Settling the Meaning of the Meeting Places and So Forth

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པཱི་ཋཱ་དི་ནིརྞྞ་ཡ། བོད་སྐད་དུ། གནས་ལ་སོགས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི། ། ཞབས་པད་དང་པོར་རབ་བཏུད་ནས། ། གནས་ སོགས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ། མདོར་བསྡུས་གསལ་བར་བདག་གིས་བྲི། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་དང་ནི། ། ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་ཉིད་དང་། ། འདུན་རྟོག་ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་དང་། ། འདུ་བ་དེ་བཞིན་ཉེ་འདུ་བ། ། འཐུང་གཅོད་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་ཉིད། ། དུར་ཁྲོད་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དེ། ། འདི་རྣམས་ས་ནི་བཅུ་གཉིས་སོ། ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་མགོན་པོའོ། ། འདི་རྣམས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་མི་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་གནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་མདོར་བསྟན་ གསུངས་སོ། ། འདི་རྣམས་ཞེས་པས་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་དང་ལྷན་ཅིག་བཅུ་གཉིས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ས་ རྣམས་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པས་ལྷག་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། མགོན་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། ། འདི་རྣམས་གནས་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱའི་གནས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ནང་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་གནས་ལ་སོགས་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ལ་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་གནས་ཏེ།

In the language of India: Pīṭhādiniṛṇaya. In the language of Tibet: Gnas la sogs pa gtan la dbab pa (The Determination of the Abodes and so forth). Homage to the glorious Hevajra! Having first bowed at the lotus feet of the glorious Vajrayoginī, I shall write a concise and clear determination of the abodes and so forth. Regarding this, the Blessed One stated in the Two-Part Tantra: "The abodes and the near-abodes, The fields and the near-fields, The gathering places and the near-gatherings, The meeting places and the near-meetings, The drinking places and the near-drinking places, The charnel grounds and the near-charnel grounds— These are the twelve stages (bhūmi). The Lord is the master of the ten stages. These are not to be described by others." Thus he spoke. Therein, the terms "abodes" and so forth provide a brief presentation. The phrase "these" refers to the abodes and so forth as the Joyous Stage (pramuditā) and the rest; together with the stage of engagement through aspiration (adhimukticaryā-bhūmi), there are twelve. The stages are the specific states of the wisdom of the Buddhas and Bodhisattvas, for they are realized through the intensive cultivation of the Buddhas and Bodhisattvas. For that very reason it is said: "The Bodhisattva is the master of the ten stages; the Protector is the Buddha." These are to be described by the abodes and so forth, and not by anything other than the abodes and so forth. Because the internal is primary, they are established as the abodes and so forth. Among them, the first stage, the Joyous, is the "abode."

ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་མ་མཐོང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དགའ་བ་མང་བའི་ཕྱིར་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ས་དྲི་མ་མེད་པ་ན། གནས་དང་ཉེ་བས་ ན་ཉེ་བའི་གནས་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པས་དགེ་བ་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་དག་ཕན་ཚུན་ཕན་གདགས་བྱ་དང་ འདོགས་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་དང་དུས་ཆེས་ཉེ་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཀུན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་དག་ ཕན་འདོགས་པ་ནི་བརྟེན་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཉིད་ལས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་ལ་སོགས་པར་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ས་འོད་བྱེད་པ་ནི་ཞིང་དེ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ ཉམས་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཆོས་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ས་འོད་འཕྲོ་བ་ནི། ཉེ་བའི་ཞིང་སྟེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པར་ བྱ་བའི་ཕྱིར།

Because one sees suchness, which has not been seen since beginningless time, there is an abundance of joy; and because one becomes the basis for perfectly satisfying immeasurable sentient beings through the perfection of generosity, as well as through absorptions, clairvoyances, and so forth. On the second bhūmi, the Stainless (vimalā), there are the "sites" (sthāna) and "near-sites" (upasthāna). Because the perfection of discipline has reached its ultimate limit, the ten virtuous actions are completely pure, and one has gained mastery over absorptions, clairvoyances, and so forth. The sites and near-sites are close to one another by way of a relationship of mutual benefit—the benefactor and the beneficiary—rather than by being geographically or temporally proximate. This is because the proximity of cause and effect is established through the very capacity to produce the result, which is the domain of conventional discourse. Externally, the benefit of the sites and near-sites arises from the mutual assistance of the supported yoginīs in their practice. One should understand the fields (kṣetra) and near-fields (upakṣetra), and so forth, in the same way. On the third bhūmi, the Luminous (prabhākarī), that field is so called because the perfection of patience has reached its ultimate limit, one relies on unimpaired absorption, the light of the great Dharma is generated, and clairvoyances and so forth have reached their ultimate limit. The fourth bhūmi, the Radiant (arciṣmatī), is the near-field; because the perfection of diligence is predominant, it burns the fuel of the afflictions.

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྕེ་འཕྲོ་བར་གྱུར་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ས་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དཀའ་བ་ནི་འདུན་རྟོག་སྟེ། འདུན་པས་དོན་དུ་གཉེར་བས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱེད་ པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དཀའ་བའི་ས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོས་ཐབས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྦྱོར་བས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བའི་རྗེས་སུ་སོང་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཚོལ་བ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། ། ས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་སྟེ་ ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོས་འདུན་རྟོག་དང་ལྡན་པས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ལམ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིང་དུ་སོང་བའི་ས་ནི་འདུ་བ་སྟེ་འདུས་ཤིང་འདྲེས་པར་གྱུར་པས་ན། འདི་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རབ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚད་མེད་པ་ བཞི་དང་བསམ་གཏན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ། མཚན་མ་དང་རྩོལ་བ་མེད་པར་འདྲེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་གཡོ་བའི་ས་ནི་ཉེ་བའི་འདུ་བ་སྟེ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ ཡང་དག་པར་འབྱོར་པས།

It is because the blazing flames of primordial wisdom (jñāna) generate the illumination of the qualities of awakening (bodhidharma). The stage "Very Difficult to Conquer" (sudurjayā) consists of aspiration and conceptualization: aspiration because one strives for the welfare of oneself and others, and conceptualization because one acts in that manner through the very nature of thought. For on the stage "Very Difficult to Conquer," the bodhisattva, through the preeminent perfection of concentration (dhyānapāramitā), matures sentient beings through various applications of great miraculous power (ṛddhi). By being intensely diligent in maturing sentient beings and by applying the roots of virtue (kuśalamūla) within a mental continuum that follows the appearance of a Buddha and is irreversible, they become intensely diligent in seeking the sublime Dharma. The stage "Manifest" (abhimukhī) consists of proximate aspiration and conceptualization, because it possesses aspiration and conceptualization through the nature of the manifestation of the perfection of wisdom (prajñāpāramitā), and is thus endowed with the supreme path. The stage "Gone Afar" (dūraṅgamā) is "convergence," because it has become a gathering and a blending; this is because the perfection of skillful means (upāyapāramitā) has reached its peak. This is because the four immeasurables, the concentrations (dhyāna), the liberations (vimokṣa), the absorptions (samādhi), the attainments (samāpatti), the clairvoyances (abhijñā), and so forth, are blended without signs or effort. The stage "Immovable" (acalā) is "proximate convergence," because the fruit of the perfection of concentration is perfectly attained.

མཚན་མ་དང་རྩོལ་བ་མེད་པར་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་གཡོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ས་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ནི་དུར་ཁྲོད་དེ་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་དང་མཚུངས་པའི་ ཕྱིར་དང་། སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལྷག་པར་རྟོག་པ་ཉིད་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལྷག་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་དང་། འཁོར་བར་རྩོལ་བ་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ དང་། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་ས་ནི་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ལྷག་པར་རྟོགས་པ་སྟོན་པས་ཕུལ་དུ་བྱུང་ཞིང་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་གྲུབ་པས་ སྤྲིན་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཆར་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཁ་སྦྱོར་ཐིག་ལེ་ལས། ། གནས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས། ། དེ་བཞིན་ཉེ་གནས་དྲི་མ་མེད། ། ཞིང་ནི་འོད་བྱེད་ཤེས་པར་བྱ། ། འོད་འཕྲོ་བ་ནི་ཉེ་བའི་ ཞིང་། ། འདུན་རྟོག་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ། ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་སྦྱང་དཀའ་བའོ། ། འདུ་བ་རིང་དུ་སོང་བ་སྟེ། ། ཉེ་བའི་འདུ་བ་མི་གཡོ་བ། ། དུར་ཁྲོད་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཏེ། ། ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་ས་རྣམས་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཀླ་ཀློའི་སྐད། ། པུ་ཡིག་ལ་སོགས་གང་གསུངས་པ། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Because, without signs or effort, through loving-kindness and so forth, one enters into the complete purification of the realms of sentient beings and the vessel-world, and into the state of immovability. The stage of Sādhumati (Excellent Intelligence) is like a charnel ground because it is similar to the charnel ground of selflessness; and because, through the perfection of power, the bodhisattva demonstrates the supreme realization of all phenomena as selfless within the dharmadhātu in order for sentient beings to realize it, and accomplishes the welfare of sentient beings and perfect awakening without effort within cyclic existence. The stage of Dharmameghā (Cloud of Dharma) is a near-charnel ground because, through the perfection of wisdom, it demonstrates the supreme realization of all phenomena as lacking intrinsic nature; and because, having achieved the most excellent and ultimate perfection, it completely satisfies sentient beings with the rain of Dharma like a great cloud. As it is said in the Samputa-tilaka: "The place is the stage of Pramuditā (The Joyous); Likewise, the near-place is Vimalā (The Stainless). The field should be known as Prabhākarī (The Luminous); The near-field is Arciṣmatī (The Radiant). Abhimukhī (The Facing) is the near-conceptualization; Sudurjayā (The Very Difficult to Conquer) is the near-conceptualization. Abhimukhī is the near-conceptualization; Sudurjayā is the near-conceptualization. Durangamā (The Far-Gone) is the gathering; Acālā (The Immovable) is the near-gathering. Sādhumati is the charnel ground; Dharmameghā is the near-charnel ground. The ten stages are the ten perfections; These are the barbarian language of the yoginīs. Whatever was taught regarding the syllable Pu and so forth, One should contemplate them externally and internally." Thus it is said.

ས་འདི་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེར་ས་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་འཐུང་གཅོད་དང་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་ལ་སོགས་པར་བཞག་པའི་ དབང་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྡོམ་པར་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལུས་ལ་ཡང་འཐུང་གཅོད་དང་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་དག་མ་བསྟན་ཏོ། ། བྷཱ་ཝ་བྷ་དྲར་ནི་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ནང་དུ་འདུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ས་དག་ཏུ་འགལ་ལོ། ། སཾ་པུ་ ཊར་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དག་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ལ་པཱི་ང་བཏུང་བ་ལའོ། ། འཐུང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པས་ལས་ལ་ཀྭེ་པ་སྟེ་པཱིཿའོ། ། ལུ་ནཱ་ཏི་དགེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པས་ལ་ཝའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་ཕུང་པོ་འཐུང་ ཞིང་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་འཐུང་གཅོད་དེ། འདིས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། ། བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་ནི་ས་བཅུ་གཉིས་པ་ཀུན་དུ་འོད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཉེ་བའི་འཐུང་ གཅོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ནི་འབྲས་བུ་མཚུངས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམས་ལ་ས་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཀླ་ཀློའི་སྐད་ཅེས་པ་བརྡའི་སྐད་ཀྱིས་སོ། །

It is taught that these stages should be understood through the empowerment that establishes the twelve stages—such as the pīṭha and upapīṭha—as the nature of cause and effect arising from the successive generation of bodhicitta. For that very reason, the pīṭha and upapīṭha are not taught in the saṃvara [tantra] in relation to the maṇḍala or the body. Bhavabhadra, however, maintains that it is contradictory to include the śmaśāna and upaśmaśāna within the stages. In the Saṃpuṭa, the sādhumatī and dharmameghā stages are established as the śmaśāna and upaśmaśāna. In this context, pī means "to drink." Because it is said "one drinks," the suffix kvep is applied to the object, resulting in pīḥ. Because it is said "one performs virtue" (lunāti), the suffix la is applied. Because it drinks and cuts the aggregates of the afflictions (kleśa), it is called pīṭha. By means of this, one abandons the afflictions through the sequence of generating the stages such as pramuditā. The abandonment of all remaining obscurations, including their habitual tendencies, is the twelfth stage, the Samantaprabhā Buddha stage, which is the upapīṭha. Thus, because the result is the same, the twelve stages should be established as the supports for the yoginīs, according to their respective natures, within the essence of awakening which is the nature of the ten perfections (pāramitā). "In the language of the barbarians" refers to the symbolic language.

ཕལ་ཆེར་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཐུང་གཅོད་དང་གནས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མོས་པས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་སྐད་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྒྱུད་ལས། ཡུལ་དང་ཡུལ་དུ་མངོན་ བྱུང་བ། ། ཡེ་ཤེས་ལྡན་པའི་རང་སྐྱེ་གནས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་དེར་བཤད་པ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་མོའོ། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྟེན་བྱེད་པའི་གྲངས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བྱེད་པའི་གྲངས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ དང་། ཉེ་བའི་ས་རྣམས་ཀྱང་མོས་པས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་རྣམས་སུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཞིབ་ཏུ་ན་ཕྱིའི་འཛིན་པ་བསླུ་བར་མོས་པའི་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་དམན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་དུ་ཞེན་པ་རིགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཕྱིའི་འཐུང་གཅོད་གནས་ ལ་སོགས་པ་རྣམས་མོས་པས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སར་མོས་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་དགོངས་པའི་སྐད་ཀྱིས་པུ་ཡིག་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། པུ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་ནི་པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གནས་འཆད་པར་འགྱུར་ བ་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་ས་གཞི་དང་། ནང་དུ་ལུས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། ད་ནི་གནས་ལ་སོགས་པ་མདོར་བསྟན་པ་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བསྟན་པ། གནས་ནི་ཛཱ་ལནྡྷ་རར་བཤད། ། དེ་བཞིན་ཨོ་ཌི་ཡ་ན་ཉིད། ། གནས་ནི་པུརྞྞ་གི་རི་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་ ཡང་། ། ཉེ་གནས་མཱ་ལ་ཝ་རུ་བརྗོད། ། སིནྡྷུ་ན་ག་ར་ཉིད་དང་། །

For the most part, the yoginīs of the Īśvarīs, such as those on the stage of engagement through aspiration and so forth, arise in sequence, culminating in the external pīṭhas and upapīṭhas and so forth. As it is said in the Śrī Vajraḍāka Tantra: "Manifest in various lands, The self-born abodes of those possessing wisdom, The ḍākinīs are explained to be there, The principal ladies of the vajra maṇḍala." Therefore, the numbers of those who serve as their supports and so forth, as well as the numbers of those who perform the functions of Pullīramalaya and so forth, and the secondary sites (upabhūmis) should be visualized as the stages of engagement through aspiration and so forth. In detail, in order to eliminate the clinging of inferior sentient beings and others to external objects—which is a delusion regarding external grasping—the external pīṭhas, upapīṭhas, and so forth are taught to be visualized as the stages of engagement through aspiration and so forth. For this reason, all of this is spoken in the intentional language (saṃdhābhāṣā) as "the letter pu and so forth." The letter pu and so forth refer to the external sites such as Pullīramalaya, which will be explained as the ground of the multi-storied palace, and internally, as the bodhicitta of the body. Now, the brief presentation of the pīṭhas and so forth is definitively shown in the Hevajra Tantra itself: "The pīṭha is explained as Jālandhara, Likewise, Oḍḍiyāna itself; The pīṭha is Pūrṇagiri itself, And likewise Kāmarūpa. The upapīṭha is said to be Mālava, Sindhu, and Nāgapura itself."

ཞིང་ནི་མུམྨུ་ནི་རུ་བཤད། ། ཞིང་ནི་བྱེད་པའི་བྲང་ཉིད་དོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊ་དེ་བཞིན་ཞིང་། ། ཞིང་ནི་ལྕགས་པའི་བྲང་ཉིད་དོ། ། ཉེ་ཞིང་ཀུ་ལ་ཏཱ་རུ་བརྗོད། ། དེ་བཞིན་ཨརྦུ་ད་ཡང་ངོ་། ། གོ་དཱ་ཝ་རཱི་གངས་ཀྱི་རི། ། ཉེ་བའི་ཞིང་ནི་ མདོར་བསྡུས་པའོ། ། འདུན་རྟོག་ཧ་རི་ཀེ་ལ་དང་། ། ལན་ཚྭའི་རྒྱ་མཚོའི་ནང་སོན་པའོ། ། ལམྦཱ་ཀ་དང་ཀཱཉྩི་ཀ། དེ་བཞིན་ཡུལ་འཁོར་བཟང་པོའོ། ། ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་ཀ་ལིངྒ། ། འདི་རྣམས་ལྡན་པ་གླིང་ཉིད་དོ། ། ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་ཀོངྐ་ཎ། ། མདོར་བསྡུས་པས་ནི་མངོན་པར་ བརྗོད། ། འཐུང་གཅོད་གྲོང་གི་མཐའ་དང་ནི། ། ན་ག་ར་ཡང་འཐུང་གཅོད་དོ། ། ཙ་རི་ཏྲ་དང་ཀོ་ཤ་ལ། ། འབིགས་བྱེད་གཞོན་ནུ་མ་ཡི་གྲོང་། ། ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་དེ་དང་ཉེ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། དུར་ཁྲོད་ཡི་དྭགས་འདུས་པ་དང་། ། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ཡང་དུར་ཁྲོད་ དོ། ། སྐྱེད་ཚལ་རྫིང་བུའི་འགྲམ་ཉིད་ནི། ། ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ངེས་པར་བརྗོད། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཀོལླ་གི་རི་ནི་པཱུརྞྞ་གི་རིའོ། ། དེ་ཡང་ཀོལླ་གི་རི་དང་པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གནས་ཞེས་པ་རྣམས་རྣམ་གྲངས་སོ། ། ཁ་སྦྱོར་ཐིག་ལེ་ལས། གནས་ནི་ཀོལླ་ གི་རི་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཨརྦུ་ད་ཡང་ངོ་། ། ཞེས་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཨརྦུ་ད་གནས་སུ་ཡང་བསྟན་པ་འདིར་ཉེ་བའི་ཞིང་དུ་བརྗོད། དེ་བཞིན་དུ་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་འདིར་གནས་ཉིད་དུ་བསྟན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་། གནས་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་དང་ཨཽ་ཌི་ཡ་ན་དང་པཱུརྞྞ་གི་ རི་དང་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་སོ། ། སམྤུ་ཊར་ནི།

The field is explained as Mummuṇi; the field is the breast of the maker. Devīkoṭa is likewise a field; the field is the breast of the one who is pierced. The near-field is said to be Kulatā, and likewise Arbuda. Godāvarī is the snowy mountain; the near-field is summarized [as follows]. The meeting place is Harikela, located within the salt ocean. Lampāka and Kāñcī, as well as the excellent land [of Saurāṣṭra]. The near-meeting place is Kaliṅga; these are the islands. The near-meeting place is Koṅkaṇa; this is expressed in brief. The drinking place is the edge of the village, and Nāgara is also a drinking place. Caritra and Kośala, the Vindhya mountains, and the city of the Youthful One (Kumārin). The near-drinking place is near that. O Vajragarbha of great compassion, the charnel ground is the assembly of pretas, and the shore of the ocean is also a charnel ground. The garden and the edge of the pond are definitely called the near-charnel ground. Thus it is said. In that regard, Kollagiri is Pūrṇagiri. Furthermore, Kollagiri, Pullīramalaya, and the Vajra Abode are synonyms. As stated in the Saṃpuṭatilaka: "The abode is Kollagiri itself, and likewise Arbuda." Is it not so? Although Arbuda is taught as an abode, here it is called a near-field. Likewise, Kāmarūpa is taught here as an abode itself. In the Mahāmudrātilaka Tantra as well: "The abodes are Jālandhara, Oḍḍiyāna, Pūrṇagiri, and Kāmarūpa." In the Saṃpuṭa, it says:

དེ་བཞིན་ཀཱ་མ་རཱུ་པར་བརྗོད། ། ཨོ་ཏྲེ་ཞིང་ཉིད་དུ་ཡང་བརྗོད། ། གནས་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་ཐིག་ལེ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཕལ་ཆེར་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཅི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། གནས་དང་ཉེ་བའི་ ཞིང་དག་ཚ་གྲང་དང་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་ལ་ཡང་མིང་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེས་སོ། ། འདིར་ན་ག་ར་དང་། པཱ་ཊ་ལི་པུ་ཊ་དང་། མཱ་ལ་ཝ་སོགས་གསུམ་ནི་ཉེ་བའི་ཞིང་དུ་གསུངས་སོ། ། སམྤུ་ཊ་ལས་ནི། ཉེ་གནས་གོ་དཱ་ ཝ་རིར་བརྗོད། ། རཱ་མེ་ཤྭ་རའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊ་དེ་བཞིན་བཤད། ། མཱ་ལ་ཝ་ཡང་དེ་བཞིན་བརྗོད། ། ཅེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེ་ལས་ནི། ཉེ་བའི་ཞིང་ནི་མཱ་ལ་ཝ། ། ན་ག་ར་དང་སིནྡྷུ་དང་། ། སི་ཧཾ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊ་བའི་མཆོག་སྦྱིན། ། འདིར་ནི་ ཞིང་དང་ཉེ་བས་བསྟན། ། འདིར་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་བརྗོད་དོ། ། མུམྨུ་ནི་ཞེས་པ་མུམྨུ་ནིའི་ཡུལ་ལོ། ། བྱེད་པའི་བྲང་ཞེས་པ་ཀ་ར་ཎི་ཝ་ཌ་ཞིང་བཞི་ངེས་པར་བསྟན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེ་ལས་ནི། ཞིང་མུམྨུ་ནི་དང་དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊ་ཡང་ ངོ་། ། སུ་མྨུ་ཊར་ནི་སྔར་བཤད་པ་གཉིས་སོ། ། སྔར་བཞིན་དེ་ལྟར་ཨརྦུ་ད་ཡང་ཞེས་པ་ཨུརྦུ་ད་རིའི་རྩེ་མོའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེར་ཡང་། ། ཉེ་བའི་ཞིང་ཀུ་ལ་ཏཱ་དང་ཨུརྦུ་ད་ཞེས་པ་གཉིས་བཤད་དོ། ། སམྤུ་ཊར་ནི་ཉེ་བའི་ཞིང་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་དང་། ཀོ་ཤ་ལ་ཡང་ཞེས་བཤད་ དོ། ། འདིར་ཡང་ཀོ་ཤ་ལ་ནི་འཐུང་གཅོད་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ་སྔར་བཞིན་ནོ། །

Likewise, it is called Kāmarūpa, and it is also called the field of Oḍḍiyāna. The classification of the pīṭhas and so forth is also largely the same in the Bindu and the Vajraḍāka. If one asks how this is not contradictory: the pīṭhas and upapīṭhas are not mutually exclusive in the way that heat and cold, or existence and non-existence, are. How could it be contradictory for a single entity to have various names? Here, the three—Nagara, Pāṭaliputra, and Mālava—are taught as upapīṭhas. From the Saṃpuṭa: "Godāvarī is called an upapīṭha, Rāmeśvara is likewise, Devīkoṭa is explained in the same way, and Mālava is also described thus." From the Mahāmudrā-tilaka: "The upapīṭha is Mālava, Nagara and Sindhu, and Sihaṃla as well; Devīkoṭa is the supreme gift. Here, it is taught as the field and the near-field." Here too, what was just mentioned is correctly stated. Mummuṇi refers to the region of Mummuṇi. "The chest of the agent" refers to Karṇi-vaṭa; these four fields are definitively shown. From the Mahāmudrā-tilaka: "The field is Mummuṇi and Devīkoṭa as well." In the Saṃpuṭa, the two previously explained are [the fields]. As before, Arbuda refers to the peak of Mount Arbuda. In the Mahāmudrā-tilaka, the two upapīṭhas Kulaṭā and Arbuda are explained. In the Saṃpuṭa, the upapīṭhas Triśakuni and Kośala are also explained. Here too, Kośala is taught as the choma (drinking place) itself, as before.

ཧ་རི་ཀེ་ལ་ལ་སོགས་པ་དང་། སཽ་རཱཥྚའི་མཐར་ཡང་འདུན་རྟོག་བཞིའོ། ། ལན་ཚྭ་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ཞེས་པ་ཧ་རི་ཀེ་ལའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཀ་ལིངྒ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཙྪནྡོ་ཧ་འོ། ། གསེར་བྱེད་པ་དང་ལྡན་ པའི་གླིང་ནི་གསེར་གླིང་སྟེ། གསེར་གླིང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སམྤུ་ཊ་ལས་ནི་ཀ་ལིངྒ་དང་ལམྦཱ་ཀ་ཡང་འདུན་རྟོག་གོ། ། གསེར་གླིང་དང་མཱ་ལ་ཡ་ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་གོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེ་ལས་ནི་ཙྪནྡོ་ཧ་ནི་གོ་དཱ་ཝ་རི་དང་ཧ་རི་ཀེ་ལའོ། ། ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་ནི་ གསེར་ལྡན་དང་ལམྦཱ་ཀ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྒྱུད་འདིར་ནི་འདུ་བ་དང་ཉེ་བའི་འདུ་བ་མ་བསྟན་ཏོ། ། སམྦུ་ཊ་ལས་ནི། ཡི་དྭགས་གནས་སུ་རབ་བརྗོད་པ། ། ཁྱིམ་གྱི་ལྷ་དང་ཡུལ་འཁོར་བཟང་། ། གསེར་གླིང་ཡང་ནི་འདུ་བར་འདོད། ། ཡི་དྭགས་གནས་ནི་ཡི་དྭགས་གྲོང་། ། གྲྀ་ཧ་ དེ་ཝའང་འདུ་བའོ། ། གཞན་གཉིས་ཉེ་བའི་འདུ་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེ་ལས་ནི། འདུ་བ་ལྕགས་པའི་བྲང་ཉིད་དེ། ། ཉེ་བའི་འདུ་བ་གསེར་གླིང་ངོ་། ། ཀོངྐ་ཎ་དང་འབིགས་བྱེད་བསྟན། ། དེ་ལ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གྲོང་དང་། གྲྀ་ཧ་དེ་ཝ་ཏཱ་འདིར་ཡང་འདུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་ བསྡུས་སོ། ། སོ་རཱཥྚ་དང་གསེར་གླིང་ཡང་འདུན་རྟོག་དང་ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེར་ཡང་ཉེ་བའི་འདུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གང་བཤད་པ། ཀོངྐ་ཎ་དང་འབིགས་བྱེད་དེ་དག་ཀྱང་འདིར་ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་དང་འཐུང་གཅོད་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ ཕྱིར་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས། ཉེ་བའི་འདུ་བར་བསྟན་པ་རྒྱུད་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའོ། །

Harikela and so forth, and Saurāṣṭra, are also the four melāpakas. "Within the salt ocean" is a specific qualification of Harikela. Kaliṅga and the other three are the cchandoḥas. Suvarṇadvīpa is the island possessing gold; it is the meaning of "Gold Island." According to the Saṃpuṭa, Kaliṅga and Lampāka are also melāpakas. Suvarṇadvīpa and Mālaya are the upamelāpakas. According to the Mahāmudrā-tilaka, the cchandoḥas are Godāvarī and Harikela. The upamelāpakas are explained as Suvarṇavatī and Lampāka. In this tantra, the melāpaka and upamelāpaka are not taught. However, the Saṃpuṭa states: "The place of the pretas is proclaimed, The household deity and the excellent realm; Suvarṇadvīpa is also asserted as the melāpaka. The place of the pretas is the city of pretas; Gṛhadevatā is also the melāpaka. The other two are the upamelāpakas." According to the Mahāmudrā-tilaka: "The melāpaka is the Iron Chest itself, The upamelāpaka is Suvarṇadvīpa. Koṅkaṇa and Vindhya are taught." In this context, the city of pretas and Gṛhadevatā are well included here by the very fact of being the melāpaka. Saurāṣṭra and Suvarṇadvīpa are also taught by the very fact of being the melāpaka and upamelāpaka. Furthermore, what is explained in the Mahāmudrā-tilaka as the upamelāpaka—Koṅkaṇa and Vindhya—is also taught here by the very fact of being the upamelāpaka and pīṭha. Therefore, regarding what is taught as the upamelāpaka in the Second Part (Hevajra Tantra), one should follow other tantras.

འཐུང་གཅོད་གྲོང་གི་མཐར་གནས་པ། ། འཐུང་གཅོད་ན་ག་ར་ཡང་ངོ་། ། ཞེས་དང་། གྲོང་གི་མཐའི་ས་ནི་ན་ག་རའི་མཐའི་སའོ། ། ཙ་རི་ཏྲ་ཡང་ཙ་རི་ཏྲའི་གནས་སོ། ། འབིགས་ བྱེད་ནི་འབྲོག་དགོན་པའོ། ། གཞོན་ནུ་མའི་གྲོང་ནི་གཞོན་ནུ་མའི་གནས་སོ། ། སམྤུ་ཊར་ནི་བྱེད་པའི་བྲང་དང་ལྕགས་པའི་བྲང་། ཧ་རི་ཀེ་ལ་འབིགས་བྱེད་དང་། ། གཞོན་ནུའི་གྲོང་དང་རྣམ་པ་ལྔ། ། འཐུང་གཅོད་དུ་ནི་ཡང་དག་བརྗོད། ། འདིར་ནི་འདི་དག་ཞིང་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ཧ་རི་ཀེ་ལ་ནི་ཙྪནྡོ་ཧ་ཉིད་དོ། ། ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་ནི་དེའི་མཐའི་གནས་སོ། ། འཐུང་གཅོད་དེ་དང་ཉེ་བའི་སའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེར་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་འཐུང་གཅོད་དང་ཁ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་དང་བལ་པོ་དང་ཀ་ནྱཱ་ཀུབྫ་ཞེས་ མངོན་པར་བརྗོད་དོ། ། ཡི་དྭགས་འདུས་པ་ཞེས་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དོ། ། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ཡང་རྫིང་བུའི་འགྲམ་རིང་པོའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེར་ཡང་འདིར་ནི་དུར་ཁྲོད་གཉིས་སོ། ། ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ནི་ཙ་རི་དང་གཞོན་ནུའི་གྲོང་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། སམྤུ་ ཊའི་རྒྱུད་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས་ན་ག་ར་དང་སིནྡྷུ་དུར་ཁྲོད་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ན། མ་རུ་དང་ཀུ་ལ་ཏཱ་དག་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དུ་བཤད་ཅེ་ན། ལཱུ་ཡཱི་ཞབས་ཀྱིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་ལུས་ལ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། སམྤུ་ ཊའི་ཐིག་ལེ་ལས་ནི། སིནྡྷུ་ན་ག་ར་དུར་ཁྲོད། ། ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཡི་དྭགས་འདུས། ། དེ་བཞིན་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ཡང་ངོ་། །

"Abiding at the edge of the pīṭha of Pānāntaka, and Nagara is also a pīṭha." And: "The ground at the edge of the village is the ground at the edge of Nagara. Caryātra is also the site of Caryātra. Vindhya is a wilderness. The village of the young maiden is the site of the young maiden. In the Saṃpuṭa, it says: 'Harikela, Vindhya, the village of the young maiden, and the five types—these are correctly called the pīṭhas. Here, these are taught as the fields (kṣetra).' Harikela is Cchandoḥa itself. The upapīṭha is the site at its edge. It is the ground near that pīṭha. In the Mahāmudrā-tilaka, the five types are explicitly named as the pīṭha, the maṇḍala of Kashmir, the maṇḍala of Mon, the upapīṭha, Nepal, and Kanyākubja. The 'Assembly of Pretas' is the ground of the charnel ground (śmaśāna), which is the charnel ground itself. The shore of the ocean is also the long shore of the pond. In the Mahāmudrā-tilaka, there are also two charnel grounds here. The upaśmaśāna is taught as Caryā and the village of the young maiden. If one asks: 'In the chapter of the Saṃpuṭa-tantra, Nagara and Sindhu are not taught as charnel grounds; rather, Maru and Kulatā are explained as the upaśmaśāna,' [the answer is that] in the Abhisamaya of the venerable Lūyipa, they are likewise established in the maṇḍala-cakra and in the body. In the Saṃpuṭa-tilaka: 'Sindhu and Nagara are the charnel grounds; the upaśmaśāna is the Assembly of Pretas, and likewise the shore of the ocean.'"

སྐྱེད་ཚལ་རྫིང་བུའི་འགྲམ་ཡང་ནི། ། ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་རྣམ་པར་བཤད། ། འདི་ཡང་རྒྱུ་དང་རྒྱུད་གཉིས་ཀྱི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་ཡང་ དག་པར་བསྡུས་པས་བཤད་པར་ནུས་ཏེ། བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མན་ངག་སྙེ་མ་ལས། སིནྡྷུ་དང་ན་ག་ར་དག་དུར་ཁྲོད་དང་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ཉིད་དང་མ་རཱུ་དང་ཀུ་ལ་ཏཱ་དག་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡི་དྭགས་འདུས་པ་དང་། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་དག་དང་སྐྱེད་ཚལ་རྫིང་བུའི་འགྲམ་དག་དུར་ཁྲོད་དང་ ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དུ་བཤད་པ་ཡང་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བཤད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་དག་ཏུ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ལྷ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་འདྲེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱི་ནས་འདི་བསྟན་ཏེ། གཙོ་བོར་པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡ་སོགས་པ་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་ནང་དུ་འདུས་པ་ པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དུ་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདེ་མཆོག་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཡང་གནས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་རྒྱུད་ གཞན་རྣམས་ལས་ཀྱང་གནས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་དང་ནང་དང་གཞན་དུ་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། རི་གི་ཨ་རལླིའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཤར་གྱི་ལུས་འཕགས་འཛམ་བུ་གླིང་། ། ནུབ་ཀྱི་བ་ལང་སྤྱོད་དང་ནི། ། བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་ཡང་གནས། ། གནས་བཞིར་ལྷ་མོ་བཞི་རྣམས་ཏེ། ། རི་རབ་ རྩེ་མོར་རི་གི་གནས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་བཤད་ཅེས་པ་ངེས་པའི་རྣམ་པའི་ངོ་བོར་བལྟ་བར་བྱའོ། །

Even the banks of groves and ponds are explained as the secondary charnel grounds. This can also be explained by correctly summarizing both the causal and tantric meanings through their very clarity. As the gurus state in the Upadeśamañjarī: "Sindhu and Nāgara are the charnel grounds and secondary charnel grounds, while Maru and Kulatā are the primary [sites] where pretas gather. The shores of the ocean and the banks of groves and ponds are also explained as the charnel grounds and secondary charnel grounds." However, these explanations are intentional (ābhiprāyika). Because deities and yoginīs occasionally gather in these places, they are taught externally; yet, they are primarily subsumed within the twenty-four sites such as Pullīramalaya. Thus, it is said: "The deities of the maṇḍala, born into the castes of brahmins and so forth in lands such as Pullīramalaya, are also [present there]." Therefore, the Cakrasaṃvara-paṭala illustrates the arrangement of the sites and so forth both externally and internally. Likewise, in other tantras, the sites and so forth are also arranged externally, internally, and otherwise. The Rig-ārali-tantra also states: "Pūrvavideha in the east, Jambudvīpa, Aparagoyānī in the west, and Uttarakuru in the north are the sites. In these four sites are the four goddesses; on the peak of Mount Meru is the site of Rig." One should view the statement "explained in all [places]" as having the nature of a definitive mode.

གཞན་ཡང་གདུལ་བྱ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བརྩེ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སོ། ། གདུལ་བྱ་ཡང་ཆུང་ངུ་དང་ འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོའི་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་སོ། ། དེ་ལ་ཆུང་ངུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཕྱིའི་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་། དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལས་གསུངས་པ། འདིར་ཐུན་མོང་གི་ཡུལ་དུ་འཁྱམ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཛཱ་ལནྡྷ་ ར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གནས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བྲམ་ཟེ་དང་རྒྱལ་རིགས་དང་། རྗེའུ་རིགས་དང་། དམངས་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་རྣམས་གྲོང་ཁྱེར་གཅིག་ན་ཡང་གནས་ པས། བོད་དང་རྒྱ་ནག་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ན་ཡང་གནས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ནང་ནས་བསྟན་ཏོ། ། རྒྱུད་རྒྱས་པའི་ནང་དུ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་དང་གྲོང་ཁྱེར་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་ལ་སོགས་པ་བཤད་དོ། ། འབྲིང་གི་དབང་ དུ་བྱས་ནས་ཀྱང་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ས་ལ་གནས་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། དཔེར་ན་དཔལ་སྡོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་སྔོན་པོས་བསྐོར་བའི་རྩིབས་བརྒྱད་སྔོན་པོར་དང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཤར་དང་། བྱང་དང་། ནུབ་དང་། ལྷ་མོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ། པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡ། ཛཱ་ལནྡྷ་ར། ཨཽ་ཌི་ཡ་ན། ཨརྦུ་ད་གནས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་སུ། རབ་གཏུམ་མ། གཏུམ་མིག་མ། འོད་ལྡན་མ། སྣ་ཆེན་མ་རྣམས་སོ། ། མེ་དང་། བདེན་བྲལ་དང་།

Furthermore, the Blessed One’s manifestation of his body in accordance with the dispositions of those to be trained is of various types. Those to be trained are also divided into the small, the middling, and the great; the small of the small, the middling of the great, and the great of the great. Regarding the small [capacity], the external locations and so forth are taught; as it is stated in the Stainless Light: "Here, for the purpose of wandering in common locations, Jālandhara and so forth are taught as the locations and so on." However, these do not pervade everywhere, for the Vajra-Ḍākinīs born in the households of brahmins, kṣatriyas, vaiśyas, and śūdras reside even in a single city. Thus, the locations and so forth also exist in lands such as Tibet and China. These are also taught within the Abridged Tantra. In the Extensive Tantra, however, the locations and so forth are explained as being present in all regions and in every city. Regarding the middling [capacity], the locations and so forth are established as the goddesses of the maṇḍala upon the ground of the celestial palace. For example, in the maṇḍala of the Śrī Saṃvara, on the eight blue spokes surrounded by a blue vajra garland, in the east, north, west, and the spokes of the goddesses of the first Mind Wheel, are Pullīramalaya, Jālandhara, Oḍḍiyāna, and Arbuda, which are the natures of the locations; and there are Pracandā, Caṇḍākṣī, Prabhāvatī, and Mahānāsā. In the southeast, the southwest, and...

རླུང་དང་། དབང་ལྡན་རྣམས་སུ་གོ་ད་ཝ་རཱི། རཱ་མེ་ཤྭ་ར། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊ། མཱ་ལ་ཝ་སྟེ་ཉེ་བའི་གནས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྣམས་སུ། དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ་དང་། མིའུ་ཐུང་མ་དང་། ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། ཤིང་གྲིབ་མ་རྣམས་སོ། ། པདྨ་དམར་པོའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་རྩིབས་བརྒྱད་དམར་པོ་གཉིས་པ་གསུང་གི་ འཁོར་ལོའི་ཤར་དང་བྱང་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་དང་ཨོ་ཏྲེ་སྟེ། ཞིང་དག་ཏུ་ས་སྲུང་མ་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དག་གོ། ། ནུབ་དང་ལྷོ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་དང་ཀོ་ཤ་ལ་ཉེ་བའི་ཞིང་དག་ཏུ་རླུང་ཤུགས་མ་དང་། ཆང་འཐུང་མ་དག་གོ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་ཀ་ལིངྒ་དང་། ལམྦཱ་ཀ། ཙྪནྡོ་ཧ་དག་ ཏུ། སྔོ་བསངས་ལྷ་མོ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་དག་གོ། ། རླུང་དང་དབང་ལྡན་ཀཱཉྩི་དང་། ཧི་མཱ་ལ་ཡ་ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་ཏུ། རྟའི་རྣ་བ་མ་དང་། མཁའ་འགྲོ་གདོང་མ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དཀར་པོས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་རྩིབས་བརྒྱད་དཀར་པོ་གསུམ་པ་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ ཤར་དང་བྱང་། པྲེ་ཏ་པུ་རཱི་དང་། གྲྀ་ཧ་དེ་ཝ་ཏཱ་འདུ་བ་དག་ཏུ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་དག་གོ། ། ནུབ་དང་ལྷོ་སཽ་རཱཥྚ་དང་། གསེར་གླིང་ཉེ་བའི་འདུ་བ་དག་ཏུ། ཆང་འཚོང་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་དག་གོ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་ན་ག་ར་དང་། སིནྡྷུ་དུར་ཁྲོད་དག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་དང་། སྟོབས་ཆེན་མ་དག་གོ། ། རླུང་དང་དབང་ལྡན་མ་རུ་དང་། ཀུ་ལ་ཏཱ་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དག་ཏུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་དག་གོ། །

In the northwest and northeast are Godāvarī, Rāmeśvara, Devīkoṭa, and Mālava; these are the lords of the secondary sites (upapīṭha), where reside Vīramatī, Kharvarī, Laṅkeśvarī, and Druma-cchāyā. The second wheel, the wheel of speech, is red with eight red spokes and is completely encircled by a garland of red lotuses. In the east and north are Kāmarūpa and Oḍra; these are the fields (kṣetra), where reside Airāvatī and Mahābhairavā. In the west and south are Triśakuni and Kośala; these are the secondary fields (upakṣetra), where reside Vāyuvegā and Surābhakṣī. In the southeast and southwest are Kaliṅga and Lampāka; these are the chandohas, where reside Śyāmādevī and Subhadrā. In the northwest and northeast are Kāñcī and Himālaya; these are the secondary chandohas, where reside Hayakarṇā and Khagānanā. The third wheel, the wheel of the body, is white with eight white spokes and is completely encircled by a white vajra garland. In the east and north are Pretapurī and Gṛhadevatā; these are the meeting places (melāpaka), where reside Cakravegā and Khandarohā. In the west and south are Saurāṣṭra and Suvarṇadvīpa; these are the secondary meeting places (upamelāpaka), where reside Śauṇḍinī and Cakravarmiṇī. In the southeast and southwest are Nagara and Sindhu; these are the charnel grounds (śmaśāna), where reside Mahāvīrā and Mahābalā. In the northwest and northeast are Maru and Kulatā; these are the secondary charnel grounds (upaśmaśāna), where reside Cakravartinī and Mahāvīryā.

རབ་གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་རྟེན་གྱི་ འཁོར་ལོ་དང་ཁ་དོག་མཚུངས་པ་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་མ། གདོང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། དཔྲལ་བར་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་མཚན་པ། སྐྲ་གྲོལ་བ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱི་གཡོན་པས་ཁྲག་གིས་གང་བའི་ཐོད་པ། གཡས་པས་གདུག་པ་བསྡིགས་པར་བྱེད་ཅིང་ གྲི་གུག་འཛིན་པ། གཅེར་བུ་གཡས་བརྐྱང་གི་སྟབས་ཀྱིས་གནས་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་འཛིན་ཅིང་། འཛག་པའི་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཆེན་པོའི་ཆུང་ངུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུས་ལ་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏེ། དཔེར་ན་སྡོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་ནོ། ། པུ༴ ཛཱ༴ ཨོ༴ ཨ༴ གོ༴ རཱ༴ དེ༴ མ༴ ཨོ༴ ཏྲི༴ ཀོ༴ ཀཱ༴ ལ༴ ཀ༴ ཧི༴ པྲེ༴ གྲྀ༴ སཽ༴ སུ༴ ན༴ སི༴ མ༴ ཀུ༴ སྤྱི་བོ་པུལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡར་རབ་གཏུམ་མའོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཛཱ་ལནྡྷ་རར་གཏུམ་མིག་མའོ། ། རྣ་བ་གཡས་པ་ཨཽ་ཌི་ཡ་ནར་འོད་ལྡན་མའོ། ། ལྟག་པ་ཨརྦུ་དར་སྣ་ཆེན་མ་སྟེ་གནས་སོ། ། རྣ་ བ་གཡོན་པ་གོ་དཱ་ཝ་རཱིར་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མའོ། ། སྨིན་མའི་དབུས་རཱ་མེ་ཤྭ་རར་མིའུ་ཐུང་མའོ། ། མིག་གཉིས་དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊར་ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། ཕྲག་པ་གཉིས་མཱ་ལ་ཝར་ཤིང་གྲིབ་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་གནས་སོ། ། མཚན་ཁུང་གཉིས་ཀཱ་མ་རཱུ་པར་ས་སྲུང་མའོ། ། ནུ་མ་ཟུང་ཨོ་ཏྲེར་འཇིགས་ བྱེད་ཆེན་མོ་སྟེ་ཞིང་ངོ་། ། ལྟེ་བ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེར་རླུང་ཤུགས་མའོ། ། སྣ་རྩེ་ཀོ་ཤ་ལར་ཆང་འཐུང་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཞིང་ངོ་། ། ཁ་ཀ་ལིངྒར་སྔོ་བསངས་ལྷ་མོའོ། ། མགྲིན་པ་ལམྦཱ་ཀར་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་སྟེ་འདུན་རྟོག་གོ། ། སྙིང་ཀཱཉྩིར་རྟའི་རྣ་བ་མའོ། །

These goddesses, such as Pracaṇḍā and the others, should be visualized as having the same colors as their respective supporting cakras, each with one face and three eyes, baring their fangs, and marked on the forehead with a vajra garland. Their hair is loose, and with their two hands, the left holds a skull-cup filled with blood, while the right brandishes a curved knife to threaten the wicked. They are naked, standing in the posture with the right leg extended, wearing the five mudrās, and adorned with a garland of dripping heads. Regarding the "small of the great" [classification], the locations on the body and so forth are taught, as in the Saṃvara maṇḍala. PUṬṬA, JĀ, AU, A, GO, RĀ, DE, MA, O, TRI, KO, KĀ, LA, KA, HI, PRE, GRI, SAU, SU, NA, SI, MA, KU. At the crown, Puḷḷīramalaya, is Pracaṇḍā. At the top of the head, Jālandhara, is Caṇḍākṣī. At the right ear, Oḍḍiyāna, is Prabhāvatī. At the nape of the neck, Arbuda, is Mahānāsā; these are the sthānas (abodes). At the left ear, Godāvarī, is Vīramatī. In the middle of the eyebrows, Rāmeśvara, is Kharvarī. At the two eyes, Devīkoṭa, is Laṅkeśvarī. At the two shoulders, Mālava, is Drumacchāyā; these are the upasthānas (near-abodes). At the two armpits, Kāmarūpa, is Airāvatī. At the pair of breasts, Oḍra, is Mahābhairavā; these are the kṣetras (fields). At the navel, Triśakuni, is Vāyuvegā. At the tip of the nose, Kośala, is Surābhakṣī; these are the upakṣetras (near-fields). At the mouth, Kaliṅga, is Śyāmādevī. At the throat, Lampāka, is Subhadrā; these are the chandohas (meeting places). At the heart, Kāñcī, is Hayakarṇā.

མདོམས་བར་ཧི་མཱ་ལ་ཡར་བྱ་གདོང་མ་སྟེ་ ཉེ་བའི་འདུན་རྟོག་གོ། ། མཚན་མ་པྲེ་ཏ་པུ་རིར་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། བཤང་ལམ་གྲྀ་ཧ་དེ་ཝ་ཏཱར་དུམ་སྐྱེས་མ་སྟེ་འདུ་བའོ། ། བརླ་གཉིས་སཽ་རཱཥྚར་ཆང་འཚོང་མའོ། ། བྱིན་པ་གཉིས་གསེར་གླིང་དུ་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་འདུ་བའོ། ། སོར་མོ་ན་ག་རར་ཤིན་ཏུ་ དཔའ་མོའོ། ། རྐང་པའི་བོལ་སིནྡྷུར་སྟོབས་ཆེན་མ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དོ། ། མཐེ་བོང་མ་རུར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའོ། ། པུས་མོ་གཉིས་ཀུ་ལ་ཏཱར་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་སྟེ་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། འདི་ལ་འདི་ནི་མན་ངག་ཡིན་ཏེ། པུཾ་ཛཱཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ང་རོ་དང་ བཅས་པ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། ། པུཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པའི་ནང་དུ་གནས་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གནས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་སུ་དེ་དེའི་གནས་སུ་སོན་ པའི་རྩ་རྣམས་དེ་དང་དེའི་ལྟའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དཔེར་ན་ཕྱི་རོལ་དུ་གནས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཉེ་བར་གནས་པའི་ཆུ་ཀླུང་གི་ཆུ་ཡིས་གསོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ལུས་ལ་ཡང་རྩ་རྣམས་ཀྱིས་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་གསོ་བར་ བྱེད་དོ་ཞེས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། ། ཆེན་པོའི་འབྲིང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཡང་། ལུས་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པ་གནས་ལ་སོགས་པ།

At the perineum, in Himālaya, is Kākāsyā; this is the Upapīṭha. At the genitals, in Pretapuri, is Cakravegā. At the anus, in Gṛhadevatā, is Khaṇḍarohā; this is the Melāpaka. At the two thighs, in Saurāṣṭra, is Śauṇḍinī. At the two calves, in Suvarṇadvīpa, is Cakravarmiṇī; this is the Upamelāpaka. At the fingers, in Nagara, is Suvīrā. At the insteps, in Sindhu, is Mahābalā; this is the Śmaśāna. At the big toes, in Maru, is Cakravartinī. At the two knees, in Kulatā, is Mahāvīryā; this is the Upaśmaśāna. Regarding this, the oral instruction is as follows: all the syllables beginning with puṃ and jāṃ are definitely accompanied by the anusvāra. One should visualize the places such as the crown of the head and so forth, situated within the emptiness of the spokes of the wheel, as the complete transformation of the syllables puṃ and so forth. In those places and so forth, one should meditate by establishing the channels that have reached their respective locations as being completely transformed into the forms of those respective deities. For example, just as in the external world the waters of the rivers in the places and nearby locations provide nourishment, likewise, in the body, the channels nourish the nails and so forth; this is the point of similarity. With respect to the middling of the great [practitioners], even without the seed-syllables and so forth of the generation stage, one should visualize the places and so forth—such as the crown of the head and so forth—exactly as they are situated in the body.

དེ་དང་དེར་སོན་པ་རྩའི་རང་བཞིན་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ་ཞེས་ ལྷག་པར་མོས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྐྱེད་པའི་གནས་ཁོ་ན་ནང་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལུས་ལ་སོགས་པ། སོ་སོར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གནས་པས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བདག་ལ་བསྲེ་བ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་རང་ལུས་གནས། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། ། ཞེས་དང་། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་མགོན་པོ་སྟེ། ། འདི་རྣམས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་མི་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དཔལ་ལྡན་ མངོན་པར་བརྗོད་པ་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། འདི་ཉིད་མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་གྱི། ། ངེས་པར་གནས་པ་སྙིང་བརྩེར་ལྡན། ། འདི་ཉིད་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བ་གསུམ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། གནས་སོགས་ཉིད་དུ་ཡང་དག་གནས། ། དེའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལྡན་ན་དེར་འཁྱམ་པས། ། དལ་བར་འགྱུར་གྱི་དགོས་པ་མེད། ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་མེད་གྱུར་ན། ། དེ་རྣམས་བསྐོར་བས་ཅུང་ཟད་མིན། ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལྡན་གྱུར་ན། ། དེ་རྣམས་བསྐོར་ཡང་ཅི་ཞིག་དགོས། ། ཕྱི་རོལ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམས། ། བསྐོར་བས་ཁམས་རྣམས་ ཟད་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་རྣམ་སྤངས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་རོལ་པས་གནས་པར་བྱ། ། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་སྤྱན་ལྡན་པའི། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས། ། དཔལ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་ཅན་རྣམས་ལ། ། རིང་ནས་ཐུགས་རྗེའི་ཐུགས་ཀྱིས་གཟིགས། །

The channels that have reached those respective locations are established as the vajra goddesses for the purpose of superior devotion. With respect to the "greatest of the great," the very place of generation is internal; it is the nature of the indivisibility of emptiness and compassion, the bodhicitta, which abides as the nature of individual appearances within the body and so forth, and is the essence of the perfections. This is taught with respect to the merging of the maṇḍala circle into oneself: "Great wisdom abides in one's own body, All conceptual constructions are perfectly abandoned." And: "The Lord, the sovereign of the ten bhūmis, These are not to be described by others." Also, in the Śrī Abhidhānottara Tantra, it is said: "This is the definitive abode of all ḍākinīs, Endowed with compassion. This is all the perfect Buddhas, And the bodhisattvas of the three worlds. By way of the twenty-four divisions, They truly abide as the sacred places and so forth. Therefore, if one possesses that very reality, Wandering there will be of no use. If that very reality is absent, Circumambulating those places is of no avail. If that very reality is possessed, What need is there to circumambulate them? For those external yogins, Circumambulating them will only exhaust the elements. Therefore, having abandoned the external, One should abide in the play of yoga. The Vajrayoginīs, who possess The eye of pure primordial wisdom, Look from afar with hearts of compassion Upon the glorious yogins."

དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་བཞི་རྣམས་ཀྱང་། ། དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཅི་འདོད་སྩོལ། ། དེས་ན་རྗེ་བཙུན་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རབ་ཏུ་འབད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་རྩོལ་བ་དང་ལྡན་པ། ། སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་ནི་བརྗོད། ། སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་འདི་ཉིད་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་དེ་ཉིད་ དགའ་བས་བྱ། ། རྣམ་པ་གང་དེས་བྱས་ནས་ནི། ། ཟས་དང་གནས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ལྡན། ། བསམ་གཏན་ཟས་མཆོག་གྱུར་པ་ཡི། ། སྨྱོ་མེད་སེམས་ཀྱིས་གནས་པར་བྱ། ། གཅེར་བུ་འམ་གལ་ཏེ་གཅེར་བུ་མིན། ། གང་དེར་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་དམིགས་ནས། ། དེ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་བསམ། ། ཟླ་དྲུག་ཙམ་གྱིས་དེ་ཉིད་ནི། ། ལྐུགས་པར་གྱུར་ཀྱང་དབང་དུ་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེ་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི། ། གཟུགས་ཀྱིས་དེ་ལ་གསལ་བར་བྱེད། ། ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་མཆོག་མཐོང་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་རྣམས་ཉེ་བར་གནས། ། ཇི་ལྟར་ པད་མའི་ཉམས་དགའ་བར། ། ངང་པའི་ཚོགས་ནི་འཇུག་པ་བཞིན། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི། ། འདི་ལ་མངོན་གྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། མིག་འཕྲུལ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱེད་པ་པོ། ། དེ་ལྟར་བདག་དང་སེམས་ཅན་དོན། ། དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ བྱེད་པ་ཉིད། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡང་དྲང་བའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་གནས་ལ་སོགས་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཡང་ཕྱི་རོལ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ལུས་ལ་ ཡང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེའང་དྲང་བའི་དོན་ཏོ། །

The four supreme accomplishments, Grant them whatever they desire. Therefore, the wisdom of the Venerable One Should be accomplished with great effort. Possessing various types of exertion, This is described as the conduct of ascetic discipline. This very conduct of ascetic discipline Should be performed with joy. Having performed it in whatever manner, Possessing the discipline of food and dwelling, One should abide with an undistracted mind, For which the supreme food is meditative concentration. Whether naked or not naked, In whatever way it may be, Having visualized one’s own chosen deity, One should contemplate that very [deity] alone. In about six months, even if one is mute, One will gain mastery. Through the forms of the great yogis and yoginīs, It is made manifest to them. Having seen the supreme clarity of wisdom, The yogis remain in close proximity. Just as a flock of swans Enters the delightful lotus pond, There is no doubt that the glorious Vajradhara Will become manifest in this. Like a magical illusion, in the world, One acts for the benefit of all sentient beings. Thus, for the sake of oneself and sentient beings, One acts with a pure mind. So it is said. For that very reason, the teaching on places and so forth for the lesser [levels] and so on is of provisional meaning. The fact that the nature of the Joyous [bhūmi] and so forth is itself the places and so forth is the definitive meaning. Furthermore, the presentation of the external maṇḍala circle and the body as the Joyous [bhūmi] and so forth is also of provisional meaning.

ཅི་ལྟར་དེ་དང་དེར་ལྷག་པར་མོས་པ་ལས། ། དེ་དང་དེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སར་གསལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འབད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྟེ། སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། ། ད་ནི་སམྤུ་ཊའི་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་ པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཕལ་ཆེར་འདུ་བའི་གནས་དང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ། བི་ར་ཛར་ནི་ཙུ་ཏའི་ཤིང་། ། འདུ་གནས་ལྷ་མོ་ཨཾ་བི་ཀ། ཞིང་སྐྱོང་ཨ་ན་ལ་ཞེས་བྱ། ། ཀངྐ་ཎར་ནི་ཟླ་འཁྲི་ཤིང་། ། ཞེས་བསྟན་ ངེས་པར་བསམ་པར་བྱ། ། ཙ་རི་ཏྲར་ཤིང་ཀ་རཉྫ། ། ལྷ་མོ་ཀ་རཉྫར་གནས་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་དྲིལ་བུ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊར་བྷ་ཊའི་ཤིང་། ། ལྷ་མོ་ཀརྞ་མོ་ཌཱིའོ། ། ཧ་རི་ཀེ་ལར་ཨ་རུ་རའི་ཤིང་། ། ཨཽཌྱ་ཡ་ནར་མྱ་ངན་མེད་པའི་ཤིང་། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་གསང་བ་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་སྟོབས་ པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་གསེར་ཤིང་སྟེ། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་གཏུམ་མོ་སྟེ། ། ཞིང་སྐྱོང་ཛ་ནེ་ཏཱ་ཞེས་བྱ། ། སམྤུ་ཊ་ཡི་ཐིག་ལེ་ལས། ། བི་ར་ཛ་སོགས་ཉེ་བར་མཚོན། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་གནས་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་པུརྞྞ་གི་རི་དང་། རི་ཡི་རྩེ་མོ་ འདུ་བའི་གནས། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་དཔལ་ཆེན་མོ། ། ཞིང་སྐྱོང་མེ་ཡི་གདོང་པ་ཅན། ། མཆོག་ལྡན་དུ་ནི་ཏ་ལའི་ཤིང་། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་བདེ་བྱེད་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་གྱེན་དུ་སྐྲ་བརྫེས་པའོ། ། དམར་སེར་གྲོང་དུ་ཤིང་རལ་ཅན། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་དམར་སེར་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་བྱིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། ཨེ་ལཱའི་གྲོང་དུ་ཨ་ཡ་ཏན། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་བོང་གནས་མ། །

Because one strives so that, through intense devotion to this or that [place], this or that supramundane level (lokottara-bhūmi) will become manifest, [the text] says, "one should exert effort." Enough of this elaboration. Now, I shall describe the places where the yoginīs mostly assemble and the trees and so forth in which they dwell, as taught in the Saṃpuṭa-tantra and other tantras such as the Vajraḍāka: "In Viraja is the cūta tree; the goddess of the assembly place is Ambikā; the field protector is called Anala. In Kaṅkāna is the moon-creeper (candravallī)." Thus it is taught; one should contemplate this with certainty. In Caritra is the karañja tree; the goddess residing there is Karañjā; the field protector is Mahāghaṇṭa. In Devīkoṭa is the bhaṭa tree; the goddess is Karṇamoṭī. In Harikela is the myrobalan (harītakī) tree; in Oḍḍiyāna is the aśoka tree. There, the goddess is Guhyā; the field protector is called Mahābala. In Jālandhara is the golden tree (suvarṇavṛkṣa); there, the goddess is Caṇḍālī; the field protector is called Janetā. These are the places taught in the Vajraḍāka and other tantras, as indicated by Viraja and the others in the Saṃpuṭa-tantra drop (bindu) section. In Pūrṇagiri, on the mountain peak, is the assembly place; there, the goddess is Mahālakṣmī; the field protector is Agnimukha. In Parvata is the palmyra (tāla) tree; there, the goddess is Śaṅkarī; the field protector is Ūrdhvakeśa. In Piṅgalagrāma is the śirīṣa tree; there, the goddess is Piṅgalā; the field protector is Mahājaṅgha. In Elāpura is the ayatanī tree; there, the goddess is Śūkarasthānā.

ཞིང་སྐྱོང་གླང་པོའི་རྣ་བའོ། ། ཁ་ཆེའི་རི་ཡི་རྩེ་མོ་ནི། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་གོ་ཀརྞྞ། ། ཞིང་སྐྱོང་བྱིན་པའི་རྩ་ཅན་ནོ། ། མྱ་ངན་གྱི་ནི་གནས་ཆེན་པོ། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་ཀྲ་མ་ཎི། ། ཞིང་སྐྱོང་གཙིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སྐྱེ་བོའི་བུ་ཡི་ སྦ་ཡི་དོང་། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་རོ་ལངས་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་བྱི་ན་སྤུ་ཅན་ནོ། ། བུ་རམ་ཤིང་འཕེལ་གྲོང་གི་གནས། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་ཙཱ་མུཎྜཱི། ། ཞིང་སྐྱོང་བུམ་པ་ཅན་ཞེས་བྱ། ། རྒྱལ་བྱེད་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་ནི། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་རབ་དངས་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་རལ་པ་གསུམ་པའོ། ། ཀྲྀཥྞའི་གྲོང་གི་ གནས་ཁྱད་པར། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་གློག་གདོང་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་དྲིལ་བུ་སྒྲ་ཅན་ནོ། ། ས་པཱ་རིའི་ཤིང་ཤཱལྨ་ལཱི། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་མེ་གདོང་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་ལྷ་ནི་ཆེན་པོའོ། ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ཤཱ་ལ། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་འཇིག་རྟེན་ཡུམ། ། སྒྱུ་མའི་གྲོང་གི་ཤཱ་ཁོ་ཊ། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་ འདོད་ལྡན་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་འཇིགས་སྡེ་ཞེས་བྱའོ། ། ཨེ་ཀཱ་མཱུ་ཀའི་ཨཱ་མྲ་ནི། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་ལུས་སྲུལ་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའོ། ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གནས་ཁྱད་པར། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་རྣ་རྒུད་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་དྲིལ་ཆུང་སྒྲ་ཅན་ནོ། ། བོད་ཀྱི་བྲག་ གི་རྩེ་མོ་ནི། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་ལྷན་སྐྱེས་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་ལོངས་སྤྱོད་ཅན་ཞེས་བྱ། ། མཱ་ལ་བ་ཡི་སྦྲང་རྩིའི་ཤིང་། ། གང་དེར་ལྷ་མོ་དབང་བསྐུར་མ། ། ཞིང་སྐྱོང་སྐྱེས་པའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེ་དང་དེ་ཡི་གནས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་འདུ། །

The field-protector is Hastikarṇa. At the peak of the mountain in Kashmir, there is the goddess Gokarṇā; the field-protector is known as Jānuka. At the great site of Śokasthāna, there is the goddess Kramaṇī; the field-protector is known as Daṃṣṭrāla. At the bamboo grove of Jānapada, there is the goddess Vetālī; the field-protector is known as Vinyapuṣpa. At the site of Ikṣuvardhana, there is the goddess Cāmuṇḍā; the field-protector is known as Kumbhaka. At the Jeta Grove mansion, there is the goddess Prasannā; the field-protector is known as Trijaṭa. At the distinguished site of the village of Kṛṣṇa, there is the goddess Vidyujjihvā; the field-protector is known as Ghaṇṭānāda. At the Śālmalī tree in Sāpāra, there is the goddess Agnijihvā; the field-protector is the great deity Mahādeva. At the milk-tree Śāla, there is the goddess Lokamātā; at the Śākhoṭa tree in the village of Māyāpura, there is the goddess Kāmukī; the field-protector is known as Bhīmasena. At the mango tree in Ekāmra, there is the goddess Kūṣmāṇḍī; the field-protector is known as Mahāvrata. At the distinguished site of Rājagṛha, there is the goddess Karṇapiśācī; the field-protector is known as Kṣudraghaṇṭānāda. At the peak of the rock in Tibet, there is the goddess Sahajā; the field-protector is known as Bhogin. At the honey-tree in Mālava, there is the goddess Abhiṣekā; the field-protector is known as Puruṣeśvara. In each of those respective sites, the Vajrayoginīs assemble.

རྣལ་འབྱོར་ཅན་འདུས་རྗེས་སུ་ འཛིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་། ཞིང་འདི་རྣམས་སུ་བུ་མོ་གང་། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ལ་གྲུབ་སྦྱིན་མ། ། རྟག་ཏུ་རི་ཡི་འགྲམ་དག་ཏུ། ། མཚན་མོ་རབ་ཏུ་འདུ་བར་བྱེད། ། མཁའ་སྤྱོད་རྣམས་སུ་རྙེད་དཀའ་བ། ། དངོས་གྲུབ་ཡངས་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ལས་རྣམས་ཀུན། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། རིའི་འགྲམ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་ཕྱིར་དུའོ། ། མཁའ་སྤྱོད་རྣམས་སུ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཆུང་ངུ་རྣམས་ཕྱིའི་གནས་ལ་སོགས་པར་ཡང་དག་པར་སོང་སྟེ། དེ་དང་དེར་སོང་ནས་དེ་དང་ དེར་གནས་པའི་ལྷ་མོ་དང་ཞིང་སྐྱོང་རྣམས་མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མ་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། གནས་དེ་དང་དེར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོ་རྣམས། བསམ་གཏན་དང་། གཏོར་མ་དང་། མཆོད་པ་དང་། སྔགས་བཟླས་པ་དང་། བསྐོར་བ་ ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་མགུ་བར་བྱའོ། ། གང་རྣལ་འབྱོར་པ་འབྲིང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིའི་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྐོར་བ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། ། གང་ཡང་ཆེན་པོའི་ཆུང་ངུ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར། རང་གི་ལུས་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་རང་རང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། གནས་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེར་གནས་པའི་རྩ་དེ་དང་དེར་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད་དོ། །

"Yogis are gathered and then sustained," it is said. Likewise, in the Vajraḍāka Tantra: "In these fields, those maidens who grant accomplishment to the heroes always gather at night on the slopes of mountains. In the celestial realms (khecarī), they are difficult to find, yet they bestow vast accomplishments. For the practitioner, they bring about the fulfillment of all activities without a doubt." Thus it is taught. "On the slopes of mountains" refers to the practitioner's [practice]. "In the celestial realms" is the meaning. In that way, those of lesser capacity should go to the external locations and so forth. Having gone to each respective place, they should fully please the goddesses and field-protectors residing there with offerings, torma cakes, sensory enjoyments, and so forth. They should then completely satisfy the Vajra Ladies residing in those various locations through meditative concentration, torma, offerings, mantra recitation, circumambulation, and so on. Those of middling capacity, turning away from the circumambulation of external locations and so forth, engage in the meditation on the maṇḍala wheel. Furthermore, those of the lesser of the great capacity do not depend on meditating on the maṇḍala wheel; rather, they take delight in meditating on the channels residing in those respective locations—such as the crown of their own body and so forth—as the forms of the deities, arising from the complete transformation of their respective initial syllables.

གང་ཡང་ཆེན་པོའི་ འབྲིང་རྣམས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ། དེ་དང་དེར་གནས་པའི་རྩ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་དེ་དང་དེར་ལྷག་པར་མོས་ཏེ་བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་བར་བྱེད་དོ། ། གང་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམས། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་གནས་ ཏེ་རང་གི་སེམས་ཁོ་ན། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པར་སོ་སོར་སྣང་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་རོ་གཅིག་པའི་གནས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན། ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། ། བཤད་པའི་རིམ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་གནས་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བརྟགས་ཏེ། དེ་དང་དེར་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་འདི་ཐམས་ཅད་བདེ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཁོ་བོ་ཡིས། ། བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བསྡུས་ཏེ། ། གནས་སོགས་ མདོར་བསྡུས་པ་ཡི་ནི། ། གཏན་ལ་དབབ་པ་སྐྱོན་མེད་བྱས། ། གནས་སོགས་གཏན་ལ་དབབ་པ་འདི་བཀོད་ལས། ། དགེ་བ་ཟླ་མཛེས་ལྟར་མཐོ་གང་ཐོབ་པའི། ། བསོད་ནམས་དེ་ཡིས་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་ནི། ། གནས་སོགས་དེ་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་སངས་རྒྱས་གྱུར། ། གནས་ལ་སོགས་པ་ གཏན་ལ་དབབ་པ་རྣམ་པར་གྲགས་པའི་པཎྜི་ཏ་གནས་བརྟན་ཤཱཀྱ་རཀྵི་ཏའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་འདི་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཞེས་པ་འདི་ཉིད་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་རྣམ་པར་འདྲེན་པ་ལྷ་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་དགུའི་གཙུག་རྒྱན་དམ་པ་སྤྱན་སྔ་རིན་པོ་ཆེའི་བཀའ་བཞིན་གནམ་ ལྷ་བརྒྱད་གངས་ཀྱི་ར་བས་བསྐོར་བའི་དབུས།

Furthermore, those of middling capacity, without depending on seed syllables, delight in meditating through the generation stage by visualizing the channels located in the crown and other places as being the respective vajra goddesses. As for those of great intelligence, abiding in the generation stage, they meditate on their own mind alone—the nature of the places and so forth, which appear individually as the body, enjoyments, and so on—as the nature of the maṇḍala circle, complete in all its parts, which is the identity of the bhūmis and the pāramitās, as the single taste of emptiness and compassion. Through all these stages of explanation, one should analyze the maṇḍala itself as the nature of the vajra goddesses residing in those respective places and so forth, and familiarize oneself with meditating on them in those very locations; thus, all of this should be accomplished through bliss. "In accordance with what is appropriate, I have condensed this based on the oral instructions of the Guru. I have established this definitive presentation of the places and so forth in a concise and faultless manner. Through the merit obtained from composing this definitive presentation of the places and so forth, which is as lofty as the beautiful moon, may all beings reach the ultimate state of Buddhahood in those very places." This concludes the "Definitive Presentation of the Places and So Forth," composed by the renowned Paṇḍita, the Elder Śākya Rakṣita. This very work was written at the command of the precious Chen-nga Rinpoche—the sublime crown ornament of all beings, including the gods and the leader of all wanderers—in the center of the land surrounded by the snow-fenced mountains of the eight celestial deities.

རི་འབྲང་རྒྱས་ཀྱི་ངོགས་དཔལ་བདེ་ཆེན་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ། ཞ་ལུ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དྷརྨ་པཱ་ལས་བསྒྱུར་བའོ། །

This was translated by the monk Dharmapāla, the translator of Zhwa lu, at the temple of glorious Dechen Yangpachen on the slopes of Ri Dranggyé.