An Explanation of [Saroruhavajra’s] Vajra Song

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་གཱི་ཏི་བྷ་ཥྱཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། བླ་མ་དམ་པའི་ ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དཔྱོད་ལ་སྙིང་པོའི་འབྲས་གསོལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མགོན་མངའ་བདག་དང་། ། གནས་དང་ཞིང་ལ་བཞུགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུང་པོ་དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བླ་ཆེན་ཡོན་ཏན་གཏེར་ གྱུར་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་སོན་པ་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་གླུ་ཡི་ཁྱད་པར་སྙེད་དཀར་བརྗོད་པ་བདག་གི་དོན་ཕྱིར་བྲི་བར་བྱ། ། ཀོལླ་ཨ་རེཊྛྀ་ཨ་བོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། མུམྨུ་ཎི་རེ་ཀཀྐོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞིང་དང་ཉེ་ བའི་ཞིང་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། གྷ་ཎེ་ཀྲྀ་པི་ཊཱ་ཧོ་བཱཛྫ་ཨི། ཀཱ་རུ་ཎེ་ཀི་ཨ་ཨི་ཎ་རོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཙྪནྡོ་ཧ་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཏ་ཧིཾ་བ་ལ་ཁཱཛྫ་ཨི། གཱ་ཌྷེཾ་མ་ཨ་ན་བཱཛྫི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བའི་ཙྪནྡོ་ཧ་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཧ་ལེ་ཀ་ལིཉྫ་ར་པ་ནི་ ཨ་ཨི། དུ་དྷུ་ར་བཱཛྫི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་བ་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཙ་ཨུ་ས་མ་ཀཙྪུ་རི་སིཧླཱ། ཀཔྤཱུ་ར་ལཱ་ཨི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བའི་འདུ་བ་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། མ་ལཱ་ཨིནྡྷ་ནཾ་ཤཱ་ལིཾ་ཛ་ཏ་ཧིཾ་བྷ་རུ་ཁ་ཨི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་མ་ལུས་པར་བསྟན་ པའོ། ། ནི་རཾ་ཤུ་ཨངྒ་ཙ་ཌ་ཝི་ཏ་ཧིཾ་ཛ་སཱ་ར་བ་པ་ཎི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཕྲེཾ་ཁ་ཎ་ཁེ་ཊ་ཀ་རནྟེ་ཤུདྡྷཱ་ཤུདྡྷ་ཎྞ་མ་ཎི་ཨ། ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐུང་གཅོད་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། །

In the language of India: Vajragītibhāṣya-nāma. In the language of Tibet: rDo rje’i glu bshad pa zhes bya ba (The Explanation of the Vajra Song). Homage to the feet of the sublime guru. To the Lord of the Three Worlds, the Sovereign who bestows the fruit of the essence upon those who investigate the conduct of yoga; to the hosts of qualities residing in the sacred sites and fields, the lords of heroes and heroines; and to the Vajra Master, the great guru, a treasury of qualities who has reached the far shore of saṃsāra—to you I prostrate. I shall now write this explanation of the extraordinary song for my own benefit, a work difficult to find. Kolla areṭṭhi abola indicates all the sacred sites (pīṭha) and secondary sites (upapīṭha) without exception. Mummuni re kakkola indicates all the fields (kṣetra) and secondary fields (upakṣetra) without exception. Ghaṇe kṛpita hovaajje kārune ki a i naro lā indicates all the cchandoḥa without exception. Tahiṃ bala khājjai gāḍheṃ ma ana vājjai a i indicates all the secondary cchandoḥa without exception. Hale kaliñjara pani a i dūdūra vājjai a i indicates all the melāpaka without exception. Ca usa makcchūri sihlā kapūra lā i a i indicates all the secondary melāpaka without exception. Malā indhanaṃ śāliṃ ja tahiṃ bharukha i a i indicates all the charnel grounds (śmaśāna) without exception. Niraṃśu aṅga caḍavi tahiṃ jasā ravapāṇi a i indicates all the secondary charnel grounds (upaśmaśāna) without exception. Phreṃ khana kheṭa karante śuddhā śuddha ṇṇa maṇi a i indicates all the pīlava without exception.

མ་ལ་ཨཱཾ་ཙེ་ཀུནྡུ་རུ་བ་ཌ་ཨི་ཌིཎྜི་མ་ཏ་ཧིཎྞ་བཱཛྫ་ཨ་ ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བའི་འཐུང་གཅོད་མ་ལུས་པར་བསྟན་པའོ། ། འདི་ནི་གླུའི་རིམ་པས་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་པའོ། ། ཕྱོགས་གཞན་ཡང་ཉེ་བར་བཤད་པ་ཡོད་དེ། ཀོལླ་ཨི་རེཊྛེ་ཨ་བོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཀོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་ གི་རྡོ་རྗེའོ། ། རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཊྛི་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོ་ལར་གནས་པའོ། ། མུམྨུ་ཎི་རེ་ཀཀྐོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་མུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་མའོ། ། མྨུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐྱང་མའོ། ། ཎི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་འདར་མའོ། ། རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་གསུམ་གསལ་བར་བྱེད་ པའོ། ། ཀཀྐོ་ལ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པའི་གནས་སོ། ། གྷ་ཎེ་ཀྲྀ་པིཊ་ཧོ་བཱཛྫ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་གསུམ་པོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཉམ་པར་འཇུག་པའོ། ། ཀཱ་རུ་ཎེ་ཀི་ཨ་ཨི་ན་རོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཉམ་པར་གཞུག་པ་ལས་ཀུན་འདར་གྱི་རྩ་ལས་ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྱུང་བའོ། ། ཏ་ཧིཾ་བ་ལ་ཁཱཛྫ་ཨི། གཱ་ཌྷེཾ་མ་ཨ་ཎ་པིཛྫ་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྱུང་བ་ན་བ་ལ་བཟའ་བ་དང་། མ་ད་ནཾ་ཡང་བཏུང་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བ་ནི་འདི་ནི་བསྡམས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཧ་ལེ་ཀཱ་ལིཉྫ་ར་པ་ཎི་ཨ་ཨི། དུཾ་དྷུ་ར་བཛྫ་ཨ་ཨི། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཧ་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བོད་པའོ། ། ཀཱ་ལིཉྫ་ར་པ་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དུཾ་དྷུ་ར་ནི་སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དུས་དེར་རོ། ། ཙ་ཨུ་ས་མ་ཀ་ཙྪུ་རི་སིཧླཱ། ཀཔྤཱུ་ར་ལཱ་ཨི་ཨ་ཨི།

Māla āṃ ce kunduru baḍa iḍiṇḍima ta hiṇṇa bājjā a i—this is the complete teaching on the "near-cutting-off" (upapānaka). This is a summary of the locations and so forth according to the sequence of the song. Furthermore, there is another explanation: regarding kollaireṭṭe abolā, ko refers to the Vajra of Body; la refers to the Vajra of Speech; re refers to the Vajra of Mind; and ṭṭe a refers to abiding in the bola. Regarding mummure kakkola, mu refers to the rasanā channel; mmu refers to the lalanā channel; ṇi refers to the avadhūtī channel; and re refers to making those three channels manifest. Kakkola is the place where they abide. Regarding ghaṇe kṛpita ho bājjā a i, this refers to the three vajras entering into equality within the three channels. Regarding kāruṇe ki a i naro lā, this refers to the arising of bodhicitta from the avadhūtī channel through the entry of the three vajras into equality. Regarding ta hiṃ bala khājjā i gāḍheṃ ma a ṇa pijjā a i, when bodhicitta arises there, bala is the food and madanām is the drink; "arising intensely" is the meaning of "binding." Regarding hale kāliñjara paṇi a i duṃ dhura bājjā a i, hale is a vocative; kāliñjarapaṇi means the fortunate one, who is to be entered; duṃ dhura means the unfortunate one, who is to be abandoned—at that time. Regarding ca u sama kacchuri sihlā kappūra lā a i a i:

ཞེས་བྱ་བ་ ནི་བཤང་བ་དང་གཅི་བ་དང་མེ་ཏོག་དང་ས་བོན་བཞིའི་རྫས་ཀྱིས་དྲིལ་བ་དང་། བཟའ་བར་ཡང་བྱེད་དེ། དེར་ནི་དུས་ལ་རང་གི་སེམས་རངས་པའི་དོན་དང་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞོམ་པའི་དོན་ཏེ། གོ་ཆ་དམ་པ་ཡིན་ནོ། ། མ་ལ་ཨིནྡྷ་ན་ཤཱ་ལིཉྫ་ཏ་ཧིཾ་བྷ་རུ་ཁཱ་ ཨི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཱ་ལ་ཨིནྡྷ་ནཾ་ནི་ཚོད་མའོ། ། ཤཱ་ལིཾ་ཛྫ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ཆེན་ནོ། ། ཏ་ཧིཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་དེར་རོ། ། བྷ་རུ་ཁཱ་ཨི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པར་སྦྱར་བར་ཤེས་ནས་ཟ་བའོ། ། ཕྲེཾ་ཁ་ཎ་ཁེ་ཊ་ཀ་རནྟེ་ཤུདྡྷ་ཨ་ཤུདྡྷ་ཎ་མུ་ཎི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྲེང་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་གནས་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། ཞིང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། མིང་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འདུས་པའོ། ། ཁེ་ཊ་ཀ་རནྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ གཅིག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཤུདྡྷ་ཨ་ཤུདྡྷ་ཎན་མུ་ཎི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་དེར་བགྲོད་པ་དང་། མི་བགྲོད་པ་དང་། བཟའ་བ་དང་མི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དང་མི་བཏུང་བར་མི་བརྟག་སྟེ། གནས་དེར་གང་ཁ་ཅིག་གདོལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། མཐའ་འཁོབ་ཏུ་ སྐྱེས་པ་དང་། རིགས་ལས་སྐྱེས་པ་ངན་པའི་བུད་མེད་དམ། སྐྱེས་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིའི་དངོས་པོ་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། ནི་རཱཾ་ཤུ་ཨངྒེ་ཙ་ཌཱ་བི་ཨ་ཨི།

Regarding the phrase "thus it is said": one should mix and consume the four substances of excrement, urine, flowers, and seeds. In this context, it is for the purpose of delighting one's own mind at the proper time and for the purpose of destroying one's own conceptual constructions; it is the supreme armor. Mālaindhanā śāliñja ta hiṃ bharukhā i a i. Here, mālaindhanam means "vegetables." Śāliñja means "great meat." Ta hiṃ means "at that time." Bharukhā i a i means "knowing how to apply them in sequence, one should eat." Phreṃ khaṇa kheṭa karaṇṭe śuddha aśuddha ṇa muṇi a i. Regarding this: phreṃ refers to the assembly of those Vīras and Vīreśvarīs who are born of the sthāna, born of the kṣetra, and born of the nāma. Kheṭa karaṇṭe means that those Vīras and Vīreśvarīs are of the nature of a single yoga with their own chosen deity (iṣṭadevatā). Śuddha aśuddha ṇa muṇi a i means that at that time, one should not conceptualize between what is to be traversed and what is not, or between what is to be eaten and what is not, or what is to be drunk and what is not. In that place, whatever there may be—whether outcastes and so forth, those born in border regions, or women and men of low caste—all of them should be honored through the yoga of one's chosen deity; one must not disparage these entities. Nirāṃśu aṅge caḍāvi a i.

ཏ་ཧིཾ་ཛ་སཱ་ར་ཝཱ་པ་ནི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་ པ་པོས་རང་བཞིན་མེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཡིད་གཉིས་མེད་པས་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ཏེ། མཆོད་པ་ཆེན་པོའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་རངས་བས་དུར་ཁྲོད་དམ་གཡུལ་གྱི་ས་ལས་སྐྱོན་མེད་པའི་མི་བླངས་ཏེ། དཔའ་བོ་ དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། འདུས་པ་དེ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མ་ལ་ཨ་ཛེ་ཀུནྡུ་རུ་བ་ཊ་ཨི། ཌིཎྜི་མ་ཏ་ཧིནྣ་བཱཛྫི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་འདུས་པ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མས་བཱ་ལ་ཟོས་པ་དང་མ་ད་ན་འཐུངས་ པས་ཡིད་དགའ་བ་རྣམས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཤིན་ཏུ་འདོད་ཅིང་སྙིང་ལ་སྦྱར་བར་འདོད་པས། བསོད་ནམས་བྱས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་རྒྱུས་རངས་པའི་བསམ་པས་གདོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་སྐྱུག་བྲོ་བའི་ལུས་དེ་ཉིད་ སྒྲུབ་པ་པོས་རངས་པ་ཆེན་པོ་དང་། བསམ་པ་དྲི་མ་མེད་པས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པས་དམ་ཚིག་བདག་མེད་མའི་གཟུགས་སུ་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་མཆོད་པར་བྱ་ཞིང་སྤང་བར་མི་བྱའོ། ། འདི་ནི་གླུའི་མན་ངག་གི་དོན་ཉུང་ངུའོ། ། ཀོལླ་ཨི་རེཊྛི་ཨ་བོ་ལཱ། མུམྨུ་ཎི་རེ་ཀཀྐོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཀོལླ་ཨི་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་སོ། ། གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིའོ། ། དེ་ལྟར་ཐབས་ནི་ཀོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་དོ། ། མུམྨུ་ཎི་ཞེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀཀྐོ་ལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཡང་ན་ཀོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀཔྤཱུར་རོ། ། ལླ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིམ་པའོ། །

Tahiṃ ja sā rā vā pani a i means: the practitioner, being without intrinsic nature and thus free from all conceptualization and doubt, should assume the divine pride (ahaṃkāra) of the glorious Heruka. For the sake of the great offering, with a joyful mind, one should take a flawless person from a charnel ground or a battlefield. Having prostrated to the lords of the heroes (vīra) and heroines (vīreśvarī), one should offer them to that assembly. Ma la a je kuṇḍu ru ba ṭa i | ḍiṇḍi ma ta hiṃ na bājjī a i means: at the time of that great assembly, the heroes and heroines, having eaten bāla and drunk madana, are joyful. Desiring to be intensely desired and to be united with the heart of the practitioner, they—out of the cause of caring for the practitioner who has performed merit—possess a joyful intention. Thus, that very body, though born of the lowest castes such as the caṇḍāla and being extremely base and loathsome, should be offered as the form of the samaya Nairātmyā by the practitioner who, with great joy and a stainless intention, has assumed the divine pride of the glorious Heruka; it should not be rejected. This is the brief meaning of the oral instruction on the song. Kolla i reṭṭi a bo lā | mummu ṇi re ka kko lā means: Kolla i re refers to the method (upāya). "Abiding" refers to this. Thus, the method is expressed as kolla. Mummuṇi is the nature of insight (prajñā); the source of the phenomena of insight is expressed as ka kko lā. Alternatively, ko refers to kapūra, and llā refers to dissolution.

ཀཔྤཱུ་ར་དེའི་ཐིམ་པ་ནི་མ་ལ་བར་བརྗོད་དོ། ། ཨོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཚིག་སྟེ། རྩ་གསུམ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། གི་རི་ཞེས་བྱ་བ་མགོ་བོའི་གནས་སོ། ། མགོ་བོ་དེ་ཉིད་ན་ཐོད་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའོ། ། རི་ཡང་རྭ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའོ། ། རིའང་སྣ་ཚོགས་དུ་མའི་སུ་ལས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཛག་གོ། ། མགོ་བོ་དེ་ཉིད་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རྣམས་ཉིན་མཚན་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཛག་གོ། ། རི་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་བཅས་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གང་བའོ། ། མགོ་ བོ་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སོ། ། མགོ་བོ་ཡང་ལྷའི་གནས་སོ། ། ལུས་ལ་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་དོན་འདི་ནི་ལྷ་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ བདག་ཉིད་རང་བཞིན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། རིགས་པ་འདིས་མགོ་བོ་གི་རི་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། ། བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འདྲེན་པའོ། ། ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱན་འབྱུང་བའོ། ། གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་གནས་པའོ། ། ཨ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། མུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དོ། ། མྨུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་ཟེ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ཎ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་ལྟེ་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཀུན་འདར་གྱི་རྩ་ཤིན་ཏུ་མི་དམིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་མའོ། ། རོ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་དེའི་གསལ་བ་དང་འབྱེད་པའོ། ། ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའོ། ། ཀྐོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའོ། །

The dissolution of that kapāla is called mālava. Oṃ is the word for method, the nature of the twelve channels. Giri refers to the location of the head. That very head is endowed with eight skull-cups. The mountain is also adorned with eight peaks. From the various and manifold su of the mountain, [the fluid] flows without interruption. In that very head, the thirty-two channels flow without interruption day and night. The mountain, together with its exterior, is filled with various jewels. That very head is adorned with various jewels such as bodhicitta. For this very reason, it is the abode of all deities. The head is also the abode of the deities. This meaning, which truly exists within the body, is called "deity" (deva); for this very reason, the nature of the self of all deities is bodhicitta. By this reasoning, the head is called giri. Va is the vajra. O is the leader of the vajra. La is the arising of adornment. "Abiding" (sthita) means abiding in the hub of the vajra. A is the nature of supreme joy. Mu refers to all the limbs. Mmu is the eight-petaled lotus together with its filaments. Ṇa is the central channel of the kunda (all-shaking) within that very lotus hub, having the form of the utterly unobservable. Ro is its clarity and differentiation. Ka is bliss. Kko is desire.

ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱན་ཁུ་བར་གྱུར་པ་ཕྱུང་བའོ། ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གྷ་ཎེ་ཀྲྀ་པི་ཊ་ཧོ་བཱཛྫ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྷ་ཎ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཀྲྀ་པི་ཊ་ ཞེས་བྱ་བ་པདྨའོ། ། ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའོ། ། བཱཛྫ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུནྡུ་རུ་ཤིན་ཏུ་མངོན་པར་ཆགས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་རྡེབས་པའི་སྒྲའོ། ། ཀཱ་རུ་ཎེ་ཀི་ཨ་ཨི་ན་རོ་ལཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུནྡུ་རུ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཀུནྡུ་རུའི་དུས་སུ་ མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་བའི་དུས་སུ་སེན་མོས་འདེབས་པ་དང་། སོས་བཏབ་པའི་རྨའོ། ། གཡུལ་དུ་ཧ་དང་སི་ལ་སོགས་པ་གང་བྱས་པ་དེ་ཉིད་རོལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཏ་ཧིཾ་བ་ལ་ཁཱཛྫ་ཨཱི། གཱ་ཌྷེཾ་མ་ཨ་ཎ་བཱཛྫི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཏ་ཧིཾ་ནི་གཡུལ་གྱི་དུས་དེར་མ་མཆུ་བཟའ་ བར་བྱ་བ་དང་། བདེ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་མངོན་པར་ཆགས་པས་འོའི་རྣམ་པར་དགོད་པའི་སྦྱོར་བས་མ་མཆུའི་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་པར་འཛག་པའི་བཏུང་བར་བྱ་བ་སྟེ། སྦྱོར་བ་འདིས་བཱ་ལ་བཟའ་བ་དང་མ་ད་ན་བཏུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའོ། ། ཧ་ལེ་ཀཱ་ལིཉྫ་ར་པ་ནི་ཨ་ ཨི། དུཾ་དྷུ་ར་བཱཛྫ་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཧ་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། ཀཱ་ལིཉྫ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། པ་ཎི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་སྐལ་བ་བཟང་པོ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་བ་སྟེ་ཀུནྡུ་རུ་བྱེད་ པའོ། ། ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའོ། ། ཡང་ཀཱ་ལིཉྫ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་པི་ཙུའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་དང་།

La means the extraction of the ornament that has become the fluid. A means the nature of space. Ghaṇe kṛpita ho vājjai means: ghaṇa is the vajra; kṛpita is the lotus; ho is the reality of the vajra and the water-born [lotus]; vājjai is the sound of the striking of the vajra and lotus through intense passion during kunduru. Kāruṇe ki a i naro lā means: kunduru is supreme joy; at the very time of kunduru, which is the time when supreme joy arises, there are the nail-marks and the wounds from the teeth. Whatever is done in the battle, such as ha and si, that itself is called "play" (ro lā). Tahiṃ bala khājjai. Gāḍheṃ ma aṇa vājjai a i: tahiṃ is at that time of battle; the lower lip is to be eaten, and through the application of the smile of bliss through intense passion, it is to be drunk as the fluid that perfectly flows through the application of the lower lip. By this application, "eating the bāla and drinking the madana" is the actual meaning. Hale kāliñjara paṇi a i. Duṃdhura vājjai a i: hale is a call; kāliñjara means fortunate; paṇi a i means one should enter into that good fortune. Alternatively, ha is the vajra; la is play, which is performing kunduru; i is the lotus. Furthermore, kāliñjara means the practitioner who possesses yoga through the pride of picu.

རིག་མ་བདག་མེད་མའི་གཟུགས་ཅན་མར་རྫོགས་ནས་ཀུནྡུ་རུའི་དུས་སུ་སྒྲུབ་པ་པོའི་དབང་པོས་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཧཱུཾ་ གི་ས་བོན་བསམ་པར་བྱའོ། ། བསམས་ནས་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ནག་པོ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཕྱུང་སྟེ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དུ་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས། རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ རྣམ་པར་སྤྲོས་ནས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་གྱིས་རིག་མའི་ཆུ་སྐྱེས་སུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། གཉིས་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་དག་པ་ལ་སེམས་རངས་པ་བྱུང་ན་ལྷའི་རྣམ་པར་སྤྲོ་ཞིང་བདེ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ཀཱ་ལིཉྫ་ར་གཞུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ག་བུར་རོ། ། ལི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེགས་པར་བྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ། ། ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་སྦྱོར་བ་དེས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་། འབྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་བསྐྱེད་ པ་དང་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པ་དང་། གཡོ་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཛ་ཞེས་བྱའོ། ། རེ་ཕ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པར་བྱེད་དེ། གང་གི་ ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཀཱ་ལིཉྫ་རར་བརྗོད་དོ། །

Having perfected the consort in the form of Nairātmyā, at the time of kunda-rū (the union), the practitioner should visualize the seed-syllable HŪṂ upon a moon maṇḍala at the heart. Having visualized it, black light rays in the form of hooks are emitted, inviting the principal deities such as the glorious Heruka and the Buddhas who have departed into the center of space. These are then absorbed into one’s own body. One should then emanate the bodhicitta and, via the vajra path, visualize it entering the lotus of the consort. If joy arises in the mind through the purity of the union of the two, one should emanate the forms of the deities and gather them back in the form of bliss. This is the meaning of the term kāliñjara. Alternatively, ka refers to camphor; li refers to the excellent union of the vajra and the lotus; and ja refers to that which is produced and emitted by the union of the vajra and the lotus. Alternatively, ja refers to the fact that by that very bodhicitta, the three realms are produced, as well as all the Buddhas and Bodhisattvas, for as long as they remain, and their movement. Repha refers to the fact that through the passion of great desire, all the Buddhas are delighted; because it arises from great desire, it is called kāliñjara.

སྦྱོར་བ་འདིས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་མཛེས་པ་ལས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཁོར་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཅན་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ཁར་གསལ་བར་མི་གནས་པ་དང་མ་ བྱུང་བའི་དུས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་ཁམས་གསུམ་དང་། གནས་པ་དང་གཡོ་བའི་རྣམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་རོ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དུས་དེར་ཞུགས་པ་དང་ནང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། རང་བཞིན་གང་ཞིག་ཐིམ་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ ཉིད་ཀཱ་ལིཉྫ་ར་གཞུག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དུ་དྷུ་ར་ཞེས་བྱ་བའི་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏི་མུག་གོ། ། དྷུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ་། ། ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་སོ། ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གཙོ་བོ་རྣམས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པར་བགྲང་ བ་ཡོངས་སུ་གསལ་ཞིང་སྤང་བ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཀ་ནི་འདོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཐུ་ནི་འདོད་པའི་གཞིར་བརྗོད་དོ། ། ར་ནི་ཅུང་ཟད་འཚོད་པ་སྟེ། དགའ་བ་ནི་ཀ་ཐུ་རིར་བརྗོད་དོ། ། སི་ཎཾ་བདེ་བར་བརྗོད་དོ། ། ཧླཱ་ནི་དགའ་བར་བྱེད་པ་པོ་ སྟེ། སེམས་ཀྱི་རངས་པས་ཆེན་པོ་ནི་དམ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཙ་ནི་བྷ་ག་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཨུ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། ། ས་ནི་གདོང་མཉམ་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མ་ནི་འདུ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཀ་ནི་ཁུ་བའི་གཟུགས་སོ། ། པྤཱུ་ནི་པདྨ་སྐྱེས་ཞེས་ བརྗོད། ། ར་ནི་པདྨར་དགའ་བ་སྟེ། ། ཀཔྤཱུ་ར་ནི་དགའ་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །

Through this application, immediately following the beautiful supreme joy, the bodhicitta of saṃsāra—which has the form of great bliss—does not clearly abide in the mouth of the Lord of the Family. At the time when it has not yet arisen, for as long as all phenomena in the three worlds and the three realms, in their stationary and moving aspects, have entered and gone within that time through a nature of constant single taste, that very nature which has become dissolved is called the "entry of Kāliñjara." Regarding the term dudhura: du is delusion; dhu is hatred; ra is desire. The complete clarity and abandonment of the primary afflictions of desire, hatred, and delusion, along with all afflictions without exception, is called the "state of equanimity." Ka is said to be desire; thu is said to be the basis of desire; ra is a slight cooking; thus, joy is called kathuri. Siṇam is said to be bliss; hlā is the one who causes joy; the great exhilaration of the mind is called "sublime." Ca is said to be the bhaga; u is said to be making clear; sa should be understood as an even face; ma is the nature of gathering; ka is the form of the seminal fluid; pṣū is said to be "born from the lotus"; ra is joy in the lotus; thus, kapṣūra is called "separation from joy."

ཀཱ་ལིཉྫ་རར་གཞུག་པའི་དུས་དེར་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འབྱུང་བ་དགའ་བ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱིས་གང་བསྟན་གཏད་པ་དམ་ཚིག་གཞིའི་རྩེ་བརྗོད་པ་དེ་བསྟན་ཏོ། ། མ་ ལ་ཨིནྡྷ་ནཾ་ཤཱ་ལིཾ་ཛ། ཏ་ཧིཾ་བྷ་རུ་ཁ་ཨུ་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་བོའོ། ། ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་པའི་གནས་སོ། ། ཨིནྡྷ་ཎཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཤུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ། ། ལིཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛག་པའོ། ། ཏ་ཧིཾ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་བཞིའི་དུས་དེར་རོ། ། བྷ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་དེ་ཉིད་མཚན་དུའོ། ། ཁཱ་ཨི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཆད་པར་བདེ་བ་མྱང་བ་དམིགས་པའོ། ། ཡང་ན་དུས་རེར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་བོར་བ་དེ་ཉིད་བཟའ་བར་བྱ་བ་དང་། ཡོངས་སུ་ སྤང་བར་མི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་སྙིང་པོ་དང་། ཟེ་བར་ལྡན་པའོ། ། ཨེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨེའི་ཆ་བྱད་དོ། ། ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་ཆ་བྱད་དེ་པདྨ་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཁ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོའི་ གདོང་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཀུན་འདར་གྱི་རྩ་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། ཎ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་རང་བཞིན་བདེ་བ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའི་རྩེ་མོར་གསལ་བར་གནས་པའོ། ། ཁེ་ཊ་ཀ་རནྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་གཉིས་ཀྱིས་གཉིས་སྦྱོར་བས་ཐིག་ལེ་ གཉིས་འདུ་བ་གཉིས་མེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། །

At the time of entering Kāliñjara, the ultimate bodhicitta, which is the nature of the four joys, is revealed and entrusted; this is the teaching on the summit of the foundation of the samaya. Ma la indhaṇaṃ śāliṃ jaḥ ta hiṃ bharu kha u a i. Regarding this: ma is the head; la is the place of destruction; indhaṇaṃ is that which makes clear; śu is bliss, which is the bodhicitta; liṃ is the dripping. Ta hiṃ refers to the time of the four moments. Bharu is the name for that very continuity. Kha i a i refers to the observation of experiencing uninterrupted bliss. Alternatively, it is the entity of not abandoning or discarding the bodhicitta at any time, but rather consuming it. Pa is the lotus, possessing the heart and the filaments. E is the form of the letter E. Ra is the form of the three-pronged vajra, which makes the lotus clear. Kha is the opening of the ḍākinī’s face, which is the entity of opening the kun-dar (all-trembling) channel. Ṇa is the nature of the bodhicitta drop, abiding clearly at the tips of the vajra and lotus. Kheṭa karante is the entity of the two drops becoming non-dual through the union of the vajra and the water-born (lotus).

ཤུདྡྷཱ་ཤུདྡྷ་ན་མུ་ཎི་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་གཉིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་བཟང་པོའི་དུས་དེར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། བདག་དང་བདག་གི་དང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྟེ། མ་ནི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། ནི་རཱཾ་ཤུ་ཨཾ་གེ་ཙ་ཌཱ་པི་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་རཱཾ་ཤུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་དང་། ཨ་རོ་ལྀ་ཀ་དང་། དོན་ཡོད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། ཨངྒ་ཙ་ཌ་བི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་འདིས་ཕུང་པོ་ལྔའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། ཏ་ཧིཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པའི་དུས་དེར་རོ། ། ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ཙམ་གནས་པ་དང་གཡོ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། ། ས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། ། རྭ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བའོ། ། པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་གཉིས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སེམས་ཀྱི་འཁོར་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་པ་གཡོ་བ་དང་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་བའི་སྦྱོར་བས་བཏང་བའི་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག་གི་རང་བཞིན་དེ་གཞུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། མ་ལ་ཨ་ཛེ་ཀུནྡུ་རུ་བ་ཊཱ་ཨི། ཌིཎྜི་མ་ཏ་ཧིཾ་ནཾ་བཱཛྫ་ཨ་ཨི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མ་ལ་ཨ་ཛེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་ དབང་ཕྱུག་མ་ཐམས་ཅད་འདུ་བའོ། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དྲུག་གོ། །

Regarding the phrase śuddhā śuddha namuni i: at that time of excellent bliss when the two drops become non-dual, there is the negation of entities and non-entities, self and mine, and the grasped and the grasper; thus, ma ni a i means "I do not desire." Regarding nirāṃśu aṃge caḍāpi a i: nirāṃśu refers to the mudrās whose nature is the five Buddhas—Vairocana, Akṣobhya, Ratnasambhava, Amoghasiddhi, and the limit of Aralika. Aṅga caḍavi means that through this form of the Buddha, one should cultivate the pride of the five aggregates. Tahiṃ refers to the time of the mutual embrace of the two. Ja refers to all phenomena, both the stationary and the moving. Sa refers to the innate joy (sahajānanda). Ra refers to clarity. Pa refers to the saṃsāras of the mind seized by the two habitual tendencies. That which is the nature of the meditator who, through the yoga of arising as a single nature of all that is moving and stationary, has been thoroughly purified by innate joy—that is the entity called "entering." Regarding mala aje kuṇḍuru vaṭā i, ḍiṇḍima tahiṃ naṃ vājja a i: mala aje refers to the gathering of all the lords of heroes and heroines. By the term "all heroes," the six universal monarchs, such as the Eternal One (Nitya) and so forth, are meant.

དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དྲུག་གོ། ། ཇི་སྲིད་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ དང་མཉམ་པའི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དེའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་དཔའ་བོ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྒོམ་མོ། ། གང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་བསྒོམ་མོ། ། སྦྱོར་བ་འདིས་སྒྲུབ་ པ་པོའི་དབང་པོས་རང་དང་འདྲ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་མཉམ་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་སྒོམ་པ་ནི་མ་ལ་ཨ་ཛེ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་མཉམ་པར་གཞུག་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་པ་ནི་ཀུནྡུ་རུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། ཌིཎྜི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་ཌིཎྜི་མའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱང་རེག་པར་བྱེད་པ་དཀའ་བ་རང་རིག་པ་ཙམ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ། རྒྱུ་འདིས་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ ཌིཎྜི་མ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཏ་ཧིཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འབྱུང་བའི་དུས་དེར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་གཟུང་བ་དང་མི་སྤང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་པི་ཙུ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་གླུའི་མཆོག་རྙེད་པར་དགའ་བ་གསང་བ་ཆེན་པོའི་ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་ དོན་བཟང་པོའི་དོན་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དང་།

The term "all the Īśvarīs of the Heroines" refers to the six wheel-turning goddesses, such as Mohavajrī and the others. As long as there are heroes and Īśvarīs of the Heroines equal in number to the subtle atoms, the practitioner should meditate on all those heroes as being born from the nature of that [deity]. One should also meditate on all those Īśvarīs of the Heroines within that very [deity]. Through this application, the meditation in which the practitioner’s faculty joins in union with its equal is the entity known as māla-aje. The meditation in which the vajra and lotus are joined in union is the entity known as kunduru. As for ḍiṇḍima, it is so called because the bodhicitta, which has the form of the coemergent, is not touched. The bodhicitta, which has the form of the coemergent, is difficult to touch; it is the mere self-awareness that transcends subject and object. For this reason, the ultimate bodhicitta is called ḍiṇḍima. Tahiṃ means that at the time when the coemergent arises, the bodhicitta is to be held as much as possible and not abandoned. This is for the purpose of summarizing the excellent meaning of the great secret, the most secret meaning, which is the supreme song taught in the Picu-vajra-tantra, for the sake of finding joy.

ཐེ་ཚོམ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མའི་གཙོ་མོ་བདག་མེད་མས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པའི་དུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་དགྱེས་པ་ ཐུགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་གསུངས་པ་གླུའི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གསུངས་པའི་སྙེམས་པ་མེད་པའི་དོན་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གར་བཤད་པ་བརྗོད་དོ། ། དྲན་པ་མི་འཕྲོགས་རྣལ་འབྱོར་ལས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་ གར། ། ཆགས་བྲལ་མི་གོས་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འདོད་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ཉིད། ། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གང་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ ཤེས་སོ། ། ཧེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་སྟེ། ཧེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨར་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེས་བདེ་བ་གང་འབྱུང་བས་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའོ། ། རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། འདོད་ ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བཅུག་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ན་བདག་ཉིད་ལ་གནས་སོ། ། འདི་ནི་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རང་བཞིན་འདིས་རྒྱུ་བས་གར་ཞེས་བྱའོ། །

In order to dispel doubts, the principal yoginī Nairātmyā, through the passion of great desire, perfectly worshipped the Blessed One with a vajra offering. At that time, she requested [the teaching], and the Blessed One, being exceedingly pleased, spoke the supreme King of Songs for the sake of realization by the heart-yoginīs. This is the explanation of the meaning of the absence of pride. Then, the dance as it was explained is described: "From the yoga of unassailable mindfulness, the dance of the form of Heruka. With a mind unstained by detachment, one meditates with a mind of desire." Śrī is non-dual wisdom; the bodhicitta that arises through the union of emptiness and compassion is itself non-dual wisdom. He refers to being empty of causes and so forth; he refers to the vajra. E refers to the padma. The bliss that arises from the vajra and padma acting as causes is itself the absence of conceptualization, being empty of causes and so forth. Ru refers to being free from the collection [of aggregates], being free from the afflictions such as desire. Ka refers to not abiding anywhere; being free from total immersion is itself liberation. By the nature of the single taste of all phenomena, one abides in the self of all. This is not abiding anywhere. Because one moves through this nature of Śrī Heruka, it is called "dance" (nṛtya).

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་དྲན་པ་མི་ཕྱེད་པ་རྙོག་པ་མེད་པ་འདིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་དྲན་པ་མི་འཕྲོགས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྒོམ་པ་འདིས་ནི་ འདོད་ཆགས་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་མ་མོ་ཡིས། ། འདི་དག་གིས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་ཀོལླ་གི་རིར་བཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུ་དང་གར་དག་ གིས་ངེས་པར་གླུ་བླང་བ་དང་གར་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཚོགས་བསྲུང་ཞིང་། ། དེ་བཞིན་དག་ཀྱང་བསྲུང་བ་ཉིད། ། འདིས་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་བྱེད། ། འདིས་ནི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ཉིད། ། གང་དུ་གུས་བཅས་གླུ་ལེན་དང་། ། གང་དུ་གུས་བཅས་གར་བྱེད་པ། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོས་སྔོན་བྱས་ནས། ། དེ་ལ་དྲི་ནི་མཚོན་པར་བྱ། ། གང་དུ་གུས་བཅས་གླུ་དང་གར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའོ། ། གུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་བདེ་བ་མངོན་པར་འདོད་པའོ། ། གང་ལ་གླུ་ལེན་པ་ དང་། གར་བྱེད་པ་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་རུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོས་སྔོན་བྱས་ཏེ། དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མའི་ཚོགས་ཏེ་མང་པོའོ། ། བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་གཙོ་མོ་དང་འདྲེན་པ་དང་འཁོར་ལོ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔོན་དུ་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་དང་།

By means of this undivided and untroubled mindfulness of the mind in the form of glorious Heruka, the meaning is "from the yoga of unassailable mindfulness." Through this meditation, it is with a mind of desire—that is, a mind not free from passion. By means of Vajradharma, the Buddhas, the Yoginīs, and the Mātṛs, one should certainly sing and dance with these songs and dances, such as "The form of glorious Heruka dwells on Kollagiri," and so forth. By this very means, the assembly is protected, and likewise, purity itself is protected. By this, the world is brought under control; by this, it is the recitation of mantra itself. Wherever one sings with devotion and wherever one dances with devotion, the Lord of the Assembly (Gaṇapati) should first act, and then the scent should be indicated therein. Regarding the phrase "wherever one sings and dances with devotion," "with" (bcas) means bliss. "Devotion" (gus pa) means the longing for bliss; that itself is the longing for bliss. As for singing and dancing, it is the practice of the kunturu (sexual union) for the purpose of generating the coemergent through the guru’s oral instructions. The "Lord of the Assembly" refers to the multitude of the assembly of heroes and heroines. "Lord" (bdag po) means the principal, the leader, and the one possessing the wheel (cakravartin) among those heroes and heroines. "Having acted first" means that the practitioner, through the pride of being glorious Heruka himself, [performs the practice].

རིག་མ་བདག་མེད་མའི་གཟུགས་ཀྱིས་ རྫོགས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་རུའི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་དུས་དེར་རོ། ། དྲི་ནི་མཚོན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་བཞི་དང་སྐད་ཅིག་མ་ བཞིའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་ཟད་པའི་རང་བཞིན་དེ་མཚོན་པར་བྱ་སྟེ། བལྟ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྒོག་པའི་དྲི་ནི་དང་པོ་ཉིད། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་བྱ་རྒོད་དྲི། ། ག་བུར་མ་ལ་ཡ་ཛ་རྗེས། ། གླུ་ཡི་བྱིན་བརླབས་མཚན་ཉིད་ནི། ། རུ་ནི་ཏཾ་ཧཾ་ས་སྱ་བྷྲ་ མ་ར་སྱ། གླུ་ཡི་མཐར་ནི་མཉན་པར་བྱ། ། གོ་མ་ཡོར་གྱི་སྒྲ་དང་ནི། ། ཕྱི་རོལ་ཚལ་དུ་མཚོན་པར་བྱ། ། གླུ་ཡི་བྱིན་བརླབས་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྒོག་པའི་དྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བའོ། ། བྱ་རྒོད་ཀྱི་དྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། ། ག་བུར་མ་ལ་ཡ་ཛ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་མཛེས་པ་ལས་ནང་དུ་འཁོར་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ཁར་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གསལ་བར་བརྗོད་པ་ནི་ཀཔྤཱུ་ར་མ་ཡ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། དེ་རྗེས་སུ་གླུ་ཡི་བྱིན་བརླབས་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དེའི་རྗེས་སུ་ག་བུར་དང་མ་ལ་ཡ་ཛ་སྐད་ཅིག་དེར་གླུའི་བྱིན་བརླབས་རང་རིག་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རུ་ཏཾ་ཧཾ་ས་སྱ་བྷྲ་མ་ར་སྱ། གླུ་ཡི་མཐར་ནི་མཉམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །

The consort in the form of Nairātmyā, together with that [practitioner], performs the union of entering into meditative equipoise; this is the actual entity. Regarding the phrase "at that time," it refers to the moment of intense passion during the kūrma (sexual) union. "The scent is to be indicated" means that the nature of the inexhaustible bodhicitta, through the distinctions of the four joys and the four moments, is to be indicated; the meaning is that it is to be observed. "The scent of garlic is the very first; then again, the scent of vulture; following camphor and malayaja (sandalwood), the characteristic of the blessing of song is: ru ni taṃ haṃ sa sya bhrā ma ra sya. At the end of the song, it should be heard. With the sound of gomayor, it is to be indicated in the outer grove. This is the characteristic of the blessing of song." "The scent of garlic" refers to joy (ānanda). "The scent of vulture" refers to supreme joy (paramānanda). "Camphor and malayaja" refers to the beautiful supreme joy; the clear expression of its being gathered in the form of the drop (bindu) within the mouth of the Lord of the bodhicitta family, which revolves within, is the actual entity called kapūramayaja. Following that is "the characteristic of the blessing of song." This means that following that, at the moment of camphor and malayaja, the blessing of song—the blessing of self-awareness, the investigation of coemergent joy (sahajānanda)—is the meaning. "At the end of the song, it should be made equal: haṃ sa sya bhrā marasya." Here, "ha" refers to the conceptualized bodhicitta.

ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། བདེ་བ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཙམ་མོ། ། བྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་པའོ། ། མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་རིག་པའོ། ། ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་སྟེ། དེས་བསྒྲུབ་ པ་པོ་སྡིག་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པའོ། ། རུ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། འདི་ནི་ངང་པ་དང་བུང་བའི་མཉན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའོ། ། གོ་ཞེས་བྱེ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་ པའོ། ། ཡོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་སོ། ། པི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་ཚལ་དུ་མཚོན་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་ དགའ་བ་བོར་བ་རིག་མའི་ཆུ་སྐྱེས་སུ་གནས་པ་དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ཏེ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། ཟོས་ནས་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་སྟེ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་ རོལ་སོན། ། གྲགས་བཟང་བསོད་ནམས་ཅན་བཟོད་མཛོད། ། བདག་ཉིད་དྲན་པ་ཙམ་དུ་ནི། ། ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་བྲིས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་སྒྲོལ་མ་ཅན་གྱི་སྡེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ག་ཡ་ངྷ་ར་དང་། དགེ་སློང་ ཤཱཀྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The syllable sa refers to the bodhicitta free from conceptual elaboration, which is the mere perfect awareness of bliss. Bha refers to the meditation upon those. Ma refers to the awareness of the self. Ra refers to joy; by means of that, the practitioner becomes free from sin. Ruta refers to the entity known as "expression." Śabda refers to the entity known as "conceptualization." This is the entity to be heard by the swan and the bee. Go refers to Vairocana. Ma refers to Akṣobhya. Yo refers to Amitābha. Ra refers to Ratnasambhava. Pi refers to Amoghasiddhi. Śabda refers to the realization of those five Tathāgatas. Regarding the phrase "to be symbolized in the outer grove": one should contemplate the bodhicitta that has abandoned [ordinary] joy and resides in the lotus of the consort as being of the nature of the maṇḍala wheel, and then consume it. Having consumed it, one should visualize oneself in the form of the maṇḍala wheel; this is the purpose of the meditation. "Having reached the far shore of the ocean of mantras, O renowned and meritorious one, please be patient. This has been written just as it was obtained, Merely for the sake of my own recollection." The Vajragīti-vyākhyāna (Explanation of the Vajra Song), composed by the master Tāriṇīpāda, is complete. It was translated by the Indian abbot Gayadhara and the monk Śākya Yeshe.