Praise of Suchness

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏདྟྭ་སྟ་བཾ། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བསྟོད་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐོགས་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བ། ། ཁ་དོག་བྲལ་ཞིང་མ་སྐྱེས་ཤིང་། ། རང་གི་ངོ་བོ་འཇིག་མེད་པའི། ། སྐུ་མངའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཕྱག་འཚལ། ། ཉོན་མོངས་རགས་དང་ཕྲ་སྤངས་པ། ། བདག་གི་མི་མངའ་སྒྲིབ་པ་དག། དང་པོ་ཡོད་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ། དོན་དམ་མཁའ་དཀྱིལ་འདྲ་ཕྱག་འཚལ། ། རྣམ་རྟོག་སྦྲུལ་ནི་སྤངས་པས་ན། ། ཅི་དགྱེས་པར་ནི་མཛད་གྱུར་པ། ། གཏེར་མཆོག་དེ་ཉིད་རྟག་གཟིགས་པ། ། ངན་འགྲོའི་རྒུད་པ་སྤངས་ཕྱག་འཚལ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ ཐམས་ཅད་སྤངས། ། ཉིད་ཀྱིས་དགྱེས་བདར་མ་བྱས་སྐུ། ། འཁོར་དང་ཞི་བར་རོ་མཉམ་སྐུ། ། རྣམ་རྟོག་དྲི་མ་མེད་ཕྱག་འཚལ། ། ཡང་དག་དགོངས་པས་མནལ་མི་མངའ། ། གཏི་མུག་བྲལ་ཞིང་སྤངས་པས་བཞུགས། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་མ་གསལ་བ། ། རང་བཞིན་མཁས་པས་ཤར་ཕྱག་ འཚལ། ། བསམ་གཏན་ཚེས་གྲངས་ཡོངས་རྫོགས་པས། ། མི་རྣམས་དགའ་བ་སྐྱེད་མཛད་པ། ། རྣམ་གྲོལ་ཟླ་བ་ཡིད་འོང་བ། ། ལྟ་ངན་རབ་རིབ་སེལ་ཕྱག་འཚལ། ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་འདས་ནས། ། རྟོག་པའི་དྲི་མ་ལས་གྲོལ་བ། ། རྩེན་དོར་མེད་དེ་ས་མཉམ་གནས། ། སྤྲོས་མི་མངའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དྲི་མེད་ཆུ་རླབས་བདེ་བའི་རྒྱུ། ། མ་ལུས་སྲོག་ཆགས་འཚོ་མཛད་པ། ། ཆེ་ཞིང་མཐའ་མེད་ཚད་དང་བྲལ། ། དེ་ཉིད་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ཕྱག་འཚལ། ། ལེགས་སྤྱད་དུ་མ་རྒྱས་ཐོབ་པ། ། དཔེ་མེད་རོ་ཞིམ་ཡིད་ལ་འབབ། ། རྒ་ཤིའི་ འཇིགས་པ་མེད་མཛད་པ། ། དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་ལ་ཕྱག་འཚལ། །

In the language of India: Tattvastava. In the language of Tibet: De kho na nyid la bstod pa (Praise to Suchness). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta. Homage to the Tathāgata who possesses a body that is completely liberated from all obstructions, free from color, unborn, and whose own essence is indestructible. Homage to the ultimate sky-like one, who is empty of any initial existence, who has abandoned the coarse and subtle afflictions, and who is free from the obscurations of a self. Homage to the one who has abandoned the snake of conceptual thought and thus acts as he pleases; who constantly beholds that supreme treasure of suchness, and has abandoned the miseries of the lower realms. Homage to the one who has abandoned all conceptualization; whose body is not made manifest by his own pleasure, whose body is the equal taste of saṃsāra and peace, and who is free from the stains of conceptual thought. Homage to the one who, through perfect realization, never sleeps; who dwells free from and having abandoned delusion; who is always the unmanifest suchness, and who has arisen through natural skill. Homage to the delightful moon of liberation, who, by completing the full number of the lunar days of meditative concentration, generates joy in people and dispels the cataracts of wrong views. Homage to the one who is free from elaboration, who has transcended both existence and non-existence, who is liberated from the stains of conceptualization, and who dwells in the equality of the play of non-duality. Homage to the great ocean of suchness, which is the cause of bliss like stainless waves, which sustains all living beings without exception, and which is vast, limitless, and beyond measure. Homage to the suchness that is nectar, which is attained through the expansion of many well-performed deeds, which is peerless, delicious, and pleasing to the mind, and which brings an end to the fear of old age and death.

རང་གི་ཡིད་ལ་བརྟན་ལྡན་ཡང་། ། ཁྱབ་འཇུག་དབང་ཕྱུག་ཚངས་དབང་དང་། ། ལྷ་དང་དྲང་སྲོང་ཐབས་མེད་པ། ། ཐབས་དེ་སྐད་ཅིག་བརྙེས་ཕྱག་འཚལ། ། དྲི་མེད་རིན་ཐང་མཉམ་མེད་པ། ། ངོ་བོས་འདོད་རྣམས་ ཡོངས་རྫོགས་མཛད། ། བསོད་ནམས་བསགས་པས་དམིགས་གྱུར་པ། ། ཡིད་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཕྱག་འཚལ། ། སྲིད་པའི་འཁོར་བས་ཡོངས་དུབ་པའི། ། མཆོག་ཏུ་ལྟ་བ་བདེ་བའི་གནས། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་ལྡན། ། ཞི་བའི་དཔག་བསམ་ཤིང་ཕྱག་ འཚལ། ། ཤེས་བྱ་ཤེས་མེད་གཉིས་མེད་ཅིང་། ། ཕྲ་སྦོམ་དབྱེ་བ་རྣམས་ལས་གྲོལ། ། སྣ་ཚོགས་དཔེ་ལས་འདས་གྱུར་པ། ། ཚིག་གིས་བརྗོད་མི་ནུས་ཕྱག་འཚལ། ། རྟག་ཏུ་རྒྱལ་ཞིང་བསྙེངས་མི་མངའ། ། གཞན་སྟོབས་འཇོམས་བྱེད་མདུད་པ་མེད། ། གཉིས་མེད་སྐུ་མངའ་ བསམ་མི་ཁྱབ། ། གཅིག་དཔའ་སྲིད་པ་འཇོམས་ཕྱག་འཚལ། ། བྱེ་བྲག་མེད་པར་དབང་འགྱུར་ཞིང་། ། དངོས་ཚོགས་སྐད་ཅིག་ལ་བསྲེགས་པ། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། རབ་འབར་དེ་ཉིད་མེ་ཕྱག་འཚལ། ། འདི་ལྟར་ཡང་དག་བསྟོད་ལས་དགེ་བ་གང་ཐོབ་པའི། ། བསོད་ནམས་དེས་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་ཟད་འགྱུར་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་དང་བྲལ་གྱུར་པ། ། བདེ་བ་དང་ལྡན་སྒྲིབ་མེད་མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་ཤོག། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བསྟོད་པ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་དཔལ་གྱི་གོ་ཆས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་ པོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

Though stable in your own mind, you are the means unattainable by Viṣṇu, Īśvara, Brahmā, the lords of gods, and the sages; homage to you who attained that means in an instant. Stainless, of incomparable value, you fulfill the desires of those who seek them by your very nature; homage to the wish-fulfilling bodhicitta, the object of accumulated merit. For those utterly exhausted by the cycle of existence, you are the supreme view, the abode of bliss, possessing the flowers of the branches of awakening; homage to the wish-fulfilling tree of peace. Without the duality of the known and the unknown, liberated from the distinctions of the subtle and the coarse, transcending all various examples; homage to you who cannot be expressed in words. Always victorious and fearless, you crush the power of others and are without knots; homage to the inconceivable, non-dual embodiment, the sole hero who destroys existence. Having attained mastery without distinction, you incinerate the collection of entities in an instant; homage to that intensely fierce nature, the blazing fire of suchness. Whatever merit is obtained from this authentic praise, by that merit may all wandering beings without exception be exhausted [of afflictions], and may sentient beings be freed from sufferings and attain the blissful, unobscured nirvāṇa. This Praise of Suchness, composed by the Śākya monk Śrīkaṇṭhavarman, is complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian preceptor Mañjuśrībhadrabhadra and the monk Śākyaprabha.