The Hundred and Fifty Verse Praise

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤ་ཏ་པཉྩ་ཤ་ཏི་ཀ་ནཱ་མ་སྱ་སྟོ་ཏྲ། བོད་སྐད་དུ། བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟོད་པ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་ལ་ནི་ཉེས་པ་ཀུན། ། གཏན་ནས་ཡོང་ཡེ་མི་མངའ་ཞིང་། ། གང་ལའང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་གནས་གྱུར་པ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ཤིག་ཡོད་ན་ནི། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱབས་འགྲོ་ཞིང་། ། དེ་བསྟོད་དེ་ནི་བཀུར་བ་དང་། ། དེ་ཡི་བསྟན་ལ་གནས་པའི་རིགས། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡོན་ཏན་ཀུན། ། མངའ་ལ་དེ་ཡང་ཉམ་མི་མངའ། ། ཉེས་པ་བག་ཆགས་ བཅས་དེ་ཡང་། ། སྐྱོབ་པ་གཅིག་པུ་ལ་མི་མངའ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་དང་ནི། ། གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ལ། ། ཞེ་འགྲས་གྱུར་པ་གང་གིས་ཀྱང་། ། ཆོས་དང་ལྡན་པར་གླགས་མི་རྙེད། ། རྒྱ་མཚོར་གཉའ་ཤིང་བུ་ག་རུ། ། རུས་སྦལ་མགྲིན་པ་ཆུད་པ་ལྟར། ། དམ་ ཆོས་དགའ་སྟོན་ཆེར་བཅས་པའི། ། མི་ཉིད་བདག་གིས་ཐོབ་ནས་ནི། ། མི་རྟག་ཉིད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཞིང་། ། ལས་ཀྱི་ཀླགས་ལ་དོགས་བཅས་པ། ། བདག་གི་ལྕེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གོ། ། སྙིང་པོ་ཅི་ཕྱིར་བླང་མི་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཐུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཀྱི། ། ཡུལ་ལྟ་གྲངས་མེད་ཤེས་མོད་ཀྱི། ། རང་གི་དོན་ལ་གུས་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་ཕྱོགས་གཅིག་བསྒྲིམས་ཏེ་བརྗོད། ། གང་གི་ཡོན་ཏན་གྲངས་དག་དང་། ། མཐུ་ལ་ཐུག་པ་མ་མཆིས་ལ། ། རྨད་བྱུང་ཕྲིན་ལས་དཔག་མེད་ཅན། ། རང་བྱུང་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འདི་སྙེད་བགྱི་བའི་མཐའ་མེད་ན། ། འདི་ལྟར་ལགས་ཞེས་ ཅི་ཞིག་སྨོས། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སླད་དུ་བདག། བསོད་ནམས་སྙམ་ནས་སྤྱི་བརྟོལ་སྐྱེས། །

In the language of India: Śatapañcāśatikā-nāma-stotra. In the language of Tibet: The Praise Known as the One Hundred and Fifty Verses. Homage to the Three Jewels! To whom all faults are forever and entirely absent, And in whom all qualities abide in every respect— If one possesses a mind, it is right to take refuge in that very one, To praise and honor that one, and to abide by that one’s teaching. The Omniscient One possesses all qualities, Yet even those are not subject to decline. Even the faults along with their habitual tendencies Do not exist in the Protector, the Sole Refuge. Regarding the physical form, speech, and mental activities of the Blessed One, No one who harbors malice can find an opportunity to harm them in accordance with the Dharma. Just as a turtle’s neck might enter the hole of a yoke drifting upon the ocean, Having obtained this human life, which is a great festival of the sublime Dharma, I, who am subject to impermanence And who fear the narrow path of karma, Understand this with my very tongue: Why should I not extract its essence? Thus, although the objects of the Sage’s qualities are immeasurable and beyond comprehension, Out of devotion to my own welfare, I shall strive to express but a single portion of them. To you, the Self-Arisen One, whose qualities and power are without end, And who possesses wondrous and immeasurable activities, I prostrate. If the limits of what is to be done are thus infinite, What need is there to say, "It is like this"? Thinking it to be merit for the sake of your qualities, I have summoned the audacity to speak.

བསྟོད་པ་གླེང་བསླང་བ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ། ། ། ། སྤྱོད་དམ་མི་སྤྱོད་སྙམ་པ་ཡི། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་སྤངས་ནས། ། འགྲོ་བ་འདི་ནི་ཉམ་ཐག་ཅེས། ། ཁྱོད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞལ་ གྱིས་བཞེས། ། ཁྱོད་ནི་མ་བཅོལ་ལེགས་མཛད་པ། ། ཁྱོད་ནི་རྒྱུ་མེད་བཞིན་དུ་བྱམས། ། ཁྱོད་ནི་མ་འདྲིས་མཛའ་བཤེས་ཏེ། ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་གཉེན་འདུན་ལགས། ། ཉིད་ཀྱི་ཤ་ཡང་སྩོལ་མཛད་ན། ། དངོས་པོ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཅི་འཚལ། ། ལེགས་མཛད་ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཀྱང་ནི། ། སློང་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་བཏང་། ། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་སྲོག་དག་གིས། ། ལུས་ཅན་གཤེད་མས་ཟིན་རྣམས་ཀྱི། ། ལུས་དང་སྲོག་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། ལན་བརྒྱ་ཕྲག་(དུ་,ཏུ་)བསླུ་བ་མཛད། ། ངན་འགྲོས་བསྙེངས་སླད་མ་ལགས་ལ། ། བཞེད་པའི་འགྲོ་བའང་སྒྲུབ་མ་ལགས། ། དགོངས་པ་ དག་པ་འབའ་ཞིག་གིས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་གོམས་པར་མཛད། ། རྟག་ཏུ་གྱ་གྱུ་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། དྲང་བརྟན་རྣམས་ནི་རྟག་བསྟེན་པས། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཁྱོད་ནི་གཞི་རྟེན་གཅིག་པུར་གྱུར། ། སྡུག་བསྔལ་མང་པོས་གཟིར་བ་ན། ། ཁྱེད་ ཀྱིས་དགེ་བའི་ཐུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་སྲན་བཙུགས་ནས། ། སྐྱེ་བོ་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་བརྩེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་སླད་དུ། ། སྐུ་སྲོག་བཏང་ནས་དགྱེས་གྱུར་གང་། ། དེ་འདྲ་སྲོག་ཆགས་འགུམས་པ་ལས། ། སོས་པ་རྣམས་ལའང་བྱུང་མ་གྱུར། ། ཁྱོད་ནི་ལན་ འགའ་མ་ལགས་པར། ། གཏུབས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མི་དགོངས་པར། ། གཤེད་མ་བགྱིད་པའི་སེམས་ཅན་ལའང་། ། གཙོ་བོ་ཐུགས་རྗེར་གྱུར་པ་གང་། །

The First Chapter: The Introduction of the Praise Having utterly abandoned the conceptual thoughts of whether to act or not to act, you yourself acknowledged, "These wandering beings are in a state of misery." You perform good deeds without being asked; you are loving without cause. You are a friend to the unacquainted and a kinsman to those with no connection. If you even give away your own flesh, what need is there to mention other things? You, who perform such good deeds, have surrendered even your life to those who beg for it. With your own body and life, you have saved the bodies and lives of embodied beings seized by executioners, doing so hundreds of times. It was not out of fear of the lower realms, nor was it to achieve a desired goal for yourself; rather, with a purely pure intention, you cultivated the practice of discipline. By always abandoning crookedness and constantly relying on the upright and steadfast, you became the sole foundation through your completely pure actions. When tormented by many sufferings, you, with a virtuous mind, endured the afflictions and felt compassion for those beings possessed by them. The joy you felt in giving up your life for the sake of others did not arise even for those who were merely spared from being killed. Not just once, but even when you were being hacked to pieces, you did not consider the suffering; you became the very embodiment of compassion even toward the sentient beings who acted as executioners.

ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་ནི་རིན་པོ་ཆེ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ས་བོན་ཏེ། ། དཔའ་ཁྱོད་ཁོ་ནས་སྙིང་པོར་མཁྱེན། ། དེ་གཞན་སྐྱེ་བོས་ འོལ་མི་མཆི། ། དཀའ་སྤྱད་ལས་ནི་མ་བགྱིས་པར། ། གོ་འཕང་རྙེད་དཀའ་མི་འཐོབ་ཅེས། ། དེ་སླད་ཉིད་ལའང་མ་གཟིགས་པར། ། ཁྱོད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ལེགས་པར་སྤེལ། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པར་བགྱི་བ་ལ། ། ཁྱོད་ལ་ཐང་ལྷོད་འགའ་མ་བྱུང་། ། དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས། ། ཐོག་དྲུང་རིམ་པ་དབྱེར་མ་མཆིས། ། ཐུགས་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། ། རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་སླད་དུ། ། ཏིང་འཛིན་འབྲས་བུར་བཅས་པ་ཡི། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་ལའང་ཁྱོད་མ་ཆགས། ། གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ལགས་པའི། ། བདེ་བ་གང་དེ་གྱ་ནོམ་ཡང་། ། དམ་ པའི་སྤྱོད་ལྡན་ཁྱོད་འདྲ་ལ། ། གནོད་པར་བས་ཀྱི་སྨན་མ་མཆིས། ། འདྲེས་པ་ལས་ནི་ལེགས་བཤད་ཉིད། ། སྙིང་པོ་སྐྱོན་མེད་ཉི་ཚེ་ཞིག། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་བཞེས་ཐུགས་ལ་བཞག། ཉེས་བཤད་དུག་བཞིན་ཡོངས་སུ་སྤངས། ། རིན་ཆེན་སྙིང་པོ་མཁྱེན་ཁྱོད་ཀྱིས། ། ལེགས་ བཤད་སྲོག་གིས་འཇལ་བ་ན། ། སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ། ། བྱང་ཆུབ་སླད་དུ་དཔའ་རྩལ་བསྟན། ། དེ་སླད་གྲངས་མེད་གསུམ་དག་ཏུ། ། ཁྱོད་ནི་དེ་ལྟར་བརྩོན་པ་ན། ། བརྩོན་འགྲུས་འབའ་ཞིག་གྲོགས་གྱུར་པས། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་བརྙེས། ། རྒྱུ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་གཉིས་ པའོ། ། ། ། མཐོ་ལ་ཕྲག་དོག་མི་མཛད་ཅིང་། ། དམའ་ལ་རྔན་ཅན་མི་མཛད་ལ། ། མཉམ་ལ་འགྲན་པ་མི་མངའ་བས། ། ཁྱོད་ནི་འཇིག་རྟེན་གཙོ་བོར་གྱུར། ། ཁྱོད་ནི་ཡོན་ཏན་རྒྱུ་རྣམས་ལ། ། མངོན་བགྱིས་འབྲས་བུ་རྣམས་ལ་མིན། །

Your mind is a precious jewel, the seed of perfect awakening. O Hero, you alone have realized its essence; others cannot even approximate it. Thinking, "Without undergoing hardships, the state so difficult to find will not be attained," you did not even look to your own welfare, but instead fully increased your diligence. In performing these sublime deeds, you never experienced any slackening or laxity. Therefore, your various qualities are like the rungs of a ladder, without any gaps between them. Because your mind is always conjoined with great compassion, you were not attached even to the profound bliss of meditative absorption and its fruits. Although that bliss, which is not shared with others, is magnificent, for one like you who possesses the conduct of the holy, it is more of a hindrance than a medicine. From a mixture of the two, you accepted only the well-spoken words—the flawless essence—and placed them in your heart, while completely abandoning ill-spoken words like poison. O Knower of the precious essence, when you valued well-spoken words even at the cost of your life, you displayed heroic prowess in various births for the sake of awakening. Thus, as you exerted yourself in that way for three countless eons, with diligence alone as your companion, you attained the unsurpassed state. This is the second chapter: Praise of the Causes. You do not feel envy toward the high, nor do you feel contempt for the low; since you have no rivalry with your equals, you have become the foremost in the world. You applied yourself to the causes of qualities, not to the results.

ཡང་དག་སྒྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཕ་མཐར་ཕྱིན། ། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་རྡུལ་ཡང་། ། བསོད་ནམས་སྐྱེ་བ་མཆེད་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་ལེགས་སྤྱད་པས། ། བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྐྲུན་པ་མཛད། ། ཉེས་པ་ཉམས་སྨད་རྩ་ནས་བཏོན། ། ཡོན་ཏན་སྤེལ་ནས་རྣམ་པར་སྦྱངས། ། གཞུང་ ལུགས་བཟང་པོ་དེས་ན་ཁྱོད། ། གྲུབ་མཆོག་ལྷག་པར་བརྙེས་པ་ལགས། ། ཇི་ལྟར་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་དེ། ། བག་ཆགས་ལྷག་མའང་མ་ལུས་པ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཉེས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བཅོམ། ། ཇི་ལྟར་གཞན་ལ་དེ་དག་དང་། ། འདྲ་བ་ཙམ་ཡང་མི་ གདའ་བ། ། དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བསགས་བསགས་ནས། ། བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབས། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དཔེ་དངོས་ཀུན། ། གེགས་བགྱིད་པ་དང་སྒྲིབ་པ་ཅན། ། རེ་ཞིག་པ་དང་ཉི་ཚེ་བ། ། ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་སྲ་བ་ལགས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་བླ་མེད་ལ། ། གེགས་བགྱིད་ མ་མཆིས་རྟོགས་མ་མཆིས། ། བརྟན་པ་དང་ནི་རྒྱུན་ཆགས་པས། ། དཔེ་ལྟ་མཆིས་པར་ག་ལ་འགྱུར། ། གང་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པའི་དཀྱིལ། ། གཏིང་དང་ཕ་རོལ་མེད་བརྟགས་ན། ། རྒྱ་མཚོ་ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ནི། ། གནག་རྗེས་ལྟ་བུར་ས་ལེར་གདའ། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མི་བསྐྱོད་ པ། ། ཁྱོད་ཀྱི་བརྟན་པ་མངོན་བསམས་ན། ། ས་ཡི་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱང་ནི། ། ཤིར་ཤའི་གེ་སར་རྩེ་ལྟར་ཆུང་། ། ཐུབ་པ་ཁྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། སྣང་བས་མི་ཤེས་རབ་རིབ་དག། འཇོམས་པའི་ཐད་ན་ཉི་མ་ཡང་། ། མེ་ཁྱེར་ཙམ་དུའང་མི་སྤྱོད་དོ། ། ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་ཐུགས་མཛད་སྤྱོད་རྣམས། ། དག་པའི་གན་ན་སྟོན་ཟླ་དང་། །

Through that very authentic accomplishment, your qualities have reached the far shore. Just as even the dust of your feet becomes a source for the birth of merit, so too, through your excellent conduct, have you perfectly fashioned yourself. You have uprooted faults and diminished them, and having increased your qualities, you have purified yourself. By that noble system, you have attained the supreme state of accomplishment. Just as not even a trace of those [faults] remains in my own continuum, so too have you completely destroyed faults in every way. Just as even a mere likeness of those [faults] does not exist in others, so too, having accumulated and accumulated, you have established qualities within yourself. All worldly examples are obstructive and obscured, temporary and limited, and are extremely difficult to find. In your unsurpassed qualities, there is no obstruction and no conceptualization; because they are stable and continuous, how could there be any example for them? When the center of your enlightened intent is examined, being without depth or limit, even the profound ocean appears clearly like a cow’s footprint on the ground. When your stability, which cannot be moved by any phenomena, is considered, even the stability of the earth is as small as the tip of a śirīṣa flower. When the light of your wisdom, O Sage, destroys the cataracts of ignorance, even the sun does not function as a mere firefly. In the presence of the purity of your speech, mind, and activities, the autumn moon and—

ཆུ་དང་ནམ་མཁའི་དག་པ་རྣམས། ། དྲི་མ་ཅན་ནི་ལྟ་བུར་གདའ། ། འཇིག་རྟེན་ལེགས་པ་གང་ཅིའང་རུང་། ། ཐམས་ཅད་བསྔོས་ནའང་དེར་བས་ཏེ། ། ཉོན་མོངས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ལ་ཁྱད་མི་ཁོར། ། རིན་ཆེན་ཆོས་གང་བརྙེས་ ནས་ཁྱོད། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དང་། ། ཁྱད་དུ་བསྒྲུན་ཞིང་དེ་དང་ནི། ། ཁྱོད་དང་བསྒྲུན་ལྡོམ་ཁོ་ནར་བས། ། གང་ལ་སྤྱི་ཙམ་བསྟུན་ནས་ནི། ། ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་བགྱིད་པ་དེ། ། སྨྲ་བ་པོ་ཡི་རང་དགའ་དང་། ། ཐབས་དང་གཅམ་བུ་ཙམ་དུ་བས། ། དཔེ་མེད་པ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་གསུམ་ པའོ། ། ། ། ཁྱོད་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། ། འགྲོ་ཀུན་དད་པར་མཛད་པ་ཡང་། ། བདག་གིས་ཆོས་ཉིད་རྗེས་བསམས་ན། ། ཆེན་པོ་ལྟར་གང་མ་མཐོང་ངོ་། ། སྡང་བས་རྒོལ་བར་རྩོལ་བྱེད་པ། ། མང་པོའང་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། ཁྱད་པར་གནས་ལ་བརྟེན་པ་ཡི། ། བཟོད་པའི་ཚེགས་ སུ་མཚར་མི་ཆེ། ། གང་ཚེ་བདུད་རྣམས་མངོན་བཏུལ་བ། ། དེ་ཡི་ནུབ་མོ་ཁོ་ན་ལ། ། ཉོན་མོངས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྤངས་པ། ། དེ་ཉིད་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ལགས། ། འོད་ཟེར་ཕྲེང་བ་སྟོང་ལྡན་པའི། ། ཉི་མས་མུན་བསལ་གང་ལགས་དང་། ། དཔའ་བོ་ཁྱོད་ཀྱིས་མུ་སྟེགས་ལས། ། རྒྱལ་བར་མཛད་པ་ ཅི་ཞིག་མཚར། ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བས་ཆགས་བཅས་དང་། ། ཞེ་སྡང་བྲལ་བས་ཞེ་སྡང་ཅན། ། གཏི་མུག་བྲལ་བས་རྨོངས་པ་སྟེ། ། གསུམ་པོས་རྟག་ཏུ་གསུམ་དག་བཏུལ། ། དམ་ཆོས་རབ་ཏུ་བསྟོད་པ་དང་། ། དམ་ཆོས་མ་ལགས་སྨོད་མཛད་ཀྱང་། ། དམ་པ་དག་དང་ཐ་མ་ལ། ། ཁྱོད་ནི་ཆགས་དང་ཁྲོ་མི་མངའ། ། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་མུ་སྟེགས་ལ། །

The purity of water and the sky appear as if they were stained. Even if one were to dedicate all that is excellent in the world, the Buddha-dharmas are not diminished by the afflictions and worldly phenomena. Having attained the precious Dharma, you became supreme; to compare that very state with anything else, or to compare you with anything else, is merely a futile endeavor. To speak of you by applying even a slight comparison is merely the speaker’s own whim, a mere expedient, or flattery. This concludes the third chapter, the Praise of the Peerless. You are victorious over Māra and inspire faith in all beings; yet when I reflect upon the nature of reality (dharmatā), I do not see anything that is truly great. To subdue even a multitude of those who strive to attack with hostility is not a great feat of patience for one who abides in a state of excellence. That you subdued the Māras on the very night they were defeated, and thereby abandoned the most intense afflictions—that alone is marvelous. What is so wonderful about the sun, with its garland of a thousand rays, dispelling the darkness, or about your victory over the non-Buddhists, O Hero? Free from desire, you subdued those with desire; free from hatred, you subdued those with hatred; free from delusion, you subdued the deluded. Through these three, you constantly subdued the three. Though you highly praised the sublime Dharma and censured what is not the sublime Dharma, you harbor neither attachment nor anger toward the noble or the base. Toward the Arhats and the non-Buddhists...

རྗེས་སུ་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་བར། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་ནི་མི་འགྱུར་ན། ། ཁྱོད་ལ་བསྟོད་དུ་ཅི་ཞིག་མཆིས། ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ལའང་མ་ཆགས་ལ། ། ཡོན་ཏན་ཅན་ལའང་བཞེད་མི་མངའ། ། ཀྱེ་མའོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་སྟོབས་ནི། ། རབ་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལགས། ། དབང་པོ་རྣམས་ནི་རབ་དང་བ། ། དུས་རྣམས་རྟག་ཏུ་མི་ཉམས་པས། ། ཁྱོད་ཐུགས་རྟག་ཏུ་དང་བ་དག། མངོན་སུམ་གྱུར་པ་བཞིན་དུ་གདའ། ། རང་བཞིན་དམ་པ་ལེགས་གསུངས་དང་། ། མཛད་སྤྱོད་བཟང་པོས་ བསྒྲགས་པས་ན། ། ཁྱོད་ཀྱི་བློ་གྲོས་དགོངས་པ་དག། རྣམ་དག་བྱིས་པའི་བར་ལ་གྲགས། ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་བཞི་པའོ། ། ། ། ཉེ་བར་ཞི་ལ་ཡིད་དུ་འོང་། ། འབར་ལ་གནོད་པ་མཛད་མི་མངའ། ། དུལ་ལ་རྔོམ་བརྗིད་ཆེ་བ་ཡིས། ། སྐུ་འདིས་སུ་ཞིག་དད་མི་ མཛད། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་དེ་གང་གིས་ན། ། ལན་བརྒྱར་མཐོང་དང་གང་ཞིག་གིས། ། དང་པོར་མཐོང་བ་དེ་གཉིས་ཀ། འདྲ་བར་མིག་ནི་མགུ་བར་མཛད། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་ནི་མཛེས་པའི་ཕྱིར། ། བལྟ་བས་མི་ངོམས་རང་བཞིན་པས། ། མཐོང་ངོ་ཅོག་ནི་ཕྱི་ཕྱིར་ཞིང་། ། དགའ་བ་བསྐྱེད་ པར་མཛད་པ་ལགས། ། རྟེན་གྱི་ཡོན་ཏན་དག་དང་ནི། ། བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ཕན་ཚུན་དུ། ། འཚམ་པས་ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་དང་ནི། ། ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་མཆོག་དང་ལྡན། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་འབར་བ། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་ལས་མ་གཏོགས་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ འདི། ། གཞན་གང་ཞིག་ལ་ལེགས་གནས་འགྱུར། ། ཁྱོད་སྐུ་རྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ། ། ང་དཔལ་ཆེ་ཞེས་གསུང་གསུང་ལྟར། ། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་སླར། །

Since your mind is unchanging toward both attachment and anger, what is there to praise in you? You are unattached even to virtues, and you have no desire for those who possess them. Oh, how your mental strength is both serene and utterly pure! Because your faculties are so clear and your times are never failing, your mind appears to be eternally serene, as if it were manifest before one's eyes. Because your sublime nature is well-spoken and proclaimed through your excellent conduct, your pure wisdom and intention are renowned even among the childish. This concludes the fourth chapter, the "Marvelous Praise." Tranquil and lovely, blazing yet without causing harm, disciplined yet majestic—whom would this body not inspire with faith? Whether one has seen your body a hundred times or sees it for the first time, both are equally delighted by your eyes. Because your body is beautiful by nature, one can never tire of beholding it; every time it is seen, it generates ever-increasing joy. Because the qualities of the support and the qualities of the supported are mutually harmonious, your body possesses the most excellent and perfect qualities. Apart from your body, where else could these qualities of a Tathāgata—blazing with the major and minor marks—properly reside? Just as you say of the qualities that support your body, "I am the Great Glory," so too do those qualities in turn [support you].

ངེས་ལེགས་བཀོད་ཅེས་གསུངས་པ་འདྲ། ། སྐུ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་ལྔ་པའོ། ། ། ། འགྲོ་བ་འདི་དག་ ཐམས་ཅད་ནི། ། ཁྱད་མེད་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་བཅིངས། ། ཁྱོད་ནི་འགྲོ་བའི་ཉོན་མོངས་དག། དགྲོལ་སླད་ཡུན་རིང་ཐུགས་རྗེས་བསྡམས། ། དང་པོར་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་བགྱིའམ། ། འོན་ཏེ་གང་གིས་འཁོར་བར་ཁྱོད། ། སྐྱོན་མཁྱེན་ཡུན་རིང་དེ་ལྟ་བུར། ། བཞུགས་མཛད་ཐུགས་རྗེ་ ཆེ་ལ་བགྱི། ། དབེན་པའི་བདེ་བ་སྤང་གྱུར་ཁྱོད། ། མང་པོའི་ནང་དུ་བཞུགས་པ་གང་། ། དེ་ཁྱོད་ཐུགས་རྗེས་དུས་འདས་པ། ། གླགས་ཤིག་ཐོད་ནས་བགྱིས་པར་བས། ། རིག་པ་ཡིས་ནི་མཚོ་ནང་ནས། ། ཀླུ་བཞིན་ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། དགོན་པ་ཞི་གནས་གྲོང་གི་མཐར། ། གདུལ་བའི་དོན་ གྱི་སླད་དུ་དྲངས། ། ཉེར་ཞི་མཆོག་ལ་གནས་བཞིན་དུ། ། ཐུགས་རྗེ་གཙོ་དང་ལྡན་པས་ན། ། རོལ་མོ་མཁན་གྱི་སྒྱུ་རྩལ་ཡང་། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་འདོར་བར་མཛད། ། རྫུ་འཕྲུལ་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ནི། ། ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་གང་། ། དེ་ནི་བཞེད་སྤྱོད་མི་མངའ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེས་ བསྟན་པ་ལགས། ། གཞན་གྱི་དོན་དུ་རབ་བཟང་གི། ། ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བརྩེ་མེད་པས། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལ། ། ཐུགས་རྗེས་ཐུགས་རྗེ་མཛད་མ་གྱུར། ། འདི་ལྟར་རེས་འགའ་བརྟན་པས་གང་། ། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པ་མཛད་སླད་དུ། ། ཁྱོད་ནི་ལན་བརྒྱར་ཕྱོགས་དག་ཏུ། ། གཏོར་མ་བཞིན་དུ་བཏང་བ་ལགས། ། དེ་ལྟར་ཁྱོད་ལ་གནོད་མཛད་ཀྱང་། ། ནོངས་པ་ཅན་དུ་མི་རྩི་བས། ། ཁྱོད་ཀྱི་བཞེད་པ་ཁོ་ན་དང་། ། མཐུན་འཇུག་པ་ནི་ལགས་པར་གདའ། །

It seems you have been described as "establishing the definitive excellence." This concludes the fifth chapter, the Praise of the Body. All these wandering beings are bound without distinction by the afflictions. You, however, have long been bound by compassion in order to release the afflictions of wandering beings. Should I first prostrate to you, or rather to that compassion which, knowing the faults of saṃsāra, has caused you to remain in such a way for so long? You, who have renounced the bliss of solitude, dwell among the many. That you have passed your time through compassion is as if you were granted a moment of leisure. Like a nāga drawn from the depths of a lake by knowledge, your compassion has drawn you from the wilderness of calm abiding to the outskirts of the city for the sake of those to be trained. While abiding in supreme tranquility, because you possess the foremost compassion, even the arts of the musician are cast aside at your feet. The miraculous lion’s roar and the proclamation of your own qualities are shown through your compassion, for you have no desire for personal enjoyment. For the sake of others, you are utterly indifferent to your own welfare. O Protector, it is only to you that compassion has never failed to act with compassion. Thus, at times, for the sake of accomplishing the welfare of others, you have been cast a hundred times in every direction like an offering cake. Even when you are harmed in such a way, you do not consider them at fault; you act only in accordance with your own intention. It is thus that you are perfectly in harmony.

ཐུགས་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། ཚིག་བཟང་བ་དང་དོན་ཆེ་དང་། ། བདེན་པ་དང་ནི་སྙན་པ་དང་། ། ཟབ་གསལ་གཉིས་ཀའི་དོན་ལྡན་དང་། ། བསྡུས་དང་སྤྲོས་པ་དང་ལྡན་པ། ། ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་ནི་དེ་ལྟ་བུ། ། ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་བོས་ཐོས་ན་ཡང་། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལགས་སོ་ཞེས། ། སུ་ཞིག་ངེས་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། ། མང་པོ་རིལ་གྱིས་སྙན་པ་ལགས། ། བཅོས་མ་འགའ་ཙམ་སྙན་པ་ ལགས། ། ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་དོན་གྲུབ་པས་ཀྱང་། ། ཐམས་ཅད་ལེགས་གསུངས་ཁོ་ན་ལགས། ། ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་ནི་རྣམ་བརྟགས་ན། ། གང་ཞིག་འཇམ་དང་རྩུབ་པ་དང་། ། གང་ཡང་དེ་གཉིས་ལྡན་པ་དག། ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཨེ་མའོ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་དག་པའི། ། ཕྲིན་ ལས་རྣམས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བཟོ། ། དེ་ཡིས་རིན་ཆེན་གསུང་རྣམས་ཀྱི། ། སྣོད་འདི་འདྲ་བ་འདི་བགྱིས་སོ། ། ཁྱོད་ཞལ་བལྟ་ན་རབ་སྡུག་པ། ། དེ་ལས་མཉན་ན་སྙན་པ་ཡི། ། གསུང་འདི་དག་ནི་ཟླ་བ་ལས། ། བདུད་རྩི་འཛག་པ་བཞིན་དུ་གདའ། ། ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི། ། རྡུལ་ རབ་ཞི་མཛད་ཆར་སྤྲིན་འདྲ། ། ཞེ་སྡང་སྦྲུལ་ནི་གདོན་པའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་འདྲ་བ་ལགས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་མི་ཤེས་པའི། ། རབ་རིབ་འཇོམས་པས་གདུགས་དང་འདྲ། ། ང་རྒྱལ་རི་བོ་མངོན་འཇོམས་པས། ། བརྒྱ་བྱིན་མཚོན་ཆ་འདྲ་བ་ལགས། ། དོན་གཟིགས་པས་ནི་མི་སླུ་བ། ། ནོངས་མི་མངའ་ཕྱིར་རྗེས་སུ་མཐུན། ། ལེགས་པར་སྦྱར་བས་གོ་སླ་སྟེ། ། ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་ནི་ལེགས་གསུམ་ལྡན། ། རེ་ཞིག་དང་པོར་ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་། ། ཉན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་འཕྲོག་མཛད། ། དེ་ནས་ཡིད་ལ་བསམ་བགྱིས་ན། །

This is the sixth chapter: The Praise of the Mind. Your speech is excellent in words and great in meaning; it is truthful, melodious, and possesses the significance of both the profound and the luminous. It is endowed with both brevity and elaboration. Such is your speech that even if your enemies were to hear it, who would not develop the certainty that you are omniscient? Some speech is pleasant in its entirety, while some is pleasant only in its artificiality. But because your speech accomplishes its purpose, it is entirely well-spoken. When your speech is analyzed, whether it be gentle, harsh, or both, it all becomes of a single flavor. Aho! Your activities are also perfectly pure and skillful. By them, this vessel for your precious speech has been fashioned. Your face is most beautiful to behold, and when heard from it, these melodious words are like nectar dripping from the moon. Your speech is like a rain cloud that pacifies the dust of desire; it is like a garuḍa for the sake of extracting the snake of hatred; it is like a parasol for repeatedly dispelling the cataracts of ignorance; and it is like the weapon of Śakra for utterly crushing the mountain of pride. Because it perceives the truth, it is non-deceptive; because it is without fault, it is consistent; and because it is well-composed, it is easy to understand. Thus, your speech possesses these three excellences. First, your speech captivates the minds of those who hear it; then, when it is reflected upon in the mind...

རྡུལ་དང་མུན་པ་ དག་ཀྱང་སེལ། ། ཕོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་འབྱིན་ཅིང་། ། བག་མེད་རྣམས་ནི་སྐྲག་པར་མཛད། ། བདེ་བ་ཅན་དག་སྐྱོ་བགྱིད་པས། ། ཁྱོད་གསུང་ཀུན་དང་འཚམ་པར་འཇུག། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་སྐྱེད། ། བར་མ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ཡང་སྤེལ། ། ཐ་མའི་རབ་རིབ་རྣམ་འཇོམས་ པས། ། གསུང་འདི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་སྨན། ། ལྟ་བ་དག་ལས་དགར་མཛད་ཅིང་། ། མྱ་ངན་འདས་པར་ཉེ་བར་འདྲེན། ། ཉེས་པ་སེལ་མཛད་ཁྱོད་ཀྱི་གསུང་། ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་ཆར་ཡང་འབེབས། ། ཀུན་ལ་མ་ཐོགས་ཐུགས་མངའ་ཞིང་། ། དགོངས་པའང་ཀུན་དུ་ཉེར་གནས་པས། ། དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སླུ་མི་མངའ། ། གང་སླད་ཡུལ་མིན་དུས་མིན་དང་། ། སྣོད་མིན་རྣམས་སུ་མི་འཇུག་པ། ། དེ་སླད་ཁྱོད་གསུང་དོན་མཆིས་ཏེ། ། བརྩོན་འགྲུས་ལེགས་པར་བརྩམས་པ་བཞིན། ། གསུང་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་བདུན་པའོ། ། ། ། བགྲོད་པ་གཅིག་དང་ཐབས་བདེ་དང་། ། ལེགས་པར་འབྲེལ་དང་ཉེས་པ་མེད། ། ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་དགེ་བས། ། ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་འདྲ་གཞན་ལ་མེད། ། ཁྱོད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དེ་ལྟ་བུ། ། གཅིག་པུ་ཕངས་ལ་ལྟ་ཆགས་པས། ། བྱིས་པ་གལ་ཏེ་སྨོད་བགྱིད་ན། ། ལྟ་དང་འདྲ་བའི་ དགྲ་མ་མཆིས། ། གཞན་ནི་འགྲོ་བའི་དོན་སླད་དུ། ། སྡུག་བསྔལ་མང་བསྟར་གང་ལགས་པ། ། དེ་བསམས་ཁྱོད་བསྟན་ངན་ན་ཡང་། ། གནས་པར་བགྱི་བ་ལ་ཐུག་ན། ། ཕན་པ་གསུང་ཞིང་ཕན་མཛད་པ། ། ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པ་ཅི་སྨོས་ཏེ། ། མགོ་ལ་ཞུགས་ནི་འབར་བས་ཀྱང་། ། ཅི་ཡི་ སླད་དུ་སྒྲུབ་མི་བགྱིད། ། ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པས་རང་དབང་དང་། །

It also clears away both passion and ignorance. It provides relief to the destitute and strikes fear into the heedless. By inducing weariness in those attached to the pleasures of Sukhāvatī, your speech engages in a manner that is appropriate for all. It generates joy in the wise, expands the intellect of the mediocre, and utterly destroys the cataracts of the inferior; thus, this speech is a medicine for all beings. It turns one away from wrong views and leads one close to nirvāṇa. Your speech, which eliminates faults, also rains down a shower of virtues. Because your mind is unimpeded regarding all things and your intention is ever-present, all your prophecies are never deceptive. Because you do not engage with those who are unsuitable objects, at the wrong time, or who are unfit vessels, your speech is meaningful, just like an undertaking of diligence well-initiated. This concludes the seventh chapter: Praise of the Speech. There is no other teaching like yours, which is a single path, easy in method, well-connected, and faultless; which is virtuous in the beginning, middle, and end. Because your system is so singular and precious, if the foolish should disparage it out of attachment to their own views, there is no enemy like such a view. As for others who, for the sake of the world, endure many sufferings—if one considers that, then even if your teaching were flawed, one would still strive to remain within it. How much more so for your teaching, which speaks of benefit and acts for the benefit of others? Even if one’s head were ablaze, why would one not practice it? Through your teaching, one attains independence and—

བྱང་ཆུབ་བདེ་དང་ཞི་བ་དང་། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་དང་། ། ལེགས་པ་བཞི་པོ་འདི་ཀུན་ཐོབ། ། དཔའ་བོ་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པ་འདི། ། མུ་སྟེགས་ཐམས་ཅད་སྐྲག་མཛད་ལ། ། བདུད་ནི་སེམས་ཁོང་ཆུད་མཛད་ཅིང་། ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་དབུགས་ཀྱང་འབྱིན། ། འཆི་བདག་བསྟན་པ་ཁམས་གསུམ་གྱི། ། ས་ཆེན་དག་ན་སྤྱོད་བགྱིད་པ། ། མི་ཐོགས་བཟློག་པ་མ་མཆིས་པའང་། ། ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན། ། ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པའི་ལུགས་འཚལ་བ། ། དགའ་ན་བསྐལ་པར་ཡང་གནས་ལ། ། གང་དུ་ བདུད་ཀྱིས་མི་རྫི་བ། ། དེར་ཡང་དགའ་མགུར་རབ་ཏུ་མཆི། ། ལུང་གི་དོན་ནི་བསམ་པ་དང་། ། བསྒོམ་དང་གུས་པར་མཉན་པ་ཡི། ། དུས་གསུམ་ཆ་དབྱེ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི། ། བསྟན་ལས་གཞན་ལ་མཆིས་མ་ལགས། ། དྲང་སྲོང་སྐྱེས་མཆོག་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན། ། དེ་ལྟར་ལེགས་པས་ཁྱབ་འདི་ལ། ། མ་ གུས་གང་ལགས་དེ་ལས་ནི། ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོའང་ཅི་ཞིག་མཆིས། ། བསྟན་པ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། ཁྱོད་ཐོས་པས་ནི་སྤྲོ་བ་སྐྱེ། ། མཐོང་བས་དད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཁྱོད་གསུང་ཐོས་པས་དགའ་འགྱུར་ཏེ། ། བསྟན་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མཛད། ། ཁྱོད་ཀྱི་ སྲས་ཀྱིས་མགུ་བར་འགྱུར། ། འཕེལ་བས་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱང་དགའ། ། གཤེགས་པ་ན་ནི་ཕན་འདོགས་མཛད། ། ལྡོག་པ་ན་ནི་རྒུད་པར་འགྱུར། ། བསྒྲགས་པས་སྡིག་པ་འཕྲོག་པར་མཛད། ། ཁྱོད་དྲན་པས་ནི་རངས་པར་འགྱུར། ། བཙལ་བས་བློ་གྲོས་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། ། ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ རྣམ་པར་འདག། ཁྱོད་ལ་བསུ་བས་དཔལ་དུ་བྱེད། ། བསྟེན་པས་བློ་གྲོས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །

Awakening, bliss, peace, and the praise of your qualities—may all these four excellences be attained. O Hero, this teaching of yours strikes terror into all non-Buddhists, causes the Māras to be cast into despair, and brings relief to gods and humans alike. The teaching of the Lord of Death, which roams the great earth of the three realms and is irresistible and unopposed, is utterly overwhelmed by your teaching. Those who understand the system of your teaching may remain in joy even for an eon; wherever they go, they shall proceed with delight and satisfaction, unharmed by Māra. Regarding the meaning of the scriptures, there is no division of the three times—contemplation, meditation, and respectful listening—found in any teaching other than yours. O Supreme Sage, in this teaching of yours which is thus pervaded by excellence, what greater suffering could there be than for one to be disrespectful? This concludes the eighth chapter, the Praise of the Teaching. Hearing of you, joy arises; seeing you, faith is born. Hearing your speech, one becomes glad; through your teaching, one is brought to liberation. Your sons are delighted; through your increase, all living beings rejoice. When you go forth, you bring benefit; when you turn back, decline occurs. By your proclamation, sin is swept away; by remembering you, one is filled with rapture. By seeking you, wisdom is born; by fully knowing you, one is purified. Welcoming you brings glory; relying on you, one’s intelligence becomes supreme.

བསྟེན་ན་འཇིགས་པ་མེད་པར་མཛད། ། བསྙེན་བཀུར་བགྱིས་པས་བདེ་བར་འགྱུར། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་དག། བསམ་གཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་དང་། ། ཤེས་རབ་ཕུན་ ཚོགས་མི་འཁྲུགས་པས། ། ཁྱོད་ནི་བསོད་ནམས་མཚོ་ཆེན་ལགས། ། ཁྱོད་སྐུ་བལྟར་འོས་རིན་ཆེན་ཏེ། ། ལེགས་གསུངས་མཉན་འོས་རིན་ཆེན་ལགས། ། ཆོས་ནི་སྤྱད་འོས་རིན་ཆེན་པས། ། ཁྱོད་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ལགས། ། ཁྱོད་ནི་ཆུ་བོས་བདས་པའི་གླིང་། ། སྨས་པའི་ བདག་ཉིད་སྐྱོབ་པ་སྟེ། ། སྲིད་པའི་འཇིགས་པས་ཉེན་པའི་སྐྱབས། ། ཐར་འཚལ་རྣམས་ཀྱི་འདྲེན་པ་ལགས། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དག་ཕྱིར་སྣོད་ཀྱི་མཆོག། ཞིང་གཤིན་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། སྲོག་ཆགས་ཀུན་ལ་ཕན་མཛད་ཕྱིར། ། གྲོགས་ཀྱི་ཕུལ་ཡང་ ཁྱོད་ལགས་སོ། ། ཕན་འདོགས་མཛད་པས་མཛའ་བཤེས་ཏེ། ། འགྲོགས་ན་བདེ་ཕྱིར་སྙིང་དུ་སྡུག། ཞི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་མངའ་མཆོད་འོས་ཁྱོད། ། སྡིག་པ་མེད་པས་ཡིད་དང་འཐད། ། སྐུ་གསུང་བཟང་བས་དགའ་བར་མཛད། ། དོན་ཀུན་འགྲུབ་ཕྱིར་ དཔལ་ཡངས་ཏེ། ། ཡོན་ཏན་ལེགས་རྟེན་བཀྲ་ཤིས་ལགས། ། སྨོན་ལམ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་དགུ་པའོ། ། ། ། ཁྱོད་ནི་རྔན་ཐེན་བགྱིད་ལ་སྐུལ། ། ཆོམ་རྐུན་བགྱིད་པ་ཚར་ཡང་གཅོད། ། གྱ་གྱུ་ཅན་རྣམས་རྣལ་དུ་འགོད། ། དལ་བུས་བགྱིད་ལ་གཞེན་སྐུལ་འདེབས། ། དུལ་ བ་རྣམས་ནི་ལམ་ལ་སྦྱོར། ། དམུ་རྒོད་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་མཛད། ། དེ་སླད་སྐྱེས་བུ་འདུལ་བ་ཡི། ། ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་མེད་མཆོག། ཁྱོད་ནི་ཉམ་ཐག་རྣམས་ལ་བརྩེ། ། བདེ་བར་གནས་ལ་ཕན་པར་དགྱེས། །

If one relies upon you, you grant fearlessness; by rendering you service, one becomes happy. Through the perfection of discipline, you are pure; through the perfection of concentration, you are serene; and through the perfection of insight, you are unshakeable. You are a great ocean of merit. Your body is a precious jewel worthy of being beheld; your well-spoken words are a precious jewel worthy of being heard; and since the Dharma is a precious jewel worthy of being practiced, you are a source of jewels. You are an island for those swept away by the river, a protector for those who are wounded, a refuge for those tormented by the fears of cyclic existence, and a guide for those seeking liberation. Because your discipline is pure, you are the supreme vessel; because you are a fertile field with an abundance of fruit, you are the best of friends for the sake of benefiting all living beings. Because you act for the benefit of others, you are a kinsman; because you are pleasant to associate with, you are beloved; because you are peaceful, you are uniquely charming. You are worthy of worship, possessing all excellent qualities. Being free from sin, you are pleasing to the mind; with your excellent body and speech, you bring joy. Because you accomplish all aims, you are a vast glory; as the excellent support for all virtues, you are auspicious. This concludes the ninth chapter, the Praise of Aspiration. You urge those who are negligent to act; you suppress those who commit robbery and theft; you set the crooked back into the right path; you gently encourage those who act slowly; you establish the disciplined upon the path; and you maintain equanimity toward the unruly. Therefore, you are the unsurpassed, supreme charioteer who tames beings. You have compassion for the wretched and take delight in benefiting those who dwell in happiness.

ཕོངས་པར་གནས་ལ་ཐུགས་རྗེ་བས། ། ཀུན་ལ་ཕན་པར་ བཞེད་པ་ལགས། ། ཁྱོད་ནི་དགྲ་བོ་རྣམས་ལའང་བྱམས། ། ཉམས་པར་གྱུར་ལ་ཕན་འདོགས་མཛད། ། གཏུམ་པོ་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས། ། ཁྱོད་ནི་ཡ་རབས་རྨད་ཅིག་ལགས། ། ཕན་འདོགས་བགྱིད་སླད་ཕ་མ་དག། གལ་ཏེ་བླ་མར་འཚལ་ན་གོ། ། ཁྱོད་ནི་ལྷག་པར་ཕན་ འདོགས་པས། ། བླ་མ་ཉིད་གྱུར་སྨོས་ཅི་འཚལ། ། རང་གི་དོན་ལ་མི་ལྟ་བས། ། ཉིད་ཀྱི་དགྲ་བོ་ལྟར་གྱུར་ཅིང་། ། གཡང་སའི་མུན་ན་གནས་རྣམས་ལ། ། ར་བ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའང་ཁྱོད། ། འཇིག་རྟེན་གཉིས་ཀར་སྨན་གདགས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་ལས་ནི་འདའ་སླད་དུ། ། མུན་པར་ གྱུར་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་སྣང་བར་མཛད། ། ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ན། ། ལྷ་མིའི་སྤྱོད་པ་ཐ་དད་ཀྱང་། ། ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཐུན་མོང་བས། ། ཁྱོད་ལ་དབྱེ་བ་མི་མངའོ། ། བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དང་། ། ན་ཚོད་རིགས་དང་ཡུལ་དང་ནི། ། དུས་ཀྱི་སྐྱོན་ མེད་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས། ། འདི་དག་ཀུན་ལ་སྨན་ཡོན་བཏགས། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་སྲིད་བྲལ་ཞིང་། ། ཡ་མཚན་འཛིན་པ་མེད་རྣམས་ལའང་། ། ལྷ་རྣམས་ཐལ་སྦྱར་སྨོན་བགྱིད་ཅིང་། ། ཡ་མཚན་ཆེ་བ་ལྟ་བུར་མཆོད། ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་ཡི། ། ཉིད་གུར་གྱུར་པ་བྱུང་ བ་བརྗིད། ། དེས་ནི་མི་ཡང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། ། སྨོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར། ། ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་བཅུ་པའོ། ། ། ། མཉེལ་དང་ཞེ་བདེ་ཉམས་གྱུར་དང་། ། སྐྱེ་བོ་ངན་དང་འགྲོགས་པ་དང་། ། མི་མཐུན་པ་དང་མང་པོ་ཡི། ། སྐྱོན་ཡང་ཡོན་ཏན་བཞིན་དགོངས་ ཤིང་། །

Out of compassion for those dwelling in poverty, you desire to benefit all. You are loving even toward your enemies; you provide aid to those who have fallen into ruin. Out of affection for the fierce, you are a wondrous noble being. If one were to consider parents as gurus for the sake of providing benefit, then since you provide even greater benefit, what need is there to mention that you are the very embodiment of the guru? Because you do not look to your own self-interest, you have become like a rampart for those who dwell in the darkness of the abyss, even though they have become like your own enemies. To provide medicine for both worlds and to transcend the world, you have brought the light of insight to the world that has become shrouded in darkness. When enjoying sense objects, although the conduct of gods and humans differs, because the enjoyment of the Dharma is common to all, you possess no partiality. O Bhagavan, through these dharmas that are free from the defects of birth, age, family, place, and time, you have bestowed benefit upon all these beings. Even your hearers (śrāvaka), who are free from cyclic existence and devoid of grasping at wonders, are honored by the gods with palms joined in prayer, as if they were themselves great wonders. "O, how marvelous! The Buddha has appeared as the very canopy of cyclic existence—how majestic! Because of him, even humans have become objects of aspiration for the gods." This concludes the tenth chapter, "Praise of Entering the Path." You regard weariness, the loss of well-being, association with wicked people, and the many faults of discord as if they were virtues.

འགྲོ་བའི་དོན་སླད་མ་ཆགས་པའི། ། ཐུགས་ཀྱིས་བརྩོན་པ་གང་མཛད་པ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ཆོས་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་དེ་རྨད་དོ། ། བཤོས་ཀྱང་ཕལ་པ་གསོལ་མཛད་ཅིང་། ། རེས་འགའ་སྨྱུང་བ་དག་ཀྱང་མཛད། ། ཉམ་ངའི་ཤུལ་དུའང་གཤེགས་ མཛད་ཅིང་། ། རད་རོད་ཅན་དུའང་མནལ་བ་མཛད། ། མགོན་ཁྱོད་གཙོ་བོར་གྱུར་ལགས་ཀྱང་། ། གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་བྱམས་སླད་དུ། ། སྐུ་ངས་བརྔོ་དང་གཅམ་ཚུལ་དང་། ། སྐད་དང་ཆ་ལུགས་སྒྱུར་བའང་མཛད། ། ཀུན་གྱིས་དགའ་མགུར་རང་དོན་ཕྱིར། ། བྲན་བཞིན་བསྐོར་བར་བསྒྲིམས་ པ་ལས། ། མགོན་ཁྱོད་རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་ལ། ། མངའ་མ་མཆིས་པའང་མ་ལགས་སོ། ། ཁྱོད་ལ་གང་དང་གང་དུ་ཡང་། ། ཇི་སྐད་བསྐུལ་བའང་མི་སྤོང་སྟེ། ། ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བཟང་པོ་ལས། ། འདའ་བར་འགྱུར་བ་མ་མཆིས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ནི་གནོད་བགྱིད་ལ། ། ཕན་པ་ལྷུར་མཛད་ དེ་ལྟ་བུར། ། སྐྱེ་བོ་དག་ནི་ཕན་བགྱིད་ལའང་། ། ཕན་པ་དེ་ལྟར་ལྷུར་མི་བགྱིད། ། ཁྱོད་ནི་གནོད་བགྱིད་དགྲ་བོ་ལ། ། ཕན་པ་མཛད་པའི་བཤེས་ལགས་ཏེ། ། རྟག་ཏུ་སྐྱོན་དག་ཚོལ་བ་ལ། ། ཡོན་ཏན་འབའ་ཞིག་ཚོལ་བ་ལགས། ། ཁྱོད་ནི་གང་ན་དུག་བཅས་ཤིང་། ། ཞུགས་དང་བཅས་པར་ སྤྱན་དྲངས་པ། ། དེར་ནི་བརྩེར་བཅས་གཤེགས་པ་དང་། ། ཁྱོད་ལ་བདུད་རྩི་ཅན་དུ་གྱུར། ། བཟོད་པས་མི་སྙན་བརྗོད་པ་དང་། ། འཁུ་བ་དག་ནི་བདེ་ལེགས་ཀྱིས། ། མི་སྙན་སྨྲ་ལ་བདེན་པས་ཏེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྡང་བ་བྱམས་པས་བཏུལ། ། ཐོག་མ་མེད་དུས་གོམས་པ་ཡིས། ། མི་ཡི་རང་ བཞིན་མང་པོ་ཡང་། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ངན་སོང་རྣམ་བཟློག་ནས། །

For the sake of beings, whatever exertion you have performed with an unattached mind, that is the marvelous dharmatā of the Buddhas, O Blessed One. Though you partook of ordinary food, at times you also practiced fasting. You traveled along perilous paths and slept in rugged, uneven places. O Protector, although you are the supreme lord, for the sake of loving those to be trained, you even adopted the manner of exhaustion, servility, and the alteration of your voice and attire. While everyone, for their own sake, strives to attend upon you like servants to their pleasure, O Protector, you are never without mastery over yourself. Wherever and in whatever way you are exhorted, you do not reject it; you never deviate from your own excellent practice. Just as you, toward those who cause you harm, are intent upon their benefit, ordinary beings do not strive for the benefit of those who help them in such a way. You are a friend who acts for the benefit of even those harmful enemies; whereas they always seek out faults, you seek only virtues. Wherever you are invited—even into that which is poisonous and full of fire—you go with compassion, and for you, it becomes amṛta. Through patience, you subdued those who spoke unpleasantly; through well-being, those who were hostile; and through truth, those who spoke untruth. You tamed the hateful with love. Through habituation since beginningless time, you have turned back many human beings from their various natures and from the lower realms.

སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར། ། དཀའ་བ་མཛད་པ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། རྩུབ་པ་ངང་འཇམ་བགྱིས་པ་དང་། ། འཇུངས་པ་རྣམས་ནི་གཏོང་ཕོད་དང་། ། གཏུམ་པ་དེས་ པར་བགྱིས་པ་གང་། ། དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཐབས་མཁས་ལགས། ། དགའ་བོའི་དབང་པོ་ཉེར་ཞི་དང་། ། ང་རྒྱལ་ཁེངས་པ་འདུད་པ་དང་། ། སོར་མོའི་ཕྲེང་བའང་ཞི་བགྱིས་ན། ། སུ་ཞིག་ངོ་མཚར་བསྐྱེད་མི་བགྱིད། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རོས་ཚིམ་པས། ། གསེར་ལས་བགྱིས་པའི་མལ་སྤངས་ ནས། ། རན་མང་བཏིང་བའི་གནས་མལ་དུ། ། བརྟེན་རྣམས་བསོད་ཉམས་ཉལ་བར་བགྱིད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དུས་དང་བསམ་མཁྱེན་པས། ། རེས་འགའ་ཞུས་ནའང་མི་གསུང་ལ། ། སྤྲོས་གྱུར་གཞན་ལ་བསྟན་པ་དང་། ། དྲུང་དུ་གཤེགས་ནས་བཤད་པའང་མཛད། ། དྲི་མེད་གོས་ལ་ཚོན་ བཞིན་དུ། ། ཐོག་མར་སྦྱིན་སོགས་གཏམ་དག་གིས། ། སེམས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། ཕྱི་ནས་ཆོས་ནི་བསྟན་པ་མཛད། ། འཁོར་བ་མི་བཟད་གཏིང་ནས་ནི། ། འགྲོ་བ་ཉོན་མོངས་དྲང་སླད་དུ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གང་ཞིག་མ་སྩལ་བའི། ། ཐབས་དང་སྤྱོད་པ་དེ་མ་མཆིས། ། སྐུ་ཡི་ཆ་ལུགས་ རྣམ་མང་དང་། ། གསུང་གིས་སོ་སོའི་སྐད་བཞིན་དུ། ། གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་ཐ་དད་པ། ། དེ་དང་དེར་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་མཛད། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་དག་པ་དང་། ། མི་འགལ་བ་དང་མཆོད་འོས་དང་། ། བརྗིད་དང་ལྷ་མི་རྣམས་ལ་ནི། ། སྨན་འདོགས་བཀུར་བ་ཤ་སྟག་ལགས། ། སྨྲ་དང་ བགྱིད་པ་ཕལ་ཆེར་ནི། ། ལེགས་པར་རྔོ་ཐོག་སམ་ལགས་ཀྱི། ། བདེན་པར་གསུང་བ་ཁྱོད་ལ་ནི། ། དེ་གཉིས་གཞན་དུ་གདའ་བ་ལགས། ། བདག་ཉིད་དག་པ་འབའ་ཞིག་གིས། །

This concludes the eleventh chapter, the Praise of Performing Difficult Deeds, which describes how you transform [beings] in a single instant. You made the harsh gentle, the stingy generous, and the fierce disciplined; this is your skill in means. You pacified the senses of Nanda, bowed the pride of Māna, and brought even Aṅgulimāla to peace—who would not be filled with wonder? Satiated by the flavor of your Dharma, those who rely on you abandon beds made of gold to sleep in humble lodgings spread with mere grass. Knowing the proper time and the thoughts [of others], you sometimes do not speak even when requested; yet to others, you teach through elaboration, or you approach them and speak in their presence. Just as dye is applied to a stainless cloth, you first inspire the mind with talk of generosity and the like, and only afterwards do you teach the Dharma. To pull beings from the depths of the unbearable saṃsāra and out of their afflictions, there is no method or conduct that you have not employed. With various physical forms and speech in the languages of each, you act according to the diverse inclinations of those to be trained. All of these are pure, non-contradictory, worthy of honor, majestic, and solely beneficial and respectful to gods and humans. While most people are capable of speaking and acting well, for you who speak the truth, these two are otherwise. Through your own purity alone—

ཁྱོད་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དཔལ་ཞིང་མཛད། ། འདི་ལྟར་རྣམ་པ་འདི་འདྲའི་ཞིང་། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ མཆིས་མ་ལགས། ། ཐོག་མེད་སྲིད་པ་ཉམ་ང་བར། ། སྔ་ནས་གཅིག་ཏུ་ཉམས་པ་ཡི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྨན་སླད་དུ། ། ཁྱོད་ནི་དེ་ལྟར་བརྩོན་པ་ལགས། ། མཁས་པ་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། གང་གིས་ཁྱོད་དྲིན་ལན་ལོན་པའི། ། སྒྲུབ་དེ་མཆིས་ སྙམ་མི་བགྱིད་དེ། ། སྐྱེ་བོ་གང་དག་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་ལན་མ་ལོན། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་གནས་དེ་དག། རང་དོན་ཁོ་ན་བགྱིད་པར་བས། ། དེ་ཡི་སླད་དུ་འོ་བརྒྱལ་གང་། ། དེ་ལ་ལན་གོ་ཅི་ཞིག་ལོན། ། ཁྱོད་ནི་སེམས་ཅན་གཉིད་ལོག་པའི། ། རྒྱུད་ལ་གཟིགས་པའི་ ཞུགས་ཙེ་བ། ། བག་མེད་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། གྲོགས་བཟང་བག་དང་བཅས་པ་ལགས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་གཞོམ་པ་བཤད། ། བདུད་ཀྱི་གཡོ་དག་བསྟན་པ་མཛད། ། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་མི་བཟད་བརྗོད། ། འཇིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་བསྟན། ། ཕན་དགོངས་ ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས་ནི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བགྱི་འཚལ་བ། ། གང་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་མཛད་པ། ། གཞན་གོ་ཅི་ཞིག་མཆིས་ལགས་ཀྱེ། ། གལ་ཏེ་ཆོས་ནི་འདི་དག་དང་། ། སྤོ་བ་ཞིག་ཏུ་བཏུབ་ན་ནི། ། གདོན་མི་འཚལ་བར་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། ལྷ་སྦྱིན་ལ་བརྟེན་ཀུན་ལའང་སྩོལ། ། དེ་ སླད་འགྲོ་ལ་བརྡ་སྤྲོད་པ། ། འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། འདི་ན་ཕན་ཚུན་བྱེད་པ་པོ། ། མེད་པ་སྐད་དུ་ངེས་པར་གསུངས། ། འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས། ། ཡུན་རིང་ས་སྟེངས་དམ་ཆོས་བཤད། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཕན་འདོགས་ནུས་པའི། །

You have made the field of glory for wandering beings; such a field as this does not exist anywhere in the three worlds. For the sake of benefiting all sentient beings who have long been singularly impaired within the perilous states of beginningless becoming, you have exerted yourself in such a manner. This is the twelfth chapter, the Praise to the Wise. I do not think there is any practice by which one could repay your kindness. Even those beings who have attained nirvāṇa have not repaid it. Those who abide in your Dharma are thought to act only for their own sake; therefore, what repayment could possibly be made for the hardships you endured? When you look upon the mental continuums of sentient beings who are asleep, you are the virtuous friend to those who have become heedless. You have taught the destruction of the afflictions, demonstrated the deceptions of Māra, described the unbearable nature of saṃsāra, and shown the direction of fearlessness. O Compassionate One, intent on benefiting others, what else is there that you have not done for sentient beings? If these teachings could be transferred like a physical object, you would undoubtedly bestow them upon everyone, even upon Devadatta. Therefore, O Protector of Beings, you who communicate to the world, you have definitively taught that there is no agent here who acts upon one another. Out of compassion for the worlds, you have taught the sublime Dharma upon this earth for a long time, capable of benefiting the three worlds.

སློབ་མ་དམ་པའང་ མང་དུ་བསྐྲུན། ། མངོན་དུ་གདུལ་བྱའི་ཚོགས་ཀྱང་ནི། ། མཛེས་བཟང་ཡན་ཆད་བཏུལ་ལགས་པས། ། ད་གོ་ཁྱོད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི། ། བུ་ལོན་ལྷག་མ་ཅི་མཆིས་ན། ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སྐུ་གདུང་ཏིལ་འབྲུ་བཞིན་བླགས་ནས། ། མཇུག་ཏུའང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་ནི། ། དཀའ་སྤྱད་ཡལ་བར་མ་དོར་རོ། ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཆོས་འདི་དག། གཞན་དོན་ཁོ་ནར་མཛད་དོ་ཞེས། ། འཇིག་རྟེན་ཡིད་ཆེས་དཀའ་འདི་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན། ། དེ་སླད་ཆོས་སྐུ་མ་ལུས་པ། ། སྲས་ཀྱི་མཆོག་ལ་གཏད་མཛད་དེ། ། གཟུགས་སྐུ་ཏིལ་འབྲུ་ལྟར་ བཤིག་ནས། ། ཁྱོད་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས། ། ཨེ་མའོ་གནས་པ་ཨེ་མའོ་ཚུལ། ། ཨེ་མའོ་ཡོན་ཏན་ཨེ་མའོ་སྐུ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། ཡ་མཚན་མི་ཆེ་འགའ་མ་མཆིས། ། ཕན་འདོགས་མཛད་ཅིང་བལྟ་ན་སྡུག། སྐུ་གསུང་ཕྲིན་ལས་ཞི་གྱུར་པ། ། ཁྱོད་ལའང་ སྡང་བར་རབ་བགྱིད་པའི། ། རྨོངས་པ་མི་བཟད་པ་ལ་གཟིགས། ། བསོད་ནམས་རྒྱ་མཚོ་རིན་ཆེན་གཏེར། ། ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས། ། ཁྱོད་ལ་སེམས་ཅན་གང་འདུད་པ། ། དེ་དག་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་ལེགས། ། མགོན་ཁྱོད་ཡོན་ཏན་མི་བས་ཀྱང་། ། བདག་གི་ཞོ་ཤ་བས་འཚལ་བས། ། དེས་ན་འཇིགས་པ་མཆིས་སླད་དུ། ། གློ་བ་ལ་ནི་བཅགས་བཞིན་མཆིས། ། ཁྱོད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཚད་མ་མཆིས་ལ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། བསྟན་མིན་གྲངས་ཀྱང་མ་མཆིས་པ། ། ཁྱོད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཁྱེན་ལགས་གྲང་། ། མཚོ་ཆེན་ཆབ་ནི་ བས་པར་མ་གྱུར་ཀྱང་། ། སྐྱེ་བོའི་གདུང་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བགྱིད་ལྟར། །

You have also produced many sublime disciples. Having tamed the assembly of those to be trained, from the most prominent down to the lowly, what debt to sentient beings remains for you now? Thus, by means of the vajra samādhi, you have ground your physical remains like sesame seeds. Even at the end, you did not abandon your ascetic hardships. It is said that these form bodies and dharmas were performed solely for the sake of others. To this world, which finds it difficult to believe, you have demonstrated parinirvāṇa. Therefore, having entrusted the entirety of the dharmakāya to your supreme son, and having reduced the form bodies to the size of sesame seeds, you have passed into parinirvāṇa. Ema! Your abiding! Ema! Your manner! Ema! Your qualities! Ema! Your body! Among the qualities of a buddha, there is nothing that is not wondrous. Behold the unbearable delusion of those who act with hostility even toward you, who are beneficial, beautiful to behold, and whose body, speech, and activities have become peaceful. To those sentient beings who bow to you—an ocean of merit, a treasure of jewels, a source of qualities, and a collection of dharmas—it is well to offer homage. Protector, although your qualities are immeasurable, because I seek to serve you with my own strength, I remain with a heart as if it were being crushed by fear. Your own essential nature is immeasurable and inconceivable; it cannot be shown and is beyond number. Surely you yourself know it. Just as the waters of a great ocean do not run dry, yet they completely pacify the suffering of beings, so too is your nature.

ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཆ་ཙམ་མ་བསྒྲགས་ཀྱང་། ། བདག་ནི་མཆོག་ཏུ་གློ་བ་དགའ་ཞིང་མཆིས། ། བདག་གིས་ཐུབ་ལ་དད་པས་སྤོབས་སྐྱེས་པའི། ། དགེ་བའི་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་འཁྲུངས་པ་ཡིས། ། ངན་རྟོག་རླུང་དམར་ འཚུབས་པས་དཀྲུགས་པ་ཡི། ། འགྲོ་བའི་སེམས་ནི་རྣལ་དུ་གནས་པར་ཤོག། བུ་ལོན་མེད་པར་བསྟོད་པ་སྟེ་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པའི་བསྟོད་པ་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་བྲམ་ཟེ་རྟ་དབྱངས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤྲཱི་ཤྲདྡྷཱ་ཀ་ ར་ཝརྨྨ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱ་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Even though I have not proclaimed even a fraction of your qualities, I remain supremely joyful. Through the ripening of this virtuous deed, born from the confidence of my faith in the Sage, may the minds of wandering beings, which are agitated by the swirling red wind of evil thoughts, come to rest in composure. This is the thirteenth chapter, the "Praise Without Debt." The Praise in One Hundred and Fifty Verses, composed by the great learned master, the brahmin Aśvaghoṣa, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Śrī Śraddhākaravarman and the translator Śākya Blo gros.