A Ritual for the Stages of Activity for the Maṇḍala of Hevajra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧེ་བཛྲ་མཎྜ་ལ་ཀརྨ་ཀྲ་མ་བི་དྷི། ། བོད་སྐད་དུ། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ཀྱི་རིམ་པའི་ཆོ་ག། དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་པོར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བླ་མ་ལས་དབང་ཐོབ་ཅིང་། དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ དེས། ། སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ནི། ། དང་པོར་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ཤིང་འཇམ་ལ་སྙན་པར་སྨྲ་བ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཐོས་བསམ་དང་ཀློག་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་ཐབས་ དང་ཤེས་རབ་ཟབ་མོའི་ཚུལ་གསང་བའི་ཆོས་ལ་ཤིན་ཏུ་དད་པ། ། བླ་མ་ལ་གུས་པ། བསྟན་བཅོས་ལ་འཇིགས་པ་མེད་པ། གཏོང་སེམས་ཆེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་དེ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་བརྟགས་པའི་རྗེས་ལ། དང་པོ་ལྷའི་བསྙེན་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཙོ་བོའི་ འཛབ་ནི་འབུམ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་འཛབ་ནི་སྟོང་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་དག་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་འཛབ་ནི་བྱ་མི་དགོས་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔའ་བོའི་ཡན་ལག་ཏུ་འདུས་པས། དཔའ་བོ་གཅིག་པུ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལྟར་བཟླས་པ་བྱས་པས་མཚན་ མ་བྱུང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། ། དང་པོར་སེམས་དག་པ་སྔོན་དུ་བྱ་སྟེ། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱས་ཤིང་། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་ས་གཞི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ནགས་ཤིན་ཏུ་དབེན་པའམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཁྱིམ་མམ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་མམ།

In the language of India: Hevajramaṇḍalakarmakramavidhi. In the language of Tibet: The Ritual of the Stages of Activity for the Hevajra Maṇḍala. Homage to the glorious Hevajra! First, the ācārya, having received empowerment from a guru, abiding in the samaya, and possessing all the necessary characteristics, should draw the maṇḍala for the purpose of conferring empowerment upon the disciples. First, the characteristics of the disciples must be examined. One should accept a disciple who is gentle, speaks pleasantly, possesses a mind of love and compassion for all sentient beings, is diligent in hearing, reflecting, and reading, and is devoted to the profound methods and insight of the secret Dharma. Such a disciple should be respectful toward the guru, fearless regarding the treatises, and possess a great spirit of renunciation. After thus examining the disciples, one should first perform the deity’s approach (sevā). In that regard, the mantra of the principal deity should be recited one hundred thousand times, and the mantras of the goddesses should be recited one thousand times. Regarding this, some ācāryas say that it is unnecessary to perform the recitation of the goddesses because they are included within the limbs of the hero (vīra); therefore, one should perform the practice of the solitary hero alone. Having performed the recitation in that manner, if the signs arise, one should begin to draw the maṇḍala. First, one should precede this with the purification of the mind. Possessing the divine pride of Hevajra and having pleased the deities, one should thoroughly examine the ground for the purpose of drawing the maṇḍala. [It should be] in a very secluded forest, or the house of a bodhisattva, or on the shore of a great ocean.

དུར་ཁྲོད་གྲུབ་པའི་གནས་སམ། སྔོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་པའི་གནས་སམ། ཡང་ན་གནས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་རང་གི་སེམས་འཇུག་པ་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་རུ། དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་དགྲམ་མོ། ། གནས་ གང་ཡང་རུང་བ་དེར། ཤར་དང་བྱང་དུ་གཞོལ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དབུས་མཐོ་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རིག་འཛིན་གྱི་ས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བྱང་མཐོ་ན་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཤར་མཐོ་ན་རིགས་བཞི་དང་ལྔ་ལ་ སོགས་པར་རྟོག་པ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་གཞི་དབུས་དམའ་ན་སྔགས་པ་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་གནས་དེར་བསྒྲུབས་ན། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། ས་བརྟག་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པའི་ དབུས་སུ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པར་འདུག་ལ། སའི་ལྷ་མོ་བསྐུལ་ཞིང་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་སོར་མོ་ལན་གསུམ་དུ་ས་ལ་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། བརྡབས་པས་སའི་ནང་ནས་ཕྱིར་འཐོན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པའི་མདུན་དུ་བཀུག་ནས་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་དེ་ ཡང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ། མདོག་སེར་པོར་གནས་པ། བཞིན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཕྱག་ན་བུམ་པ་བསྣམས་པ་སྟེ། བདག་གིས་ཅི་བགྱི་བཀའ་སྩལ་འཚལ། ཞེས་སྨྲ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བསམས་པའི་ལྷ་མོ་དེ་ལ་མཆོད་ཡོན་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་། མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མ་ཕུལ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། །

In a charnel ground that is a site of accomplishment, or a place where a maṇḍala has been previously constructed, or in a delightful location where one’s own mind is drawn and finds beauty, one should sprinkle it with fragrant water and scatter various kinds of flowers. In any such suitable place, if the ground slopes toward the east and north, it will lead to the accomplishments of yogins. If the center is high, one will attain the level of a vidyādhara of Mahāmudrā. If the north is high, one will be followed by the ḍākinīs. If the east is high, the conceptualizations of the four and five families and so forth will be exhausted. If the center of the ground is low, the mantrin will be beset by fear. If one practices in such a place endowed with these characteristics, the accomplishments desired will be attained. This is the sequence for examining the site. Having thus examined it, one should sit in the center with Hevajra and invoke the Earth Goddess, making a request. One should strike the ground three times with the fingers of both hands. By striking it, she emerges from within the earth; one should visualize her being summoned and remaining before the yogin. That goddess is adorned with all ornaments, yellow in color, with a beautiful and lovely face, and holding a vase in her hand. One should visualize her saying, "Command me, what shall I do?" To that goddess thus visualized, one should offer the water for the feet, the water for rinsing the mouth, offerings, and a torma, and speak as follows: "The conduct, the distinctions, and the bhūmis and pāramitās of all the Buddhas, the Protectors..."

ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ལས་ནི། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའི་རྗེས་ལ། ། སའི་ལྷ་མོ་དགའ་བའི་མདངས་ཀྱིས་ཁྱོད་སློབ་དཔོན་ཡིན་གྱིས། དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཤིག་ཅེས་ཟེར་ནས། ས་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནི་ས་བསླང་བའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ས་ཕྱོགས་དེར་དྲི་ཞིམ་ པའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔའི་ཆག་ཆག་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་ལྟོ་འཕྱེའི་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་གསུམ་གྱི་དོན་དུ། མགྲིན་པ་དང་། ལྟེ་བ་དང་། པུས་མོ་ཡན་ཆོད་དུ་བརྐོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སའི་རོ་རྡོ་བ་དང་། མགལ་དུམ་དང་། སོལ་ བ་དང་། རུས་པ་དང་། གྱོ་མོ་དང་། གསེག་མ་དང་། བོང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་བྱས་པའི། ས་གཞན་བཟང་པོ་སྣུམ་པ་ལ་དྲི་ཞིམ་པོ་ཙནྡན་དང་། གུར་ཀུམ་དང་། ག་པུར་དང་། གླ་རྩི་ལ་སོགས་པ་དང་བསྲེས་པས་དགང་ངོ་། ། ཡང་ན་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་ཆུ་བསྲེས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་ཆུ་དང་ བསྲེས་ཤིང་བཤང་གཅིས་བཀང་ལ། འཐས་པར་བཅགས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་གཏེར་བཅུག་ལ་ལག་མཐིལ་ལྟར་མཉམ་པའི་སྟེང་དུ། ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འདུག་ལ། ཨོཾ་རཀྵ་རཀྵ་ཞེས་བརྗོད་པས་ས་གཞི་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་ཞིང་། ལོགས་ དང་སྟེང་རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་། རྡོ་རྗེའི་བླ་རེར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ཐམས་ཅད་འོད་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ཀྱེ་རྡོར་ཁྲོ་བོ་མཆོད་པ་ལ། །

"Goddess, you are the witness. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so shall I conquer Māra and draw the maṇḍala." After reciting this three times, one should visualize that the Earth Goddess, with a joyful expression, says, "You are the ācārya; draw the maṇḍala," and then dissolves into the earth. This is the sequence for requesting the earth. Then, having sprinkled that location with fragrant water, one should apply the sprinkling of the five kinds of amṛta. Next, having understood the sequence of the kṛmi (the subterranean serpent), one should dig to the depth of the throat, the navel, or up to the knees, depending on the three levels of accomplishment—superior, middling, or inferior. Then, having removed the impurities of the earth—stones, charred wood, charcoal, bones, shards, gravel, clods of earth, and so forth—one should fill it with excellent, moist soil mixed with fragrant substances such as sandalwood, saffron, camphor, and musk. Alternatively, one may fill it with a mixture of fragrant water and water over which the syllable HŪṂ has been recited, along with excrement and urine; then, having tamped it down firmly, one should deposit treasures such as precious gems. Upon a surface as level as the palm of the hand, one should sit in the yoga endowed with the six limbs and, by reciting OṂ RAKṢA RAKṢA, transform the entire ground into the nature of vajra. One should then construct a vajra tent and a vajra canopy for the sides and the top. Then, with OṂ VAJRIBHAVA VAJRABANDHA HŪṂ, one should cause everything to be endowed with light. Regarding the offering to the wrathful deities of Hevajra:

ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ཕྱེར་བཏགས་པས། ། བདག་གིས་དོན་ཡོད་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ས་གཞི་བྱིན་གྱིས་ བརླབ་ཅིང་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་སློབ་དཔོན་ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་སྤྱི་གཙུག་གི་རྒྱ་གྲམ་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། སྐ་རགས་དང་། ཕྱག་གདུབ་དང་། རྒྱན་ལྔར་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་ལ་གོང་དུ་སྤྲོས་པའི་མདུན་ལ་སོགས་པར་འདུག་པའི་ ལྷ་མོ་གཽ་རཱི་ལ་སོགས་པ་བཞི་རིགས་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅན་བཞི་ཕྱོགས་བཞིར་འདུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་ལ་མདོ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བསྐུལ་བའི་སྔོན་དུ་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། གཽ་རཱིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅན་གྱིས། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ ཨཱཿཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཝེ་དྱེ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བའི་མཆོད་པ་ལྔས་མཆོད་དེ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་དེ། དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཀུན་འབྱུང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་མཆོག་ཞི་བ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་ པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། །

Goddess, you are the witness. Having ground various precious gems into powder, I shall draw the Amoghasiddhi maṇḍala. This is the sequence for blessing the ground and remaining in the preparatory stage. Then, the ācārya, endowed with the six limbs and adorned with the five ornaments—the crossed-vajra on the crown of the head, the necklace, the earrings, the belt, and the bracelets—holding a vajra and bell, should sit before the goddess Gaurī and the others as previously described. The four goddesses of the four families, possessing the four absorptions, sit in the four directions; holding vajras and bells, they should be exhorted with the sūtra. Furthermore, before the exhortation, one should perform the offerings. Those possessing the absorption of Gaurī and the others offer with the five offerings: oṃ vajra puṣpe āḥ hūṃ, oṃ vajra dhūpe āḥ hūṃ, oṃ vajra āloke āḥ hūṃ, oṃ vajra gandhe āḥ hūṃ, oṃ vajra naivedye āḥ hūṃ. Having offered thus, they praise with: "You are surrounded by the yoginīs," and so forth. Then, they exhort as follows: "O peaceful one of all Tathāgatas, abode of all Tathāgatas, please explain the maṇḍala of the source of all, the Guide of Vajrasattva. Perfectly complete in all characteristics, perfectly abandoned of all non-characteristics, the supreme body of Samantabhadra, please explain the maṇḍala, the Guide. Supreme, peaceful, perfect Buddha, purifying the conduct of wisdom, the supreme speech of Samantabhadra, please explain the maṇḍala, the Guide. The great mind of all sentient beings..."

རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། རྣམ་སྣང་མཛད་ཆེན་འབྱུང་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲེན་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའི་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་དེས། ། བགེགས་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། རྐང་པ་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། མིག་གཡས་སུ་མ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར། ། གཡོན་དུ་ཊ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་ཐམས་ཅད་དུ་བལྟས་ཏེ། དེ་ཡང་། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་གཡོས་པའི་མིག། མིག་གི་ རྫི་མ་འདྲེན་པ་ནི། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ཞེས་སུ་གསུངས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དགུག་པར་རོ། ། ཞེས་པས་དེ་ལྟར་བལྟས་ལ། ལག་པ་གཡོན་གྱིས་དྲིལ་བུ་གཟུང་ཞིང་། གཡས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ལ་སྟེང་འོག་ཏུ་ལེགས་པར་འཁྱུད་ནས། ས་ཕྱོགས་དེ་ན་གནས་པ་འདིས་བསྐྲད་པར་བྱའོ། ། ས་ཕྱོགས་འདིར་ང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྩོམ་གྱིས། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། ཤ་ཟ་མོ་དང་། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་གནས་པ་སའི་བདག་པོ་མྱུར་དུ་སོང་ཤིག། འདི་ལྟར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བཀའ་ཐོས་ནས་མྱུར་དུ་དེངས་ཤིག། གང་མི་འགྲོ་ བ་དེ་དག་ལ་ངའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འདིས་སྤྱི་བོ་རྣམ་པ་བརྒྱར་འགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་ལ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ནས་ཧཱུཾ་མང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་བ་བྱའོ། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་མང་པོ་རྐང་པའི་འོག་ནས་ཕྱུང་བས། གདུག་པ་ཅན་རྣམས་བསྲེགས་པར་དོགས་ནས་ཕན་ཚུན་འབྱེར་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ཡང་རོལ་པའི་གོམ་སྟབས་བརྒྱད་པོས་གར་བྱས་ཏེ།

Pure by nature and stainless, I pray that you explain the maṇḍala of the source of the great Vairocana. Then, one who meditates on Hevajra endowed with the mudrās mentioned above should dispel obstructors. Visualizing a crossed vajra at both feet from the syllable HŪṂ, and visualizing a sun maṇḍala from MA at the right eye and a moon maṇḍala from ṬA at the left, one should gaze everywhere with the vajra gaze. As it is said: "The eyes moving very swiftly, Drawing in the eyelashes, Is taught as the 'blazing gaze,' By which all beings are summoned." Having gazed in that manner, holding the bell with the left hand and brandishing the vajra with the right, one should embrace them well above and below and expel those dwelling in that location: "In this place, I shall begin the welfare of sentient beings. You who dwell here—gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, bhūtas, piśācas, rākṣasas, and so forth—O lords of the earth, depart quickly! Having heard the command of the glorious Heruka, depart quickly! Those who do not go, their heads shall be split into a hundred pieces by this wisdom vajra and khaṭvāṅga of mine!" Reciting this three times, one should recite many HŪṂs from the northeast and circumambulate three times. Visualizing many rays of light like the fire at the end of an aeon emerging from beneath the feet, one should imagine that the malevolent ones are scorched and flee in all directions. Furthermore, one should perform the dance with the eight playful steps.

རྐང་པ་བསྐྱོད་ནས་ལག་པ་བསྐྱོད། ། སྨིན་མ་འདེགས་དང་རབ་འདེགས་འབྲང་། ། ཅུང་ཟད་ངོ་ཚ་ཟུར་མིག་དང་། ། བརླ་རྒྱས་སྟན་ལ་འདུག་པ་ པ་དང་། མིག་ཡངས་གར་ནི་བྱེད་འགྱུར་ཞིང་། ། ཁ་ཡི་པདྨ་འཛུམ་དང་བཅས། ། ཅུང་ཟད་དམར་བའི་མཆེ་བ་འཆང་། ། ཀུན་ད་ལྟར་དཀར་སོ་ཡི་ཕྲེང་། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་རྣལ་འབྱོར་ཆེས། ། སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བ་རྨད་དུ་བྱུང་། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་གར་གྱིས་ནི། ། བགེགས་ལ་སོགས་པ་བསྐྲད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྔོན་དུ་གསུངས་པ་ཡི། ། རཀྵའི་སྔགས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་གུར་དང་བླ་རེ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སའི་ཆ་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཉེས་པ་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བགེགས་བསལ་བའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བའི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་དྲིའི་ཐིག་ལེ་བྱའོ། ། ཐིག་ལེ་དེའི་སྟེང་དུ་མེ་ཏོག་བཞག་ལ་སྣ་ཚོགས་པདྨར་བསམ་མོ། ། པདྨའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་རང་རང་གི་སྔགས་ཧཱུྃ་གྃ་ཙྃ་བྃ་གྷྃ་ པྃ་སྃ་ལྃ་ཌྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བས་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ། རང་རང་གི་གདན་དེ་ཉིད་ལ་བཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲང་བར་བྱ་སྟེ། གཽ་རཱི་ཛཿ། ཞེས་བསྐུལ་བས། གཽ་རཱི་ལས་སྤྲུལ་པའི་གཽ་རཱི་ལྕགས་ཀྱུ་ཅན་མང་པོ་འཕྲོས་ པས་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས། རྡོ་རྗེ་བླ་རེའི་སྟེང་དུ་བཞུགས་པ་ལ། པྲོཀྵ་ཎཾ་དང་། ཨརྒྷཾ་དང་། ཨཉྩ་མ་ནཾ་དང་།

Moving the feet and moving the hands, raising the eyebrows and lifting them high, with a slight sense of bashfulness and sidelong glances, sitting upon a seat with full thighs. Performing a dance with wide eyes, the lotus of the mouth smiling, holding slightly reddened fangs, and a row of teeth as white as the kunda flower—the glorious great yogin Heruka, the wondrous liberator of sentient beings. By such dances as these, the obstructors and the like are to be expelled. Then, one should perform the vajra ground, the tent, the canopy, and so forth, using the rakṣa mantra previously taught. By doing so, even the flawed portions of the maṇḍala site become free of defects; this is the sequence for clearing away obstructors. Then, having smeared the ground with fragrant water containing the five products of a cow and the five nectars (amṛta), one should place a drop of fragrance upon it. Upon that drop, one should place a flower and visualize it as a multicolored lotus. Upon the lotus, one should visualize a sun maṇḍala arising from the syllable A, and upon that, generate the maṇḍala of the deities through the application of their respective mantras: Hūṃ Gaṃ Caṃ Vaṃ Ghaṃ Paṃ Saṃ Laṃ Ḍaṃ. One should then visualize them seated upon their respective seats. Then, the wisdom beings (jñānasattva) together with their retinues are to be invited. By the exhortation "Gaurī Jaḥ!", many emanations of Gaurī holding iron hooks radiate forth, inviting Hevajra together with his retinue from the natural maṇḍala. As they take their seats upon the vajra canopy, one offers prokṣaṇaṃ, arghaṃ, and añcamanaṃ.

བི་དྷི་དང་། སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཆོད་པས་ཀྱང་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་ཙཽ་རཱི་ཧཱུྃ་ཞེས་པས། ཙཽ་རཱི་ཞགས་པ་ཅན་གྱིས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་གཞག་གོ། ། བེཏྟ་ལཱི་བྃ་ཞེས་པས། དེ་བཞིན་དུ་བཅིངས་ལ། གྷ་སྨ་རཱི་ཧོཿས་དགྱེས་པར་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཕྱིའི་མཆོད་པས་མཆོད་ཅིང་། ནང་གི་མཆོད་ པས་ཀྱང་མཆོད་ལ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དཀྲོལ་སྟེ། སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཕྱིར། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། དམ་པའི་སྲིད་པ་བྱེད་པར་ཤོག། ཅེས་པ་དང་། ཐམས་ཅད་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མཆོག། གདོད་ནས་ཐམས་ཅད་ བདག་ཉིད་གནས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་པ། ། ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་གླུའི་ཚིག་གིས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩིའི་མཆོད་པ་ཡང་། དཔལ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་དང་བཅས་པས་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གཉིས་མེད་ ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། ། ཁྱབ་བདག་དངོས་གྲུབ་བདག་ཉིད་ཅན། ། སྟོན་པའི་གཙོ་བོ་ཁྲག་འཐུང་དཔལ། ། བདག་མེད་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ཀུན། ། མ་ལུས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་ཕན་པ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། ཆེ་གེ་བདག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ནང་པར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ལགས་ཀྱིས། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བར་ཉེར་དགོངས་ཏེ། །

One should make offerings with ritual substances, incense, flowers, and so forth, and also offer the offerings of the eight goddesses. Then, with "Caurī Hūṃ," Caurī, holding a noose, places [the wisdom beings] within the celestial mansion. With "Vettālī Vaṃ," they are likewise bound; with "Ghasmarī Hoḥ," they are made to rejoice, and the wisdom maṇḍala is unified as one. Then, one should again offer the outer offerings and the inner offerings, and ring the bell while reciting: "Because existence is pure by nature, It is rendered without intrinsic entity. May the beings of naturally pure nature Engage in the sublime existence." And: "The supreme nature of all things, Abiding as the primordial self of all, Non-dual method and wisdom— To Hevajra, I pay homage." With such verses of the vajra song, one offers praise. Then, the offering of nectar should also be tasted by the glorious Hevajra and his retinue. Then, one should say: "Arising from non-dual wisdom, Pervasive lord, the essence of accomplishment, Glorious Heruka, the chief of teachers, Perfectly united with Nairātmyā, Dākinīs of the cardinal and intermediate directions, Wisdom goddesses endowed with miraculous power, All bodhisattvas and the rest— I pray, attend to me without exception. For the benefit of the disciple And also for your own offerings, I, [Name], the Vajra-holder, Shall draw the maṇḍala tomorrow morning. Thinking of me with compassion, please grant your attention."

བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ བར་བྱའོ། ། ལྷ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་ཞིང་། མཆོད་པར་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་དོ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་འདི། ། ཁྱེད་ལ་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་རྣམས། ། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཚན་མ་ བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། སྐྱོབ་པ་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ནི་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། རྣལ་ འབྱོར་གསང་སྔགས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། འཁོར་ལོར་བཞུགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཀུན་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་དབང་ལྷ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཆེ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་ལ། ། རྟག་པར་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ སོགས་དཔའ་བོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་སྣང་མཛད་སོགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དཔག་མེད་པ། ། ཐམས་ཅད་རང་ལ་དགོངས་པར་གྱིས། །

Please grant your blessings! Then, one should offer garlands of fragrant flowers, the five nectars (amṛta), incense, and so forth. This is the sequence for supplicating the deities. Next, the principal disciple and their retinue should be consecrated (adhivāsana), and the following words of offering should be recited: "Come, child! You are a vessel for the Great Vehicle (Mahāyāna), a fit recipient for the great way. I shall correctly explain to you this ritual of the conduct of Secret Mantra (mantra). All the perfect Buddhas who have passed away, those who have not yet come, and the perfect Buddhas of the present who remain for the benefit of wandering beings—all of them, having realized this excellent ritual of Secret Mantra, attained the signs of omniscience at the foot of the Bodhi tree. This application of Secret Mantra is peerless. By it, the glorious protector Heruka defeated the hosts of Māra, even those most fierce and great armies. Therefore, in order to attain omniscience, child, apply your intelligence to this! Always go for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. Always go for refuge to the yoginīs of Secret Mantra, the ḍākinīs who abide in the maṇḍala, and to the nature of the self. I always go for refuge to the heroes, heroines, powerful goddesses, and the great-souled bodhisattvas, and especially to the ācārya. Glorious Heruka and the other heroes, the yoginīs, Vairocana and the others, and the immeasurable bodhisattvas—please turn your attention toward me!"*

དུས་འདི་ནས་བཟུང་ཆེ་གེ་མོ། ། ཇི་སྲིད་བདག་མེད་སར་གནས་པར། ། དེ་ཡི་ཚངས་སྤྱོད་གཉིས་མེད་པར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྡོམ་པ་ ལེགས་པར་གཟུང་། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་སྟེ། བདག་གིས་སྡིག་པ་བགྱིས་པ་དང་། ། བགྱིད་དུ་སྩལ་དང་ཡི་རང་བ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་སྔར་མཆིས་ནས་སུ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི། ། བསྒོམ་དང་བཟླས་བརྗོད་བསོད་ནམས་ཚོགས། ། དེ་ལ་བདག་ནི་ཡི་རང་ངོ་། ། སེམས་སྐྱེད་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་སྤྱོད་ལ། ། དེ་ལ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བར། ། སྐལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པ་ལྟར། ། དེ་རིང་ཉིད་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། མགོན་པོ་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། མ་ལུས་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། དུས་འདི་ཉིད་ནས་སངས་རྒྱས་པར། ། བླ་མེད་བདག་ལ་ གཟིགས་སུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་ གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། །

From this time forth, [Name], as long as you remain in the state of selflessness, you must properly maintain your vows, without violating the two types of pure conduct. Then, have them perform the confession of misdeeds and so forth with the following verses: Whatever misdeeds I have committed, caused others to commit, or rejoiced in, I confess them all before the presence of the Buddhas. I rejoice in the merit of the Buddhas, Bodhisattvas, Pratyekabuddhas, Arhats, and all beings, gathered from their meditation and recitation. I take refuge in the generation of the mind of awakening, the manifest enlightenment, the turning of the wheel of Dharma, and the conduct of the Bodhisattva assembly. Just as the Buddhas appeared and the fortunate Bodhisattvas generated the mind of awakening, I too generate that mind this very day. Protector, please attend to me! All Buddhas who dwell without exception, from this very moment until I attain Buddhahood, please look upon me with your unsurpassed gaze. The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the unsurpassed Three Jewels—I shall truly uphold the vows of the Buddha-yoga. In the great and supreme Vajra family, I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā, as well as the ācārya. In the great and supreme Ratna family, I shall always offer the four kinds of generosity six times every day to the delightful samaya.

བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་དང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ལུས་གཟུང་། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། དེ་བཞིན་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་ བགྱི། ། བདག་གི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་འདི་དག་གིས། ། འཇིག་རྟེན་མི་རིང་སངས་རྒྱས་མྱུར་འགྲུབ་ནས། ། སེམས་ཅན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་བ་རྣམས། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དུ་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། ཞེས་ཞུས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ ངག་ཡིད་གསུམ་དུ། སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོ་མགྲིན་པར་པདྨ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ། དེ་གསུམ་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཡང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་གཟུང་ལ། སློབ་མའི་གནས་གསུམ་དུ་རྡོ་རྗེ་གཏུག་ཅིང་། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། གནས་གསུམ་དུ་དྲིའི་ཆུས་ བྱུག་གོ། ། དེ་ནས་རིམ་པར་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་མགོ་ལ་མེ་ཏོག་བྱིན་ཏེ། མདུན་དུ་སྤོས་བྱིན་ལ། ། མར་མེ་དང་དྲི་སྙིང་གར་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་སོ་ཤིང་གི་ཆོ་ག་བྱ་བ་ནི་འདིའོ། ། ཨུ་དུམ་ཝཱ་ར་ཨ་ཤྭདྠ། མེ་ཏོག་གཙང་ཞིང་དྲི་ཡིས་བྱུག། སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བྱ། ། མ་ཡོ་མ་གས་འབུས་མ་ ཟོས། ། ལྕི་བ་བ་ཡི་ཀོ་བ་ཙམ། ། ས་གཞི་མཎྜལ་བྱས་ནས་ནི། ། སློབ་མ་དེ་ཡི་སྟེང་བཞག་ནས། །

In the pure and supreme Lotus family, which arises from great awakening, I shall uphold the sublime Dharma without exception, including the three vehicles of the outer and secret [tantras]. In the great and supreme Action family, I shall correctly and fully uphold all the vows and perform acts of offering to the best of my ability. Likewise, I shall steadfastly uphold the three types of discipline: the discipline of ethical training, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. By these virtuous actions of mine, may I swiftly attain Buddhahood in this world without delay, and then liberate all sentient beings who are submerged in the ocean of saṃsāra into unsurpassed awakening itself. Having thus requested, the master should protect the disciples. At the three places of the disciples' body, speech, and mind—the crown of the head, the throat, and the heart—one should visualize a wheel, a lotus, and a vajra, respectively. At the centers of these three, one should also visualize the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ. Then, the master should hold a vajra in his hand, touch the disciples' three places with the vajra while reciting OṂ ĀḤ HŪṂ, and anoint the three places with scented water. Next, the disciples should be given flowers for their heads, incense before them, and lamps and perfumes at their hearts. Then, the ritual of the tooth-stick is as follows: take an udumbara or aśvattha branch, twelve finger-widths in length, clean and anointed with fragrance. It should be straight, uncracked, and not eaten by insects; it should be as thick as a cow's hide. Having prepared a maṇḍala on the ground, place the disciple upon it.

མེ་ཏོག་ལ་སོགས་མཆོད་པ་བྱ། ། སློབ་མའི་ཚོགས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། མི་སྨྲ་བར་ནི་སོ་ཤིང་བཅའ། ། བཅའ་བ་ཟིན་ནས་མི་དགས་ཤིང་། ། ཕན་ཚུན་དུ་ཡང་མི་ འདོར་བར། ། སོ་ཤིང་མདུན་དུ་དྲང་པོར་དོར། ། དེ་ཡི་ཚེ་ན་མཚན་མ་ནི། ། དེ་ཚེ་བདག་ལ་བལྟ་བ་དང་། ། རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་འགྲེང་གྱུར་ན། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཅེས་བཤད། ། དེ་བཞིན་གཞན་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དུ་བཤད། ། མཚམས་དང་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། འཇིག་ རྟེན་པ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། སོ་ཤིང་དོར་བ་བརྒྱ་ལམ་ན། ། གལ་ཏེ་ཐུར་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེས་ནི་ངེས་པར་ས་འོག་གི། ། དངོས་གྲུབ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་དྲི་ཆུ་ལག་པར་བླུགས་ཏེ་འཐོར་འཐུང་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ནི་ཤྩཱ་སཾ་ཤོ་དྷ་ཡ། སརྦ་བི་ཀལྤ་ཨ་པ་ནྱཱ་ཧཱུྃ་ཞེས་པའི་ སྔགས་བཟླས་ཆུ་ཧུབ་གསུམ་འཐུང་དུ་གཞུག་གོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་མ་རྣམས་ལ་སེམས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཆོས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། ཨུ་དུམ་ཝཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེ་ འགའ་འབྱུང་། ། དེ་ཕྱིར་ཕྲད་དཀའ་འབྱུང་བ་ཡི། ། གཉིས་མེད་ཟབ་མོའི་སྤྱོད་ཚུལ་འདིས། ། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་བྱེད་པའོ། ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་མང་པོར་ནི། ། སྔོན་དུ་བྱ་བའི་རྣམ་སྨིན་གང་། ། དེ་ཀུན་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ནི། ། ཟབ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བས་སོ། ། དེ་ ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས།

One should perform offerings of flowers and so forth, and bestow them upon the assembly of disciples. Then, facing the eastern direction, they should chew the tooth-stick in silence. Once the chewing is finished, they should not spit it out, nor should they throw it here and there. They should discard the tooth-stick straight ahead in front of them. At that time, as for the signs: if it points toward oneself and its tip stands upright, it is explained that this indicates the supreme accomplishment. Likewise, if it points in another direction, it is explained that this indicates middling accomplishment. If it points toward the intermediate directions or the north, one will attain worldly accomplishments. If, in the rare event that the discarded tooth-stick points downward, there is no doubt that one will attain the accomplishment of the subterranean realms. Then, having poured scented water into the hands, they should rinse and drink. Reciting the mantra: Oṃ hrīḥ viśuddha dharmā sarvapāpaṃ niśchāya saṃśodhaya sarvavikalpāpanaya hūṃ, they should be made to drink three gulps of water. Following that, in order to gladden the minds of the disciples, the Dharma should be explained: "In all the realms of the world, an Omniscient One does not appear. Like the udumbara flower, one appears only once in a great while. Therefore, through this profound conduct of non-duality, which is difficult to encounter, sentient beings are made into Buddhas. Whatever karmic ripening was previously accumulated over many countless eons, all of that is exhausted by seeing the profound maṇḍala." Then, with Oṃ āḥ hūṃ...

ཀུ་ཤ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྔས་སུ་ཡང་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་སྟན་དུ་ཡང་གདིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲུང་སྐུད་གདགས་ཏེ། སྲུང་སྐུད་དམར་པོ་ལ་མདུད་པ་གྲངས་དྲུག་བོར་ལ། དཔུང་པ་གཡོན་པར་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ་གཏོར་མ་བཏང་ ལ། སློབ་དཔོན་ནང་དུ་ཞུགས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་སྟ་གོན་གྱི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་(གུ་,ཀུ་)ཤའི་སྟན་ལ་སེང་གེའི་ཉལ་ཐབས་སུ་འདུག་ལ། རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་བལྟ་བའི་ཕྱིར། མི་སྨྲ་བར་ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཉལ་བར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་མཚན་མོའི་མཐར། རྨི་ལམ་གང་དང་གང་མཐོང་བ་དྲི་བར་བྱའོ། ། དྲིས་པ་ཐོས་ནས་རྨི་ལམ་བཟང་ངན་ཐོགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྨི་ལམ་བཟང་པོ་མཐོང་བ་ན། སློབ་མ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ངན་པ་མཐོང་ན་བ་བྱུང་ རྣམ་པ་ལྔ་འཐུང་དུ་བཅུག་སྟེ། དྲག་པོའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། དེས་རྟོག་པ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གསེར་རམ་དངུལ་ལམ་ཟངས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་མ་འབྱོར་ན་ཁམ་པ་ལས་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེའི་ རྣམ་གྲངས་མ་རྙེད་ན་ཁམ་པ་ལས་བྱའོ། ། ཀུན་ཀྱང་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་ས་དཀར་པོས་བྱུགས་ལ། པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་ཕྱག་མཚན་བཀོད་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་ཡི་གེ་ཁྃ་དཀར་པོར་གྱུར།

Having consecrated the kuśa grass, it should be placed at the head of the bed and also spread out as a seat. Then, the protection cord should be fastened; having tied six knots in a red protection cord, it is bound around the left upper arm for the sake of protection. Then, the offerings should be made and the torma should be dispatched. The ācārya enters within and perfectly worships the deities of the maṇḍala with outer and inner offerings. The disciples remain in that very place of preparation, sitting on kuśa grass seats in the lion’s posture; in order to observe the signs of dreams, they should lie down without speaking, with their minds in the concentration of Hevajra. Then, at the end of the night, whatever dreams they have seen should be asked about. Having heard what they have asked, the good and bad dreams should be explained without hesitation. Then, if good dreams are seen, the disciples should be congratulated and the superior, middling, or inferior accomplishments should be indicated. If bad dreams are seen, they should be made to drink the five products of the cow, and if a wrathful homa is performed, the conceptual obscurations will be pacified. This is the stage of the disciples’ preparatory residence. Then, a victory vase should be made of gold, silver, or copper; if these are not available, it should be made of clay. The other vases should also be made of clay if the various types of precious materials are not found. All of them should be smeared with fragrant scents and white clay, and the hand symbols should be placed in the center of the lotuses and set down. Then, one should contemplate the vases as being without intrinsic nature, and from that, they transform into white syllables KHAṂ.

ཁཾ་དཀར་པོ་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བུམ་པ་ནག་པོའི་ར་རི་ མེད་པ་དཀར་པོར་འདུག་པ། མགྲིན་པ་རིང་བ། ལྟོ་བ་ཆེ་བ། མཆུ་འཕྱང་བ་བསྒོམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་པཾ་དམར་པོ་ལས་པདྨར་གྱུར་པའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་གྃ་ཙྃ་བྃ་གྷྃ་པྃ་སྃ་མྃ་ལྃ་ཌྃ། དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ལྷའི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། གཽ་རཱི་ཛཿཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་དགྱེས་པར་བྱས་ལ་དབྱེར་མེད་པར་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ལ་པྲོཀྵ་ཎཾ་དང་། ཨརྒྷཾ་དང་། ཨཉྩ་མ་ནཾ་དང་། བི་དྷི་དང་། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། ལྷ་ མོ་བརྒྱད་དང་། བསྟོད་པ་རྣམས་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཛབ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ། སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤོས་ཀྱི་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་ཆལ་བར་གཏོར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་དེ་རྣམས་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཀར་ དམར་གྱིས་གང་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དྲི་ཆབ་བཟང་པོས་གང་བར་བླུགས་ལ། སྨན་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། ཤྭེ་ཏ་བྲེ་ཧ་ཏི་དང་། ཨ་པ་ཙི་ཏ་དན་ཏ། ཨུཏྤ་ལ་དང་། ཀཎྜ་ཀ་རི་དང་། ཧ་ས་དེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་ལས་བྱ་སྟེ། འདི་དག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ རྟགས་སུ་བྱས་པའོ། ། འབྲས་སོ་བ་དང་། སྲན་གྲེའུ་དང་། ནས་དང་། ཏིལ་དང་། གྲོ་འདི་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཤེལ་དང་། དངུལ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། དུང་དང་།

Visualize a white syllable khaṃ melting into light, from which arises a black flask, free from any stains or blemishes, white in appearance, with a long neck, a large belly, and a hanging spout. Above that, from a red syllable paṃ, a lotus arises, upon which is a sun maṇḍala from the syllable aḥ. Above that are the syllables hūṃ gaṃ caṃ vaṃ ghaṃ paṃ saṃ maṃ laṃ ḍaṃ. From the complete transformation of these, generate the circle of deities in their entirety. Then, perform the invitation of the wisdom circle and so forth; summon, enter, bind, and please them with the four mudrās, such as gaurī jaḥ, and dissolve them inseparably. To that, offer prokṣaṇaṃ, arghaṃ, añcamanaṃ, vidhi, the five types of offerings, the eight goddesses, and the praises. Then, recite the mantra one hundred and eight or one thousand and eight times and let it rest. Then, having performed the incense fumigation and so forth, scatter white flowers and so on. Then, those deities melt into light, and one should imagine the flask to be filled with white and red bodhicitta. Then, pour in excellent scented water and ensure it is also endowed with medicinal substances and the like. These should be made from the roots of śvetavṛhatī, apacitadaṇṭa, utpala, kaṇṭakārī, hasadeva, and so forth; these serve as the signs of the bodhicitta of the maṇḍala. Unhusked rice, peas, barley, sesame, and wheat—these are the nature of the hearts of the deities of the maṇḍala. Crystal, silver, pearl, and conch—

བྱུ་རུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུའི་རྟགས་སུ་བྱས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་། ཆུ་དང་། སྨན་དང་། དྲི་དང་། བུ་རམ་དང་། ཁ་ར་དང་། བཟའ་བ་རྣམས་གཞུག་གོ། ། བུམ་པ་ལ་བདག་པོའི་མཚན་མ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུའི་རས་རྣམས་ཀྱིས་མགུལ་པ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། མ་འབྱོར་ན་རས་ཡུག་ གཅིག་གིས་སྤྱིར་བྱའོ། ། ཤིང་འོ་མ་ཅན་གྱི་རིགས་བཟང་པོ་འབྲས་བུ་དང་ལོ་མ་དང་ཡལ་གར་བཅས་པས་ཁ་རྒྱན་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཞན་རྣམས་སུ་ནི་སྨན་ལ་སོགས་པ་མི་གཞུག་པར་ལྷ་རེ་རེ་འོད་དུ་ཞུ་བར་བྱའོ། ། བསྟོད་པ་དང་མཆོད་པ་དང་། བཟླས་པ་ནི་ཀུན་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ བུམ་པ་རྣམས་རས་བཏིང་བའི་སྟེང་དུ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་ཆལ་པར་བཀྲམ་པའི་སྟེང་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེའི་དུས་སུ་གར་གྱི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱང་དབུལ་ལོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་ཏེ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་ བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། བགེགས་མ་རུངས་པ་རྣམས་ལས་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་བསྲུང་དུ་གསོལ་ལོ་ཞེས་ལས་གཞོལ་ལོ། ། གཏོར་མ་དགུ་དང་། མར་མེ་དགུ་དང་། ལྷ་བཤོས་དགུ་དང་། སྤོས་དགུ་དང་། དེ་རྣམས་ནི་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། ས་ སྟ་གོན་གྱི་ཕྱེད་དེ་ཉིན་པར་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་ཤིང་ཁྲོ་བ་མེད་པ།

Coral is used as the physical emblem of the deities of the maṇḍala. Furthermore, one should place the moon, the sun, water, medicinal herbs, perfumes, molasses, sugar, and various foods [into the vases]. The primary vase should be endowed with the five types of emblems and its neck should be bound with cloths of blue, white, yellow, red, and green. If these are not available, a single piece of cloth may be used for all. The mouth-adornment should be made from a fine variety of milky trees, complete with fruit, leaves, and branches. In the other vases, one should not place medicinal herbs and so forth, but rather cause each deity to melt into light. Praise, offerings, and recitation should be performed for all of them. Then, the vases should be invited to rest upon a spread of white flowers laid over a cloth. At that time, the offerings of dance should also be presented. The action-vase is marked with a crossed vajra; having made offerings to it, it should be invited to rest in the outer northeast corner, and one should entrust it with the task: "Please protect [us] from malevolent obstructors until the work is accomplished." There should be nine torma offerings, nine lamps, nine divine cakes, and nine incenses; these constitute the sequence for the preliminary consecration of the vases. On the day of the preliminary consecration of the site, an extensive homa should be performed. The ācārya should possess excellent characteristics, knowing the suchness of authentic wisdom, and be free from anger.

ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ ལ། ཐིག་གདབ་པའི་ལས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རས་བལ་ལས་ཤེས་རབ་མ་མཚན་དང་ལྡན་པས་འཇུར་མདུད་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་རིང་ཐུང་ཉིས་འགྱུར་ལ་སྦོམ་ཕྲ་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆར་གྱུར་པར་བཀལ་ཏེ། སྲད་བུ་སོ་སོར་བསྡོམས་ལ། པདྨའི་སྣོད་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་པའི་ ནང་དུ་སོ་སོར་གཞག་ལ། དེ་ནས་སྲད་བུ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་སོ་སོའི་ཡིག་འབྲུར་གྱུར་ཏེ། ཡིག་འབྲུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། སྲད་བུ་བྱུང་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་ཡོད་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་བའི་ཉི་ཟླ་འབར་ བའི་མིག་གི་ལྕགས་ཀྱུས་གཙོ་བོ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གཙོ་བོ་སྔགས་དང་གཉིས་མེད་རྣམས། ། སྤྱན་དྲངས་ནས་ནི་དེ་ལ་བསྟིམ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་སྐུད་བསྐྱེད་ནས། ། སྲད་བུ་ལྔ་ལ་གཙོ་བོའི་སྔགས་བརྗོད་དེ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིལ་ལོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲྃ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ་མཐའ་གཉིས་དབུས་དང་གསུམ་དུ་བཀོད་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དེ་ལ་མཆོད་པ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ལ་གཙོ་བོའི་ཐུགས་ཀ་ནས། སྲད་བུ་འཛིན་པའི་གྲོགས་པོ་སྤྲུལ་ལ། ། ཛྫཿཛྫཿཞེས་ བརྗོད་ལ་གཏད་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཐིག་སྐུད་དག་ནི་འདེབས་པའི་ཚེ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་པའི། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་འགྲོ་དོན་དུ། ། ཁྱོད་ཀྱི་དུས་ནི་བྱ་ནུས་ཡིན། །

The wise practitioner, endowed with the five mudrās, should request the deities of the maṇḍala to descend into the space before them and then begin the action of laying the lines. For that, a woman possessing the auspicious marks should spin cotton into a thread free of knots and the like, twice the length of the maṇḍala and one-twentieth the thickness of the door-width. Having twisted the individual strands together, they should be placed separately inside a lotus vessel smeared with fragrant scents. Then, one should meditate on the threads as being without inherent existence. In that regard, they transform into their respective seed-syllables, and from the complete transformation of those syllables, one should imagine the threads arise. Then, from the heart of the wisdom [deity], there is the wisdom thread. With the hook of the yogi’s blazing sun and moon eyes, one invites the principal Hevajra and the ḍākinīs of all the Buddhas—the principal ones, the mantras, and those who are non-dual—and dissolves them into that [thread]. Having thus generated the wisdom thread, one recites the principal mantra over the five threads and twists them into one. One should recite "Oṃ vajrasamayasūtraṃ mātikrama hūṃ" one hundred and eight times. Having placed the three syllables Oṃ Āḥ Hūṃ at the two ends and the middle, they are consecrated, and offerings are presented to them. From the heart of the principal deity, one emanates an assistant to hold the thread; saying "Jaḥ jaḥ," one hands it over. First, the lines should be laid in the sky. When laying the threads, [one says]: "For the benefit of beings, including the Buddhas and so forth, throughout the entire world-realm without exception, your time has come to act."

ཞེས་བརྗོད་དེ་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ས་ཐིག་ཀྱང་གདབ་པར་ བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆུ་བདག་ཏུ་འདུག་སྟེ། སློབ་མ་བརྒྱ་བྱིན་དུ་འདུག་ལ་ཚངས་ཐིག་གདབ། སློབ་དཔོན་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ལ་སློབ་མ་གནོད་སྦྱིན་དུ་འདུག་སྟེ། ཚངས་ཐིག་གཉིས་པ་གདབ་པོ། ། སློབ་དཔོན་བྱིན་ཟར་འདུག་ལ། སློབ་མ་དབང་ལྡན་དུ་འདུག་སྟེ། ཤར་གདབ་པོ། ། སློབ་དཔོན་རླུང་ལྷའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ལ། སློབ་མ་བདེན་བྲལ་དུ་འདུག་སྟེ། ནུབ་གདབ་པོ། ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་ལ་སློབ་མ་དབང་ལྡན་དུ་འདུག་སྟེ། བྱང་གདབ་པོ། ། སློབ་དཔོན་བྱིན་ཟར་འདུག་ལ། སློབ་མ་བདེན་བྲལ་དུ་འདུག་སྟེ། ལྷོར་གདབ་པར་བྱའོ། ། སྲད་བུས་ ཡོངས་སུ་ཐིག་གདབ་བྱ། ། སྲད་བུས་གཞལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། འཕེལ་འགྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཉེན་ཡོད་པས། ། སྲ་བས་རབ་ཏུ་གཞལ་བར་བྱ། ། སྦ་ལ་སོགས་པ་དྲང་ཞིང་སྲབ་ལ་ཁ་ཏི་ཀ་བྱས་ལ། ཐིག་རྐང་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་ཕྱོགས་རེ་རེ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་བཏབ་པ་ ལ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ཐིག་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་ནི་པདྨའི་ལྟེ་བ་བསྐོ་བར་བྱའོ། ། པདྨའི་ཟེ་བ་བསྐོར་བ་ནི། ལྷའི་སྣམ་བུ་ལས་ཇི་ཙམ་རན་པར་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐར་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། མེ་རི་གཉིས་ལ་ཆ་རེ་རེས་བསྐོར་རོ། ། རྟ་བབས་ཀྱི་སྣམ་བུ་བཞིའི་ཕྱོགས་སྟེང་ན། ཆ་བཞི་ལ་ཆ་ ཕྱེད་ཀྱི་ཆ་གཅིག་ལ་དྷརྨཱ་ཙཀྲའོ། ། གཅིག་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་ར་དབུ་མ། དེའི་སྣ་ལ་པདྨའི་སྡོང་པོའི་སྣ་གཏད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་འདུག་ལ།

Thus, one should invoke. Likewise, the ground lines should also be struck. The master should stand in the direction of Varuṇa and the disciple in the direction of Śakra, and strike the Brahma-line. The master should stand in the direction of Yama and the disciple in the direction of the Yakṣa, and strike the second Brahma-line. The master should stand in the direction of Agni and the disciple in the direction of Īśāna, and strike the eastern line. The master should stand in the direction of Vāyu and the disciple in the direction of Nairṛti, and strike the western line. The master should remain in that same place and the disciple should stand in the direction of Īśāna, and strike the northern line. The master should stand in the direction of Agni and the disciple in the direction of Nairṛti, and strike the southern line. One should strike the lines completely with the cord. One should not measure with the cord, for there is the danger of both increase and decrease; therefore, one should measure with a rigid [rod]. Having straightened a cane or similar material and made it thin and pointed, one should strike forty-two lines for each direction. Having struck those forty-two lines in that manner, one should delineate the center of the lotus up to the lines of the door-surrounds. As for delineating the filaments of the lotus, one should delineate them to an appropriate extent from the divine ledge. At the edge of the maṇḍala, one should surround the vajra-fence and the mountain of fire with one part each. Above the four ledges of the archway, on four parts, on one half-part is the Dharmacakra. On one [part] is the central prong of the crossed vajra; its tip should be joined to the tip of the lotus stalk. Then, the Guru should sit in the center of the maṇḍala.

མིག་གཉིས་སུ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། བཟློག་ལ་བལྟ་ཞིང་ཧི་ཧི་ཞེས་པས་སྒོ་དབྱེ་བར་བསམ། དེ་ནས་བཛྲ་བ་ག་ཨ་ཀྲ་མ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ཕྱིར་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཐིག་གདབ་པའི་རིམ་པ་ཟིན་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་ལ་མཆོད་པས་མཆོད་ལ། སྭ་ཨརྟཱ་ཙིཏྟ་པ་ར་མ་ཨརྠ་ཉྩ་ཨ་ཧི་ཏ་གཙྪ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ འབྲས་ལ་ཁ་དོག་ལེགས་པར་བསྒྱུར་བའི་ཚོན་རིམ་པར་གཞག་སྟེ། དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམས་ལ། བྷྲཱུཾ་ཨཱྃ་ཛྲཱྃ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ལྔར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་ཚོན་སྣ་ཚོགས་བྱུང་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་བས་ཉི་ཟླ་འབར་བའི་མིག་གི་ལྕགས་ཀྱུས་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ མ་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས་ས་ཚོན་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཱི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ་ཞེས་མང་དུ་བཟླས་ལ། ས་ཚོན་ལ་མཆོད་པ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཤར་མཚམས་ནས། བླ་མས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ནག་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུའི་རེ་ཁཱ་ལྔ་མཉམ་པོར་མཐོ་གང་དུ་དྲངས་ལ་མཆོད་པ་དབུལ་ཞིང་། རེ་ཁཱ་ལ་མེ་ཏོག་སིལ་མས་གཏོར་རོ། ། དེ་ལྟར་རེ་ཁཱ་འདྲེན་ཀར་བླ་མས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་སྒྲོལ་བྱེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་རྒྱལ་པོ་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་སོ། ། ཉེས་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བས། ། ཚོན་གྱི་ལས་ནི་ཡང་དག་ཅན། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་དྲང་པོར་དགྱེ། ། ཕྱི་ནས་ཀུན་ནས་སློབ་མས་སོ། །

Visualize the disks of the sun and moon in the two eyes; looking back, imagine the gates opening with the sound "hi hi." Then, reciting "vajra-pāka-ākrama," one emerges. Once the sequence for laying the wisdom lines is completed, make offerings to the wisdom threads and request the deities to depart by reciting "svā ārtācitta-paramārthāñca ahita-gaccha." This is the sequence for laying the wisdom lines. Next, arrange the colored powders, which have been well-colored with rice, in their proper order. Meditate on them as being without inherent existence and imagine them transforming into the five syllables BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ. Imagine that through their total transformation, the various colors arise. Then, the yogi, with the hook of eyes blazing like the sun and moon, invites the Hevajra ḍākinīs and their retinues, and imagines them dissolving into the colored powders. Recite "OṂ VAJRA-CITRA SAMAYA HŪṂ" many times and present offerings to the colored powders. Then, starting from the northeast corner, the master should draw five lines—black, white, yellow, red, and green—each one finger-width in height, in successive order, while presenting offerings and scattering loose flowers over the lines. As the lines are being drawn, the master recites: "This is the pure expanse of reality (dharmadhātu), Which liberates the realm of sentient beings. It is the glorious King Heruka himself, The abode of all the Tathāgatas." "Being completely liberated from all faults, The work of the colors is authentic. The master should draw them straight, And afterwards, the disciples [should do so] from all sides."

ཞེས་འབྱུང་ངོ་། ། མཐེའུ་ཆུང་དར་ནི་མཐེ་བོ་སྤངས། ། དྲང་ལ་མཐོ་བར་ཡང་དག་བྲི། ། གལ་ཏེ་རི་མོ་ མི་མཉམ་དང་། ། ཡོ་ཞིང་དམའ་དང་བཅས་པ་ན། ། རི་མོ་དམའ་བས་མི་འགྲུབ་པོ། ། ཡོན་པོས་གདུང་བ་སྐྱེད་བྱེད་ལ། ། ཆད་པས་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་དག། ། གཉི་ག་འཆི་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བས། ཤིན་ཏུ་གཟབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཞུང་དང་མཐུན་པར་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་ འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཚོན་དགྱེ་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། དབུས་ཀྱི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་བདུད་བཞི་བསྣོལ་བ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ན་ར་ཀ་པཱ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་བཅས་པ་དཀར་པོར་བྲིའོ། ། ཤར་དུ་གྲི་ གུག་ནག་པོ། ། ལྷོ་རུ་ཌ་མ་རུ་དམར་སྐྱ། ནུབ་ཏུ་རུས་སྦལ་དམར་སེར། བྱང་དུ་སྦྲུལ་ལྗང་གུ བྱང་ཤར་དུ་སེང་གེ་དམར་སྔོན། ཤར་ལྷོར་དགེ་སློང་དཀར་པོ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་འཁོར་ལོ་ལྗང་སྔོན། ནུབ་བྱང་དུ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་དགོད། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་ན་ཡང་། ལྷ་སོ་སོའི་རང་གི་སྙིང་ པོ་བརྗོད་ཅིང་དགོད་དོ། ། བུམ་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱང་ཤར་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་བྲི་བའམ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བླ་རེ་དམ་པ་བྲི་བ་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་བྲི་ཞིང་དགྲམ་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་གི་ཐོ་རྣམས་བཙུགས་ལ། ཕྱོགས་སྐྱོང་སོ་སོར་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལ་སྤྱན་དྲངས་ལ་བསྟིམས་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་རྣམས་ཐོགས་ལ་སྤོས་ཀྱིས་སྣ་དྲངས་ཏེ།

Thus it is said: "The little finger and the thumb should be left out; draw them straight and high. If the lines are uneven, crooked, or low, the drawing will not be accomplished through its lowliness. A crooked line produces torment, and through a broken line, both the master and the disciple should be known to die." Since this is stated, one must be extremely careful. Then, in accordance with the source text, the maṇḍala should be drawn properly. This is the sequence for applying the colors. Having thus drawn the maṇḍala, the mudrās are now to be arranged. In the center, upon the hub of the lotus, on a sun maṇḍala and atop the four Māras lying supine, one should draw a white narakapāla together with a crossed vajra. In the east, a black curved knife (kartṛkā); in the south, a pale red ḍamaru; in the west, an orange-red tortoise; in the north, a green snake; in the northeast, a reddish-blue lion; in the southeast, a white monk; in the southwest, a bluish-green wheel; and in the northwest, the vajras of the wrathful deities. When arranging the mudrās in this way, they should be placed while reciting the respective heart-mantras of each deity. The eight vases should also be drawn or placed in the locations of the east and so forth. This is the sequence for arranging the mudrās. Then, the excellent canopy should be drawn, and all other ornaments should be drawn and displayed. Outside, the stakes of the directional protectors should be erected, and the respective directional protectors should be generated. Having invited them, they should be absorbed and established there. Then, taking the vases, one should lead the way with incense.

རོལ་མོའི་ཆ་བྱད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་དགོད། ལས་ཐམས་ཅད་པ་བྱང་ཤར་ མཚམས་སུ་དགོད། དེ་ནས་དགོངས་མོའི་དུས་སུ་བླ་མས་རྒྱན་ཆ་བགོས་ལ་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ལུས་དྲི་ཞིམ་པོས་བསྐུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲམ་དུ་ཆག་ཆག་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ལ། ཙཎྜ་ལཱི་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། མེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་ ནས་བླ་མ་ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པར་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་གཽ་རཱི་ལ་བཀའ་བསྒོ་ལ་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། སྤྱན་དྲངས་པ་དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་བྱས་ལ་ གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ་ལ། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། པྲོཀྵ་ཎཾ་དང་། ཨརྒྷཾ་དང་། ཨཉྫ་མ་ནཾ་དང་། བི་དྷི་དང་། སྤོས་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཆོད་ལ། ཙནྡན་དང་། གུར་ཀུམ་ཆར་དུ་དབབ་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་ དོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩིའི་མཆོད་པས་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མཆོད་ལ། དེ་ནས་བསྟོད་པ་ཉི་ཤུ་པས་ལྷ་རྣམས་ལ་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་གླུ་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀྱང་མཆོད་དོ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར་ནས། སྨོན་ལམ་གྱི་ཚིག་བརྗོད་ལ་ བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱ་སྟེ། གཏོར་མ་དགུ་ཡང་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ། སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་དང་པོ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །

Holding various musical instruments, circumambulate the maṇḍala three times and arrange them in the proper manner. Place the implements for all activities in the northeast corner. Then, in the evening, the guru should don ornaments, bathe, and anoint the body with fragrant scents, and sprinkle water around the perimeter of the maṇḍala. Then, sitting on a comfortable seat, one should perform the practice together with Caṇḍālī; if she is not present, do so through meditative absorption. Then, the guru, possessing the six limbs, should properly generate the complete circle of deities. Then, having commanded Gaurī, invite the deities. To those who have been invited, present the five types of offerings. Then, perform the summoning, entering, binding, and the generation of delight, and dissolve them into non-duality. To that, the offerings should be presented: prokṣaṇaṃ, arghaṃ, añjamaṇaṃ, vidhi, incense, flowers, and so forth. Offer with the eight goddesses, and make offerings of sandalwood, saffron falling like rain, and various other offerings. Then, make offerings with the nectar offering in successive order, and then praise the deities with the twenty-verse praise. Also make offerings with various songs and the specific songs of auspiciousness. Having turned the great wheel of the feast (gaṇacakra), recite the words of aspiration and perform three circumambulations. Also present the nine torma offerings. Then, proceed to the conferral of the empowerment. Following the sequence for the entry of the disciples, the master himself should enter first.

དེ་ནས་སྔོན་དུ་བརྟགས་པའི་སློབ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། སངས་ རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་སྐུ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། གཙོ་བོ་ལྷ་མོར་བཅས་པ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོས་བདག་ནི་གཞུག་ཏུ་གསོལ། ། ཞེས་སློབ་དཔོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ གྱིས་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། ། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་བ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ན་མཿ ཏེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ན་མཿམི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ན་མོ་ན་མཿཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སོ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་ཡིད་འོང་། ། སྡོམ་པ་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། སློབ་མ་ཁྱོད་ཀྱིས་ གཟུང་བར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་སུ་གསུངས། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། རིན་ཆེན་རིགས་ལ་རྟག་ཏུ་ནི། ། ཉིན་རེ་བཞིན་ཡང་ལན་ དྲུག་ཏུ། ། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། ཕྱི་དང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ལུས་གཟུང་། །

Then, the qualified disciple who has been previously examined should speak as follows: "I take refuge in the Master, the embodiment of the nature of all Buddhas. I also prostrate to the principal deity and the retinue of goddesses. O Protector, please lead me into the supreme city of great liberation." Thus, one should make this supplication to the Master. Then the Master should say: "I shall lead the disciple into this essential maṇḍala, the supreme city of glorious Heruka, the abode of all Tathāgatas." Then, one should prostrate to the deities of the maṇḍala through the doors of body, speech, and mind, reciting: OṂ NAMAḤ TE HŪṂ SVĀHĀ | OṂ NAMAḤ MI HŪṂ SVĀHĀ | OṂ NAMO NAMO HŪṂ SVĀHĀ. Then, the vows should be conferred: "Take refuge in the Three Jewels: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. This is the delightful vow of the Buddha family, which has become firm. You, the disciple, must hold the vajra, the bell, and the mudrā. That which is bodhicitta is the vajra; insight is said to be the bell. You must also hold the Master, for the Guru is equal to all Buddhas. This is explained as the samaya vow of the pure Vajra family. In the Ratna family, one must always, six times every day, practice the four types of generosity: the gift of Dharma, material gifts, the gift of fearlessness, and the gift of loving-kindness. One must also uphold the sublime Dharma without exception, including the three vehicles of the outer and secret [tantras]."

འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་ པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། སྡོམ་པ་བཟུང་བའོ། ། ། ། དེང་ཁྱོད་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱེད་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་ཁྱོད་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་དག་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཀྱི། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པ་ནི། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། དེ་ནས་ཀ་པཱ་ལའི་ནང་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པས་དམ་ཚིག་གི་ཆུ་བླུད་དེ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་གཟི་མདངས་དང་ལྡན་པས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འདི་འཐུང་། ། ཨོཾ་སརྦ་པཉྩ་ཨ་མྲྀ་ཏོད་ཀ་ཋཿཋཿཋཿཧཱུྃ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ང་ཉིད་ཡིན་གྱིས། ངས་གང་འདི་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་(བདེ་,བ་དེ་)ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ ཀྱིས་ང་བརྙས་པའི་ལས་མ་བྱེད་ཅིག། བྱས་ན་ཁྱོད་ཡིད་མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པར་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་དང་།

This is the delightful samaya of the pure Lotus family. Regarding the great and supreme Action family, I shall correctly uphold all the vows and perform the activities of offering to the best of my ability. This is the taking of the vows. Today you have entered into the midst of all the heroes and yoginīs. I shall generate the wisdom of glorious Heruka within you. By means of this wisdom, you will attain the accomplishments of all the Tathāgatas and all the heroes and yoginīs; what need is there to mention other accomplishments? You must not speak of this in the presence of those who have not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired. Glorious Heruka has today truly entered your heart. If you speak of this way, he will immediately tear it apart and depart. Then, having poured the samaya water containing the five nectars into a kapāla, he says with the majestic splendor of the Vajra-holder: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, it is accomplishment. Drink this water of vajra nectar!" OṂ SARVA PAÑCA AMṚTA UDAKA ṬHAḤ ṬHAḤ ṬHAḤ HŪṂ. From this day forward, I myself am your glorious Heruka. Whatever I command you to do, you must do. Do not act with contempt toward me. If you do, you will not escape mental anguish, and when your life ends, you will surely fall into hell. Then, the heroes and...

རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ལ་དབབ་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དུ་གཞུག་ཅིང་། སློབ་མ་ལ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་བླུད་དེ། བླ་མ་འགྱིང་བག་དང་བཅས་པས་གོ་ཆ་བགོས་པ་རང་གི་སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ནས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་གཙོ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མར་བཅས་པ་རྣམས་བཀུག་ནས། སློབ་མའི་སྙིང་གར་གཞུག་སྟེ། བཅུག་པས་སྨྲ་ནུས་པར་ འགྱུར་རོ། ། ལས་རྣམ་བཞིའི་ཁ་དོག་གང་དང་གང་མཐོང་བ་དེ་དང་མཐུན་པར་དེ་ལ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཐོགས་ལ། པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོར་ལ། དེ་ནས་སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་ལག་པ་ནས་གཟུང་ལ་ མིག་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། ཕྱེ་བས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཏྲ། ཨ་པ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲིཿ། ཞེས་བརྗོད་དེ། གདོང་གཡོགས་ཕུད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་ པོ་འདི་ལ་ལྟོས། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེད། ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རིགས་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འགྲོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཀུན་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་ཁྱོད་མངོན་དུ་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་བསྐྱང་བ་དང་། ། གསང་སྔགས་ལ་ཡང་བརྩོན་ པར་གྱིས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། མེ་ཏོག་གང་དུ་ལྷུང་བའི་ལྷ་ངོ་བསྟན་ཅིང་། ལྷ་གཞན་ཡང་བསྟན་ཏེ། སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ནི་དགོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ཁ་དོག་ལས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྟན་ཅིང་།

Have them recite: "May all the yoginīs grant their blessings, and may glorious Heruka descend upon me!" Then, having given the disciple the five kinds of nectar (amṛta) to drink, the guru, assuming a majestic posture and donning the armor, emanates light rays from the heart of the wisdom being (jñānasattva) at his own heart. These rays summon the principal deity and the yoginīs, who are then made to enter the disciple’s heart. By entering, the disciple becomes able to speak. One should then show the disciple whichever of the four activities (karma) corresponds to the color they perceive. Next, having the disciple hold a flower garland, the guru says: "Pratīccha vajra hoḥ!" and casts it into the maṇḍala. Then, the garland should be tied upon the disciple’s head. Then, taking the disciple by the hand, the eyes are to be opened with these words: "O glorious Heruka, today you strive to open my eyes. By opening them, I shall see all; the vajra eye is unsurpassed." Reciting "Oṃ vajranetra apahara paṭalaṃ hrīḥ," the face covering is removed, and the guru says: "Behold this excellent maṇḍala! Now, generate supreme faith. You are born into the family of the yoginīs, blessed by mantra and mudrā. All the excellences of existence and all accomplishments (siddhi) will be manifest to you. Maintain all the samayas and apply yourself to the secret mantra." Having said this, the deity upon whom the flower fell is identified, and the other deities are also shown. Their body colors and hand implements should be explained by referring to the colors of the hand implements as they were arranged during the preliminary stage.

ཕྱག་མཚན་ཡང་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། སློབ་མ་ དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞིར་བྱུང་བ་ནི་ཚད་མེད་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྒོ་བཞི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྟ་བབས་བཞི་ནི་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་རྣམ་ པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དྲ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་རྣམས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་ དག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ནི། ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་ནི་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་རྟགས་སོ། ། མེ་འོད་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བགེགས་ལ་སོགས་པས་མི་ཚུགས་པའི་རྟགས་སོ། ། བུམ་པ་བརྒྱད་ནི་ཆེ་ བའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་རྒྱས་ཤིང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རོས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་རྟགས་སོ། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཽ་རཱི་ནི་ཞེ་སྡང་དང་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ རང་བཞིན་ནོ། ། ཆོམ་རྐུན་མ་ནི་གཏི་མུག་དང་། སྒྲ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རོ་ལངས་མ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་དྲི་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་འདོད་ཆགས་དང་རོ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །

The hand symbols are also shown in the proper manner. This is the sequence for the entry of the disciples into the maṇḍala. From that, the emergence of the square celestial palace is the nature of the purification of the four immeasurables. The four gates are the nature of the purification of the four applications of mindfulness. The four archways are the nature of the purification of the four correct abandonments. The half-lattices are the purification of the great afflictions. The lattices are the purification of the minor afflictions. The eight pillars are the purification of the eightfold noble path. The ornaments such as the jeweled frieze are the characteristics of the purification of discipline. The five sensory qualities—form, sound, and so forth—are the purification of the five objects of desire. The vajra fence is the sign of turning the profound wheel of Dharma. The flames of light are the sign of being unassailable by the obstacles of perversion and the like. The eight vases are the sign of being expanded by great qualities and completely filled with the essence of great compassion. This is the suchness of the maṇḍala. The Blessed One Hevajra is the nature of the purification of the aggregate of consciousness and hatred. Gaurī is the nature of the purification of hatred and form. Caurī is the nature of the purification of delusion and sound. Vetālī is the nature of the purification of pride and smell. Ghasmarī is the nature of the purification of desire and taste. Pukkasī is the nature of the purification of hatred and earth.

རི་ཁྲོད་མ་ནི་གཏི་མུག་དང་ཆུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཏུམ་མོ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་མེ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཡུང་མོ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་རླུང་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། བདག་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཡབ་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ། ། དེ་ ནས་སློབ་མས་བླ་མའི་ཞབས་ལ་དད་པས་ཕྱག་བཙལ་ལ། ཡོན་གྱི་མཆོག་རྣམས་ཐོགས་ཏེ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ནས་དབང་ནོད་པའི་དོན་དུ་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དབང་བསྐུར་བ། ། འགྲོ་བ་བསྐྱབ་ཕྱིར་གཟི་བརྗིད་ཅན། ། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་སོ། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་དེ་སྩོལ་ཅིག། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་མི་ལྡོག་པའི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་བགྱིད། ། ཅེས་སློབ་དཔོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཤར་སྒོའི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་བྲིས་པའི་སྟེང་དུ་སེང་གེའི་ཁྲི་བཤམས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་བཏིང་བ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ། བླ་མ་ལ་གུས་ཤིང་གཏོང་སེམས་ཆེ་བ་དེ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་འབད་དེ་ཅི་ནུས་པས་མཆོད་ནས། སློབ་མའི་ སྟེང་དུ་གདུགས་དཀར་པོ་བཟུང་ལ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོ་ཡུངས་ཀར་དང་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔའི་ཆུས་བདག་ཉིད་གཟི་བརྗིད་དང་བཅས་པས་གཏོར་ཞིང་སྔགས་བརྗོད་དེ། དབང་བསྐུར་བའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་བགེགས་བསྐྲད་ པར་བྱས་ལ།

Śavarī is the nature of the purity of delusion and water. Caṇḍālī is the nature of the purity of pride and fire. Ḍombī is the nature of the purity of desire and wind. Nairātmyayoginī is in accordance with the Father. This is the suchness of the deities. Then, the disciple should prostrate with faith at the feet of the guru, present the supreme offerings, and make a supplication to the guru for the sake of receiving the empowerment: "O glorious Heruka, bestower of empowerment, Possessing majesty to protect all beings, Source of such qualities, Please grant that to me as well. Great Hero, grant me the irreversible Empowerment. For the sake of all sentient beings, I shall always act as the master." Thus should one supplicate the master. Then, to the south of the eastern gate of the maṇḍala, a lion throne should be arranged upon a drawn eight-petaled lotus, and upon that, a seat of a variegated lotus should be spread. The disciple, who possesses non-dual intelligence, is respectful toward the guru, and has great generosity, should be seated there. Having diligently made offerings to the deities of the maṇḍala as much as possible, a white parasol should be held over the disciple, and the conferral of the water empowerment and so forth, including the flower garland, should be commenced. Furthermore, first, with white mustard seeds and the water of the five nectars, one should sprinkle oneself with majesty and recite the mantra, thereby expelling the obstructing spirits (vighnas) that hinder the conferral of the empowerment.

ར་བ་དང་དྲ་བ་དང་གུར་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཁྲུས་བྱས་ལ། གོས་བཟང་པོ་བསྐོན་ནས་ཁྲི་ལ་བཞག་སྟེ་སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཐོར་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོ་ཞེས་བརྗོད་ལ་གཏོར་རོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ ལྷུང་བ་བླངས་ཏེ་སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིངས་ལ། ཨོཾ་དྷརྨཱ་ཀུཎྜ་ཨ་བྷི་ཤིཉྩ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་པདྨའི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྔགས་པས་བུམ་པ་རྣམས་བཏེག་ནས། སློབ་མའི་མགོ་ལ་གཏུགས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཏྲཾ་ཞེས་བརྗོད། སྔགས་བརྗོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་རྣམ་ པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་བ་བཏེག་ལ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དཀྲོལ་ཏེ་གླུའི་རྣམ་པ་བླང་ཞིང་ཆུའི་དབང་བསྐུར་ཏེ་སྔགས་གོང་མ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྡིག་སྒྲིབ་ཐམས་ཅད་དག་པར་བསམ་མོ། ། གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་བརྡུངས་པའམ། བ་སོ་ལས་འབུར་དུ་ བརྐོས་པའམ། རས་ལ་སོགས་པ་ལ་རི་མོར་བྲིས་པའམ། གོས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་དེ་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པར་བྱས་པ་ལས། ཨཾ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་བསམས་ཏེ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དགྱེས་པར་ བྱས་ཏེ་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ། བཟླས་པ་ནུས་ཚད་བྱས་ལ། དེ་ནས་བསྟོད་པ་བྱས་ནས། སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ། ཞེས་སོགས་པའི་ཚིག་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་གཞན་ལ་ཡང་བསྐྱེད་པ་དང་། བསྟིམ་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་། བཟླས་པ་དང་། བསྟོད་ པ་དང་། སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཅེས་པའི་ཚིག་བརྗོད་པ་དང་།

One should also construct the fence, the lattice, the canopy, and so forth. Then, having bathed the disciple and dressed them in fine garments, they are placed upon a throne. With their cupped hands filled with flowers, they are made to scatter them into the maṇḍala. Reciting the mantra oṃ pratīccha vajra hoḥ, they scatter them. Then, the fallen flower is taken and tied to the disciple’s head while reciting oṃ dharmakūṇḍa abhiṣiñca. Then, the practitioner lifts the vases with both lotus-like hands, touches them to the disciple’s head, and reciting oṃ vajra abhiṣiñca mi traṃ, the empowerment is conferred. Then, lifting the Victory Vase (vijayakalaśa), ringing the bell, and singing in the manner of a song, the water empowerment is conferred while reciting the aforementioned mantra. By thus conferring the water empowerment, one should contemplate that all the obscurations of conceptual thought are purified. Whether it be fashioned from gold and so forth, carved in relief from ivory, painted as a drawing on cloth and so forth, or any form such as a garment, one should not perceive it as such. Instead, from the syllable āṃ, one visualizes Ratnasambhava. Into him, the wisdom being (jñānasattva) is summoned, absorbed, bound, and pleased, and then dissolved. Having presented offerings to him and performed recitation to the best of one's ability, one then offers praise and recites the words beginning with, "Becoming is pure by nature." In the same way, for others as well, one performs the generation, the dissolution, the offerings, the recitation, the praise, and the recitation of the words, "Becoming is pure by nature."

ཀུན་ཚིག་དེས་འདྲ་སྟེ་ཀུན་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅོད་པན་གྱི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ། དར་དཔྱང་གཉིས་ཐོགས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཐོར་ཚུགས་ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྔགས་ པ་ཡི། ། རིན་ཆེན་དག་གི་དབུ་རྒྱན་དང་། དར་དཔྱང་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པ་ར་ཏ་ཀ་བཛྲཱ་ར་ལི་ཧོ་ཞེས་བརྗོད་དེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མདུན་དུ་བཞག་ལ། དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལས། ཛྲཱྀཾ་ལས་པདྨར་གྱུར་པ་ལས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སུ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་ གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་མའི་སྙིང་གར་བཞག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱལ་པོ་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་དབང་མཆོག་སྟེ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏིཥྛ་བཱི་ར་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་ཏེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བརྗོད་ལ་ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་མདུན་དུ་བཞག་ལ། ། དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལས་ ཁཾ་དང་། རལ་གྲི་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུ་ལག་པ་གཡོན་པར་སྦྱིན་ཞིང་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་གྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ དག།

All [the preceding] words are the same and should be applied to all [subsequent items]. Then, having transformed [the object] into the form of a crown and holding two silk streamers, one should speak these words and bestow it: "Adorned with a topknot and a crown, Praised by all the Buddhas, This precious head-ornament and silk streamers— I bestow this empowerment." Reciting "Oṃ vajraparāka vajrāli hoḥ," one should bestow it. Then, having placed the vajra in front, from the state of non-apprehension, it becomes a lotus from the syllable jriṃ; from that, one generates Amitābha. From the complete transformation of that, the vajra is placed at the heart of the disciple, and one speaks these words: "This is the nature of all Buddhas, The glorious King Heruka, The supreme empowerment of the ḍākinīs— Today, I shall bestow this empowerment upon you." Reciting "Oṃ śrīheruka adhipati tvaṃ abhiṣiñca tiṣṭha vīra samayas tvaṃ," and saying, "The being without beginning or end is Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the self of all, the Lord of the Vajra-Arrogant Manner," one should place it in the right hand. This is the vajra empowerment. Then, having placed the bell in front, from the state of non-apprehension, it arises from the syllable khaṃ, a sword, and Amoghasiddhi. The bell is placed in the left hand, and one speaks these words: "This is explained as the melody of insight Of all the yoginīs. You too must always hold it; The Victorious Ones desire it for supreme awakening. Becoming is pure by its very nature."

ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། སྲིད་པ་དམ་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏིཥྛ་བཱི་ར་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ། ལག་པ་གཡོན་པར་དྲིལ་བུ་སྦྱིན་ནོ། ། དྲིལ་བུས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ། ། བྱིན་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ལ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ལ། ། མིང་གདགས་པར་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དཔལ་གྱི་སྒྲ་དང་བཅས་པ་པདྨའི་མཐར་ཐུག་པས་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་ནས་སློབ་མ་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ། སྔགས་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི་ཧཱུྃ་ཧ་ཧ་ཧ་ ཧ་ཧོཿ ཞེས་བརྗོད་ལ། ལག་པ་གཡས་པར་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་དབང་སྦྱིན་ནོ། ། ཨ་ལས་བྷནྦྷར་གྱུར་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཨོཾ་ལས་གྲི་གུག་(དུ་,ཏུ་)གྱུར་པར་བསྒོམས་ལ། འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཌ་མ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་ཁཊྭཱཾ་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། དྲིལ་བུ་ སིལ་སིལ་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། ཚངས་པའི་སྐུད་ཐོགས་རྣལ་འབྱོར་བདག། གྲི་གུག་དང་ནི་ཀ་པཱ་ལ། ། དཔལ་བོ་ཆེན་པོས་བླང་བར་གྱིས། ། གྲི་གུག་དང་ཐོད་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པས་སློབ་མ་ལ་ཞི་བ་དང་།

"By nature, things are made non-existent; the being of pure nature will bring about the sublime existence." Reciting "OṂ ŚRĪ HERUKA ADHIPATI TVAṂ ABHIṢIÑCA TIṢṬHA VĪRA SAMAYA STVAṂ," the bell is placed in the left hand. This is the empowerment of the bell. Having thus bestowed the vajra and bell, one should visualize [the disciple] as possessing the Great Seal (mahāmudrā). Then, bestowing the empowerment with the mantra, the name should be conferred: "OṂ ŚRĪ HERUKA ADHIPATI TVAṂ ABHIṢIÑCĀMI ŚRĪ HERUKA NĀMA ABHIṢEKATA STVAṂ." Reciting this, the name empowerment is bestowed, accompanied by the sound of "Śrī" and ending with the lotus. "This is the nature of all Buddhas; the glorious Heruka holds it in his hand. You too must always hold it; the glorious Heruka is firm in his conduct." Having made the disciple grasp the tip of the vajra, recite this mantra: "OṂ SARVA TATHĀGATA TIṢṬHA VAJRA SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI HŪṂ HA HA HA HA HOḤ." Reciting this, the empowerment of the vajra conduct is bestowed in the right hand. Visualize that from the syllable A, a skull-cup (kapāla) is formed, and from the syllable OṂ, a curved knife (kartṛkā) is formed. Then say: "The glorious Heruka is Heruka; the Yoginī is the ḍamaru. The vajra and khaṭvāṅga are with the vajra; the bell rings with a tinkling sound. Wearing the Brahma-thread, the master of yoga, take up the curved knife and the kapāla, O great hero." This is the empowerment of the curved knife and skull-cup. Possessing these, the disciple [attains] peace and...

རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། དྲག་པོ་དང་། རེངས་པ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། རྨོངས་པར་བྱ་བ་དང་། གསང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་པ་དང་། མཆིལ་ལྷམ་བགོ་བ་དང་། ཆར་དབབ་པ་དང་། ཉི་ཟླ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་མཁའ་འགྲོ་མའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཅི་དགའ་བར་སྒྲུབ་པར་གྱིས་ ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་པའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ནས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་ལུས་དག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་སྐུའི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། འབྲས་བུ་ནི་གང་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ས་བརྒྱད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་དབང་རྣམས་ཐོབ་པ་ལ་བླ་མས་དབང་བསྐུར་བ་བསྒྲུབ་སྟེ། གནས་དེ་ཉིད་དུ་མི་མེད་ཅིང་དབེན་པར་བྱས་ནས། ཡོལ་བས་བར་དུ་བཅད་དེ། མཎྜལ་གྲུ་བཞི་པ་བྱས་ལ། དེ་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བདུད་རྩི་ལྔའི་ཆག་ཆག་ གདབ་པོ། ། དེར་མེ་ཏོག་ཆལ་མར་བཀྲམ་སྟེ། གདན་སྣ་ཚོགས་བཟང་པོ་བཏིང་ནས། སློབ་མས་ཤེས་རབ་མ་མཚན་དང་ལྡན་པ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ། འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཁྱོད་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཏེ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་བདེ་སྤེལ་ མཛད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེ་རྣམས་ཀྱི། ། ཡང་དག་དོན་མཆོག་རྣམ་དག་པ། ། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་ཡིས། ། མཆོག་གི་དབང་ནི་བསྐུར་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་འཁོར་བ་ཡི། ། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་སེལ་བར་མཛོད། ། རྣལ་འབྱོར་བདུད་རྩི་དྲི་མཆོག་གིས། ། མ་རིག་ཉེས་པའི་ རབ་རིབ་འཇོམས། ། གང་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད། །

"Accomplish without obstruction the activities of enrichment, magnetizing, wrath, paralyzing, expelling, bewildering, and the secret [rites], and so forth. Perform all the accomplishments of the ḍākinīs, such as putting on shoes, causing rain to fall, and seizing the sun and moon, as you please." To speak thus is the granting of the authorization. From the flower empowerment and so forth, up to the empowerment of the curved knife and skull-cup, the body is purified; therefore, these are called the "empowerments of the body." If one asks what the result is and with whom one shares the same fortune: it is the same fortune as a bodhisattva of the eighth bhūmi. Then, having obtained the empowerments of the flower and so forth, the guru performs the empowerment of the consort. In that very place, having made it secluded and free of people, and having partitioned the area with a curtain, one should prepare a square maṇḍala and sprinkle it with fragrant water and the five nectars (amṛta). There, having strewn flowers and spread various excellent seats, the disciple should offer a consort endowed with the [proper] marks to the guru and make this supplication: "You are the glorious Heruka, Who increases the bliss of the Sugatas. Just as the supreme empowerment Was bestowed by the supreme nectar of reality Upon the great bodhisattvas, So too, please dispel for me The sufferings of saṃsāra. With the supreme fragrance of the yoga-nectar, You destroy the cataracts of the faults of ignorance. Because of this, the unsurpassed awakening..."

དེ་རིང་བདག་གིས་ཐོབ་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཤེས་རབ་མ་བདག་མེད་མར་བསྐྱེད་ལ། དེ་ལ་ཆོ་ག་བྱ་བ་དང་། གནས་གསུམ་དུ་ཡང་ལྷ་གསུམ་བསྐྱེད་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་ དཔའ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། རྗེས་སུ་དགྱེས་པར་བྱ་སྟེ་བསྟིམས་ལ། མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་ཏེ་མཁའ་གསང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་འདི་སྐད་དོ། ། ཨོཾ་པདྨ་སུ་ཁ་དྷ་ར་མ་ཧཱ་རཱ་ག་སུ་ཁཾ་དཏྟ་ཙ་ཏུར་ཨཱ་ནནྡ་བྷ་ག་བི་ཤྭ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྭ་མེ། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཧཱ་དྭེ་ཥ་ཙ་ཏུར་ཨཱ་ ནནྡ་ད་ཡ་ཀ་ཁ་ག་མུ་ཁ་ཨེ་ཀ་རཱ་སོ་ནཱ་ཐ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཀརྱཾ་ཀུ་རུ་ཥྭ་མེ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཉེས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་དག་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་བྱ་སྟེ། བསྐྱོད་པ་མཛད་ཅིང་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་མཚན་མའི་ལྟེ་བའི་ཧཱུཾ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་ བཞུགས་པའི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཐུགས་ཀར་ཐིམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནོར་བུའི་སྐེ་རུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷ་བ་ཨཱ་ཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ང་ཡིན་ནོ་བར་ང་རྒྱལ་ བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བོ་ལའི་ཁ་སྐེར་མཐེབ་སྲིན་གྱིས་མནན་ལ་སློབ་མའི་ཁར་དྲང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ལ། བདེ་བར་གནོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། ། དེས་ཨེ་མ་རེ་བདེ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དབང་བསྐུར་ནས་འཐུངས་པའི་རྗེས་ལ།

"Today, please grant me [this]," one should say and offer this supplication. Then, the Guru should generate the Wisdom Consort as Nairātmyā. Having performed the ritual for her and generated the three deities at her three places, one should summon the wisdom beings (jñānasattva), cause them to enter, bind, and please them, and then dissolve them. Adorned with Akṣobhya as a crown ornament, the secret space is blessed with these words: Oṃ padma sukha dhara mahārāga sukhaṃ datta catur ānanda bhaga viśva hūṃ hūṃ hūṃ kāryaṃ kuruṣva me. Oṃ vajra mahā dveṣa catur ānandadāyaka khagamukha ekarāsanātha hūṃ hūṃ hūṃ kāryaṃ kuruṣva me. By reciting this, one should contemplate that it is faultless and completely pure. Then, one should enter into union. While moving, light radiates from the hūṃ at the center of the insignia in the heart of one's own wisdom being, inviting the heroes (vīra) and yoginīs residing in the ten directions. These dissolve into the heart and so forth. When the bodhicitta reaches the neck of the jewel, one should recite: Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇa vajrasvabhāvātmako ’haṃ. One should then cultivate the divine pride: "I am the nature of the vajra of passion." Then, pressing the opening of the bola with the thumb and ring finger, the bodhicitta should be drawn into the disciple's mouth. After the Guru has enjoyed it himself, he should command, "Abide in bliss!" The disciple replies, "Ema! How blissful!" Following the conferral of the empowerment, the disciple drinks it.

བདེ་བ་ཆེན་པོ་ དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བདག་ཉིད་ནི་བདག་ཅེས་བླ་མས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱིས་རེག་པ་དེས་ནི་ངག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེས་པ་དག་པར་བྱེད་པས་གསུང་གི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་འབྲས་བུ་གང་དང་གང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་འགྱུར་ན། ས་བཅུ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སྐལ་བ་ མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་བཅུ་པ་དང་སྐལ་པ་མཉམ་པ་དེ་ལ་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བླ་མས་ཆོས་གོས་གྱོན་ཏེ་ལག་པ་གཡས་པས་ཆོས་གོས་ཀྱི་མཐར་མ་བཟུང་ལ། འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ལྟར་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དངོས་པོ་ མཆོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པ་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། ཤྲཱིཿཧེ་རུ་ཀ་ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ། ཞེས་བརྗོད་དེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱར་གནས་པ་དང་། དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། ལུང་སྟོན་པའོ། ། ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་ཅིང་། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོར་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དམ་པར་འཇུག་ཅིང་། འདི་ཉིད་ལས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ གྱིས། ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མ་བྱེད་ཅིག། གཞན་ཡང་བླ་མ་དམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་ལྟར་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་དབུགས་དབྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ།

Great Bliss The Guru says, "The self is the nature of the glorious Heruka." By that touch of the glorious vajra, the faults of verbal conceptualization are purified; therefore, it is called the "empowerment of speech." As for the result with which one becomes equal in fortune: one becomes equal in fortune with a bodhisattva of the tenth bhūmi. To one who is equal in fortune with the tenth bhūmi, the prophecy is to be given. The Guru, wearing the religious robes, takes hold of the hem of the robes with his right hand and speaks these words: "Just as I have given this prophecy: 'Glorious Heruka, the Tathāgata, For the sake of accomplishing the supreme reality, You are drawn out from the lower realms of existence.' Śrīherukāya namaḥ sarvatathāgatasiddhisamayas tvam bhūr bhuvaḥ svaḥ." Having spoken thus, while remaining in the mudrā of Amoghasiddhi, the Victorious Ones of the three times together with their sons grant the prophecy with one voice. This is the prophecy. "Having become the lord of the three realms and the lord of the Victorious Ones, having triumphed over the Māras of perversion, the non-Buddhists, and so forth, you shall enter the sublime city of nirvāṇa and attain buddhahood from this very state. Do not harbor doubt or hesitation! Furthermore, by the mere conferral of empowerment by the sublime Guru, the disciples will achieve whatever they have intended. This is the encouragement." Then, one should begin the conferral of the wisdom consort and the wisdom empowerment. In that regard, there are two parts:

ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ངོ་། ། དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ནི་གཞུང་དང་མཐུན་པར་མིའི་བུ་མོ་ལོ་གྲངས་གོང་མ་དང་མཐུན་པ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ། མཎྜལ་དང་ཆག་ཆག་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་དང་མཐུན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཤེས་རབ་མ་བྱིན་གྱིས་ བརླབ་པ་གོང་མ་དང་མཐུན་པར་བྱས་ལ། བླ་མས་ཤེས་རབ་མ་དང་སློབ་མ་ལ་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་སྤང་དུ་མི་རུང་གི། དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་མཛད་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཆེར་སྐྱེས་ཏེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་སྤང་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པར་བྱོས་ཤིག། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱིས་ཞེས་བརྗོད་དེ་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། བླ་མས་ཀྱང་འདི་སྐད་བརྗོད་དུ་གཞུག་གོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནུས་སམ་རྡོ་རྗེ་ ཅན། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུའི་བཟའ་བཏུང་དང་། ། རཀྟ་ག་པུར་མཱཾ་ས་དང་། ། བུད་མེད་མོས་པས་དད་ནུས་སམ། ། བྷ་གར་འོ་བྱེད་མི་རྟོག་གམ། སྨྲོས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་ཅན། ། དེ་ནས་ཡང་སློབ་མས། ཤེས་རབ་མ་ལ་ནུས་པའི་ཚིག་འདི་སྐད་བརྗོད་དུ་གཞུག་གོ། ། ལྷ་མོ་ཅི་ཕྱིར་བདག་མི་ཐེག། དྲི་ཆེན་ས་ བོན་སོགས་ཟ་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་ཡང་དག་དད་པར་བགྱིད། ། བྷ་ག་ལ་ཡང་འོ་བྱེད་དོ། ། ཤེས་རབ་མ་གཅེར་བུར་ཕྱུང་ལ་ཁྲུས་བྱས་ནས་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ཏེ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་མགོ་ལ་བཅིངས་ལ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་གྲྭ་གཉིས་ནས་བཟུང་སྟེ་ཁ་ཕྱེ་ལ། ཤེས་རབ་མས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། རྨད་ འབྱུང་ང་ཡི་པདྨ་འདི། །

There are the empowerment of insight and the empowerment of primordial wisdom (jñāna). Regarding the empowerment of insight and primordial wisdom: in accordance with the source texts, a human girl of the appropriate age should be offered to the guru. The mandala, the sprinkling of water, and so forth should be performed as previously described. Then, the guru should perform the blessing of the wisdom consort (prajñā) as before. The guru should then give the command to the wisdom consort and the disciple: "You must not abandon desire. Since the Sugatas of the three times also attained great primordial wisdom and manifest complete enlightenment through the play of the non-duality of method and insight, you too must not abandon desire; engage in the play of non-duality, and primordial wisdom will arise." Thus he should command. The guru should also have the disciple say these words: "O Vajra-holder, are you able? To consume the great fragrance and the urine, To drink the blood and the camphor and flesh, And to have faith and desire for women? Will you not be non-conceptual while kissing the bhaga? Speak, O Vajra of Sukhāvatī!" Then, the disciple should be made to say these words of capability to the wisdom consort: "O Goddess, why should I not be able? I shall eat the great fragrance, the seed, and so forth, And I shall practice with perfect faith in insight. I shall also kiss the bhaga." The wisdom consort should be undressed, bathed, anointed with fragrant scents, and a garland of flowers bound upon her head. Holding her by both shoulders with both hands, he should open her. The wisdom consort then says: "This wondrous lotus of mine..."

ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟག་ཏུ་རིམ་བཞིན་འདི་ལ་སྤྱོད། ། འདི་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་ལོ། ། ཆོས་དབྱིངས་འདི་ནི་རྣམ་པར་དག། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཁྲག་འཐུང་རྒྱལ་པོ་འདི་ཉིད་ནི། ། རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་གནས། ། ནང་ གི་རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལ། ། པདྨ་ལ་ཞུགས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། བྷ་གའི་ནང་དུ་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། འབྱུང་བ་ལྔ་པོ་རྒྱས་ཤིང་འཆང་། ། ལྟེ་བ་ལ་ནི་གེ་སར་བཅས། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་དབུས་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་ཤུ་ཀྲའི་གཟུགས། ། བྷ་ཧྫ་མོཀྵ་ ཧོཿ། ཞེས་ཤེས་རབ་མས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་སློབ་མའི་ལག་པ་དང་། ཤེས་རབ་མའི་ལག་པ་གཉིས་སྟེང་འོག་ཏུ་བཞག་ལ། ཤེས་རབ་མ་འདིས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། འདི་དང་ཁྱོད་དུས་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་བར་འགྲོགས་ཤིག། ཅེས་བརྗོད་ལ་གཏད་པ་དེ་ ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་ཤེས་རབ་མ་དང་གཉིས་འདུག་ལ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ནོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མ་དེ་ལ། སློབ་མས་གློ་གཡོན་པ་ས་ལ་ཕབ་སྟེ་ཉལ་ལ་དགའ་བའི་གཏམ་བྱ། གནས་དགུ་རུ་སེན་མོས་གདབ་ པར་བྱ་བ་དང་། གཡོན་པའི་ལག་པ་གཡོན་པའི་གློ་རུ་འདུག་པས་པདྨའི་ནང་གི་རྩ་བྱའི་མགོ་འདྲ་བ་ལ། གླང་པོ་ཆེའི་མཛུབ་མོའི་ལག་པས་བྲུད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྕེས་ཀྱང་རོལ་མོ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱས་པས་པདྨ་རྒྱས་སུ་བཅུག་ལ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མ་དང་གཉིས་ སྦྱོར་བ་བྱ་སྟེ། དལ་ནས་དལ་ནས་བསྐྱོད་པ་ལས།

All are perfectly endowed with bliss; always practice this in due order. Never be separated from this; this expanse of reality (dharmadhātu) is utterly pure. The realm of sentient beings is completely liberated. This very King of Herukas abides in the nature of all things. Within the inner wheels of the channels (nāḍī-cakra), it is taught to enter the lotus. Like space within the bhaga, it expands and sustains the five elements. At the navel, together with the filaments, it is adorned with eight petals. From the center of that, the elements arise. That itself is the form of the nectar (amṛta) and the semen (śukra). "Bhagavān mokṣa hoḥ!" thus the consort says. Then the Guru places the hands of the disciple and the hands of the consort one above the other and says: "This consort will generate your primordial wisdom (jñāna); therefore, remain in constant companionship with her, never to be parted." Having said this, he entrusts her to the disciple. That itself is the wisdom empowerment (prajñā-abhiṣeka). Then, inside the curtain, the disciple sits with the consort and receives the wisdom-gnosis empowerment (prajñājñāna-abhiṣeka). Then, the disciple lies down on his left side toward the consort and speaks words of delight. He should scratch her at nine places with his nails. With his left hand resting on her left side, he should rub the channel within the lotus, which resembles a bird's head, using his "elephant-finger" and so forth. Then, by repeatedly playing with his tongue, he causes the lotus to open. Then, the two engage in union; by moving very slowly, ... [the passage continues].

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བོ་ལའི་སྐེར་ཕྱིན་པ་ལས་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བས་ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེས་མ་ཐུབ་ན་ཀཀྐོ་ལར་ཕྱུང་བ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ལྕེས་བླང་ངོ་། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ལས། ལག་ པས་བླང་བར་མི་བྱ་ཞིང་། ། ཉ་ཕྱིས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་བླང་སྟེ། ། དུང་ལའང་གཞག་པར་མི་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་ལྕེ་ཡིས་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བས། ཀཀྐོ་ལ་ནས་ལྕེ་ཁོ་ནས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མའི་ཀཀྐོ་ལ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བླངས་ཏེ་ཟོས་པས་ ན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་དགའ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ནི། དགའ་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་དགའ་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་དང་བཞིའོ། ། དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་བི་ཙ་ཡ་ན་བྱ་བ་ནས་བོ་ལའི་རྩར་ཕྱིན་པའི་བར་རོ། ། ཡང་དག་པའི་དགའ་བ་ནི་ དཀྱིལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཙམ་མོ། ། རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་ནི་བོ་ལའི་སྐེར་ཕྱིན་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་མི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའོ། ། འོ་ན་དེར་གར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་འཁོར་ལོ་བཞིའི་རང་བཞིན་དང་མཉམ་པར་བྱ་བར་རོ། ། འོ་ན་ཆད་པ་དགའ་བའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་ན། དགའ་བ་ནི་ གསུམ་ལས་མེད་པས་འཁོར་ལོ་བཞི་དང་། དགའ་བ་བཞི་ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཆད་པ་ཡང་དགའ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཆེན་པོ་མེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མའི་དགའ་བའི་གྲངས་ཙམ་ཡོད་པས་ཀྱང་མི་འགལ་ལོ། ། རྒྱུད་ལས་ཀྱང་དགའ་བ་བཞི་ཆར་ བསྟན་པས་འཁོར་ལོ་བཞི་དང་སྦྱར་བ་མི་འགྲོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི།

When the bodhicitta reaches the neck of the bola, non-conceptual wisdom (jñāna) arises; therefore, one should meditate for as long as it remains there. If one is unable to do so, the [bodhicitta] that has been emitted into the kakkola is of the nature of the vajra and should be taken with the tongue. As it is said in the Tantra: "One should not take it with the hand, Nor should one take it with a shell; One should not place it in a conch. The nectar (amṛta) should be taken with the tongue." Thus, it should be taken from the kakkola with the tongue alone. Then, having taken the bodhicitta, which is the nature of wisdom, from the kakkola of the consort and consumed it, it is called the "wisdom-knowledge empowerment" (prajñājñānābhiṣeka). Regarding that, there are four types of joy (ānanda): joy (ānanda), supreme joy (paramānanda), natural joy (sahajānanda), and special joy (viramānanda). Among these, "joy" refers to the period from the vicāraṇa [stage] until it reaches the base of the bola. "Supreme joy" is merely reaching the center. "Natural joy" refers to when it reaches the neck of the bola; this is what causes non-conceptuality to arise. If one asks, "What is realized there?" it is said: it is to be made equal to the nature of the four wheels (cakra). If one then asks, "In that case, since the 'cessation' (virama) is not included in the count of joys, and there are only three [joys], how are the four wheels and the four joys correlated?" It is said: "Cessation is also included in the count of joys. Because even if the 'great joy' (mahānanda) is absent, there is at least the count of a momentary joy, there is no contradiction." Furthermore, since the Tantra teaches all four joys, the correlation with the four wheels is not untenable. Thus, and so forth.

ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱེད་པས་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་འབྲས་བུ་གང་དང་སྐལ་པ་མཉམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ བུའི་དབང་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དེའི་དམ་ཚིག་རྣམས་དཔོག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་གཞན་ལས་ཤེས་པར་བྱ་བས་འདིར་མ་བཀོད་དོ། ། དེ་ ནས་གསེར་དང་། དངུལ་དང་། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། བྱི་རུ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། ཀཱཪྵཱ་པ་ཎ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་དང་། མ་ཧེ་དང་། ཤིང་རྟ་ནོར་དང་བཅས་པ་དང་། ཡིད་ལ་གཅེས་པའི་ནོར་གྱི་མཆོག་རྣམས་བླངས་ནས། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ བླ་མའི་བྲན་དུ་བདག་མཆི་སྟེ། བདག་གི་ལུས་ཀྱང་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་སློབ་མ་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགའ་བའི་ཕྱིར། མོས་པ་དང་འབྱོར་བའི་ཚོགས་ཆེ་ཞེས་ལེགས་པའི་ཚིག་སྦྱིན་ནོ། ། མོས་པ་ཆེ་བའི་སློབ་མ་ཡིས། ། དང་པོར་ཡོན་ནི་ དབུལ་བར་བྱ། ། དད་མོས་མེད་པའི་སློབ་མ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཡོན་དབུལ་བའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་དང་། རོལ་མོའི་ཆ་བྱད་མང་པོ་ཐོགས་ལ། བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་དང་ཕྱག་བྱ། ཕྱོགས་སྐྱོང་ལ་ གཏོར་མ་བཏང་སྟེ་སྨོན་ལམ་གྱི་ཚིག་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཚོན་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ནང་པར་ཐོ་རངས་ལངས་ལ་བསྡུ་བར་བྱའོ། །

This is the conferral of the wisdom-knowledge empowerment (prajñājñānābhiṣeka). Because it purifies all defects of the mind, it is called the "empowerment of the mind." If one asks what kind of result or fortune one will attain through this: a yogi who has obtained such an empowerment will become equal in fortune to the Buddhas of the five families. Thereafter, their samayas should be explained. Then, a peaceful homa offering should be performed for the deities of the maṇḍala; since that is to be learned from other sources, it is not set forth here. Then, having taken gold, silver, precious jewels, coral, pearls, kārsāpaṇa coins, elephants, buffaloes, chariots with their wealth, and the most cherished of possessions, one should prostrate at the feet of the guru and offer them. One should say: "From this day forward, I shall become the guru’s servant; please accept even my body." The master, for the sake of the disciple’s joy in accomplishing awakening, should grant words of praise such as, "Your devotion and the collection of your wealth are great." A disciple with great devotion should offer the fee (dakṣiṇā) first. A disciple without faith and devotion will not attain accomplishments (siddhi). This is the sequence for offering the fee to the master. Then, holding many musical instruments, songs, dances, and so forth, one should circumambulate the maṇḍala three times and prostrate. One should offer bali cakes to the guardians of the directions and recite words of aspiration. Then, at dawn the following morning, one should gather the various materials such as the colored powders.

བསྡུས་ནས་གསེར་གྱི་བུམ་པར་བླུགས་ལ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་དོར་བར་བྱའོ། ། བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྡུས་ལ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་ཁྱེར་ཏེ་བཀྲུས་ ལ་སྔོན་བཞིན་དུ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར། གླུ་དང་གར་གྱི་རྣམ་པ་བརྗོད། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། ཙནྡན་དང་། གུར་ཀུམ་དང་། བ་ཡི་ལྕི་བ་རྣམས་སྦྱར་བས་ས་ལ་བྱུགས་པར་བྱས་ལ། ཚོན་དང་ཐིག་མི་མངོན་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ཀྱི་རིམ་ པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སློབ་དཔོན་པདྨ་བཛྲས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བཅོས་པ་ལེགས་སོ། །

Having collected [the materials], they should be placed in a golden vase and cast into a great river. All the vases should also be collected and carried to a great river to be washed. Then, as before, perform the great gaṇacakra. Express the forms of song and dance. Then, having smeared the ground with a mixture of the five nectars (amṛta), sandalwood, saffron, and cow dung, the colors and lines should be made invisible. This concludes the extensive ritual for the stages of the activity of the maṇḍala of the Blessed One Hevajra, composed by the ācārya Padmavajra. It is well-revised by the monk Śākya Vīrya.