A Commentary on the Practices of a Mendicant

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྷིཀྵུ་བྲྀཏྟི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སློང་མོའི་འགྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་འཁྲུལ་འཁོར་སྔགས་ཀྱི་དོན། ། རིག་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བདག། རྟོག་པའི་དྲ་བ་སྲེག་པ་ཡི། ། འཇམ་དབྱངས་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བླ་མ་དམ་པའི་ཞབས་ཆུ་སྐྱེས། ། ལོ་དྲུག་རྟོག་པ་མེད་པར་བསྟེན། ། དེ་ཡི་གེ་སར་མཆོག་གི་རྡུལ། ། ལེགས་པར་སྦྱར་བྱས་སློང་མོ་ཆེ། ། དེ་ནས་ང་རྒྱལ་ཆེ་དོར་ནས། ། ལམ་བྲལ་ནམ་མཁའི་གནས་སྡུག་ཏུ། ། བརྩེ་བའི་སྦྱོར་ཉིད་རྟག་ཏུ་ནི། ། ངེས་པར་སློང་མོ་རྟག་ཏུ་བསྟེན། ། བླ་མ་དང་པོར་བསྙེན་བཀུར་ ནས། ། རང་འདོད་སྒྲུབ་ཐབས་རྩོམ་ཞིང་དབྱེ། ། ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། དེ་ཡི་དོན་ནི་སྙིང་ལ་བཞག། དེ་ནས་མདུན་དུ་མཆོད་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྲོག་གི་རླུང་ནི་ཀུན་དུ་དགག། བློ་བཟང་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་རོ་ གནས་སུ། ། གཏོར་མ་བཤམས་ཤིང་འབུམ་དུ་བཟླས། ། རྣལ་འབྱོར་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་འཆང་ཅན། ། དུར་ཁྲོད་གནས་སུ་གནས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། རྟོགས་དང་གྲོལ་བའི་འབྲས་རབ་སྟེར། ། བསླང་ཞེས་པ་ནི་བཟླས་པ་ཡིས། ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད། ། དབྱིག་གུ་དང་ནི་ཤིང་སྣོད་དང་། ། ཆང་གི་བུམ་པ་སྐལ་པ་ཅན། ། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་མཆོག་གིས་ནི། ། སེམས་ནི་གནས་པར་འདོད་པ་སྟེ། ། བརྟན་ཞིང་བརྟན་པའི་རྐང་པ་འདུག། སྣ་ཡི་རྩེ་ལ་བལྟ་ཞིང་བཅིང་། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་ལྡན་མཚན་མེད་མཁའ། །

In the language of India: Bhikṣuvṛtti-nāma. In the language of Tibet: Slong mo'i 'grel pa (The Commentary on Begging). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! Homage to the glorious Mañjughoṣa, the meaning of the mantra of the glorious yantra, the self from whom knowledge and renunciation arise, who burns away the web of conceptual thought. Having served the lotus feet of the sublime guru for six years without conceptualization, I have well-composed this great "Begging" (Slong mo) from the supreme pollen of his stamens. Then, having cast aside great pride, in the sorrowful abode of the sky devoid of a path, one should always rely on the practice of begging with the application of compassion. First, having honored the guru, one should compose and analyze the sādhana for one’s own desired goal. The yogi of hearing, reflection, and meditation should place its meaning in the heart. Then, having made offerings before [the deity], by means of the vajra posture, one should completely arrest the vital winds (prāṇa) and perform the recitation of the mantra with a noble mind. Having arranged the bali offering for the guardians of the directions in the place of the corpse, one should recite it one hundred thousand times. The yogi, wearing the garments of the directions, should dwell in the charnel ground. For the great yogi who acts in this way, the supreme fruit of realization and liberation is bestowed. "Begging" refers to the practice of the unchanging conduct through recitation. The fortunate one [uses] a staff, a wooden vessel, and a flask of liquor. Through the supreme external objects, the mind is intended to be made to abide. Standing with firm and steady feet, one gazes at the tip of the nose and binds [the mind]. Possessing the supreme application, one is the signless space.

དེ་ བཞིན་སྲོག་གི་ཡོན་ཏན་སེམས། ། སྒོ་དགུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིས། ། གྲོང་དགུ་རུ་ནི་ཡང་དག་སྤྱོད། ། ཡོད་དང་མེད་པར་གང་སེམས་པ། ། དེ་བསམ་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ། ། ཡིད་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡི་གེ་བཞི་པོ་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྦྱིན་ལ་ཆགས་པས་ཁྱིམ་ཁྱིམ་དུ། ། ཆེ་དང་ཆུང་བར་མི་བརྗོད་ཅིང་། ། གང་གིས་འགྱུར་བ་མེད་ཤེས་པ། ། དེ་ཡིས་ཕྱག་རྒྱ་གསལ་བ་འཐོབ། ། རླུང་བཅུ་པོ་ནི་ཡང་དག་འཕྲོག། བཅུ་པོ་ཉི་མ་ཟླ་བའི་འོད། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀུན་སྦྱོར་བས། ། སློང་མོ་སློང་དུ་འགྲོ་བར་བྱ། ། དེར་ནི་འདོད་པས་ཚངས་པ་ཡི། ། གནས་ བཞི་རྟོགས་པའི་གླུ་བླང་ངོ་། ། བྷུཉྫ་ཨི་མ་ཨ་ཎ་ས་ཧཱ་བ་ད་ཀ་མ་ཨི་སོ་ས་ཨི་ཨཱ་ལ། མོ་ཨ་ཨོ་དྷརྨཱ་ཀ་རཎྜ་ཎ་མཱ་ར་ཨུ་ཀཱ་མ་ས་ཧཱ་ཨུ། ཨཙྪ་ཨཀྑ་རུ་ཛེ་པུ་ན་ཨི་སོ་སཾ་སཱ་ར་མི་མུཀྐ། བཧྨ་མ་ཧེ་ས་ར་ཎཱ་རཱ་ཨ་ཎཱ་སཀྑ་ཨུ་སུ་དྷ་ས་ཧཱ་བ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཚིག་འཐོབ་ཅིང་། ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཚིག་ལ་གནས། ། བྷིཀྵནྷེ་ཧི་ཞེས་གང་བརྗོད། ། དེ་ཡི་རྙེད་པ་ཤིན་ཏུ་སྦྱོར། ། དེ་ནས་བཟླས་པ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། ཨི་ལི་ཡི་གེ་བཞི་ཡི་མཐར། ། གསུམ་པོ་ཡིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཟླ་ཚེས་དང་། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ནཱ་དའོ། ། དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཤེས་བྱ་ གང་། ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་བཞི་པའོ། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཡི་གེ་ཡི་མཐར་ཕཊ། ། བདེ་བའི་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མིའི་རུས་པ། ། བརྒྱ་དང་བརྒྱད་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། སྨོན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡང་དག་སྤྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་སྤངས། ། གསལ་ཞིང་འབྲེལ་ བའི་ལྷ་ཆེན་པོ། །

Likewise, the mind, which is the quality of the vital breath, Through the complete purity of the nine gates, Truly courses through the nine cities. Whatever one thinks of as existent or non-existent, That should not be contemplated or meditated upon. By joining the syllable HŪṂ to the mind, One should recite the four syllables. Attached to generosity, from house to house, One should not speak of great or small; Whoever knows the unchanging, By that, the clear mudrā is attained. The ten winds are perfectly seized; The ten are the light of the sun and moon. Through the union of all means and insight, One should go to beg for alms. There, out of desire, one should sing the song That realizes the four abodes of Brahmā: Bhuñja ima aṇasa hāvada kam aiso sa i āla | Mo a o dharmākaraṇḍaṇa māra u kām a sa hā u | Accha akka ruje puna i so saṃsāra mimukka | Brahma mahe sarana rā aṇā sakk a u sudha sa hā va | One attains the words of the unchanging, And abides in the words of the unchanging. "O beggar, beg!"—whatever is thus spoken, That is the supreme application of gain. Then the recitation shall be explained: At the end of the four syllables of I-li, It is adorned by the three. Above that is the crescent moon, And above that is the nāda. Therefore, whatever is to be known, That too is the fourth syllable. HŪṂ HŪṂ, at the end of the syllables, PHAṬ— The mantra of bliss should be recited. The mantra rosary is of human bone; One hundred and eight is the supreme number. One should perfectly practice the vow of aspiration, Completely abandoning desire and hatred. The great deity, luminous and connected,

བཞི་པོ་གང་གི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། དེ་ཡི་དེ་བཞིན་སློང་བ་མིན། ། དག་ཅིང་ངེས་སེམས་སྐལ་པ་ཅན། ། གང་ཡང་། བྷི་ཡིག་རྟོགས་པར་ཀུན་དུ་སྦྱོར། ། ཀྵཾ་ཡིག་གྲོལ་བ་ཡི་ནི་རྒྱུད། ། དེ་ཡི་ཡི་གེ་ངན་འགྲོ་འགྲོག། ཧི་ཡི་ཡི་གེ་འགྱུར་མེད་མཆོག། བྷ་ཡིག་ ཉི་མ་ཞེས་རབ་གྲུབ། ། ཨ་ཡིག་ཟླ་བའི་རི་མོར་འདོད། ། ཀ་ཡིག་བཀྲ་ཤིས་བྱེད་ཤ་ཟ། ། ཤ་ཡིག་རྟག་ཏུ་ལག་ཆུ་སྐྱོང་། ། བླ་མཆོག་ཨ་ཡིག་བླ་མར་བལྟ། ། མ་ཡིག་པ་སངས་དབང་ཕྱུག་མཆོག། མ་ཡི་ཡི་གེ་སྤེན་པར་འདོད། ། དེ་རྣམས་དེ་རུ་དབང་བྱེད་མཆོག། གང་ཡང་། བྷ་ཡི་ཡི་གེ་གཟུགས་སུ་བརྗོད། ། མ་ཡི་ཡི་གེ་རྩེ་གཅིག་སྨྲ། ། ཀ་ཡི་ཡི་གེ་དྲི་ལོངས་སྤྱོད། ། ཥ་ཡི་ཡི་གེ་འང་རོ་ཞེས་པ། ། རེག་བྱ་ཨ་ཡི་ཡི་གེར་བརྗོད། ། དེ་ཧི་ཞེས་ཡིག་སྟོང་པ་སྟེ། ། མ་ཡིག་ང་རྒྱལ་འཇོམས་ཤིང་མཛད། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་མཛད་བརྟུལ་ཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་ རྣལ་འབྱོར་མ་དཔལ་འདུད། ། རྟག་ཏུ་ཕྱི་དང་ནང་དུ་ནི། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་ཡང་དག་སྤྱོད། ། དང་པོ་སྐྱོན་མེད་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་ཐེག་པ་དམན་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དྲི་མ་སྤང་ངོ་། ། དེའི་རྗེས་སུ་སྙིང་རྗེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་སེམས་གནས་ཤིང་མི་གཡེང་བས་ མིའི་ཐོད་པ་མཆོག་གི་སྣོད་དུ་བསླང་བ་རབ་ཏུ་བསྔགས་སོ། ། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་བསམ་པ་དེ་ལྟར་ལྷ་མོ་སྣ་ཚོགས་པའི་གནས་སུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་བཞིན། གང་དུ་མངོན་དུ་བདེ་བར་སེམས་ཤིང་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བས་མངོན་སུམ་དུ་ཚོར་ བར་འདོད་པས། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱའོ། །

For the yogi of any of these four, there is no such solicitation. Pure and of certain mind, the fortunate one should everywhere apply the syllable bhi. The syllable kṣaṃ is the tantra of liberation; its syllables are the companions of the lower realms. The syllable hi is the supreme unchanging. The syllable bha is established as the Sun (Āditya). The syllable a is held to be the mark of the Moon. The syllable ka is the piśāca that brings auspiciousness. The syllable śa always protects the hand-water. The supreme Guru is to be viewed as the syllable a. The syllable ma is the supreme Īśvara, Venus. The syllable ma is held to be Saturn. These are the supreme rulers therein. Furthermore, the syllable bha is said to be form; the syllable ma speaks of one-pointedness; the syllable ka is the enjoyment of fragrance; the syllable ṣa is also said to be taste; touch is expressed by the syllable a. The syllable dhe is emptiness; the syllable ma acts to destroy pride. Through the conduct of both the existent and the non-existent, I bow to the glorious Vajrayoginī. Always, both externally and internally, one should practice and engage in the authentic conduct. First, being faultless, one should perfectly worship the Yoginī and abandon the various stains of the Lesser Vehicle. Following that, with a mind abiding like space in compassion and without distraction, the supreme vessel of a human skull is highly praised for solicitation. Just as one visualizes directly, so too, in the abode of the various goddesses, the yogic food and drink are like [the offerings]. Wherever one feels blissful, desiring to experience it directly through the application of the Bodhisattva, one should act at all times.

དེ་ནས་སློང་མོའི་བཟའ་བ་སྤྱོད་ཅིང་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱའོ། ། གང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་སྦྱོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དང་པོ་ཅེ་སྤྱང་ཅིག་གམ་ཁྱིའི་གནས་སུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་པ་ཤེས་ནས་ འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་བསྒོམ་མོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཆང་འཚོང་མ་དང་། གཡུང་མོ་དང་། གཏུམ་མོ་དང་། སྦོས་མོ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གོས་ཉོས་ལ་ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་ཀུན་དུ་སོ་སོར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟ་བར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་བསམ་པར་བྱའོ། ། རླུང་ཡང་ དག་པར་སྦྱོར་བས་སློང་མོ་བསླང་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་འཚེ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་ལ་ཀརྦྦུར་བཟའ་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའོ། ། གྲོང་དགུ་པོ་ནི་སྒོ་དགུ་རྣམ་པར་དག་པར་ཡང་དག་པར་སྤྱད་དོ། ། པདྨ་དཀར་པོ་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་གྱི་སྣོད་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་དངོས་པོའི་དྲི་རིགས་བསྣམ་ཞིང་བསྒོམ་མོ། ། ལམ་གྱི་རིགས་འདུས་ཤིང་གནས་པའི་ལམ་དུ་གནས་པས་སློང་མོ་སླང་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་སྣའི་རྩེ་ལ་བལྟ་ཞིང་བཅིང་ངོ་། ། སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་མོ། ། ཨཱ་ ལི་བཅུ་གསུམ་པ་ལ་ཟླ་ཚེས་དང་སྟོང་པ་དང་ནཱ་དའོ། ། ཨཱ་ལི་གཉིས་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ཡང་དག་པར་ལྡན་ཞིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཡི་གེའོ། ། ཨཱ་ལི་དྲུག་པ་ལ་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་ནཱ་དའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དག་པའི་ཆོས་འབྱུང་གི་རེའུ་མིག་ཏུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པོ་ ཆོ་གས་དགོད་དོ། །

Then, subsisting on alms-food, one should cultivate compassion for all sentient beings. The yogi who applies himself to the yoga of mere consciousness should first meditate in the abode of a jackal or a dog. Then, having understood the worldly intention, one should meditate on the worldly mind. One should purchase garments from the yoginīs—the wine-seller, the ḍombī, the caṇḍālī, and the ḍombinī—and perform offerings to each of them individually for six months. One should contemplate the qualities of wisdom just as they are in all the worlds. By the perfect application of the winds, one should say, "Beg for alms." Having completely abandoned the harms of desire, hatred, and delusion, one should eat karpūra; this is the specific distinction. One should correctly practice the purification of the nine gates, which are the nine villages. In a vessel like a white lotus, one should smell the scents of the five nectars and the substances of the families and meditate. Abiding on the path where the families of the path are gathered and reside, one should say, "Beg for alms," look at the tip of the nose, and bind [the mind]. One should thoroughly meditate on one's own mind as the inseparability of emptiness and compassion. In the thirteenth āli, there is the crescent moon, the bindu, and the nāda. In the second āli, there is the letter of the conjunction perfectly endowed with space. In the sixth āli, there is the crescent moon, the bindu, and the nāda. In the grid of the source of phenomena (dharmodaya), which is the purity of body, speech, and mind, the twenty-three [syllables] are to be arranged according to the ritual.

བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པས་དག་པའི་གཟུགས་མཛེས་པའི་སྣོད་དུ་སིན་དྷུ་རལ་གསེར་གྱི་སྨྱུ་གུས་བྲིའོ། ། ཨུ་ཨ་ཛ་ར་ཨ་ཨུ་ཨཱ་རེ་ཨ་ཧ་ཨཱི་ཨི་རེ་ཕ་ཨ་ཌ་ས་བྷ་ཨ་ཌ་ཨཱ་ཀ་ཨཱ་ན་ཨཱི་ཨི་ཨེ་ཧ་ཨཱུ་པཾ་ཕ་ཨུ་ཌ་ཨུཾ། ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པས་སྔགས་ཀྱི་གཟུངས་ཀྱི་ཡི་ གེ་རྣམས་དགོད་དོ། ། ན་ཆུང་འབྲིང་པོ་ཙམ་དུ་རྣལ་འབྱོར་མའི་གཟུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། ལོ་ལེགས་ཤིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་བ་དང་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚིག་ས་བརྒྱད་པོ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པས་སྲོག་ལེགས་པར་བརྟེན་ནོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཕཊ་ སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཨི་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཥ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཀོ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿད་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཨེ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། མི་རུས་དཀར་པོའི་ཕྲེང་བ་ལ་སྔགས་དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བཟླས་སོ། ། སེང་གེ་བཞིན་དུ་འཇིགས་པ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་ཡང་དག་པར་སྤྱད་དོ། ། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རླུང་ངེས་པར་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེའི་རང་བཞིན་མངོན་པར་ཤེས་པས་ནི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ ལོ། ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་ངེས་སོ། ། དེ་ནས་ངག་རྣམ་པར་དག་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྲེག་གོ། ། གསལ་ཞིང་འཆད་པའི་མན་ངག་གི་རིམ་པ་ནི། ། ཕྱེད་དང་བཞི་ཡིས་ཁྲུ་ཡི་ལུས། ། བདེ་བའི་ཁྱིམ་དུ་འདོད་པ་ཡིན། ། མི་གཙང་དྲི་མ་དང་ལྡན་པའི། ། ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ནི་བསླང་པར་བྱ། །

One should write with a golden pen in sindhūra upon a beautiful vessel purified with the five nectars and so forth. The syllables of the mantra-dhāraṇī are to be arranged in their proper sequence: u a ja ra a u ā re a ha ī i re pha a ḍa sa bha a ḍa ā ka ā na ī i e ha ū paṃ pha u ḍa uṃ. The form of the Yoginī is like that of a young maiden of middling age. This is for the sake of ensuring good harvests and accomplishing the activities and needs of all sentient beings. By correctly relying on the eight syllables, one properly sustains the life-force. Oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ āḥ i hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ āḥ ṣa hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ āḥ ko hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ āḥ da hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ āḥ e hūṃ phaṭ svāhā. One should correctly recite those mantras over a rosary of white human bone. The fearless yogin, like a lion, should conduct himself throughout the three worlds. The nature of the sun and moon is the perfect expression of the vowels and consonants. The definitive entry of the winds is the nature of the five maṇḍalas. Through the clear realization of that nature, it is the sphere of activity for grasping the nature. One correctly ascertains the nature of both existence and non-existence. Then, through the complete purity of speech, one burns away mundane absorption. The sequence of the clear and explanatory pith instructions is: "With three and a half cubits, the body is the house of bliss; this is what is desired. One should summon the enjoyments that possess the stains of impurity."

འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་ནི་ཤེས་པ་ཡིས། ། ཐར་པ་ཡི་ནི་གནས་སུ་འགྲོ། ། གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པའི་སྒྱུ་མ་ཡིས། ། རོ་ནི་ ཡང་དག་བཟའ་བར་བྱ། ། སྙིང་རྗེ་ལྡན་པའི་ཆང་གི་ནི། ། སྟོང་པའི་རོ་ནི་བཏུང་བར་བྱ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡི་ནི་རོ། ། རོ་དེས་ཡང་དག་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། དེ་ལྟ་བུར་ནི་ཤེས་པ་ཡིས། ། དགའ་བ་ཡི་ནི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་གཟུགས། ། སེམས་དེ་ གསད་པར་བྱ་བ་ཡི། ། བླ་མ་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཞབས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་བསྙེན་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ནི་རྣམ་པ་ཀུན། ། མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟ་བུར་ནི་ཤེས་པ་ཡི། ། དེ་ཡིས་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་སེམས་དང་ནི། ། རྒྱལ་བའི་ སེམས་ནི་མཚུངས་པར་བྱ། ། ལོ་ནི་བཅུ་དྲུག་པར་དུ་ནི། ། སྐྱོན་ནི་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། རང་གི་ཆོས་ནི་ཆེན་པོ་ཡིས། ། སྲུང་བ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་བྱ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཤེས་པ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སྤྱོད་པ་བྱ། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས་ནི། ། གཅིག་ པ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྐྱོན་གྱི་སྟོབས་ནི་དུ་མ་རྣམས། ། གསལ་ཞིང་བརྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད། ། ཆང་གི་མཆོད་པ་དུ་མ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་མཆོག་གི་དྲ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟ་བུར་ནི་ཤེས་པ་ཡིས། ། དེ་ཡིས་འཁོར་བ་ལས་ནི་གྲོལ། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་ནི། ། མི་བརྟན་པར་ནི་མཐོང་ བ་བཞིན། ། ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་ནང་གི་ནི། ། མེད་པའི་སེམས་ཅན་དང་མཚུངས་སོ། ། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མས་བྱས་པ་ཡི། ། སེམས་ཅན་ལྟ་བུར་འདོད་པ་ཡིན། །

Desire, hatred, and delusion— All of these must be completely cleared away. By knowing it in such a way, One will go to the state of liberation. Through the illusion of the two-by-two embrace, The flavor should be truly consumed. With the wine of compassion, The flavor of emptiness should be drunk. By that flavor of the coemergent, One will be truly liberated. By knowing it in such a way, One will reach the supreme joy. The mind that [perceives] The various forms of phenomena Should be slain. One should attend upon the lotus feet Of the gurus, the supreme gurus. All aspects of sentient beings Should be viewed as being equal. By knowing it in such a way, One thoroughly investigates all phenomena. The worldly mind and The mind of the Victorious Ones Should be made equal. Until the age of sixteen, One should not speak of faults. With the great dharma of oneself, One should perform the great protection. By knowing it in such a way, One should conduct oneself in all things. Body, speech, and mind Are of a single nature. The many powers of faults Must be made clear and stable. With many offerings of wine, One should weave the supreme wheel. By knowing it in such a way, One is liberated from saṃsāra. Just as the moon in water Is seen to be unstable, Just as the beings within a dream Are like non-existent beings, So too are beings Accepted as being like illusions.

དེ་ལྟ་བུར་ནི་ཤེས་པ་ཡིས། ། དེ་ཡིས་ཐོས་པ་འཛིན་པ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པས་ བཟླས་པ་བྱ། ། ཇི་ལྟར་དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟ་བུར། ། དེ་དག་གི་ནི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཌོམྦི་པ་ཡི་ནི། ། ཞབས་ཀྱི་རྡུལ་ཀྱང་དེ་ལྟར་བུར། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཚུངས་པར་བྱ། ། ཌོམྦི་པའི་སློང་མོའི་འགྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རབ་ཏུ་བསྔགས་པའི་ གནས་ཆེན་པོ་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་པ་བལ་པོ་ཡམ་བུའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ། སྒྲ་པ་ཆེན་པོ་ཛི་ཏ་ཀརྞྞ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་ཉི་མ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། ། སའི་སྟེང་དུ་ཉི་ཟླ་ལྟར་གྱུར་ཅིག།

By knowing it in such a way, one retains what has been heard. Just as with a wish-fulfilling jewel, one should perform the recitation with such knowledge. Just as with a wish-granting tree, such is their nature. Just as with the dust from the feet of Ḍombīpa, one should make it equal to space. This concludes the Commentary on Ḍombīpa’s Begging Verses. In the great and highly praised sacred site of Upapīṭha, the city of Yam-bu in Nepal, this was translated by the great grammarian Jitākarṇa and the translator, the Śākya monk Nyima Gyaltsen Pal Zangpo. May it become like the sun and moon upon the earth.