Praise of the Inconceivable One

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་ཙིནྟ་སྟ་བཾ#། བོད་སྐད་དུ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བསྟོད་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྟེན་འབྱུང་རྣམས། ། ངོ་བོ་མེད་པ་ ཉིད་དུ་གསུངས། ། ཡེ་ཤེས་མཉམ་མེད་བསམ་མི་ཁྱབ། ། དཔེ་མེད་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་ལ། ། ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་བདག་མེད་རྟོགས། ། དེ་བཞིན་བློ་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། ། ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་བསྟན་པ་མཛད། ། རྐྱེན་རྣམས་ལས་ནི་ འབྲེལ་འབྱུང་བ། ། མ་སྐྱེས་ལགས་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མ་སྐྱེས། ། དེ་ཕྱིར་སྟོང་པར་རབ་ཏུ་བསྟན། ། ཇི་ལྟར་འདི་ན་སྒྲ་བརྟེན་ནས། ། བྲག་ཅ་ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་ལྟར། ། སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན་དུ་ཡང་། ། དེ་བཞིན་སྲིད་པ་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། སྒྱུ་མ་དང་ནི་སྨིག་རྒྱུ་དང་། ། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་གཟུགས་བརྙན་དང་། ། རྨི་ལམ་གལ་ཏེ་མ་སྐྱེས་ན། ། མཐོང་བ་ལ་སོགས་དཔེ་མེད་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ། ། དེ་དག་བྱས་པ་ཅན་དུ་བཞེད། ། དེ་བཞིན་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཀུན། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གསུངས#། ། བྱིས་པ་གང་དག་ཅི་བརྗོད་པ། ། བགྱིས་ པ་ཞེས་བགྱིད་དེ་མཆིས་ཏེ། ། ཆད་པ་སྟོང་པ་འདྲ་བ་ལགས། ། དོན་བཞིན་མ་ལགས་རབ་ཏུ་བསྟན། ། གང་ཚེ་བྱས་པའི་དངོས་མ་སྐྱེས། ། དེ་ཚེ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡི། ། གང་ཞིག་པས་ན་འདས་པར་འགྱུར། ། མ་འོངས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ལྟོས། ། རང་ལས་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་མེད། ། གཞན་ དང་གཉིས་ཀ་ལས་མ་ཡིན། ། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། ། དེ་ཚེ་གང་ལས་གཞན་ཞིག་འབྱུང་། །

In the language of India: Acintyastava. In the language of Tibet: bsam gyis mi khyab par bstod pa (Praise of the Inconceivable). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta. To him who taught that all things, Which arise dependently, Are devoid of intrinsic nature— To that peerless, inconceivable wisdom, Beyond all comparison, I prostrate. Just as you yourself, in the Mahāyāna, Realized the selflessness of phenomena, So too, through the power of compassion, Did you teach this to those possessed of intelligence. You taught that what arises dependently From conditions is, in fact, unarisen. Since it is not born by way of its own essence, You thoroughly demonstrated it to be empty. Just as in this world, based upon sound, An echo arises everywhere, And just as with illusions and mirages, So too do all states of existence arise. If illusions, mirages, Cities of gandharvas, reflections, And dreams were not unarisen, Then seeing and the like would be without example. Just as those things produced From causes and conditions are held to be "created," So too, O Protector, you have taught That all things arising from conditions are likewise. Whatever the foolish say, Claiming that things are "created," Is like a void of annihilation; It is taught to be contrary to the actual meaning. When a created entity is unarisen, Then how could there be a present, Or that which has passed away? And how could the future be observed? Entities do not arise from themselves, Nor from another, nor from both. They are not existent, not non-existent, Nor both existent and non-existent. In that case, from what else could anything arise?

མ་སྐྱེས་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད། ། དེ་ཕྱིར་གང་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། རང་བཞིན་དངོས་པོ་མེད་གྲུབ་པས། ། གཞན་ལས་ཀྱང་ནི་འབྱུང་བ་མེད། ། རང་ཉིད་ཡོད་ན་གཞན་ཡོད་འགྱུར། ། གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་རང་ཉིད་ཡོད། ། དེ་དག་ལྟོས་#པ་ཅན་དུ་གྲུབ། ། ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་བཞིན་དུ་གསུངས། ། གང་ཚེ་ཅི་ལའང་མི་ལྟོས་#པ། ། དེ་ཚེ་གང་ལ་གང་ཞིག་འབྱུང་། ། གང་ཚེ་རིང་ལ་མི་ལྟོས་#པ། ། དེ་ཚེ་ཐུང་སོགས་ག་ལ་མཆིས། ། ཇི་ལྟར་གཅིག་སོགས་མ་མཆིས་པ། ། འདས་དང་མ་འོངས་ ལ་སོགས་པ། ། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཡང་དག་ལོག་པའང་རང་ལས་ཅི། ། དངོས་གང་རང་ལས་མ་མཆིས་ན། ། དེ་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཅི་ཞིག་མཆིས། ། གཞན་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ལགས་ཏེ། ། རང་གི་རང་བཞིན་མེད་ན་མིན། ། གང་ཚེ་གཞན་གྱི་དངོས་མེད་པ། ། དེ་ཚེ་ དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད། ། དེ་ཚེ་གཞན་དངོས་དངོས་འཛིན་པ། ། དོན་གྱི་ཐེག་པ་ཅི་ཞིག་མཆིས། ། གདོད་མ་ཉིད་ནས་མཉམ་གྱུར་པ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་མྱ་ངན་འདས། ། ཡང་དག་པར་ནི་མ་སྐྱེས་ལགས། ། དེ་སླད་ཆོས་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། བློ་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱིས་ གཟུགས་ལ་སོགས། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ། ། དབུ་བ་ཆུ་བུར་སྒྱུ་ལ་སོགས། ། སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་ཤིང་འདྲ་བ་ལགས། ། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གང་དམིགས་དེ། ། གལ་ཏེ་ཡང་དག་མཆིས་གྱུར་ན། ། བྱིས་པས་ཡང་དག་རིག་པར་འགྱུར། ། གང་ཚེ་ཡང་དག་ཤེས་པས་ཅི། ། དབང་པོ་རྣམས་ནི་བེམས་པོ་དང་། ། ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་དང་། ། ལུང་མ་བསྟན་པ་ཉིད་དང་ནི། ། ལོག་པར་ཡོངས་ཤེས་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། གང་གིས་ཅི་ཞིག་མ་རྟོགས་པ། །

That which is unarisen has no intrinsic nature; therefore, from what could it ever arise? Since an entity with intrinsic nature is not established, it cannot arise from another either. If self-existence were present, other-existence would follow; if other-existence were present, self-existence would follow. These are established as being mutually dependent, as you have taught regarding this side and the far side. When nothing is dependent upon anything else, then what could arise from what? When there is no dependence on "long," then how could "short" and so forth exist? Just as "one" and so forth do not exist, the past, the future, and so on are likewise non-existent. The afflictions are also like that; how could the correct or the false exist from themselves? If no entity exists from itself, then what could possibly exist at all? What is it that is called "other"? It is not so if there is no intrinsic nature of its own. When the entity of another does not exist, then all things lack intrinsic nature. At that time, what purpose is there in grasping at the entity of another? From the very beginning, all things are equal; by their very nature, they are in nirvāṇa. In reality, they are unarisen; therefore, you have taught that all phenomena are so. O Wise One, you have shown that form and the rest lack intrinsic essence; they are like foam, bubbles, illusions, and the like, resembling a mirage or a plantain tree. If whatever is perceived by the senses were truly existent, then the foolish would perceive the truth. What need would there be for the knowledge of the truly wise? You have taught that the senses are insentient, that they are not valid cognitions, that they are indeterminate, and that they are a mistaken understanding. By what means is anything not realized?

ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཐུགས་ཆུད་ནས། ། དེས་ན་འཇིག་རྟེན་མི་ཤེས་པས། ། བསྒྲིབས་པ་ཞེས་ཀྱང་ ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། ཡོད་ཅེས་པ་ནི་རྟག#་པར་ལྟ། ། མེད་ཅེས་པ་ནི་ཆད་པར་ལྟ། ། དེས་ན་མཐའ་གཉིས་བྲལ་བ་ཡི། ། ཆོས་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་མཛད། ། དེས་ན་ཆོས་རྣམས་མུ་བཞི་དང་། ། བྲལ་བར་ཁྱོད་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ལགས། ། རྣམ་ཤེས་བྱ་བའང་#མ་ལགས་ལ། ། རྨི་ ལམ་མིག་འཕྲུལ་ལས་བྱུང་དང་། ། ཟླ་#གཉིས་ལ་སོགས་མཐོང་བ་#བཞིན། ། འགྲོ་བ་འབྱུང་བ་དེ་དངོས་སུ། ། མ་བྱུང་དེ་བཞིན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟིགས། ། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ལས་རྨི་ལམ་ན། ། འབྱུང་བ་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་བཞིན། ། འཇིག་པའང་དེ་བཞིན་བཞེད་ པ་ལགས། ། དེ་བཞིན་ཆགས་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དང་། ། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ཉོན་མོངས། ། ཚོགས་རྫོགས་པ་དང་ཐར་པ་ཡང་། ། རྨི་ལམ་འདྲ་བར་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། དེ་བཞིན་སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་དང་། ། འོངས་པ་དང་ནི་སོང་བ་ཡང་། ། དེ་བཞིན་བཅིངས་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་ ལ། ། གཉིས་འདོད་ཡང་དག་རིག་མ་ལགས། ། གང་ལས་སྐྱེས་པ་ཡོད་མ་ལགས། ། དེ་ལ་མྱ་ངན་འདས་གང་ཡོད། ། སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་འདྲ་བས་ན། ། དོན་དུ་གཟོད་#ནས་ཞི་བ་ཉིད། ། སྐྱེས་པ་ཉིད་ནའང་མ་སྐྱེས་པ། ། སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་ཇི་བཞིན་བཞེད། ། དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་ པའམ། ། ཡང་དག་པར་ནི་མ་སྐྱེས་ལགས། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་དཔག་མེད་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མ་མཆིས་པ། ། སོ་སོར་མྱ་ངན་འདས་མཛད་ཀྱང་། ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་གང་མ་བཀྲོལ། ། ཐུབ་ཆེན་གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས། ། རང་ལས་མ་སྐྱེས་དེ་ཡི་ ཕྱིར། །

Having realized it exactly as it is, you have taught that the world is "obscured" by ignorance. To say "it exists" is the view of permanence; to say "it does not exist" is the view of nihilism. Therefore, you have taught the Dharma that is free from these two extremes. Thus, you have declared that all phenomena are free from the four positions. Consciousness is not a [real] thing, just as the arising of beings is seen to be like a dream, an optical illusion, or the sight of two moons. You have seen that they do not truly arise. Just as in a dream things are seen to arise from causes, so too you maintain that the arising and ceasing of all things is like that. Likewise, you have taught that attachment and the like, suffering, saṃsāra, all the afflictions, the completion of the accumulations, and even liberation are like a dream. Similarly, the born and the unborn, the come and the gone, as well as bondage and liberation, are not correctly perceived as dualities by wisdom. Since there is no birth, what nirvāṇa could there be? Because they are like illusory elephants, they are primordially peaceful in reality. Even while being born, they are unborn, just like an illusory elephant. Thus, everything is either born or, in reality, unborn. O Protector of the World, although immeasurable beings have been led to nirvāṇa by the immeasurable [Buddhas], they have not been liberated by them. O Great Sage, because sentient beings are not born from themselves, for that reason—

གང་ཡང་གང་གིས་མ་བཀྲོལ་ཞེས། ། དེ་སྐད་ཁྱོད་ཀྱིས་གསལ་བར་གསུངས། ། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་བྱས། ། དངོས་པོ་སྟོང་པ་དེ་བཞིན་དུ། ། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དངོས་སྟོང་གཞན། ། ཁྱོད་གསུང་དེ་བཞིན་བྱེད་པ་པོ། ། བྱེད་པ་པོ་ཡང་གཞན་གྱིས་བགྱིས། ། བྱས་ པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ལགས། ། ཡང་ན་དེ་ཡི་བྱ་བ་བྱེད། ། བྱེད་པ་པོར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཞེས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གསང་#ནི་བསྟོད་དེ་གསུངས། ། བརྗོད་པ་ལས་ནི་གཞན་གྱུར་པ། ། བརྗོད་པར་བགྱི་བ་ཡོད་མ་མཆིས། ། དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྟོག་པ་ཙམ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། གང་གིས་སྟོང་པར་རྣམ་རྟོག་པའི། ། རྟོག་པ་ཡང་ནི་མེད་ཅེས་གསུངས། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་འདས་པ། ། ལ་ལར་མ་འདས་པ་ཡང་ལགས། ། ཤེས་པ་མེད་ཅིང་ཤེས་བྱའང་མེད། ། མེད་མིན་ཡོད་མིན་གང་ལགས་དང་། ། གང་ ཡང་གཅིག་མིན་དུ་མའང་མིན། ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཅི་ཡང་#མེད། ། གཞི་#མེད་པ་དང་མི་གསལ་དང་། ། བསམ་མི་ཁྱབ་དང་དཔེ་མེད་དང་། ། གང་ཡང་མི་སྐྱེ་མི་འགག་དང་། ། ཆད་པ་མེད་ཅིང་རྟག་མེད་པ། ། དེ་ནི་ནམ་མཁའ་འདྲ་བ་ལགས། ། ཡི་གེ་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། ། དེ་ནི་རྟེན་ ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་། ། དེ་ནི་སྟོང་པར་ཁྱོད་བཞེད་ལགས། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའང་དེ་དང་མཚུངས། ། དེ་ནི་དེ་ཉིད་དོན་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རྫས་སུ་བཞེད། ། དེ་ནི་ཡང་དག་མི་སླུ་#བ། ། དེ་རྫོགས་པས་ན་སངས་རྒྱས་བརྗོད། ། སངས་ རྒྱས་རྣམས་དང་ཆོས་དབྱིངས་དང་། ། དེས་ན་དོན་དུ་ཐ་མི་དད། །

"Whatever is not released by anything," you have clearly stated. Just as the things created by a magician are empty of reality, so too are all created things empty of reality. If the agent were created by another, that agent would also be something created. Or, if it performs that action, it would follow that it is the agent. You have taught in the Praise of the Secret that all these are merely names. Apart from the expression, there is nothing to be expressed. Therefore, you have taught that all phenomena are mere conceptualization. You have taught that even the conceptualization which conceives of emptiness does not exist. That which transcends both existence and non-existence, and is in some respects not transcended; that which is without cognition and without an object of cognition; that which is neither non-existent nor existent; that which is neither one nor many; that which is neither both nor neither; that which is without basis, indistinct, inconceivable, and without example; that which is neither arising nor ceasing, and is without annihilation or permanence—that is like space. It is not the domain of letters or wisdom. It is dependent origination; that is what you maintain to be emptiness. The sublime Dharma is also like that, and the Tathāgata is the same. That is the ultimate meaning, suchness, and the substantial reality. It is the authentic, non-deceptive; because of its perfection, it is called "Buddha." The Buddhas, the expanse of reality (dharmadhātu), and that meaning are therefore inseparable.

བདག་ཉིད་དང་ནི་གཞན་རྣམས་དང་། ། དེས་ན་མཉམ་པར་ཁྱོད་བཞེད་ལགས། ། དངོས་པོ་རྣམས་ལས་སྟོང་གཞན་མིན། ། དེ་མེད་པར་ཡང་དངོས་པོ་མེད། ། དེ་ཕྱིར་རྟེན་ཅིང་འབྱུང་བའི་དངོས། ། སྟོང་པ་ལགས་པར་ ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན། ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའང་ལགས། ། གཞན་གྱི་#དབང་ལས་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ། གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དམ་པའི་དོན་ནི་བཅོས་མ་ཡིན། ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་དང་། ། ཡང་དག་རྫས་དངོས་ཡོད་པའང་ལགས། ། བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད། ། གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོད་མ་ལགས། ། བརྟགས་#པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་པ། ། སྒྲོ་འདོགས་ལགས་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། བྱས་པ་ཆད་ནས་མེད་ཅེས་པ། ། ཆད་པ་ལགས་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། ཡང་དག་ཤེས་པས་ཆད་པ་མེད། ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་བཤད། ། འགྲོ་བ་ དངོས་པོས་སྟོང་པ་ལགས། ། དེ་སླད་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ་བར་བཞེད། ། ཇི་ལྟར་རི་དྭགས་སྐོམ་ཆུ་ནི། ། ཆད་མེད་རྟག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཆད་མེད་རྟག་པ་མེད་པར་གསུངས། ། གང་ལ་རྫས་ཤིག་སྐྱེ་འགྱུར་བ། ། དེ་ལ་ཆད་སོགས་འཇིག་#པ་འབྱུང་། ། དེ་ལ་ འཇིག་རྟེན་མཐའ་ཡོད་དང་། ། མཐའ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ལགས། ། ཤེས་པ་ཡོད་པས་ཤེས་བྱ་བཞིན། ། ཤེས་བྱ་ཡོད་པས་དེ་ཤེས་བཞིན། ། གང་ཚེ་གཉིས་ཀ་མ་སྐྱེས་པར། ། རྟོགས་པ་དེ་ཚེ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། དེ་ལྟར་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་དཔེ། ། སྨན་པའི་མཆོག་གིས་གསལ་བསྟན་ ནས། ། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་འགོག་བྱེད་པའི། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་བསྟན་པ་ལགས། ། ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པ། ། དེ་ནི་ཡང་དག་དམ་པ་ལགས། །

You maintain that yourself and others are therefore equal. Phenomena are not other than emptiness, and without them, emptiness does not exist. For that reason, you have taught that dependently arisen phenomena are empty. They also arise from causes and conditions. The conventional is the dependent nature; thus, it is called "the dependent." The ultimate is not fabricated; it is the essence, the nature, the true substance, and the actual reality. The imputed entity is non-existent, and the dependent nature does not exist [independently]. You have taught that to say the imputed entity exists is a superimposition. To say that what is produced ceases and is non-existent is nihilism; you have taught that it is nihilism. Through authentic knowledge, there is no nihilism, and it is explained that there is no permanence either. Sentient beings are empty of substantiality; therefore, you maintain they are like a mirage. Just as the water of a mirage seen by a thirsty deer is neither non-existent nor permanent, so too you have taught that all beings are neither non-existent nor permanent. If a substance were to arise, then destruction such as nihilism would occur. In that case, the world would be either finite or infinite. Just as there is an object of knowledge because there is a knower, and a knower because there is an object of knowledge, when both are realized to be unarisen, what could possibly exist? Thus, having clearly demonstrated examples such as illusions, the Supreme Physician taught the sublime Dharma that negates all views. The teaching of the very absence of essence is the authentic ultimate.

དངོས་པོའི་གདོན་གྱིས་ཟིན་རྣམས་ཀྱིས#། ། གསོ་བ་དེ་ནི་བླ་ན་མེད། ། དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་པ། ། མཆོད་སྦྱིན་རིམ་པས་རྟག་རྒྱུན་དུ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་སྦྱིན་སྲེག་མཛད། ། དངོས་འཛིན་འཇིགས་པ་གཅོད་བགྱིད་ཅིང་། ། མུ་སྟེགས་རི་དྭགས་འཇིགས་བགྱིད་པ། ། བདག་མེད་སེང་གེའི་ང་རོའི་སྒྲ། ། རྨད་བྱུང་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས། ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཆེས་ཟབ་པའི། ། ཆོས་ཀྱི་རྔ་ཆེན་བརྡུངས་#པ་ལགས། ། ངོ་བོ་ ཉིད་མེད་སྒྲ་#བོ་ཆེའི། ། ཆོས་ཀྱི་དུང་ནི་བུས་པ་ལགས། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བདུད་རྩི་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་རྫས་ནི་གསུངས་པ་ལགས། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་#ངོ་བོ་ཉིད། ། ངེས་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན། ། གང་ཡང་སྐྱེ་དང་འགག་ལ་སོགས། ། སེམས་ཅན་སྲོག་ལ་སོགས་བསྟན་པ། ། དེ་ནི་བཀྲི་དོན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལགས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཚོ་ཡི། ། ཕ་རོལ་གང་གིས་རང་ཕྱིན་ཏེ། ། བསོད་ནམས་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་ཕྱུག། ། མགོན་ཁྱོད་ཡོན་ཏན་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། དེ་ལྟར་དཔེ་མེད་བསམ་མི་ཁྱབ། ། འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་བསྟོད་ པ་ཡིས། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་དེས། ། འགྲོ་བ་ཁྱོད་དང་མཚུངས་པར་ཤོག། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བསྟོད་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

For those seized by the demons of substantiality, That healing is unsurpassed. Therefore, through the ritual of the Dharma-sacrifice, You constantly and perpetually perform the fire-offering That purifies the three worlds. You sever the fear of grasping at things as real, And terrify the wild beasts of the non-Buddhists With the lion’s roar of selflessness— That marvelous sound was spoken by you. You beat the great drum of the Dharma, Which is emptiness and most profound. You blew the conch of the Dharma, The great sound of the absence of intrinsic nature. You proclaimed the Dharma-substance of the Buddha’s teaching, Which is the nectar of immortality. You also taught that the nature of all phenomena Is the definitive meaning. Whatever was taught regarding arising and ceasing, Or the life-force and so forth of sentient beings, That was taught by you, O Protector, As the provisional meaning and the conventional. Having yourself crossed to the far shore Of the ocean of the Perfection of Insight, You, the Protector, have reached the far shore of qualities, Rich with the jewels of merit and excellence. Thus, by praising the Protector of beings— Incomparable and inconceivable— Through whatever merit I have gained, May all beings become equal to you. The Inconceivable Praise, composed by the great master Nāgārjuna, is hereby complete.