A Praise of the Venerable Glorious Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཧེ་བཛྲ་བྷ་ཌ་རཱ་ག་སྟོ་ཏྲ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་བྷ་ཌ་རཱ་གའི་བསྟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐམས་ཅད་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མཆོག། གདོད་ནས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གནས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་པ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ ལ་ཕྱག་འཚལ། ། བདག་མེད་མ་ཡིས་མགུལ་ནས་འཁྱུད། ། དབུ་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་འབར། ། ཞལ་བརྒྱད་པོ་ལ་སྤྱན་གསུམ་པ། ། མགོན་པོ་དེ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། སྤྱི་བོ་དང་སྟེང་ནག་པོ་མཛེས། ། དཀར་དང་དམར་པོ་གཡས་དང་གཡོན། ། གང་གི་ལྷག་ མའི་ཞལ་རྣམས་ནི། ། ནག་པོ་དེ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གླང་པོ་རྟ་བོང་གླང་རྔ་མོ། ། མི་དང་སེང་གེ་དེ་བྱི་ལ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་བརྒྱད་ལ་གནས་པའི། ། ཐོད་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་པོ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་། ། ཟླ་ཉི་གཤིན་རྗེ་གསང་བ་པ། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་བརྒྱད་ལ་གནས་པའི། ། ཐོད་པར་འཛིན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞབས་བཞི་ཡིས་ནི་བདུད་བཞི་པོ། ། མཉམ་པར་མནན་ཅིང་གཅེར་བུ་ཉིད། ། ཉི་མར་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་དང་སྔོ། ། གར་མཛད་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་བདག་ཉིད་འཇིགས། ། འཛག་པའི་མགོ་བོས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་རྣམ་དག་པའི། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་སྤྱི་བོར་མཚན། ། དཔྲལ་བར་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད། ། དམ་པའི་དགའ་བ་ཡང་དག་ཐོབ། ། བདེ་ཆེན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཽ་རཱི་ཤར། ། ཡན་ལག་གནག་ཅིང་གཡོན་ན་ཉ། ། གཡས་པ་ན་ནི་གྲི་གུག་འཛིན། ། ཚངས་པ་མནན་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། །

In the language of India: Śrīhevajrabhaṭṭārakastotra-nāma. In the language of Tibet: Dpal kye rdo rje’i bhaṭṭāraka’i bstod pa zhes bya ba (The Praise of the Glorious Hevajra Bhaṭṭāraka). Homage to the glorious Hevajra! Homage to Hevajra, the supreme nature of all things, who abides as the primordial self of all, the non-duality of method and insight. Homage to the Lord embraced by Nairātmyā, his yellow hair blazing upward, with eight faces, each with three eyes—to him I prostrate. His crown and upper face are beautiful and black; the right and left are white and red. To him whose remaining faces are black, I prostrate. He holds the eight skull-cups containing an elephant, horse, donkey, ox, camel, human, lion, and cat in his eight right hands. To him who holds the skull-cups containing earth, water, fire, wind, moon, sun, Yama, and the Guhyaka in his eight left hands, I prostrate. With four legs he tramples the four Māras equally; naked and blue, with right leg extended upon the sun, he performs the dance—to him I prostrate. Terrifying as the nature of the four cakras, adorned with dripping heads, and likewise adorned with the six mudrās of the pure Tathāgatas. Marked at the crown with a crossed vajra and the Lord of the Family at the forehead, having attained the sublime joy, to that Great Bliss I prostrate. Gaurī, born from the syllable Gaṃ, is in the east; her limbs are black, and in her left hand she holds a fish, while in her right she holds a curved knife. To her who tramples Brahmā, I prostrate.

ཙཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆོམ་རྐུན་མ། ། བཙོད་ཀྱི་མདོག་ཅན་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། ཕྱག་ན་ཕག་དང་ཅང་ཏེའུ་བསྣམས། ། དབང་པོ་མནན་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། བཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་སེར་མོ་ནུབ། ། རོ་ལངས་མ་ནི་ཉེ་ དབང་མནན། ། ཕྱག་གཡོན་ལྷུང་བཟེད་གཡས་པ་ཡིས། ། རུས་སྦལ་བསྣམས་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་བྱང་གི་སྒོར། ། ལྗང་གུ་གྷཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཕྱག་གཉིས་སྦྲུལ་དང་ཐོད་པས་བྲེལ། ། དྲག་པོ་མནན་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གཤིན་རྗེ་མནན་ཅིང་པཾ་ལས་བྱུང་། ། གཡོན་ན་དགྲ་སྟ་སེང་གེ་གཡས། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་འཇིགས་གཟུགས་མ། ། ཕྱག་འཚལ་པུཀྐ་སཱི་སྔོ་ལའོ། ། རི་ཁྲོད་མ་དཀར་ཤཾ་ལས་བྱུང་། ། མེ་རུ་ནོར་བདག་སྟེང་ན་གནས། ། གཡོན་ན་གསིལ་བྱེད་གཡས་པ་ན། ། དགེ་སློང་འཛིན་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གཏུམ་མོ་ནམ་མཁའི་སྔོ་ བསངས་མ། ། སྲིན་པོར་ལཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། གཡོན་ན་ཐོད་པ་འཁོར་ལོ་གཡས། ། ཕྱག་འཚལ་སྲིན་པོ་ཉེད་ལའོ། ། ཌཾ་ལས་འཁྲུངས་པའི་གཡུང་མོ་ནི། ། རླུང་མཚམས་ཐགས་བཟང་རིས་སྟེང་གནས། ། ཕྱག་གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་རྡོ་རྗེ་གཡས། ། སྣ་ཚོགས་མདོག་ལ་བདག་ལ་ ཕྱག་འཚལ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཅེར་བུ་སྤྱན་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལ། ། བདག་ནི་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་ནི་རྣམ་དག་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། བདེ་རབ་སྟེར་འདི་ཐམས་ཅད་ལ། ། དངོས་ པོ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཉིད་ཀྱི་གཡས་པའི་ཕྱག་བཟུང་བའི། ། ཕྱག་མཚན་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི། ། བདེ་ཆེན་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་ཡང་དག་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

To Caṇḍālī, born from caṃ, vermilion in color, in the south, holding a sow and a hand-drum, treading upon Indra—to her I prostrate. To Pukkasī, born from vaṃ, yellow, in the west, treading upon Upendra, holding an alms-bowl in her left hand and a tortoise in her right—to her I prostrate. To Ghasmarī, at the northern gate, green, arisen from ghaṃ, her two hands busy with a snake and a skull-cup, treading upon Rudra—to her I prostrate. Treading upon Yama, arisen from paṃ, holding an axe in her left and a lion in her right, the terrifying form in the northeast—to Pukkasī, the blue one, I prostrate. Śavarī, white, arisen from śaṃ, abiding atop the Lord of Wealth in the southeast, holding a khakkhara staff in her left and a monk in her right—to her I prostrate. Caṇḍālī, sky-blue, arisen from laṃ in the southwest, holding a skull-cup in her left and a wheel in her right—to her, who tramples the rākṣasa, I prostrate. To Ḍombī, born from ḍaṃ, abiding atop Vemacitrin in the northwest, her left hand in the threatening gesture and her right holding a vajra, multicolored—to her I prostrate. Seated in the half-lotus dance posture, adorned with the five mudrās, naked, and with three eyes—to all of them I prostrate with devotion. To all these who bestow supreme bliss, arisen from bodhicitta, the purity of the aggregates and elements—to them I prostrate with all things. To all who desire great bliss, arisen from the seed-syllables of the hand-symbols held in their own right hands—to them I prostrate perfectly and perpetually.

གང་ཞིག་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་གནས་ས་བོན། ། གཉིས་ལས་སྐྱེས་པའི་གཙོ་བོ་རིག་མར་བཅས། ། ཉིད་ཀྱིས་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་སྤྲུལ་པར་མཛད་དང་ལྡན། ། ཉིད་ལས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར། ། ཞི་བའི་བདེ་སྩོལ་རིག་མ་དང་བཅས་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཆགས་པ་བདུད་རྩིའི་རོ་ཉིད་ཀྱི། ། གནས་སུ་ཞི་བ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མཁའ་ འགྲོ་མའི་གཙོ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ། ། ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་བཅས་བསྟོད་པས། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་པ། ། དེས་ནི་འཇིག་རྟེན་དེ་མཚུངས་ཤོག། རྗེ་བཙུན་དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་བྷ་ཌ་རཱ་གའི་བསྟོད་པ་ཉི་ཤུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེས་ མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ག་ཡ་དྷ་ར་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The seed syllable abiding in the union of sun and moon, From these two, the Lord arises together with the consort. From this very maṇḍala of his own, he possesses the power To emanate the three worlds. From himself, all these without exception, Together with the consort, bestow the bliss of peace. To that peace, the very taste of the nectar of wisdom and passion, I prostrate. Through this praise of the Lord of ḍākinīs, Hevajra, Together with the circle of goddesses, Whatever merit I have obtained, By that, may the world become like that. The "Twenty Verses of Praise to the Glorious Venerable Hevajra," composed by the great accomplished master Saroruha-vajra, is hereby complete. Translated by the Indian abbot Gayadhara and the Tibetan translator, the monk Śākya-ye-shes.