A Sādhana of the Glorious Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཧེ་བཛྲ་སཱ་དྷ་ན། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་ སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཀུན་སྤངས་ཀྱང་། ། ཐབས་ཆེན་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ལས། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མགོན་ལ་འདུད། ། རབ་སྦས་ས་ཡི་ཆ་འགའ་ཞིག། གླ་རྩི་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་པར། ། འཇམ་པའི་ སྟན་གྱི་སྟེང་འདུག་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ལྟར་གོམས་པར་བྱ། ། སྙིང་གར་པཾ་སྐྱེས་པདྨ་བསམ། ། ཨ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་ཟླ་བའོ། ། དེར་ནི་དུགས་འཐུང་སྣང་བ་ཡིས། ། རང་ལུས་རྣམ་པར་དཔྱད་བྱ་སྟེ། ། རྐང་པ་ནས་ནི་མགོ་མཐར་ཡང་། ། བཤང་གཅི་སོགས་ཀྱིས་རབ་གང་བ། ། རྡུལ་ཕྲན་ལ་ སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་མེད། ། ལུས་དྲན་ཉེ་བར་གཞག་བྱས་ནས། ། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་རྣམ་པ་ཡི། ། ཚོར་བ་ཡང་ནི་དེ་ཉིད་དུ། ། མེད་པར་ཕྱི་ནས་རྣམ་པར་དཔྱད། ། ཚོར་དྲན་ཉེ་བར་གཞག་བྱས་ནས། ། སེམས་ལས་དཔྱད་བྱ་དེ་ཉིད་དུ། ། ལུས་སོགས་རྣམས་ལས་ ཕྱིར་གྱུར་པའི། ། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ། གཟུང་བའམ་ནི་འཛིན་པའི་གཟུགས། ། ཡོད་མིན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སེམས་ནི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་པས། ། ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་དཔྱད་བྱ་སྟེ། ། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་མཚན་ཉིད། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་མེད་དོ། ། ཆོས་ནི་དྲན་པ་ ཉེར་གཞག་པ། ། བྱས་ནས་སླར་ཡང་སྔགས་དྲན་བྱ། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་སྤྲོས་དེའི། ། སྣང་བས་མ་ལུས་འགྲོ་བ་ནི། ། དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་དུད་འགྲོ་ལྷ། ། ལྷ་མིན་མི་ཡི་འགྲོ་བ་ཡང་། ། སྐྱེ་དང་རྒ་དང་འཆི་བ་དང་། །

In the language of India: Śrīhevajrasādhana. In the language of Tibet: dPal kye rdo rje’i sgrub pa’i thabs (The Sadhana of the Glorious Hevajra). Homage to the glorious Heruka Vajra. Although all conceptual constructions are abandoned, from that which possesses the nature of great skillful means, the essence of all things—homage to the glorious protector Heruka. In a certain well-concealed part of the earth, smeared with musk and the like, sitting upon a soft cushion, one should practice this yoga in the following way. Visualize a lotus born from the syllable paṃ at the heart, and a moon disk born from the syllable a. There, by means of the light of the smoke-drinker (the smoke-colored haṃ), one should thoroughly analyze one’s own body from the feet to the top of the head, seeing it as completely filled with excrement, urine, and so forth. When analyzed through the divisions of atoms and so on, it is found to have no inherent nature. Having established the application of mindfulness to the body, one should subsequently analyze feelings—such as pleasure, pain, and so forth—to find that they likewise lack inherent existence. Having established the application of mindfulness to feelings, one should analyze the mind itself; there is no so-called "mind" that exists apart from the body and so forth. The nature of things is that there is no form of either the grasped or the grasper. Through the application of mindfulness to the mind, all phenomena are to be analyzed; the characteristics of the aggregates, elements, sense bases, and so forth, are also non-existent in reality. Having established the application of mindfulness to phenomena, one should then recollect the mantra. From the pores of the skin, light radiates forth, and by that light, all beings without exception—the realms of hell-beings, hungry ghosts, animals, gods, asuras, and humans—as well as birth, aging, and death, [are illuminated].

ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་གདུངས་མཐོང་སྟེ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་ནས། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྒྲོལ་བའི་རྒྱུར། ། བསོད་ནམས་དག་ནི་འཕེལ་སླད་དུ། ། བླ་མ་ལྷ་དང་རྒྱལ་བ་ཡང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་བཅས་རྣམས། ། མཐོང་ནས་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་བརྟག། ཐོག་མར་སྔགས་(སྟེ་,ཏེ་)རང་སྙིང་གི། ། ས་བོན་མེ་ཏོག་བདུག་སོགས་སྤྲོ། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་དེ་བཞིན་སྒྲོན། ། དྲི་དང་ལྔ་པ་ཞལ་ཟས་སོ། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་སོགས། ། ཕྲེང་མ་བླ་གོས་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟ་གླང་མི་ཡི་བུད་མེད་སོགས། ། ཐམས་ཅད་རིན་ཆེན་རིགས་ལས་བྱུང་། ། ཕྱི་རོལ་ཀུན་དུ་གཽ་རཱི་སོགས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་འཛིན་ སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྡིག་པ་རྣམས་ནི་བཤགས་པར་བྱ། ། བསོད་ནམས་ལ་ནི་རྗེས་ཡི་རང་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ལམ་རྟེན་མཐར་ཐུག་པའི། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཐོག་མར་བརྗོད། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ། ། ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་རྒྱུ། ། གང་ཞིག་འགྲོ་ཀུན་དབྱེར་མེད་པས། ། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་གཟུང་། ། སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དེ་དགའ་བ་དང་། ། དེ་ནས་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རང་བཞིན་བྲལ་ཕྱིར་སྟོང་པ་སྟེ། ། རྒྱུ་མེད་ པ་ལས་མཚན་མ་སྟེ། ། རང་གི་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པས། ། འགྲོ་བ་སྨོན་པ་དང་ཡང་བྲལ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་སྟོང་བལྟས་ནས། ། དང་པོར་ཉིད་དུ་སྔགས་བརྗོད་བྱ། ། དེ་ནས་ཉི་གནས་ཧཱུཾ་ཡིག་གི། །

Seeing those tormented by downfalls, and focusing upon great compassion, in order to become the cause for their liberation and to increase merit, one should visualize the gurus, deities, Victorious Ones, and the assembly of bodhisattvas, and perform offerings. First, from the seed syllable at one’s own heart, emanate flowers, incense, and so forth. The mantra is: OṂ VAJRA PUṢPE ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Flowers, incense, likewise lamps, perfumes, and fifthly, food; parasols, victory banners, streamers, and so on; garlands, upper robes, and the like; horses, elephants, humans, women, and so forth—all these arise from the jewel family. Throughout the exterior, emanate Gaurī and the others, holding the five nectars. One should confess misdeeds, rejoice in merit, take refuge in the Three Jewels, and cultivate the awakening mind (bodhicitta). Then, first recite the verses that are the ultimate support for the path, beginning with "In the Three Jewels..." and so forth. Then, having received the Tathāgata’s command, for the sake of benefiting sentient beings, one should firmly grasp great love, as all beings are indivisible. Having generated compassion, then joy, and then one should meditate on equanimity. Because it is devoid of intrinsic nature, it is empty; because it is without cause, it is signless; because it cannot be differentiated by one’s own conceptualization, beings are also free from aspiration. Then, having viewed everything as empty, first recite the mantra. Then, from the syllable HŪṂ abiding upon a sun disk...

སྔགས་ལས་འཐོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་གུར། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོན་བསམ་བྱ་ཞིང་། ། ཁང་ བརྩེགས་(ཡང་,ཀྱང་)ནི་འབྱུང་ལས་སྐྱེས། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། དོ་ཤལ་སྣམ་བུ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། དེར་ནི་དབུས་སུ་པདྨ་དམར། ། འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསམ་པར་བྱ། ། དེར་ནི་ཟེ་འབྲུ་ལ་གནས་པའི། ། བདུད་བཞི་པོ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཚངས་པ་དབང་པོ་ ཉེ་དབང་དྲག། དེ་བཞིན་གཤིན་རྗེ་ནོར་སྦྱིན་དང་། ། བདེན་བྲལ་དང་ནི་ཐགས་བཟང་རིས། ། འདབ་བརྒྱད་རྣམས་སུ་ལེགས་བསམ་བྱ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཟླ་ཉིའི་དབུས། ། ཧཱུཾ་ཨཾ་བསམ་བྱ་དེ་དག་གིས། ། ཐོད་གྲི་རང་གི་ས་བོན་གྱིས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའང་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་རྣམ་ ལྔ་མངོན་བྱང་ཆུབ། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མེ་ལོང་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དག། ཟླ་ཉི་དག་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ལྷ་ཡི་ས་བོན་ཕྱག་མཚན་གྱིས། ། སོ་སོར་རྟོག་པར་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་རྣམས་གཅིག་ཉིད་ནན་ཏན་ཏེ། ། རྫོགས་པ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་བྱས་ ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་རང་ཉིད་འགྱུར། ། ཕྱག་མཚན་ཞལ་སོགས་སྲས་བཞིན་ཏེ། ། ཟླ་བ་ཆུ་ཤེལ་ནོར་བུའི་འོད། ། དགའ་བས་གཉིས་གཉིས་སྙོམས་འཇུག་པས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱ། ། བསྲུབ་བྱ་སྲུབ་བྱེད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདེ་ཆེན་གོ་འཕང་ལ་བཞུགས་ སོ། ། པདྨར་བྱང་སེམས་རྣམ་པ་ལས། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་རྣམ་པ་འཛིན། ། དེ་ནས་གཽ་རཱི་སྐུ་མདོག་གནག། གྲི་གུག་དང་ནི་ཉ་འཛིན་པ། ། ཡང་ན་ཙཽ་རཱི་བཙོད་ཀྱི་མདོག། ཌ་མ་རུ་དང་ཕག་པ་ཅན། ། འཛིན་པ་ལྷོ་རུ་བསམ་པར་བྱ། །

One should visualize the vajra tent emerging from the mantra, reaching the dharmadhātu. The multi-storied palace arises from the elements; it is square with four doors, adorned with necklaces, friezes, and so forth. In its center, one should visualize a red eight-petaled lotus. Upon its pericarp, one should visualize the four Māras: Brahmā, Indra, Upendra, and Rudra, as well as Yama, Vaiśravaṇa, Nairṛti, and Vemacitrin; these should be clearly visualized on the eight petals. In the center of the moon and sun, which are the vowels and consonants, one should visualize HŪṂ and AṂ. From these, one should emanate the skull-cup and flaying knife, blessed by their respective seed-syllables. There, the yogi should meditate on the fivefold manifest awakening. The mirror-like and the wisdom of equality are renowned as the moon and sun. Through the deity’s seed-syllable and hand-symbol, the wisdom of discernment is described. Their unification is the wisdom of accomplishment; it is the pure dharmatā of perfection. Having performed the emanation and reabsorption, one becomes Vajrasattva oneself. With hand-symbols, faces, and so forth, like a son, possessing the light of a moon, crystal, or jewel, through the union of the two in bliss, all the Buddhas are gathered. By the union of the churner and the churned, one abides in the state of great bliss. From the form of the bodhicitta in the lotus, Gaurī and the others take their forms. Then, Gaurī is black in color, holding a curved knife and a fish; or else, Caurī is the color of madder, holding a ḍamaru and a pig; these should be visualized in the south.

རོ་ལངས་མ་ནི་ནུབ་ཏུ་དགོད། ། སེར་མོ་རུས་སྦལ་ སྣོད་འཆང་མ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་བཞུགས་པ་ཡིན། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་མརྒད་འོད། ། སྦྲུལ་དང་གཡོན་ན་སྣོད་དག་གོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་པུཀྐ་སཱི། ། དབང་སྔོན་འོད་དེ་སེང་གེ་འཛིན། ། ཕྱག་གཡོན་ན་ནི་དགྲ་སྟའོ། ། ཤ་བ་རཱི་ནི་མེ་རུ་དགོད། ། ཟླ་བ་ཆུ་ཤེལ་ནོར་བུའི་འོད། ། ཕྱག་ན་དགེ་སློང་ འཁར་སིལ་ཡང་། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་གཏུམ་མོ་གནག། འཁོར་ལོ་དང་ནི་གཤོལ་འཛིན་མ། ། རླུང་དུ་གཡུང་མོ་སྣ་ཚོགས་མདོག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་དག་པས། ། གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི། ། སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ་བསམ་པར་བྱ། ། གཾ་ཙཾ་བཾ་གཾ་པཾ་ཤཾ་ལཾ། ། ཌཾ་གི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་དབྱུང་། ། ཀཀྐོ་ལ་ལས་རིམ་ཇི་བཞིན། ། གར་གྱིས་རོ་ཡི་སྟེང་དུའོ། ། སྤྱན་གསུམ་སྐྲ་ནི་གྱེན་དུ་སྟེ། ། མགོ་བོའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། ལྷ་མོ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་འཛིན་པ། ། སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་ཐོད་པ་བྱས། ། སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་སྐེད་པར་གནས། ། སྤྱན་དམར་ སྨིན་མ་སེར་སྐྱའོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་ལྟར་རྣམ་བསམས་ནས། ། གཙོ་བོ་རིག་མར་བཅས་པ་དག། ཞུ་བས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལས། ། ཞུ་བ་མར་གྱི་བུམ་པ་བཞིན། ། དེ་མཐོང་ནས་ནི་སྦོམ་པོ་སྔོན། ། གྲྭ་བཞིའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། སྒྲ་སྙན་པ་ཡི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་ དོན་དུ་སད་པར་བྱེད། ། ཁྱོད་བཞེངས་རྗེ་བཙུན་སྙིང་རྗེའི་ཡིད། ། པུཀྐ་སཱི་དག་ཡོངས་སུ་སྐྱོབས། ། སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་དོར་ནས་ནི། ། བདེ་ཆེན་སྦྱོར་བས་བདག་འདོད་མཛོད། ། ཁྱོད་མེད་ན་ནི་བདག་འགུམ་པས། །

Vetālī is placed in the west; she is yellow, holding a tortoise vessel, and sits in the half-lotus posture. Ghasmarī has the luster of emerald; she holds a snake and a vessel in her left [hand]. Pukkasī is in the northeast; she has the luster of sapphire and holds a lion, with a battle-axe in her left hand. Śavarī is placed in the southeast; she has the luster of a moon-crystal gem and holds a monk’s mendicant’s staff in her hand. Caṇḍālī is black in the southwest, holding a wheel and a plow. In the northwest is Ḍombī, of variegated color. Because they are the purity of the Tathāgatas, one should visualize them making the threatening gesture with their left hands together with a vajra. They are emanated from the seed-syllables Gaṃ, Caṃ, Vaṃ, Ghaṃ, Paṃ, Śaṃ, Laṃ, and Ḍaṃ, in sequence from the kakkola. They dance upon corpses. They have three eyes and hair standing upright, adorned with garlands of human heads as flowers. The goddesses hold the five mudrās, and skull-cups are placed upon their crowns. A tiger-skin skirt is draped around their waists. Their eyes are red and their eyebrows are pale yellow. Having visualized the wheel in this way, the principal deity together with the consorts melt from great passion, like a vessel of melted butter. Seeing this, the four goddesses in the corners, with the four thick ones, awaken [the deity] for the sake of sentient beings with melodious songs: "Arise, O Venerable One, whose mind is compassion! Protect us, O Pukkasī! Abandoning the nature of emptiness, please desire me through the union of great bliss! Without you, I shall die."

ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་བཞེངས་ཤིག། སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་ཉིད་དོར་ནས། ། རི་ཁྲོད་ མ་ཡི་བྱ་བ་སྒྲུབས། ། དགའ་གཙོ་འཇིག་རྟེན་མགྲོན་གཉེར་མ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཞུགས་སམ་ཅི། ། ཁྱོད་མེད་ཕྱོགས་ནི་མི་འཚལ་པས། ། གདོལ་པ་མོ་བདག་ཞུ་བ་བགྱིད། ། བདག་གིས་ཁྱོད་ཐུགས་མིག་འཕྲུལ་ཤེས། ། ཀྱེ་མ་མིག་འཕྲུལ་ཅན་ཁྱོད་བཞེངས། ། གཡུང་མོ་བདག་ནི་གྲོང་ཁྱེར་རམ། ། སྙིང་རྗེ་ཆད་པར་མ་མཛད་ཅིག། ཨཾ་ཧཱུཾ་དག་གིས་གྲི་གུག་དང་། ། པདྨའི་སྣོད་ཀྱང་བསམ་པར་བྱ། ། སྤྲོས་ལས་ཞུ་བ་ལས་རབ་བཞེངས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣམ་པའི་སྐུ། ། ཞལ་བརྒྱད་པ་ལ་ཞབས་བཞི་པ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱག་གིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་སྤྱན་གྱིས་ཕྱུག། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་རྣམ་པར་གཙིགས། ། གཡས་སུ་ཡང་ནི་དཀར་བའི་ཞལ། ། གཡོན་པ་དམར་པོར་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། སྤྱི་བོར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། མགོ་བོའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། ལྷ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་འཆང་ཞིང་། ། སྤྱི་བོར་ཐོད་པ་བྱས་པའོ། ། སྒེག་པ་ལ་སོགས་རོ་དང་ལྡན། ། སྐུ་མདོག་ནག་ཅིང་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། ། འཁོར་ ལོ་རྣ་ཆ་མགུལ་རྒྱན་དང་། ། ལག་(གདུག་,གདུབ་)སྐ་རགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། བདུད་ཀྱི་རྒྱབ་ཏུ་བཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་བསྡིགས་པར་མཛད། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། ཕྲག་པར་འཁྱུད་པའི་བདག་མེད་མ། ། གཡོན་ན་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ། གཡས་ན་གྲི་གུག་ འཆང་བ་མོ། ། རབ་འཇིགས་ལྷ་མོ་ནག་མོར་གྱུར། ། རྗེ་བཞིན་རྒྱན་དང་ལྡན་པའོ། ། གླང་པོ་རྟ་བོང་གླང་རྔ་མོ། ། མི་དང་ཤ་ར་བྷ་བྱི་ལ། ། སྐྲག་པ་ཐོད་པ་བརྒྱད་རྣམས་སུ།

O Hevajra, arise! Abandoning the very nature of emptiness, perform the activities of Śavarī. O Lord of Joy, you who are the guest of the world, do you remain in emptiness? Since I do not know the direction without you, I, Caṇḍālī, make this request. I know the magical display of your mind; O you who possess magical display, arise! I, Ḍombī, am in the city; do not let your compassion be severed. With the syllables AṂ and HŪṂ, one should visualize a curved knife and a lotus vessel. From the melting of the emanations, arise perfectly in the form of your own deity’s body: eight-faced, four-legged, adorned with sixteen arms, and endowed with twenty-four eyes. The upper face is gaping; the right face is white, and the left should be meditated upon as red. On the crown is a crossed vajra, adorned with a garland of human heads. Wearing the five divine mudrās, a skull-cup is placed upon the crown. Possessing the flavors of the erotic and so forth, the body is black and extremely terrifying. Adorned with a wheel, earrings, a necklace, bracelets, and a belt, he sits upon Māra and threatens the gods and asuras. He dwells in the dance of the half-lotus posture, with Nairātmyā embracing his shoulder. On the left, she holds a skull-cup and a khaṭvāṅga; on the right, she holds a curved knife. The terrifying goddess has become black, possessing ornaments just like her Lord. In the eight skull-cups are an elephant, a horse, a donkey, an ox, a camel, a human, a śarabha, and a cat.

། གཡས་པའི་ཕྱག་རྣམས་ཀྱིས་འཆང་ངོ་། ། ས་དང་ཆུ་རླུང་མེ་དང་ནི། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ཡང་དག་ ལྡན། ། མཐར་བྱེད་དང་ནི་ནོར་སྦྱིན་ཉིད། ། ཕྱག་གཡོན་ཐོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སྤྱན་དམར་སེར་སྐྱའི་སྨིན་མ་ཅན། ། མགོ་སྐྱེས་གྱེན་དུ་འབར་བའོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་རང་ཉིད་འགྱུར། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་གནོན་བྱེད། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་པར། ། དགུག་གཞུག་བཅིང་ དང་དབང་དུ་བྱ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿསྔགས་བརྗོད་པས། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་གཅིག་ཉིད་བྱ། ། མིག་ལ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། རྣ་བར་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ། ། སྣ་ལ་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཁ་ལ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཕྲག་དོག་ཏུ་བཤད་ལུས་ལ་བསམ། ། ཡིད་ལ་བདག་མེད་མ་དགོད་དོ། ། གཟུགས་ ནི་གཽ་རཱི་སྒྲ་ཆོམ་རྐུན། ། རོ་ལངས་མ་ནི་དྲིར་བརྗོད་བྱ། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་རོ་ལངས་མ། ། རེག་ལ་ས་སྤྱོད་མ་རུ་དྲན། ། ཆོས་ཁམས་མཁའ་སྤྱོད་མ་རུ་འགྱུར། ། ཞེས་པ་སྐྱེ་མཆེད་སྦྱོང་བའོ། ། གཟུགས་ཕུང་རྡོ་རྗེ་མ་རུ་འགྱུར། ། ཚོར་བ་ཡང་ནི་དཀར་པོ་ཉིད། ། འདུ་ཤེས་ཆུ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། འདུ་ བྱེད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་གནས་སོ། ། སྦོས་མོ་རི་ཁྲོད་མ་ཉིད་དང་། ། གཏུམ་མོ་གཡུང་མོ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ས་ཆུ་མེ་དང་རླུང་རྣམས་ལ། ། སྦྱང་སླད་རྣལ་འབྱོར་པས་དགོད་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་བདག། ཡེ་ཤེས་ས་བོན་འོད་སྤྲོས་པས། ། མཁར་བཞུགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ནི། ། དབང་གི་སླད་དུ་གསོལ་བ་གདབ། ། སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཧེ་རུ་ཀའི། །

He holds [the implements] with his right hands. Earth, water, wind, fire, and the moon and sun are perfectly present. Yama and Vaiśravaṇa are held in the left hands with the skull-cups. His eyes are reddish-yellow with eyebrows of a pale hue, and his hair blazes upward. Then the yogi himself becomes [the deity], who utterly suppresses all the malevolent. One should summon, enter, bind, and subjugate the wisdom wheel perfectly. By reciting the mantra jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, one should make it one with one’s own wheel. In the eyes, one becomes Mohavajrā; in the ears, Dveṣavajrā; in the nose, Mātsaryavajrā; in the mouth, Rāgavajrā; and one should contemplate the body as Iṣrṣyāvajrā. One should place Nairātmyā in the mind. Form is Gaurī, sound is Caurī, and the corpse-demoness (Vetālī) is said to be smell. Ghasmarī is taste, and one should remember the tactile as Pukkasī. The dharma-element becomes Khagā (Ḍākinī); thus is the purification of the sense bases. The aggregate of form becomes Vajrā, feeling becomes Pāṇḍarā, perception is Vāriyoginī, and the aggregate of formations is Vajraḍākinī. By the nature of the aggregate of consciousness, Nairātmyayoginī abides. Pukkasī, Śavarī, Caṇḍālī, and Ḍombī—these the yogi should place in order to purify earth, water, fire, and wind. Then, the Lord of the mandala wheel, by emitting light from the wisdom seed-syllable, should supplicate the Buddhas residing in the sky for the sake of empowerment. Those Buddhas [become] Heruka’s...

རྣམ་པས་ཆོ་གས་དབང་བསྐུར་རོ། ། གཽ་རཱི་སོགས་དང་སྤྱན་མ་སོགས། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རབ་མཆོད། ། བདུད་རྩི་ ལྔ་པོས་རྒྱས་པ་ཡི། ། བུམ་པ་མེ་ཏོག་ཆར་ལྡན་པས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དབང་བསྐུར་འགྱུར། ། དབུ་རྒྱན་དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ཀྱིས་ཏེ། ། གཽ་རཱི་པུཀྐ་སཱི་ཉིད་ཀྱང་། ། ཐུགས་དབང་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་བྱ། ། ཆོམ་རྐུན་རི་ཁྲོད་སྐུ་ཡི་དབང་། ། རོ་ལངས་མ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། གཏུམ་ མོའི་དབུ་རྒྱན་ལ་ཡང་དེ། ། གཡུང་མོ་ཆགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། གྷསྨ་རཱི་ཡང་དབང་བསྐུར་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་རྟག་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་ནས་མཆོད་དེ་བདག་ཉིད་ནི། ། བསྟོད་པས་ཀུན་དུ་དགྱེས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་གྲོགས་མོས་ཡོངས་བསྐོར་ཁྱོད། ། ཁྱོད་ནི་ རང་གི་ཐུགས་ཀྱིས་མཆོག་བརྙེས་པ། ། འདིས་ནི་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་འགྲོ་ཀུན་མཛེས། ། སྙིང་རྗེའི་ཐུགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་སད་པར་མཛད། ། སྒྱུ་མའི་སྒྲོས་པ་ལྟུང་མཛད་རྡོ་རྗེ་ཀྱེ། ། དགྱེས་མཛོད་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེ། ། བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ནས་ནི། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་མ་ཅན། ། བརྟན་ཞིང་རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་ཟླར་གནས། ། ས་བོན་ཐིག་ལེར་སོང་ཞིང་སྤྲོ། ། སྔགས་ཕྲེང་ཕྱི་རོལ་འགྲོ་བ་ན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ། ། བསྡུ་ཞིང་སླར་ཡང་སྔགས་པ་ཡིས། ། སྲོག་དང་ཐུར་སེལ་ཤིན་ཏུ་ བསྡམ། ། བཟླས་པ་བྱས་ནས་བསོད་ནམས་དེ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྔོ་བར་བྱ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་པ་ན། ། སྨོན་ལམ་འདི་ནི་བཀླག་པར་བྱ། །

One confers the empowerment through the ritual forms. The hosts of goddesses, such as Gaurī and Locanā, make extensive offerings. With vases filled with the five nectars and containing a rain of flowers, the yogin is empowered. The glorious crown is [conferred] by the Mind [family]; Gaurī and Pukkasī likewise seal it with the Mind empowerment. Caurī and Śavarī are the Body empowerment; Vetālī is Ratnasambhava. Caṇḍālī is also the crown; Ḍombī is the Vajra of Passion. Ghasmarī is also the site of empowerment; the yogin should meditate on this constantly with awareness. Then, having made offerings, one should fully please oneself with praises: "O you who are completely surrounded by a host of yoginī companions, you have attained the supreme through your own mind. By this, all moving and non-moving beings are beautified. With a compassionate heart, you awaken sentient beings. O Vajra, you cause the illusory elaborations to fall. Be pleased, glorious Heruka Vajra! Having tasted the nectar, preceded by the emanation and reabsorption, with a stable and one-pointed mind, perform the mantra recitation. Residing in the moon at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), the seed-syllable enters the bindu and emanates. When the mantra garland goes outside, it performs the benefit of all sentient beings. Gathering it back, the mantrin should again firmly restrain the life-wind and the downward-clearing wind. Having performed the recitation, one should dedicate that merit to sentient beings. When arising from meditative absorption (samādhi), one should recite this aspiration prayer."

རིགས་སུ་སྐྱེ་དང་དམ་ཚིག་ཅན། ། སྨྱོ་མེད་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སྟོན། ། བརྩེར་ལྡན་བླ་མར་གུས་པ་དང་། ། སྐྱེ་བ་ནས་ནི་སྐྱེ་བར་གྱུར། ལག་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་མཚན། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་ནི་ཀློག་པ་དང་། ། བཙུན་མོའི་ཁུ་བ་ཡང་དག་པར། ། སྐྱེ་བ་སྐྱེ་བར་འཐུང་གྱུར་ཅིག། དེ་ནས་གཏོར་སོགས་ཆོ་ག་ནི། ། ཇི་བཞིན་ངལ་སོའི་དོན་དུའོ། ། ཐུན་མཚམས་སུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། དང་པོར་མཆོད་དེ་བཟླ་ཞིང་བཟླ། ། ཐུགས་ ཀའི་འཁོར་ལོར་འཇུག་པའི་མཐར། ། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་བདེ་བའོ། ། གླུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་སྔ་བར་ནི། ། བཤད་པའི་ཆོ་གས་ལངས་ནས་ནི། ། བཟླ་བྱ་ནུས་པ་རྙེད་པ་ན། ། རྫོགས་པར་སེམས་ཅན་དོན་བརྩམ་མོ། ། ཞེས་པ་འདི་བྱས་དགེ་ཞིང་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི། ། མ་ལུས་སེམས་ ཅན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། དྲི་མ་དང་བྲལ་དགེ་བར་བསགས་པ་གང་། ། དེ་ཡིས་འགྲོ་བས་ནམ་མཁའ་ཐོབ་གྱུར་ཅིག། དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཌོམྦི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གྲགས་པ་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ སྤྱན་སྔར། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བ་ན་རཏྣ་དང་། གཞོན་ནུ་དཔལ་གྱིས་ཁ་ཆེ་དངུལ་གྱི་བུམ་པའི་འགྲེལ་པ་དང་མཐུན་པར་བསྒྱུར། །

Born into the family, possessing the samaya, Free from madness, teaching Hevajra, Devoted to the compassionate Guru, May I be so from birth to birth. With hands marked by vajra and bell, Reading the profound Dharma, And truly drinking the consort’s fluid, May I do so from birth to birth. Then, the ritual of the torma and so forth, Is for the purpose of resting as prescribed. Likewise, during the intervals between sessions, First making offerings, one should recite and recite. At the end of entering the wheel of the heart, Wisdom and method are bliss. Before being exhorted by the songs, Having arisen according to the explained ritual, When the capacity to recite is attained, One should fully undertake the welfare of sentient beings. By the virtue and bliss of composing this sādhana, Which accomplishes great bliss for all sentient beings without exception, Whatever stainless merit has been accumulated, By that, may all beings attain the sky-like state. The Sādhana of Glorious Hevajra composed by the venerable Ḍombīpa is complete. In the presence of the great Dharma King Drakpa Jungné, the great Paṇḍita Vanaratna and Zhönnu Pal translated this in accordance with the commentary on the Kashmiri Silver Vase.