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཉི་དེར་ཧཱུྃ་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྒོམ་བྱ་བ། ། རྭ་བ་དང་ནི་གུར་ཡང་རབ་ཏུ་བཅིང་། ། པྃ་ལས་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་བརྒྱད་ལྟེར། ། དང་པོར་རོ་ནི་བསྒོམ་བྱ་བ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དམིགས། ། དེ་སྟེང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀར་ནི་བདག་ཉིད་བསྒོམས། ། སྙིང་གར་རྃ་ལས་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། དེ་སྟེང་དེ་ལས་ཧཱུྃ་ཉིད་དེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་དོ། ། ཁ་དོག་ནག་པོ་འཇིགས་ཆེན་པོ། ། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་བསྐྱེད། ། རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བའི་དབུས་གནས་པར། །

In the language of India: Hevajra-ekasmṛti. In the language of Tibet: Kye rdo rje’i dran pa gcig pa (The Single Recollection of Hevajra). Homage to the glorious Vajrasattva. The yogi who, having understood what is and what is not, practices the realization, should go to a secluded and pleasant place, such as their own home. At night, upon a maṇḍala one cubit in size, they should scatter heaps of fragrant flowers. Having prepared a torma according to their means, they should meditate with firm faith. At the heart, upon a lotus and sun disk marked with paṃ and raṃ, from the syllable hūṃ in the sky, they should visualize the Venerable Lord with one face and two arms. Having made outer, inner, and secret offerings, and having confessed misdeeds and gone for refuge, they should first meditate on loving-kindness. Second, they should meditate on compassion; third, they should meditate on joy; and finally, they should cultivate equanimity toward all. Alternatively, first is the awakening of emptiness; second, the gathering of the seed-syllable; third, the perfection of the form; and fourth, the arrangement of the letters. In front, they should visualize a sun disk arising from raṃ. Upon that sun, from hūṃ, arises a crossed vajra. With that very vajra, they should thoroughly bind the enclosure and the canopy. From paṃ, an eight-petaled lotus arises; at its center, they should first visualize a corpse, perceiving it as the nature of the dharmadhātu. Upon that, the yogi themselves should meditate on the identity of Heruka. At the heart, from raṃ, is a sun maṇḍala; upon that, from that [syllable], is hūṃ itself, the nature of method and insight. Black in color and most terrifying, from hūṃ the vajra is perfectly generated. Abiding in the center of the vajra’s hub—

ཧཱུཾ་ གི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་གྱུར་པ་ལས་བལྟ་བྱ་བ། ། སྔོ་ཞིང་ཅུང་ཟད་དམར་བའི་མདོག། བནྡུ་དམར་པོ་འདྲ་བའི་མིག། མགོ་སྐྱེས་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་སེར། ། འཁོར་ལོ་རྣ་ཆ་མགུལ་ཕྲེང་དང་། ། ལག་གདུབ་དང་ནི་སྐ་རགས་དང་། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རྣམ་དག་པས། ། སངས་ རྒྱས་ལྔར་ནི་དག་པ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན། ། བཅུ་དྲུག་ཆ་བྱད་གཡོན་པ་ན། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཐོད་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡང་བར་ན་གནས། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་འཛིན། ། ཧཱུྃ་རྫོགས་གསལ་བས་སྐུ་གཟུགས་རྫོགས། ། རོ་མནན་བསྙེན་པ་ཚང་བའི་ རྗེས། ། ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་ཡེ་ཤེས་དང་། ། ཏིང་འཛིན་སེམས་དཔའ་ཧཱུྃ་དང་ལྡན། ། ཨོཾ་དང་ཨཱཿཧཱུྃ་སྤྲོ་བསྡུ་ཡིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་བརླབས་བརྟན། ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་གསལ་བ་དང་། ། ཕྱོགས་དུས་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བསྟིམ། ། སྒྲུབ་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་ཆེན་པོ། ། བླ་མ་བདེ་གཤེགས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། མ་མོར་གྱུར་པས་མཆོད་པའི་རྗེས། ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཱཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཞེས། ། བརྗོད་དེ་ཧེ་རུ་ཀར་གྱུར་ནས། ། བདེ་གཤེགས་བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བས། ། གསེར་གྱི་སྒོ་ནས་དབང་བསྐུར་དང་། ། སྤོས་སོགས་ཆར་འབབ་ཧཱུཾ་སྒྲ་སྒྲོགས། ། གཟུགས་སོགས་མཆོད་དེ་གླུས་བསྟོད་བྱེད། ། མཆོད་ནས་རང་གི་རིགས་སུ་གྱུར། ། ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ཉིད། ། ཐུན་བཞིར་བྱིན་རླབས་སྒོམ་པའི་རྗེས། ། ཆུ་སྐྱེས་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཡི། ། ཚངས་པའི་མེ་ནི་ཨོཾ་ཉིད་དེ། ། ནིར་མ་ ཙཀྲའི་གནས་སུ་བསམ། ། སུ་ག་ཙཀྲའི་གནས་ཉིད་དུ། །

HŪṂ. One should meditate on the reality of that very HŪṂ. From the transformation of HŪṂ, the one to be visualized is blue with a slightly reddish hue, eyes like a red lotus, and yellow hair bristling upward. Adorned with the five mudrās—the wheel, earrings, necklace, bracelets, and girdle—representing the purity of the five aggregates as the five Buddhas, he holds in his left hand a skull-cup marked with a vajra and a khaṭvāṅga, while his right hand holds a black vajra. With the completion of the HŪṂ, the form of the body is perfected. Following the completion of the approach stage of treading upon the corpse, the near-approach consists of the wisdom being and the samādhi being endowed with HŪṂ. Through the radiation and reabsorption of OṂ, ĀḤ, and HŪṂ, the body, speech, and mind are blessed and stabilized. The samaya wheel is visualized clearly, and the wisdom wheel of the directions and times is absorbed into it. This is the stage of accomplishment and the great accomplishment. Having invited the Guru and the Sugatas, and after making offerings as the mamos, one says: "Abhiṣiñcatu māṃ sarvatathāgata." Having thus become Heruka, the Sugatas, filled with the five nectars, confer empowerment through the golden gate. Incense and other offerings fall like rain, the sound of HŪṂ resounds, and offerings of form and so forth are made with songs of praise. Having made these offerings, one becomes of one's own family. All is non-dual wisdom; that very reality is the nature of Heruka. Following the meditation on the blessings during the four sessions, one should contemplate the Brahma-fire of the sixty-four-petaled lotus at the location of the nirmāṇacakra, and at the location of the sugatacakra itself.

མི་ཤིགས་ཐིག་ལེ་ཡི་གེ་ཧཾ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལྟེ་བར་དམིགས། ། ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ཡིས། ། ཚངས་པའི་མེ་ནི་སུམ་མདོར་འབར། ། ཏི་ལ་ཀ་ལས་བྱང་སེམས་རྒྱུན། ། རྟ་རྔ་བརྒྱར་གཤགས་ ཚད་དུ་ནི། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བལྟ་བར་བྱ། ། རྐྱང་མ་རོ་མ་ཀུན་འདར་མ། ། རྩ་གསུམ་ཐ་དད་རྒྱུ་བ་ནི། ། གླ་རྩི་གུར་ཀུམ་ག་པུར་དག། ལྟེ་བ་མགྲིན་པའི་གནས་ཉིད་དུ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྟག་ཏུ་ནི། ། ཕ་ཡི་བདེ་བ་བཟང་པོ་འབབ། ། རང་གི་བདེ་བ་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་བསྟན་དུ་མེད། ། སྤྱོད་ལམ་ལྷ་ཡི་ཏིང་འཛིན་དམིགས། ། རང་བཞིན་གནས་པས་བསྒོམ་པ་མིན། ། ནི་རང་སུ་འམ་གཞན་ལས་ནི། ། བློ་ལྡན་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱ། ། ཨོཾ་ཏྲཻ་ལོཀྱཱ་ཀྵེ་པ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཁྲུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། དབང་ བསྐུར་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་དུ། ། བདག་མཆོད་པ་ནི་གཙོ་བོའི་ཕྱིར། ། རང་གི་ལྷ་ལ་བདུད་རྩིས་མཆོད། ། ཨ་ལས་ཀ་པཱ་ལ་དཀྱིལ་དུ། ། ཧཱུྃ་ལས་བདུད་རྩི་ལྔ་བྱིན་བརླབས། ། རླུང་མེས་སྦྱང་ཞིང་རྟོགས་བྱ་སྟེ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་སྦར་བྱས་ནས། ། འདོད་ལྷའི་རོ་འཛིན་ གནས་སུ་ནི། ། ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་གིས་མྱང་། ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦྦ་དྷརྨཱ་ཎཾ་ཨཱ་དྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དམིགས། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། བ་ལིཾ་སྔགས་ཀྱིས་བདུད་རྩིར་སྦྱང་། ། ཛི་ཧྭ་ཧཱུྃ་གིས་རྡོ་རྗེར་ཧཱུྃ། ས་ར་ ཡ་ན་དྲངས་ཏེ་ཚིམ། ། བར་ཆད་ལ་སོགས་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། གཏོར་མ་རྒྱུན་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། །

Visualize the indestructible drop, the syllable Haṃ, at the center of the thirty-two [petals]. Stirred by the karmic winds, the fire of Brahmā blazes at the triple-junction. From the tilaka, the stream of bodhicitta—measured as the width of a horsehair split a hundred times—is to be viewed as non-dual wisdom. The lalanā, rasanā, and avadhūtī are the three channels; their distinct movements are like musk, saffron, and camphor. At the very locations of the navel and throat, the innate, excellent bliss of the father constantly flows. One’s own bliss is buddhahood itself; buddhahood is not to be shown elsewhere. Focus on the deity’s meditative absorption during all activities; it is not meditation through remaining in a [mere] natural state. Whether from oneself or from another, the wise should perform the mantra recitation: Oṃ trailokyākṣepa hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. In all bathing and enjoyments, through the nature of initiation and offering, self-offering is the primary [practice]. Offer amṛta to one’s own deity. In the center of a kapāla arising from A, the five amṛtas are blessed from Hūṃ. Purified and realized by wind and fire, and ignited by the syllable Oṃ, [the offering] is placed in the mouth of the desired deity. From Hūṃ, the vajra is tasted by Hūṃ: Oṃ ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā. Visualizing all sentient beings of the three realms, they are blessed as the dharmakāya. Purify the bali into amṛta with the mantra. With jihvā hūṃ, [it becomes] the vajra Hūṃ. Drawing [the guests] with sarvayana, they are satisfied. To pacify obstacles and the like, the torma should be offered continuously.

ཐིམ་པར་བྱེད་དུས་ཏི་ལ་ཀ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་བདག་ཉིད་དུའོ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ལས། ། ཁམས་བློ་ཉམ་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཆེད་དུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་དྲན་གཅིག་བྱས་པ་ལས། ། བློ་ ཆུང་བདག་ལ་མཁས་པས་ཉེར་བཟོད་མཛོད། ། བླ་མས་ལུང་ཕོག་དམ་པ་དང་། ། བཤད་པའི་རྒྱུད་མང་ཐོས་པ་ཡིས། ། བྱས་ལས་བསོད་ནམས་གང་བསྐྱེད་པ། ། འདི་ལས་སངས་རྒྱས་སར་འགྲོ་ཤོག། ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་དྲན་པ་གཅིག་པ་སློབ་དཔོན་གརྦྷ་ རི་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པྲཛྙཱ་ཨནྡྲི་རུ་ཙི་དང་། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

At the time of dissolution, the tilaka is the very nature of the dharmakāya. From the ocean-like Hevajra, for the sake of those with weak intellects, this single recollection of Heruka was composed. May the learned be patient with me, a person of small intellect. Through the holy oral instructions received from the Guru and by hearing many explanatory tantras, whatever merit has been generated by this work, may it lead to the state of Buddhahood. The Hevajra Single Recollection composed by the master Garbharipa is complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Prajñāndraruci and the monk Śākya Yeshe.